Kannemeyer het dikwels na hierdie tydvak se swak poësie verwys, wat Hambidge elders as “terreuraanvalle op die digkuns” beskryf. ’n Streng keurdershand kon van die hebbelikhede in Nagblind uitgeskakel het. Daardie gewelddadige dood op hierdie verlate heuwel was miskien die berugste sterfgeval in Spanje se drie jaar van bloedvergieting tussen 1936 en 1939. En in die sinnelose geweld daarvan was dit ‘n eggo van een van Lorca se grootste gedigte, die Klaaglied vir Ignacio Sanchez Mejias. Die verteller is in hierdie gedig die instansie wat aan die woord is en wat soms self vertel en soms die karakters in die direkte rede aan die woord stel. Deur wisseling in die vertelvlak, word die verhaal lewendig, maar wen ook aan dimensie. Vir Augustinus is die duisendjarige ryk die koningheerskappy van Christus waarin ons nou al reeds verkeer, d.w.s. die periode van die Christelike Kerk is die periode van die volheid van die tyd.