moenie die PAD onderskat nie | die lewe na 40
moenie die PAD onderskat nie
February 11, 2017 February 11, 2017 / Andorize
Die grondpad na my ma-hulle se plaas toe is tans 'n riller. Dis erg sinkplaat. Die stomme huurmotortjie waarmee ek ry het klaar 'n paar ratel geluide by gekry. Die teerpaaie in Postmasburg is vol slaggate. Mens weet nie meer watter kant toe om te ry sonder om deur 'n slaggat te ploeter nie.
Dit herinner my nou aan die tyd toe ons in Brandfort in die Vrystaat gebly het – ek en my eksman en my twee meisiekinders. My oudste, Manee, kon al goed bestuur het (as my geheue my nou nie in die steek laat nie was sy so dertien/veertien jaar oud op daardie stadium). Ouma het haar op nege jaar al met die plaasbakkie op die plaas leer bestuur.
Ons het daai tyd so 'n silwer Ford Focusie gery. Nou Brandfort is 'n klein, stil dorpie vir die wat nie weet nie. Baie geskiedkundige ou plekkie vol van die Anglo-Boereoorlog se geskiedenis. Taamlik stewige en stoere boeregemeenskap. Paar winkels in die hoofstraat (amper al die besighede sit in die hoofstraat!). Die pad is breed, maar net so vol slaggate. Soos die ander paaie in Brandfort se woongebied.
Dit was vir ons 'n treat party middae wanneer Manee vir my en kleinsus deur die dorpie vat in ons Ford Focusie. Dis nou as ons klaar is met die dag se tuisonderrig en huistakies. Ek was so trots op Manee oor hoe vinnig sy geleer het om verby of oor die slaggate te ry, vir 'n kind van haar ouderdom wat net plaaspaaie geken het. Ek gee nie om wat mense se, dat ek onverantwoordelik was om haar sonder 'n leerlinglisensie te laat ry nie. Dit was ek en my dogters, alleen meeste van die tyd. So goed soos 'n enkelouer. Ek wou gehad het my kinders moes leer om onafhanklik en selfstandig te wees. So hierdie ritte was beslis vir haar 'n goeie leerskool en het haar bestuursvernuf goed verskerp. Ek was gerus dat, sou ek iets moes oorkom en daar nie ander hulp naby was nie, sou Manee agter die stuurwiel kon inklim en haarself en haar sussie na veiligheid kon neem. Geen pad sou vir haar te 'n groot uitdaging gewees het nie, want sy was bekend met die meeste pad toestande.
Hoe lyk my PAD? Hoe lyk jou PAD?
Die woordjie PAD vorm eintlik 'n mooi akostiek:
Persone in jou sfeer van invloed…. familie, vriende, kollegas…. elke persoon in jou lewe. Goed of sleg.
Aksies wat jy geneem het. Geleenthede wat jy aangegryp het. Of deur jou vingers laat glip het.
Dink met 'n goeie oortuiging. Wandel in geloof, of in ongeloof.
Hoe meer ek daaroor dink, hoe meer besef ek dat die mens se verlede (goed of minder goed) hom tog in 'n mate voorberei vir die toekoms. Vir die PAD wat hy nog moet stap. En tussen die verlede en die toekoms staan God as bemiddelaar, om die ervaringe van die verlede met die toekoms te versoen. Hy is, per slot van rekening, 'n God van versoening.
Die pyn en seer van die verlede help 'n mens beslis op die PAD vorentoe. Elke tree wat ons gegee het, het ons tot op hierdie punt gebring. En elke tree wat ons nog vorentoe gaan gee, gaan ons iewers heen vat. Al gaan dit vallende en struikelende.
U sal my die pad van die lewe bekend maak…. U leer my hoe om te lewe. Psalm 16:11
aksies, geloof, ongeloof, oortuiging, pad, persone
← als is wel
nie vir sensitiewe lesers →
3 thoughts on "moenie die PAD onderskat nie"
Hierdie skryfsel van jou is baie goed en mooi verwoord. Jy raak iets aan waaroor ek ook sterk voel. Die verlede wat omgesit kan word sodat ons beter voorbereid ons toekoms kan aanpak. Met ons God aan die stuur.
Laat my nou dink aan daai halleluja liedjie, Jesus Saviour, Pilot me. X
O ja, die moeilike pad berei ons regtig voor, maak ons sterk. Dis dán wat ek eis, want waarvoor is ek verlede jaar voorberei?