Die saak met die saak
Mei 20, 2014 in Uncategorized
Marietie Louw-Carstens skryf oor Moord op Griekwastad, deur Charné Kemp. (Boeke24)
Ek volg nie hierdie hofsaak nie. Ek het die resensie benader met ’n oop gemoed (so oop as wat dit kon wees nadat ek die “op” in die titel raakgesien het) en is bevrees dit is ook maar koue kos. Louw-Carstens sê dit is ’n boek wat mense soos ek insiggewend sal vind. Goed so. Dit sal ook interessant wees vir hulle wat wel die saak gevolg het. By hierdie opmerkings, verwag mens, sal sy begin uitpak hoekom die twee groepe lesers dit interessant en insiggewend sal vind. Maar nee, ons kry net ’n verdere getokkel oor dit wat mens weet, en nie weet nie. Die goeie hoedanighede van die boek word nie deur die kritiese resensent opgehou vir oorweging nie. Die swak hoedanighede word nie uitgelig nie. En dan sluit sy af met ’n slot wat dawerend positief is en net weer dieselfde onrus aanwakker: Hoekom vind sy die boek só goed? Is die idee nie dat sy vir voornemende lesers sê hoekom nie?
Vicus Bürger skryf oor Die Griekwastad-moorde, deur Jacques Steenkamp. (Boeke24)
Deel van die antwoord op die vrae wat Louw-Carstens se resensie opgewerp het, word in Vicus Bürger se bespreking beantwoord: Die boeke is die lees werd omdat Charné Kemp en Jacques Steenkamp aan die voorpunt van die beriggewing oor die Griekwastad-moorde gestaan het. Hulle is die (hopelik) mees ingeligte persone om daaroor te kan skryf. Bürger stel die boek se gebreke en slordighede genadeloos aan die kaak, maar hy gee ook die soort inligting wat mens nie in Louw-Carstens se bespreking oor die Kemp-boek kry nie: Wat was die joernalis se werkswyse, sy eie mening en hoe dit verskil van ander s’n. Dinge wat ’n resensieleser sal oortuig dat daar wel iets unieks aan die boek is.
Riaan Grobler skryf oor Die sideboard, deur Simon Bruinders. (Rapport Boeke)
Netjies – die resensent verkry ’n kritiese afstand op die roman wat hy bespreek, en op dié manier lewer hy homself nie uit aan die verpligting om soveel as moontlik van die storie te vertel nie. Die voordeel van sy benadering is dat hy lof kan toeswaai wanneer hy moet, maar dat hy dermate afstand het dat hy sowel die felle kritiek as die lofbetuigings met dieselfde neutraliteit afhandel. Tematies ’n belangrike werk, maar die outeur kan nog ontwikkel. Kort en kragtig.
Die vrae hang steeds
Mei 13, 2014 in Uncategorized
Johan Smith skryf oor Laaste dans, Drienie, deur Steve Hofmeyr. (Rapport Boeke)
Johan Smith gee onmiddelik erkenning aan die feit dat wanneer mens die naam Steve Hofmeyr hoor, jy dadelik sekere verwagtings het. Vooroordeel by lesers kan ’n probleem wees, nè? Smith lanseer dan sy betoog teen daardie vooroordele in, gee aan Hofmeyr die voordeel van die twyfel en is baie in sy skik met die roman. Daar is net een aspek van die resensie, en daardeur die roman, wat vir die resensieleser behoort te kwel. Die roman handel oor Muller Joubert, ’n beeldpoetser van die SAPD – dus ’n wit woordvoerder vir die polisie in ’n tyd waarin André Traut seker die laaste oorlewende wit beeldpoetser van die werklike SAPD is. En die beeldpoetser (skakelbeampte?) ondersoek ’n anonieme oproep. Nou, is die man ’n speurder of ’n beeldpoetser? Hier is iets nie heeltemal lekker nie, en die feit dat Smith nie daaroor vrae het nie, of ten minste verduidelik hoekom ’n wit beeldpoetser hom met ’n ondersoek sal besig hou terwyl hy eintlik vir die publiek moet vertel hoe geseënd ons is om die SAPD te hê wat oor ons waak, maak ‘n mens baie agterdogtig.
Deborah Steinmair skryf oor Kopskoot, deur Rudi van Rensburg. (Rapport Boeke)
Hoe op aarde skryf ’n mens ’n resensie sonder om die verhaal te gaan staan en opsom? Hier is jou antwoord. Steinmair lewer ’n onderhoudende, lekkerlees-resensie, vol woordvindsels en met besonderse insigte in die ratwerk van die speurroman. Rudi van Rensburg sal die resensie lees en bly wees daar is ’n resensent wat verstaan het wat hy gedoen het – en dit op ’n gallop geniet het. Ek hoop Steinmair word ’n gereelde resensent.
Johan Myburg skryf oor Skulp, deur Hennie Aucamp. (Boeke24)
’n Uitstekende resensie wat in Die Burger se app effens gekneus is deur die swak tipografiese hantering van die aangehaalde gedigte. Myburg se uiteensetting van die bundel se tematiese bouwerk, en die manier hoe dit by Aucamp se oeuvre aansluit getuig van baie nadenke en die soort insig waarby die resensieleser baie baat. Ek hou van sy formulerings en die manier waarop dit soms iets oplewer wat self sing en die verbeelding aangryp: “Aucamp se jare lange omgang met die liedteks en verhoogmatigheid is nêrens ver van dié versameling kwatryne nie. In sommige gevalle skuif die twee ooreen en gooi ’n enkele skaduwee.”
Helen Schöer skryf oor Bloedspoor, deur Bets Smith. (Boeke24)
Sy sê dit nie reguit nie, maar ek dink nie Helen Schöer het eintlik van hierdie boek gehou het nie. Dis half ’n moordverhaal en half ’n liefdesverhaal, sê sy. Dis nie heeltemal duidelik wie die twee speurders in die storie is nie, maar hulle is komiese speurders, sê sy. Is dt dus ’n satire? Of net half ’n komiese roman, sodat dit uiteindelik’n roman van drie helftes is? Nugter weet, maar Schöer sê nie vir ons nie. Haar opmerking oor wat met ’n paar van die vroulike studente gedoen kan word, is wel veelseggend. groot irritasie? Groot verveling? Wie weet? Helen Schöer?
Onlangse inskrywings	Ironies of nie
Al rondom die slaggate
Onlangse kommentarecrito oor KrimineulHerman Lategan oor KrimineulWillem Botha oor WoordeWillem Botha oor WoordeRiette Rust oor OvasieArgiewe	Maart 2017