Paratiroïedklier - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die paratiroïedkliere is klein endokriene kliere wat voorkom in alle tetrapod (vier ledemate) gewerweldes (dit is, behalwe vis), en wat paratiroïedhormoon produseer, wat die kalsium- en fosfaatvlakke in die ekstrasellulêre vloeistowwe reguleer. Die paratiroïedklier is gewoonlik naby die skildklier geleë.
Die gewerwelde liggaam is 'n wonder van ingewikkelde gekoördineerde meganismes wat homeostase (balans) handhaaf vir behoorlike funksionering. Kalsiumhomeostase is veral belangrik vir optimale werking van die senuweestelsel en spiersametrekking. Terwyl visse die kalsiumvlakke deur die opname uit die water kan aanpas, het tetrapods, soos amfibieë en voëls, interne beheermeganismes. As meer kalsium benodig word, stimuleer die paratiroïedklier die beweging vanaf die kalsiumstore in die liggaam (bene) en help dit om die wat deur die urinêre stelsel verlore gaan te verloor. Dit word gedoen deur middel van 'n ingewikkelde stelsel om die behoefte aan meer kalsium op te spoor en 'n hormoon vry te laat wat deur die bloedsomloopstelsel na verafgeleë dele van die liggaam beweeg, waar dit 'n verskeidenheid aksies met betrekking tot kalsium homeostase uitvoer.
By mense is daar meestal vier paratiroïedkliere, in pare van twee, maar sommige mense het so min as twee of drie, en soveel as ses of selfs agt. Die menslike paratiroïedkliere is in die nek geleë, gewoonlik op die agterste oppervlak van die skildklier, hoewel dit in seldsame gevalle in die skildklier kan voorkom.
Paratiroïedkliere word beskou as deel van die endokriene stelsel, wat 'n beheerstelsel is van buislose kliere en enkelselle wat chemiese boodskappers wat hormone genoem word, afskei. Hierdie hormone beweeg direk vanaf die kliere na die liggaam en word deur die bloed of via diffusie oorgedra, eerder as om deur buise afgeskei te word.
In die geval van die paratiroïedkliere is hierdie chemiese boodskapper die paratiroïedhormoon, of paratormoon. Dit dien om kalsium- en fosfaatmetabolisme te reguleer, en is gerig op die beweging van kalsium vanaf bene na ekstrasellulêre vloeistowwe (toename van kalsium in die vloeistowwe); remming van die herabsorpsie van fosfaat (toenemende verlies aan fosfaat uit die liggaam); en verhoogde nierherabsorpsie van kalsium (verhoogde retensie van kalsium). Aan die ander kant produseer die skildklier die hormoon kalsitonien, wat daartoe bydra dat die kalsiumkonsentrasie verminder.
Die paratiroïedkliere is in 1880 deur Ivar Sandstrom, 'n Sweedse mediese student, ontdek (Eknoyan 1995). Dit was die laaste belangrikste orgaan wat by mense erken is.
Anatomie by mense
Paratiroïedkliere kan maklik van die skildklier onderskei word, aangesien hulle digte selle het, terwyl die skildklier 'n duidelike follikelstruktuur het. Hulle onderskei hulself histories van die skildklier omdat dit twee soorte selle bevat:
naamkleuringhoeveelheidgroottefunksieparatiroïed-hoofselle, darkerman, klein vervaardiging van PTH (sien hieronder). oxyphil-selaanstekervergroter-funksie onbekend.
Die enigste funksie van die paratiroïedkliere is om die kalsiumvlak in die liggaam binne 'n baie nou gebied te reguleer, sodat die senuwees en spierstelsels behoorlik kan funksioneer. Ekstrasellulêre kalsium is belangrik vir spiersametrekking, bloedstolling en sinaptiese aktiwiteit (Okabe en Graham 2004). Dus is regulering van kalsiumhomeostase van kardinale belang.
Wanneer die kalsiumvlakke onder die bloed onder 'n sekere punt daal, word kalsiumsenserende reseptore (CasR) in die paratiroïedklier geaktiveer om hormone in die bloed vry te stel van winkels soos been, asook om die heropname te reguleer.
Paratiroïedhormoon (PTH, ook bekend as paratormoon) is 'n klein proteïen wat deelneem aan die beheer van kalsium- en fosforhomeostase, sowel as beenfisiologie. In die beenweefsel veroorsaak PTH opname van kalsium uit die beenvloeistof, wat lei tot die beweging daarvan in die ekstrasellulêre vloeistowwe en bloed. Dit stimuleer ook osteoklaste om been af ​​te breek en kalsium in die bloed vry te laat. In die nier verhoog PTH die kalsiumherabsorpsie sodat daar nie soveel in die urine verlore gaan nie, terwyl terselfdertyd die herabsorpsie van fosfaat verminder word, waardeur die verlies deur die urine verhoog word. Daar word ook geglo dat PTH die gastro-intestinale kalsiumabsorpsie verhoog.
Rol in siekte
Die enkele hoofsiekte van paratiroïedkliere is ooraktiwiteit van een of meer van die paratiroïedlobbe, wat te veel paratiroïedhormoon tot gevolg het en 'n potensieel ernstige kalsiumwanbalans kan veroorsaak. Dit word genoem hyperparathyroidism; dit lei tot hiperkalsemie en osteitis fibrosa cystica. Sedert hiperparatiroïedisme eers in 1925 beskryf is, het die simptome bekend geword as "kreun, kreun, (nierstene) en (gebreekte) bene." Die primêre behandeling vir hierdie siekte is die chirurgiese verwydering van die foutiewe klier.
Moderne ultra frekwensie ultraklank kan paratiroïedmassas sien, selfs voordat dit hoë kalsium veroorsaak. Dit word paratiroïed incidentalomas genoem. As 'n pasiënt verhoogde kalsium het, kan die ultraklank gebruik word om die abnormale kliere op te spoor. Die gebruik van ultraklank-geleide FNA- en paratiroïedhormoonwas kan die abnormale kliere bevestig. 'N Bloedkalsiumvlak wat 15-30 minute na die biopsie geneem word, kan help om vas te stel of die siekte deur 'n enkele abnormale klier of veelvuldige kliere veroorsaak word.
'N Daling in serumkalsium dui op 'n enkele bron en geen druppel dui op veelvuldige kliere nie. Dit, met 'n nie-lokaliserende Sestamibi-skandering, dui op 'n nekverkenning, eerder as 'n minimaal indringende metode wat op 'n enkele klier siekte gerig is.
'N Sestamibi-skandering word gereeld gebruik om te bepaal watter paratiroïedklier (e) verantwoordelik is vir die oorproduksie van paratiroïedhormoon.
As die skildklier om mediese redes verwyder word, is dit van kritieke belang dat die paratiroïedkliere ongeskonde gelaat word.
Hipopatireose en verwante toestande
Versteurings van die paratiroïedhormoonreseptor word geassosieer met Jansen se metafiseale chondroplasie en Blomstrand se chondroplasie.
Embriologie en evolusie
Die paratiroïedkliere is afkomstig van die interaksie van neurale helm mesenchiem en derde en vierde faryngeale sak endoderm. By mense en hoenders ontstaan ​​die paratiroïedkliere uit die derde en vierde endodermale faringeale sakke, terwyl dit by muise slegs uit die derde sak ontstaan ​​(Okabe en Graham 2004).
Geneties is Eya-1 (transkripitonale ko-aktivator), Six-1 ('n homeoboks-transkripsiefaktor) en Gcm-2 ('n transkripsiefaktor) geassosieer met die ontwikkeling van die paratiroïedklier, en veranderinge in hierdie gene verander die paratiroïedklier. ontwikkeling.
Die behoue ​​homologie van gene en kalsiumwaarnemende reseptore in vis kieue met dié in die paratryroid kliere van voëls en soogdiere word deur evolusionêre ontwikkelingsbiologie erken as evolusie met behulp van gene en geennetwerke op nuwe maniere om nuwe strukture met soortgelyke funksies en nuwe funksies te genereer. Okabe en Graham (2004) merk op dat visse, wat vermoedelik gebrek aan skildklierkliere en paratiroïedhormoon het, hul kalsium uit eksterne bronne kry, maar met 'n verskuiwing van water na 'n aardse omgewing, het tetrapods nuwe maniere benodig om kalsiumhomeostase te reguleer. Die evolusie van die paratiroïedkliere en PTH word as 'n belangrike gebeurtenis in die oorgang beskou, waardeur tetrpode vrygestel word van die opname uit die water en interne regulering moontlik maak.
Skema wat die ontwikkeling van takke-epiteelliggame toon. I, II, III, IV. Takkies.
Eknoyan, G. 1995. "'n Geskiedenis van die paratiroïedkliere." Am J Kidney Dis 26(5): 801-807.
Graham, A., M. Okabe, en R. Quinlan. 2005. Die rol van die endoderm in die ontwikkeling en evolusie van die faringeale boë. Journal of Anatomy 207 (5): 479-487. 11 Januarie 2017 herwin.
Okabe, M., en A. Graham. 2004. Die oorsprong van die paratiroïedklier. PNAS 101 (51): 17716-17719. 11 Januarie 2017 herwin.