Woensdag-meditasie: GEDIGTE | “If spirituality loses touch with its roots in sexuality, it loses power to form and inform our deepest selves. When spirituality is separated from our sexuality, it loses the power of personal connection and becomes lifeless – it cannot move us to passionate care for this world” – Lynn Rhodes
← SUNDAY MEDITATION: Hallo Darkness, My Old Friend: Living with the Unresolved Questions of Grief
NEWS24: Tories woo gay voters →
Posted on 07/10/2009 | Lewer kommentaar
God steek Sy hand op ‘n ryke verskeidenheid van maniere na ons toe uit. Die ou Keltiese Christene het van “dun plekke” gepraat waar God en mens kan ontmoet. Gedigte kan ‘n “dun plek” wees. Daar is mense wat hulle ontmoetings met God so goed kan verwoord, dat dit vir ander ‘n oase word. Die sielkundige, Wilhelm Jordaan, dig oor sy geloofsreis deur vier lewensfases. Miskien kan jy hiermee identifiseer.
Hy begin by die blinde goedgelowigheid van ‘n kind ….
“Ek weet goed, baie goed
oor ons gestel is; die owerheid in toto.
Vir busse en vir trems
vir Johannesburg, vir heidens
Vir drank en musiek
en – veral
vir die kommunis
vir sosialis ….”
‘n Volgende fase noem hy twyfel en verset. Kritiese vrae word gevra oor ouers, dominees, die kerk en hy wonder oor die heiligheid van die nagmaal ….
“Sondag eet ek nagmaalbrood en word gevoed,
maar môre by ontbyt sien ek die brood is gemaak in Boerstra se oond;
of Sondag drink ek nagmaalwyn en word getroos,
maar môre by die middagmaal proe ek die wyn is gemaak van die KWV se hanepoot.”
Wilhelm Jordaan is eerlik oor die godsdienstige onverbondenheid (of buitestaanderskap) wat hy as volwassene beleef. Hy probeer sy kinders se vrae systap ….
Pappa, wie is jy?
Kind ek is ‘n pasehaas
waar julle dit kan vind.
Pappa, wie is Jesus?
Juffrou sê Hy is ons Meester.
Vra vir mamma om dit uit te vind.
Kind ek is ‘n krismisvader
wat elke jaar presente
om ‘n boom rangskik
vir een aand se geluk.
Pappa, praat met ons oor Jesus!
Jesus kind, nie vanaand nie
pappa gaan ‘n lesing hou
dat siel en liggaam één is, nie twee
waarmee ek julle speelgoed, kos en klere gee.
Later in sy lewe beleef hy ‘n heelhartige oorgawe. Nou is dit Sondag se nagmaal en Maandag se ontbyt, trouens die hele lewe, wat heilig kan wees …
“In drome vol angs
bedien my Heer my
‘n klein sakrament
uit sy hand
breek die maan
wit wolke oop
tot sagte nagmaalbrood
En môre by ontbyt
sit ek aan tafel.
Sny ek uit die bakkersbrood
die nag se droom weer oop.
o Vlees van die Woord
voed my in hierdie môre
met u hemelgraan
dat iets van nagmaal
in my dag bestaan.
Psalm 22 verwoord so ‘n verskeidenheid van geloofsfases dat daar al gewonder is of dit een Psalm kan wees. Die diepste twyfel-vraag na die teenwoordigheid van God word hier gevra. Dieselfde woorde weerklink aan die kruis:
“My God, my God, waarom het U my verlaat en bly U ver as ek om hulp roep?
ook snags, maar ek kry geen rus nie.” (Verse 2-3)
Na die vrae kom die getuienis oor gelowige voorouers wat geloofsoordrag na goedgelowige kinders impliseer:
“Op U het ons voorvaders vertrou. Hulle het vertrou en U het hulle gered.” (Vers 5)
Die belewenis van in-die-koue-gelaat-te-wees word hierna gehoor:
“Moet tog nie so ver van my af weg bly nie,
want die nood is naby en daar is niemand wat help nie.
Ek is soos uitgestorte water, al my bene het uitmekaar geval,
my hart het soos was geword, dit smelt weg in my.
Ek is so min werd soos ‘n potskerf,
my tong kleef aan my verhenelte,
U laat my lê asof ek dood is.” (Verse 1;15-16)
Uiteindelik is daar gebedsverhoring, ‘n nuwe toewyding en Psalm 22 eindig in ‘n loflied!
“U het my gebed verhoor!
Ek sal tot eer van u Naam getuig in die gemeente,
U in die volle vergadering prys.”
Dawid en Wilhelm Jordaan maak van poëtiese taal gebruik om van die “dun plekke” tussen hulle en God op die geloofsreis te verwoord. Hulle woorde word vir ons ook ‘n ontmoetingsplek.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.	← SUNDAY MEDITATION: Hallo Darkness, My Old Friend: Living with the Unresolved Questions of Grief