Uiteindelik sien Amos tog 'n toekoms waarin die Here die lot van Israel sal verander, hoewel dit nie die huidige situasie van 'n dreigende ballingskap sal kan omkeer nie.
Die boodskap van herstel vir Israel hou twee verwante komponente in:
Polities en godsdienstig: Jerusalem en Juda – "die vervalle hut van Dawid" – sal weer herbou word, hoewel 'n mens steeds die band tussen God en die nasies – "oor wie my Naam uitgeroep is" – in dié belofte hoor – vers 11-12.
Ekologies en ekonomies: Die land sal weer sy opbrengs lewer, en dit in oorvloed. Die oeste sal as't ware in mekaar se pad kom, so 'n oorvloed sal daar wees. Die vorige oes sal nog nie volledig ingesamel wees nie, dan is die volgende oes daar! Die boere sal weer die vrug van hulle arbeid geniet in 'n land waar daar vrede en rus sal heers – vers 13-15.
Die verlede speel altyd 'n groot rol in jou Godsbewussyn. Daar is 'n spesiale motiverende krag in die voorsiening van die Here in jou verlede. Dit gee hoop vir die hede en vertroue op dié dinge wat net God kan gee.
Maar God se voorsiening kom net volledig tot sy reg in 'n verhouding met Hom. Dít was die probleem van Israel in die tyd van Amos. Hulle het geroem op wat God in die verlede vir hulle gedoen het, sonder om aandag te gee aan die verhouding met Hom in die hede. Daarom het die toekoms vir hulle donker geword, en is hulle uiteindelik weggevoer in ballingskap.
Die hoop wat Amos ná alles wel oorhou, is nie gegrond op Israel se status as Godsvolk, en uiteraard ook nie op hulle vermoë om God te gehoorsaam nie. Dit is slegs gegrond op God se besluit, sy voorneme om hulle nie heeltemal uit te roei nie, om 'n oorblyfsel genadig te wees. Dit is die boodskap waarop ook die koms van die Messias gebaseer is, God se keuse om self verantwoordelikheid te neem om die toekoms vir dié wat in die Here Jesus glo, oop te sluit, 'n boodskap waartoe Amos reeds in die 8ste eeu v.C. bygedra het.