Op die bus was daar 'n opgewondenheid; die lug was oop en die skemer gevul met die belofte van son. Ek het 'n jong man sy hande vlugtig teen mekaar sien vee, 'n ouer man binnensmonds sien glimlag, 'n besigheidsman met 'n handskoenvinger aan die venster sien vryf om na buite te kon kyk.
Anya se huis, het ek my probeer wysmaak, was 'n skerm teen die seisoene. En tydens die winter word jy nie drie dae later in 'n hospitaal wakker nie. Lank voordat die nag om is, is jy reeds bevrore.
Die bus was nog nie eers by die eerste standbeeld nie, maar meteens het dit gevoel asof die militz nie op my voorganger afgekom het nie en dat dit Sergei was wat gesterf het, en ek het by die eerste en die beste bushalte afgeklim. Die koue het soos 'n lem deur my gesny, maar ek moes doodeenvoudig 'n entjie loop om die hartseer wat die gedagte aan Sergei in my gewek het, in toom te hou. Dit het gehelp dat heelwat van die mense op die sypaadjie opgewonde was. Van hulle het vinniger as gewoonweg geloop; hier en daar het iemand ent-ent geskaats, 'n seun het 'n sneeubal van die een hand na die ander loop en gooi.
Die sonnige weer het my daardie dag gehelp om die gedagte aan Sergei in toom te hou, maar toe ek in die aand by die woonstelblok aankom, moes ek 'n rukkie lank voor die hysbak talm. Ek kon nie te lank daar staan nie. Daar was 'n koue sementvloer, die mure 'n neerslagtige donker groen geverf, en die ingangsportaal was nie veel warmer as buite nie. En in die hysbak het ek geweet dat ek eers op die trapportaal sou moes gaan staan het - om te besin voordat ek die vorige nag se konsekwensies sou gaan aandurf het.
Maar toe die hysbak se deur oopgaan, was almal daar. 'n Klomp mense: haar niggie Elena, Joritz en nog 'n man van die militz, haar seun Anton, 'n man en vrou wat ek as geboubewoners kon eien, ander. Joritz het op die trap op dak toe gestaan, omgedraai toe hy die hysbak hoor oopmaak, en na my toe gekom.
Ek het hom gevolg. Die dak was met 'n laag ys en 'n dikker laag sneeu bedek en 'n hele paar mense het reeds 'n pad na die rand van die dak toe oopgetrap. Ek het twee treë gegee, maar kon my nie so ver kry om nader te gaan nie.
Ek het na asem gesnak, maar ek kon nie 'n woord uiter nie. Nog minder kon ek hom die waarheid vertel.
Sy het my gevra of ek weer na Afrika toe terug sou gaan en ek het "ja" gesê. Ons het met ons klere aan op die sitkamervloer gelê. Ek op my rug, sy met haar kop op my bors. Ek met 'n bottel in die een hand, die ander hand op haar skouer. Sy't haar een hand op myne gehad - en dit ná 'n sekonde se nadenke teruggetrek.
Elena, Joritz en nog 'n paar ander het vroeg opgedaag, maar hy het eers ná tien sy verskyning gemaak.
Ons het aan die kombuistafel gesit toe hy by die woonstel inkom. Hy't in die kombuisdeur kom staan en skaars van my notisie geneem. Hy't 'n besigheidsman geword; 'n pak ten duurste gekoop, 'n grys snor en slape en 'n korpulente lyf.
"Dis alles oor," het hy met 'n wye swaai van die hand gebied. "Oor en verby." Hy't omgedraai, na die sit- en slaapkamers toe geloop, maar was skaars 'n minuut later terug in die deur.