Radarstasies - Artikels - 2022
In 1935 skryf Robert Watson-Watt 'n artikel met die titel Die opsporing van vliegtuie deur radiometodes. Dit is voorgelê aan Henry Tizard, die voorsitter van die Committee for the Scientific Survey of Air Defense. Tizard was beïndruk met die idee en op 26 Februarie 1935 demonstreer Watson-Watt sy idees by Daventry. As gevolg hiervan is hy aangestel as hoof van die Bawdsey -navorsingstasie in Felixstowe.
Watson-Watt's was gebaseer op die idee om 'n radiogolf teen 'n voorwerp te weerkaats en sy reis te meet om inligting oor die doelwit te verskaf. Dit is radar genoem (radio -opsporing en afstand).
Teen die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het Watson-Watt 'n ketting radarstasies langs die oostelike en suidkus van Engeland ontwerp en geïnstalleer. Tydens die Slag van Brittanje kon hierdie stasies vyandelike vliegtuie op enige tyd van die dag en in alle weersomstandighede opspoor.
Radar is ook tydens die oorlog deur skepe en vliegtuie gebruik. Duitsland gebruik radar teen 1940, maar Japan het dit nooit effektief gebruik nie. Die Verenigde State het 'n goeie radarstelsel gehad en dit kon die aanval op Pearl Harbor 'n uur voorspel.
Brittanje het die beste radarsisteem tydens die vroeë stadiums van die oorlog en in 1940 het die uitvinding van die Magnetron -holte -resonator dit moontlik gemaak om meer sentimetriese golwe te stuur. Dit het dit ook moontlik gemaak om meer kompakte hoëfrekwensie-stelle deur vliegtuie in die Royal Air Force te gebruik.
In 1941 het die Royal Navy begin met die gebruik van die ASV-3 radarstelsel wat hulle gehelp het om U-bote op te spoor en aan te val. In Desember 1942 het die RAF die Oboe -navigasiestelsel begin gebruik. 'N Beheerstasie in Brittanje het 'n radarstraal in die rigting van die teiken uitgesaai, en 'n ander balk het 'n deur Obbo toegeruste Pathfinder-bomwerper opgespoor. 'N Persoon in die beheerstasie kon die vliegtuig dan direk na die teiken lei.
Die planne vir die lugverdediging van Groot -Brittanje is reeds in die herfs van 1937 herskryf rondom die aanname dat die beloftes wat ons wetenskaplikes vir die nog onbewese Radar gemaak het, nagekom sou word. Die eerste vyf stasies van die kusradar-ketting, die vyf wat die monding van die Teems bewaak, het gekyk hoe die vliegtuig van die heer Chamberlain op sy vredesmissies van September 1938 kom. Agtien stasies van Dundee na Portsmouth begin in die lente van 1939, vier en twintig. -uurhorlosie, wat binne die volgende ses jaar nie onderbreek moet word nie. Hierdie stasies was die waghonde van die waarskuwingsdiens vir aanvalle; hulle het ons net so 'n groot verlies in oorlogsproduksie en ondraaglike laste vir ons burgerlike verdedigingswerkers gespaar. Hulle het die vliegtuiggeweerspanne onnodige en vermoeiende ure by aksiestasies gespaar.
Hulle het ons gered van die uitputting van mens en masjien wat ons ongeëwenaarde maar skraal vegmag sou veroordeel het as dit gedwing was om staande patrollies te handhaaf. Hulle kon nie die akkuraatheid gee wat nodig is vir die onderskepping van die nag nie, maar hulle het die dagvegters in staat gestel om op hul gunstigste hoogtes en aanvalle op hul prooi te wag. In hul beslissende bydrae tot die oorwinning in die daggevegte is hulle ondersteun en aangevul deur ander stasies met nuwe tegniese ontwerp, wat waarskuwing gegee het - al te kort, maar van onskatbare waarde - vir die benadering van die lae vlieërs.
Op soek na beelde van Amerikaanse radarstasies in Fidji
Die oorlog het Fidji nie regtig bereik nie, maar daar was NZ- en Amerikaanse radarstasies wat tydens die oorlog in Fidji opgerig is ter voorbereiding op moontlike Japannese invalle. Ek benodig asseblief beelde van Amerikaanse radarstasies in Fidji tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Re: Op soek na beelde van Amerikaanse radarstasies in Fidji
Sylvia Naylor 02.11.2020 6:34 (in die nuus van Jone Niukula)
Dankie dat u u navraag op History Hub geplaas het!
Ons het die katalogus van die nasionale argief gesoek na enige rekords wat op u navraag reageer, en het 77 lêereenhede en 8 items in die rekords van die kantoor van die hoofseinbeampte (rekordgroep 111) gevind, wat beelde van Amerikaanse radarstasies in Fidji tydens die Tweede Wêreldoorlog kan bevat II. Let asseblief daarop dat sommige van die rekords gedigitaliseer is en moontlik aanlyn met die katalogus besigtig kan word. Vir toegang tot en meer inligting oor hierdie en ander rekords wat inligting kan bevat wat u soek, kontak die National Archives at College - Still Pictures (RDSS) per e -pos by [email protected] vir foto's en die National Archives at College Park - Film (RDSM) by [email protected] vir die films.
As gevolg van die COVID-19-pandemie en volgens die leiding wat die Office of Management and Budget (OMB) ontvang het, het NARA sy normale bedrywighede aangepas om die behoefte aan die voltooiing van sy missie-kritieke werk te balanseer, terwyl sy ook die aanbevole sosiale distansie vir die veiligheid van NARA -personeel. As gevolg van hierdie herprioritisering van aktiwiteite, kan u 'n vertraging ondervind om 'n aanvanklike erkenning te ontvang, sowel as 'n substantiewe reaksie op u verwysingsversoek van RDSS en RDSM. Ons vra om verskoning vir hierdie ongerief en waardeer u begrip en geduld.
'N Geskiedenis van die North Omaha Radar Station
Gedurende die veertiger- en vyftigerjare was Omaha die plek van verskeie Koue Oorlog -inisiatiewe wat uiterlik bedoel was om die land teen kernoorlog te beskerm, maar dit was bedoel om 'n passiewe bevolking bang te maak en te boei. Met 'n yl behuising rondom, maar die nabyheid van 'n groot metropolitaanse gebied, was 'n ligging aan Noord 72ste en snelweg 36 in die verre Noord -Omaha 'n ideale plek vir 'n buitepos. Dit is geleë op 11000 North 72nd Street 11000, en is in 1950 gebou as die Omaha Air Force Station. Dit is 'n geskiedenis van die fasiliteit wat bekend staan ​​as die North Omaha Radar Station.
Die stryd teen die Koue Oorlog in Noord -Omaha
'N Close-up van 'n radar by die North Omaha Radar Station in 1954.
Met presies 40 hektaar op die kruising van North 72nd en McKinley Drive, was die North Omaha Radar Station deel van 'n Koue Oorlog-gefokusde radarnetwerk. Aan die einde van die vyftigerjare is die radar begin gebruik vir die nasionale FAA -radarnetwerk. Die 6de missielbataljon van die Amerikaanse weermag, 43ste artillerie, het in 1960 ingetrek. Hulle missie was om die Nike-Hercules-lugverdedigingsmissiele uit die Koue Oorlog te bedryf, geleë in die ooste van Nebraska en westelike Iowa.
Die stasie is ontwerp om 'n model militêre installasie te wees. Benewens die radars was daar ook kaserne en gesinsbehuise, asook 'n kantine, kommissaris en vele ander geboue.
In 1968 is die North Omaha Radar Station amptelik gesluit en volledig oorgedra na die Federal Aviation Administration. Dit is daarna as 'n federale oorskotseiendom gelys.
Deur die jare het baie mense planne vir die plek gehad.
Dit is 'n 1950 -foto van die radar by die North Omaha Radar Station.
Volgens Die Lincoln JournalIn 1969 het die burgemeester van Omaha, Eugene Leahy, 'n voorstel by die misdaadkommissie van die staat Nebraska ingedien. Hulle het voorgestel dat die staat by die federale regering aansoek doen om die onaktiewe stasie oor te neem en dit as 'n opleidingsentrum vir staatswetstoepassers te bedryf. Die sentrum is egter aan Omaha geweier en is eerder na Grand Island gestuur.
Dit is 'n 1950 -prentjie van die binnekant van die North Omaha Radar Station.
Die destydse goewerneur van Nebraska, Norbert Tiemann, is gevra om die stasie vir tronk en opvoedkundige doeleindes te oorweeg. Die Douglas County Board het gedink dit kan 'n gevangenis-vrystellingsentrum of 'n jeugdige "halfpad" huis en regstellingsplaas wees. Die radarstasie van 40 hektaar is Vrydag van die hand gewys as die plek vir die opleidingsentrum vir wetstoepassing in Nebraska.
In 1971 het die besit van die North Omaha Radar Station na Omaha Public Schools gegaan. In 1973 het die Nebraska -departement van gesondheid, onderwys en welsyn in die staat Nebraska begin lobby vir die Indian Centers Association om die perseel oor te neem nadat OPS niks met die fasiliteit gedoen het nie. In 1974 keer die eienaarskap egter terug na die federale regering.
Die weermag verloor
'N 2015 -opname van sommige van die fasiliteite, in verval en waarskynlik nie lank in hierdie wêreld nie!
Die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs het die stasie vanaf 1974 bestuur. Die Construction Laborers Local Union #1140 het sedert die 1980's daar kantore gehou, en daar is nog steeds 'n saal daar wat gereeld geleenthede aanbied. Die CLBC -vlooimark was sedert die sewentigerjare op die terrein geleë, met binne en buite stalletjies. Die Companion Dog Club van Omaha en Council Bluffs is sedert minstens 2005 daar geleë.
Plaaslike inwoners meld dat dit 'n opleidingsfasiliteit vir die Omaha -polisiekantoor was, en dat dit omstreeks 1990 'n gespookte kaserne was vir 'n plaaslike radiostasie.
Vanaf 2014 was die radarstasie 'n FAA-webwerf wat die Air Force AN/FPS-66A radar gebruik het as deel van 'n internasionale missielopsporingsprogram. Blykbaar is die FPS-66A-radar daardie jaar verwyder en dien dit nie meer nie. Dit word egter steeds as 'n FAA -webwerf bedryf.
Die Stasie Vandag
Dit is 'n binnekant van die 1950's van die North Omaha Radar Station waar 'n personeel tydens Halloween met 'n radarskerm speel.
In 2018 het bure van die geboue kommer uitgespreek met die stad Omaha en ander entiteite oor die verwoeste geboue. 'N Plaaslike nuusstasie bevat die geskiedenis wat ek hier geskryf het sonder om die webwerf te erken, en het die huidige omstandighede van die geboue gewys.
Maar sedertdien het niks verander nie. Die stad Omaha het 'n slopingsbevel teen die eienaars van die geboue, insluitend die Construction Laborers Building Corporation, gekry. Dié organisasie het nie geld om die gebou te sloop nie, en die stad het nie geld om dit te sloop nie. So staan ​​hulle nog steeds.
Daar is vandag geen erkenning van die historiese betekenis van hierdie Koue Oorlog -installasie of sy geboue nie, en daar is geen planne om dit te herstel nie. Hulle sal waarskynlik binnekort gesloop word.
Dit is 'n lang aansig van elk van die radars wat in die 1950's by die North Omaha Radar Station geleë was.
Outer Banks Tweede Wêreldoorlog radarstasies
Dit kan moeilik wees om inligting te vind oor wat werklik op die buitebanke in die Tweede Wêreldoorlog gebeur het. Dit is beslis nou in ons verlede, 'n deel van ons nasionale geskiedenis wat mettertyd terugtrek. Om die versameling van inligting te bemoeilik, om een ​​of ander onduidelike rede, is sommige van die materiaal oor die rol wat die Outer Banks gespeel het tot in die middel van die negentigerjare as geheim gehou.
Tog is daar redelike hoeveelheid inligting oor die rol van die buitebanke.
Daar is dinge wat wyd gerapporteer en algemeen bekend is-die verskrikking van die seevaarte langs die kus van die Outer Banks, seevaarte wat so bekend was aan die Duitse kapteins in U-Boat, dat hy bekend was as Torpedo Alley.
Daar kom van tyd tot tyd ander brokkies inligting na vore, en dit vertel die verhaal van hoe die VSA en sy bondgenote gereageer het toe oorlog so naby die oewers van die land gekom het.
Wat na vore kom, is 'n verhaal van 'n land wat uit 'n vredestydperk kom en 'n rukkie neem om te verstaan ​​wat nodig sou wees, maar sodra dit gebeur het, was die reaksie redelik effektief.
Kitty Hawk Radar Installasie
Van 1942 tot 1945 was daar 'n radarinstallasie in Kitty Hawk. Dit was geleë op die top van een van die hoogste punte in die stad, op die heuwel wat die Holy Redeemer Katolieke Kerk op Kitty Hawk Road nou inneem.
Outer Banks Radar Station tydens die Tweede Wêreldoorlog. Foto – Outer Banks History Center
Inwoners wat destyds in Kitty Hawk gewoon het, onthou dat die installasie omhein is en 'n waghuis te alle tye beman is. Die weermag, wat die installasie beman het, het die pad gebaan van wat nou die Beach Road is, wat in die 1930's deur NCDOT geplavei is. Die installasie het egter oor Kitty Hawkweg gestrek en inwoners moes deur die hek om die hoofpad te kry.
Dit lyk asof daar nie baie spesifieke inligting is oor die daaglikse werk van die radar nie. Daar is berigte van 'n paar mense wat destyds in die stad gewoon het dat die bevelvoerder 'n kaptein Walters was, maar dit kan nie bevestig word nie.
Ons weet dat die radar 'n SCR-270/SCR-271 was wat destyds die nuutste radartegnologie was met 'n effektiewe reikafstand van 110 myl, afhangende van die hoogte van die vliegtuig.
Dit is onduidelik hoeveel soldate die installasie beman het, hoewel dokumentasie oor personeel vir die SCR-270/SCR-271 radar iewers ongeveer 50 mans sou aandui.
Wat 'n bietjie raaisel is, is hoe dit hier gekom het.
Die totale gewig van die stelsel, wat deur ses vragmotors afgelewer is, was byna 51 ton. Die Beach Road, wat pas in 1941 herklassifiseer is as US 158, kan beslis die vragmotors hanteer. Wat onduidelik is, is hoe die Wright Memorial Bridge, 'n houtstruktuur wat skaars geskik was vir motorverkeer, die gewig kon hanteer.
Die installasie is in 1945 afgebreek.
Dit is waar die raaisel inkom. Om die een of ander rede het byna alle inligting oor die vloot se aktiwiteite op die Ocracoke-eiland tot in die middel van die negentigerjare ingedeel, lank nadat alles afgebreek en al die personeel weg is.
Maar op 'n tydstip was tot 500 mans en miskien vroue van verskillende takke van die diens op die Ocracoke -eiland, as die berigte akkuraat was - en daar is 'n hele aantal daarvan -
Soldate uit die Tweede Wêreldoorlog op die buitebanke. Foto – Outer Banks History Center
Ongeveer 'n kilometer noordoos van die stad is Loop Shack Hill een van die hoogste punte op Ocracoke. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was daar 'n radarinstallasie, waarskynlik die SCR-270/SCR-271. Gegewe die reikwydte, sou sy sein met die Kitty Hawk -radar ineengesluit het.
Daar is baie min raaisel oor hoe dit afgelewer sou word. Die vloot bagger Silver Lake en bou piere om die eiland te voorsien.
Die Loop Shack Hill -radar was nie die enigste militêre aktiwiteit op die eiland nie.
Die vloot het klaarblyklik 'n voortgesette hoogs geheime projek gehad waarmee hulle die Duitse U-boot-radiouitsendings na Duitsland kon terugneem, sodat die Geallieerdes die duikbote kon opspoor.
Nadat die bedreiging van die U-boot verminder het, het die Ocracoke 'n oefenbasis vir amfibiese oorlogvoering vir die Beach Jumpers geword. Spesiale oorlogseenhede, hulle taak was om naby die kus in te gaan en vyandelike magte te verwar om te dink dat 'n landing op hande is, of dat dit 'n veel groter mag is as die drie of vier bote wat vinnig beweeg.
Hulle was aktief van 1943-1946 en heraktiveer 1951-1972, en was veral effektief in operasies in die Middellandse See.
Alhoewel die kuswag steeds 'n basis op Ocracoke handhaaf, is dit onduidelik wanneer alle ander militêre operasies op Ocracoke geëindig het.
Kaart met die DEWLine -stasies in die Arktiese gebied in Alaska, Kanada en Groenland.
Ongelukkig is die stigter van hierdie webwerf, Larry Wilson, op 28 November 2020 oorlede na 'n lang stryd met Parkinson- en Alzheimersiektes. Die wêreld het 'n ware heer verloor. Hy het 'n gat in die mensdom gelaat wat nooit gevul sal word nie. U kan hier meer leer oor hierdie ongelooflike heer.
As DEWLiners, en daar is al hoe minder van ons oor, waardeer ons opreg wat Larry vir ons gedoen het. Sonder Larry se pogings oor baie jare, het ons niks anders as ons eie vervaagde herinneringe nie.
Hierdie webwerf is, en sal altyd wees, "Larry se webwerf."
Koop 'n boek en ondersteun die webwerf.
Alhoewel die instandhouding van hierdie webwerf vir my 'n liefde is, kos dit my wel geld. As u hierdie poging wil ondersteun, oorweeg dit om 'n eksemplaar van my boek te koop (die opbrengs gaan vir die ondersteuning van die webwerf), of maak eenvoudig 'n skenking (hieronder). Beide sal die meeste waardeer word.
Reikwydte en dekking van radarwebwerwe
Die tipiese reeks van die meeste radarprodukte is 230 km van die radarplek af. Berge kan egter die onderste sweep van die radarstraal in sekere dele van die land blokkeer. Die Interactive Radar Map Tool bied kaartlae wat die maksimum afstand (230 km) toon, asook kaarte afkomstig van geospatiale modelle, wat gebiede bepaal waar die berge die balk blokkeer. Die analise, uitgevoer deur die NOAA's Radar Operations Center, toon die beskikbaarheid van bundeldekking op gespesifiseerde hoogtes van die grond af. Die kaartgereedskap bevat lae van 4.000 (beste dekking), 6.000 (beter dekking) en 10.000 (billike dekking) voet.
Kontak die NOAA's Radar Operations Center vir meer inligting oor hoe die dekkingprodukte bereken word.
Hierdie radarplek is vroeg in 1942 tydens die Tweede Wêreldoorlog gestig as deel van 'n ketting radarstasies langs die Weskus van die Verenigde State en Kanada. Hierdie geheime radarplekke is gebou om vroeë waarskuwings te gee oor die naderende vyandelike vliegtuie en skepe, maar het ook gehelp om vriendelike vliegtuie wat verlore geraak het of noodgevalle ondervind het, te help. Hierdie webwerf is gevestig in die afgeleë Kaap Arago-gebied langs die suidelike Oregon-kus, met die Cape Arago-snelweg wat toegang bied om in en uit te kom. Die snelweg Cape Arago was tydens die Tweede Wêreldoorlog vir die publiek gesluit.
Die radar-terrein self het bestaan ​​uit 'n betongebou met die SCR-270 radartoerusting en 'n antenna aan die kant van 'n kusheuwel. Die kantonarea was onder op die voormalige landgoed van Louis J. Simpson, met die landgoed wat as kwartiere dien vir die offisiere en mans van die garnisoen, ongeveer 35 tot 50 man.
Die operasionele gebou is in die kant van 'n heuwel ingebou as beskerming en om die funksionaliteit daarvan te kamoefleer. Die kamoeflering bevat 'n groot reeds bestaande boom wat die gebou oorgehang het en op sy plek gelaat is om te voorkom dat die antenna 'n herkenbare skaduwee gooi en die kragopwekkers en uitlaatgasse van die toerusting verberg. Die operasiegebou self was 80 'by 21' met twee beskermde ingange en 12 "dik beton buitemure. Vier interne kamers het 'n operasionele kamer vir die skofwerkers, 'n diensbeampte se kamer, 'n toerustingkamer vir die radar en 'n kragopwekkerkamer met twee kragopwekkers.
Die landwye vervangingsprogram wat FAA -verouderde radarstelsels omskakel na die CARSR -radar -opset, is teen 17 Augustus 2015 voltooi en die FAA Radar Site van Oakdale was deel van die program. Legacy FAA-radars het 'n Service Life Extension Program (SLEP) ondergaan wat sleutelkomponente in die vintage ARSR-1, ARSR-2, FPS-20, FPS-66 en FPS-67 radars vervang het. Die CARSR-program het verouderde klystron-radarsenders vervang met 'n solid-state sender sowel as die opknapping van die radar-ontvanger en seinverwerker. Die CARSR -wysiging bevat ook algemene funksies van die digitaliseerder, wat 'n aparte gemeenskaplike digitiseerder onnodig maak. Die Oakdale FAA Radar Site werk nou met die CARSR radar. Ten tyde van die CARSR-verandering was die ou radar op die plek 'n FPS-67B en die CARSR-omskakeling het 'n 1561-antenna ingesluit. Die sekondêre radar vir die webwerf is die ATCBI-6 Beacon-stel.
Die radar-webwerfdata is nou beskikbaar vir die USAF/NORAD Battle Control System-Fixed (BCS-F) operasiesentrums (EADS & amp WADS) sowel as die FAA Cleveland ARTCC (ZOB) en aangrensende ARTCC's. Ander federale agentskappe het toegang tot die data onder die sambreel van Homeland Security.
662ste vliegtuigbeheer en waarskuwing (AC en amp) eskader (1951-1960)
662ste Radar Eskader (SAGE) (1960-1969)
1 Jan 1951 - Toegewys te Ravenna, OH, toegewys aan die 541ste AC & amp GW
Oktober 195151 - Verhuis na Brookfield AFS, OH.
6 Februarie 52 - oorgeplaas na 30ste nC.
16 Feb 1953 - Oorgedra na 4708ste Def Wg.
8 Julie 1956 - oorgeplaas na 30ste nC.
1 April 1959 - oorgeplaas na Detroit ADS.
15 Junie 1960 - oorgeplaas na Syracuse ADS.
15 Julie 1960 - Herontwerp van AC & ampW Sq tot 662nd Radar Sq (SAGE).
omstreeks 1960 - verhuis na Oakdale, PA.
4 September 1963 - oorgeplaas na Detroit ADS.
1 April 1966 - oorgeplaas na 34ste nC.
15 September 1969 - Toegewys na 33ste nC.
31 Desember 1969 - geïnaktiveer.
'N CH (kettinghuis) radarstasie aan die Ooskus
'N CH (Chain Home) radarstasie aan die ooskus, 1946, William Thomas Rawlinson.
CH -stasies was radarstasies wat die oostelike en suidelike kus van Brittanje dek. Teen 1940 is die ketting voltooi met die toevoeging van Chain Home Low (CHL) stasies, wat laagvliegtuie kan opspoor.
Brittanje was nie alleen oor die gebruik van radar wat dit eintlik in Duitsland uitgevind het nie. Wat Brittanje werklik die voordeel gegee het, was dat Duitsland nie besef het hoe noodsaaklik radar vir die land se verdediging was nie. Alhoewel hulle sommige stasies wel aangeval het, is slegs Ventnor op die Isle of Wight vir 'n beduidende tydperk buite werking gestel. Die Duitsers het nooit hul pogings toegespits op die vernietiging van radarstasies nie, en dus het hierdie belangrike element van Brittanje se lugverdediging in die algemeen ongeskonde gebly gedurende die Slag van Brittanje.
Radarstasies - Geskiedenis
CADIN = Continental Air Defense Integration North DEW = Verre vroeë waarskuwing
In 1951 begin die Pinetree Radar Line -konstruksie as 'n gesamentlike Kanada -VSA -projek. Radar -waarskuwingsstasies is geplaas om die Sowjet -lugbedreiging teen Noord -Amerika teen te werk. Dit het later deel geword van die gesamentlike Amerikaanse en Noord-Amerikaanse lugverdedigingstelsel (NORAD). Aanvanklik was die radarstasies volledig handmatige lugverdedigingstelsels met beide vliegtuigbeheer en vroeë waarskuwingsfunksies. Die stasies is in geografiese sektore ingedeel.
In 1954 is besluit om die Pinetree-stelsel gedeeltelik te outomatiseer en die Semi-Automatic Ground Environment (SAGE) -stelsel is ingestel. Hierdie stelsel is in die vroeë 1960's bekendgestel en het rekenaars gebruik om roetine -funksies uit te voer terwyl menslike besluitneming behoue ​​bly.
In 1957 was daar 39 Pinetree -terreine.
NORAD is op 12 September 1957 gestig, maar eers op 12 Mei 1958 het Kanada en die Verenigde State die Noord -Amerikaanse Lugverdediging (NORAD) se bevelooreenkoms onderteken om die verdediging van Noord -Amerika te koördineer.
In 1958 is die semi-outomatiese grondomgewingstelsel (SAGE) by die stelsel gevoeg.
Teen die middel van die 1960's het die Pinetree -lyn uit vier administratiewe groeperings stasies bestaan:
Groep l -terreine wat deur die USAF gefinansier en beman word en geleë is in die Goose Sector Group II -terreine wat deur die USAF gefinansier word en beman word deur ander RCAF -groep III -terreine as Groep I wat deur USAF gefinansier en beman word, en groep IV -webwerwe wat deur RCAF befonds en beman word.
Die 1960 -periode CADIN/Pinetree -opgraderings was betrokke:
vestiging van 'n bestrydingsentrum in die sentrum van Ottawa Air Defense Sector (ADS) van 25 bestaande radars van die Pinetree Line (die Goose NORAD-sektor was 'n handmatige stelsel en is nie by die opgradering ingesluit nie) vestiging van sewe nuwe swaar radars in Kanada en SAGE-aansluiting vestiging van 45 gaping-vulradars in Kanada en SAGE tie-in (35 RCAF-verantwoordelikheid en 10 USAF-verantwoordelikheid) konstruksie en voorsiening vir noodsaaklike bykomende toerusting en die oprigting van twee BOMARC-raketterreine in Kanada (La Macaza en Noordbaai).
In 1979 is die ouer, buistegnologie -rekenaarstelsel in Noordbaai vervang. 900 pond hoë tegnologie het 350 ton van die ou vervang.
In 1981, in 'n verdere herskikking van stasies, het Wes -Kanada begin rapporteer aan North Bay eerder as na die vorige (Amerikaanse) sektorstasies.
In 1985 het die nuwe North Warning -stelsel in werking getree. Dit bestaan ​​uit 13 langafstand radarplekke (11 in Kanada, waarvan 8 ou plekke) en 39 kortafstand radarplekke (26 in Kanada). Gedeeltes van die Pinetree -stelsel is opgeneem in die nuwe North Warning -stelsel.
Dit was 'n doppler radar elektroniese heining, met die bynaam die & quotMcGill Fence & quot langs die 55ste parallel. Daar was teen 1957 'n maksimum van 27 stasies langs die stelsel. Onbemande stasies het dit tot 98 plekke gebring. Stasies ingesluit:
Gansbaai Schefferville Great Whale River Cranberry Portage Flin Flon
Op 1 Januarie 1958 het die Mid Canada Line, 'n vroeë waarskuwingslyn vir lugverdediging langs die 55ste parallel, in werking getree. Die lyn bereik 'n hoogtepunt by 8 sektorstasies en 90 onbemande doppler -opsporingstasies met 'n geraamde koste van $ 224 566 830.
In Januarie 1964 het die westelike helfte van die Mid Canada Line gesluit. In April 1965 het die oostelike helfte van die Mid Canada Line gesluit. Dit het die sluiting van hierdie lyn voltooi, wat as ondoeltreffend beskou is. Sommige stasies is behou en geïntegreer in die opgegradeerde CADIN/Pinetree -lyn.
In 1952 is die lynprojek Distant Early Warning (DEW) begin met die Bell System as primêre kontrakteur en Western Electric het die pos as PROJEK 572 toegeken. Die eerste en toetsstasie was Barter Island, deel van die aanvanklike Alaska Experimental Line wat in 1953. Die stelsel loop ongeveer langs die 70ste parallel en bereik 'n hoogtepunt op 70 terreine wat later verminder is tot 31 plekke tussen 1962-83 as gevolg van tegnologiese verbeterings.
Op 21 Februarie 1955 het die Amerikaanse lugmag die eerste amptelike aankondiging gemaak dat Western Electric Company die kontrak gekry het om die DEW Line te bou teen ongeveer $ 500,000,000. Kanadese subkontrakteurs vir die westelike deel was Northern Construction Ltd en James W Stewart Ltd van Vancouver. Die oostelike kontrakteur was Foundation Company of Canada. Dit was in 1956 in werking.
Om 0830 uur, 8 Julie 1955, is die eerste Kanadese aflaai van DEW-lynvoorrade deur helikopters van HMCS Labrador by Cape Fisher gedoen. Dit was die enigste voorval waarin Kanadese militêre vliegtuie gebruik is om te help met die bou van die DEW -lyn. Alle ander Kanadese vliegtuie wat betrokke was, was burgerlik besit en gekontrakteer deur die Amerikaanse Lugmag.
In 1960 het Canadian National Telecommunications 'n troposferiese verstrooiingsstelsel (troposcatter) geïnstalleer om aan te sluit by Distant Early Warning (DEW) lynstasies in die noorde van Kanada. Dit was ook 'n kontrak van die Amerikaanse departement van verdediging. Dit het ook burgerlike kommunikasie in die noorde verbeter.
DEW Line -stasies word deur Amerika gefinansier en word hoofsaaklik beman deur burgerlikes op kontrak by die Amerikaanse lugmag, maar daar is 'n duidelike Kanadese militêre teenwoordigheid by die stasies in Kanada. Die DEW Line -stasies in Kanada het ingesluit: