Nou goed dan – Wat is die unieke rol wat elkeen van ons bestem is om te speel in die kosmiese skema? Wel – daar is niemand wat hierdie vraag vir enigeen van ons kan beantwoord nie. Die antwoord moet van binne kom. Dat dit wel sal kom, blyk uit Jesus se woorde in Matteus 7:7 – "Bid, en vir julle sal gegee word; soek, en julle sal vind; klop, en vir julle sal oopgemaak word." Ons moet egter nie verwag dat 'bid, soek en klop' onmiddellik 'n respons gaan hê soos 'n donderslag nie. Die respons kan verskuil wees in iets wat ons sien, hoor, lees of ondervind. Ons moet terselfdertyd ook bedag daarop wees om 'n respons te herken; en hier is Jesus se woorde in Markus 13:37 so toepaslik: "En wat Ek vir julle sê, sê Ek vir almal: Waak!"
Op hierdie noot wil ek afsluit. As ons ten volle verstaan en aanvaar dat alles eén is, het ons 'n verpligting om te dien; en as ons hierdie ideaal deurlopend ons eie maak, sal deure en kanale oopgaan waarlangs ons kan werk – hetsy deur denke, woorde of dade. Ons moet net nie só vasgevang raak in al die wêreld se dinge dat ons nie deure kan sien wat reeds oop is of aan die oopgaan is nie.
Net eers 'n nota van die stertkant na die voorkant: Waar begin en eindig mens met so 'n vraag? Is daar regtig 'n antwoord? Is daar net een antwoord? As jy klaar geskryf het is daar als gesê of dalk te veel? Die feit is dat soos die gesprek ontvou, is daar soveel sytak argument en inligting wat voorkom en smeek om gesê te word, dat dit 'n eindelose proses kan word, en eintlik is. Daarom moet mens nou al erken dat hierdie vraag nie in 'n enkele lineêre gesprek voltooi kan word nie. Lees dus saam met my en vind gemak in die wete dat als wat gesê kan word beslis nie gesê is nie, ook nog nie eers gedink is nie.
Nou hoekom is dit dan nie goed genoeg om te aanvaar dat dit is wat die kerk my leer wat God dan is? 'n Jaloerse god wat jy moet dien en as jy dit nie doen is jy bestem om vir ewig te braai in daardie hel se vuur wat spesiaal daar vir jou wag.
Dis net daar waar ek 'n pap wiel kry want hier begin ons daardie opperwese mense eienskappe gee van haat en afguns, liefde en nog baie ander teenstrydighede, als so saamgeflans in 'n enkel ding.
Ergste wat my bybly is 'n god wat optree soos 'n Mafia grootbaas wat jou dreig en afpers om hom te dien want anders sal die duiwel jou kom haal.
Nee, my magtig mens, hoe kan hierdie iets wat ek as God wil sien, so verkleineer word om te wees soos onse mense elke dag? Tog versekerlik is die God wat ek wil ken, ver verhewe bo hierdie miserabele siel wat/wie se ego gestreel moet word deur 'n nikswerd en kleine entiteit soos ek, wat nie eers 'n korrel stof is in die grootsheid van die univers.
Sê daardie vriende van my, wat opreg bekommerd is en my so dolgraag wil bekeer, "maar moet jou nie steur aan daardie god van die Ou Testament nie, gaan kyk na die god van die nuwe een." Dis toe net wat ek ook die ander dag mos dan doen. Na byna 40 jaar gryp ek weer die Bybel en lees dit deur in drie dae aanmekaar, sodat ek 'n goeie gevoel kan kry wat dit vir my wil sê.
Nou wonder ek so by my kool, wat dan geword van die res van die universe en ook die ander wesens wat deel is van sy skepping groot, terwyl hy besig is met hierdie volk wat hy so baie tyd aan mee moet deel.
Vir geruime tyd sê ek al, ek dink God is net 'n toeskouer (observer) en moet 'n moerse sin vir humor hê en moet ook sy gat af sit en lag vir al ons mannewales. Sê jy nou dit is disrespekvol om so oor God te praat, dan vra ek jou, is dit so erg as die god wat ek hierbo beskryf het en ondervind, die Mafia een? Ek dink nie so nie, want God sal my vergeef en dalk baie hou van hierdie beeld van Hom wat ek hier nou probeer beskryf.
Dan het ek baie laat in my lewe ernstig kennis geneem van kwantum fisika/meganika, soos in die aardighede wat gebeur op die sub-atomiese vlak. Daar waar die materie so ongelooflik klein is dat net die gevolge nog waargeneem kan word. Daar waar die materie nie optree soos verwag uit die klassieke natuurwette soos deur Newton geformuleer nie. Waar selfs Einstein se gedagte dat niks vinniger as lig kan beweeg, nie meer geld nie. Daar waar die werklikheid so erg vreemd is dat dit die hele wêreld, wat ons gedink het ons so goed al ken, op sy kop omkeer.
Dan weet ek ook al baie langer van die "Big Bang" van sowat 13.8 biljoen jaar terug, die aarde se vorming so by die 4.5 biljoen jaar gelede, ook dat ons aarde skaars 'n spikkel is binne ons sonnestelsel, wat weer skaars 'n spikkel is binne ons univers wat bestaan uit biljoene sulkes soos ons s'n. En so hou dit net aan en aan, dis biljoene op biljoene waarbinne daar dalk moontlik 'n biljoen of twee aardes soos ons s'n is wat lewe kan ondersteun.
Is dit dus snaaks dat ek verwonderd staan in die teenwoordigheid van die gedagte van die god van Israel wat persoonlike kontak met sy volk gehad het? Waar het hy die tyd gekry om so baie tyd aan 'n enkele volkie te spandeer? Wat van die res van die mensdom op die aarde? Om nie te praat van die res van sy uitspansel met al die moontlike wesens wat sy aandag nodig het. Werklik 'n wese wat teen die snelheid van lig, nee teen oombliklike kwantum spoed moes beweeg om al die wonder dinge hier en in die universe gedoen te kry en sy vinger op die pols te hou.
Binne die omvang van die universe is daar 'n BEWUSTHEID wat my meer maak as die koolstof en ander elemente waarvan ek gemaak is, dieselfde as die sterrestof van die res van die univers. Maar dan weer sê die Sages dat alles lewendig is en 'n bewustheid het, selfs die klippe waarop ek trap, ook die univers groot. Ek moet net fyn kyk en na die regte frekwensie. Kyk ek diep verby die kwantum vlak sien mens beslis 'n bewustheid tussen alle dele en vlakke van die materie. As dit dan die boustene van die alles omvattende bewustheid is wat regdeur my na die grootsheid van die univers strek, dan is dit die manifestering van die eenheid wat ons is met alles en met die Godheid.
Die Godheid is daardie iets wat alles verbind met alles in die univers op 'n oombliklike vlak. Niks gebeur sonder dat dit iets anders en alles wedersyds beïnvloed nie.
Is daar dus 'n grootbaas wat sit en toutjies trek en al hierdie goed laat gebeur en ook aanpassings en regstellings maak? Is dit nodig vir so 'n grootbaas, of is hierdie interkonneksie en die vermoë van die skepping om na dit self te kyk, voldoende?
Michael se hooftema is die skepping van die mens (Adam) as slawe vir die myn van goud. Die skepper van die mens is in hierdie verhaal wesens met gevorderde tegnologie uit die buitenste ruim en het begin afspeel vanaf so 450 000 jaar gelede en nog aktief was tot en met die geboorte van Jesus [vermoed ek]. In die tyd daarna is die invloed van hierdie wesens minder opsigtelik en bekend. Prominent in hierdie debat is die gedagte dat daar 'n ernstige wanopvatting en misverstand bestaan tussen die God met die groot "G" en die met die klein "g".
Sodra die Bybel deur die bril van hierdie verhale gelees word gaan daar 'n nuwe wêreld van insig oop. Die skeppingsverhaal en Adam/Eva kry nuwe betekenis, so ook die god van Israel. Die gods vrees, die oorloë, moord en doodslag, die donder en bliksem, vlieënde vaartuie en baie meer, lyk nie meer soos die kerk ons vertel nie. Selfs die Jesus verhaal kan nuut geïnterpreteer word. Voorwaar 'n heerlike nuwe kop-reis met baie nuwe moontlikhede.
Dit is uit hierdie verlede en ondervinding van vrees en doodslag waar ons na hierdie wesens gekyk het en hulle as "God" gesien het en vandag nog so dien en vrees. Dit terwyl die werklike God veel meer is as 'n klomp besoekende wesens met verstommende tegnologie en vermoëns, iets wat ons godsbegrip aangegryp het. Hulle was reeds waar ons in sowat 100 jaar beslis gaan wees in die wetenskap van genetika en baie ander. Hulle het reeds die vermoë gehad om die wette van die univers in te span en te gebruik om Adam te skep uit die primitiewe aardwesens, soos geskryf in die Bybel, "kom ons maak die mens as ons verteenwoordiger, na ons beeld." Wie is hierdie "ons"?
Was Jesus ook 'n latere maaksel van dieselfde wesens met 'n ernstige skoot van hul verhewe genetika? Was hy ook opgelei in die goddelike vermoëns van wonderwerke en selfs opwekking uit die dood? Het hy reeds onderskei tussen die groot God en die kleine en was dit wat hom gemotiveer het in baie van sy optredes? Wat het hy 40 dae in die woestyn gedoen en wie was die duiwel in daardie verhaal?
Kyk mens nuut na die Jesus verhaal dan moet mens tot die slotsom kom dat hy geweet het daar is iets baie groter as sy skeppers (en die van Adam en Eva), die God met die hoofletter het hy beslis van geweet. Die mense van die Bybel se tyd sou nie sy insig kon deel nie want hulle het nie sy blootstelling gehad nie en hulle het ook nie die verwysingsraamwerk gehad om dit te begin begryp nie. Is ons dalk nou 2000 jaar later in 'n posisie om te begin begryp dat die "aarde nie plat is nie."
Is hierdie Akashic Field die plek wat waarlik godsdiens vry is? Waar dit nie saak maak deur watter entiteit jy bid nie en dieselfde resultate deur 'n Boeddhis, Moslem, Christen en ateïs verkry kan word? Vir sukses is dit noodsaaklik om intens en met volle vertroue te "bid." Is dit die plek waar ons eie Boesmans met die aarde, diere en hulle self kan kontak maak? Is hulle ritueel om in 'n trans te kom, hulle manier van bid? Is dit wat ons probeer bereik deur meditasie, om stil te word en bewus te wees van daardie dimensie van eenheid en tydloosheid?
Laszlo gaan verder om te praat van die "Metavers." Nuut vir my en weer kou ek daaraan soos 'n taai toffie. Soos daai einste toffie naderhand sagter word, begin die gedagte wortel skiet en nie meer so aardig klink nie. Lank sê ek al dat daar sekerlik nie net een "Big Bang" was waar alles begin het nie. Daar moes biljoene gewees het, terwyl ons nou so losbek en grootdoenerig is met die biljoene saam. Ek het egter op 'n ander vlak gedink aan die een wat terugval, een na die ander totdat een net reg was en die proses kon aangaan om ons te bring waar ek hier sit en skryf.