Laparoskopiese ultraklank - SIFSOF
Een van die grootste beperkings van laparoskopiese chirurgie is die onvermoë om die weefsels te tas. Om die waarheid te sê, slegs 'n rudimentêre tasbare terugvoer kan verkry word deur laparoskopiese grijpers om weefseltekstuur of -massa wat onder die oppervlak van die struktuur is, op te spoor.
Laparoskopiese ultrasonografie bestaan ​​uit hierdie beperking deur die chirurg in staat te stel om te kyk na die weefsels wat geopereer word.
Watter ultraklank-skandeerder word gebruik vir laparoskopiese ultrasonografie?
Die meeste van die probes wat vir laparoskopiese ultraklank (LUS) gebruik word, gebruik lineêre skakeltransducers. Die laparoskopiese omskakelingsfrekwensies wissel van 5.0 tot 10 MHZ, verkieslik 'n kleurdoppler om die kliniese assessering te verbeter.
Die draadlose ultraklank-skandeerder met dubbele kop SIFULTRAS-5.42 bied 'n real-time beelding op 'n diepte van 40-200 mm, vermyding van ioniserende straling, vinnige bepaling van vloeistof versus vaste letsels, uiters skerp beelde van soliede orgaanstrukture wat die teenwoordigheid van klein patologiese veranderinge bepaal, en die vermoë om bloedvloei op te spoor. Daarbenewens het die SIFULTRAS-5.42 is 'n draadlose toestel wat chirurge se bekommernisse oor die buigsaamheid van die kabels tydens sensitiewe prosedures afweer.
Tydens die operasie stel Ultraklank Doppler die gebruiker in staat om bloedstroom te visualiseer en kan die stroom in en naby die belangstellingsarea bepaal, en sodoende beserings aan belangrike vate vermy.
Die sonde is geposisioneer en georiënteer op die gebied van belang deur middel van die visuele aansig wat deur die video-laparoskoop verskaf word om beserings en botsings te voorkom.