Versindaba » Blog Archive Onderhoud: Cas Vos : Versindaba
Onderhoud: Cas Vos
Wat oorbly is roet & ink
Cas Vos in geprek oor sy nuutste digbundel Intieme afwesige, met Johann de Lange
'n Vers soos 'Ode aan 'n bloekomboom' & talle ander verse waaruit jou sterk visuele ingesteldheid blyk soos 'See', 'Is jy blind?', 'Parys se winter', & ''n foto in woorde' stel dit onomwonde dat kuns nie net ontspring uit die waarneming & interpretasie van ander kunsvorme nie, maar ook uit die veelsinnige wêreld om ons.
Ek is nogal ongemaklik om myself as deel van enige religieuse 'tradisie' te sien. Dis die etiket van teoloog-wees wat al dié misverstande wek. Natuurlik put ek uit die rykdom van die Antieke wêreld. Ek is dus geen apologeet nie, eerder 'n saboteur. Hiermee bedoel ek dat ek eerder religieuse tekste, in soverre hulle in my bundel voorkom, dekonstrueer. Ek doen dit om saam met eietydse mense te worstel met die raaisels en misteries van die lewe. Voorbeelde hiervan is 'Die Here is nie my herder nie' in Die afdruk van ons hande, en 'Ontheemde' in Intieme afwesige.
Dis 'n boeiende en geldige vraag. Daar is geen twyfel dat die epos 'n homoseksuele relasie tussen Gilgamesj en Enkidu uitspel nie. Byvoorbeeld: nadat Gilgamesj en Enkidu baklei, word Gilgamesj se droom waar – hulle soen mekaar en smee 'n vriendskap (Tablet 11:18). Wanneer Enkidu sterf, bedek Gilgamesj die gesig van sy vriend soos dié van 'n bruid (Tablet V111:59). Hierop het ek wel in my weergawe van die epos gesinspeel.
Wat my bring by 'Verblind (of 'n oog vir liefde)': met Dumas se 'Male beauty' as vertrekpunt, betrek dit die geskiedenis van Vietnam veteraan Leonard Matlovich, een van die eerste slagoffers van die Amerikaanse Militêre Akademie se Don't-ask-don't-tell beleid, & later ook slagoffer van Vigs. Dis asof die ondraaglike blootstelling van Dumas se naakfiguur en die gay soldaat wat naak voor ander staan mekaar reflekteer. In verse wat skryf & sing & praat vier, is dit ironies genoeg swye wat Matlovich se loopbaan & uiteindelik sy lewe beëindig het. Ek kan nie help om te dink aan Koos Prinsloo se verhaal "Belowe jy sal niemand sê nie", 'n belofte waardeur die slagoffer 'n medepligtige word by sy eie dood.
and we go our separate ways – I to die,
In die tweede afdeling met sy vertolking van skilderye is inspirasie sélf die intieme afwesige. Die grootste aantal van die verse word gewy aan Marlene Dumas ('n figuur wat ook vir Antjie in Kleur kom nooit alleen nie fassineer het). Die hoogtepunt van hierdie procédé sal vir my altyd Johan van Wyk se Heldedade kom nie dikwels voor nie bly. Die erotiese, intieme kwaliteit van Dumas se werk, maak van die doek as't ware 'n palimpses waardeur die onsegbare of verswygde historie skemer. Wat is dit wat tot jou spreek in Dumas se werk?
In 'Martha' gaan die vers oor Dumas se skildery oor Freud se vrou, Martha, & in 'Kate Moss' gaan dit weer oor Lucian Freud se kontroversiële 2002 skildery van die supermodel Kate Moss. Freud verkies normaalweg 'gewone' mense vir sy onderwerpe, & dit maak sy keuse van die swanger Moss nogal ongewoon. Wat fassineer van Freud se skilderye is die gekneusde vlesigheid van sy modelle, die rou realisme waarmee hy vlees weergee. Die normale plankdun Moss word in 'Naked Portrait' nogal heel voluptueus uitgebeeld. Soos heelparty ander in die bundel het hierdie vers ook geboorte as tema, op 'n ander vlak die skepping van die kunswerk (vgl. 'My hand ritsel' waar die moeisame geboorte van die gedig beskryf word).
Marlene Dumas. Martha. Freud's Wife.
Ek wou die afwesigheid, die afstand tussen Sigmund Freud en sy kleinseun Lucian Freud laat deurskemer. In 2005 is die twaalfde druk van Freud se beroemde Die Traumdeutung gepubliseer (as digbundels maar soveel herdrukke kan beleef!). Sy psigoanalitiese teorië het geslagte kunskritici beïnvloed. Daar is na die betekenis agter die 'beelde' gesoek. Die kunstenaar is as 'n pasiënt met 'n siek psige beskou. In die gedig het ek probeer om hierdie wa(a)nsiening te ontmasker. Herr Sigmund, soek eers die splinter in jou eie oog. Daarom is Lucian Freud se skildery van Kate Moss so ironies. Die intieme afwesige is die verborge fetus en Kate is eroties-vleeslik aanwesig. "My hand ritsel' is die digterlike geboorte van 'n vers. Daar is selfs 'n Bybelse intertekstualitieit in die vers. Maar ek sal nie sê waar dit lê nie!
Met die Abélard en Héloïse-siklus pak jy nes in Die afdruk van ons hande met die Gilgamesj-sage 'n bekende & tydlose liefdesgeskiedenis aan, 'n verhaal wat kunstenaars deur alle tye geboei het & nog steeds boei. In ons letterkunde het Cussons & Louw hulle bv. pertinent met dié geskiedenis identifiseer. Vertel asseblief meer hieroor, & ook oor die daaropvolgende reeks oor Astralabe, die kind wat Abélard & Héloïse sou verwek het – 'n gestalte wat eintlik tussen die vloerplanke van die geskiedenis deurgeval het. Dis verál deur hulle woorde, deur die briewe & gedigte dat hierdie "brewwe" momente bewaar gebly het.
Afdeling 3 bevat benewens liefdesgedigte soos 'Ek pluk vir jou rose', 'Voor dit donker word', 'In die tuin van die nag', & 'As ek in die slaap' waarin jy in die taal van Hooglied & met die konvensionele simboliek van rose/blomme die liefde besing ook versetverse soos 'Ontheemde' & 'Cueca solo'. Verse waarin geworstel word met God. Hoe so?
Natuurlik is daar tydlose gedigte. Ek dink aan Van Wyk Louw se 'Vier gebede by jaargetye in die Boland' en D.J. Opperman se 'Grondstowwe by die Siklus van Seisoene'. Maar ek dink omdat 'n gedig in die tyd ontstaan, dra dit ook die merke en kwetsure van die tyd. Die digter is nie net met sy/haar klein wêreldjie besig nie, maar hy/sy kan ook die trillings van die aarde en die pyn en vreugde van ander mense voel en daaroor dig. Hierdie siening is myne, en nie voorskriftelik nie. To each his own. Metafore, simbole en mites is die grondstof om die moderne samelewing met al sy modder en afgronde te probeer, net te probeer, verstaan.
Aan die tegniese kant skryf jy 'n meer konvensionele vers met 'n sterk fokus op vorm (soos sonnette, of selfs 'n meer esoteriese vorm soos die villanelle), sterk klankbinding & beelding. Maar dan het jy ook 'n voorliefde vir die intertekstuele spel met ander digters, verse (ek dink hier bv. Aan jou pragtige variasie op Breyten, 'Allerliefste'), verse oor ander kunstenaarsfigure, kunswerke uit ander genres bv. die skilderkuns & musiek, gekombineer met 'n liefde vir reis. En soos ek reeds genoem het, jou uitgebreide verwysings na mitologieë, historiese figure, Bybelse verwysings. Dit alles sorg vir 'n digte gedig wat die deeglike leser beloon.
Hierdie opmerkings van jou raak die hart van my siening van en omgaan met poësie. Jou tipering van die landskap en kleur van my verse is só akkuraat. Die steun op die meer konvensionele vers beteken nie dat dit 'n keuse vir geyktheid of bleekheid is nie. Wel vir 'n vorm, 'n patroon. Hiervan is die skilderkuns 'n uitnemende voorbeeld. Diane Victor se smoke drawings het steeds 'n vorm ('n gesig), kyk net wat doen sy met die vorm. Dis amazing. Dit is wat binne die vorm aangaan wat saak maak. Die vorm hou eintlik die perde (metafore, mites, simbole) in toom. Anders ruk alles handuit. Anders gesê: kreatiwiteit en varsheid kan net soos 'n vis in water in 'n vorm lê. In die vorm is daar ook asem, 'n vertelling.
Dit het deesdae mode geword om verby die moederspeen te skel (om Breyten te betrek), & daar is 'n baie sterk klem op die sg. praatvers asof dit iets nuuts is, maar in die Amerikaanse letterkunde is dit 'n báie goed gevestigde tradisie. Die digters het egter deurentyd ander bindingsmiddele gevind. Vir my gevoel lewer die strewe na 'n 'no fun skinny' tipe vers (as ek Seattle coffee se terminologie mag besig) met die absoluut minimum aan poëtiese bindingsmiddele meer dikwels as nié 'n uitgesponne, middelpuntvliedende soort gedig op wat trendy is, maar nie altyd as kunswerk oortuig nie. Wat is jou gevoelens hieroor?
Oor die mode en trends in die eietydse poësie en die moederspeen wil ek met sagte woorde praat. Ek wil eintlik net asem skep. Dis waarom dit in benaderinge oor poësie behoort te gaan: ruimte vir variasies. Nie 'n teenoor nie, maar 'n met. En tog wil ek bysê: die sg. praatvers moet ook aan die grondwaardes van poësie gemeet word. Ek bedoel nie 'objektiewe' maatstawwe (maatstrawwe) nie, maar dit wat tot die wese van poësie behoort. Gaan lees die briljante Job gedig in verhaalvorm en jy word oorrompel deur die poëtiese krag daarvan (die wyse van vertel, die metafore, die ryk en wye wêreld wat geskep word), die Ilias, die Odusseia, Vergilius se Aeneid en Georgics. Robert Pinsky en Anne Carson is byvoorbeeld uitnemende eksponente van die praatgedigte. Nog 'n keer: Selfs die praatgedigte moet poëtiese bindmiddels hê, anders verbleik alles in (onder) die son.
'n Vers soos 'lewe en dood' wat in gesprek tree met Dumas se 'measuring your own grave' – 'n effe losser omgang met die villanelle – berei mens voor op die verse rondom afskeid & dood wat in die slotafdeling voorkom.
Die vers deursuur die hele bundel. Lewe en dood eggo intieme afwesige. Tussen die pole van 'lewe en dood' speel die menslike bestaan af. Met sy vreugdes en pyn, eensaamheid en volheid, verlange en nabyheid, erotiese vlugte en laaste stuiptrekkings. Alles stuur af op afskeid en dood. Uiteindelik haal die dood ons almal in.
Van 'Die vyfde evangelis', die vers oor Bach, waar musiek sélf goddelike inspirasie is, tot by meer kontemporêre inspirasie soos Jim Morrison, Sting, Katie Melua. Wat beteken musiek vir jou?
Cas, as jy moet kies, watter gedig sal jy kies om jou bundel aan nuwe lesers bekend te stel?
sal ek nog in drome verdwaal
en nagmerries saans opsaal
sal ek sterre ryp
aan 'n donker prieel sien tros
sal ek die odusseia op reis na die ver land
lees en wag vir amandelbome om te bloei
sal ek steeds kan kyk hoe digters metafore
skommel en in 'n kuil vol ritme strooi
sal ek god in die aandwind hoor ritsel
sal ek my nog verbly oor 'n meisie
se jong borste wat trots soos pruime swel
en sal jy, my lief, nog my dieper dors kan les
as suster dood kom?
Johann, baie dankie vir die gesprek en jou dieptastende en uitdagende vrae wat my tot nadenke en weerwoorde kon lei. Ek voel ek is in die hande van 'n meester.