Mans is kaas en vrouens… feta! | Slaai Sonder Blare
Kyk, daar is baie snaakse spesies op aarde. Ek dink byvoorbeeld die mense wat dag in en dag uit in die hokkies by tolhekke, in die middel van die snelweg, sit en ander mense se geld vat, beskik oor ‘n besonderse uithouvermoë, geduld en hoë vervelingsdrumpel. Sò ook die hoendervreters wat met olierige handjies my posstukke laat verlore raak agter die vervalste ystergordyn van die poskantoor. (Ek het nog altyd gedink die afkorting Pk. vir poskantoor is baie gepas en insiggewend.)
Vrouens wat elke haartjie op hul oogbank laat uittrek met behulp van waks en dit dan weer met ‘n potlood inteken, gaan my verstand te bowe. Mans wat sokkies saam met plakkies dra, en nie van Duitse afkoms is nie, se redenasievernuf is ook bo my vuurmaakplek. En moenie my eers laat wegtrek met ‘n relaas oor rugby nie…
Daar is egter een spesie wat my weekliks verbaas: jagters. ‘n Meer diverse klomp mense sal jy nie sommer onder een ander sambreel vind nie. Daar is die jagters wat nooit geld het nie, maar (of is dit eerder WANT?) hulle is elke naweek in die veld met ‘n wapen, op soek na biltong. Jagters wat in die week advokate, dokters, professors en sakemanne is, maar hulle pikkewynpakkies verruil vir kamoefleerdrag as hulle met plakkies, stewels of sommer kaalvoet die bos inkarring op soek na ‘n dierlike teiken. Manne wat geharde grappies maak, maar ‘n traan pik as hy sy liefde om die hand vra. Menere wat van die kennebak tot onder die knieg vloekwoorde kan spoeg, maar so sag raak as hy sy pasgebore seun vir die eerste keer vashou. Adams wat liries raak oor ‘n wapen se gevoel in jou kaal hande, maar ook ‘n streng vegetariese leefstyl volg. Jan Alleman wat ure die grein en lading kan bespreek, maar ook die verskil verstaan tussen ‘n lattè, espresso, java en mocha.
Daar is jagters wat nog nooit buite die landsgrense gereis het nie, maar kennis dra oor elke onkruid, insek, plantsoort, voël en bokdrol van sy omgewing. Mense wat nog nooit ander klere as khaki gedra het nie, maar wie se stories jou weke lank om die kampvuur kan hipnotiseer. Manne wat hul brood en botter van die veld verdien, menere wat hul rus in die groen weivelde vind, Adams wat sommer net saampraat oor hul passie vir ‘n mooi kolf en Jan Alleman wat foto’s neem om die onthou tasbaar te maak vir die volgende generasie.
Jagters is inderdaad ‘n vreemde spesie, want in die term “jagter” het ek ‘n ooglopende ironie raakgeloop. Om pynloos, doelgerig en vinnig ‘n lewe te neem, verg nie ‘n titel, handelsmerke, statige dialek of noemenswaardige herkoms nie, maar dit bring presies wat ‘n titel, handelsmerk, statige dialek of belangrike herkoms bied: respek.
Man. Hy soek die veld onder sy voete en die bok in die bos. Hy soek die vars plaaslug in sy longe en klitsgras aan sy broek. Hy soek ‘n knipmes in sy sak en ‘n stewige stukkie vleis op die etenstafel. Hy soek die wapens in die kluis en familie onder sy dak. Hy soek logiese antwoorde, struktuur en die televisie se kontrole. En aandag. Mans hou van aandag.
Wel, dis wat my man soek in elk geval. Maar vandag voel hy warm woestynsand onder sy voete en van bokke is daar nie eers ‘n spoor te bespeur nie. Die lug is onnodig warm en al wat aan mens vasplak hier, is sweet. In sy sak is die huissleutel, op sy bord ‘n skep groentekerrie en van wapens mag mens skaars praat, watwou nog aanhou. Met die kinders se koms het hy ook maar moed opgegee oor die televisie se kontrole en mettertyd ook maar die handoek ingegooi om nommer een op die prioriteitslys te behou.
Ek kyk so na die manne om my en al hoe meer word ek bewus gemaak van die reuse spronge wat hulle in die sogenaamde ‘moderne tye’ moet maak. ‘n Baard is nie meer net hare op jou ken nie, maar ‘n statussimbool. ‘n Hemp is nie meer ‘n bedekking van die bolyf nie, maar die klein handelsmerkie op die linkerbors, verduidelik waar jy koop en hoeveel jy bereid is om te betaal vir kwaliteit. Skoene spreek van waardigheid, liggaamsreuke moet verruil word vir ontwerpersgeure en jou keuse van alkoholiese verversing gaan bepaal of jy die suksesleer gaan klim of nie. Brannas maak boetie bebliksemd, rum ruik en dis slegs rooiwyn en ‘n besonderse whiskey wat jou klas bepaal.
Daar word so maklik geredeneer en gebewe oor die emansipasie van die vrou. Hoe ons moes veg vir ons regte, bra’s moes brand ensovoorts en so aan. Maar ek wonder vandag oor wat die man in die proses moes prysgee. Opoffer. Weggee. Hy moes sy skrynwerkerstafel verruil vir ‘n mandjie vol wasgoed wat gewas, opgehang, opgevou of weggepak moet word. Hy moes sy motorfiets verkoop sodat ons karstoeltjies èn passasiers kan vervoer. Hy verlang na die bosveld as hy in die stadswoud rondry en al is sy voertuig ‘n 4×4, is die uitsig nie na wense nie.
Die man staan nou langs die vrou. Ons is ‘n span. Ons drome is aangepas, ons ideale het verander, ons doelwitte lyk anders. Want nou is hy eggenoot en ouer en pligsgetrou op sy pos om te sorg. En op hierdie oomblik, waar hy kaalvoet in sy slaapbroek sit en oranje koeldrank drink, ‘n kind onder elke arm, terwyl hulle een of ander program oor diere kyk… op hièrdie oomblik, is hy vir my die mooiste man: onopgesmuk, gelukkig en eg.