Die kat het my gekies ... Wat doen ek nou? - Troeteldier versorging - 2021
Die kat het my gekies ... Wat doen ek nou?
Min mense sal die stelling voer dat verdwaalde katte 'n sesde sin het wat hulle toelaat om in te huil op huise wat in die katstaal 'die persoon wat kos gee' bevat. Katte het die "jammerlike, hongerige staar" vervolmaak om sekere huishoudings wat vinnig na die kombuis toe jaag, te stuur om borde lekker smaakies uit te bring.
Verskeie studies skat dat soveel as 40 miljoen katte in die VSA onbekend / wild / vrylopend is. Uit 'n nasionale opname wat in 1992 deur die Humane Society gedoen is, blyk dat byna 25 persent van alle huishoudings hierdie katte voed; uit 'n ander studie, van die Kaliforniese gebaseerde National Pet Alliance, blyk dit dat 10 persent dit doen. Uiteindelik maak baie van die katte die oorgang van panteer tot troeteldier: 'n 1996-studie geborg deur American Association Product Manufacturer Association (APPMA) het die getal troeteldierkatte wat oorspronklik aangeneem is as strooi op 'n indrukwekkende 49 persent gestel - 'n syfer wat baie groter is as enige ander bron van aanneming, insluitend skuilings, telers en troeteldierwinkels.
Die ideaal is dat al die katte wat tans nie besit is nie, maar wel 'n verandering in status het, eienaars kan vind. Maar sommige katte - uit die aard van hul haweloosheid - sal nooit die oorgang kan maak nie.
Die verskil tussen die wilde kat en die metgesel in besit is 'n kontinuum, in die middel waarvan Joan Miller van die Cat Fancier Association 'n paar jaar gelede in die Journal of the American Veterinary Association gedefinieer het. Hierdie versperring definieer of 'n kat suksesvol van ongeëwenaarde kat na troeteldierkat kan of kan oorgedra word.
Volgens Miller is daar aan die een kant van die skaal wilde katte wat die menslike aanraking heeltemal vermy en vasgevang moet word om hanteer te word. Hierdie diere word deur skuilings of reddingsorganisasies as onaanvaarbaar beskou, en pogings om almal te "tem", behalwe die jongste katjies (ses weke of jonger) kan nutteloos wees. Trap-Neuter-Return (T-N-R) -programme is die meer menslike en suksesvolle alternatiewe om hierdie wilde bevolkings te beheer, in teenstelling met die algemeen gebruikte Trap-and-Kill-metodes. In die T-N-R-program word gesteriliseerde, ingeënte katte terugbesorg na 'n bestuurde kolonie, gewoonlik in parke of nywerheidsgebiede, waar die gestabiliseerde bevolking sy eeue-oue openbare diens van knaagdierbeheer voortsit.
Katte naby die middel van hierdie "aanraking" kan, met 'n bietjie geduld, gewoond wees aan die aanvaarding van menslike hantering en sodoende troeteldiere word. Sommige van die minder bedwelmde wilde katte, sowel as katte wat eens in besit was, maar wat afgedwaal het of in die steek gelaat is, sal nader aan menslike gewoontes beweeg, gelok deur die vooruitsigte op kos en skuiling. Miller beskryf 'n 'interafhanklike' verhouding waarin sommige mense nog steeds kan skaam vir menslike aanraking, terwyl ander 'n meer bereidwilligheid gee vir 'n nouer menslike kameraadskap.
"Katte met agterdeur"
Dit is die katte wat met "agterdeur gevoer word" of "losweg besit" wat in wettige en sosiale limbo leef. Tensy daar geëis word dat hulle 'n "besit" is, is noodsaaklike veeartsenykundige versorging, insluitend sterilisasie, en die meer volledige verhouding met "eienaarskap" ontbreek. Boonop is die koste vir die gemeenskap groot, aangesien dit 'n primêre bron van skuiling en genadedood is. T-N-R-programme word meestal in openbare of kommersiële konsentrasierigtings of kolonies gedoen, wat hierdie katte met 'agterdeur gevoer' laat om ongemerk voort te plant in stedelike en voorstedelike woonbuurte.
Gemeenskappe en menslike organisasies begin hierdie 'gat in die dijk' van oorskotgeboortes beheer. Die stadsregering in San Jose, Kalifornië, bied byvoorbeeld gratis neutering of spaying van katte - sonder vrae oor eienaarskap. In ander stede het menslike organisasies programme soos "Neuter Scooter for a Nickle" en "Spay Day USA" geadverteer, en die meeste het deurlopende programme vir laekoste-sterilisasie, hetsy by hul eie fasiliteite of deur samewerkingsprogramme met plaaslike veeartse. Net so het die meeste groter menslike organisasies en skuilings laekoste-inentingsklinieke op die perseel, of kan hulle bellers na hierdie dienste rig.
Vrywillige, aansporingsgebaseerde programme werk. Die San Francisco SPCA, wat in samewerking met die stadsregering die suksesvolste program vir dierewelsyn en -beheer in die land opgerig het, veroordeel die instelling van plaaslike ordonnansies wat verpligtinge teenoor hierdie katte sou verleen. Dit beklemtoon dat die dreigement van boetes of straf die teenoorgestelde uitwerking sal hê om die proses van dwaalleer en mense wat mekaar aanneem, te ontmoedig en sal lei tot die versaaking van nog meer katte.