JANE JAMES TYDLYN
1820's (Vroeg): Jane Elizabeth Manning is gebore in Wilton, Connecticut.
Ca. 1825: Jane se pa Isaac Manning sterf; Jane het vir die Fitches in New Canaan, Connecticut, gaan werk.
1839: Jane se seun Sylvester is gebore, die eerste van agt kinders.
1841 (14 Februarie): Jane word lid van die New Canaan Congregational Church.
1841–1842 (Winter): Jane is gedoop en bevestig in die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae.
1843 (Herfs): Jane en haar gesin het Wilton, Connecticut verlaat en na Nauvoo, Illinois gereis.
1843–1844: Jane was in diens van Joseph Smith Jr. en sy gesin as 'n huisbediende.
1844 (27 Junie): Joseph Smith is vermoor.
Ca. 1845: Jane Manning trou met Isaac James, 'n Swart Mormoon van New Jersey.
1846 (Lente): Ongeveer twee-derdes van die Heiliges van die Laaste Dae, insluitend Jane en Isaac James, het Nauvoo onder Brigham Young se leiding verlaat.
1846–1847 (Winter): Die Heiliges van die Laaste Dae, insluitend Jane en Isaac James en hul gesin, kamp by Winter Quarters, Indian Territory.
1847 (Somer): Jane en haar gesin was in een van die eerste geselskappe van Heiliges van die Laaste Dae wat die Groot Soutmeervallei bereik het.
1840's (laat) – 1850's: Jane en Isaac James en hul kinders het vir Brigham Young gewerk; hulle het ook hul eie landboubedryf gestig.
1870: Jane en Isaac skei.
1874: Jane James trou met Frank Perkins, 'n Swart Mormoon en die skoonpa van haar seun Sylvester.
1875: Jane en Frank, saam met ander Swart Mormone, het doop vir die dooies uitgevoer in die Salt Lake City Endowment House.
1876: Jane se huwelik met Frank Perkins ontbind; sy het weer die van James gebruik.
1885: Jane se seun Sylvester is van die LDS Kerk afgesny weens "onchristelike gedrag".
1888: Jane is vir verskeie vroulike familielede in die Logan, Utah-tempel gedoop.
1890: Isaac James het na Salt Lake City teruggekeer en saam met Jane gaan woon.
1891 (19 November): Isaac James is oorlede.
1892: Jane se broer Isaac Manning verhuis na Salt Lake City.
1894 (18 Mei): Jane is verseël as 'n "dienaar" vir Joseph Smith in die Salt Lake-tempel. 'n Blanke vrou het as gevolmagtigde vir Jane gestaan ​​omdat sy nie toegelaat is om aan tempelverseëlingseremonies deel te neem nie.
1894 (November): Jane is vir haar niggie in die Salt Lake-tempel gedoop.
1908 (16 April): Jane Elizabeth Manning James sterf. Sy is oorleef deur haar broer, Isaac Manning, en twee van haar kinders, Sylvester James en Ellen Madora, asook verskeie kleinkinders en agterkleinkinders.
Jane Elizabeth Manning is op 'n lentedag in die vroeë 1820's gebore, heel waarskynlik by haar gesin se huis in Wilton, Connecticut. [Beeld regs] Haar ma, Philes, was verslaaf by geboorte, maar was vir ten minste 'n dekade vry teen Jane se geboorte. Philes se ma, ook genoem Philes, het verslaaf gebly aangesien sy te oud was om voordeel te trek uit die geleidelike emansipasiewette wat die Connecticut-wetgewer in 1784 aangeneem het. Min is bekend van Isaac Manning, Jane se pa, alhoewel 'n plaaslike historikus in die laat 1930's beweer het dat Manning van Newtown, Connecticut, sowat agtien myl van Wilton af gekom het. Isaac en Philes het ten minste vyf kinders saam gehad, insluitend Jane, voordat Isaac in ongeveer 1825 gesterf het.
Miskien weens haar pa se ontydige dood, het Jane Manning vir die Fitches, 'n ryk Blanke egpaar in die nabygeleë Nieu-Kanaän gaan werk toe sy ses jaar oud was. Sy is moontlik by die Fitch-familie ingeskryf, wat hulle verplig het om haar gesin te betaal en haar van kos, klere, verblyf en moontlik onderwys te voorsien in ruil vir haar arbeid oor 'n vaste aantal jare.
Omstreeks 1839, in haar laat tienerjare, het Jane geboorte geskenk aan 'n seun, wat sy Sylvester genoem het. Die identiteit van Sylvester se pa, en die omstandighede van sy bevrugting, was vrae waaroor Jane haar lewe lank onwrikbaar stilgebly het. Gerugte het in haar familie (onder haar broers en susters en haar nageslag) die rondte gedoen dat die pa 'n Blanke man was; haar broer het gesê die pa was 'n Blanke prediker. Volgens sy kleindogter het Sylvester self gesê sy pa was 'n Franse Kanadees. Maar Sylvester se fenotipiese verskille van sy ma en haar jonger kinders (wie se vaderskap bekend was), waarop hierdie bewerings as bewyse gesteun het, is nie betroubare merkers van rasse-identiteit nie. Aangesien Jane self blykbaar geen aanduiding van die identiteit van Sylvester se pa gelaat het nie, kan ons nie met enige sekerheid weet wie hy was nie.
Net so kan ons nie seker wees van die omstandighede waaronder Sylvester verwek is nie. Dit is moontlik dat Jane 'n konsensuele verhouding met Sylvester se pa gehad het, al was dit nie 'n wettig gedokumenteerde huwelik nie. Haar volgehoue ​​stilswye oor die saak kan egter self bewys wees dat Jane verkrag is, 'n trauma wat grootliks onuitspreeklik was vir negentiende-eeuse vroue en veral vir swart vroue soos Jane, wat veral waaksaam moes wees om hul reputasie teen die stereotipering van Wit samelewing.
In 1841 het Jane 'n lid van die New Canaan Congregational Church geword, waar die gesin wat haar in diens geneem het ook lede was. Die Fitches was dalk bekommerd oor haar morele skrupels, gegewe haar onlangse ongetroude kraam, en kerklidmaatskap was dalk 'n manier om hul bekommernisse te verlig. Dit is ook moontlik dat Jane die struktuur van kerkdissipline gesien het as 'n potensiële instrument om teen 'n onregmatige werkgewer of ander dorpspersoon te gebruik; of miskien was sy dalk bloot oortuig van die waarheid van die kerk se boodskap, of het sy gevoel dat dit die nodige volgende stap in haar reis na volwassenheid was. Wat ook al die rede is, sy is op 14 Februarie 1841 as lidmaatskap opgeneem. Sy het egter later gesê, sy "het nie tevrede gevoel nie, dit het vir my gelyk of daar nog iets is waarna ek gesoek het" (Newell 2019:144).
Ongeveer 'n jaar later, in die winter van 1841–1842, het Jane 'n Mormoonse sending hoor preek en sy het oortuig geraak dat sy die "iets meer" gevind het waarna sy gesoek het. 'n Week later is sy gedoop en bevestig as 'n lid van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae (die LDS, of Mormoonse, Kerk). Jane se gesin (haar ma, stiefpa, broers en susters en skoonsusters) blyk omstreeks dieselfde tyd gedoop en bevestig te wees. Jane het later gesê dat "ongeveer drie weke na [haar doop en bevestiging in die LDS Kerk] terwyl sy kniel tydens gebed, het die Gift of Tongues op my gekom en die hele gesin wat in die volgende kamer was, laat skrik" (Newell 2019:144). Dit blyk dat dit Jane se eerste ervaring van glossolalia was, 'n ervaring wat sy deur haar lewe sou voortduur. Vir Jane het hierdie ervaring gedien om haar gevoel te bevestig dat die Mormone daardie geestelike "iets meer" aangebied het waarna sy gesoek het.
Na hul doop het Jane en haar gesin, saam met die ander LDS-bekeerlinge in die suidweste van Connecticut, begin voorberei om te "versamel" om by ander lede van die kerk in Nauvoo, Illinois, waar die kerk destyds gevestig was, aan te sluit. In September 1843 het hulle hul gesinshuis verkoop en vertrek en by 'n groep Swart en Wit LDS Kerklede aangesluit vir die reis weswaarts. Onder leiding van die sendeling wat Jane gedoop het, het die groep sy pad suidwes van Connecticut na New York City gemaak, en vandaar met die Hudsonrivier op na die Erie-kanaal, wat hulle wes na Buffalo en die oewer van Lake Erie geneem het.
By Buffalo, of dalk ietwat later in Ohio, is die Swart lede van die groep van die groep geskei en verdere deurgang geweier, heel moontlik weens Ohio se streng Swart Kode, wat vereis het dat gratis Swart mense wat die staat binnekom 'n verband van $500 en verskaf "gratis vraestelle" wat hul status bewys. Sommige van die Swart lede van die groep het dalk op hierdie stadium teruggedraai na Connecticut, maar Jane en haar gesin het besluit om voort te gaan. Jane het gereël dat die groepleier haar kattebak saam met hom na Nauvoo neem, waarna sy en die ander Swart mense wat besluit het om voort te gaan, die res van die pad, 'n afstand van meer as 'n duisend myl, gaan stap.
Jane en haar gesin het in die laat herfs van 1843 in Nauvoo aangekom. Aanvanklik het hulle by die LDS profeet, Joseph Smith, Jr. (1805–1844) [Beeld regs] en sy vrou Emma Hale Smith (1842–1844) gebly tot Jane se familielede het geleidelik elders werk en verblyf gevind; net Jane en haar seun Sylvester het in die Smith-huis oorgebly. Die Smiths het Jane as 'n huisbediende in diens geneem, 'n rol wat haar bevoorregte toegang tot die profeet en sy gesin gegee het. Jane se charismatiese ervarings het gedurende hierdie tydperk voortgeduur. Sy het later onthou dat terwyl sy Joseph Smith se tempelklere gewas het (spesiale klere wat gebruik is vir tempelrituele wat in Nauvoo ontwikkel is), het die Heilige Gees "aan my geopenbaar dat hulle betrekking het op die nuwe naam wat aan die heiliges gegee word wat die wêreld ken. nie van nie," 'n verwysing na die heilige tempelseremonies waarvan Jane uiteindelik uitgesluit sou word weens haar ras (Newell 2019:146).
In latere verhale van haar tyd wat vir die Smiths gewerk het, het Jane onthou dat Joseph Smith haar soos 'n lid van die familie behandel het. "Hy het altyd geglimlag, altyd net soos hy vir sy kinders gedoen het. Hy was vroeër net soos ek sy kind was," het sy aan een onderhoudvoerder gesê (Newell 2019:150). Jane het ook gesê dat Joseph Smith aangebied het om haar as kind aan te neem, wat haar gevoel versterk het dat sy soos ander lede van die familie behandel word. Toe Jane hierdie verhaal vertel het, het sy en haar gehoor albei verstaan ​​dat die aanbod van aanneming 'n verwysing was na 'n tempelverseëling-seremonie, waarin Jane as kind geestelik aan Joseph Smith verbind sou wees, en daarom aan hom as 'n familielid verbind is in ewigheid. Sy het hierdie storie gereeld herhaal, waarskynlik in die hoop om kerkleiers te oortuig om die seremonie wat sy geweier het toe dit die eerste keer aangebied is, uit te voer omdat, volgens sy, sy "nie verstaan ​​of geweet het wat dit beteken nie" (Newell 2019:147).
Op 'n stadium tydens haar tyd in Nauvoo het Jane met Isaac James, 'n ander swart bekeerling tot Mormonisme, ontmoet en getrou. Soos Jane, was Isaac van die oostelike Verenigde State. Hy het vanaf New Jersey in Nauvoo aangekom. Isaac het gehelp om Jane se seun Sylvester groot te maak, en hy en Jane het tussen 1846 en 1859 sewe bykomende kinders gehad, vyf meisies en drie seuns (waarvan een doodgebore was).
In 1844 is Joseph Smith deur 'n gepeupel vermoor, wat 'n opvolgkrisis in die LDS-kerk veroorsaak het. Brigham Young (1801–1877) [Beeld regs] het na vore gekom as die leier wat deur ongeveer twee derdes van die kerk aanvaar is, en binne ongeveer 'n jaar het kerklede Nauvoo verlaat en weswaarts gegaan. Hulle het gedurende die winter van 1846–1847 in wat nou oostelike Nebraska is, stilgehou by 'n terrein genaamd "Winter Quarters" (hedendaagse Omaha), en het in die lente voortgegaan en uiteindelik in die Groot Soutmeervallei aangekom. Jane en haar man Isaac was in een van die eerste maatskappye wat in Julie 1847 in die vallei aangekom het. Die meeste van Jane se geboortefamilie het in die Midde-Weste agtergebly.
Toe hulle in die Groot Soutmeervallei aangekom het, het Jane en Isaac albei vir Brigham Young gewerk, maar uiteindelik het hulle hul eie landboubedryf gestig. Hulle het matig goed vir hulself gevaar: belastingrekords toon dat hulle soveel as, of meer as, baie van hul bure besit het.
In 1870 het Jane en Isaac egter geskei. Die redes vir hul skeuring is nie gedokumenteer nie, alhoewel Isaac dalk ontnugter was met die kerk waaraan Jane soveel tyd en energie gewy het. Isaac het Salt Lake City verlaat en Jane het verhuis van die eiendom wat die egpaar besit het aan die buitewyke van die stad na 'n meer sentraal geleë huis in die middestad. Soos die 1870's aangestap het, het Jane se gesinstruktuur verder ontrafel: haar dogter Mary Ann is in 1871 oorlede; haar seun Silas is in 1872 oorlede; en haar dogter Miriam is in 1874 oorlede. Die helfte van haar agt kinders het haar dus teen die middel van die dekade oorlede. Intussen het haar ongetroude tienerdogter Ellen Madora geboorte geskenk aan 'n baba in 1869. Sy het die kind gelos om deur Jane grootgemaak te word terwyl sy in San Francisco, Kalifornië, gaan woon het, waar sy in 1879 skuldig bevind is aan "die hou van 'n huis van siekes reputasie" en met $50 beboet (Thiriot 2015).
Miskien in 'n poging om haar familiebande te herweef, blyk dit dat Jane in 1874 weer getrou het, hierdie keer om haar lot te voeg by dié van 'n man genaamd Frank Perkins, haar seun Sylvester se skoonpa. Daar is geen amptelike rekord van hierdie huwelik nie, maar Jane het haar naam as "Jane Perkins" begin teken, en aangesien sy toegelaat is om aan verskeie kerkaktiwiteite deel te neem gedurende hierdie tyd, kan ons aflei dat kerkleiers die verhouding as amptelik beskou het. Omstreeks 1876 het hierdie verhouding egter ook verbrokkel. Soos met die vorming daarvan, is daar geen dokumentasie van die ontbinding daarvan nie; die enigste leidraad is dat Jane opgehou het om haar naam as "Jane Perkins" te teken en teruggekeer na "Jane James."
Teen die middel van die 1880's het Jane toenemende uitdagings in die gesig gestaar om haar gesin bymekaar te hou. Na 'n draai in Nevada, het Jane se eiesinnige dogter, Ellen Madora, teruggetrek na Salt Lake. Miskien in 'n poging om Ellen Madora te help om weer op die been te kom, het Jane die akte na haar huis aan haar dogter oorgedra, wat toe 'n verband op die eiendom uitgeneem het. Maar 'n paar jaar later kon Ellen Madora egter nie die verbandbetalings maak nie en het die akte teruggeplaas na haar ma, wat die lening oorgeneem het. Intussen is Jane se seun Sylvester in 1885 van die kerk afgesny weens "onchristelike gedrag" (Newell 2019:107).
Blykbaar nie in staat om 'n huweliksverhouding te handhaaf nie, nadat sy vier kinders aan die dood afgestaan ​​het en miskien gevoel het dat sy Ellen Madora en Sylvester aan die sekulêre wêreld verloor, het Jane blykbaar haar aandag op die ewigheid gevestig. In Maart 1883 het sy 'n besoek aan John Taylor (1808–1887), die president van die LDS Kerk, gebring om toestemming te vra om haar skenkings te ontvang, die eerste van twee tempelrituele wat die Heiliges van die Laaste Dae geglo het nodig was om die hoogste graad te bereik. van heerlikheid na die dood. Taylor het haar afgewys en vir haar gesê dat hy "nie gedink het die tyd het nog aangebreek vir [haar] wedloop om die voordele van die Huis van die Here te ontvang nie" (Newell 2019:106). Jane was egter niks indien nie aanhoudend nie. Oor die volgende twee dekades het sy voortgegaan om kerkleiers te petisie vir toestemming om deel te neem aan die tempelseremonies wat haar in staat sou stel om die hoogste graad van glorie in die hiernamaals te bereik en die ewigheid saam met haar geliefdes deur te bring.
Jane se eerste man, Isaac James, het in 1890 na Salt Lake teruggekeer. Hy het in Jane se huis ingetrek, hetsy as 'n versoende man, as 'n loseerder of as 'n liefdadigheidssaak, is nie in die historiese rekord waarneembaar nie. Isaac is herdoop en in Julie 1890 in die LDS Kerk verwelkom, maar of Jane en Isaac hulself 'n nuwe begin as 'n paartjie kon gee, was 'n heeltemal ander vraag. Soos dit geblyk het, was hul tyd saam kort: Isak is in November 1891 oorlede na 'n siekte van ses weke. Jane was weer alleen.
Die volgende jaar het Jane se broer Isaac Lewis Manning (1815–1911) in Salt Lake aangekom en by Jane ingetrek. [Beeld regs] Isaac het in die Midde-Weste gebly toe Brigham Young die meerderheid van die kerk na Utah gelei het. Sy vrou het egter die vorige jaar gesterf, en sover hy geweet het, was Jane die enigste familie wat hy oorgehad het. Hy is in Maart 1892 in die LDS Kerk deur herdoop ontvang, en beide Jane en hy was aktiewe lede van die gemeenskap, het eredienste bygewoon, uitstappies gegaan wat vir "Ouvolksdag" gereël is, ensovoorts.
Jane se volgehoue ​​petisies vir tempelseremonies het uiteindelik gelyk of dit in 1894 vrugte afwerp. Jane het meer as 'n dekade lank toestemming gevra om as kind aan Joseph Smith verseël te word. Sy het gesê dat Joseph self vir haar hierdie geleentheid aangebied het, deur sy vrou Emma, ​​en dat sy die aanbod destyds van die hand gewys het omdat sy dit nie verstaan ​​het nie. Sy wou egter baie graag haar besluit nou omkeer. Dit lyk egter of kerkleiers geweier het om hul stigtingsprofeet vir ewig 'n Swart dogter te gee. In plaas daarvan het hulle ingestem om Jane aan Joseph Smith te verseël as 'n "dienaar" in die ewigheid. Die ritueel is op 18 Mei 1894 in die Salt Lake-tempel uitgevoer, maar Jane was nie teenwoordig nie (alhoewel sy lewendig en gesond was en net 'n paar blokke verder gewoon het) omdat sy Swart was. In plaas daarvan is Jane verteenwoordig deur 'n Blanke vrou wat as 'n gevolmagtigde vir haar gestaan ​​het.
Die 1894-kompromis het Jane nie bevredig nie, en ook nie kerkleiers bevredig nie. Geen bewyse is gevind dat hierdie seremonie ooit weer uitgevoer is nie, wat daarop dui dat kerkleiers dit nie 'n effektiewe manier gevind het om ewige verhoudings te struktureer nie. Jane het teruggekeer om te versoek dat sy as kind aan Joseph Smith verseël word. Notule van 'n 1902-vergadering van die Kworum van die Twaalf Apostels (die hoogste bestuursliggaam van die kerk) het opgemerk dat "tannie Jane nie tevrede was met hierdie [seremonie] nie en as 'n teken van haar ontevredenheid het sy daarna weer aansoek gedoen om seëninge te verseël. , maar natuurlik tevergeefs" (Newell 2019:116).
Jane is in April 1908 oorlede. Sy is oorleef deur haar broer Isaac Manning, en twee kinders: Sylvester en Ellen Madora. Haar dood het opslae in die plaaslike koerante gemaak, en haar begrafnis is goed bygewoon. Joseph F. Smith (1838–1918), die destydse president van die LDS Kerk en die neef van die kerkstigter Joseph Smith, het by die begrafnis gepraat.
RICHTINGEN / leerstellinge
As 'n swart vrou het Jane nie 'n gesagsposisie in die LDS Kerk beklee wat haar sou toegelaat het om leerstellings te ontwikkel of haar eie leringe te verkondig nie. Sy het konsekwent haar aanvaarding van kerkleiers se leerstellings verwoord. Nietemin het sy maniere gevind om kerkleerstellings te weerstaan ​​wat haar volle deelname aan die tradisie beperk het. Byvoorbeeld, in 'n uitgebreide korrespondensie met president John Taylor oor tempelvoorregte, het Jane teruggedruk teen die LDS-interpretasie van die vloek van Kain (Genesis 4:11–16) om te beteken dat Swart mense, as afstammelinge van Kain, nie kon deelneem aan tempel rituele. "My ras," het sy geskryf, "is deur die vloed oorgelewer en God het aan Abraham belowe dat in sy saad al die nasies van die aarde geseën sou word en aangesien dit die volheid van alle dispensasies is, is daar geen seën vir my nie?" (Newell 2019:105). Deur skriftuurlike beloftes van seëninge aan al Abraham se nageslag en LDS se duisendjarige verwagtinge aan te roep, het Jane probeer om die gewilde rassistiese interpretasies van die Skrif te weerhou wat haar uitgesluit het van die seëninge wat sy so diep begeer het.
Deur beperkings op haar tempeltoegang uit te daag, het Jane dalk per ongeluk bygedra tot die ontwikkeling van die idees wat daardie uitsluiting onderlê het. Soos geleerdes soos die historikus W. Paul Reeve getoon het, het die priesterskap en tempelbeperkings, wat Jane en ander Swart Mormone verhinder het om aan belangrike tempelrituele deel te neem en die meeste Swart Mormoonse mans verhinder het om die priesterskap te beklee (en dus om leiersrolle in die kerk uit te oefen) of die verskaffing van priesterskap seëninge aan hulle gesinne), het stadig oor die laaste helfte van die negentiende eeu uitgekristalliseer (Reeve 2015:188–214). Soos kerkleiers besluite oor individuele sake geneem het, het hulle stadigaan 'n versameling voorbeelde opgehoop waaruit hulle uiteindelik die breër priesterskap en tempelbeperkings afgelei het, wat hulle geregverdig het met teologiese verduidelikings van rasse-oorsprong en vloeke. Toe sy haar saak vir tempelbegiftigings en verseëlings aangevoer het, het Jane hierdie gesprekke onder kerkleiers aangespoor, met die onbedoelde gevolg dat kerkleiers in hul gesprekke die einste beperkings wat sy probeer deursny het, verduidelik en geregverdig het.
Toe Jane by die LDS Kerk aangesluit het, het Mormonisme 'n verskeidenheid charismatiese elemente ingesluit. Die mees prominente in Jane se verslae van haar lewe was om in tale te praat en met die goddelike te kommunikeer in beswyming, visie of droomtoestande. Soos hierbo genoem, het Jane se eerste opgetekende ervaring van glossolalia plaasgevind kort na haar LDS-doop. In haar outobiografie het sy ook 'n mistieke ervaring van goddelike kommunikasie vertel. Toe sy vir die eerste keer die wasgoed was in Joseph Smith se huis in Nauvoo, het sy gesê:
Tussen die klere het ek broer Josef se klere gevind. Ek het na hulle gekyk en gewonder. Ek het nog nooit iemand gesien nie, en ek het oor hulle nagedink en so ernstig aan hulle gedink dat die gees aan my geopenbaar het dat hulle betrekking het op die nuwe naam wat aan die heiliges gegee word waarvan die wêreld nie weet nie. Ek het nie geweet wanneer ek dit was of wanneer ek dit uitgesit het om droog te word nie (Newell 2019:146; spelling en leestekens gemoderniseer).
Teen die einde van Jane se lewe het hierdie praktyke grootliks buite gebruik geraak onder Heiliges van die Laaste Dae. Nietemin het sy 'n gewillige gehoor (en soms 'n tolk) gevind vir haar glossolalia in vrouevergaderings. Sy het ook in hierdie byeenkomste haar getuienis gelewer, en het soms gepraat oor drome en visioene wat sy ervaar het. Ander vroue het ook in tale gepraat en drome en visioene by hierdie byeenkomste vertel, so Jane was nie alleen as 'n beoefenaar van 'n ouer, meer "tradisionele" vorm van Mormonisme nie.
Op ander maniere was Jane 'n voorbeeldige beoefenaar van "tipiese" Mormonisme dwarsdeur haar lewe in die kerk. Deur na Nauvoo te verhuis, en toe na Utah, het sy voldoen aan die LDS-leerstelling van "die byeenkoms", wat lede fisies geroep het om "na Sion bymekaar te kom," of waar die kerk ook al toe geleë was. Hierdie leerstelling word nie meer letterlik geïnterpreteer nie, maar gedurende die negentiende eeu het dit gelei tot die migrasie van duisende Heiliges van regoor die wêreld na die Amerikaanse Midde-Weste en, uiteindelik, na die Groot Soutmeervallei en omliggende Bergwes-streek.
Die getuienis is nog lank nie volledig nie, maar dit blyk te dui daarop dat Jane ook gereeld kerkvergaderings bygewoon het en 'n deel van haar inkomste aan die kerk gegee het. In die 1880's en 1890's verskyn sy gereeld in die vergaderingrekords van vrouegroepe, die Relief Society and Retrenchment Society. Sy verskyn ook in haar wyksrekords, beide as 'n bydraer en 'n ontvanger van skenkings. En sy het af en toe aan fondsinsamelingsveldtogte vir spesifieke oorsake gegee, soos vir die bou van die St. George, Utah-tempel.
Deur middel van tempelrituele glo die Heiliges van die Laaste Dae dat hulle in staat is om spesifieke, reddende veranderinge vir beide lewende en dooie mense te bewerkstellig. Daar is drie hoofkategorieë van tempelrituele: doop vir die dooies, skenkings en verseëlings. Jane kon gevolmagtigde doop doen vir sommige van haar dooies. In hierdie ritueel ondergaan Heiliges van die Laaste Dae die ritueel van doop in 'n dooppoel op die laagste vlak van die tempel "vir en namens" 'n persoon wat gesterf het. Volgens LDS-oortuiging laat hierdie ritueel die oorledene toe om die evangelie in die hiernamaals te aanvaar en sodoende bevry te word van die "geestesgevangenis" as hulle kies om dit te doen. (Doop vir lewende mense word buite tempels in natuurlike watermassas of in doelgemaakte doopfonte uitgevoer.) Voordat die eerste tempel in Utah voltooi is, is hierdie ritueel op 'n gereelde basis uitgevoer in 'n gebou bekend as die Endowment House. [Beeld regs] In September 1875 het Brigham Young opdrag gegee dat die Begiftigingshuis beskikbaar gestel word vir Swart lede om doop vir die dooies uit te voer, wat Jane en 'n groep ander gedoen het met die hulp van 'n handjievol Wit priesterskap-houers. Jane is ook in 1888 vir verskeie van haar vroulike familielede in die Logan, Utah-tempel gedoop; en vir 'n niggie in die Salt Lake-tempel in 1894.
Terwyl doop vir die dooies op die laagste vlak van LDS-tempels uitgevoer word, vind skenkings en verseëlings op die boonste vlakke plaas, wat gelowiges fisies hoër beweeg namate hulle deur rituele stadiums vorder wat hulle in staat sal stel om 'n ooreenstemmende hoër vlak van verheffing in die hiernamaals te bereik . Hierdie rituele kan deur lewende mense namens hul eie, of namens dooie mense uitgevoer word, met die rituele deelnemers wat as gevolmagtigdes vir die afgestorwe begunstigdes optree. Begiftigings- en verseëlingsrituele, wat die Heiliges van die Laaste Dae glo sekere vorme van priesterskap aanneem en beskikbaar stel, was vir Jane gesluit omdat sy Swart was (Stapley 2018:17).
Begiftigings, vir Heiliges van die Laaste Dae, is inisiasierituele wat deelnemers deur die heilige geskiedenis lei, hulle esoteriese kennis leer en vereis dat hulle heilige geloftes aflê. Vir hedendaagse Heiliges van die Laaste Dae is dit oorgangsrites wat die ingewyde van kinderjare na volwassenheid verskuif, en dit word dikwels uitgevoer net voordat hulle na 'n kerksending vertrek of trou. Jane het 'n jare lange veldtog gevoer om haar skenkings te ontvang, briewe aan kerkleiers te skryf, met hulle te vergader en vriende te vra om namens haar te skryf. Sy is nooit toegelaat om aan hierdie ritueel deel te neem nie.
Verseëlings is tempelseremonies waarin Heiliges van die Laaste Dae menseverhoudings ewig maak, deur Jesus se belofte te ritualiseer dat "Wat julle ook al op die aarde bind, sal in die hemel gebonde wees" (Matteus 18:18). Tegnies is troues wat in LDS-tempels uitgevoer word, huweliksverseëlings. Heiliges van die laaste dae glo dat huweliksmaats wat by 'n verseëlingsritueel aangesluit het vir ewig getroud sal wees, en dat enige kinders wat hulle baar nadat hulle aan mekaar verseël is, op grond van "gebore in die verbond", outomaties aan hul ouers verseël sal word. Kinders wat gebore is voordat hul ouers verseël is, en kinders wat in die gesin aangeneem is, kan aan hul ouers verseël word om te verseker dat hulle vir ewig by hul gesinne kan bly. Na aan die einde van haar lewe het Jane James gesê dat Joseph Smith aangebied het om haar as kind aan te neem, en sy het toestemming gevra om daardie aanbod te aanvaar deur in die tempel aan hom verseël te word. Aannemingsverseëlings van die soort wat Jane versoek het, was destyds nie ongewoon nie; baie Heiliges van die Laaste Dae het aan Joseph Smith en ander kerkleiers, beide oorlede en nog lewende, versoek en ontvang. Nietemin, ongemaklik met die vooruitsig om 'n Swart vrou aan Joseph Smith te verseël, het kerkleiers probeer om 'n kompromie aan te gaan deur 'n nuwe seremonie te skep om Jane aan Joseph Smith as 'n "dienaar" te verseël. Hierdie seremonie is in 1894 in die Salt Lake-tempel uitgevoer, met gevolmagtigdes vir beide Jane James en Joseph Smith. Op hierdie manier het kerkleiers vermy om die boonste verdiepings van die tempel vir Swart mense oop te maak.
Jane James het dalk meer 'n leier in die dood geword as wat sy ooit in die lewe kon wees. Alhoewel sy grootliks deur die Heiliges van die Laaste Dae vergeet is na haar dood in 1908, is haar verhaal herstel en deur beide die Heiliges van die Laaste Dae en anti-Mormone gebruik. Terwyl anti-Mormone Jane oor die algemeen gebruik het as 'n illustrasie van die LDS Kerk se historiese rassisme en skynheiligheid, was die gebruik van Heiliges van die Laaste Dae meer gevarieerd. Op hierdie manier het Jane James soos Sojourner Truth (1797–1883) begin lyk, wat die historikus Nell Irvin Painter uitwys as 'n simbool vir 'n reeks politieke oorsake (1997:258–87).
Vir 'n reeks Heiliges van die Laaste Dae het Jane James 'n belangrike toetssteen geword in die denke oor die historiese rassediversiteit van hul kerk en die rasse-houdings van die stigter, Joseph Smith. [Beeld regs] Die feit dat Jane in Joseph Smith se huis gewerk het en hom met bewondering onthou het blyk die idee te ondersteun dat die eerste profeet anti-rassistiese sienings gehuldig het en die idee dat die kerk rassediversiteit meer aanvaar het as sy omliggende samelewing. die middel van die negentiende eeu toe Jane lid geword het. Dus kan Jane se storie gebruik word as bewys dat die LDS Kerk altyd divers was. Dit is beslis hoe Jane se verhaal in 2018 gebruik is by LDS Kerk-geleenthede ter herdenking van die 1978-opheffing van die priesterskapsbeperking vir Swart mans. Jane is ook in hierdie gebeure, en in Algemene Konferensie-toesprake deur lede van die Kworum van die Twaalf Apostels, as 'n "pionier" bestempel, nie net omdat sy onder die eerste Mormone was wat na die Soutmeervallei verhuis het nie, maar omdat sy een van die vroeë Swart lidmate van die kerk en het dus die pad vir ander Swartmense "pionier" om te volg.
Die voorstelling van Jane James as 'n pionier sluit dikwels aan by die lof van haar deursettingsvermoë te midde van groot struikelblokke. Terwyl verslae van Jane se volharding haar selde eksplisiet vergelyk met die weduwee in Jesus se gelykenis van die onregverdige regter en die opdringerige weduwee (Luk. 18:1–8), blyk dit dat die verwysing implisiet opgeroep word, wat Jane se gereelde versoeke vir tempelvoorregte waardeer as 'n aanhoudende soeke na geregtigheid, eerder as 'n lastige teistering van kerkowerhede. Die karakterisering van Jane James wat haar met die opdringerige weduwee verbind, het lekelede van die kerk toegelaat om na haar te wys as 'n voorbeeld van aktivisme in die saak van proto-feministiese en rasse-geregtigheidsideale.
Terselfdertyd het meer konserwatiewe kerklede Jane James uitgebeeld as 'n geïdealiseerde moederfiguur wat "haar lewe uitgeput het in geduldige nederige diens aan ander" (Smith 2015). Haar verhaal is dus gewerf om sake oor die ideologiese spektrum van Mormonisme te dien. Die relatiewe gebrek aan dokumentasie van haar eie woorde help met hierdie werwing, aangesien daar baie min bewyse is om aan te toon dat sy enige gegewe posisie kon ondersteun of teëgestaan ​​het.
Die grootste uitdaging in die bestudering van Jane James se lewe is die relatiewe gebrek aan primêre bronne. Jane het min bronne self geproduseer (sy het 'n kort outobiografie gedikteer en 'n paar briewe gelaat), maar of sy enige hiervan self geskryf het, kan ons nie seker wees nie. In vergelyking met baie van haar Wit tydgenote, wat volumineus oor hul eie lewens geskryf het in dagboeke, briewe en gepubliseerde verslae, is die bronnebasis vir Jane James ontstellend klein. Baie daarvan bestaan ​​in 'n vorm wat historikus Jon Sensbach beskryf het as "dokumentêre skrapnel": 'n verbygaande verwysing in iemand se dagboek; 'n halwe sin in 'n koerantknipsel; 'n breukdeel van 'n vierkante millimeter in 'n historiese foto (Sensbach 2015:25).
Boonop is baie van die bronne wat wel bestaan ​​ontoeganklik vir navorsers. Die LDS Kerkgeskiedenisbiblioteek het 'n aantal bronne en, omdat hulle as privaat, heilig of vertroulik (of 'n kombinasie daarvan) beskou is, word dit nie vir navorsing beskikbaar gestel nie. Dit sluit die tempelrekord in wat Jane se verseëling as 'n dienaar vir Joseph Smith toon. Navorsers moet dus staatmaak op weergawes van hierdie bronne wat gepubliseer is voordat toegang daartoe beperk is of dit verkry deur persoonlike verbintenisse met ander wat op grond van familie, godsdienstige of professionele identiteit groter toegang kan hê. Nog ander dokumente word deur private versamelaars gehou en is dalk eenvoudig nie aan navorsers bekend nie.
Deur te werk met die dokumente wat toeganklik is, is die sleuteluitdaging vir navorsers om die kragte te verstaan ​​wat die vorming van daardie dokumente beïnvloed het. Jane James het byvoorbeeld haar outobiografie aan 'n wit Engelse vrou genaamd Elizabeth Jefford Drake Roundy (1830–1916) gedikteer. Roundy het Joseph Smith nie persoonlik geken nie, aangesien sy eers na sy dood in die Verenigde State aangekom het. In die laat negentiende eeu het sy egter die voorste voorstander geword van die viering van Smith se verjaardag deur die Heiliges van die Laaste Dae, en het haar meedoënloos beywer vir die nakoming van die datum en gewerk om herinneringe aan Smith te versamel van diegene wat tyd in sy teenwoordigheid deurgebring het. . Daardie poging het waarskynlik Roundy se werk gemotiveer om Jane se outobiografie op te neem, en het die storie wat Jane vertel het, ten minste gedeeltelik gevorm. Maar Jane James het ook haar eie motiewe gehad om by haar tyd saam met Joseph Smith in daardie dokument te bly: wetende dat dit met kerkleiers gedeel sou word, het sy blykbaar gehoop om te wys dat Smith haar as lid van sy familie omhels het. Sy het dalk gehoop dat as sy kerkleiers kon oorreed van die warmte van haar verhouding met Smith, hulle haar versoek sou toestaan ​​om as kind aan hom verseël te word. Sulke hoop het byna seker gevorm beide wat Jane in haar verslag ingesluit het en wat sy uitgesluit het. Sy het nie gepraat oor byvoorbeeld om 'n kind buite die huwelik te hê, of oor haar egskeiding van haar eerste man nie, terwyl sy breedvoerig stilgestaan ​​het by haar positiewe verhouding met Joseph Smith en haar voldoening aan LDS-geslagsnorme. Om die reeks faktore te ontbloot wat die produksie van elk van die bronne beïnvloed het wat Jane James se lewe verlig, is noodsaaklik om alles te verstaan ​​wat elke bron kan openbaar.
BETEKENIS VIR DIE STUDIE VAN VROUE IN RELIGIES
Vir vandag geleerdes lê Jane James se historiese betekenis in hoe haar verhaal ons toelaat om ontvangde narratiewe te bevraagteken en ons visieveld uit te brei. Wetenskap oor ras in die negentiende-eeuse LDS Kerk het lank gefokus op die priesterskap beperking. Vroue is nooit tot die LDS-priesterskap georden nie, so hierdie beperking was nie direk op Jane van toepassing nie. As ons egter haar ervaring ondersoek, kan ons die verreikende gevolge van die priesterskapsbeperking beter verstaan. Jane se mans en seuns is nie toegelaat om die priesterskap te beklee nie, wat beteken het dat sy, anders as haar Blanke mede-godsdienstiges, nooit priesterskapseëninge van 'n lid van haar eie familie kon ontvang nie (White 1980–1981:44). Net so, as gevolg van die ontwikkeling van LDS teologiese begrip van die verhouding tussen priesterskap en tempelrituele, kon Jane nie haar skenking ontvang of aan haar familielede in die tempel verseël word nie. Die priesterskapbeperking het dus diepgaande implikasies gehad wat veel verder as die ordening van Swart mans gestrek het en ook die lewens en godsdienstige ervarings van Swart vroue en kinders gevorm het.
Dus, om ras in die LDS Kerk te verstaan, leer Jane James se storie ons om verby institusionele beleide en hul ontwikkeling te kyk na die geleefde ervarings van diegene in die banke en om nie net die mans te oorweeg wat dikwels die verstekonderwerpe van institusionele dikta was nie, maar ook die vroue wat dikwels 'n sekondêre oorweging vir patriargale instellings was. Dit is 'n les wat natuurlik ook van toepassing is op die studie van ander godsdienstige tradisies. Enige studie van 'n godsdienstige tradisie wat nie ernstige oorweging van vroue se ervarings insluit nie, is onvolledig.
Jane James se lewe bied ook 'n model om die verhale van historiese figure saam te voeg oor wie slegs fragmentariese bewyse beskikbaar is. [Beeld regs] Veral in vergelyking met die Blanke leiers van die LDS Kerk, is die bronne oor Jane se lewe skaars. Nietemin het die veld van Afro-Amerikaanse godsdiensgeskiedenis getoon dat hierdie bronne aangevul kan word met kontekstuele inligting op maniere wat ons in staat stel om vlees aan die benige skelet wat deur die bronne verskaf word, te hang, wat uiteindelik 'n robuuste beeld van die betrokke figuur lewer. 'n Skynbare gebrek aan bronne moet dus nie as 'n padblokkade gesien word nie, maar as 'n uitnodiging om 'n meer kronkelende, skilderagtige roete te neem.
Beeld #1: Studio van Edward Martin, Portret van 'n vrou wat vermoedelik Jane Manning James is, Salt Lake City, 1865–1870. Wikimedia Commons.
Beeld #2: Joseph Smith, Jr. van 'n daguerreotipe geneem deur Lucian Foster tussen 1840 tot 1844. Derde generasie kopie van die daguerreotipe geredigeer deur 'n kunstenaar. Geskenk aan die Library of Congress in 1879 deur Joseph Smith, jr. se seun, Joseph Smith III. Wikimedia Commons.
Beeld #3: Brigham Young. Harvard Kunsmuseum/Fogg Museum, Departement Historiese Foto's en Spesiale Visuele Versamelings, Beeldende Kunste-biblioteek. Wikimedia Commons.
Beeld #4: Isaac Lewis Manning, moontlik saam met Jane James. Foto bygevoeg deur Carl W. McBrayer. Soek 'n graf, https://www.findagrave.com/memorial/10505669/isaac-lewis-manning.
Beeld #5: Begiftigingshuis, Tempelblok, Salt Lake, omstreeks 1855. Albumen. L. Tom Perry Spesiale Versamelings; MSS P 24. Lee-biblioteek, Brigham Young Universiteit. Wikimedia Commons.
Beeld #6: CR Savage, "Utah Pioneers of 1847," 1905. Princeton University Library. Wikimedia Commons.
Beeld #7: Jane James, naby, van CR Savage, "Utah Pioneers of 1847," 1905. Princeton University Library.
Newell, Quincy D. 2019. Jou suster in die evangelie: die lewe van Jane Manning James, 'n negentiende-eeuse swart mormoon. New York: Oxford University Press.
Skilder, Nell Irvin. 1997. Sojourner Truth: 'n Lewe, 'n simbool. New York: WW Norton.
Reeve, W. Paul. 2015. Godsdiens van 'n ander kleur: ras en die Mormoonse stryd om witheid. New York: Oxford University Press.
Sensbach, Jon. 2015. "Born on the Sea from Guinee: Women's Spiritual Middle Passages in the Early Black Atlantic." Bl. 17–34 duim Op pad na 'n intellektuele geskiedenis van swart vroue, geredigeer deur Mia E. Bay, Farah J. Griffin, Martha S. Jones en Barbara D. Savage. Chapel Hill: Universiteit van Noord-Carolina Press.
Smith, Becky Cardon. 2015. "Onthou Jane Manning James." Meridian Tydskrif, Mei 4. Toegang verkry vanaf https://web.archive.org/web/20100206222448/ op 3 Februarie 2022.
Stapley, Jonathan A. 2018. Die krag van godsaligheid: Mormoonse liturgie en kosmologie. New York: Oxford University Press.
Thiriot, Amy Tanner. 2015. "Mev. Nellie Kidd, hofdame." Keepapitchinin, die Mormoonse geskiedenisblog (blog), 6 Januarie. Toegang vanaf http://www.keepapitchinin.org/2015/01/06/mrs-nellie-kidd-courtesan/ op 3 Februarie 2022.
White, O. Kendall. 1980–1981. "Grensinstandhouding, Swartes en die Mormoonse Priesterskap." Tydskrif vir Godsdienstige Denke 37 (Herfs/Winter): 30–44.
Bringhurst, Newell. 1981. Heiliges, slawe en swartes: die veranderende plek van swart mense binne Mormonisme. Westport, CT: Greenwood Press.
Bush, Lester E. 1973. "Mormonism's Negro Doctrine: An Historical Overview." Dialoog: 'n Tydskrif van Mormoon Gedagte 8: 11-68.
Newell, Quincy D. 2016. Vertel Jane: Vertel die storie van 'n vroeë Afro-Amerikaanse Mormoonse vrou. Logan: Utah State University Press.
Pryor, Elizabeth Stordeur. 2016. Kleurlingreisigers: Mobiliteit en die stryd om burgerskap voor die Burgeroorlog. Chapel Hill: Universiteit van North Carolina Press.
Reeve, W. Paul, genl. ed. en 'n Eeu van Swart Mormone. Toegang vanaf https://exhibits.lib.utah.edu/s/century-of-black-mormons/page/welcome op 3 Februarie 2022.
Wolfinger, Henry J. 1975. "A Toets of Faith: Jane Elizabeth James and the Origins of the Utah Black Community." Bl. 126–72 duim Sosiale akkommodasie in Utah, geredigeer deur Clark S. Knowlton. Salt Lake City: Universiteit van Utah.