Geskryf deur S. Shyam Sundar, Pennsylvania State University
Propaganda Tee. krediet: Merk Rain, Flick. CC BY 2.0.
Die afgelope paar weke het die aantal fake nuus wat gedurende die finale maande van die presidensiële wedloop gesirkuleer is, aan die lig gebring, 'n ontstellende openbaring wat die land se demokratiese proses dreig om te ondermyn. Ons sien al die werklike gevolge van die wêreld. Na nep-nuusverhale het 'n Washington, DC-pizzawinkel die plek van 'n Clinton-gekoördineerde kinderseksring, 'n man wat 'n AR-15-aanvalsgeweer gehad het, geïmpliseer. het die winkel op Desember 4 ingeskryf om te ondersoek en ontslae te raak.
Baie van die analise het egter gefokus op die mense wat hierdie vals artikels skep - of dit nou is tieners in Macedonië or satiriese nuus sites - en wat Facebook en Google kan doen om sy verspreiding te voorkom.
Maar valse nuus sal nie 'n probleem wees as mense nie daarvoor val nie en dit deel. Tensy ons die sielkunde van aanlynnuusverbruik verstaan, sal ons nie 'n geneesmiddel kan vind vir wat die New York Times 'n "Digitale virus."
Party het dit gesê bevestiging vooroordeel is die wortel van die probleem - die idee dat ons selektief inligting soek wat ons oortuigings bevestig, die waarheid veroordeel word. Maar dit verklaar nie hoekom ons valse nuus oor niepartisiese kwessies val nie.
'N Meer aannemende verduideliking is ons relatiewe onoplettendheid teenoor die geloofwaardigheid van die nuusbron. Ek het al meer as twee dekades die sielkunde van aanlynnuusverbruik bestudeer, en een opvallende bevinding oor verskeie eksperimente is dat aanlyn-nuuslesers nie regtig omgee vir die belangrikheid van joernalistieke verkryging nie - wat ons in die akademie noem as " professionele gatekeeping. "Hierdie laissez-faire houding, tesame met die moeilikheid van kritiese aanlynnuusbronne, staan ​​aan die basis van waarom so baie glo valse nuus.
Dink mense selfs nuusredakteurs geloofwaardig?
Sedert die vroegste dae van die internet, het fake nuus aanlyn versprei. In die 1980'e was daar aanlynbesprekingsgemeenskappe genaamd Usenet-nuusgroepe waar hoaxes onder kloue van samesweringsteoretici en sensasie-mongers gedeel sal word.
Soms sal hierdie samesweringe in die hoofstroom uitloop. Byvoorbeeld, 20 jaar gelede, Pierre Salinger, president Kennedy se voormalige perssekretaris, het op televisie gegaan om te eis daardie TWA Flight 800 is deur 'n Amerikaanse Navy-missiel geskiet op grond van 'n dokument wat hy per e-pos gestuur is. Maar hierdie slip-ups was skaars as gevolg van die teenwoordigheid van TV en koerant poortwagters. Toe hulle gebeur het, was hulle vinnig ingetrek as die feite nie uitkyk nie.
Vandag, in die ouderdom van sosiale media, ontvang ons nuus nie net via e-pos nie, maar ook op 'n verskeidenheid ander aanlyn-platforms. Tradisionele hekwagters is opsy gesit; politici en bekende persone het direkte toegang tot miljoene volgelinge. As hulle val vir valse nuus, kan enige hoax virale gaan, versprei via sosiale media na miljoene sonder behoorlike verifikasie en feitekontrole.
Terug in die 1990s, as deel van my proefskrif, het ek gevoer die eerste eksperiment op aanlyn nuusbronne. Ek het 'n nuusblad gemot en vier groepe deelnemers dieselfde artikels gewys, maar het hulle aan verskillende bronne toegeskryf: nuusredakteurs, 'n rekenaar, ander gebruikers van die aanlyn-nuusblad en die deelnemers self (deur middel van 'n pseudo-seleksie taak waar hulle Dink hulle het die nuusberigte van 'n groter reeks gekies).
Toe ons die deelnemers gevra het om die stories te gradeer op eienskappe wat aan geloofwaardigheid gekoppel is - geloofwaardigheid, akkuraatheid, billikheid en objektiwiteit - was ons verbaas om te ontdek dat al die deelnemers soortgelyke evaluerings gemaak het, ongeag die bron.
Hulle het nie saamgestem oor ander eienskappe nie, maar geen voorkeur vir joernalistieke verkryging nie. Byvoorbeeld, wanneer 'n storie aan ander gebruikers toegeskryf word, het deelnemers eintlik daarvan gehou om dit meer te lees. En toe nuusredakteurs 'n storie gekies het, het die deelnemers gedink die gehalte was erger as wanneer ander gebruikers oënskynlik dieselfde storie gekies het. Selfs die rekenaar as die poortwagter het beter op die storiegehalte as nuusredakteurs behaal.
Die probleem van gelaagde bronne
Wat internet nuus betref, blyk dit dat die status van professionele nuusagentskappe - die oorspronklike poortwagters - 'n treffer getref het. Een rede kan die hoeveelheid bronne agter enige gegewe nuusitem wees.
Stel jou voor dat jy jou Facebook-nuusvoer nagaan en iets sien wat jou vriend gedeel het: 'n politikus se tweet van 'n koerantverhaal. Hier is daar eintlik 'n ketting van vyf bronne (koerant, politikus, Twitter, vriend en Facebook). Almal het 'n rol gespeel in die oordrag van die boodskap, die identiteit van die oorspronklike bron verduister. Hierdie soort van "source layering" is 'n algemene kenmerk van ons aanlyn nuus ervaring.
Watter van hierdie bronne sal waarskynlik met lesers resoneer as die hoofbron?
My studente en ek het hierdie probleem genader deur die ontleding van nuusversamelaarwebwerwe van wisselende geloofwaardigheid, soos Yahoo News (hoë geloofwaardigheid) en Drudge Report (lae). Hierdie webwerwe sal gereeld publiseer of skakel na artikels wat êrens anders ontstaan ​​het. Daarom wou ons weet hoe gereeld lesers aandag gegee het aan oorspronklike bronne in die stories wat op hierdie webwerwe verskyn.
Ons het gevind lesers sal gewoonlik net aandag aan die ketting van verkryging gee as die onderwerp van die storie vir hulle baie belangrik is. Andersins word hulle deur die bron of webwerf wat die storie gepubliseer of gepos het, geswaai - met ander woorde, die voertuig wat hulle die storie direk aan hulle gegee het. Dit is dus nie verbasend om mense te hoor sê hulle het hul nuus gekry van "bronne" wat nie nuusberigte maak nie: Verizon, Comcast, Facebook en, deur hul volmag, hul vriende.
Wanneer vriende - en die self - die bron word
Wanneer u aanlyn nuus lees, is die naaste bron dikwels een van ons vriende. Omdat ons geneig is om ons vriende te vertrou, verswak ons ​​kognitiewe filters, maak 'n sosiale media vrugbare grond vir vals nuus om in ons bewussyn te sluip.
Die oorredende beroep van eweknieë oor kundiges word vererger deur die feit dat ons geneig is om ons wag nog meer te beskerm wanneer ons nuus in ons persoonlike ruimte raak. Die meeste van ons aanlyn-bestemmings - of dit nou webwerwe is (soos Yahoo News en Google News), sosiale media-webwerwe, kleinhandelwebwerwe of soekenjins - het instrumente wat ons toelaat om die webwerf aan te pas, aan te pas by ons eie belange. en identiteit (byvoorbeeld, die kies van 'n profielfoto of 'n nuusvoer oor 'n gunsteling sportspan).
Ons navorsing toon dat internetgebruikers minder skepties is van inligting wat in hierdie persoonlike omgewings voorkom. In 'n eksperiment gepubliseer in die huidige uitgawe van die tydskrif Media Psychology, 'n voormalige student, Hyunjin Kang, en ek het gevind dat die deelnemers aan die studie wat hul eie aanlyn nuusportaal aangepas het, geneig was om te stem met stellings soos: "Ek dink die koppelvlak is 'n ware voorstelling van wie ek is "En" Ek voel die webwerf verteenwoordig my kern persoonlike waardes. "
Ons wou sien of hierdie verbeterde identiteit verander het hoe hulle inligting verwerk het. So het ons fake gesondheid nuusberigte bekendgestel - oor die negatiewe gevolge van die toepassing van sonskerm en gepasteuriseerde melk - in hul portaal.
Ons het ontdek dat deelnemers wat hul nuusportaal aangepas het, minder geneig was om die valse nuus te ondersoek en meer geneig om dit te glo. Daarbenewens het hulle 'n hoër neiging getoon om op te tree op die advies wat in die stories aangebied word ("Ek beoog om ophou om sonskerm te gebruik") en beveel aan dat hul vriende dieselfde doen.
Hierdie bevindings verduidelik hoekom fake nuus floreer op Facebook en Twitter, sosiale media-webwerwe waar ons met ons vriende verbind is en ons eie bladsye gekurineer het om onsself te reflekteer. In 'n valse gevoel van veiligheid het ons minder geneig om die inligting voor ons te ondersoek.
Ons kan nie onderskei tussen werklike nuus en valse nuus nie, omdat ons nie eens die geloofwaardigheid van die bron van nuus vra as ons aanlyn is nie. Hoekom sal ons, as ons aan onsself of ons vriende dink as die bron?
S. Shyam Sundar, Uitgereik Professor van Kommunikasie & Mede-Direkteur van die Media-effekte Navorsingslaboratorium, Pennsylvania State University