1792, die nasie in wapens - Verskeie
Titel: Die Nasionale Garde van Parys vertrek na die leër. September 1792.
Datum getoon: September 1792
Afmetings: Hoogte 189 - Breedte 76
Tegniek en ander aanduidings: In opdrag vir Versailles in 1833 Olie op doek
Prentverwysing: 81EE204 / MV 2333
Die Nasionale Garde van Parys vertrek na die leër. September 1792.
Op 11 Julie 1792, gekonfronteer met militêre nederlae en dreigemente van 'n inval (van die Pruise van die hertog van Brunswick en die emigrante van die prins van Condé), het die wetgewende vergadering verklaar 'die vaderland in gevaar' en die opvoeding van 50,000 vrywilligers onder hulle die nasionale wagte.
Aan die einde van die somer word die militêre situasie haglik. Longwy gee hom op 23 Augustus aan die Pruise oor, Verdun gee oor. Op 26 Augustus het die vergadering toe op Danton se voorstel 'n nuwe heffing van 30 000 man goedgekeur.
Hierdie komposisie verteenwoordig 'n inskrywingstoneel wat in Parys aan die Pont Neuf plaasgevind het. Die topografie van die werf is geneem uit 'n gravure deur Berthault na Prieur. Ons sien op die plek van die standbeeld van Hendrik IV wat deur die Revolusie ingetrek is, 'n driekleurstandaard wat op die leë voetstuk geswaai word.
Te perd, terwyl hy die skare groet, verskyn Jérôme Pétion de Villeneuve, burgemeester van Parys. Laasgenoemde is 'n simbool vir die sans-culottes, omdat hy die koning se ondergang gevra het en toegelaat het dat die Tuileries gevang word op 10 Augustus. Onder die ander herkenbare patriotte op die komposisie sal ons op die voorgrond kennis neem van Nicolas Joseph Maison, toekomstige maarskalk van Frankryk, Paul-Charles-François Thiébault, toekomstige luitenant-generaal, en Jean-Baptiste Claude Odiot, luitenant van die grenadiers. Aan die rand van die kaai, regs, terwyl sy haar hoed lig, is Théroigne de Méricourt, een van die vroulike figure van die Revolusie.
Die vroue, op die voorgrond, bied olyftakke aan, soen hul kinders, is hartseer oor die vertrek van die partisane. Die algemene atmosfeer van die komposisie vier die entoesiasme van hierdie vrywilligers wat bygedra het tot die oorwinnings van Valmy en Jemmapes.
In hierdie terugwerkende oproep van die vertrek van die vrywilligers, rig Léon Cogniet die verenigende mite van die rewolusie op 'n voorstelling waar die romantiese gees die karakters individualiseer. In 1833 in opdrag van die Historiese Galerye van Versailles deur Louis-Philippe, moes hierdie skildery onder die monargie in Julie die herinnering aan die eenheid van die Nasie vier om die tema van nasionale versoening, dierbaar vir Louis, te gee Philippe, al sy historiese sin.
Natuurlik was die vertrek van die vrywilligers 'n eersteklas betekenis vir die tydgenote van Louis-Philippe: naas die oorwinnings van Lodewyk XIV en Napoleon, het hierdie oproep van die nasie wat in die 1792-kamer van die Historiese Museum van Versailles ingewy is, die toeskouers se aandag daarop dat die bewind van Louis-Philippe ook beweer het dat hy, soos die Republiek gebore uit die vernietiging van die Ancien Régime, direk as gevolg van die volkswil was. Was Louis-Philippe nie die 'koning van die Franse' nie?
François FURET, Mona OZOUF, Kritieke woordeboek van die Franse rewolusie, Parys, Flammarion, 1988, herdruk, coll. "Champs", 1992.