82 Relativeer die Woord van God? Markus 7:8 | Bybelverskille
← 81 Tekens van die Tye, "Hy" of "dit"?
83. Sal ons die oorspronklike manuskripte van die NT kan identifiseer? →
82 Komme en bekers, Mk7:8
In Markus 7:1-4 gee die evangelis die agtergrond vir 'n gesprek van die Fariseërs en skrifgeleerdes met Jesus. Hoewel dit vir hulle eintlik oor die seremoniële wassing van die hande voor ete gaan, meld Markus ook die wassing van eetgerei en selfs die eetbanke waarop tydens ete gelê word. In Sy antwoord spreek Jesus 'n werklike probleem aan, nl. die versorging van bejaardes. Volgens die ouer vertalings vn die Bybel herhaal Jesus eers weer die wassing van die eetgerei as nader bepaling tot die gesprek, terwyl moderne vertalings Jesus se gesprek onmiddelik by die wese van sy gesprek uitbring. Die uitdaging voor ons is om te probeer vasstel watter weergawe die grootste aanspraak maak om die oorspronklike outografie te verteenwoordig. Wat sou moontlik hierdie variasie in tekste kon veroorsaak het?
Die gedeeltes in donker gedruk ontbreek in moderne vertalings.
Mk.7:8, Ou Afrikaanse Vertaling: "Want terwyl julle die gebod van God nalaat, hou julle aan die oorlewering van mense vas: die wassery van kanne en bekers, en ander dergelike dinge van dieselfde aard doen julle baie."
1983 – Vertaling: "Julle laat die gebod van God los en hou aan die oorgelewerde gebruik van mense vas."
Die tabel gee die manuskripbewyse tot ons beskikking in hul tydperk van ontstaan aan:
Moontlikhede Ontbreek Ingevoeg
201-300 Papirus 45 Sahidies
Washington Bohairies Vulgaat, Goties
401-500 Armeniaans, Georgiaans Aleksandrinus, Bezae Siries, Etiopies
601-700 2 Oud Latyn, Siries
801-900 Sangallensis Cyprius, Monasensis, Petropolitanus, Unsiaal 0131
1001-1600 familie1, 1 Minuskel f13, 16 Minuskuls, 1 Voorleesbundel
Tot die jaar 500 n.C. ontbreek hierdie uitbreiding in die vier oudste Griekse manuskripte tot ons beskikking terwyl dit in slegs twee voorkom.
By die antieke vertalings ontbreek dit in vier, maar kom ook in vier voor.
Hierdie uitbreiding kom voor in die Diatessaron, 'n aaneenlopende verhaal wat die Sirier Tatianus in ongeveer 170 n.C. saamgestel het. Hy het ingevoeg en uitgelaat soos hy goedgedink het. Moontlik het hy hierdie variasie veroorsaak.
Volgens die manuskripte is daar 'n groter moontlikheid dat die oorspronklike outografie nie die herhaling van vers vier b in vers agt bevat het nie.
Afgesien van die moontlikheid dat Tatianus vir hierdie variasie verantwoordelik kan wees, kyk ons ook of die tipiese werk van 'n kopieerder so 'n variasie kon veroorsaak.
Hierdie uitbreiding is feitlik 'n woordelikse herhaling van die tweede deel van vers 4, tesame met die laaste deel van vers dertien. Indien die oorspronklike wel die uitbreiding bevat het, moes 'n kopieerder dit in sy kopie uitgelaat het. Dit is onwaarskynlik dat iemand sou vergeet wat hy besig is om neer te skryf net omdat hy dieselfde woorde pas in vers vier geskrywe het.
Het die oorspronklike nie die uitbreiding bevat nie, moes iemand dit in vers agt, vanuit verse vier en dertien ingevoeg het. Dit is moontlik dat iemand toevallig kon onthou wat hy pas in vers vier geskryf het en so vanuit sy geheue die uitbreiding ingevoeg het. Iets kan makliker op hierdie wyse bygevoeg as weggelaat word. Die byvoeging vanuit vers dertien lyk dan meer na 'n doelbewuste harmoniëring.
Dis meer waarskynlik dat die oorspronklike outografie sonder die herhaling van vers vier was. Die weergawe met die uitbreiding in, is dan 'n variasie.
Wanneer ons na Markus 7: 1-13 in geheel kyk is die deel as volg opgebou:
1-4: Markus gee die agtergrond tot die gesprek.
5: Die Fariseërs en skrifgeleerdes stel hul vraag.
6-7 Jesus haal Jesaja 29:13 aan en maaak dit op hulle van toepassing.
8: Jesus stel die probleem dat die Fariseërs die oorgelewerde gebruike prioriteit gee bo die gebod van God.
9-12: Jesus kom uit by die kernprobleem nl. die feit dat hulle die oorgelewerde gebruike misbruik om mense toe te laat om die versorging van hul bejaardes na te laat.
13: Jesus se konklusie is dat hulle die Woord van God sy gesag ontneem.
In hierdie opbou is dit duidelik dat Jesus nie oor die seremoniële wassing van die hande en eetgerei uitsluitsel wil gee nie, maar die relativering van die Woord van God wil aanspreek. Daarvoor wys Hy uit hoedat hulle die oorgelewerde gebruike misbruik om mense toe te laat sodat hulle 'n baie groter verantwoordelikheid in die Woord van God kan nalaat. Die saak wat Jesus voor hulle lê word eerder verswak indien Hy, nà die aanhaling uit Jesaja, weer terug sou gaan op die seremoniële wassingsgebruike, in plaas daarvan om direk by die saak uit te kom wat Hy eintlik wil aanspreek.
Uit die konteks van hierdie gedeelte blyk dit dat die weergawe sonder hierdie uitbreiding eerder die oorsronklike sou wees.
Die variasie met die herhaling van vers vier in vers agt in, het swakker manuskripbewyse, het 'n meer logiese onstaansverklaring, en verswak Jesus se redinasie. Daarom wil dit voorkom dat die variasie sonder die herhaling, soos ons dit in moderne vertalings vind, eerder die oorspronklike outografie verteenwoordig.
Die vraag wat Jesus stel, kom ook vierkantig voor ons staan: In watter mate gebruik ons self ook gebruike en tradisionele idees wat deur die jare in ons eie kultuur ontstaan het, of selfs moderne "wetenskaplike" uitsprake as verskoning om ook die Woord van God te relativeer?
Enige kommentaar is welkom onder aan hierdie bladsy.
Einde van Markus.
This entry was posted in Diatessaron, Eksterne Maatstawwe (Gegewens), Interne Kriteria, Konteks, Verskille: Geheue. Bookmark the permalink.