Agter die swaaideure: 'n toer deur Hill Country Barbecue (skyfievertoning) - Nuutste resepte - 2022
Agter die swaaideure: 'n toer deur Hill Country Barbecue (skyfievertoning)
Kyk gerus na die rokers van die Brooklyn -buitepos van die BBQ -gewrig
Pitmaster by Hill Country Brooklyn Ash Fulk kyk of hout in 'n roker verbrand het.
Probeer die wors wat hulle tuis maak, of een van die twee variëteite wat hulle van die legendariese braaivleis Kreuz Market in Lockhart, Texas, gestuur het.
Hout in die vuur
Fulk voeg hout by die vuur in die roker.
Fulk geur sy bors versigtig met 'n mengsel van kosher sout, swartpeper en cayenne.
Al hul vleis word daagliks gerook en in die huis vir die varsste resultaat.
Al hul vleis word op bestelling uitgekerf, en die bors kan met 'n pond of op 'n toebroodjie bedien word.
Vark- of beesribbetjies kan ook per pond bestel word, of op een van hul skottelopsies, soos bors, hoender en rib, of The Pitmaster - 'n kwart hoender, een ribbetjie vark, een warm koppie Hill Hill, 'n kwart pond maer bors, en twee kante.
Geagte gaste het die geleentheid om die roker van Hill Country te teken.
Agter die swaaideure: 'n toer deur die Hill Country Barbecue (skyfievertoning) - Resepte
MVSTA is opgewonde om aan te kondig dat ons op 16 en 17 Januarie 2010 'n SuperTour -ski -wedloop aanbied.
Die SuperTour is 'n ski -wedrenreeks wat deur die United States Ski Association (USSA) goedgekeur is en is die hoogste vlak van langlaufkompetisie in Noord -Amerika. Die Methow Valley SuperTour is een van dertien wedrenne in die landwye SuperTour -renbaan waarin renjaers meeding om geldpryse en reekspunte. Die Methow Valley SuperTour word Martin Luther King Weekend gehou, een maand voor die Olimpiese Winterspele 2010 in Whistler, Kanada. Na verwagting sal die beste Nordiese ski -renjaers uit die Verenigde State en Kanada dit bywoon.
Jeugskiërs sal hierdie naweek ook deelneem aan Junior Olimpiese kwalifiseringsrenne as deel van die SuperTour -naweek. Dit is 'n wonderlike geleentheid vir junior skiërs om saam met 'n paar van die beste skiërs ter wêreld te jaag. Ons verwag dat jeugski -spanne van regoor die Weste hierdie ongelooflike geleentheid sal benut.
Kollegiale skispanne, senior en meester -skiërs sal ook hierdie naweek in hul onderskeie kategorieë deelneem.
Die wedren word gehou op Methow Valley -ski -roetes wat spesifiek vir kompetisie geskep is. Die renbaan is langs die Liberty Bell High School in Winthrop geleë. Racers sal Saterdag deelneem aan 'n 1.3km skate sprint race. Sondag hardloop die mans 'n klassieke afstandwedloop van 15 km en die vroue en juniors 'n 10K klassieke afstandwedloop. Die renbaan is baie toeskouervriendelik, wat dit moontlik maak om vanaf die stadionblakers sowel as langs die renbaan te kyk.
MVSTA is geëerd om 'n wedloop van hierdie kaliber aan te bied. Racers en toeskouers sal getrakteer word met die beste wat die Methow -vallei bied. Meer inligting kan hier gevind word.
Die Methow Valley SuperTour -titelborge is AeroMech en Nordic Ultratune.
As u besigheid belangstel om hierdie wedren te borg, kontak Kristen by MVSTA: 509-996-3287.
Die bekroonde Austin -brouery bewaar die asemrowende stuk Hill Country
Terwyl residensiële ontwikkeling steeds die Texas Hill Country binnedring, het een brouer van Austin 'n groot stap geneem om 'n deel van sy natuurlike skoonheid te bewaar.
Op 10 Mei het Jeffrey Stuffings, mede-eienaar van Jester King, in 'n blogpos aangekondig dat die geprysde biermaker die res van die Ceres Park Ranch waar die brouery geleë is, gekoop het. Die grond van 107 hektaar bevat 'n sentrum vir geleenthede en Stanley's Farmhouse Pizza.
'Ons het 'n verantwoordelikheid om die natuurlike skoonheid daarvan te bewaar en 'n groen ruimte vir besoekers te hou', het Stuffings geskryf. 'Ons het ook 'n wonderlike geleentheid om 'n stelsel van grond, landbou en mense te skep wat respek vir ons omgewing bied en deurdagte, aangename ervarings skep op grond van kos, drank, fermentasie, boerdery en gemeenskap.
Dinge beloof dat die grond, wat nou 165 hektaar groot is, nie verder ontwikkel sal word nie, behalwe vir landbouprojekte. Die span beplan ook nie veel om met die twee ondernemings wat hulle met die grond bekom het, te veel te knoeier nie.
Volgens Stuffings is die enigste onmiddellike verandering by Stanley's dat die pizzeria uiteindelik die bekroonde plaashuis van die brouery kan verkoop, maar hy verwys na 'n paar toekomstige aanpassings. "Met verloop van tyd sal dit natuurlik wees dat Stanley's stadig ontwikkel om beter by ons filosofie en benadering te pas," het hy gesê. 'Ons is opgewonde daaroor om die kombuis 'n verlengstuk van ons grond en plaas te maak, en om 'n groter simmetrie tussen hul kos en ons bier te bereik.
Die skuuragtige Ceres Park Ranch Event Center sal later in die jaar oop wees vir besprekings. Stuffings het opgemerk dat die brouery gereeld versoeke vir troues en spesiale geleenthede ontvang, maar dit nie kon plaasvind nie weens die ruimte.
Soos voorheen berig, ontwikkel Jester King ook 'n restaurant en wingerd op 'n aangrensende stuk grond wat in 2016 aangekoop is.
Hier vir altyd: Hill Country Conservancy beskerm oop ruimtes en boerdery -erfenis
Die foto van jou kind/hond/beduidende ander in die bloubonnets lyk baie beter sonder 'n winkelsentrum op die agtergrond.
Maar die aantal ongerepte, foto-waardige velde krimp, net soos die ikoniese plase en plase van die Hill Country. Texas is besig om die paradys te baan en parkeerterreine in 'n verrassende tempo op te rig. Alleen al in die 90's het meer as 'n miljoen en 'n half hektaar landelike en landbougrond in Texas verlore gegaan vir ontwikkeling.
Die Hill Country Conservancy werk daaraan om die blougroen heuwels en swemstroompies te bewaar wat in die eerste plek baie Austiniete hierheen gebring het. En dit doen dit nie deur die markkragte wat ontwikkeling na Sentraal -Texas bring, te bestry nie, maar deur 'n markinstrument te gebruik: dit koop ontwikkelingsregte op boerderye en ontbind dit dan in 'n ooreenkoms genaamd 'n bewaringsvermindering.
Deur dit te doen, hou HCC die oop velde vir ewig rond. En dit beskerm hulle sonder 'n stryd tussen omgewingsbewustes en ontwikkelaars.
"Ons is gegrond op die veronderstelling dat die omgewing en ekonomie hand aan hand kan en kan werk," sê uitvoerende direkteur George Cofer.
Die projek is 'n wen-wen-wen: finansieel vasbeslote grondeienaars kry verligting sonder om hul boerdery te hoef te verkoop. Die ekosisteem word die druk van addisionele ontwikkeling gespaar, met die gepaardgaande verlies aan wildlewe en dreinering op die waterdraer. En Sentraal -Texane - landelik en stedelik - kan steeds die natuurskoon geniet wat hulle hierheen aangetrek het.
'As u regtig u boerdery wil vashou en net wil doen wat u doen, is daar nie 'n beter idee in die wêreld nie,' het die tweede generasie boer Scott Storm gesê in 'n film oor HCC wat verlede jaar gemaak is. "Eintlik is [die versorging] die enigste rede waarom ons nog steeds in een stuk is in plaas van 'n hele paar klein fragmente."
Die Hill Country Conservancy, wat in 1999 gestig is, is 'n nie -winsgewende grondtrust wat die ontwikkelingsregte op landelike grond koop met geld van regeringsbronne, verbandverkiesings en private skenkers. Sedert 2000 het die HCC en sy vennote 40 000 hektaar oor die Barton Springs -segment van die Edwards Aquifer bewaar.
'N Dilemma vir grondeienaars
Dit is 'n bekende verhaal: die Smith Ranch word verkoop aan 'n ontwikkelaar wat dit in honderde lotte verdeel. Daar verskyn 'n bord wat kopers by Smith Ranch Estates verwelkom. Mettertyd word die Smith -gesin vergeet.
Dit is byna onmoontlik om in die tradisionele landbou in die Hill Country 'n bestaan ​​te maak.
Waarom verdwyn die plaas? Dit is dikwels die gevolg van hartverskeurende besluite gebaseer op die uiteinde.
Dit is byna onmoontlik om in die tradisionele landbou in die Hill Country 'n bestaan ​​te maak. Die hoeveelheid gras op die meeste plase in Sentraal -Texas is nie genoeg vir 'n groot beesbedryf nie, veral in wrede droogtes. En beesvleis met gras is nog nie gewild genoeg om met grootskaalse konvensionele boerderye mee te ding nie.
Terselfdertyd het die gewildheid van Sentraal -Texas grondwaardes laat styg, selfs al het beesvleismarkte gekrimp. Basiese uitgawes en belasting is groter as die landbou -inkomste. As die eienaar van die plaas - gewoonlik oupa of ouma - sterf, kan die boedelbelasting so groot wees dat dit die maklikste is om die gesinsplek te verkoop.
Scott Storm beskryf die scenario waarvoor sy gesin te staan ​​gekom het: 'Uiteindelik het u uself doodgemaak en dit aan die belastingbetaler verloor, of dit verkoop, in die stad ingetrek en ten minste oorleef. Alhoewel die Storm -boerdery een is wat die HCC uiteindelik gered het, sê Storm dat die moeilike keuse wat hy te staan ​​gekom het, die meeste van sy bure daartoe gelei het om hul plase te verkoop.
Hoe bewaringsversorgings werk
Maar 'n bewaringsversorging kan alles verander. As 'n grondeienaar die HCC nader, word die ontwikkelingsreg van die eiendom beoordeel - "as ons 200 huise en 'n winkelsentrum hier sou bou, hoeveel sou dit werd wees?" HCC werk dan saam met die grondeienaar om die ontwikkelingsregte wat behou sal word (soos 'n boer se reg om 'n pad te bou) vas te stel en die wat deur verkoop of skenking aan HCC verbeur word.
Sodra die regte geskenk of verkoop word, neem die belasbare waarde van die grond af omdat die potensiële ekonomiese waarde daarvan verminder is. Die boer moet op die grond bly en verdien geld uit die verkoop van die ontwikkelingsregte, maar weet dat dit nooit gebruik sal word nie.
Dit is 'n groot verligting vir boerderygesinne van meer generasies wat bekommerd is dat hulle lewensonderhoud sowel as hul erfenis sal verloor. Cofer stel dit so: "Mense sê: 'Ja, jy het die plaas gered, maar wat jy regtig gered het, is ons gesin.'"
Die transaksies bespaar ook belangrike natuurlike kenmerke. Die grond waarop HCC sy pogings fokus, lê oor die Barton Springs -segment van die Edwards Aquifer, die ondergrondse waterbron suidwes van Austin. Nuwe ontwikkeling in die westelike provinsies Travis en Hays voeg ekstra spanning by die waterdraer wat reeds getap is - stel jou voor 'n glas water met tientalle strooitjies daarin. En paaie, dakke en parkeerterreine wat oor die waterdraer gebou is, beteken dat die water wat in die grond terugsak, dikwels besoedel is.
As land oor die waterdraer bewaar word, bly die spruite en strome aanhou loop en bly dit skoner. Die luggehalte verbeter, en die habitat word bewaar vir bedreigde spesies, soos die swartkop vireo en goue wang.
HCC glo sterk in die land as 'n herlaaifunksie, nie net vir water nie, maar ook vir stedelinge wat honger is vir die natuur-maklike toegang tot natuurlike kenmerke is 'n trekpleister wat baie mense na Austin gebring het. By sommige HCC -eiendomme is openbare toegang deel van die ooreenkoms - die Nalle Bunny Run Wildlife Preserve bied maandelikse staptogte.
As die land oor die waterdraer bewaar word, loop die spruite en strome voort en bly dit skoner. Die luggehalte verbeter, en die habitat word bewaar vir bedreigde spesies, soos die swartkop vireo en goue wang.
Die HCC samel ook finansiering en vennote in om die Violet Crown-roete te bou, 'n roete van 30 kilometer wat oop is vir die publiek en uiteindelik van Barton Springs-swembad tot in Hays County sal draai.
'N Ongewone vennootskap
Die behoud van landelike grond hou ook ekonomiese voordele in. Die natuurskoon van die omgewing is een rede waarom mense en werk na Sentraal -Texas verhuis. Sonder daardie skoonheid - en sonder voldoende water - sal die ekonomie daaronder ly.
"Ons standpunt is dat ontwikkeling ons gemeenskap vorm, eerder as om alle ontwikkeling te beveg, en dat jy ontwikkeling nodig het - maar terselfdertyd is daar 'n slim manier om te groei," sê Frank Davis, direkteur van grondbewaring. Die raad van die HCC bevat sowel omgewingsbewustes as ontwikkelaars.
So ook EPIC, die Emerging Professionals in Conservation. Die program bestaan ​​uit ongeveer 150 Austiniete tussen 25 en 40 jaar en is bedoel om die volgende generasie leiers in die bewaringsbeweging te bou. In ruil vir maandelikse skenkings van so laag as $ 20, kan EPIC -lede stap, kano, kampeer, perskes pluk en met HCC gaan speel.
"Dit is 'n program om jong professionele persone op ons land te kry om te sien hoekom ons doen wat ons doen," verduidelik Harper Scott, direkteur van kommunikasie en ontwikkeling van HCC.
Jong stedelinge wat nog nooit 'n heining gebou het of 'n perd gery het nie, bou hul eie verband met die natuur en hul eie redes om die Hill Country te red. En die Hill Country Conservancy verseker dat die nalatenskap daarvan - sowel as die erfenis van boerderye in Texas - sal voortleef.
15 van die beste klein dorpe in Texas om hierdie somer te besoek
Op soek na die beste klein dorpies om te besoek in die Lone Star State? Ons het u gedek.
Welkom in Texas: een van die beste state vir padstruikel, waar die snelweë myle strek en die somerhitte verswelg. Alhoewel sommige van die grootste stede in Texas die tuiste van Texas is, is daar 'n paar versteekte juwele langs die paaie wat u nie wil misloop nie. Trek dus u stewels aan, en maak u gereed om vir hierdie klein Texas -dorpe 'groete' te sê!
By 'n besoek aan Gruene, 'n stad wat in die 1840's deur Duitse boere gestig is, behoort die nommer een op u taaklys 'n vertoning te wees in die beroemde Gruene Hall, die oudste danssaal van Texas wat in 1878 gebou is.
As u langs Route 66 ry, moet u 'n pitstop maak in Amarillo, waar u The Big Texan Steak House vind, die tuiste van die steak van 72 gram. En as u lus is vir iets eienaardigs, kyk gerus na die kunsattraksie langs die pad, Cadillac Ranch, met 10 graffiti-bedekte Cadillacs.
Ongeveer 38 kilometer wes van Austin vind u die stad Dripping Springs, waar u 'n verfrissende duik kan neem in die Hamilton Pool Preserve, 'n skilderagtige swemgat wat duisende jare gelede ontstaan ​​het nadat 'n erodeerde ondergrondse rivier ineengestort het.
As u op soek is na die perfekte plek vir 'n meisie -wegbreek, is Fredericksburg 'n uitstekende tuiste vir 'n besoek aan die beste wynkelders wat Texas kan bied. Die Texas Hill Country -streek huisves meer as 45 wingerde, insluitend gunstelinge soos Barons Creek Vineyards en 16 ander wat deel uitmaak van die plaaslike wynmakervereniging, Fredericksburg Wine Road 290.
Elke Texan weet waar die beste kolaches is: by die Tsjeggiese stop in West, Texas, slegs 20 minute buite Waco. As u nie vertroud is met kolaches nie, is dit 'n soort gebak met 'n skeut vrugte of gesmelte kaas en wors binne -in & mdasha.k.a. volgens honger Texans die grootste dinge op aarde. Die Tsjeggiese stop is 'n moet as u op pad I-35 tussen Dallas en Austin ry.
Dit lyk onwaarskynlik dat daar in die middel van nêrens 'n kunsuitstalling met 'n Prada-tema sou bestaan, oftewel Marfa, Texas, 'n stad met minder as 2 000 mense, maar dit is presies wat hierdie klein dorpie so beroemd gemaak het. Die 2005 Prada Marfa-uitstalling is 'n gips-replika van een kamer van 'n regte Prada-winkel wat ontwerp is deur die kunstenaarsduo Michael Elmgreen en Ingar Dragset. Dit het 'n kulturele oriëntasiepunt geword vir die klein dorpie, met allerhande besoekers, waaronder beroemdhede soos Beyonc & eacute, wat net daar verbygaan.
Vra enige Texan, en hulle sal vir u sê die dr Pepper wat u in Dublin kan kry, waar die drankie sy oorsprong het, is die beste soort wat hulle ooit gehad het. Dublin Bottling Works bottel al meer as 120 jaar frisdrank, en dit is die keizerlike suiwer rietsuiker van die maatskappy wat in Texas vervaardig is, wat hul Dr Pepper so spesiaal en soet maak. Terwyl die onderneming nie meer Dr Pepper bottel nie, kan u steeds die koeldrank in Old Doc's Soda Shop proe.
As die enigste gevestigde stad op Mustang-eiland, bied Port Aransas baie gesinsgerigte aktiwiteite, waaronder besoeke aan verskeie plaaslike strande, visvang op die Horace Caldwell Pier en 'n besoek aan die Lydia Ann-vuurtoring.
Slegs 21 myl van Fredericksburg af, is Luckenbach 'n ander Hill Country-dorp wat u moet sien. U kan vandag nog sy oudste gebou besoek, en mdashit is 'n kombinasie van 'n algemene winkel, poskantoor en 'n salon wat in 1886 geopen is, 'n paar dekades nadat die stad in 1849 as handelspos opgerig is.
Dit is dalk die tuiste van 'n bietjie meer as 2 000 mense, maar Shiner is ook die tuiste van die beroemde Texas -brouery, Shiner Beer, wat in 1909 begin brou. U kan 'n draai maak by die Spoetzl -brouery waar hulle steeds elke druppel Shiner produseer. Bock.
Besoek die grensstad Laredo, een van die oudste grensoorgangspunte aan die noordoewer van die Rio Grande -rivier. Besoek die katedraal van San Augustin, wat uit 1872 dateer, in die hartjie van die historiese distrik.
Of jy nou net deur die oulike meerstad Marble Falls gaan of jy 'n naweek besoek, jy moet by Blue Bonnet Cafe gaan inloer, veral vir sy pie happy hour. As u 'n heerlike tert gehad het, sorg dat u genoeg R en R by Lake Marble Falls of selfs Lake Lyndon B. Johnson kry.
As u nog nooit aan die gang was nie, gryp u binneband, want New Braunfels is 'n goeie plek om te begin. Ontspan terwyl u langs die Guadalupe -rivier dryf, of u kan die Schlitterbahn -waterpark besoek as die natuur nie u ding is nie.
Om te sê dat u Brownsville, in die suidelike punt van Texas, besoek het, is op sigself 'n prestasie, aangesien die staat so groot is! Terwyl u daar is, moenie vergeet om die pragtige historiese sentrum in Elizabethstraat te besoek nie.
As u nog altyd 'n spookdorp wou besoek, het u op die regte plek gekom. Terlingua, wat dikwels Ghost Town Texas genoem word, is 'n voormalige mynbougemeenskap, deel van die Study Butte-Terlingua-groep gemeenskappe in Big Bend Country, naby Big Bend National Park. Daar is baie verlate geboue om te verken, wat mynwerkers agtergelaat het nadat hulle gevlug het toe die kwikmark in die middel van die 1800's neergestort het.
Hy is ryk. Hy is mooi. Hy tou. Hy ry. En hy het vier jaar as grondkommissaris onder die knie. Waarom hoop so baie Republikeine (laat staan ​​nog Demokrate) dat David Dewhurst nie die volgende luitenant -goewerneur van Texas is nie?
As u enigsins iets weet van David Dewhurst, die grondkommissaris van die staat en die Republikeinse genomineerde vir luitenant -goewerneur, weet u waarskynlik dat hy perdry. Hy het die staat met tapyt gebombardeer met televisiebeelde waarop hy bo -op 'n galopende perd sit, 'n vlekkelose wit hoed en 'n perfek geperste hemp dra en 'n tou oor sy kop swaai. Die advertensies word tydens sy veldtog vir grondkommissaris in 1998 en verlede somer gewys om voornemende Republikeinse teenstanders te ontmoedig om teen hom en sy fortuin van nege syfers in die GOP-primêre vir luitenant-goewerneur teen te staan.Drie uitdagers het op verskillende tye deelgeneem aan die wedloop, maar almal het uiteindelik uitgeval, en Dewhurst het die demokraat John Sharp in die gesig gestaar vir die pos wat tradisioneel as die magtigste posisie in die politiek in Texas beskou is.
Die twee beelde van die 56-jarige Dewhurst wat in die advertensies verskyn-die een, 'n man met 'n gestyfde hemp en 'n klaarblyklik duur pak wat blykbaar pas uit 'n uur se haarstyl en make-up verskyn het, die ander 'n lasso-swaai cowboy - lyk 'n bietjie vreemd (waarom probeer die man met perfek versorgde hare 'n stuurman tou?). Maar die politieke ikonografie is duidelik genoeg: hy verkoop homself as 'n suksesvolle sakeman met die cowboy-deugde van moed en selfvertroue. Dit is eintlik nie te ver verwyderd van sy lewensverhaal nie. Dewhurst het grootgeword in Houston, het gedurende die skooljaar deur die kollege se tafels gewerk en in die somer hande- en kantoorwerk gedoen, in die lugmag en die CIA gedien, 'n fortuin verdien en verloor en 'n ander een gemaak en gehou. Mettertyd word hy 'n teler van snyperde en beeste en 'n gewaardeerde geldinsameling vir die Republikeinse party. In 1998 het hy meer stemme gekry as Rick Perry, John Cornyn of Carole Keeton Rylander. Dit is moeilik om 'n beter biografie vir 'n Texas-politikus op te stel: selfgemaakte rykdom, boerdery, patriotisme, partytrouheid en 'n geloofsbrief na 11 September as voorsitter van die Governor's Task Force on Homeland Security. Op papier behoort David Dewhurst die vinnigste stygende ster van die Republikeinse party te wees.
In teenstelling met sy geïdealiseerde weergawe van homself, is daar egter 'n kragtige teenmythe wat so lyk: Dewhurst is 'n ydele, afsydige aristokraat wat deur sy mede-ampsdraers 'n detailbesete martin verag word, wat moeilik is om vir 'n kandidaat so styf en formeel te werk. dat sy openbare optredes teen hom werk, 'n politikus wat homself verklaar as 'n "George W. Bush-republikein", maar aktief die verregse regse party van die party beskerm, 'n sakeman wie se rykdom die vrug is van twyfelagtige saketransaksies en 'n ampsdraer wat die afgelope dekade stelselmatig deurgebring het en sinies besig om in te gaan. En dan is daar nog die skinder waarvan die vriendelikste is dat hy grimering dra - hoewel ek geen bewyse daarvan gesien het nie.
Dit is nie net die ledige geselsie van partydige Demokratiese spinmeesters nie. U hoor dit ook by die Republikeine. Dit is die lyn van die politieke establishment oor 'n man wat steeds deur sy kollegas in die gange van mag gesien word as iemand wat nie regtig inpas nie - die naaste aan 'n politieke paria. U sou dink dat GOP -insiders opgewonde sou wees as 'n kandidaat uit die rykdom en statuur van Dewhurst vir 'n hoër amp sou wees. Maar die realiteit is dat hulle die hooggeregshofregter van die staat, Greg Abbott, gewerf het om hom as luitenant -goewerneur aan te durf (Abbott het later na die prokureur -generaal se wedloop oorgeslaan) en Dewhurst ontmoedig om die prokureur -generaal John Cornyn uit te daag in 'n GOP -primêre wedloop om Phil Gramm op te volg in die Amerikaanse senaat. Die uittredende luitenant -goewerneur Bill Ratliff, wat sy wedloop om herverkiesing laat vaar het nadat Dewhurst ingekom het, sê: 'Sy persoonlikheid is die grootste probleem. Vergelyk hom met [staatsbeheerder] Carole Rylander. Die kontras is sterk tussen die warm, vaag ouma en die gestyfde hemp. Hy is nie een van die goeie ou seuns nie. " 'N Verslaggewer vir die politieke koerant in Washington Oproep het Dewhurst beskryf as ''n megawesonde sakeman wat waarnemers in Texas' plastiek 'noem, en selfs Republikeine kenmerk hom in onvleiende terme. Ross Ramsey, die redakteur van die politieke nuusbrief in Austin Texas Weekly, sê eenvoudig: "Hy is die vreemdste eend in die politiek in Texas."
Dewhurst erken dat daar mense is wat nie van hom hou nie, maar hy skryf wat hy 'negatiewe skinder' noem, toe aan drie woorde wat hy min of meer uitruilbaar gebruik: 'Austin', 'Demokraat' en 'partydig'. Vir hom is dit alles mite en beroerd. 'Die partydige demokrate wat ek van mense weghou, is 'n onaangename saak,' sê hy. 'In 1998 het ek meer tyd bestee aan kleinhandelveldtogte as byna enige kandidaat wat ek ken. Ek het 'n 103-stadstoer deur Texas in 'n bus gedoen. Een van my gunsteling dinge om te doen, is om in klein dorpies te gaan, winkels in en uit te loop en te sê: 'Hallo, ek is David Dewhurst, en ek is verkiesbaar. Sal met jou wil gesels. 'Groot pret."
Die vraag is dus: Wie is die regte David Dewhurst? En waarom sê mense sulke vreeslike dinge oor hom?
Dit is ontbytyd op die snaffel Bit Ranch, David Dewhurst se lieflike 1,800 hektaar groot, afgesnyde afval van Hill Country net suid van Fredericksburg. Die son staan ​​op oor die golwende weiveld met lewende eikehout en oor die skure, stalle en arena's wat 119 van die beste kwartperde van Texas huisves. Vier van ons - Dewhurst, sy veldtogbestuurder, sy perssekretaris en ek - sit by 'n ruim eikehouttafel naby die kombuis in 'n groot, opgeknapte kalksteen -plaashuis. Dit is 'n wonderlike plek, 'n dacha van 'n multimiljoenêr, gevul met kuns en antiek en ontwerp tot by die laaste gordynkwas en badkamerversiering. Ek het pas oornag in 'n slaapkamer so groot soos my voortuin. Ontbyt bestaan ​​uit graan, lemoensap en bagels wat Dewhurst die vorige aand persoonlik by die H-E-B in Fredericksburg uitgesoek het. Terwyl ons eet, vat ek vir Dewhurst saam, so taktvol as wat ek kan, al die redes wat ek gehoor het, in twee maande se verslaggewing, waarom mense nie van hom hou nie. Ek het sy volle aandag.
Nuutste uit politiek en beleid
Namate die LBJ -biblioteek 50 word, herinner die man wat sy toewyding beplan het, 'n paar verrassings
Hoe die beperkinge op nuwe aborsie in Texas verbygegaan het nadat hulle jare as 'n derde spoor beskou is
Waarom het agt Texas -republikeine uit hul partytjie gebreek oor maskermandate?
Die binnekantverhaal: hoe die huis -demokrate 'n GOP -wetsontwerp temper wat dit moeiliker maak om te stem
Annette Gordon-Reed ondersoek die verstrengelde betekenis van Juneteenth
Texas West -voorsitter Allen West daag Tardy Reporter uit om hom dertig te laat val
Ek is hier omdat ek vir Dewhurst gevra het of ek met hom 'n onderhoud kan voer op sy plaas - weg van die werveling van sy professionele en politieke lewe in Austin - en hy het nie net ingestem nie, maar my ook genooi om te oornag. Dit was 'n verrassing, want ek het gehoor dat hy 'n wantroue in verslaggewers het, wat selde iets goeds oor hom te sê het. Maar hy het my nietemin hierheen genooi, na 'n groot risiko wat vir hom gelyk het, en ek sien op kort afstand hoe die grootste politieke raaisel van die staat lyk. Hy is 'n groot, opvallend aantreklike man, ses voet vyf sentimeter lank, en het die maer, gespierde lyf van iemand dertig jaar jonger - die produk van gereelde gewigoptel by die Powerhouse Gym in die sentrum van Austin. Sy hare wissel van donkerbruin tot grys in so 'n perfekte gradering dat dit selfs met 'n afstand van 50 meter daarvandaan kan verskyn. Sy verhoogde wangbene, foutloos deurskynende pienk vel en flou retroussé-neus laat hom meer filmies as aristokraties lyk, asof hy een van Sue Ellen se liefhebbers van die ou prime-time sepie was Dallas.
Ek noem dit, want een van die eerste dinge wat u oor David Dewhurst leer as u tyd saam met hom deurbring, is dat hy 'n gevangene van sy voorkoms is. Ons is almal natuurlik, maar hy is 'n uiterste geval. U kan baie van die onvriendelike dinge wat mense oor hom sê, na sy te perfek voorkoms volg. Nadat hy hard in 'n warm son gery het, met vuil en sweet op sy gesig, sy hare deur sy hoed gestamp het, lyk hy steeds soos iemand wat net van 'n filmstel afgedwaal het. En hoewel dit 'n aantreklike sentimiljoenêr moet wees, is sy voorkoms nie geskik vir politiek nie. Dit dui nie op die jeugdige krag van 'n John F. Kennedy of die robuustheid van Rick Perry nie. Dit blyk eerder dat sy kritici oor hom sê: hy is te bekommerd oor hoe hy lyk. Vandaar die woorde - "aristokraties", "ydel", "kieskeurig", "'n bietjie dandy", "sonder 'n gemeenskaplike aanraking", "kort op intellektuele hef."
Dit is 'n paar van wat mense oor hom sê, sê ek vir Dewhurst, maar hulle sê ook erger dinge. U spandeer nie veel tyd in die politieke kringe van Austin voordat u die gerug hoor dat hy homoseksueel is nie-ondanks sy huwelik van ses jaar met die voormalige model Tammy Jo Hopkins, wat verlede jaar met 'n egskeiding geëindig het-of die fyner verwoordde verhale wat hy is versot op sy naels of dat hy agt keer per dag sy hemp moet ruil of dat hy soms grimering dra vir openbare optredes. Fluisterveldtogte soos hierdie is eienaardig effektief. Dit hoef nie bewys te word nie: as u glo dat 'n man obsessief is oor sy naels, sal u ook baie ander dinge oor hom glo. U hoor hierdie variasies oral in Austin, waar mense genoeg omgee om oor sulke dinge te fluister. Onderliggend aan dit alles is 'n gevoel van ongemak, 'n gevoel dat hy om watter rede ook al net nie in die politiek hoort nie.
Nou reageer hy, oorkant die ontbyttafel, op my katalogus van dinge wat mense nie van hom hou nie. Hy vind die fluisterveldtog, waarvan hy weet, 'veragtelik'. 'Vyf-en-negentig persent van die negatiewe skinderpraatjies wat u oor David Dewhurst hoor, kom van een of meer liberale Demokratiese partydiges en lobbyiste in Austin,' sê hy. Hy sê die skinder is doelbewus, kwaadwillig vals, en hy vermoed dat dit ten minste gedeeltelik die werk van John Sharp en sy trawante is. Daar was nog nooit bewyse om die gerugte te ondersteun nie, en Dewhurst het 'n reputasie opgebou, voor sy huwelik en na sy egskeiding, omdat hy pragtige vroue in die omtrek gehad het. 'U moet,' sê hy, 'luister na wat mense buite Austin sê.'
Dan is daar die politieke bewerings. Oor die beskuldiging dat hy 'n swak kandidaat is, sê hy: 'As daar 'n waarheid was, sou ek nie die hoogste stemgeregtigde in 1998 na Bush gewees het nie.' Hy hou ook te midde van die idee dat hy slegs die verregse vleuel van die Republikeinse party verteenwoordig. 'As daar 'n waarheid was', sê hy, 'sou die Texas Federation of Republican Women, wat die hele bord van Republikeinse vroue verteenwoordig, van voorkeurskeuse tot sokkermoeders tot konserwatiewes, my nie as een van hul beste vriende beskou nie . Ek moet meer tyd spandeer wanneer ek met enige Republikeinse vroueklub praat, sodat almal tyd het om my 'n drukkie te gee. "
Teen die tyd dat ons ontbyt verby is, het ek 'n laatmiddag, 'n aand en 'n oggend saam met hom deurgebring. My indruk is dat die David Dewhurst van die Snaffle Bit Ranch (in teenstelling met die politieke wêreld) nie afsydig is nie en alles behalwe 'n liggewig is. Hy is onstuimig, verlig en iets van 'n weet-alles. Hy het 'n kant van hom wat suiwer beleid is. Hy kan afwisselend sjarmant en aanmatigend wees. Soms sit hy stil en luister. Hy het 'n droë, amper nerdagtige sin vir humor, en hy dink dit is byvoorbeeld snaaks om vir mense te sê dat hy 'n lengte van 15 cm is. 'Vertikaal uitgedaag', noem hy dit. Hy is passievol en uitgestrek oor onderwerpe waarvan hy hou, soos perde en Spaanse kultuur, en hou van lekker kos en goeie wyn. By die ete die vorige aand in die Hilltop Café, buite Fredericksburg, het hy my die baie littekens op sy hande van toubeeste gewys. Hy is kortliks 'n groot, ambisieuse, ryk Texaan. Dit is glad nie wat die gerugte meule my laat verwag het nie.
My laaste vraag is hoekom hy dink hy kan wen. 'Die staat Texas is twee of drie punte meer Republikein as in 1998,' sê hy. 'Vandag is ek 'n beter kandidaat as in 1998. My teenstander is nie so 'n goeie kandidaat as wat hy in 1998 was nie. . "
David Henry Dewhurst III is op 18 Augustus 1945 in beskeie omstandighede in Houston gebore. Sy pa, 'n bomwerper en 'n oorlogsheld, is deur 'n dronk bestuurder dood toe David drie was. Hy het aan die westekant van die stad grootgeword in 'n gesin met beperkte middele. Sy ma werk as 'n regsekretaris. David het Lamar High bygewoon, waar hy in die basketbalspan gespeel het. Hy het na die Universiteit van Arizona gegaan en sy eerstejaarsjaar as basketbal gespeel. Hy studeer in 1967 met 'n hoofvak in Engels, 'n minderjarige in die geskiedenis en 'n ambisie om na die regte te gaan. In plaas daarvan het hy by die lugmag aangesluit.
Sy idee was om sy pa se voetspore te volg en 'n vlieënier te word. Maar sy sig het nie aan die minimum standaarde voldoen nie. In plaas van om met vegters of bomwerpers te vlieg, is Dewhurst noordwaarts gestuur na 'n Strategic Air Command-basis in die koue Plattsburgh, New York, 'n paar kilometer van die Kanadese grens, waar sy belangrikste pligte was om kernwapens en die B-52-bomwerpers wat dit gedra het, te bewaak. . Daar het hy sy obsessie vir beplanning en detail verkry. 'Ek het geleer om besluitneming en gesprekke in sekere stilstandtyd te beplan,' vertel hy. 'Ek onthou dat ek 'n besluit moes neem, en ek het dit vir die twee minute ingeplan wat ek in formasie van die kaserne na die gemorsaal sou loop.'
In 1971 voltooi hy sy haakplek in die lugmag en neem 'n pos by die CIA. Hy is gestuur na La Paz, Bolivia, 'n broeiplek van linkse fermentasie waar regerings gereeld omver gewerp is en waar die guerrilla -leier Che Guevara net vier jaar tevore gevange geneem en vermoor is. Dewhurst se dekking was 'n werk van die staatsdepartement wat konsulêre kwessies hanteer - probleme met paspoort en visum en dies meer. 'Ek het 'n voltydse ambassade-werk gehad,' sê hy. 'Na ure en naweke het my [CIA] baas in Washington my die opdrag gegee om kontak te hou met sekere groepe en buitelandse ambassades en opiniemakers waarin Washington belangstel. (Hy het later bygevoeg dat hy die verantwoordelikheid het om 'sekere terroriste- en ander buitelandse teikens te monitor'.) Twee maande nadat hy in Bolivia aangekom het, het 'n bloedige staatsgreep die linkse president, J. J. Torres, verdryf. Dewhurst sê dat die staatsgreep nie bygestaan ​​is deur die Verenigde State nie ('n eis wat deur sommige historici betwis word) en dat hy niks daarmee te doen gehad het nie. (Die CIA het bevestig dat Dewhurst vir hulle gewerk het van 1971 tot 1974, maar dat hy geen verdere inligting sou verskaf nie.) In die CIA het Dewhurst vlotheid in Spaans gekry en 'n lewenslange passie vir die kulture van Spaanssprekende lande. Hy het meer as honderd keer na Mexiko en Suid -Amerika gereis. Agt-en-twintig jaar later hoor jy hoe hy bekwaam Spaans praat in radioadvertensies in Suid-Texas en El Paso.
Nadat hy die CIA verlaat het, keer hy terug na Texas, waar die oliebedryf hoogty gevier het. Alhoewel Dewhurst geen ervaring in olie gehad het nie, besluit hy aan die einde van 1978 - op 33 -jarige ouderdom en sonder kapitaal - om terug te gaan na Houston vanaf Washington, DC (waar hy die regskool gevolg het en as bemarkingskonsultant gewerk het) om te probeer sy hand daarop. Sy plan was om boorinstallasies aan Mexikaanse oliemaatskappye te verkoop. Hy het 'n vennoot gevind en in die somer van 1979 'n olievelddiensonderneming geloods wat later as Trans-Gulf Supply opgeneem is.
Die onderneming was 'n onmiddellike sukses. Minder as twee jaar later, danksy die bestendige stygende oliepryse wat 'n enorme vraag na boorplatforms ondersteun het, het Trans-Gulf 'n inkomste van ongeveer $ 70 miljoen per jaar gehad, met 'n jaarlikse verdienste van meer as $ 3 miljoen. Toe breek die hel los. "Op 31 Desember 1981, toe ons geouditeerde finansiële state opgestel is, was ek 'n ses-en-dertigjarige miljoenêr," sê Dewhurst. 'Ses maande later, toe die olieprys daal, was slegs een van die twee feite waar.' Soos baie Texas-ondernemings in daardie jare, het Trans-Golf net so vinnig neergestort as wat dit gestyg het. Bankrotskap het gevolg. Die onderneming wat eens 150 mense in diens gehad het, het uiteindelik net self Dewhurst in diens geneem. Dokumente van die Amerikaanse bankrotskapshof toon dat Trans-Gulf ten tyde van sy bankrotskap meer as $ 8 miljoen geskuld het.
Terwyl Trans-Gulf bankrot was, het Dewhurst 'n ander idee: hy sou 'n soort elektrisiteitsproduserende fasiliteit bou wat bekend staan ​​as 'n kragopwekkingsaanleg. Dit sou gas verbrand, deels uit putte wat hy besit het deur 'n boor- en eksplorasieonderneming genaamd Falcon Seaboard, om stoom te produseer en elektrisiteit op te wek. Die elektrisiteit sou aan 'n elektrisiteitsbedryf verkoop word, die stoom na 'n aangrensende raffinadery. Sonder sy eie kapitaal het Dewhurst die banke oorreed om hom $ 110 miljoen te leen en teen 1988 'n suksesvolle kragopwekkingsaanleg in Big Spring gebou. Dit was die fondament van sy fortuin. In die volgende drie jaar bou hy nog twee aanlegte - op sy ou stampende terrein van Plattsburgh, New York, en in Noord -Oos, Pennsylvania - en verkoop dit in 1996 vir $ 226 miljoen. Hy is nou meer as $ 200 miljoen werd.
Maar langs die pad, veral in die maande onmiddellik voor die sluiting van die Big Spring -ooreenkoms, was hy desperaat vir geld en het hy lenings gekry op enige manier wat hy kon. Om 'n lening van $ 200 000 te kry, beloof hy een van sy oudste kindervriende, Jay Golding, en 'n vennoot aandele in die kragopwekking -aanleg. Dewhurst het ook 'n ses-syfer-lening by 'n bank in Louisiana gekry, en om nog $ 250,000 te kry, het hy 'n persoonlike lening van die bank se voorsitter gekry, waarvoor hy 'n kommissie van ses syfers wat verband hou met die kragopwekkingstransaksie moes belowe.
Sommige van die wiele en handel het Dewhurst in die moeilikheid laat beland. Hy het $ 150,000 verloor in 'n korttermynooreenkoms. In 1990 word hy gedagvaar deur Golding en sy vennoot, wat beweer het dat Dewhurst hulle uit sy aandele in sy kragopwekkingsaanlegte bedrieg het. In 1991 het Dewhurst ingestem om 'n aansienlike hoeveelheid geld aan hulle te betaal, ongeveer 'n belang van 30 persent in sy Big Spring -aanleg. (Golding en Dewhurst is weereens goeie vriende, en albei sê hulle is spyt oor die regsgeding in Februarie vanjaar. Golding het $ 10 000 bygedra tot die veldtog van Dewhurst.) Hierdie en ander saketransaksies sal hom later spook. Hulle het 'n probleem geword in sy wedloop om grondkommissaris in 1998 en het weer na vore gekom in sy wedloop om luitenant -goewerneur.
Dewhurst was twaalf jaar lank in die kragopwekkingbedryf. Vriende beskryf hom in daardie jare as 'n eensame, gedrewe figuur wat byna die hele tyd gewerk het en wat skynbaar min omgee vir die vullis wat sy rykdom kan meebring. (Selfs vandag koop hy sy eie kruideniersware en was sy eie klere.) "Hy het in 'n klein meenthuis gewoon," sê Ashley Smith, die president en uitvoerende hoof van die Institute for Rehabilitation and Research, 'n hospitaal in Houston, wat Dewhurst sedertdien ken. Hoërskool. 'Al wat hy gedoen het, was werk. Jy kon hom nie uitwerk nie. Hy was getroud met sy onderneming. "
Dewhurst het ook begin om die politiekwêreld in te gaan. Aan die einde van die tagtigerjare het hy politieke geld begin versprei. In 1991 word hy die finansiële voorsitter van die Texas Republikeinse party en een van Phil Gramm se belangrikste geldinsamelings. Dewhurst het vinnig in die staat bekend geword as 'n welgestelde man met 'n gereed tjekboek. Tussen 1994 en 1997 het hy $ 105 000 aan George W. Bush se twee gubernatoriale veldtogte gegee. Van 1990 tot 2002 het hy persoonlik meer as $ 500,000 bygedra tot die federale kandidate van die GOP en die Republikeinse party.
In die middel van die negentigerjare het twee gebeure plaasgevind wat Dewhurst se lewe radikaal sou verander.Een daarvan was sy huwelik in 1995, op 50-jarige ouderdom, met die 32-jarige Tammy Jo Hopkins, 'n in New York gebore model in New York. Die ander een, minder as 'n jaar na sy huwelik, was die skielike, verstommende meevaller van die verkoop van sy kragopwekkingsaanlegte. Die twee gebeurtenisse saam verander die manier waarop Dewhurst geleef het en hoe hy sy geld bestee het, heeltemal. Hy en Tammy het 'n uitstappie onderneem en toegegee aan die soort materiële verkrygings waarin hy nog nooit belangstelling getoon het nie. In 1995 koop hulle die plaas in Fredericksburg. In 1997 koop hulle wyle John Mecom se Franse huis in 13.000 vierkante voet in chteau-styl op Lazy Lane in River Oaks. Hulle het 'n herehuis in Mediterreense styl bygevoeg in die Pemberton Heights-afdeling van Austin en 'n woonstel in Santa Fe. Hulle het kuns en meubels gekoop. 'Hy het tot 'n mate haar lewe gelewe in plaas van sy eie', sê John Lyle, 'n prokureur en 'n voormalige kongreslid, 'n goeie vriend van Dewhurst. Hulle was betrokke by die opera en die simfonie en het geld uitgegee aan plaaslike liefdadigheidsorganisasies. Tammy is aangewys as een van die Houston ChronicleSe bes geklede vroue. Die Dewhursts was opvallend vanweë hul voorkoms, hul groot fortuin, en wat almal nou gesê het, was David se politieke ambisies. 'Hy sou 'n kandidaat word', sê Bill Miller, politieke konsultant van Austin. 'Daaroor was geen twyfel nie.'
Dewhurst het dit oorweeg om in 1994 vir luitenant -goewerneur te hardloop, 'n pos wat toe deur die formidabele demokraat Bob Bullock beklee is, en weer in 1998 teen Sharp, maar besluit eerder op 'n makliker prys: grondkommissaris. Die Republikeinse voorverkiesing teen die senator Jerry Patterson, van Pasadena, blyk 'n moeilike, negatiewe veldtog te wees waarin Patterson Dewhurst daarvan beskuldig het dat hy hom probeer omkoop om die wedloop te beëindig. In die algemene verkiesing het die staatsverteenwoordiger, Richard Raymond, van Benavides, hom onder meer beskuldig van verduistering. Dewhurst was nie 'n goeie kandidaat nie. Hy was 'n pedantiese, ongedissiplineerde stompspreker wat nog nie gemaklik in die openbaar was nie. Maar hy reis ywerig deur die staat, bestee $ 8 miljoen (waarvan die helfte sy eie geld was) aan Raymond se $ 1 miljoen en wen die verkiesing. Hy het sy fortuin in 'n blinde vertroue geplaas en sy volle aandag op politiek gevestig. Verlede herfs het hy bekommerd geraak oor die vraag of hy moet kies vir die senaatsitplek wat Phil Gramm prysgee. Ondanks 'n duidelike finansiële voordeel bo sy mededinger vir die Republikeinse benoeming, John Cornyn, het Dewhurst gekies om eerder vir luitenant -goewerneur te kies.
TYDENS MY BESOEK NA DIE SNAFFLE bit Ranch - vernoem na 'n tipe bietjie wat soos twee lyk DRug aan rug - Dewhurst het my 'n rondleiding deur die plaashuis gegee. Dit is die soort naweekplek wat u in 'n ontwerptydskrif kan sien, vol swaar houtmeubels en inheemse Amerikaanse en Oosterse matte. Daar is hemelhoë plafonne en groot venstervensters, Westerse skilderye deur Melvin Warren en ruim Ralph Lauren-stoele. Terwyl hy my die huis wys, lyk dit in sommige opsigte meer na 'n toer deur sy huwelik. Hy was bedroef toe hy individuele meubels beskryf - 'n groot voorraadkamer wat hy en sy vrou in Frankryk gekoop het of 'n tafel wat hulle in Mexiko gekry het.
Vriende sê Dewhurst was verpletter deur die mislukking van sy huwelik. "Hy kon nog altyd harder werk om dinge te laat gebeur", sê 'n vriend van die egpaar. 'Maar hy kon dit nie in hierdie geval doen nie.' In Julie 1999 is Tammy gearresteer vir dronkbestuur nadat haar Mercedes-Benz om een-twintig die middag met 'n aankomende motor naby die plaas gebots het. Nadat sy teen die aanklagte betwis het, het Dewhurst 'n persverklaring uitgereik: 'Die motorongeluk van my vrou in Julie was 'n wekroep wat veroorsaak het dat Tammy heeltemal opgehou het om te drink en haarself voltyds in 'n kliniek in te skryf. Vandag is sy in die beste gesondheid van haar lewe. " Die egpaar is 'n jaar later uitmekaar. Alhoewel die Dewhursts beperk word deur 'n vertroulikheidsooreenkoms om kommentaar te lewer oor hul huwelik en egskeiding, sê die advokaat van Tammy dat die egskeiding 'vriendskaplik' was. Dewhurst sê eenvoudig: "Tammy is 'n spesiale persoon. Ek gee om vir haar, en ons bly vriende. " Sy woon tans in Houston.
Buite die plaashuis, rondom die stalle en veestalle en ritte, voel Dewhurst meer tuis. Hy is 'n kommersiële - in teenstelling met ontspannings - veeboer en perdeteler. Sy onderneming, Falcon Seaboard, teel beeste op huurgrond in die provinsies Sutton en Edwards (naby Sonora) en in die weste van Colorado. Hy het die derde grootste geregistreerde Black Angus-kudde in Texas. Op Fredericksburg teel hy meestal perde vir sny, tou en reining vir verkoop en kompetisie. Een van sy renperde is nasionaal die vyfde plek in loopbaanverdienste, en in 2000 het een van sy snyperde 'n tiende plek behaal in die American Quarterhorse Association se World Show.
Die sport wat in die politieke advertensies van Dewhurst voorkom, word 'team roping' genoem, waarin twee ruiters, 'n 'kop' en 'n 'heeler', 'n hardloopstuur in 'n arena volg. In volle galop tou die kopskoot die horings van die stuur agter, die hakskeer tou dan sy agterpote. Dewhurst is 'n kop. Ek het gekyk hoe hy 'n groot kwartperd genaamd Jerry in 'n geut van die arena af ondersteun. Toe die stuurwiel vrygelaat word, slaan Jerry in 'n stap en 'n half 35 myl per uur. Dit was 'n gewelddadige, opwindende oomblik. Ek kon my nie indink hoe hy op die perd gebly het nie. Dewhurst het daarin geslaag om twee keer uit die stuur se horings te tou.
Sy suksessyfer is nie so goed in die politiek nie. Sit die gerugte en die skinder opsy, en u vind dat David Dewhurst se werklike probleem is dat hy nog nie 'n volledig ontwikkelde politieke instink het nie. As gevolg hiervan het hy in noue politieke situasies beland waaruit hy nie in staat was om hom te bevry sonder om ander politici, insluitend Republikeine, te vervreem nie. Die beste voorbeeld hiervan was sy deelname verlede herfs op 'n herverdelingsraad van vyf lede wie se taak dit was om die kieskaart van die staatshuis en senaat te teken op grond van die 2000-sensus. Dewhurst het 'n senaatkaart opgestel wat 30 van 31 huidige senatore gesê het dat hulle sal ondersteun. Maar Cornyn, wat ook in die raad was, het sy eie kaart, wat deur groot Republikeinse skenkers bevoordeel is, en hy het die stem van 'n mede -republikein, Carole Keeton Rylander, die staatsbeheerder. Speaker van die huis Pete Laney, 'n demokraat, en luitenant -goewerneur Ratliff, 'n Republikein, het hom by die posbekleërs geskaar. Dewhurst was in die middel. 'N Bekwame politikus sou probeer het om 'n ooreenkoms met Laney en Ratliff te sluit en 'n paar toegewings te vra om die geld wat mense gelukkig maak, te behou. In plaas daarvan het hy saam met Cornyn en Rylander gestem. Boos senatore wat beland het by distrikte wat nie na wense was nie, het Dewhurst die skuld gegee, nie Cornyn nie. Twee van hulle, die Republikeine Robert Duncan, van Lubbock en Jeff Wentworth, van San Antonio, het Dewhurst by die naam in die pers gekritiseer. Wentworth-wat die voorsitter van die herverdelingspaneel van die senaat was-het selfs voorgestel dat 'n Republikein-beheerde senaat Dewhurst sou ontneem van die tradisionele magte wat die liggaam aan die luitenant-goewerneur verleen het. Ratliff, wat in 2003 as senator sal terugkeer, sê: 'Wat hy gedoen het, was hardhandig, en dit is 'n perfekte voorbeeld van wat pla senatore oor hom. Die mening van die lede is nie die gewig van 'n voorsittende beampte nie.
Dewhurst verdedig sy optrede en voer aan dat as hy hom van stemming sou onthou het - die enigste ander keuse soos hy dit gesien het - sou hy herverdeling in die howe gewerp het. Hy het blykbaar nooit by hom opgekom nie. Hy het probeer om dit reg te stel, en het met al die sestien Republikeinse senatore en die meeste Demokrate gepraat om homself te verduidelik. Hy glo dat hy die wonde genees het. 'Ek dink dat al hierdie Republikeinse senatore weet waar my hart was,' sê hy. Maar Wentworth voel nog steeds bedroef: "Hy het probeer verdedig wat hy gedoen het, en ek stem nog steeds nie saam met hom nie."
'N Ander probleem vir Dewhurst is dat hy homself kwesbaar gelaat het om as 'n ultrakonserwatiewe Republikein uitgebeeld te word, in teenstelling met 'n hoofstroom konserwatief. In Maart het hy vasgevang geraak in 'n geskil waarby die regse groep FreePAC (afkorting van die Vryemark Politieke Aksiekomitee) betrokke was. In 'n e -pos aan die primêre kiesers van GOP het FreePAC beweer dat ses GOP -wetgewers (insluitend Ratliff en Wentworth) beleid ondersteun wat "radikale homoseksuele" en dr Jack Kevorkian bevoordeel. Die pos bevat foto's van twee mans wat soen. Onder leiding van Ratliff veroordeel GOP -staatsamptenare en baie wetgewers die pos, net soos Dewhurst. Maar dit blyk dat Dewhurst in die negentigerjare 'n groot skenker van FreePAC was, ter waarde van $ 84,500. Hy het in 1999 opgehou om aan die groep te gee, die jaar toe dit begin het met die pos op die huidige Republikeine wat hy as onvoldoende suiwer beskou het. Maar hierdie inligting het verlore geraak in die groter nuusberig, waarvan die kern was: Dewhurst Funds Fanatical Right-Wing Group.
Die FreePAC -kontroversie sal waarskynlik nie in November deur kiesers onthou word nie. Onder insiders het dit egter die effek dat Dewhurst nog eienaardiger, geheimsinniger lyk as wat hy reeds is. Sonder enige afrigting van die teenstanders van Dewhurst, kan 'n redelike persoon uit hierdie episode tot die gevolgtrekking kom dat hy regtig 'n regse ideoloog is wat nie by die hoofstroom van sy party pas nie. U hoef nie lank met hom te praat voordat u besef dat hy 'n wesentlike wese is nie. Maar dit is nie hoe John Sharp hom sal beskryf nie.
Die algemene verkiesing is nog vyf maande ver, maar die tekens is dat Dewhurst en Sharp binnekort mekaar se rekords as ampsdraers sal uitblaas en sê hoe swak die ander een gevaar het in die bestuur van sy staatsagentskap. In 'n jaar waarin die staat 'n moontlike gat van $ 5 miljard in die begroting in die gesig staar, verkoop beide mans hul vermoëns as bestuurders-Sharp as voormalige staatsbeheerder en Dewhurst as sakeman en begrotingsbesnoeier van die staatsagentskap.
Hulle het reeds bots oor die begrotingsbesnoeiings van Dewhurst se Land Office. In advertensies beweer Dewhurst dat hy sy agentskap se begroting met 25 persent gesny het. Sharp betwis dit en sê dat Dewhurst slegs 4 persent besnoei het - 'n posisie wat deur koerantverhale en hoofartikels ondersteun word. Wie is reg? Dewhurst regverdig sy eis met twee nommers: die jaarlikse begroting van $ 53,5 miljoen wat hy van sy voorganger, Garry Mauro, vir die boekjaar 1999 geërf het en die uitgawes van $ 40,56 miljoen wat amptelik deur die Algemene Landkantoor vir 2000 gerapporteer is, die eerste jaar wat Dewhurst die volle beheer gehad het sy begroting - 'n daling van 24,2 persent, nie heeltemal 25 persent nie, maar, soos hulle sê, naby genoeg vir regeringswerk. Sharp baseer sy eis op die $ 48,5 miljoen wat die Algemene Landkantoor in 1999 bestee het, die boekjaar wat Mauro en Dewhurst as grondkommissaris verdeel het, en die $ 46,6 miljoen wat hy sê Dewhurst se GLO in 2000 bestee het, met verwysing na 'n ontleding van die Wet op die Begrotingsraad. Die getalle van beide kante is twyfelagtig. Teen die tyd dat Dewhurst sy amp aangeneem het, het Mauro self voorheen aanbeveel en wetgewende begrotingsskrywers 'n vermindering van $ 6 miljoen vir 2000 aanbeveel, wat Dewhurst daarna nog meer verminder het. Dewhurst behoort nie krediet te kan neem vir die Mauro -vermindering nie, sy deel van die begrotingsverlaging beloop 15 persent - nie 25 persent nie, maar steeds aansienlik. Sharp se bedrag van $ 46,6 miljoen vir GLO -uitgawes in 2000 was verby: dit was slegs 'n skatting van die Land Office (nie 'n ontleding van die begrotingsraad nie), wat $ 6 miljoen hoër was as wat Dewhurst korrek gesê het dat hy bestee het. Soos met alle begrotingsgeskille, lyk hierdie een nogal aaklig, maar dit is belangrik omdat Dewhurst, wat die meeste van sy besparings behaal het deur 103 mense in die eerste week af te dank, van plan is om Sharp aan te val vir die uitbreiding van die begroting van die kontroleerder gedurende agt jaar. in die kantoor. Dewhurst is in elk geval nie die enigste een wat glo dat hy 'n stywe skip bestuur het nie. "Ek gee nie om om te sê dat David die agentskap goed van sy taak gekwyt het nie," sê Rob Junell, voorsitter van die Huis se Toewysingskomitee, 'n demokraat wat Sharp ondersteun. Tog is die skermutseling klassiek Dewhurst: Toe Sharp aanval, kon Dewhurst nie sy getalle aan die media verduidelik nie en verloor hy die eerste ronde van die stryd met openbare betrekkinge.
Later kon hy die goedkeuring van die staat se grootste sakevereniging verloor. In Februarie het die Texas Association of Business and Chambers of Commerce, wat Republikeine in elke ander wedloop ondersteun en waarvan Dewhurst 'n voormalige beampte is, sy steun aan Sharp gewerp. Die terugslag was die gevolg van 'n kombinasie van sy versuim om Sharp se uitdaging van sy getalle te verwag - Dewhurst erken dat hy min werk gedoen het - en dat hy deur Sharp beter presteer het toe die twee gesamentlik op 'n TABCC -middagete verskyn het.
Aan Dewhurst se kant is sy geld, wat hy hoofsaaklik sal gebruik om televisie- en radioadvertensies te koop, en 'n ingeboude kantel van ses tot agt punte onder Texas-kiesers na Republikeine. Sharp het 'n uitstekende rekord in die politiek in Texas - hy het agt jaar lank as lid van die huis, senator, spoorwegkommissaris en as kontroleur gedien, en hy het die wedloop van luitenant -goewerneur na Rick Perry in 1998 verloor. Hy het aansienlike Republikeinse steun Nolan Ryan, werper van die Hall of Fame, staan ​​aan die hoof van Republikeine en Onafhanklikes vir Sharp. Hy kan ook baat vind by die teenwoordigheid van die gubernatoriale kandidaat Tony Sanchez en die Amerikaanse senaatskandidaat Ron Kirk op die Demokratiese kaartjie. As Spaanse en swart kiesers in groot getalle verskyn, kry Sharp 'n groot toename. Soek vir Sharp om Dewhurst te skilder as 'n ekstremis, 'n verregse vleuel wat bydra tot groepe soos FreePAC-selfs al word Dewhurst se troeteldierkwessies deur baie Republikeine gedeel: Hy wil opvoedingstandaarde verhoog en onderwysers meer geld gee, toegang tot hoër verbeter onderwys, en vaartbelyn die gesondheidsorgstelsel.
Maak nie saak wat die groot kwessies is nie, die veldtog van 2002 vir luitenant -goewerneur kan heel moontlik op geld neerkom. Skerp en Dewhurst is soos die jakkals en die krimpvarkie in die ou fabel. Die jakkals, onthou jy, weet baie dinge. Die krimpvarkie weet een groot ding. Skerp is die jakkals, 'n slim veteraan -politikus met baie bondgenote en vriende en 'n groot hoeveelheid kennis oor staatsregering. Dewhurst, die krimpvarkie, weet dat hy dit kan bekostig om $ 25 miljoen op hierdie veldtog te laat val, vergeleke met Sharp se $ 8 miljoen tot $ 10 miljoen. En dit is inderdaad 'n groot ding.
As David Dewhurst 'n natuurlike kiesafdeling het, is dit waarskynlik vroue. Dit is ongetwyfeld deels omdat hy lank en mooi is. Maar daar is ook iets anders, en dit is duidelik as jy hom in die openbaar sien. Vroue hou van hom, en hy hou daarvan. Hy is op sy gemak by hulle, iets wat nie waar is as hy in die manlik gedomineerde wêreld van die Capitol is nie, waar hy styf, formeel, versigtig en 'n bietjie verkeerd lyk. Tydens die maandelikse ete van die Austin Young Women's Alliance in April is sy gemaksvlak duidelik. Die geleentheid vind plaas in die banketlokaal in Truluck's restaurant. Hy sirkuleer en leun van sy twee voet af om met sy leërskare te praat. Een van die vroue is van die kompleks waar hy 'n woonstel het, die Gables on Town Lake, in Austin. Hulle ken mekaar. Hulle vertel my gesamentlik 'n storie oor tou. "Ek het een aand ingery en die vreemdste ding gesien," sê die vrou laggend. 'Daar was 'n man wat geoefen het om op die parkeerterrein te tou. Toe sien ek wie dit is. "
'Jy maak 'n grap,' sê ek vir haar en kyk na hom.
'Ongelukkig is sy nie,' sê hy.
'Hy het hierdie klein speelding van 'n koei gehad, en hy gooi die tou daarna.'
"Maar op die parkeerterrein?" Ek vra, nog steeds nie oortuig dat Dewhurst dit eintlik doen nie. Die klein skare om ons lag nou.
'Wel, jy sien,' sê hy en glimlag, 'ek het 'n paar tou -geleenthede gehad, en ek moes oefen. Ek het 'n tou -stuur wat van metaal gemaak is. So soms oefen ek. Op die parkeerterrein. " Meer lag.
'' N Paar dronk ouens het opgedaag en dit probeer, 'sê die vrou.
'Dit was nogal snaaks,' sê hy.
Ek kan my nie 'n ander politikus voorstel wat op die parkeerterrein van 'n woonstelkompleks 'n metaalkoei sou tou nie. Wie is die regte David Dewhurst? Hy is die eensame cowboy van die Republikeinse party.
Toevlug by Riven Rock Ranch
Nie elke naweek in die Hill Country is 'n bedding van rose nie, veral as u 'n kans geneem het op 'n B & ampB -besprekingswebwerf en beland het met 'n akkommodasie wat nie heeltemal die notas bereik het wat u verwag het nie. (Ondanks die bedrieglik glorieryke foto's op die internet.) Daar is diegene wat 'n naweek van geluk in die tyd liefhet, met 'n plattelandse sjarme en oorblyfsels van die geskiedenis van Texas om elke hoek en draai. En daar is beslis 'n tyd en plek daarvoor.
Maar vintage kant, doilies en oormatige versamelings antiek is nie my styl nie. As dit kom by 'n ontspannende naweek weg, waar ek regtig op soek is na 'n huis-weg-van-die-huis-of miskien selfs 'n entjie verder, kyk ek na die Riven Rock Ranch in Comfort, Texas. (Ernstig, daar is 'n stad met die naam Comfort, en dit is net so sjarmant soos die naam aandui.)
Riven Rock Ranch is 'n relatiewe nuweling in die Hill Country -akkommodasiebaan. Dit is langs snelweg 27 langs 'n kronkelende pad langs die Guadalupe -rivier geleë. Net verby skilderagtige beesweidings, in 'n smal ry, sien u die gesofistikeerdheid wat hierdie boerdery onderskei van net enige B&B. As u op die heuwel van die eiendom loop, hoef u nie veel te sien dat eienaars Chris en Elaine Havens alles in hul vermoë gedoen het om alle 'i's' oor te steek en al die 't's' in die naam van Hill Country -luukse te noem nie.
En dit is regtig 'n spesiale ervaring. Met 4 vintage hutte in boerdery-styl wat in hul geheel of in 'n privaat suite gehuur kan word, is die eiendom ideaal vir 'n romantiese wegbreek met 'n geliefde of selfs 'n gesinshereniging. Elkeen van hierdie hutte het pragtige "droom" -keukens, met al die basiese kookgerei, goed ingerigte bad- en sitkamers en pragtig opgevoerde slaapkamers (ja, daar is 'n plattelandse tema, maar dink Grandma's House-meets -die vier seisoene). Elke kajuit het ook kalksteen patio's met Adirondack stoele en gasbraaiers. Geen kajuit is sonder 'n asemrowende uitsig op die vallei daaronder nie. The Havens werk daaraan om kleiner individuele hutte by te voeg vir diegene wat nie die volledige uitgestrektheid van 'n kombuis en leefarea nodig het nie.
Ek het onlangs 'n aand in die kleiner "Teacher's Cottage" deurgebring, 'n opgeknapte hut uit die veertigerjare. Dit het meer ruimte as wat ek en my man kon gebruik, maar ons het ons bes gedoen. Wyn en kaas in die kombuis, leesboeke in die gemaklike sitkamer, meer wyn terwyl die son ondergaan en 'n ongelooflike herstellende sluimer in ons malvalekkerwolk van 'n bed wat bedek is met heerlike sagte lakens.
Ons het die volgende oggend wakker geword sonder die begeerte om ons sonnige kamertjie te verlaat, maar 'n kraan by ons voordeur, gevolg deur die parade van ontbytbakkies en die aanloklike geur van vars koffie wat by die kombuistafel gelewer is, het ons lus gemaak.Ricotta-dennepitte en bloubessie pannekoeke saam met 'n klein gietysterpan met 'n hartige eier, brioche en wildsvleiswors. Beide geregte is vergesel van jogurt met vars vrugte, vars lemoensap en 'n termosfles van sterk, warm, swart koffie - die enigste manier om die dag te verwelkom. Ons bedank ons ​​mense met ontbyt en het gelukkig die oggendgeld ingegrawe. Ons het die tweede koppie koffie op die patio geniet voor die hitte van die dag aangebreek het.
Onberispelike dekor, knus beddens en ontbyt wat vir 'n koning geskik is, is nie die enigste ding wat Riven Rock kan bied nie.
Buiteliefhebbers sal kanovaar of kajak kajak in die smarag -Guadaluperivier. (Bring jou stokke as jy van basvisvang hou.) Daar is ook stap- en fietsroetes, 'n swembad en boerderye in die omgewing kan jag- en perdry -versoeke akkommodeer. Eetkinders sal van die Terrace Grill hou op die hoogtepunt van die heuwel. Dit is op die meeste dae oop vir middagete en slegs naweke vir aandete, maar die rustieke Amerikaanse kos is heerlik en pas baie goed by die kalksteen buite-raam. Die kombuis kry die meeste bestanddele van plaaslike boere en verskaffers, sowel as die tuin van die plaas. En binnekort sal die eiendom sy eie wynmakery hê. Die Havens het reeds merlot, tempranillo, negro amaro en viognier geplant, wat almal na verwagting genoeg sal oplewer vir 'n 2012 -oesjaar.
Alhoewel baie mense graag hul dag inkopies wil doen in die nabygeleë Fredericksburg of Boerne, stel ek voor dat u by die Comfort -omgewing bly, die tyd neem om die eiendom te loop en miskien 'n bietjie uitstappie na Comfort's High Street maak. Of miskien om die draai na Bending Branch Winery, waar u 'n indrukwekkende versameling wyn vind, waarvan die meeste van Texas -druiwe gemaak word. (Die Tannat en Picpoul is die dominante variëteite vir hierdie wynmakery.)
Waar baie plekke blykbaar hard probeer, is Riven Rock net. Dit is 'n plek waar u in 'n heuwel insmelt en die wêreld vergeet wat u agtergelaat het. Ons het teësinnig ons huis-weg-van-die-huis verlaat net toe 'n bemanning van personeellede in groot bakkies en vragmotors opgetrek het vir 'n aandtroue-'n geleentheid wat gereeld op hierdie plek gebeur. Alhoewel ons nog lank nie ons eie troue -uitsparing gehad het nie, kon ek nie anders as om te dink dat dit die perfekte plek sou gewees het as ek die geleentheid gehad het om dit alles weer te doen nie. Nee, ek neem net die rustige naweekwegbreek hier, baie dankie.
'N Slordige privaat lewe, dan 'n draai na stabiliteit
Senator Edward M. Kennedy het 'n 25-jarige bestaan ​​bygewoon by die John F. Kennedy School of Government met die wete dat hy 'n groot probleem het. 'N Onlangse Gallup -peiling het hom 'n 22 persent nasionale goedkeuring gegee, skokkend laag vir 'n wetgewer van sy statuur. Kiesers het hom met persoonlike afkeer beskou, en die meeste het gehoop dat hy sy volgende verkiesing sou verloor.
Kennedy sou lank die hoofrede gehou het tydens die herdenking van 25 Oktober 1991, waarna hy verwag word om hulde te bring aan 'n instelling wat hy gehelp het om te bou en 'n loopbaan, staatsdiens, wat sy broers Jack en Bobby veredel het. 'N Paar dae tevore het die senator skoolbeamptes meegedeel dat hy 'n ander toespraak, meer persoonlik van aard, voorberei het.
Kennedy het tydens die toespraak gewerk terwyl vriende en hulpverleners kyk hoe sy publieke beeld 'n draai maak. Gekry deur gepubliseerde berigte van sterk drank en seksuele eskapades, het sy persoonlike lewe 'n porselein vir TV-reekse geword. In stryd met die heersende politieke winde, word hy ook nou beskou as dat hy beheer oor sy eie eetlus verloor het.
Die peiling volg op die verhore van die senaat oor die benoeming van Clarence Thomas tot die Amerikaanse hooggeregshof, 'n geringe oomblik vir Kennedy, wat na verwagting die stryd teen die konserwatiewe Afro-Amerikaanse juris sou lei, maar slegs 'n sekondêre rol gespeel het nadat seksuele teistering die hoofverhoor geword het fokus. 'N Komende verhoor in Palm Beach, Florida, waar sy neef beskuldig is van die verkragting van 'n vrou in die familie se boedel, is potensieel nadeliger vir sy politieke toekoms. Hoewel dit nie direk betrokke was nie, was die senator 'n belangrike getuie in 'n taai saak wat wêreldwyd opslae gemaak het.
Nie verrassend nie, het baie gedink dat die senator sou aankondig dat hy nie in 1994 vir herverkiesing verkies nie, dat dit tyd was om sy persoonlike huis reg te ruk. Trouens, Kennedy was reeds besig met die voorbereiding vir die moeilikste wedloop van sy senaatloopbaan. Op baie maniere was hierdie toespraak die begin.
Media -ghoeroe Robert Shrum het Kennedy gehelp om die toespraak op te stel. Victoria Reggie, 'n jong advokaat uit Washington, met wie die senator al 'n paar maande uitgegaan het, vergesel hom na Massachusetts. Die publiek het feitlik niks van Reggie geweet nie. Kennedy het gevra dat sy naby die podium sit en naby genoeg, soos dit blyk, dat die pers agterdogtig raak.
Terwyl hy praat, verraai hy min emosie.
"Ek is pynlik bewus daarvan dat die kritiek wat die afgelope maande op my gerig is, veel meer behels as meningsverskille oor my standpunte," het Kennedy gesê, "of die gewone kritiek van heel regs. Dit behels ook die teleurstelling van vriende en baie ander wat daarop staatmaak my om die goeie stryd te voer.
"Vir hulle sê ek, ek herken my eie tekortkominge en kyk na die foute in die gedrag van my privaat lewe. Ek besef dat ek alleen daarvoor verantwoordelik is, en ek is die een wat dit moet konfronteer."
Hy verwys na die verhore van Thomas. "Sommige van die woede van die afgelope dae weerspieël die pyn van 'n nuwe idee wat nog gebore word," het Kennedy gesê. "Die idee van 'n samelewing waar geslagsdiskriminasie beëindig word en seksuele teistering onaanvaarbaar is." Anders as sy broers, het hy somber voortgegaan: "Ek kry jare en tyd. En terwyl ek my 60ste verjaardag nader, is ek vasbeslote om alles in my vermoë te gee om die oorsake waarvoor ek byna 'n kwart gestaan ​​het, te bevorder. 'n eeu. "
Hy het daarna geen vrae gevra nie.
Die reaksie was, om dit goed te sê, gemeng. In The New York Times noem Alessandra Stanley dit 'n eerste stap "om die skade te herstel en, indien nie sy persoonlike reputasie nie, dan sy politieke status as die stem van die Amerikaanse liberalisme te herstel." Mike Barnicle van die Boston Globe was meer skepties en bevraagteken of die toespraak 'n ware keerpunt was, soos Kennedy se vriende aangedring het. Die sogenaamde vriende van die senator "is moontlik nie die wysste raad wat beskikbaar is nie," het Barnicle gesê.
Niemand het die 'vriend' uitgesonder wie se raad nou meer vir Kennedy beteken het as vir iemand anders nie.
Dit was nie net sy jooi-gewig en vlekvrye gelaatskleur wat vrae laat ontstaan ​​het oor hoe hy sy lewe geleef het nie. Kennedy het rykdom en beroemdhede in 'n filmster gehad. Sedert sy egskeiding in 1982 was hy 'n vrygesel, en hy was ook 'n man van sy generasie, wat die swaaiende Playboy -etos van die 1960's net so vurig as die New Frontier -gees aangeneem het.
Sedert Chappaquiddick kon Kennedy grootliks sy openbare en private lewens apart hou. Maar al hoe meer het sy grootste oortredings in die openbare oog gekom.
Reeds in 1979 het betroubare bronne soos die tydskrif Time oor sy buite -egtelike avonture geskryf. 'Die blote vermelding van Edward Kennedy se sosiale lewe is genoeg om 'n redakteur se kop te laat klop,' het 'n verhaal begin en afgesluit met 'n staaltjie oor 'n DC -ete waar '14 talentvolle en interessante mans en vroue van niks anders as (sy) seksuele aktiwiteite gepraat het nie . "
Ander media -entiteite het die draad opgetel en verhale bygevoeg oor Kennedy se drank. Hulle het selde voorgestel dat alkohol sy werkverrigting benadeel. In elk geval, lyk die teenoorgestelde waar: dat hy groter beheer oor sy pligte in die Senaat toon as ooit, selfs al het sy presidensiële ambisies afgeneem. Maar toe hierdie drome vervaag, saam met sy saamgevlekte huwelik, het Kennedy se gevoel van diskresie skynbaar ook verdwyn.
'Ted Kennedy het my altyd verstom', sê die voormalige korrespondent van Time, Lance Morrow. "Hy was so verbasend produktief as 'n senator, maar sy privaat lewe was uiters deurmekaar. As dit by Kennedy se karakter kom, voel jy dat jy dit oordeel."
Of Kennedy 'n alkoholis was of nie, het Morrow vir eers nooit opgelos nie. Die senator het dit ontken in onderhoude soos die een wat hy in 1992 die "Today" -program gegee het, toe hy "absoluut nie" gesê het nadat hy gevra is of hy 'n drankprobleem het.
Sy ontkenning het min vermoedens onderdruk. In 'n latere onderhoud oor '60 minute' was Kennedy weer onder druk oor sy drank. 'Ek het baie moeilike tye deurgemaak gedurende 'n tydperk in my lewe waar [drink] moontlik 'n faktor of krag was,' erken hy ongemaklik. "Ek het dit nooit self gevoel nie." Ander het, erken hy.
Bytende opmerkings het Kennedy se groeiende beeldprobleem opgeneem. By die Demokratiese Konvensie van 1988 lewer hy 'n opwindende "Waar was George?" weerhou van die aanval op die GOP -presidentskandidaat George H.W. Bush. 'Ek sal vir Teddy Kennedy vertel waar George is,' het die Republikeinse kongreslid Harold Rogers geantwoord tydens 'n saamtrek na die byeenkoms in Kentucky. 'Hy is nugter by die huis saam met sy vrou.'
'N Jaar later is Kennedy tydens 'n Europese vakansie deur paparazzi bekruip. Een het die senator met 'n seksuele omgang in 'n motorboot gegryp. Nadat die National Enquirer foto's van die proefneming gemaak het, het die senator van Alabama, Howell Heflin, 'n grap gemaak dat hy bly was dat Kennedy 'sy posisie oor buitelandse boorwerk' verander het.
As hulle bekommerd is oor Kennedy se gedrag, lyk dit asof vriende en hulpverleners 'n paar stappe gedoen het om dit te bekamp. Baie maak die oordrewe tot vandag toe minder. Elke keer as hy met vakansie vertrek het, 'sou ek sê:' Onthou twee woorde: telelense! ' 'onthou die voormalige persmedewerker Melody Miller en voeg by:' Hy was 'n bachelor, maar hy was geregtig op 'n ontmoetingslewe. '
Edmund Reggie, Kennedy se vriend en toekomstige skoonpa, het in 1982 'n huis op Nantucket gekoop. "Ted het gesê: 'Hoekom het jy dit nie vir my gesê nie?' 'Onthou Reggie. '' Ek sou vir jou 'n plek naby ons [op Cape Cod] gevind het. ' Maar dit was tydens Teddy se partytjiedae, en ek het geweet ek kan nie 'n hele somer daarmee gaan nie. "
Kennedy sou vriendinne na Nantucket bring, sê Reggie, maar dit het nooit te ernstig gelyk oor die verhoudings nie, alhoewel baie van die vroue dit wel gedoen het.
Shrum, 'n ander ou vriend, beweer dat hy tydens sy tweede bachelorskap nie besorg was oor Kennedy se oordeel en gesondheid of gesondheid nie. "My ervaring was dat hierdie verhale baie oordrewe was," beweer Shrum en wys op die groot werklading wat Kennedy destyds opgedoen het.
Oordrewe of nie, die ergste slag vir sy beeld was in 1990 in 'n lang profiel in die tydskrif GQ wat deur Michael Kelly geskryf is. Met die titel 'Ted Kennedy On The Rocks', word die senator uitgebeeld as ''n verouderde Ierse boyo wat 'n bottel vasgryp en 'n blondine deurdring'.
In 1985, volgens Kelly, het Kennedy en sy goeie vriend Chris Dodd, die senator van Connecticut, ruwe vordering gemaak met 'n kelnerin na 'n lekker ete in La Brasserie, 'n spoggerige restaurant in Washington. Twee jaar later is Kennedy betrap dat hy seks gehad het met 'n lobbyist op die vloer van dieselfde restaurant. Dit lyk asof dit "erger word namate hy ouer word", het Kelly geskryf. 'Ek wonder of Kennedy dit regtig meer geniet.'
Baie ander het dit ook gedoen, veral na aanleiding van wat in 1991 in Suid -Florida gebeur het.
In 1983 is Robert F. Kennedy Jr. in hegtenis geneem vir die besit van heroïen. 'N Jaar later sterf nog een van RFK se seuns, David, aan 'n oordosis dwelms. Ted Kennedy se seun, Patrick, het in 1986 gerehabiliteer, in 1991 gevolg deur sy broer Ted Jr.Christopher Kennedy Lawford het sy eie stryd met verslawing gevoer en in 'n herinnering onthou hoe hy en sy oom, albei beset, amper slae gekry het tydens 'n argument in 1982.
'Teddy het van die mitiese na die menslike oorgegaan', het Lawford geskryf, 'n oordeel wat soos 'n stormwolk oor Paasnaweek 1991 gesweef het.
Kennedy het familielede en vriende vir die vakansie naweek na die familie se Palm Beach -landgoed genooi. Die huis met ses slaapkamers, wat deur Joseph Kennedy in 1933 gekoop is, het vervalle geraak. Alhoewel dit nog steeds groot was in die familie, was dit by die plaaslike bevolking meestal bekend as 'n Kennedy -partytjiehuis.
Gaste gedurende die Paasfees was William Barry, wat as Bobby se lyfwag gedien het Patrick Kennedy en Jean Kennedy Smith en haar seun William, 'n mediese student van die Georgetown Universiteit. Volgens polisieverslae en verhoorgetuienis het 'n Vrydag -ete geëindig met die senator wat aan Scotch teug en aan Steve Smith herinner het. Omstreeks 11:30 het hy Patrick en Willy Smith gevra om uit te gaan drink. Die drie ry na Au Bar, 'n hip -nagklub wat bekend staan ​​as 'n bakkie vir ouer mans wat jonger vroue soek. Dit was nie die eerste keer dat 'n groep Kennedy -manne Au Bar in die klein ure besoek het nie.
By die klub ontmoet hulle verskeie inwoners, onder wie Patricia Bowman, 'n 29-jarige enkelma, en Michelle Cassone, 'n kelnerin in Palm Beach. Albei vroue het omstreeks 03:30 teruggekeer na die landgoed. Cassone het gesê dat sy en Patrick in 'n slaapkamer "gekuier" het toe die senator net 'n naghemp aangehad het. Versteurd deur sy voorkoms het Cassone die huis verlaat.
Bowman en Smith stap strand toe. Volgens Bowman het Smith hom toe seksueel op haar afgedwing. Terug in die huis het hy ontken dat sy haar verkrag het en na bewering aan Bowman gesê dat niemand haar sou glo nie.
Polisiebeamptes het die huis eers Sondag besoek en later gesê dat hulle glo dat nie die senator of Smith daar was nie. Dit was nie waar nie. Wat Kennedy nie kon vermy nie, was die media -stormstorm rondom 'n sappige verhaal oor drank, seks, die polisie -blotter en Amerika se voorste politieke familie.
Die Kennedys het hul eie ondersoek na Bowman begin. 'Ons het geweet dit is die manier waarop hulle die spel gaan speel,' sê Ellen Roberts, 'n aanklaer oor die saak. "Patty was beslis nie 'n slegte mens nie. Maar sy het 'n verlede."
Groot nuusorganisasies, waaronder The New York Times, het Bowman se naam gepubliseer, wat verdere kontroversie ontlok.
Die verhoor is landwyd op televisie uitgesaai. Tot O.J. Simpson, was dit die mees bekykte verhoor in die Amerikaanse geskiedenis. Die vervolging het Kennedy as 'n nadelige getuie geroep en geglo dat dit hom meer aggressief kan ondervra as wat Kennedy deur die verdediging ontbied word. Maar volgens die hoofverdediger, advokaat Roy Black, het die strategie sleg teruggekap. 'Hulle het Ted Kennedy se charisma onderskat,' sê Black. 'Sodra hy by die hofsaal instap, kan u sien dat dit 'n ramp vir die vervolging sal wees.'
Kennedy het op 6 Desember standpunt ingeneem en ontspanne en selfversekerd gelyk.
Nee, sê Kennedy, hy het daardie nag geen gille gehoor nie. Ja, hy was spyt dat hy nie ''n lang wandeling op die strand' gegaan het nie, eerder as om te gaan drink. Eers toe Bill Barry en Steve Smith genoem word, het Kennedy sigbaar emosioneel geraak. Smith, het hy met 'n harde stem gesê, "was vir my baie spesiaal."
Swart het gevoel die balspel is verby. 'Skielik was dit nie die Kennedys -omgee wat die jurie sien nie,' onthou hy, 'maar 'n gevoel van weemoed wat daaroor hang.'
Willy Smith is vyf dae later vrygespreek. In 1995 verkoop die Kennedys hul landgoed in Florida aan 'n bankbestuurder in Manhattan.
Thomas het besluit om die uittredende regter Thurgood Marshall, 'n burgerregterheld, te vervang. Sy geregtelike temperament was egter skerp in stryd met die van Marshall, en hoewel Thomas min geskrewe opinies uitgespreek het, het Kennedy sy benoeming as 'n truuk beskou om die hof se 'swart sitplek' te vul met 'n jong juris wat die hof kon kantel vir dekades regs.
Kennedy se frustrasie was duidelik tydens die verhore in September, toe Thomas beweer dat hy nog nooit Roe v. Wade met kollegas bespreek het nie. Tog blyk dit dat Thomas sonder sterk teenkanting van Afro-Amerikaanse leiers op pad was na bevestiging. Toe verskyn Anita Hill.
In 'n paar onstuimige dae het die fokus verskuif van geregtelike filosofie na persoonlike gedrag en waarheid. En dit sou byna gewaarborg word dat Kennedy se naam in dieselfde ongemaklike gesprek ingesleep sou word.
Soos Thomas, was Hill 'n Afro-Amerikaanse en Yale Law School-gegradueerde. Nadat sy as assistent van Thomas by die Departement van Onderwys en die EEOC gedien het, het sy aan ondersoekers gesê dat Thomas verskeie kere seksueel aangekla het. Die verhore is heropen voordat 'n stemming oor die Senaat oor Thomas gehou kon word.
Hill het aangeneem dat ander met soortgelyke verhale na vore gekom het. Hulle het dit egter nie gedoen nie, en op 11 Oktober is sy deur die komiteelede gebraai terwyl miljoene na haar getuienis op televisie gekyk het. Hill het gesê Thomas het flieks wat hy gekyk het, beskryf en gespog oor sy eie seksuele uitbuiting. Thomas daag Hill se verslag woedend uit en noem die verhore '' 'n hoëtegnologie-lynch vir groot swartes '.
Kennedy het min gesê terwyl die Republikeine Arlen Specter en Orrin Hatch agter Hill aan geloop het. Soms lyk Kennedy verleë deur haar grafiese getuienis. Eers op dag drie protesteer hy teen die behandeling van Hill.
'Die kwessie gaan nie oor diskriminasie en rassisme nie,' het Kennedy gesê. 'Dit gaan oor seksuele teistering.' Hy het verder gesê: "Is ons 'n ou seunsklub, op sy beste ongevoelig en miskien iets erger? Sal ons probeer om 'n verskoning op te stel? Om 'n las op te lê? Om 'n onbeduidende aanval op 'n vrou te duld om 'n stem te rasionaliseer hierdie benoeming? "
Nadat Thomas met 52-48 stemme bevestig is, word Kennedy aangeval omdat hy te min, te laat gesê het.
'Dit was duidelik dat hy ontslae geraak het,' sê Faye Wattleton, die voormalige direkteur van Planned Parenthood. "Sy persoonlike lewe het die soort brandende aanval versag waarvoor hy bekend geword het." As ek terugkyk, glo Hill dat 'n sterker verdediging deur Kennedy meer seergemaak het as wat dit gehelp het.
"As gevolg van die situasie waarin hy verkeer, kon ek sien dat mense ons albei diskrediteer," weerspieël Hill, nou professor aan die Universiteit van Brandeis. Belangriker vir Hill was die verbreking tussen waarvoor wetgewers soos Kennedy in die openbaar gestaan ​​het en hul private optrede.
Komiteelede aan beide kante, sê sy, "onderskat die politieke impak van die kwessie [seksuele teistering]. Ek dink nie hulle het ook verstaan ​​dat op 'n persoonlike vlak die teistering wat hulle elke dag gesien het, 'n ongelykheidsprobleem was nie."
As daar een les te trek is, voeg sy by, dit is dat die stryd om gelykheid in die daaglikse lewens van mense geïnternaliseer moet word. In daardie opsig, sê sy, was Kennedy "nie anders as iemand anders nie."
Die Reggies was ou, gekoesterde vriende wat Kennedy tydens slegte tye en goed ondersteun het. Edmund, 'n afgetrede regter en bankier in Louisiana, het Kennedy-bande gehad wat dateer uit 1956, toe hy die demokrate in Louisiana laat optrek het om Jack se vise-presidensiële bod te ondersteun. Hy het die presidensiële veldtogte in '60 (vir Jack), '68 (Bobby) en '80 (Ted) in Louisiana bestuur. Doris was 'n vurige voorsitter van die party wat, teen 'n stoot om Jimmy Carter eenparig te laat benoem, die enigste Louisiana -vloerstem vir Ted Kennedy by die Demokratiese Konvensie van '80 uitbring.
In 'n politieke wêreld waar alliansies ebbed en vloei, het die Kennedys nie meer lojale bondgenote gehad as die Reggies of Crowley, La.
As die band tussen die twee gesinne egter op politiek gebou is, het dit deur die jare gegroei tot iets dieper. Die Reggies was Libanese-Amerikaners met diep Suid-wortels. Die Kennedys was Iers-Katolieke Noordoosters. Ten spyte van hul oppervlakkige verskille, het die Reggies en hul ses kinders meer as 'n bietjie Kennedy in hulle gehad. Edmund was 'n onbeskaamde liberaal uit die hart van Dixie, 'n immigrantseun wat die Amerikaanse droom leef. "Laaste een in die swembad is 'n Republikein!" dit is bekend dat die regter na sy kinders gekyk het. Hy en die senator en mdash saamtrekkende mans met robuuste humorsinne en mdash was lief vir mekaar se geselskap.
Nadat Bobby gesterf het, sê Edmund Reggie, "het ek Ted as my beste vriend beskou."
Die partytjie het plaasgevind in die huis van Washington, Vicki Reggie (37), die egpaar se tweede oudste kind. Twee dekades jonger as Kennedy, kom sy uit 'n ander generasie, 'n ander plek in die lewe. Alhoewel sy een somer in Kennedy se kantoor in Washington geïnterneer was, het die twee mekaar skaars geken, nadat hulle slegs 'n kort gesprek en foto-opname gedeel het. Na die regsskool het Reggie met die telekommunikasie -advokaat Greg Raclin getrou, na DC verhuis om bankwese en bankrotskap te beoefen en 'n gesin te stig.
Vicki Reggie, wat in 1990 geskei is, was geen lid van die sosiale kring van Beltway nie. Jongleren met alleenstaande moederskap en 'n veeleisende loopbaan het uitgesluit dat ek baie 'n ontmoetingslewe kon hê. Sy is ook aangewys as 'n vennoot by haar firma, en kombineer wat kollegas sê 'n vermoë is om komplekse finansiële transaksies met 'n hoë mate van emosionele intelligensie te bemeester.
"Vicki was 'n regte ster," sê Steven Engelberg, wat die regs kantoor bestuur het waar Reggie gewerk het. 'Sy was nie net 'n uitstekende prokureur nie, sy het geweldige politieke vaardighede en 'n goeie sin vir humor.'
Kennedy besef baie van die eienskappe wat haar 'n uitstekende prokureur en skerp elmboë gemaak het, gekombineer met 'n nog skerper wysheid, toe hy die deurklokkie lui vir die verjaardagpartytjie. 'Wat is daar,' het sy gesê en glimlag vir die senator, 'kon u nie 'n afspraak kry nie?' Hy volg haar die kombuis in terwyl sy aandete maak en vra haar 'n paar dae later. Aanvanklik meer sosiaal as romanties, het hul vergaderings geleidelik verdiep in 'n wedersydse liefde wat hulle albei verbaas het.
Wat het Vicki anders gemaak as die tellings van ander 'datums' wat Kennedy nagestreef het? Sy was jeugdig en aantreklik: 5-voet-8 met donkerblou oë en 'n gesofistikeerde lug. Intelligent, polities vaardig, lief vir opera en pro -voetbal, 'n volmaakte kok. Meer belangrik, miskien, het sy twee kinders van 5 en 8 jaar grootgemaak wat sentraal in haar lewe was. Vir al sy middeljarige braaivleis was Kennedy lief vir kinders en het hy nooit gelukkiger gelyk as omring deur hulle nie.
'Sy lewe het 'n heel ander rigting gegaan toe hulle mekaar ontmoet, en toe het dit alles bymekaar gekom,' sê Heather Campion, 'n jarelange Kennedy -vriend. "Vicki het Ted Kennedy vir ons baie meer toeganklik gemaak as wat hy voorheen was. Niemand van ons het hom nog ooit so gesien of geken as 'n gesinsman, 'n romantiese man nie."
Anders as Joan en ander vroue van Kennedy -mans, het Vicki sy politieke belange gedeel, sodat sy in alle aspekte van sy lewe as vennoot en mdash en probleemoplosser kon dien
Nadat hulle 'n paar weke uitgegaan het, was die senator vas op Capitol Hill en kon dit nie by die huis kom vir aandete nie, waar hy gereeld met die huiswerk van die kinders gehelp het en vir hulle verhale voor die tyd gelees het. Op daardie oomblik het sy later gesê: 'Ek het al hoe meer begin besef dat hierdie man baie belangrik in my lewe is.'
Vir Pamela Covington, 'n goeie vriend van Reggie, was die liefde tussen Ted en Vicki 'dadelik duidelik'. Covington, wat haar bewus was van die reputasie van die senator in die verlede, was onbesorg dat Vicki die weg van ander Kennedy -vriendinne sou volg. 'Vir al haar sin vir humor kan Vicki vir haarself sorg,' sê Covington. 'Ek het geweet dat watter besluit sy ook al geneem het, die regte besluit sou wees.'
Edmund Reggie, wat baie gesien het van wat hy Kennedy se "wilde kant" noem, was eweneens onbesorg. 'Daar was geen romanse voor Vicki nie,' sê hy. "Ek het geweet hoe sterk sy godsdienstige geloof was. En ek het uiteindelik geweet dat dit die deurslag sal gee."
Nadat hulle getroud is, is Vicki gevra of Kennedy se reputasie as vroulike vrou haar laat stilstaan ​​het.
'Ek ken hom,' het sy gesê. "Ek ken die ontsaglike respek wat hy vir my en sy dogters en sy ma het. Ek dink dit sê alles."
Edmund en Doris Reggie was daardie Desember op Nantucket toe die senator seil om hul toestemming te vra om met hul dogter te trou. Hulle het gelukkig ja gesê. In Januarie stel die senator formeel voor tydens 'n uitvoering van "La Boheme", Vicki se gunsteling opera. Hulle trou in Julie tydens 'n burgerlike seremonie in Kennedy se huis in Virginia. Die nuus verstom baie wat Kennedy op sy woord gestel het dat hy nooit weer sou trou nie, en vermoed dat hy dit slegs om politieke redes doen.
'Laat ek dit so stel', sê Edmund Reggie. "Ons ken almal mense wat verlief raak, trou, en 'n paar jaar later twee verskillende mense word. Ná 16 jaar se huwelik is Ted en Vicki nader en meer romanties as na vyf jaar. Dit is indrukwekkend."
Die somer van 1994 was besig om af te neem toe David Burke vra of hy kan help met die herverkiesingsveldtog van die senator. Vir Burke, 'n ou Kennedy -hand wat CBS News bestuur het, was dit ondenkbaar dat die senator moeilik sou wees om in Massachusetts te wen. Sedert sy eerste senaatren het Kennedy minstens 60 persent van die stemme behaal. Hy het $ 3,6 miljoen vir hierdie veldtog ingesamel en honderde miljoene federale dollars na die Bay -staat gestuur.
Dit was 'n goeie rekord, dink Burke. Ongelukkig het die peilingsgetalle en nuusrubrieke 'n ander storie vertel.
Kennedy se vroeë voorsprong van 20 punte het tot byna nul gekrimp. Die 25ste herdenking van Chappaquiddick is wyd opgemerk. Joan Kennedy was op soek na 'n nuwe egskeidingsskikking. Ou demone was moeilik om te ontsnap.
Boonop het Kennedy (62) nog nooit 'n so goed gefinansierde en telegeniese teenstander teëgekom as die 47-jarige sakeman Mitt Romney, 'n welgestelde, Harvard-opgeleide waagkapitalis nie. Nou, terwyl Republikeine regoor die land gereed was om die Demokrate weg te blaas, het Kennedy veral gegrief oor Romney se implisering dat die tyd van die senator verby was. Onthou een van die veldtogpersoneel: "Hy was beledig dat so iemand saam met hom in die Senaat kan kom sit."
Kennedy het Burke gevra om in sy veldtogmotor deur die staat te ry. 'Wat hy regtig nodig gehad het', onthou Burke, 'was 'n ouer hand soos ek om mee te praat.'
Trouens, 'n groep ou hande is teruggeroep om die veldtog te begin. Bob Shrum was aan boord, skryf toesprake en gee advies oor mediastrategie. John Sasso en Paul Kirk het ook ingeskryf. Tom Kiley en Jack Corrigan het peilings en navorsing gedoen, Rick Gureghian, die perskantoor. Ranny Cooper het kort na Burke aangekom. Michael Kennedy, die neef van die senator, het die veldtogbestuurder se titel beklee. Charles Baker het die veldbedrywighede verskerp wat sedert Kennedy se wedloop tot 'n einde gekom het. Saam met Vicki en Edmund Reggie was almal veterane van veldtogte op presidensiële vlak.
Geld was 'n groot bron van kommer. Romney het belowe om tot $ 8 miljoen aan die wedloop te bestee. Kennedy se personeel het twee begrotings opgestel, een as hulle 'n gemaklike voorsprong het, die ander as die wedloop naby was. Plan B was nou van krag. Met uitgawes wat uiteindelik $ 10 miljoen beloop, het die plan voorsiening gemaak vir 'n reeks negatiewe advertensies wat op sy teenstander gerig was, 'n taktiek wat Kennedy nog nooit gebruik het nie. Die senator het 'n tweede verband op sy huis in McLean aangegaan om die rekeninge te help betaal.
Romney se strategie: verkoop homself as 'n werkskeppende uitvoerende gesag en 'n buitestaander in Washington, 'n gesinswaarde Mormoon met gematigde sienings oor sosiale kwessies soos gay-regte en aborsie. Kennedy, daarenteen, was oud, uit voeling, verslaaf aan misdaad en het spesiale belange gehad. Slegs die persoonlike lewe van die senator was buite die perke, het Romney aan sy personeel gesê.
'Mense in Massachusetts het die goed al geweet', onthou Charles Manning, veldtoghulp. 'En die nasionale gehoor het in elk geval nie hier gestem nie.'
Kennedy se uitdaging? Stel homself weer voor by kiesers en partytjie-organiseerders, herleef sy kernafdelings, soos georganiseerde arbeid, en heropvoed hom oor 'n staatsekonomie in 'n vinnige oorgang. Dit, en leer Romney, indien nodig, 'n les in hardebalpolitiek.
'Hy was moontlik uit die sentrale rol, maar Romney het 'n glasbek,' sê Burke.
'N Personeelvergadering van 18 September het die toon aangegee. Met die jongste peiling van Kiley wat Kennedy 'n punt agtergebly het, was die bui om 'in die afgrond te kyk', soos verskeie deelnemers dit stel. Shrum, gerugsteun deur Vicki, het aanbeveel dat hy moeiliker gaan na Romney. Personeel het verneem dat Bain Capital, die firma van Romney, 'n papieraanleg in Indiana, SCM, gekoop het, wat toe werkers ontslaan het, wat 'n bitter staking veroorsaak het. 'N Assistent is gestuur om 'n onderhoud met ontevrede werknemers te voer. Advertensies wat rondom hierdie onderhoude gebou is, het Romney se beeld as 'n werkskeppende uitvoerende hoof skerp onderdruk.
'Ek wil aan Mitt Romney sê: As u dink dat u so 'n goeie senator sou wees, kom hierheen na Marion, Indiana, en kyk wat u onderneming aan hierdie mense gedoen het,' daag 'n werklose verpakker uit . Toe 'n 'waarheidsgroep' van ses stakende werkers ooswaarts reis om Romney te konfronteer, het hy geweier om drie dae lank met hulle te vergader en die verhaal onnodig lewendig te hou. Kennedy het ten volle voordeel getrek en sy saak met kiesers van blouboordjies in die hele staat aangedring.
"Arbeid het Romney gehaat, ja. Maar hulle was ook lief vir Ted," merk Baker op. 'Ek onthou dat die nasionale politieke direkteur van AFL-CIO gesê het:' Kyk, vertel my net wat u nodig het, en ons doen dit. ' "
Die wedloop het in hoë rat oorgeskakel. Romney het advertensies geplaas waarin sy all-Amerikaanse familie beklemtoon word. Kennedy spog met alles wat hy vir Massachusetts gedoen het, sy arm is liefdevol om Vicki gehang.
'N Groot en raserige skare het Faneuil Hall gevul vir hul eerste debat. Drie miljoen kiesers in Massachusetts het ingeskakel toe Kennedy op die verhoog stap na 'n donderende toejuiging.
Swaar op sy voete, maar vol selfvertroue, het hy Romney hard geslaan oor aborsieregte ('U is nie 'n prochoice nie, maar meerkeus') en gesondheidsorg. Toe Romney Kennedy agtervolg het omdat hy sy besigheidsrekord aangeval het, het Kennedy 'n oproep gelewer wat hy saam met Shrum geoefen het oor Romney se ondervraging van 'n Kennedy -familiebesigheidsooreenkoms. "Meneer Romney," het hy gesê, "die Kennedys is nie in staatsdiens om geld te verdien nie. Ons het 'n te hoë prys betaal."
Die skare, en die meeste kenners, het Kennedy as die duidelike wenner beskou. Kiesers in Massachusetts was dit eens en herkies die senator met 'n marge van 18 punte in 'n jaar toe die Demokrate agt setels in die Senaat verloor het aan die GOP.
Ted Kennedy, wat die oorwinning geniet met 'n vrolike Vicki aan sy sy, het voor sy hardste kritici, sy mees gedugte teenstander, en 'n magdom ou demone en mdash te staan ​​gekom en die oorhand gekry.
HEUWESTASIES VAN DIE RAJ
WANNEER EK DINK AAN my kinderjare in Noord -Indië, is dit altyd somer: die dae strek eindeloos, die son is altyd op sy hoogtepunt, wat die lug wit maak van hitte soos 'n blikkie, die aarde geel en krak van droogheid. Stofstorms vloei uit die woestyn en begrawe hele stede onder 'n versmorende geel vel. In die tuin krimp bome en gras en word strooi. Die elektrisiteit wankel en gaan dood, die krane raak droog. Maar dan kom verligting. Op 15 Mei het skole vir die somer gesluit en ons het ons boeke en klere in blikkoffers, mandjies en beddegoed gepak, die wolklere voel grof en krap, reiskoors styg in ons keel totdat ons siek voel, en toe loop ons deur die vetterige, verstikkende basaars waarvan die hele bevolking op die sypaadjies uitgestrek blyk te wees, na die Victoriaanse Gotiese stapel rooi baksteen en geel pleisterwerk wat die spoorwegstasie in Old Delhi was en is. Daar hardloop ons op en af ​​op die stampvol platform, verby portiere, bagasiewaentjies, bedelaars en kosstalletjies, op soek na die wa met ons naam op die besprekingstrokie wat by die deur geplak is. Toe klim ons in om vier groen leerbanke te vind, 'n leer om in die boonste te klim, leeslampe en metaalhouers vir glase langs elkeen, 'n metaalwasbak wat teen die muur gevou word, drie luike - van hout, glas en gaas - by elke venster om op en af ​​te trek, donker violet nagligte en elektriese waaiers wat soos vlieë teen die plafon gegons het (voorheen was daar lugversorging wat nie net koel lug meebring nie, maar ook beskerming teen roet en vuil, sodat die skoon bed linne, gordyne en matte word moontlik). 'N Draer in 'n sanderige wit uniform en rooi tulband met 'n hoogtepunt, het aandete op blikkies gebring - altyd hoenderkerrie en rys gevolg deur karamelvla (noudat daar yskaste in die eetwa is, dit word vervang deur koppies roomys) - en neem ons bestellings vir ontbyt, wat altyd baie sterk tee sou wees, gebraaide roosterbrood en omelette wat blink van uie en groen rissies. Toe hy vertrek, berei ons ons voor op die bed, terwyl ons sukkel en giggel in die beperkte ruimte en wonder hoe sommige passasiers dit regkry om in die badkamers te bad terwyl hulle enkeldiep in die water sak. Uiteindelik klim ons in ons stapelbeddens - nie 'n oomblik te gou vir ons uitgeputte ma nie - seker dat ons nie sou slaap vir die wiele wat stamp en die skril geroep van verkopers by verbygaande stasies nie - maar ons slaap, maar ons het daarin gehamer deur die ritme van die stoomtrein.
Om sesuur het ons wakker geword toe ons op die perron van 'n klein speelgoedstasie aan die voetheuwels kom. Vinnig, vinnig het ons ons bagasie oorgeplaas in 'n kleiner trein, of 'n taxi, of 'n bus, en ons het teen die flanke van die berge opgestapel, deur massas bamboes en lantana opgestyg om die dennenwoude binne te kom, silweragtig en opgewek en harsagtig , toe nog hoër, na 'n gebied waar mis deur die sipresbome blaas en die vensters met reën besprinkel. Uiteindelik het dit opgeklaar, en ons sien die eerste skuins rooi blikdakke, die eerste kerktoring en die onstuimige basant -basaars wat teen die afgrond gly. Ons het opgestaan ​​en ons wolklere met 'n gevoel van doel aangegryp, want ons het by die heuwelstasie aangekom.
Ons volg 'n patroon wat eeue gelede uiteengesit is deur buitelandse indringers wat na Indië gekom het vanweë sy rykdom, maar nie die klimaat kon nakom nie. Die eerste Mogul -keiser, Babur, het by aankoms gekla: ' ɽie mense is nie mooi nie, het geen idee van die vriendelike samelewing nie. . . daar is geen ys of koue water nie. . . geen bad of kolleges nie, geen kerse, geen fakkels, nie 'n enkele kandelaar nie, en dit klink baie soos die memsahibs wat twee eeue later die Britse avonturiers gevolg het wat besluit het om die handelsgrense uit te brei tot 'n ryk. In tydskrifte, herinneringe en huisbriewe betreur hulle die stof, die onbekwaamheid van bediendes en die verspreiding van slange en skerpioene. Vroue sak en kinders sterf. Iets moes gedoen word.
Die Britte laai dus hul gesinne en besittings op perde, waens en jampane en klim in die Himalajas. Hier het hulle die koel wind, die wilde rose, die strome, watervalle, sparre en varings van die verre Engeland gevind. Die berge het wel duisende voet in die wolke getorring, moessonreën het deur die heuwels gedompel en die woude was onbegaanbaar, maar met koningin Victoria se naam op hul lippe het hulle dit alles reggekry. Binne 'n eeu is paaie gebou met die nodige brûe, tonnels en akwadukte, en in die skoongemaakte woude het klein Engelse vakansiedorpe ontstaan, met kothuise, roosbome, teewinkels, teaters, kerke en begraafplase. In die verste en verste gebied het die pilare van die Raj surrealistiese replika's van die klein kusdorpe Devon en Dorset gebou. Die heuwelstasie het deel geword van die Indiese ervaring.
Dit kan Simla of Mussoorie, Naini Tal of Ranikhet, Darjeeling of Dharmsala wees. Elkeen maak aanspraak op die titel Queen of the Himalaya, aangesien elkeen 'n tiara ligte het om die heuwels in die digte donkerte van die Himalaya -nag te kroon.
Simla het waarskynlik die eerste aanspraak op die titel, aangesien dit die somerhoofstad van die Britse Raj was en nou 'n staatshoofstad is. Daar is nog steeds spore van die Britte, maar hulle word al hoe flouer: Viceregal Lodge staan ​​nog steeds bo -op Summerhill soos 'n baroniale kasteel, maar as die Indian Institute of Advanced Studies het dit die onstuimigheid van burokrasie aangeneem, die portrette van die pastorieë verwyder van die paneelmure en metale boekrakke en opvoustoele wat die balzaal skaam in beslag neem. Die Gaiety Theatre on the Mall, 'n klein juweel van Regency -argitektuur, bied nie meer so iets soos die Gilbert- en Sullivan -operas op nie, waarin die Britte dit verheug het dat dit nou gasheer vir die gaste en die x27 ' deur Bombay -filmsterre is.
Dit is nie die elegante, ietwat dekadente toneel wat Kipling beskryf het of Lola Montez kortliks verblind nie, maar Simla bly 'n regeringsentrum: jeeps met amptelike nommerplate jaag op en af ​​in die strate, en die grys beton en blik van staatsbehuising dek die heuwels met sy sombere skurfte. Die skole wat deur die Britte gestig is vir kinders wat nie gestuur kon word nie, is nou gewild onder die Indiese hoër middelklas: seuns in grys flanel speel sokker op die speelgronde van Bishop Cotton School, en meisies in St. Bede 's College leer nog steeds musiek en etiket.
Toerisme was die grootste instrument van verandering, net soos elders. Die rykes neem nie meer 'n huisie nie en vestig hulle vandag vir die somer, kom die gewone Indiese middelklas met oorlaaide busse uit die snikhete stede van die vlaktes, bly 'n paar dae in goedkoop hotelle en kuier in die winkelsentrum met transistorradio's en kameras koop pittige versnaperinge vir hul kinders en sny kieries en viltpette vir hulself.
Om 'n oord relatief onaangeraak deur die nuwe toerisme te sien, moet u 'n effense ompad deur die denneboske neem op pad na Simla, na Kasauli, die kleinste van die heuwelstasies. Hier vind u al die belangrikste kenmerke: 'n klub met 'n dansvloer, 'n biljartkamer, tennisbane onder reusagtige deodarbome, 'n grys klipkerk, 'n lieflike kanton en 'n huisie met die naam Fairhaven, The Grange of Shrubberies. Ook die eerste Pasteur-instituut in die land, wat sy onheilspellende grys skoorstene bo die stad en oorkant die vallei grootmaak, die rooidakgeboue van Lawrence School, eens 'n openbare skool vir kinders van weermagoffisiere, nou vir Indiese kinders uit ryk gesinne. In die somer word die dennewoude so droog dat vure uitbreek, terwyl die moesson wilde dahlias en vars gras na vore bring waar as was.
Mussoorie het al die geskarrel en menigte van 'n someroord. Aan die een kant, Charleville, is daar 'n Tibetaanse vlugtelinge sentrum waar u Tibetaanse matte en geborduurde jasse kan koop, kluitjies en noedelsop kan eet en kyk hoe Tibetaanse weeskinders hul lesse sing en speel. Aan die ander kant, Landour, is daar 'n Amerikaanse sendingskool, Woodstock, tussen eike en rododendrons, waar kinders bofbal speel en springmielies eet.Tussen die twee stukke van die Mall, vol toeriste wat op ponies ry, pienk en pers wol by die stoepe koop, roomys eet en videospeletjies speel. Vreemd genoeg word die gevoel van die berge sterk na donker wanneer die ligte van Mussoorie aangaan, die sterre swaai uit die lug en 7000 voet onder, die vlaktes besprinkel met die helder stof van stadsligte langs die riviere wat kruis dit onsigbaar.
Ranikhet lê dieper in die berge, die wêreld van die vlaktes en stede wat verder agtergelaat word. 'N Mens kan ure lank deur dennebome en deodarwoude loop en niks anders as ape sien wat in die bome swaai nie en die soet stemme van die Himalaja met hul lang blou sterte. Die stad word netjies en afgerond gehou en gepoleer deur die Kumaun -regiment wat daar gestasioneer is, en die spoke van die Britse offisiere woon sy seremoniële etes by in die gemors en bly in die klub, wie se lede sit en tee drink op stoepe wat uitkyk oor die tuine en tennisbane na die Trisul -reeks, die hoogste piek - Nanda Devi - wat soms soos 'n wit godin voorkom. In die grot, met 'n steenkoolgeswarte kombuis, kan die kok nog steeds tot braaivleis met mintsous styg, en die biblioteek huisves gewilde romans uit die 20's en 30's onder 'n lekkende dak. Daar is geen modieuse promenade hier nie, maar u kan 'n piekniek neem na Chaubattia, waar appelbome op die terras groei en strome deur varings en mos vloei. Hierdie woude was eens die tuiste van Jim Corbett, die skrywer van ' 'The Man-Eaters of Kumaon ' ' en ' ' The Man-Eating Leopard of Rudraprayag, ' ' en hoewel tiere, bedreigde spesies, is beperk tot die Corbett Nasionale Park aan die voet van die heuwels, luiperds loop nog vry rond, en bokke en troeteldierhonde moet in die skemer versigtig toegesluit word as hulle nie in die nag weggeruk moet word nie. 'N Trekreis van drie dae deur hierdie berge en woude neem die meer avontuurlustige reisiger na die Pindari-gletser in blomweide onder die sneeu.
Naini Tal in die omgewing het 'n unieke kenmerk - 'n myl lange meer glasagtige groen water, omring met wilgers, waarop 'n mens kan seil of seil in die seiljagte wat aan die seiljagklub behoort. Oorkant die meer is die tempel van die presiderende godin van die meer; sy koperklokkies lui voortdurend deur pelgrims. Die stad self word in 'n beker gehou en steil opdraande klim. In die seisoen - van Mei tot Julie - lui die skaatsbaan met die geluid van rolskaatse, en ponies spring om die meer, hul stertjies word vasgehou deur hygende bruidegom terwyl toeriste hulle laat galop met skakelaars wat van wilger af gesny word. Die strate is bedek met stalletjies met soet, stroperige tee, gebraaide versnaperinge en pruime, perskes en pere in die omgewing.
Die stad Dharmsala, geleë onder die kragtige berge van Dhauladhar, wat selde deur herders en enorme, ruige bergbokke gekruis word, het 'n paar Britse raakpunte in die boonste dele, in Macleodganj -die kerk en die dig toegegroeide begraafplaas, 'n kruideniersware winkel, bestuur deur dieselfde Parsee -familie vir drie generasies, wat plakkate van Bath Olivers en Chivers -konfyt behou lank nadat dit deur Indiese produkte vervang is - maar andersins kenmerkend is vir die Tibetaanse bevolking. Die Dalai Lama het dit sy toevlug gemaak toe hy uit Tibet gevlug het, en die mees vroom van die Tibetane het in sy omgewing gebly, sodat hulle hom by gebedsbyeenkomste kon sien of bergop jaag in 'n jeep, pienk wange en uilig in groot brille. Diegene wat Tibetologie of Boeddhisme wil studeer of saam met Tibetaanse vlugtelinge wil werk, kom na Dharmsala, maar min ander.
Teen die oostelike punt van die Himalaja, waar hulle Nepal, Tibet, Sikkim en Bhoetan raakloop, is daar 'n groep heuwelstasies van 'n heel ander aspek, nie net omdat hulle deur Calcutta, in die oostelike deelstaat Bengaal, benader word nie. as Delhi, maar ook omdat hul bevolking meer Mongools as Indies is. Die berge is duidelik nader aan die oostelike trope. As u uit die vliegtuig by Bagdora kom, of uit die trein by Siliguri 'n paar kilometer verder, voel u die baie vogtige, stomende, snikhete lug om u en sien u die digte, klam groen van 'n vogtiger land - piesangboorde, ryslande , strooi-grasdak-hutte op bamboes-stelte en groot teakwoude waarin olifante rondloop. Waar die bos skoongemaak is, rol die teetuine in gladde, rustige myle in die skaduwee van veeragtige bome, blou getint deur verbygaande wolke. U kom verby die groot wit bungalows van die teeplante, die fabrieke met blikdakke en die hutte van die teetuinwerkers, terwyl u opdraand in die klein speelgoedtrein wat in 'n drafponie ry, afdraai. U kan uitspring om u bene te rek, langs die bosse bloeiende rankplante, lantana en bamboes hardloop, en dan weer spring om in die hoër rigtings te klim, waar mis van heuwels af krul met Boeddhistiese kloosters met geverfde dakrand en leërs van fladderende vlae.
Darjeeling is net so dikwels in mis gehul as in sonskyn. 'N Kykie na die berg Kanchenjunga is so skaars en wonderbaarlik dat 'n mens geseënd en begunstig voel soos deur 'n godin, en dit is inderdaad hoe die berg deur die bergmense, boeddhisties eerder as Hindoe, met die skuins oë en hoë wangbene van die Mongoolse beskou word. Daar is 'n Tibetaanse vlugtelinge -sentrum waar Tibetaanse tonele op jute -boekrolle geskilder word en Tibetaanse jakkalse in matte geweef word, terwyl die basaar vol dik silwer juweliersware en briljant gekleurde gebreide wol is. Die invloed van die Britte bly in die Planters Club waaraan planters - nou meer Indiër as Britte - uit die omliggende teetuine kom om te ontspan met bier op die stoepe en in die kroeg, en in die botaniese tuine, waar begonias en orgideë bloei in 'n Victoriaanse serre. Government House, met sy borrel van 'n koepel, is 'n Occidental -visie van die Ooste, nie die een of die ander nie.
'N Ry deur teetuine, deodarwoude en oor die skuimende Tista -rivier deur 'n hangbrug bring 'n mens na Kalimpong, 3000 meter laer, sodat die naaldbome bedek is met bloeiende bougainvillea, en mango en papaja groei langs die wilde peer- en pruimbome. Elke derde huis het 'n kwekery van fyn geurige Himalaja -orgideë, of Indiese kaktusse en vetplante, wat oor die hele wêreld uitgevoer word. Die bevolking - 'n mengsel uit Nepal, Tibet, Sikkim en Bhoetan - sit rondom die klein basaar wat twee keer per week lewendig word met piepende varke, gekapte hoenders, heuning en sampioene, vars kaas en yakbotter, los teeblare en medisyne kruie, ingebring deur boere en hul vroue in gekleurde bloese en gestreepte voorskote. Voordat hulle na hul dorpe terugkeer, kan hulle sien dat hulle hul inkomste spandeer in soprestaurante wat aan die vars noedels in die kothuisbedryf van die omgewing gehang is, kaartjies speel en die plaaslike drank drink, gebrou uit gegiste gierst en warm gedrink word uit bamboesbekers deur bamboesstrooitjies. .
Die busdepot van Kalimpong wemel van die kreunende busse wat u verder deur die vallei kan neem, langs die wedrenne Tista - 'n gebied wat bekend is vir lepidopteriste regoor die wêreld vir sy poukleurige, stadig waaiende en weelderige skoenlappers - na Gangtok, die hoofstad van Sikkim. Gangtok, wat eens 'n klein dorpie aan die voet van die paleis en die klooster was, het vinnig gegroei tot 'n bedrywige grensdorp met hotelle, restaurante, videosalonne en kroeë wat die giersbrou bedien, asook soet likeurs gemaak van koffie , kersies en betelblare. Van hier af kan u na die Pemeyangtse -klooster trek om die berg Kanchenjunga van naderby te bekyk, of die Groen mere waar yaks in die hoë weide dwaal, of na die grens, waar u deur die verkyker kan kyk na die Chinese soldate wat waai en groete skree van die ys en klippe van Tibet. NA DIE HEUWELS
Inligting oor die heuwelstasies, insluitend lyste met verblyf, is verkrygbaar by die Government of India Tourist Office, 30 Rockefeller Plaza, New York 10112 (212-586-4901). 'N Paar ou bakens moet veral genoem word.
In Simla is die Oberoi Clarkes Hotel (voorheen Clarkes) 'n chalet uit die begin van die eeu tussen bome en grasperke in die winkelsentrums, $ 55, en suites $ 60. Die hotel kan bespreek word by Loew 's Representation International, 666 Fifth Avenue, New York 10103 (212-841-1000 of 800-223-0888), wat die Oberoi-ketting verteenwoordig.
In Darjeeling beloop die Windamere, wat op 'n plato 'n paar honderd voet onder die top van Observatory Hill geleë is, die Raj in sy meubels en diens -dubbelkamers, met volpens, ongeveer $ 55.
Phuket -villa te huur kan 'n wonderlike vakansie in Thailand wees
Phuket is 'n uitstekende opsie vir toeriste wat wil ontspan onder die eksotiese sonskyn en die strand op sy beste wil waardeer. Dit is regtig 'n merkwaardige eiland met talle wonderlike panorama's, baie fantastiese eetplekke, wonderlike naglewe en baie vriendelike mense.
Verskeie besoekers stel dit voor as hul tweede huis, aangesien hulle regtig so gemaklik voel hier. Phuket -villas produseer golwe spesifiek vir diegene wat 'n blyplek benodig tydens die eiland. Dit word gewoonlik erken vir sy fantastiese eetgoed, uitstekende diens en ontspanne eksklusiewe villa's in Phuket. Verbeel jou net dat jy wakker word en groen bergreekse en baie blou water kan sien. Dit word nie groter as dit nie. U word oral beloon met 'n wonderlike omgewing wat eksklusiewe luukse villa Phuket kan bied.
'N Ontspannende woning is belangrik vir 'n indrukwekkende vakansie. As u wil bly in die luukse, rustigste villa's wat Phuket bied, kan u dit hier kry. Dit is regtig 'n groot wegbreek, gewoonlik in ryk, gekleurde bome. Die uitsig is regtig ongelooflik en beskik ook oor die blou warm oseane en die ryk groen nie te ver nie. Met twee enorme slaapkamers, is dit regtig die perfekte huis weg van die huis vir 'n klein groepie maats of selfs vir die hele familielede. Die sitkamer het gevorderde geriewe, stylvolle huisversiering in neutrale kleure, sowel as baie aantreklike plaaslike kunswerke en kunsvlyt. Die eetarea deel 'n plek met die sitkamer, 'n elegante etenstafel en gepaste stoele. Toeriste sal dit beslis waardeer om in die villa te ontspan as 'n uitstekende boek of selfs 'n gesonde tropiese lug. Dit is beslis tussen die beskikbare villa's in Phuket met sy eie eksklusiewe swembad, sodat u voortdurend kan swem as u wil.
Die waskamer is 'n ontwerper se droom, met kontemporêre wasbakke en 'n aangename wonderlike bad. 'N Beduidende spieël is op die muuroppervlak vir u versorgingsvereistes. Die slaapkamers het 'n oop ontwerp en styl, soos die meeste eksklusiewe villa's wat Phuket bied, en daarom kan gaste baie lug en sonskyn waardeer. 'N Webverbinding word binne die villa aangebied. Daar is ook 'n koffiemasjien, 'n LCD-TV, 'n lugversorgingstelsel, 'n plafonwaaier en 'n ingangskas. 'N Volledige kroeg is gewoonlik beskikbaar.
'N Ander modieuse vakansieverblyf is die wittebrood -suite. Dit is eintlik net die mees romantiese villa's op die terrein. Die duidelike besienswaardighede van die see verseker dat dit aantreklik is vir diegene wat regtig van 'n wonderlike omgewing en 'n ontspannende omgewing hou. Eteriese kunswerke en kleurtaktieke word gebruik om dit vir eggenote baie beter te maak. Daar is talle blankes en ook houtwerk in die interieurontwerp. Dit bevat sy eie swembad, daarom kan die paartjie die water maklik waardeer en ook saam wees, solank hulle wil. Die slaapkamer het 'n pragtige hemelbed en pragtige landskappe. Hedendaagse dienste sal u vakansie regtig meer ontspannend maak. Daar is beslis 'n groot LCD-TV, 'n wynkoeler, 'n netaansluiting en 'n goed gevulde kroeg. Boonop is daar 'n moderne koffiemasjien en 'n stereostelsel met DVD.
Dit bevat sy eie restaurant. Deur besoekers 'n aangename atmosfeer te bied, kan hulle 'n uitstekende maaltyd waardeer. Gaste kan hul verlangde luukse eetgoed waardeer terwyl hulle die wonderlike besienswaardighede waardeer. Klavieruitvoerings is iets waarna u ook vorentoe kan kyk - om 'n tikkie romantiek by u maaltye in te sluit. Die plek is rustig, wat gunstig is vir 'n aangename maaltyd.
Die landgoed is uiters passievol, daarom word dit gewoonlik gekies as 'n huwelikseremonie. U vind slegs 11 villa's op die terrein, daarom is dit 'n romantiese omgewing wat nie so druk is nie. Bereik u droom -troue aan die strand en trek ook voordeel uit die sagte weer van Phuket en die verwelkomende atmosfeer. U gaste sal beslis ook die konsep waardeer. Die belangrikste is dat u seker kan wees dat u 'n romantiese dag sal hê om geloftes met u geliefde uit te ruil. Die plek het die mooiste trou -aanbiedings wat aangebied word. Die landskapontwerpe word behoorlik versorg, wat dit die beste dekor maak vir 'n huwelikseremonietema.
Omdat daar soveel eksklusiewe villa's is waarvoor Phuket bekend is, kan dit baie oorweldigend wees as u op soek is na die beste vakansieplek. Phuket het te veel te bied met betrekking tot ontspanning, en 'n onvergeetlike verblyf word moontlik gemaak deur 'n aantreklike huis weg van die huis.