Daar was ‘n lang tydsverloop tussen die oorspronklike orakel en die opskrifstelling daarvan: selde, indien ooit, is profetiese uitsprake opgeteken terwyl die profeet gepraat het. Dit is veral die geval met Bybelse profesie. Profetiese tekste wat ons het, is nie die werk van die profete self nie, maar die produkte van latere skrywers;
Die pligte van verantwoordelikhede van die Ou Nabye Oosterse konings het nie veel verskil van dié van Israel en Juda nie. Die koning het in die eerste plek ‘n belangrike verpligting teenoor die gode gehad. Hy moes toesien dat die kultus in stand gehou word, en tesame daarmee dat die tempelgeboue nie verwaarloos word nie. Verder moes hy vir sy onderdane wees soos ‘n herder vir sy skape; hy moes toesien dat reg en geregtigheid geskied; dat die armes nie uitgebuit word nie; en hy moes die regte beskerm van dié wat dit nie self kon doen nie – soos die weduwee en die weeskind. As die koning gefaal het om aan die verwagtinge van die gode te voldoen, kon hulle hom straf – nog erger, die wangedrag van ‘n koning kon ‘n hele nasie ten gronde laat gaan. Die Esarhaddon-inskripsies maak die rede vir die verwoesting deur die Babiloniërs baie duidelik: die armes is uitgebuit; omkoopgeld is aanvaar; mense is van hul grond beroof; kinders toon geen respek vir hul ouers nie – daarom het die god teen sy eie mense gedraai en hulle in die hande van die vyand oorgegee.