Begrip van die gode van Egipte: in harmonie met die natuur - Geskiedenis Podcasts - 2022
Begrip van die gode van Egipte: in harmonie met die natuur
Antieke Egipte is 'n eindelose bron van inspirasie vir baie van ons - hul mites, hul geskiedenis en hul kuns is so wonderlik en raaiselagtig dat hulle navorsers al dekades lank intrigeer. Maar miskien is die godsdiens die mees verstommende deel van die ou Egiptenare. Hulle panteon het talle gode wat verband hou met baie dele van die alledaagse lewe in antieke Egipte, en dit is 'n baie boeiende taak om dit te ondersoek.
Daarom gaan ons vandag diep in die ryk en mitiese wêreld van die Egiptiese gode en godinne in - en bring u nader aan die belangrikste gode in hierdie uitgestrekte en eindelose panteon. Om dit te lees en te leer, is 'n absolute opwinding en gee ons 'n belangrike blik op die gedagtes en die oortuigings van een van die grootste beskawings ter wêreld.
'N Kort inleiding tot die gode van Egipte
Die antieke Egiptiese samelewing het groot klem gelê op die politeïstiese, hoogs komplekse geloof in baie gode en die mites wat daarmee gepaard gaan. Baie van hierdie gode en godinne het 'n diervorm gehad, aangesien hierdie diere 'n deurslaggewende rol gespeel het in die alledaagse lewe van Egiptenare.
Hierdie pantheon was eintlik so kompleks dat dit meer as 1400 gode bevat het, en sommige geleerdes beweer dat hierdie getal nog groter is. Hierdie feit beteken dat ons hulle moontlik nie almal kan noem nie, maar ons sal probeer om u nader te bring aan sommige van die belangrikste gode wat gedurende die tydlyn van antieke Egipte teenwoordig was.
Die Egiptenare het geglo dat hierdie gode in elke deel van hul lewe voorkom en dat dit die natuur sowel as die lewens van mense sal beïnvloed. Aanbidding van hierdie gode was 'n integrale deel van die alledaagse lewe en sou uitgevoer word in tempels en by die heiligdomme.
Komplekse rituele en oproepe het in hiërogliewe skrif oorleef en gee ons 'n insig in die baie vloeiende oortuigings wat Egiptenare omtrent omtrent elke aspek van die wêreld rondom hulle het. Diere is dikwels gemummifiseer as 'n manier van offer en aanbidding, en groot klem is gelê op die dood, die hiernamaals en wedergeboorte.
Diere speel 'n komplekse rol in die godsdiens van Egiptenare. Ibise, bobbejane, krokodille, skarabeeën, visse, spitsmure en katte is almal as heilig beskou, maar opgeoffer. Katte is veral as goddelik beskou, maar steeds massaal verwurg vir mummifikasie. Honderde duisende katmummies is in baie grafte opgegrawe.
Kattemummies by die Louvre -museum in Parys. (Zubro / CC BY-SA 3.0 )
Bobbejane was heilig, maar is steeds in aanhouding geteel met die doel om op te offer. Baie het aan wanvoeding, frakture, vitamientekort en osteomiëlitis gely. Tog bied dit 'n belangrike insig in die godsdiens en die bestaansvorm van die gode van Egipte.
Soos genoem, het die Egiptiese panteon uit meer as 1400 getuigde gode bestaan, en sommige daarvan het betrekking op oënskynlik klein of onbelangrike dinge. Voorbeelde is baie, soos Ảmi-kar die singende aapgod, Ảri-em-ăua-god van die sesde uur van die nag, Maa-en-Rā-'n aapdeurwagter, Neb ảrit-tcheṭflu-godin wat reptiele geskep het, Esna die goddelike baars, Shentayet, die godin van weduwees, ens. Daar is talle voorbeelde wat 'n belangrike insig gee in die gedagtes van antieke Egiptenare.
Maar daar was ook daardie klein, maar nog steeds belangrike gode, soos Ta-Bitjet, Wepwawet, Babi, Bes, Khnum, Apophis, Nut, Isis, Hathor, Nefertem en nog vele meer. In die volgende lys is slegs enkele van die belangrikste gode en hul wonderlike eienskappe en verhale.
Amun - Vader van die gode
Amun was een van die belangrikste gode van die Egiptiese panteon - "The Lord of Truth, Father of the Gods, Maker of Men, Creator of all Animals, Lord of Things that Are, Creator of the Staff of Life". Vertaal as "Verborge", was Amun een van die Ogdoad - die agt oergode van die Hermopolis, en op 'n keer die belangrikste Thebaanse god.
Verligting van die god Amun-Min, Luxor Museum, Egipte. (Elias Rovielo / CC BY-SA 2.0 )
Namate die belangrikheid van Amun toeneem en sy kultus versprei het, het hy die vorm van Amun-Ra in die Nuwe Koninkryk gekry. Dit het hom gekombineer met Ra, die songod, en hy het die hoofgod geword, die koning van die gode en die skepper van die wêreld en sy inwoners. Op 'n tydperk tydens die Nuwe Koninkryk het Amun so beklemtoon dat hy die ander gode oorskadu het. Sy gewone uitbeelding is in menslike vorm.
Anubis - Heer van die Heilige Land
'N Ander baie belangrike Egiptiese god, Anubis, word beskou as 'n honde -godheid, "The God of Embalming, God of Death, God of Afterlife, and God of Cemetery". Hy word beroemd uitgebeeld in sy hondvorm - 'n menslike liggaam met 'n kop van 'n woestynhond met 'n lang snoet en lang, gepikte ore. Daar word geglo dat Anubis die beskermer van grafte was en diegene wat hulle ontheilig sou straf.
Sy hondvorm hou waarskynlik verband met die jakkalse van die woestyn wat meestal aasvreters was - 'n duidelike verwysing na die proses van mummifikasie en dood. Hy was bekend as die "Neb-ta-Djeser of die Here van die Heilige Land, of die hond wat miljoene insluk". Jakkalsbeelde is dikwels gebruik as grafbewaarders, veral in die graf van Tutankhamun.
Bastet - die katgodin
Bastet, 'n dogter van Ra, was die katagtige godin, met haar gewildste uitbeelding in die vorm van 'n huiskat. Sy was 'n belangrike godheid en die beskermheer van die ou Egiptiese stad Bubastis.
Sy word toegeskryf aan baie vroulike rolle en as 'Godin of Pregnancy, Godin of Motherhood, Godin of the Household, Godin of Sex and Fertility, Goddess of Cosmetics, and Goddess of Women'. Haar naam vertaal na "Sy van die salfpot", en sy word ook die "Heerser van die Goddelike Veld" genoem. Gemummifiseerde katte was heilig vir Bastet.
Horus - God van Koningskap
Een van die oudste en belangrikste Egiptiese gode, Horus word beskou as die tutorary, "beskermheilige van die hele Egipte en die God van die hemel en die koningskap". Hy het die kenmerke gedeel met Ra, die songod, en word voorgestel in die vorm van 'n mens met die kop van 'n valk, dra die pschent - die kroon wat koningskap oor die hele Egipte simboliseer.
Serapis: God van vrugbaarheid en die hiernamaals wat die Verenigde Grieke en Egiptenare verenig het
Maat: Ou Egiptiese godin van waarheid, geregtigheid en moraliteit
God Horus as 'n valk wat die sonskyf in die naam van Toetanchamon ondersteun. (Sirene-Com / CC BY-SA 4.0 )
Sy naam word dikwels vertaal as "The One up High" of "The Distant One". Die simbool van die oog van Horus was die simbool van beskerming en koninklike mag, en die heersers was bekend as Shemsu-Hor, die volgelinge van Horus.
Osiris - die God van wedergeboorte
Een van die prominentste van die gode, Osiris, is die "God van vrugbaarheid, God van wedergeboorte en hiernamaals, God van lewe en plantegroei". Hy word verbind met die onderwêreld en die ewige lewe, en sy krag het toegelaat dat plantegroei groei en die dooies wedergebore word.
Die ou Egiptenare het saad verbind met Osiris, dood, en soos die sade uitloop, word Osiris weer lewendig. Mieliesaad is met klei gemeng en in die vorm van Osiris gemummifiseer. Sulke mummies was talryk, en selfs opgegrawe om gars- en koringsade te onthul wat tot vandag toe oorleef het.
Ptah - Die Skepper van die Wêreld
Die "God van ambagsmanne, God van argitekte en God van vakmanne, en die Skepper -God van Memphis en alle dinge", Ptah was 'n baie belangrike god. Hy word beskou as die een wat gedink het die wêreld bestaan, en die een wat voor alle ander gode bestaan.
Ptah, die god wat voor alle ander gode bestaan ​​het. (Rawpixel Bpk / CC BY-SA 2.0 )
Hy was die 'Heer van die ewigheid', die 'meester van geregtigheid' en 'die een wat na gebede luister'. Hy word beskou as die skepper van die stad Memphis, 'n belangrike stad wat die Egiptenaar as Hikuptah geken het, die woord wat ontwikkel het tot die moderne woord vir Egipte.
Ptah word voorgestel as 'n gedeeltelik gemummifiseerde man, met 'n groen vel en 'n gladde kop, met die gekombineerde septer van ankh-djed-was. Sy tempels was oral in Egipte aanwesig.
Stel - Lord of Storms
Die 'God van vuur, God van chaos, God van geweld, God van die woestyn en God van bedrog', was ook bekend as Seth of Setesh. Hy word aangebied in die vorm van die geheimsinnige setdier-'n hondagtige dier wat soos 'n jakkals of 'n jakkals lyk.
Hy was die "Lord of Storms" en "The Red Desert". In die uitgebreide Egiptiese mitologie het Set belangrike rolle gespeel - hy het die slang Apep, die verpersoonliking van Chaos, afgeweer en ook sy eie broer Osiris vermoor, wat deur Horus gewreek sou word. 'Kragtig is sy arm' as 'n gewilde bynaam wat verband hou met Set.
Die vegtergodin Sekhmet
Kwaai, wreedaardig, maar tog sensueel, was Sekhmet die 'Warrior Goddess of Healing'. Sy is uitgebeeld as 'n vrou met die kop van 'n leeuwyfie, een van die felste diere wat die Egiptenare geken het. Sekhmet was bekend as "Lady of the Messengers of Death" en "Smiter of Nubians", "The One Who Was Before the Gods Were" en "The Lady of the Place of the Beginning of Time".
Dink aan Egipte, dink magie: die essensie van spreuke, besweringe, amulette en absolute geloof - Deel II
Sterkaarte en die geheime van Senenmut: Astronomiese plafonne en die Hopi -visie van die aarde
Haarverhogende verhale van paranormale diere wat mense besit, die dood sien en as boodskappers van die gode optree
Close -up van die sittende figuur van die godin Sekhmet. (Mary Harrsch / CC BY-SA 2.0 )
Sy is een van die oudste belangrikste gode, en hoewel vroulik en mooi, was sy 'n wrede en felle god. Haar eienskappe was skynbaar teenstrydig, maar eintlik twee komplementêre aspekte - dood en vernietiging, en beskerming en genesing.
Die Krokodilgod Sobek
'N Ander baie belangrike god, Sobek, die' Lord of the Dark Water ', het 'n groot rol gespeel in die alledaagse lewe van antieke Egiptenare. Omdat die Nyl die lewende hart van die hele koninkryk was, en ook gevul met dodelike krokodille, het Sobek gevorm as 'n krokodilgod, 'n manier om die diere van die Nyl te paai en 'n veilige deurgang te verseker.
Hy is opgeroep om beskerming op die rivier, maar sy aard hou ook verband met oorlog, manlikheid en militêre vaardigheid. Hy is voorgestel as 'n man met 'n krokodil se kop, en hy is wyd getuig deur die geskiedenis van Egipte. Krokodille is tot sy eer gemummifiseer.
Taweret - Godin van vrugbaarheid en bevalling
Hierdie godin word algemeen beskou as een van die belangrikste gode en was meer as 2000 jaar lank belangrik. Taweret, wie se naam beteken "Sy wat groot is", het die vorm van 'n vroulike seekoei gehad - 'n vreesaanjaende voorstelling van 'n enorme dier met elemente van 'n seekoei, 'n leeu en 'n Nyl -krokodil.
Taweret was 'n weldadige 'godin van vrugbaarheid en bevalling', sowel as 'n beskermer teen die bose magte. Daar word geglo dat haar vorm die vroue in bevalling beskerm. Klein beeldjies van die seekoei is dikwels in die grafte van die oorledene geplaas - om te help met die suksesvolle wedergeboorte na die dood.
Standbeeld van die Godin Taweret. (Pharos / )
Taweret -sjarme was ook baie gewild en word deur swanger vroue gedra. Sy was baie gewild onder die gewone mense en was ook bekend as "Mistress of the Horizon", "Mistress of Pure Water" en "Lady of the Birth House".
Thoth - God van kennis
Djehuty, meer algemeen bekend as Thoth, was die god van die Ibis, die 'Bewaarder van Tyd' en 'Die Heer van Skryf'. Sy gewone vorm is dié van 'n man met die kop van 'n ibis of die kop van 'n bobbejaan. Albei diere was heilig vir die Egiptenare.
Hy het baie assosiasies deur die geskiedenis gehad, maar was meestal die 'Godheid van Kennis, die Skrifgeleerde, die Skrywer van alle Wetenskap en Filosofie, die God van Wysheid'. Sy vorm in die onderwêreld was Aani, die bobbejaan -god van die ewewig.
Bobbejane en ibise is gemummifiseer as offerandes vir Thoth. Daar is na raming slegs 500 000 gemummifiseerde ibise in die begraafplase van Saqqara. En in die katakombe van Tune el-Gebel is ongeveer vier miljoen ibis-begrafnisse ontbloot.
Heqet - Godin van die bevalling
Heqet, die "Godin van vrugbaarheid en bevalling", was die vroulike eweknie van Khnum, die skeppergod. Daar word geglo dat Heqet die liggaam en die siel van 'n koninklike baba lewe gee, wat uit klei op die wiel van die Khnum se pottebakker gevorm is.
Antropomorfe uitbeelding van die godin Heqet in die tempelreliëf van Ramses II in Abydos. (Oltau / CC BY-SA 3.0 )
Sy was die godheid wat verband hou met die laaste oomblikke van geboorte, sowel as die jaarlikse oorstroming van die Nyl, en die paddas wat in die vrugbare grond gelaat is nadat die water teruggetrek het. Heqet word uitgebeeld as 'n vrou met 'n padda, of 'n padda wat op 'n lotus sit, en padda-amulette is gedra deur vroue tydens die bevalling. Sy was bekend as 'Sy wat die geboorte bespoedig'.
Egiptiese gode - in harmonie met die natuur
Van hierdie blik op die baie kleurryke en hoogs verbeeldingryke godsdiens van die Egiptenare, kan ons besef dat hulle eenstemmig met die natuur om hulle geleef het. Hulle was afhanklik van die rivier die Nyl wat hulle lewe en gewasse en water gegee het, maar ook die dood en gevaar. Die gode van Egipte is grootliks die gesigte van die natuur, en die Egiptenare het probeer om hulle te paai en die natuur om hulle te bemeester.
En boonop het hulle geglo in 'n hiernamaals en wedergeboorte, met die klem op vrugbaarheid en beskerming by geboorte. Al hierdie oortuigings word getuig van argeologiese en geskrewe gegewens en toon 'n komplekse verband tussen lewe en dood in die ou Egiptiese samelewing. En u sal moet saamstem - om in hierdie wonderlike wêreld van gode en godinne te daal is 'n inspirerende en boeiende reis!
Ons het u maklik gemaak om PDF -e -boeke te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde op Egiptiese Egiptiese mitologie en die geheime van die gode Egiptiese geskiedenis Folklore -mites en legendes Piramides Egypte Rome. Om aan die gang te kom met die vind van Egiptiese Egiptiese mitologie en die geheime van die gode Egiptiese geskiedenis Folklore -mites en legendes Piramides Egipte Rome, u het tereg ons webwerf gevind met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie Egiptiese Egiptiese mitologie en die geheime van die gode Egiptiese geskiedenis Folklore mites en legendes Piramides Egipte Rome wat ek nou kan kry!
Ons het u maklik gemaak om PDF -e -boeke te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Egiptiese mitologie, 'n gids tot die godinne en tradisies van antieke Egipte. Om aan die gang te kom om Egiptiese mitologie 'n gids te vind vir die gode van godinne en tradisies van antieke Egipte, vind u die webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie Egiptiese mitologie.
Aard en betekenis
Egiptiese godsdienstige oortuigings en gebruike was nou geïntegreer in die Egiptiese samelewing van die historiese tydperk (vanaf c. 3000 v.C.). Alhoewel daar waarskynlik baie oorlewendes uit die voorgeskiedenis was, is dit relatief onbelangrik om later te verstaan, omdat die transformasie wat die Egiptiese staat tot stand gebring het 'n nuwe konteks vir godsdiens geskep het.
Godsdiensverskynsels was deurdringend, soveel so dat dit nie sinvol is om godsdiens as 'n enkele entiteit te sien wat as 'n stelsel saamhang nie. Nietemin moet godsdiens gesien word teen die agtergrond van moontlik nie -godsdienstige menslike aktiwiteite en waardes. Gedurende sy meer as 3000 jaar van ontwikkeling het die Egiptiese godsdiens beduidende veranderinge in klem en praktyk ondergaan, maar godsdiens het in alle periodes 'n duidelike konsekwentheid in karakter en styl gehad.
Dit is onvanpas om godsdiens nou te definieer, aangesien dit slegs bestaan ​​uit die kultus van die gode en in menslike vroomheid. Godsdienstige gedrag behels kontak met die dooies, praktyke soos waarsêery en orakels, en magie, wat meestal goddelike instrumente en assosiasies uitgebuit het.
Daar was twee belangrike fokuspunte van openbare godsdiens: die koning en die gode. Albei is een van die kenmerkendste kenmerke van die Egiptiese beskawing. Die koning het 'n unieke status tussen die mensdom en die gode, neem deel aan die godewêreld en bou groot, godsdienstig gemotiveerde grafmonumente vir sy hiernamaals. Egiptiese gode is bekend vir hul wye verskeidenheid vorme, insluitend diervorme en gemengde vorms met 'n dierekop op 'n menslike liggaam. Die belangrikste gode was die songod, wat verskeie name en aspekte gehad het en wat verband hou met baie bonatuurlike wesens in 'n sonsiklus, geskoei op die afwisseling van nag en dag, en Osiris, die god van die dooies en heerser van die onderwêreld. Met sy meisie, Isis, het Osiris gedurende die 1ste millennium vC in baie kontekste oorheers, toe sonaanbidding relatief agteruitgaan.
Die Egiptenare beskou die kosmos as die gode en die huidige wêreld - waarvan die middelpunt natuurlik Egipte was - en omring deur die gebied van wanorde, waaruit orde ontstaan ​​het en waarna dit uiteindelik sou terugkeer. Wanorde moes weggehou word.Die taak van die koning as die protagonis van die menslike samelewing was om die welwillendheid van die gode te behou om die orde teen wanorde te handhaaf. Hierdie uiteindelik pessimistiese siening van die kosmos is hoofsaaklik geassosieer met die songod en die sonsiklus. Dit vorm 'n kragtige legitimasie van koning en elite in hul taak om die orde te behou.
Ondanks hierdie pessimisme was die amptelike voorstelling van die kosmos op die monumente positief en optimisties, wat die koning en die gode in ewige wederkerigheid en harmonie toon. Hierdie geïmpliseerde kontras bevestig die brose orde. Die beperkte karakter van die monumente was ook fundamenteel vir 'n versieringsstelsel wat bepaal wat vertoon kan word, op watter manier dit vertoon kan word en in watter konteks. Decorum en die bevestiging van orde versterk mekaar.
Hierdie oortuigings is bekend uit monumente en dokumente wat deur en vir die koning en die klein elite geskep is. Die oortuigings en gebruike van die res van die mense is swak bekend. Alhoewel daar geen rede is om te glo dat daar 'n radikale opposisie was tussen die oortuigings van die elite en die van ander nie, kan hierdie moontlikheid nie uitgesluit word nie.
4. Bestaan ​​van die alles — die wordende een
Skepping is om die chaos (die ongedifferensieerde energie/materie en bewussyn) van die oertoestand uit te sorteer (definisie te gee aan/orde te bring). Alle eertydse egiptiese verslae oor die skepping vertoon dit met goed gedefinieerde, duidelik afgebakende stadiums.
Die saad van die skepping waaruit alles ontstaan ​​het, is Atam. En net soos die plant in die saad voorkom, is alles wat in die heelal geskep is ook Atam.
Atam, die Een wat die Alles is, soos die Meester van die Heelal verklaar, in die Ou Egiptiese papirus wat algemeen bekend staan ​​as die Bremner-Rhind Papyrus:
Toe ek my tot bestaan ​​manifesteer, het die bestaan ​​bestaan.
Ek het ontstaan ​​in die vorm van die bestaan, wat in die eerste keer tot stand gekom het.
Ek het dus bestaan ​​volgens die bestaanswyse van die Bestaande.
En dit is so dat die bestaan ​​tot stand gekom het ".
Met ander woorde, toe die Meester van die Heelal ontstaan ​​het, het die hele skepping ontstaan, omdat die Volledige Een alles bevat.
Die wesens in die ou Egiptiese tradisie wat as godhede bestempel kan word, is moeilik om te tel. Egiptiese tekste noem die name van baie gode waarvan die aard onbekend is, en maak vae, indirekte verwysings na ander gode wat nie eers genoem is nie.  Die egiptoloog James P. Allen skat dat meer as 1 400 gode in Egiptiese tekste genoem word,  terwyl sy kollega Christian Leitz sê dat daar 'duisende der duisende' gode is. 
Die terme van die Egiptiese taal vir hierdie wesens was nṯr, "god", en die vroulike vorm daarvan nrt, "godin".  Geleerdes het probeer om die oorspronklike aard van die gode te onderskei deur etimologieë vir hierdie woorde voor te stel, maar nie een van hierdie voorstelle het aanvaarding gekry nie, en die oorsprong van die terme bly onduidelik. Die hiërogliewe wat as ideogramme en bepalers gebruik is om hierdie woorde te skryf, toon 'n paar van die eienskappe wat die Egiptenare met goddelikheid verbind het.  Die algemeenste van hierdie tekens is 'n vlag wat van 'n paal vlieg. Soortgelyke voorwerpe is by die ingange van tempels geplaas, wat die teenwoordigheid van 'n godheid verteenwoordig, deur die ou Egiptiese geskiedenis. Ander sulke hiërogliewe sluit in 'n valk, wat herinner aan verskeie vroeë gode wat as valke uitgebeeld is, en 'n sitende manlike of vroulike godheid.  Die vroulike vorm kan ook met 'n eier as bepalend geskryf word, wat godinne met skepping en geboorte verbind, of met 'n kobra, wat die gebruik van die kobra weerspieël om baie vroulike gode uit te beeld. 
Die Egiptenare het onderskei nr, "gode", van rmṯ, "mense", maar die betekenisse van die Egiptiese en die Engelse terme pas nie perfek nie. Die term nṯr het moontlik van toepassing op enige wese wat op 'n manier buite die daaglikse lewe was.  Oorlede mense is ontbied nṯr omdat hulle as die gode beskou is , terwyl die term selde toegepas is op baie van Egipte se minder bonatuurlike wesens, wat moderne geleerdes dikwels 'demone' noem.  Egiptiese godsdienstige kuns beeld ook plekke, voorwerpe en konsepte in menslike vorm uit. Hierdie verpersoonlikte idees wissel van gode wat belangrik was in mites en rituele tot obskure wesens, wat slegs een of twee keer genoem word, wat weinig meer kan wees as metafore. 
In die konfrontasie met hierdie vervaagde onderskeid tussen gode en ander wesens, het geleerdes verskillende definisies van 'n 'godheid' voorgestel. Een algemeen aanvaarde definisie,  wat deur Jan Assmann voorgestel word, sê dat 'n god 'n kultus het, betrokke is by 'n aspek van die heelal en word beskryf in mitologie of ander vorme van geskrewe tradisie.  Volgens 'n ander definisie, deur Dimitri Meeks, nṯr toegepas op enige wese wat die fokus van ritueel was. Vanuit hierdie perspektief het 'gode' die koning ingesluit, wat na sy kroning rituele 'n god genoem is, en afgestorwe siele, wat deur die begrafnisplegtighede die goddelike ryk betree het. Net so is die voortreflikheid van die groot gode gehandhaaf deur die rituele toewyding wat hulle in Egipte uitgevoer het. 
Die eerste geskrewe bewys van gode in Egipte kom uit die vroeë dinastiese periode (ongeveer 3100–2686 vC).  Godhede moes iewers in die voorafgaande predinastiese periode (voor 3100 v.C.) ontstaan ​​het en uit prehistoriese godsdienstige oortuigings ontstaan ​​het. Predinastiese kunswerke beeld 'n verskeidenheid diere- en menslike figure uit. Sommige van hierdie beelde, soos sterre en beeste, herinner later aan belangrike kenmerke van die Egiptiese godsdiens, maar in die meeste gevalle is daar nie genoeg bewyse om te sê of die beelde verband hou met gode nie. Namate die Egiptiese samelewing meer gesofistikeerd geword het, het duideliker tekens van godsdienstige aktiwiteite verskyn.  Die vroegste tempels wat in die laaste eeue van die predinastiese era verskyn het,  saam met beelde wat op die ikonografieë van bekende gode lyk: die valk wat Horus en verskeie ander gode voorstel, die gekruiste pyle wat vir Neith staan, [ 16] en die raaiselagtige "Stel dier" wat Set verteenwoordig. 
Baie egiptoloë en antropoloë het teorieë voorgestel oor hoe die gode in hierdie vroeë tye ontwikkel het.  Gustave Jéquier het byvoorbeeld gedink dat die Egiptenare eers eerbiedige primitiewe fetisjse, dan godhede in diervorm, en uiteindelik godhede in menslike vorm, terwyl Henri Frankfort aangevoer het dat die gode van die begin af in die menslike vorm voorgestel moes word.  Sommige van hierdie teorieë word nou as te simplisties beskou,  en meer aktueel, soos Siegfried Morenz se hipotese dat godhede na vore gekom het toe mense hulself begin onderskei en hul omgewing verpersoonlik, is moeilik bewysbaar. 
Predinastiese Egipte bestaan ​​oorspronklik uit klein, onafhanklike dorpies.  Omdat baie gode in latere tye sterk gekoppel was aan spesifieke dorpe en streke, het baie geleerdes voorgestel dat die panteon gevorm word toe uiteenlopende gemeenskappe in groter state saamgesmelt het, wat die aanbidding van die ou plaaslike gode versprei en vermeng het. Ander het aangevoer dat die belangrikste predinastiese gode, net soos ander elemente van die Egiptiese kultuur, regoor die land teenwoordig was ondanks die politieke verdeeldheid daarvan. 
Die laaste stap in die vorming van Egiptiese godsdiens was die eenwording van Egipte, waarin heersers uit Bo -Egipte hulself tot farao's van die hele land gemaak het.  Hierdie heilige konings en hul ondergeskiktes het die reg aangeneem om met die gode om te gaan,  en koningskap het die verenigende fokus van die godsdiens geword. 
Nuwe gode het na vore gekom na hierdie transformasie. Dit is nie bekend dat sommige belangrike gode soos Isis en Amun eers in die Ou Koninkryk verskyn het nie (ongeveer 2686–2181 vC).  Plekke en konsepte kan die skepping van 'n godheid inspireer om dit voor te stel,  en godhede is soms geskep om as eweknieë van die teenoorgestelde geslag van gevestigde gode of godinne te dien.  Daar word gesê dat konings goddelik is, hoewel slegs 'n paar lank na hul dood aanbid word. Daar word gesê dat sommige nie-koninklike mense die guns van die gode het en hulle dienooreenkomstig vereer is.  Hierdie verering was gewoonlik van korte duur, maar die hofargitekte Imhotep en Amenhotep seun van Hapu is eeue na hul leeftyd as gode beskou , net soos ander amptenare. 
Deur kontak met naburige beskawings het die Egiptenare ook buitelandse gode aangeneem. Dedun, wat die eerste keer in die Ou Koninkryk genoem word, kom moontlik uit Nubië, en onder andere Baäl, Anat en Astarte is tydens die Nuwe Koninkryk uit die Kanaänitiese godsdiens aangeneem (ongeveer 1550–1070 vC).  In die Griekse en Romeinse tyd, van 332 vC tot die vroeë eeue na Christus, was gode van regoor die Middellandse See in Egipte vereer, maar die inheemse gode het gebly, en hulle het dikwels die kultusse van hierdie nuwelinge in hul eie aanbidding opgeneem. 
Moderne kennis van Egiptiese oortuigings oor die gode is meestal afkomstig van godsdienstige geskrifte wat deur die skrifgeleerdes en priesters van die land vervaardig is. Hierdie mense was die elite van die Egiptiese samelewing en was baie anders as die algemene bevolking, waarvan die meeste ongeletterd was. Min is bekend oor hoe goed hierdie breër bevolking die gesofistikeerde idees wat die elite ontwikkel het, geken of verstaan ​​het.  Die opvattings van die gewone mense oor die goddelike het moontlik verskil van die van die priesters. Die bevolking het byvoorbeeld die godsdiens se simboliese uitsprake oor die gode en hul optrede as letterlike waarheid verwar.  Maar oor die algemeen is die min wat bekend is oor populêre godsdienstige opvatting in ooreenstemming met die elite -tradisie. Die twee tradisies vorm 'n grootliks samehangende visie van die gode en hul aard. 
Die meeste Egiptiese gode verteenwoordig natuurlike of sosiale verskynsels. Daar word algemeen gesê dat die gode immanent is in hierdie verskynsels - dat hulle in die natuur teenwoordig is.  Die tipes verskynsels wat hulle voorgestel het, sluit in fisiese plekke en voorwerpe sowel as abstrakte konsepte en kragte.  Die god Shu was die vergoddeliking van al die lug van die wêreld, die godin Meretseger het toesig gehou oor 'n beperkte gebied van die aarde, die Thebaanse Nekropolis en die god Sia verpersoonlik die abstrakte opvatting van persepsie.  Groot gode was dikwels betrokke by verskillende tipes verskynsels. Khnum was byvoorbeeld die god van die Elephantine Island in die middel van die Nyl, die rivier wat noodsaaklik was vir die Egiptiese beskawing. Hy word toegeskryf aan die jaarlikse Nyl -vloed wat die land se landbougrond bevrug het. Miskien word gesê dat hy, as 'n uitvloeisel van hierdie lewensgewende funksie, alle lewende dinge skep en hul liggame op 'n pottebakkerswiel vorm.  Gode kan dieselfde rol speel in die natuur Ra, Atum, Khepri, Horus en ander gode wat as songode opgetree het.  Ondanks hul uiteenlopende funksies, het die meeste gode 'n oorkoepelende rol in gemeen gehad: handhaaf maat, die universele orde wat 'n sentrale beginsel van die Egiptiese godsdiens was en self as 'n godin verpersoonlik is.  Tog verteenwoordig sommige gode ontwrigting aan maat. Apep was veral die krag van chaos, wat voortdurend dreig om die orde van die heelal uit te wis, en Set was 'n ambivalente lid van die goddelike samelewing wat wanorde en stryd kon beveg. 
Nie alle aspekte van die bestaan ​​is as gode beskou nie. Alhoewel baie gode met die Nyl verbind was, het geen god dit verpersoonlik op die manier waarop Ra die son verpersoonlik het nie.  Kortstondige verskynsels, soos reënboë of verduisterings, word nie deur gode voorgestel nie  ook nie vuur, water of baie ander komponente van die wêreld nie. 
Die rolle van elke godheid was vloeibaar, en elke god kon sy aard uitbrei om nuwe eienskappe aan te neem. Gevolglik is die rol van gode moeilik om te kategoriseer of te definieer. Ondanks hierdie buigsaamheid het die gode beperkte vermoëns en invloedsfere gehad. Selfs die skeppingsgod kon nie die grense van die kosmos wat hy geskep het, bereik nie, en selfs Isis, hoewel sy gesê het dat sy die slimste van die gode was, was nie alwetend nie.  Richard H. Wilkinson voer egter aan dat sommige tekste uit die laat nuwe koninkryk suggereer dat as die oortuigings oor die god Amun ontwikkel het, hy gedink word om alwetendheid en alomteenwoordigheid te benader en die grense van die wêreld te oorskry op 'n manier wat ander gode nie. 
Die gode met die mees beperkte en gespesialiseerde domeine word in moderne skryfwerk dikwels 'klein goddelikhede' of 'demone' genoem, hoewel daar geen vaste definisie vir hierdie terme is nie.  Sommige demone was voogde van spesifieke plekke, veral in die Duat, die doderyk. Ander dwaal deur die mensewêreld en die Duat, hetsy as diensknegte en boodskappers van die groter gode, óf as rondreisende geeste wat siektes of ander ongelukke onder mense veroorsaak het.  Demone se posisie in die goddelike hiërargie is nie vasgestel nie. Die beskermende gode Bes en Taweret het oorspronklik klein, demoonagtige rolle gehad, maar met verloop van tyd het hulle groot invloed gekry.  Die mees gevreesde wesens in die Duat word as walglik en gevaarlik vir mense beskou.  ​​In die loop van die Egiptiese geskiedenis word hulle beskou as fundamenteel minderwaardige lede van die goddelike samelewing  en verteenwoordig hulle die teenoorgestelde van die voordelige, lewegewende groot gode.  ​​Tog kan selfs die mees eerbiedwaardige gode soms wraak op mense of mekaar eis, wat 'n demoonagtige kant van hul karakter vertoon en die grense tussen demone en gode vervaag. 
Daar word geglo dat goddelike gedrag die hele natuur beheer.  Behalwe vir die paar gode wat die goddelike orde ontwrig het,  het die gode se optrede gehandhaaf maat en alle lewende dinge geskep en onderhou.  Hulle het hierdie werk gedoen met behulp van 'n mag wat die Egiptenare genoem het heka, 'n term wat gewoonlik vertaal word as 'magie'. Heka was 'n fundamentele krag wat die skeppergod gebruik het om die wêreld en die gode self te vorm. 
Die optrede van die gode in die hede word beskryf en geprys in gesange en begrafnistekste.  Daarteenoor handel mitologie hoofsaaklik oor die optrede van die gode tydens 'n vaag verbeelde verlede waarin die gode op aarde was en direk met mense omgegaan het. Die gebeure van die afgelope tyd stel die patroon vir die gebeure van die hede. Periodieke voorvalle was gekoppel aan gebeure in die mitiese verlede, die opvolging van elke nuwe farao, byvoorbeeld, het Horus se toetreding tot die troon van sy vader Osiris laat herleef. 
Mites is metafore vir die optrede van die gode, wat mense nie ten volle kan verstaan ​​nie. Dit bevat skynbaar teenstrydige idees, wat elkeen 'n besondere perspektief op goddelike gebeure uitdruk. Die teenstrydighede in die mite maak deel uit van die Egiptenare se veelvlakkige benadering tot godsdienstige oortuiging-wat Henri Frankfort '' veelvuldige benaderings '' genoem het om die gode te verstaan.  In die mite gedra die gode hulle baie soos mense. Hulle voel emosie dat hulle kan eet, drink, baklei, huil, siek word en sterf.  Sommige het unieke karaktertrekke.  Set is aggressief en impulsief, en Thoth, beskermheer van skryf en kennis, is geneig tot langdradige toesprake. Tog is die gode in die algemeen meer soos argetipes as goed getekende karakters.  Verskillende weergawes van 'n mite kan verskillende gode uitbeeld wat dieselfde argetipiese rol speel, soos in die mites van die Eye of Ra, 'n vroulike aspek van die songod wat deur baie godinne verteenwoordig is.  Mitiese gedrag van gode is inkonsekwent, en hulle gedagtes en motiverings word selde vermeld.  Die meeste mites ontbreek hoogs ontwikkelde karakters en intrige, omdat hul simboliese betekenis belangriker was as uitgebreide storievertelling. 
Die eerste goddelike daad is die skepping van die kosmos, beskryf in verskeie skeppingsmites. Hulle fokus op verskillende gode, wat elkeen as skeppergode kan optree. Die agt gode van die Ogdoad, wat die chaos voorstel wat die skepping voorafgaan, gee geboorte aan die songod, wat orde vestig in die nuutgevormde wêreld, Ptah, wat denke en kreatiwiteit vergestalt, gee vorm aan alle dinge deur te dink en te benoem hulle  Atum produseer alle dinge as emanasies van homself  en Amun, volgens die teologie wat deur sy priesterskap bevorder is, het die ander skeppergode voorafgegaan en geskep.  Hierdie en ander weergawes van die skeppingsgebeure is nie as teenstrydig beskou nie. Elkeen gee 'n ander perspektief op die komplekse proses waardeur die georganiseerde heelal en sy vele gode uit ongedifferensieerde chaos ontstaan ​​het.  Die tydperk na die skepping, waarin 'n reeks gode as konings oor die goddelike samelewing regeer, is die opset vir die meeste mites. Die gode worstel teen die chaosmagte en onder mekaar voordat hulle hulle aan die menslike wêreld onttrek en die historiese konings van Egipte installeer om in hul plek te regeer. 
'N Herhalende tema in hierdie mites is die poging van die gode om te onderhou maat teen die kragte van wanorde. Hulle voer wrede gevegte met die magte van chaos aan die begin van die skepping. Ra en Apep, wat elke aand baklei, gaan hierdie stryd voort in die hede.  'n Ander prominente tema is die dood en herlewing van die gode. Die duidelikste geval waar 'n god sterf, is die mite van Osiris se moord, waarin die god opgewek word as heerser van die Duat.  [Nota 1] Daar word ook gesê dat die songod oud word tydens sy daaglikse reis deur die lug, in die Duat in die nag sak en as 'n jong kind in die oggend opkom. In die proses kom hy in aanraking met die verjongende water van Nun, die oer -chaos. Begrafnistekste wat Ra se reis deur die Duat uitbeeld, toon ook die lyke van gode wat saam met hom lewendig word. In plaas daarvan om onveranderlik onsterflik te wees, sterf die gode periodiek en word hulle wedergebore deur die skeppingsgebeure te herhaal en sodoende die hele wêreld te vernuwe.  Nietemin was dit altyd moontlik dat hierdie siklus ontwrig en chaos kon terugkeer. Sommige swak verstaanbare Egiptiese tekste suggereer selfs dat hierdie onheil bestem is om te gebeur - dat die skeppingsgod eendag die orde van die wêreld sal oplos en slegs homself en Osiris te midde van die oorspronklike chaos sal laat. 
God is gekoppel aan spesifieke streke van die heelal. In Egiptiese tradisie sluit die wêreld die aarde, die lug en die onderwêreld in. Om hulle is die donker vormloosheid wat voor die skepping bestaan ​​het.  Daar word gesê dat die gode in die algemeen in die lug woon, hoewel daar gesê word dat gode wie se rolle met ander dele van die heelal verbind is, eerder op daardie plekke woon. Die meeste gebeurtenisse in die mitologie, wat plaasgevind het in 'n tyd voor die onttrekking van die gode uit die menseryk, vind plaas in 'n aardse omgewing. Die gode daar wissel soms met diegene in die lug. Die onderwêreld, daarenteen, word as 'n afgeleë en ontoeganklike plek behandel, en die gode wat daar woon, sukkel om te kommunikeer met diegene in die lewendes.  Daar word ook gesê dat die ruimte buite die kosmos baie ver is. Dit word ook bewoon deur gode, sommige vyandig en sommige voordelig vir die ander gode en hul ordelike wêreld. 
In die tyd na die mite word gesê dat die meeste gode óf in die lug is óf onsigbaar in die wêreld is. Tempels was die belangrikste manier van kontak met die mensdom. Daar word geglo dat die gode elke dag van die goddelike koninkryk na hul tempels, hul huise in die menslike wêreld, verhuis het. Daar het hulle die kultusbeelde bewoon, die standbeelde wat gode voorgestel het en mense in tempelrituele met hulle kon kommunikeer. Hierdie beweging tussen ryke is soms beskryf as 'n reis tussen die hemel en die aarde. Aangesien tempels die fokuspunte van Egiptiese stede was, was die god in 'n stad se hooftempel die beskermgod van die stad en die omliggende gebied.  Gods se invloedsfere op aarde was gesentreer op die dorpe en streke waaroor hulle voorsitter was.  Baie gode het meer as een kultus sentrum gehad en hul plaaslike bande het mettertyd verander. Hulle kan hulself in nuwe stede vestig, of hul invloed kan krimp. Daarom is 'n gegewe god se belangrikste kultus sentrum in historiese tye nie noodwendig sy of haar plek van herkoms nie.  Die politieke invloed van 'n stad kan die belangrikheid van sy beskermheiligheid beïnvloed. Toe konings uit Thebe aan die begin van die Middelryk (ongeveer 2055–1650 v.C.) beheer oor die land oorgeneem het, het hulle Thebes se beskermgode - eers die oorlogsgod Montu en daarna Amun - tot nasionale bekendheid verhef. 
Name en bynaam Redigeer
In Egiptiese oortuiging gee name uiting aan die fundamentele aard van die dinge waarna hulle verwys. In ooreenstemming met hierdie oortuiging hou die name van gode dikwels verband met hul rolle of oorsprong. Die naam van die roofgodin Sekhmet beteken "magtige een", die naam van die geheimsinnige god Amun beteken "verborge een", en die naam van Nekhbet, wat in die stad Nekheb aanbid is, beteken "sy van Nekheb". Baie ander name het geen sekere betekenis nie, selfs al is die gode wat dit dra, nou gekoppel aan 'n enkele rol. Die name van die hemelgodin Nut en die aardgod Geb lyk nie soos die Egiptiese terme vir lug en aarde. 
Die Egiptenare het ook valse etimologieë bedink wat goddelike name meer beteken.  'n Gedeelte in die Coffin Texts maak die naam van die begrafnisgod Sokar as sk r, wat beteken "skoonmaak van die mond", om sy naam te verbind met sy rol in die opening van die mond -ritueel, , terwyl een in die Piramide -tekste sê die naam is gebaseer op woorde wat Osiris in 'n oomblik van nood geskree het, Sokar met die belangrikste begrafnisgod. 
Daar word geglo dat die gode baie name het. Onder hulle was geheime name wat hul ware aard meer diep as ander oorgedra het. Om die ware naam van 'n god te ken, was om mag daaroor te hê. Die belangrikheid van name word bewys deur 'n mite waarin Isis die supergod Ra vergiftig en weier om hom te genees, tensy hy sy geheime naam aan haar bekend maak. Nadat sy die naam geleer het, vertel sy dit aan haar seun, Horus, en deur dit te leer, kry hulle groter kennis en krag. 
Benewens hul name, het gode ook bynaam gekry, soos 'besitter van glans', 'heerser van Abydos' of 'heer van die hemel', wat 'n aspek van hul rolle of hul aanbidding beskryf. As gevolg van die veelvuldige en oorvleuelende rolle van die gode, kan godhede baie bynaam hê - met belangriker gode wat meer titels versamel - en kan dieselfde bynaam van toepassing wees op baie gode.  Sommige epithets het uiteindelik aparte gode geword,  net soos met Werethekau, 'n epitheton wat toegepas is op verskeie godinne wat 'groot betowerin' beteken, wat as 'n onafhanklike godin behandel word.  Die leër van goddelike name en titels gee uitdrukking aan die veelvuldige aard van die gode. 
Geslag en seksualiteit Redigeer
Die Egiptenare beskou die skeiding tussen man en vrou as fundamenteel vir alle wesens, insluitend gode.  Manlike gode het die neiging om 'n hoër status as godinne te hê en was nouer verbind met die skepping en met koningskap, terwyl godinne meer gereeld as hulp en voorsiening vir mense beskou word.   Sommige gode was androgine, maar die meeste voorbeelde word gevind in die konteks van skeppingsmites, waarin die androgine god die ongedifferensieerde toestand verteenwoordig wat bestaan ​​het voordat die wêreld geskep is.  Atum was hoofsaaklik manlik, maar het 'n vroulike aspek in homself,  wat soms as 'n godin beskou word, bekend as Iusaaset of Nebethetepet.  Die skepping het begin toe Atum 'n seksueel gedifferensieerde paar gode vervaardig het: Shu en sy gemaal Tefnut.  Net so word gesê dat Neith, wat soms as 'n skeppingsgodin beskou word, manlike eienskappe besit, maar hoofsaaklik as vroulik beskou word. 
Seks en geslag was nou gekoppel aan die skepping en dus wedergeboorte.  Daar word geglo dat manlike gode die aktiewe rol speel in die verwekking van kinders. Vroulike gode word dikwels na 'n ondersteunende rol oorgedra, wat die manlikheid van hul manlike gesinne stimuleer en hul kinders koester, hoewel godinne 'n groter rol in die voortplanting laat in die Egiptiese geskiedenis gekry het.  Godinne het opgetree as mitologiese moeders en vroue van konings en dus as prototipes van menslike koningskap.  Hathor, wat die moeder of geslag van Horus was en die belangrikste godin vir 'n groot deel van die Egiptiese geskiedenis,  toon 'n voorbeeld van hierdie verhouding tussen godheid en die koning. 
Vroulike gode het ook 'n gewelddadige aspek wat positief gesien kan word, soos met die godinne Wadjet en Nekhbet wat die koning beskerm het, of negatief.  Die mite van die Eye of Ra kontrasteer vroulike aggressie met seksualiteit en koestering, aangesien die godin in die vorm van Sekhmet of 'n ander gevaarlike godheid wankel totdat die ander gode haar paai, en dan word sy 'n goedaardige godin soos Hathor wat , in sommige weergawes, word dit dan die geslag van 'n manlike god.  
Die Egiptiese opvatting van seksualiteit was sterk gefokus op heteroseksuele voortplanting, en homoseksuele dade word gewoonlik met afkeuring beskou. Sommige tekste verwys nietemin na homoseksuele gedrag tussen manlike gode.  In sommige gevalle, veral toe Set Horus seksueel aangerand het, het hierdie dade die oorheersing van die aktiewe lewensmaat bevestig en die onderdanige verneder. Ander koppelings tussen manlike gode kan positief beskou word en selfs nageslag voortbring, soos in een teks waarin Khnum uit die vereniging van Ra en Shu gebore word. 
Egiptiese gode is verbind in 'n komplekse en veranderende verskeidenheid verhoudings. 'N God se verbintenisse en interaksies met ander gode het gehelp om die karakter daarvan te definieer. So was Isis, as die moeder en beskermer van Horus, 'n groot geneser sowel as die beskermvrou van konings.  Sulke verhoudings was in werklikheid belangriker as mites in die uitdrukking van die godsdienstige wêreldbeskouing van Egiptenare,  hoewel dit ook die grondstof was waaruit mites gevorm is. 
Gesinsverhoudings is 'n algemene verbinding tussen gode. Godhede vorm dikwels manlike en vroulike pare. Gesinne van drie gode, met 'n vader, moeder en kind, verteenwoordig die skepping van nuwe lewe en die opvolging van die vader deur die kind, 'n patroon wat goddelike gesinne verbind met koninklike opvolging.  Osiris, Isis en Horus het die tipiese familie van hierdie tipe gevorm. Die patroon wat hulle opgestel het, het mettertyd meer wydverspreid geword, sodat baie gode in plaaslike kultussentrums, soos Ptah, Sekhmet en hul kind Nefertum in Memphis en die Theban Triade in Thebe, saamgestel is in familietriades.   Genealogiese verbindings soos hierdie wissel na gelang van die omstandighede. Hathor kon optree as die moeder, gemaksie of dogter van die songod, en die kindervorm van Horus was die derde lid van baie plaaslike familietriades. 
Ander goddelike groepe was saamgestel uit gode met onderling verwante rolle, of wat saam 'n gebied van die Egiptiese mitologiese kosmos verteenwoordig het. Daar was stelle gode vir die ure van die dag en nag en vir elke naam (provinsie) van Egipte. Sommige van hierdie groepe bevat 'n spesifieke, simbolies belangrike aantal gode.  Gepaarde gode het soms soortgelyke rolle, net soos Isis en haar suster Nephthys in hul beskerming en ondersteuning van Osiris.  Ander pare staan ​​vir teenoorgestelde maar onderling verwante konsepte wat deel uitmaak van 'n groter eenheid. Ra, wat dinamies en lig produseer, en Osiris, wat staties is en in duisternis gehul is, smelt elke aand saam tot 'n enkele god.  Groepe van drie hou verband met veelvuldigheid in die ou Egiptiese denke, en groepe van vier dui op volledigheid.  Heersers in die laat nuwe koninkryk bevorder 'n besonder belangrike groep van drie gode bo alle ander: Amun, Ra en Ptah. Hierdie gode was vir die veelheid van alle gode, sowel as vir hul eie kultus sentrums (die groot stede Thebe, Heliopolis en Memphis) en vir baie drievoudige konsepte in Egiptiese godsdienstige denke.  Soms is Set, die beskermgod van die konings van die negentiende dinastie  en die verpersoonliking van wanorde in die wêreld, by hierdie groep gevoeg, wat 'n enkele samehangende visie van die panteon beklemtoon het. 
Nege, die produk van drie en drie, verteenwoordig 'n menigte, daarom noem die Egiptenare verskeie groot groepe "Enneads", of stelle van nege, selfs al het hulle meer as nege lede. [Nota 2] Die prominentste ennead was die Ennead van Heliopolis, 'n uitgebreide familie van gode wat afstam van Atum, wat baie belangrike gode bevat.  Die term "ennead" is dikwels uitgebrei om al die gode van Egipte in te sluit. 
Hierdie goddelike samestelling het 'n vae en veranderlike hiërargie gehad. Gode ​​met 'n breë invloed in die kosmos of wat mitologies ouer was as ander, het 'n hoër posisie in die goddelike samelewing. Aan die toppunt van hierdie samelewing was die koning van die gode, wat gewoonlik geïdentifiseer is met die skeppergodheid.  In verskillende tydperke van die Egiptiese geskiedenis is daar meestal gesê dat verskillende gode hierdie verhewe posisie beklee. Horus was die belangrikste god in die vroeë dinastiese periode, Ra het in die ou koninkryk voorrang geniet, Amun was die opperste in die nuwe, en in die Ptolemaïese en Romeinse tydperke was Isis die goddelike koningin en skeppingsgodin.  Nuut prominente gode het geneig om eienskappe van hul voorgangers aan te neem.  Isis het die eienskappe van baie ander godinne geabsorbeer tydens haar opkoms, en toe Amun die heerser van die panteon word, het hy saam met Ra 'n songod geword. 
Manifestasies en kombinasies Redigeer
Daar word geglo dat die gode in baie vorme manifesteer.  Die Egiptenare het 'n komplekse opvatting van die menslike siel gehad, wat uit verskeie dele bestaan. Die geeste van die gode was saamgestel uit baie van dieselfde elemente.  Die BA was die komponent van die menslike of goddelike siel wat die wêreld rondom dit beïnvloed het. Enige sigbare manifestasie van 'n god se mag kan sy naam genoem word BA dus is die son die BA van Ra.  'n Uitbeelding van 'n godheid word beskou as 'n ka, 'n ander komponent van sy wese, wat as 'n vat vir die godheid gedien het BA te bewoon. Daar word geglo dat die kultusbeelde van gode wat die fokus van tempelrituele was, sowel as die heilige diere wat sekere gode voorgestel het, goddelike huisves BAs op hierdie manier.  Daar kan baie aan gode toegeskryf word BAs en kas, wat soms name gegee is wat verskillende aspekte van die god se natuur verteenwoordig.  Daar word gesê dat alles wat bestaan, een van die is kas van Atum, die skeppergod, wat oorspronklik alle dinge in homself bevat het,  en een godheid sou die BA van 'n ander, wat beteken dat die eerste god 'n manifestasie is van die ander se krag.  Goddelike liggaamsdele kan as afsonderlike gode optree, soos die Eye of Ra en Hand of Atum, wat albei as godinne verpersoonlik is.  Die gode was so vol lewegewende krag dat selfs hul liggaamsvloeistowwe in ander lewende dinge kon verander  die mensdom het gesê dat dit uit die skeppergod se trane ontstaan ​​het, en die ander gode uit sy sweet. 
Nasionaal belangrike gode het aanleiding gegee tot plaaslike manifestasies, wat soms die kenmerke van ouer streeksgode geabsorbeer het.  Horus het baie vorms gekoppel aan spesifieke plekke, waaronder Horus van Nekhen, Horus van Buhen en Horus van Edfu.  Sulke plaaslike manifestasies kan amper as afsonderlike wesens behandel word. Tydens die New Kingdom is een man daarvan beskuldig dat hy klere gesteel het deur 'n orakel wat veronderstel was om boodskappe van Amun van Pe-Khenty te kommunikeer. Hy het twee ander plaaslike orakels van Amun geraadpleeg in die hoop op 'n ander oordeel.  Die manifestasies van gode het ook verskil na gelang van hul rolle. Horus kan 'n kragtige hemelgod of kwesbare kind wees, en hierdie vorme word soms as onafhanklike gode beskou. 
God is so maklik met mekaar gekombineer as wat hulle verdeel is. 'N God kan genoem word die BA van 'n ander, of twee of meer gode, kan saamgevoeg word in een god met 'n gekombineerde naam en ikonografie.  Plaaslike gode is met grootes verbind, en gode met soortgelyke funksies is gekombineer. Ra was verbind met die plaaslike god Sobek om Sobek-Ra te vorm met sy mede-heersende god, Amun, om Amun-Ra te vorm met die sonvorm van Horus om Ra-Horakhty te vorm en met verskeie songode as Horemakhet-Khepri-Ra-Atum .  By seldsame geleenthede kan op hierdie manier gode van verskillende geslagte verbind word, wat kombinasies soos Osiris-Neith veroorsaak.  Hierdie koppeling van gode word sinkretisme genoem. Anders as ander situasies waarvoor hierdie term gebruik word, was die Egiptiese praktyk nie bedoel om mededingende geloofstelsels saam te smelt nie, alhoewel buitelandse gode met die inheemse gesinkretiseer kan word.  In plaas daarvan erken sinkretisme die oorvleueling tussen rolle van gode en het die invloedsfeer vir elkeen uitgebrei. Sinkretiese kombinasies was nie permanent nie, 'n god wat by een kombinasie betrokke was, het afsonderlik verskyn en nuwe kombinasies met ander gode gevorm.  Nabye gode het soms saamgesmelt. Horus het verskeie valkgode uit verskillende streke opgeneem, soos Khenti-irty en Khenti-kheti, wat weinig meer geword het as die plaaslike manifestasies van hom Hathor het 'n soortgelyke koeigodin ondergaan, Bat en 'n vroeë begrafnisgod, Khenti-Amentiu, is vervang deur Osiris en Anubis. 
Aten en moontlike monoteïsme Redigeer
In die bewind van Akhenaten (ongeveer 1353–1336 v.C.) in die middel van die nuwe koninkryk het 'n enkele songod, die Aten, die enigste fokuspunt van die staatsgodsdiens geword. Akhenaten het opgehou om die tempels van ander gode te finansier en het die name en beelde van gode op monumente uitgevee, veral met die oog op Amun. Hierdie nuwe godsdienstige stelsel, soms Atenisme genoem, het dramaties verskil van die politeïstiese aanbidding van baie gode in alle ander tydperke. Die Aten het geen mitologie nie, en dit is uitgebeeld en beskryf in meer abstrakte terme as tradisionele gode. Terwyl, in vroeër tye, nuwe belangrike gode geïntegreer is in die bestaande godsdienstige oortuigings, het Atenisme aangedring op 'n enkele begrip van die goddelike wat die tradisionele veelvoud van perspektiewe uitgesluit het.  Tog was Atenisme moontlik nie 'n volledige monoteïsme nie, wat geloof in ander gode heeltemal uitsluit. Daar is bewyse wat daarop dui dat die algemene bevolking steeds voortgegaan het om ander gode privaat te aanbid.  Die prentjie word verder bemoeilik deur die skynbare verdraagsaamheid van Atenisme teenoor ander gode, soos Maat, Shu en Tefnut. Om hierdie redes het die egiptoloë Dominic Montserrat en John Baines gesuggereer dat Akhenaten moontlik eensydig was en 'n enkele god aanbid terwyl hy die bestaan ​​van ander erken.   Die afwykende teologie van Atenisme het in elk geval nie by die Egiptiese bevolking wortel geskiet nie, en die opvolgers van Akhenaten keer terug na die tradisionele opvattings. 
Eenheid van die goddelike in tradisionele godsdiens Redigeer
Geleerdes het lank gedebatteer of tradisionele Egiptiese godsdiens ooit beweer het dat die veelvuldige gode op 'n dieper vlak verenig is. Redes vir hierdie debat sluit in die praktyk van sinkretisme, wat daarop dui dat al die afsonderlike gode uiteindelik tot een kan saamsmelt, en die neiging van Egiptiese tekste om 'n spesifieke god te erken met mag wat alle ander gode oortref. 'N Ander twispunt is die voorkoms van die woord "god" in wysheidsliteratuur, waar die term nie verwys na 'n spesifieke godheid of groep gode nie.  Aan die begin van die 20ste eeu het E. A. Wallis Budge byvoorbeeld geglo dat Egiptiese gewone mense politeïsties is, maar kennis van die ware monoteïstiese aard van die godsdiens is voorbehou vir die elite, wat die wysheidsliteratuur geskryf het.  Sy tydgenoot James Henry Breasted het gedink dat die Egiptiese godsdiens eerder panteïsties was, met die krag van die songod in alle ander gode, terwyl Hermann Junker aangevoer het dat die Egiptiese beskawing oorspronklik monoteïsties was en in die loop van sy geskiedenis politeïsties geword het. 
In 1971 publiseer Erik Hornung 'n studie [Nota 3] wat sulke standpunte weerlê. Hy wys daarop dat in 'n gegewe tydperk baie gode, selfs klein kinders, beskryf is as beter as alle ander. Hy voer ook aan dat die ongespesifiseerde 'god' in die wysheidstekste 'n generiese term is vir watter godheid ook al relevant is vir die leser in die huidige situasie.  Alhoewel die kombinasies, manifestasies en ikonografieë van elke god voortdurend aan die verander was, was dit altyd beperk tot 'n beperkte aantal vorme, wat nooit op 'n monoteïstiese of panteïstiese manier heeltemal verwisselbaar was nie. Henoteïsme, sê Hornung, beskryf Egiptiese godsdiens beter as ander etikette. 'N Egiptenaar kan enige god op 'n spesifieke tydstip aanbid en dit op daardie oomblik met die hoogste mag erken, sonder om die ander gode te ontken of hulle almal saam te smelt met die god waarop hy of sy gefokus het. Hornung kom tot die gevolgtrekking dat die gode eers in die mite ten tyde van die skepping ten volle verenig was, waarna die menigte gode uit 'n eenvormige nie -bestaan ​​voortgekom het. 
Die argumente van Hornung het 'n groot invloed op ander geleerdes van die Egiptiese godsdiens gehad, maar sommige glo steeds dat die gode soms meer verenig was as wat hy toelaat.  Jan Assmann hou vol dat die idee van 'n enkele god stadig ontwikkel het deur die Nuwe Koninkryk, wat begin met die fokus op Amun-Ra as die belangrikste songod.  Na sy mening was Atenisme 'n uiterste uitvloeisel van hierdie tendens. Dit stel die enkele god gelyk aan die son en verwerp alle ander gode. In die terugslag teen Atenisme beskryf priesterlike teoloë die universele god op 'n ander manier, een wat saam met die tradisionele politeïsme bestaan. Daar word geglo dat die een god die wêreld en al die ander gode oortref, terwyl die veelvuldige gode terselfdertyd aspekte van die een was. Volgens Assmann is hierdie een god veral gelykgestel aan Amun, die dominante god in die laat nuwe koninkryk, terwyl die universele god vir die res van die Egiptiese geskiedenis met baie ander gode geïdentifiseer kon word.  James P. Allen sê dat naasbestaande opvattings van een god en baie gode goed sou pas by die 'veelheid van benaderings' in die Egiptiese denke, sowel as met die henoteïstiese praktyk van gewone aanbidders. Hy sê dat die Egiptenare moontlik die eenheid van die goddelike herken het deur 'hul eenvormige idee van' god 'met 'n bepaalde god te identifiseer, afhangende van die spesifieke situasie. 
Egiptiese geskrifte beskryf die gode se liggame in detail. Hulle is gemaak van kosbare materiaal, hulle vlees is goud, hul bene is silwer en hul hare is lapis lazuli. Hulle gee 'n reuk af wat die Egiptenare vergelyk het met die wierook wat in rituele gebruik is. Sommige tekste gee presiese beskrywings van spesifieke gode, insluitend die lengte en oogkleur. Hierdie kenmerke is egter nie vasgestel in mites nie; gode verander hul voorkoms volgens hul eie doel.  Egiptiese tekste verwys dikwels na die ware, onderliggende vorme van gode as 'geheimsinnig'. Die Egiptenare se visuele voorstellings van hul gode is dus nie letterlik nie. Hulle simboliseer spesifieke aspekte van die karakter van elke godheid, en funksioneer baie soos die ideogramme in hiërogliewe skrif.  Om hierdie rede word die begrafnisgod Anubis algemeen in Egiptiese kuns getoon as 'n hond of jakkals, 'n wese wie se opspoorgewoontes die bewaring van begrawe mummies bedreig, in 'n poging om hierdie bedreiging teen te werk en dit te beskerm. Sy swart kleur verwys na die kleur van gemummifiseerde vlees en die vrugbare swart grond wat die Egiptenare as 'n simbool van opstanding beskou het. 
Die meeste gode is op verskeie maniere uitgebeeld. Hathor kan 'n koei, kobra, leeuwyfie of 'n vrou met beeshorings of ore wees. Deur 'n gegewe god op verskillende maniere uit te beeld, het die Egiptenare verskillende aspekte van die wesenlike aard daarvan uitgedruk.  Die gode word in 'n beperkte aantal van hierdie simboliese vorme uitgebeeld, sodat hulle dikwels deur hul ikonografieë van mekaar onderskei kan word. Hierdie vorme sluit in mans en vroue (antropomorfisme), diere (zoomorfisme) en, meer selde, lewelose voorwerpe. Kombinasies van vorms, soos gode met menslike liggame en dierekoppe, is algemeen.  Nuwe vorme en toenemend komplekse kombinasies het in die loop van die geskiedenis ontstaan,  met die mees surrealistiese vorme wat dikwels onder die demone van die onderwêreld voorkom.  Sommige gode kan slegs van ander onderskei word as hulle skriftelik geëtiketteer is, soos met Isis en Hathor.  As gevolg van die noue verbintenis tussen hierdie godinne, kon hulle albei die koehoorn-hooftooisel dra wat oorspronklik Hathor s'n alleen was. 
Sekere kenmerke van goddelike beelde is nuttiger as ander om 'n god se identiteit te bepaal. Die hoof van 'n gegewe goddelike beeld is veral belangrik.  In 'n hibriede beeld stel die kop die oorspronklike vorm van die wese voor, sodat, soos die Egiptoloog Henry Fischer dit stel, '' 'n godin met 'n leeu 'n leeu-godin in menslike vorm is, terwyl 'n koninklike sfinx, omgekeerd is 'n man wat die vorm van 'n leeu aangeneem het. "  Goddelike hooftooisels, wat wissel van dieselfde tipe krone wat deur menslike konings gebruik word tot groot hiërogliewe wat op gode se koppe gedra word, is nog 'n belangrike aanduiding. Daarteenoor is die voorwerpe wat in die hande van gode gehou word, geneig om algemeen te wees.  Manlike gode hou vas was stafies, godinne hou papirusstingels vas, en albei geslagte dra ankh tekens, wat die Egiptiese woord vir "lewe" verteenwoordig, om hul lewegewende krag te simboliseer. 
Die vorme waarin die gode getoon word, hoewel uiteenlopend, is op baie maniere beperk. Baie wesens wat wydverspreid in Egipte voorkom, is nooit in goddelike ikonografie gebruik nie. Ander kon baie gode voorstel, dikwels omdat hierdie gode belangrike kenmerke gemeen het.  Bulle en ramme word geassosieer met viriliteit, koeie en valke met die lug, seekoei met moederbeskerming, katte met die songod en slange met gevaar en vernuwing.   Diere wat in die vroeë stadiums van sy geskiedenis uit Egipte afwesig was, is nie as goddelike beelde gebruik nie. Byvoorbeeld, die perd, wat eers in die Tweede Tussenperiode (ongeveer 1650–1550 vC) bekendgestel is, het nooit 'n god verteenwoordig nie. Net so het die klere wat antropomorfiese gode gedra het, in die meeste periodes min verander van die style wat in die Ou Koninkryk gebruik is: 'n kilt, vals baard en dikwels 'n hemp vir manlike gode en 'n lang, styf rok vir godinne.  [Nota 4]
Die basiese antropomorfe vorm wissel. Kindergode word naak uitgebeeld, net soos sommige volwasse gode wanneer hulle voortplantingsvermoë beklemtoon word.  Sekere manlike gode kry swaar mae en borste, wat dui op androgynie of welvaart en oorvloed.  Terwyl die meeste manlike gode 'n rooi vel het en die meeste godinne geel is - dieselfde kleure wat gebruik word om Egiptiese mans en vroue uit te beeld - kry sommige ongewone, simboliese velkleure.  Die blou vel en pittige figuur van die god Hapi verwys dus na die Nylvloed wat hy voorstel en die voedende vrugbaarheid wat dit meegebring het.  'n Paar gode, soos Osiris, Ptah en Min, het 'n "mummiforme" voorkoms, met hul ledemate styf in lap gedraai.  Alhoewel hierdie gode soos mummies lyk, is die vroegste voorbeelde voorafgaande aan die met lap toegedraaide styl van mummifikasie, en hierdie vorm kan eerder terugkeer na die vroegste, onbevlekte voorstellings van gode. 
Sommige lewelose voorwerpe wat gode voorstel, word uit die natuur getrek, soos bome of die skyfagtige embleme vir die son en die maan.  Sommige voorwerpe wat verband hou met 'n spesifieke god, soos die gekruiste boë wat Neith voorstel
simboliseer die kultusse van die gode in die predinastiese tyd.  In baie van hierdie gevalle is die aard van die oorspronklike voorwerp geheimsinnig.  In die voor -dinastiese en vroeë dinastiese tydperke word gode dikwels voorgestel deur goddelike standaarde: pole bo -op embleme van gode, insluitend diervorme en lewelose voorwerpe. 
Verhouding met die farao Edit
In amptelike geskrifte word gesê dat farao's goddelik is, en hulle word voortdurend in die geselskap van die gode van die panteon uitgebeeld. Elke farao en sy voorgangers is beskou as die opvolgers van die gode wat Egipte in die mitiese voorgeskiedenis regeer het.  Lewende konings is gelykgestel aan Horus en word die 'seun' van baie manlike gode genoem, veral Osiris en Ra oorlede konings word gelykgestel aan hierdie ouer gode.  Konings se vroue en moeders is met baie godinne vergelyk. Die paar vroue wat hulself tot farao's gemaak het, soos Hatsjepsoet, het hulself verbind met dieselfde godinne terwyl hulle baie van die manlike beelde van koningskap aangeneem het.  Farao's het hul eie tempels gehad waar rituele gedurende hulle lewens en na hul dood uitgevoer is.  Maar min farao's is lank ná hul leeftyd as gode aanbid, en nie-amptelike tekste beeld konings in 'n menslike lig uit. Om hierdie redes is geleerdes dit nie eens hoe werklik die meeste Egiptenare geglo het dat die koning 'n god is nie. Hy is moontlik eers as goddelik beskou as hy seremonies uitgevoer het. 
Hoe ook al daar geglo is, die koning se goddelike status was die rede vir sy rol as Egipte se verteenwoordiger by die gode, aangesien hy 'n skakel tussen die goddelike en menslike gebied gevorm het.  Die Egiptenare het geglo dat die gode tempels nodig het om in te woon, sowel as die periodieke uitvoering van rituele en aanbieding van offers om dit te voed. Hierdie dinge is verskaf deur die kultusse wat die koning onder toesig gehou het, met hulle priesters en arbeiders.  Volgens koninklike ideologie was tempelbou egter uitsluitlik die werk van die farao, net soos die rituele wat priesters gewoonlik in sy plek uitgevoer het.  Hierdie dade was deel van die koning se fundamentele rol: handhawing maat.  Die koning en die nasie wat hy verteenwoordig het, het die gode voorsien maat sodat hulle hul funksies kon handhaaf, wat gehandhaaf is maat in die kosmos sodat mense kan bly lewe. 
Aanwesigheid in die menslike wêreld Redigeer
Alhoewel die Egiptenare geglo het dat hul gode in die wêreld om hulle was, was kontak tussen die menslike en goddelike gebied meestal beperk tot spesifieke omstandighede.  ​​In die literatuur kan gode fisies aan mense verskyn, maar in die werklike lewe was die Egiptenare beperk tot meer indirekte kommunikasiemiddele. 
Die BA van 'n god word gesê dat hy van tyd tot tyd die goddelike koninkryk verlaat om in die beelde van die god te woon.  Deur hierdie beelde te bewoon, verlaat die gode hul verborge toestand en neem hulle 'n fisiese vorm aan.  Vir die Egiptenare, 'n plek of voorwerp wat was ḏsr- 'heilig' - was geïsoleer en ritueel suiwer en was dus geskik vir 'n god om te bewoon.  Tempelbeelde en reliëfs, asook bepaalde heilige diere, soos die Apis -bul, het op hierdie manier as goddelike tussengangers gedien.  Drome en trances bied 'n heel ander plek vir interaksie. In hierdie state word geglo dat mense naby die gode kan kom en soms boodskappe van hulle kan ontvang.  Laastens, volgens Egiptiese oortuigings van die hiernamaals, gaan menslike siele na die dood in die goddelike koninkryk oor. Die Egiptenare het dus geglo dat hulle in die dood op dieselfde vlak as die gode sou bestaan ​​en hul geheimsinnige aard sou verstaan. 
Tempels, waar die staatsrituele uitgevoer is, is gevul met beelde van die gode. Die belangrikste tempelbeeld was die kultusbeeld in die binneste heiligdom. Hierdie standbeelde was gewoonlik minder as lewensgroot en gemaak van dieselfde kosbare materiaal wat na bewering die gode se liggame vorm. [Nota 5] Baie tempels het verskeie heiligdomme gehad, elk met 'n kultusbeeld wat een van die gode in 'n groep verteenwoordig, soos 'n familie triade.  Die primêre god van die stad is as sy heer beskou en het baie van die inwoners as diensknegte in die goddelike huishouding wat die tempel verteenwoordig, in diens geneem. Die gode wat in die tempels van Egipte woon, verteenwoordig gesamentlik die hele panteon.  Maar baie gode - insluitend 'n paar belangrike gode sowel as dié wat klein of vyandig was - het nooit hul eie tempels gekry nie, hoewel sommige in die tempels van ander gode voorgestel is. 
Om die heilige mag in die heiligdom te isoleer van die onsuiwerhede van die buitewêreld, het die Egiptenare tempelheiligdomme toegesluit en die toegang daartoe beperk. Mense anders as konings en hoëpriesters is dus kontak met kultusbeelde geweier.  Die uitsondering was tydens feesoptogte, toe die standbeeld uit die tempel gedra is in 'n draagbare heiligdom,  wat dit gewoonlik vir die openbare oog verberg het.  Mense het wel minder direkte interaksiemiddele gehad. Die meer openbare dele van tempels bevat dikwels klein plekke vir gebed, van deure tot vrystaande kapelle naby die agterkant van die tempelgebou.  Gemeenskappe het ook klein kapelle gebou en bestuur vir hul eie gebruik, en sommige gesinne het heiligdomme in hul huise gehad. 
Inmenging in menselewens Redigeer
Egiptiese gode was betrokke by menselewens sowel as in die oorkoepelende orde van die natuur. Hierdie goddelike invloed was hoofsaaklik van toepassing op Egipte, aangesien tradisioneel geglo het dat vreemde mense buite die goddelike orde was. In die Nuwe Koninkryk, toe ander nasies onder Egiptiese beheer was, word gesê dat buitelanders op dieselfde manier as die Egiptenare onder die goedaardige heerskappy van die songod was. 
Daar word gesê dat Thoth, as die opsiener van tyd, vaste lewensduur aan mense en gode toeken.  Daar word ook gesê dat ander gode die lengte van menslike lewens bepaal, insluitend Meskhenet en Renenutet, wat albei die geboorte voorgesit het, en Shai, die verpersoonliking van die lot.  Die tyd en manier van dood was dus die belangrikste betekenis van die Egiptiese lotbegrip, hoewel hierdie gode ook in 'n mate ander lewensgebeure beheer het. Verskeie tekste verwys na gode wat menslike besluite beïnvloed of inspireer en deur 'n persoon se 'hart' werk - die setel van emosie en intellek in die Egiptiese geloof. Daar word ook geglo dat godhede bevele gee, die koning opdrag gee in die bestuur van sy koninkryk en die bestuur van hul tempels reguleer. Egiptiese tekste noem selde direkte bevele wat aan privaat persone gegee is, en hierdie bevele het nooit ontwikkel tot 'n stel goddelik toegepaste morele kodes nie.  Moraliteit in antieke Egipte was gebaseer op die konsep van maat, wat, toe dit op die menslike samelewing toegepas is, beteken dat almal op 'n ordelike manier moet lewe wat nie die welsyn van ander mense belemmer nie. Omdat gode die aanhangers was van maat, moraliteit was met hulle verbind. Die gode het byvoorbeeld die morele geregtigheid van mense na die dood beoordeel, en volgens die Nuwe Koninkryk was 'n vonnis van onskuld in hierdie oordeel nodig vir toelating tot die hiernamaals. Oor die algemeen was moraliteit egter gebaseer op praktiese maniere om dit te handhaaf maat in die daaglikse lewe, eerder as op streng reëls wat die gode opgestel het. 
Mense het vrye wil om goddelike leiding en die gedrag wat vereis word, te ignoreer maat, maar deur dit te doen, kan hulle goddelike straf op hulself bring.  'n Godheid het hierdie straf uitgevoer met behulp van sy BA, die krag wat die mag van die god in die menslike wêreld geopenbaar het. Natuurrampe en menslike kwale is beskou as die werk van kwaai goddelike BAs.  Omgekeerd kon die gode regverdige mense van siekte genees of selfs hul lewensduur verleng.  Beide hierdie tipes ingryping is uiteindelik verteenwoordig deur gode: Shed, wat na vore gekom het in die Nuwe Koninkryk om goddelike redding van leed voor te stel,  en Petbe, 'n apotropaïese god uit die laat tydperke van die Egiptiese geskiedenis wat vermoedelik wraak neem oortreding. 
Egiptiese tekste het verskillende sienings of die gode verantwoordelik is as mense onregverdig ly. Ongeluk word dikwels gesien as 'n produk van isfet, die kosmiese versteuring wat die teenoorgestelde was van maat, en daarom was die gode nie skuldig aan die veroorsaak van bose gebeure nie. Sommige gode waarmee hulle nou verbind was isfet, soos Set, kan die skuld kry vir wanorde in die wêreld sonder om skuld op die ander gode te plaas. Sommige geskrifte beskuldig wel die gode omdat hulle menslike ellende veroorsaak het, terwyl ander teodiseë ter verdediging van die gode gee.  Vanaf die Middelryk het verskeie tekste die kwessie van die kwaad in die wêreld verbind met 'n mite waarin die skeppergod 'n menslike opstand teen sy heerskappy beveg en dan van die aarde terugtrek. As gevolg van hierdie menslike wangedrag, is die skepper ver van sy skepping af, sodat lyding kan bestaan. Nuwe Koninkryksgeskrifte bevraagteken nie die regverdige aard van die gode so sterk soos dié van die Middelryk nie. Hulle beklemtoon die direkte, persoonlike verhoudings van mense met gode en die mag van die gode om in te gryp in menslike gebeurtenisse. Mense in hierdie era vertrou op spesifieke gode wat hulle gehoop het hulle sou help en beskerm deur hul lewens. As gevolg hiervan, die handhawing van die ideale van maat het minder belangrik geword as om die guns van die gode te verkry as 'n manier om 'n goeie lewe te waarborg.  Selfs die farao's word beskou as afhanklik van goddelike hulp, en nadat die Nuwe Koninkryk tot 'n einde gekom het, word die regering toenemend beïnvloed deur orakels wat die wil van die gode meedeel. 
Amptelike godsdienstige praktyke, wat gehandhaaf word maat ten bate van die hele Egipte, het dit verband gehou met, maar verskil van, die godsdienstige gebruike van gewone mense  wat die gode se hulp gesoek het vir hul persoonlike probleme.  Amptelike godsdiens behels 'n verskeidenheid rituele, gebaseer in tempels. Sommige rituele is elke dag uitgevoer, terwyl ander feeste was, wat met langer tussenposes plaasgevind het en dikwels beperk was tot 'n spesifieke tempel of god.  Die gode het hul offergawes ontvang tydens daaglikse seremonies, waarin hulle standbeelde geklee, gesalf en met kos voorgehou is, terwyl gesange tot eer van hulle voorgehou is.  Hierdie aanbiedinge, benewens die onderhoud maat vir die gode, het die lewegewende vrygewigheid van godhede gevier en hulle aangemoedig om eerder welwillend te bly as om wraak te neem. 
Feeste het dikwels 'n seremoniële optog behels waarin 'n kultusbeeld uit die tempel in 'n blaasvormige heiligdom uit die tempel gedra is. Hierdie optogte het verskillende doeleindes gedien.  In die Romeinse tyd, toe geglo word dat plaaslike gode van alle soorte die mag oor die Nyl -oorstroming het, het optogte in baie gemeenskappe tempelbeelde na die oewers gedra, sodat die gode 'n groot en vrugbare vloed kon aanroep.  Optogte het ook tussen tempels gereis, soos toe die beeld van Hathor uit die Dendera -tempel haar meisie Horus by die tempel van Edfu besoek het.  Rituele vir 'n god was dikwels gebaseer op die mitologie van die god. Sulke rituele was bedoel om herhalings van die gebeure uit die mitiese verlede te wees, wat die voordelige gevolge van die oorspronklike gebeure hernu.  Tydens die Khoiak -fees ter ere van Osiris is sy dood en opstanding ritueel herontwerp in 'n tyd toe oeste begin spruit. Die terugkerende groenigheid simboliseer die vernuwing van die god se eie lewe. 
Persoonlike interaksie met die gode het baie vorme aangeneem. Mense wat inligting of advies wou hê, het orakels geraadpleeg, deur tempels bestuur, wat die antwoorde van gode op vrae moes oordra.  Amulette en ander beelde van beskermende gode is gebruik om die demone af te weer wat die welstand van die mens kan bedreig  of om die draer se positiewe eienskappe aan die god oor te dra.  Privaat rituele maak gebruik van die gode se mag om persoonlike doelwitte te bereik, van genesing van siektes tot vervloeking van vyande.  Hierdie praktyke word gebruik heka, dieselfde magie wat die gode gebruik het, wat die skepper na bewering aan mense gegee het sodat hulle ongeluk kon afweer. Die uitvoerder van 'n privaat ritueel het dikwels die rol van 'n god in 'n mite aangeneem of selfs 'n god bedreig om die gode te betrek by die bereiking van die doel.  Sulke rituele het saamgehou met privaat offers en gebede, en al drie was aanvaarbare middele om goddelike hulp te verkry. 
Gebed en privaat offers word algemeen 'persoonlike vroomheid' genoem: dade wat 'n noue verhouding tussen 'n individu en 'n god weerspieël. Bewyse van persoonlike vroomheid is skaars voor die Nuwe Koninkryk. Aanbiedings en persoonlike name, waarvan baie teofories is, dui daarop dat gewone mense 'n verband tussen hulself en hul gode voel, maar dat vaste bewyse van toewyding aan gode slegs in die Nuwe Koninkryk sigbaar was, wat laat in daardie era 'n hoogtepunt bereik het.  Geleerdes verskil oor die betekenis van hierdie verandering - of direkte interaksie met die gode 'n nuwe ontwikkeling was of 'n uitvloeisel van ouer tradisies.  Egiptenare het nou hul toewyding uitgespreek deur 'n nuwe verskeidenheid aktiwiteite in en om tempels.  Hulle het hulle gebede en hul dank vir goddelike hulp op stele opgeteken. Hulle het beeldjies aangebied wat die gode voorstel waartoe hulle bid, of wat die resultaat simboliseer, 'n reliëfbeeld van Hathor en 'n beeldjie van 'n vrou kan beide 'n gebed vir vrugbaarheid verteenwoordig. Soms het 'n persoon 'n bepaalde god as beskermheer geneem, wat sy of haar eiendom of arbeid aan die kultus van die god gewy het. Hierdie praktyke het tot in die laaste tydperke van die Egiptiese geskiedenis voortgeduur.  In hierdie latere tydperke was daar meer godsdienstige vernuwings, insluitend die gebruik om dieremummies te gee as offers aan gode wat in diervorm uitgebeeld word, soos die katmummies wat aan die katgodin Bastet gegee is.  Sommige van die belangrikste gode uit mite en amptelike godsdiens word selde in die volksaanbidding aangespoor, maar baie van die groot staatsgode was belangrik in die volksoorlewering. 
Die aanbidding van 'n paar Egiptiese gode het versprei na naburige lande, veral na Kanaän en Nubië tydens die Nuwe Koninkryk, toe daardie streke onder faraoniese beheer was. In Kanaän is die uitgevoerde gode, waaronder Hathor, Amun en Set, dikwels gesinkretiseer met inheemse gode, wat weer na Egipte versprei het.  Die Egiptiese gode het moontlik nie permanente tempels in Kanaän gehad nie,  en die belangrikheid daarvan het afgeneem nadat Egipte beheer oor die streek verloor het.  Daarteenoor is baie tempels vir die belangrikste Egiptiese gode en vergoddelike farao's in Nubië gebou.  Na die einde van die Egiptiese heerskappy daar, is die ingevoerde gode, veral Amun en Isis, gesinkretiseer met plaaslike gode en bly dit deel van die godsdiens van Nubia se onafhanklike Koninkryk Kush.  Hierdie gode is opgeneem in die Nubiese ideologie van koningskap net soos in Egipte, sodat Amun as die goddelike vader van die koning beskou word en Isis en ander godinne met die Nubiese koningin, die kandake.  Sommige gode het verder gekom. Taweret het 'n godin geword op Minoïese Kreta,  en Amun se orakel by Siwa Oasis was bekend en geraadpleeg deur mense regoor die Middellandse See. 
Onder die Griekse Ptolemaïese dinastie en toe die Romeinse bewind het Grieke en Romeine hul eie gode aan Egipte voorgestel. Hierdie nuwelinge het die Egiptiese gode gelykgestel aan hul eie, as deel van die Grieks-Romeinse tradisie van interpretatio graeca.  Die aanbidding van die inheemse gode is nie verswelg deur die van vreemdelinge nie. In plaas daarvan is Griekse en Romeinse gode aangeneem as manifestasies van Egiptiese gode. Egiptiese kultusse bevat soms Griekse taal, filosofie, ikonografie,  en selfs tempelargitektuur.  Intussen is die kultusse van verskeie Egiptiese gode-veral Isis, Osiris, Anubis, die vorm van Horus genaamd Harpocrates en die versmelte Grieks-Egiptiese god Serapis-aangeneem in die Romeinse godsdiens en versprei oor die Romeinse Ryk.  Romeinse keisers, soos Ptolemaïese konings voor hulle, het Isis en Serapis opgeroep om hul gesag, binne en buite Egipte, te onderskryf.  In die komplekse mengsel van godsdienstige tradisies van die ryk, word Thoth verander in die legendariese esoteriese leraar Hermes Trismegistus,  en Isis, wat van Brittanje na Mesopotamië vereer is,  het die fokus geword van 'n Griekse raaiselkultus .  Isis en Hermes Trismegistus was albei prominent in die Westerse esoteriese tradisie wat uit die Romeinse godsdienstige wêreld ontstaan ​​het. 
Tempels en kultusse in Egipte self het afgeneem namate die Romeinse ekonomie in die derde eeu nC agteruitgegaan het, en vanaf die vierde eeu het Christene die verering van Egiptiese gode onderdruk.  Die laaste formele kultusse, by Philae, het in die vyfde of sesde eeu gesterf.  [Nota 6] Die meeste oortuigings rondom die gode self verdwyn binne 'n paar honderd jaar, en bly in magiese tekste in die sewende en agtste eeu. Daarteenoor is baie van die praktyke wat by hul aanbidding betrokke was, soos optogte en orakels, aangepas om by die Christelike ideologie te pas en het dit deel uitgemaak van die Koptiese Kerk.  Gegewe die groot veranderinge en uiteenlopende invloede in die Egiptiese kultuur sedert daardie tyd, is geleerdes dit nie eens of die moderne Koptiese praktyke afstam van die van die faraoniese godsdiens nie. Maar baie feeste en ander tradisies van moderne Egiptenare, beide Christene en Moslems, lyk soos die aanbidding van die gode van hul voorouers. 
Ons het u maklik gemaak om PDF -e -boeke te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u gerieflike antwoorde met die Egiptiese mitologie, 'n gids vir die godinne en tradisies van antieke Egipte, Geraldine Pinch. Om aan die gang te kom met die vind van Egiptiese mitologie, 'n gids vir die gode se godinne en tradisies van die antieke Egipte, Geraldine Pinch, is u tereg op ons webwerf, met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie Egiptiese mitologie 'n Gids vir die gode se godinne en tradisies van antieke Egipte Geraldine Pinch wat ek nou kan kry!
Egiptiese hiërogliewe 2018
Dit is 'n splinternuwe weergawe wat nou werk op Windows 10, MAC, iPad, Android en alle selfone.
Daar is meer as 1100 hiërogliewe illustrasies, waaronder 450 Egiptiese woordvoorbeelde en meer as 650 hiërogliewe uit die Gardiner -lys.
Egiptiese hiërogliewe bevat gedetailleerde inligting oor die geskiedenis van Egiptiese skryf en wiskunde, die gebruik van die verskillende tipes simbole, hoe om u naam te skryf, hoe om konings se name te herken en die verhaal van die skrifgeleerde met 'n video wat wys hoe papirus gemaak word.