Konfederasie -artikels - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Articles of Confederation and Perpetual Union was die eerste geskrewe grondwet van die Verenigde State. Geskryf in 1777 en wat voortspruit uit die dringendheid van die oorlog, is die vordering daarvan vertraag deur die vrees vir sentrale gesag en uitgebreide grondeise deur state. Dit is eers op 1 Maart 1781 bekragtig. Ingevolge hierdie artikels het die state soewerein en onafhanklik gebly, terwyl die kongres die laaste uitweg was in die appèl van geskille. Dit is opmerklik dat die Statuut van die Konfederasie die nuwe nasie 'die Verenigde State van Amerika' genoem het. Die kongres het die gesag gekry om verdrae en alliansies te sluit, gewapende magte in stand te hou en geld te munt. Die sentrale regering het egter nie die vermoë gehad om belasting te hef en handel te reguleer nie, kwessies wat tot die konstitusionele konvensie in 1787 gelei het vir die daarstelling van nuwe federale wette ingevolge die Amerikaanse grondwet.
Vanaf die begin van die Amerikaanse rewolusie het die kongres die behoefte gevoel aan 'n sterker unie en 'n regering wat sterk genoeg was om Groot -Brittanje te verslaan. Gedurende die beginjare van die oorlog het hierdie begeerte 'n oortuiging geword dat die nuwe nasie 'n grondwetlike orde moet hê wat pas by sy republikeinse karakter. 'N Vrees vir sentrale gesag het die skepping van so 'n regering belemmer, en die politieke teorie wat algemeen gedeel is, was van mening dat 'n republiek nie voldoende 'n groot land soos die Verenigde State kon dien nie. Die wetgewers van 'n groot republiek sou nie in kontak kon bly met die mense wat hulle verteenwoordig nie, en die republiek sou onvermydelik in 'n tirannie ontaard. Vir baie Amerikaners was hulle vakbond bloot 'n bond van gekonfedereerde state, en hul kongres was 'n diplomatieke vergadering wat dertien onafhanklike polities verteenwoordig. Die dryfveer vir 'n effektiewe sentrale regering was die dringendheid van die oorlog, die behoefte aan buitelandse erkenning en hulp en die groei van nasionale gevoel.
Wie het die Konfederasie -artikels geskryf?
Altesaam is ses konsepte van die artikels voorberei voordat die kongres in 1777 op 'n finale weergawe besluit het. Benjamin Franklin het die eerste geskryf en dit in Julie 1775 aan die kongres voorgehou. Dit is nooit formeel oorweeg nie. Later in die jaar het Silas Deane, 'n afgevaardigde van Connecticut, een van sy eie aangebied, wat later nog gevolg is deur 'n konsep van die afvaardiging van Connecticut, waarskynlik 'n hersiening van Deane's.
Nie een van hierdie konsepte het beduidend bygedra tot die vierde weergawe wat deur John Dickinson van Pennsylvania geskryf is nie, die teks wat na baie hersiening die basis gelê het vir die artikels wat deur die kongres goedgekeur is. Dickinson het sy konsep in Junie 1776 voorberei; dit is hersien deur 'n kongreskomitee en is einde Julie en Augustus bespreek. Die resultaat, die derde weergawe van die oorspronklike van Dickinson, is gedruk sodat die kongres dit verder kon oorweeg. In November 1777 is die finale artikels, wat baie verander is deur hierdie lang beraadslagingsproses, goedgekeur om aan die state voorgelê te word.
Teen 1779 het al die state die Konfederasie behalwe Maryland goedgekeur, maar die vooruitsigte vir aanvaarding lyk maar somber omdat aansprake op westerse lande deur ander state Maryland onbuigsaam teëgestaan ​​het. Virginia, die Carolinas, Georgia, Connecticut en Massachusetts beweer volgens hul handves dat hulle tot by die "Suidsee" of die Mississippirivier sou strek. Die handveste van Maryland, Pennsylvania, New Jersey, Delaware en Rhode Island het hierdie state beperk tot 'n paar honderd kilometer van die Atlantiese Oseaan. Landspekulante in Maryland en hierdie ander "grondlose state" het daarop aangedring dat die Weste aan die Verenigde State behoort, en hulle het die kongres aangespoor om hul aansprake op westerse lande te eerbiedig. Maryland ondersteun ook die eise, omdat die nabygeleë Virginia duidelik sy buurman sou oorheers as sy eise aanvaar word. Uiteindelik het Thomas Jefferson sy staat oorreed om sy aansprake aan die Weste te lewer, mits die eise van die spekulante verwerp word en die Weste in nuwe state verdeel word, wat op grond van gelykheid met die oue tot die Unie toegelaat sou word. Virginia se optrede het Maryland oorreed om die artikels te bekragtig, wat op 1 Maart 1781 in werking getree het.
Swakpunte van die Statute
Die swakheid van die Statute van die Konfederasie was dat die Kongres nie sterk genoeg was om wette af te dwing of belasting te verhoog nie, wat dit vir die nuwe nasie moeilik maak om hul skuld uit die Revolusionêre Oorlog terug te betaal. Daar was geen uitvoerende gesag en geen regbank nie, twee van die drie takke van die regering wat ons vandag het om as 'n stelsel van kontrole en saldo op te tree. Daarbenewens was daar verskeie kwessies tussen state wat nie met bekragtiging besleg is nie: 'n Meningsverskil oor die aanstelling van belasting voorspel die verdeeldheid oor slawerny in die konstitusionele konvensie. Die ontwerp van Dickinson vereis dat die state geld aan die kongres moet voorsien in verhouding tot die aantal swart en wit inwoners, behalwe dat Indiërs nie belasting betaal nie. Met 'n groot aantal slawe het die suidelike state hierdie vereiste gekant en aangevoer dat belasting gebaseer moet wees op die aantal blanke inwoners. Dit het nie verbygegaan nie, maar uiteindelik het die Suidlanders hul gang gekry toe die kongres besluit het dat elke staat se bydrae moet berus op die waarde van sy grond en verbeterings. In die middel van die oorlog het die kongres min tyd en minder begeerte gehad om op te tree oor sake soos slawehandel en voortvlugtende slawe, wat albei baie aandag geniet in die Grondwetlike Konvensie.
Artikel III beskryf die konfederasie as '' 'n vaste vriendskapsbond '' van state 'vir hul gemeenskaplike verdediging, die veiligheid van hul vryhede en hul wedersydse en algemene welsyn'. Hierdie liga sou 'n eensaalkongres hê as die sentrale regeringsinstelling; soos in die verlede het elke staat een stem gehad, en afgevaardigdes is deur staatswetgewers verkies. Ingevolge die artikels het elke staat sy 'soewereiniteit, vryheid en onafhanklikheid' behou. Die ou swakheid van die Eerste en Tweede Kontinentale Kongresse het gebly: die nuwe Kongres kon nie belasting hef nie en kon ook nie handel reguleer nie. Die inkomste kom uit die state, wat elkeen bydra volgens die waarde van grond in privaat besit binne sy grense.
Maar die Kongres sou aansienlike magte uitoefen: dit het jurisdiksie oor buitelandse betrekkinge met die gesag om verdragte en alliansies te sluit; dit kan oorlog en vrede bewerkstellig, 'n weermag en vloot in stand hou, geld munt, 'n posdiens vestig en Indiese sake bestuur; dit kan admiraliteitshowe instel en sal dien as die laaste uitweg in die appèl van geskille tussen die state. Besluite oor sekere gespesifiseerde aangeleenthede - oorlog maak, verdrag aangaan, muntstukke reguleer, byvoorbeeld - vereis toestemming van nege state in die kongres, en alle ander vereis 'n meerderheid.
Alhoewel die state soewerein en onafhanklik gebly het, moes geen staat beperkings oplê op die handel of die beweging van burgers van 'n ander staat wat op sigself opgelê is nie. Die artikels het ook vereis dat elke staat 'volle geloof en eer' tot die regterlike verrigtinge van die ander uitreik. En die vrye inwoners van elke staat sou die 'voorregte en immuniteite van vryburgers' van die ander geniet. Beweging oor staatsgrense moes nie beperk word nie.
Om die artikels te wysig, moet die wetgewers van al dertien state saamstem. Hierdie bepaling, soos baie in die artikels, het aangedui dat kragtige provinsiale lojaliteit en vermoede van sentrale gesag voortduur. In die 1780's-die sogenaamde kritieke tydperk-het staatsoptrede die politiek en die ekonomiese lewe kragtig beïnvloed. Vir die grootste deel het sake gedy en die ekonomie het gegroei. Uitbreiding na die Weste het voortgegaan en die bevolking het toegeneem. Nasionale probleme het egter voortgeduur, aangesien Amerikaanse handelaars die Britse Wes -Indiese Eilande belet en die Britse weermag poste beklee het in die Ou Noordwes, wat onder die Verdrag van Parys die Amerikaanse gebied genoem is. Hierdie omstandighede het daartoe bygedra dat die grondwetlike hersiening noodsaaklik is. Tog het die nasionale gevoel stadig gegroei in die 1780's, hoewel groot pogings om die artikels te wysig ten einde die Kongres die bevoegdheid om belasting te gee, in 1781 en 1786 misluk het. Die jaar na die mislukking van 1786 het die Grondwetlike Konvensie in Philadelphia vergader en die geskiedenis van die regering ingevolge die Konfederasie.
Die Artikels van Konfederasie Teks
Aan almal aan wie hierdie geskenke sal kom, groet ons, die ondergetekende afgevaardigdes van die state wat op ons name aangebring is.
Terwyl die afgevaardigdes van die Verenigde State van Amerika op die kongres vergader het, het dit op die vyftiende dag van November in die jaar van ons Here duisend sewe honderd sewe en sewentig, en in die tweede jaar van die onafhanklikheid van Amerika, ingestem tot sekere artikels van die Konfederasie en ewige Unie tussen die state New Hampshire, Massachusetts-bay, Rhode Island en Providence Plantations, Connecticut, New York, New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina en Georgia, in die volgende woorde, nl. :
Artikels van die Konfederasie en die ewige Unie tussen die state New Hampshire, Massachusetts-bay, Rhode Island en Providence Plantations, Connecticut, New York, New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina en Georgia.
Die styl van hierdie konfederasie is "Die Verenigde State van Amerika."
Elke staat behou sy soewereiniteit, vryheid en onafhanklikheid, en elke mag, jurisdiksie en reg, wat nie deur hierdie konfederasie uitdruklik aan die Verenigde State gedelegeer is nie, word in die kongres vergader.
Die genoemde state sluit hiermee afsonderlik 'n vaste vriendskapsbond met mekaar, vir hul gemeenskaplike verdediging, die veiligheid van hul vryhede en hul wedersydse en algemene welsyn, en bind hulself om mekaar by te staan, teen alle geweld wat aangebied word, of aanvalle op hulle, of enige van hulle, as gevolg van godsdiens, soewereiniteit, handel of enige ander voorwendsel.
Hoe beter dit is om wedersydse vriendskap en omgang tussen die mense van die verskillende state in hierdie unie te beveilig en voort te sit, die vrye inwoners van elk van hierdie state, armes, rondlopers en vlugtelinge uit die gereg, is geregtig op alle voorregte en immuniteite van vrye burgers in die verskillende state; en die mense van elke staat sal vrye toegang tot en terugkeer van en na enige ander staat hê, en sal daarin alle voorregte van handel en handel geniet, onderhewig aan dieselfde pligte en beperkings as die inwoners daarvan, op voorwaarde dat hierdie beperking nie so ver as om te verhoed dat die verwydering van eiendom wat in 'n staat ingevoer is, na 'n ander staat, waarvan die eienaar 'n inwoner is, verwyder word nie; met dien verstande dat geen oplegging, pligte of beperkings deur enige staat, op die eiendom van die Verenigde State of op een van hulle gelê word nie. As 'n persoon wat in 'n staat skuldig is aan of aangekla word van verraad, misdryf of ander groot wangedrag, van die geregtigheid af wegvlug en in enige van die Verenigde State gevind word, moet hy, op versoek van die goewerneur of uitvoerende gesag, die staat waaruit hy gevlug het, afgelewer en verwyder word aan die staat wat sy oortreding het. Die rekords, handelinge en geregtelike verrigtinge van die howe en landdroste van elke ander staat sal in elk van hierdie state volle geloof en krediet verleen word.
Vir die geriefliker bestuur van die algemene belange van die Verenigde State, word afgevaardigdes jaarliks ​​aangewys op die wyse waarop die wetgewer van elke staat opdrag gee om op die eerste Maandag in November, in elke jaar, met 'n bevoegdheid voorbehou aan elke staat, om sy afgevaardigdes, of een van hulle, te eniger tyd in die jaar te herhaal en om ander in hul plek te stuur, vir die res van die jaar.
Geen staat mag in die kongres deur minder as twee of meer as sewe lede verteenwoordig word nie; en niemand mag meer as drie jaar in 'n termyn van ses jaar 'n afgevaardigde wees nie; en niemand mag, as 'n afgevaardigde, 'n amp beklee onder die Verenigde State waarvoor hy of 'n ander vir sy voordeel salaris, gelde of vergoeding van enige aard ontvang nie.
Elke staat hou sy eie afgevaardigdes in 'n vergadering van die state, en terwyl hulle optree as lede van die komitee van die state. By die vasstelling van vrae in die Verenigde State in die kongres, het elke staat een stem.
Vryheid van spraak en debat in die kongres mag nie in 'n hof of plek buite die kongres aangekla of bevraagteken word nie, en die lede van die kongres sal in hul persone beskerm word teen arrestasies en gevangenisse, tydens hul heen en weer reis, en bywoning van die kongres, behalwe vir verraad, misdryf of vredesbreuk.
Geen staat mag, sonder die toestemming van die verenigde state in die kongres wat vergader is, 'n ambassade stuur na, of 'n ambassade ontvang van, of 'n konferensieooreenkoms, alliansie of verdrag aangaan met 'n koningprins of staat nie; en niemand wat 'n amp van wins of vertroue onder die Verenigde State beklee nie, of enige van hulle, sal geen geskenk, vergoeding, amp of titel van enige aard aanvaar nie, ongeag van enige koning, prins of vreemde staat; die verenigde state op die kongres wat vergader is, of een van hulle, sal ook geen adellike titel verleen nie.
Geen twee of meer state mag enige verdrag, konfederasie of alliansie tussen hulle aangaan nie, sonder die toestemming van die Verenigde State op die vergaderde kongres, om die doelwitte waarvoor dieselfde aangegaan moet word, presies te spesifiseer en hoe lank dit sal duur.
Geen staat mag opdragte of pligte, wat inmeng met enige bepalings in verdragte, wat deur die Verenigde State op 'n kongres aangegaan is, met enige koning, prins of staat inmeng met die konvensies wat reeds deur die kongres voorgestel is, by die howe van Frankryk en Spanje.
Geen oorlogsvaartuie mag deur 'n staat tydens vrede gehou word nie, behalwe slegs die getal wat nodig is geag deur die Verenigde State van die vergaderde kongres vir die verdediging van die staat of sy handel; Geen enkele mag sal deur enige staat bygehou word nie, ten tyde van vrede, behalwe die getal, net soos in die oordeel van die Verenigde State, op 'n vergaderde kongres, nodig geag word om die forte wat nodig is vir die verdediging van sodanige staat; maar elke staat sal altyd 'n goed gereguleerde en gedissiplineerde milisie onderhou, voldoende bewapend en versorg, en moet in openbare winkels 'n voldoende aantal veldstukke en tente en 'n behoorlike hoeveelheid wapens, ammunisie voorsien en voortdurend gereed hê vir gebruik. en kamp toerusting. Geen staat mag oorlog voer sonder die toestemming van die Verenigde State op die kongres nie, tensy sodanige staat werklik deur vyande binnegeval is of sekere advies ontvang het van 'n resolusie wat deur 'n nasie Indiërs gevorm word om die staat binne te val, en die die gevaar is so dreigend om nie te erken dat daar 'n vertraging is totdat die Verenigde State op die kongres vergader kan word nie; oorlog deur die Verenigde State op kongres vergader, en dan slegs teen die koninkryk of staat en die onderdane daarvan, waarteen oorlog so verklaar is, en ingevolge die regulasies wat deur die Verenigde State op die kongres vergader word, tensy sodanige staat deur seerowers besmet, in welke geval oorlogsvaartuie vir daardie geleentheid toegerus kan word, en bewaar word solank as wat die gevaar voortduur, of totdat die Verenigde State in die kongres vergader, die rwys.
Wanneer 'n landmagte deur 'n staat vir die gemeenskaplike verdediging opgewek word, word alle offisiere van of onder die rang van kolonel aangestel deur die wetgewer van elke staat onderskeidelik, deur wie sodanige magte opgewek word, of op 'n manier soos die staat regeer, en alle vakatures word ingevul deur die staat wat die aanstelling eers gemaak het.
Alle aanklagte van oorlog en alle ander uitgawes wat aangegaan word vir die algemene verdediging of algemene welsyn, en toegelaat deur die Verenigde State op 'n kongres wat byeengekom word, word uit 'n gemeenskaplike skatkis, wat deur die verskillende state in in verhouding tot die waarde van alle grond in elke staat, toegestaan ​​of ondervra vir enige persoon, aangesien sodanige grond en die geboue en verbeterings daarop geraam word volgens die manier waarop die Verenigde State op die kongres vergader het, sal dit van tyd tot tyd rig en aanstel.
Die belasting vir die betaling van die verhouding word gehef deur die gesag en leiding van die wetgewers van die verskillende state binne die tyd wat die Verenigde State op die vergaderde kongres ooreengekom het.
Die verenigde state op die kongres het die enigste en uitsluitlike reg en mag om vrede en oorlog te bepaal, behalwe in die gevalle genoem in die sesde artikel - om ambassadeurs te stuur en te ontvang - om verdragte en alliansies aan te gaan, mits daar geen verdrag van Daar word handel dryf, waardeur die wetgewende bevoegdheid van die onderskeie state beperk word tot die oplegging van pligte en pligte op buitelanders wat hul eie mense onderworpe is, of om die uitvoer of invoer van enige soort goedere of handelsware te verbied, om dit hoegenaamd te vestig reëls om in alle gevalle te besluit watter vangste op land of water wettig is, en op watter wyse die pryse wat land- of vlootmagte in diens van die Verenigde State neem, verdeel of toegewys word - om briewe van markeer en vergelding te verleen van vrede - aanstelling van howe vir die verhoor van seerowery en misdade wat op die oop see gepleeg is en howe tot stand bring vir die ontvangs en bepaling van vinne bondgenoot appelleer in alle gevalle van gevangenes, op voorwaarde dat geen kongreslid tot regter van enige van die genoemde howe aangestel sal word nie.
Die verenigde state op die kongres is ook die laaste uitweg in appèl in alle geskille en verskille wat nou bestaan, of dat hierna kan ontstaan ​​tussen twee of meer state rakende grens, jurisdiksie of enige ander oorsaak; watter gesag sal altyd uitgeoefen word op die volgende manier. Telkens wanneer die wetgewende of uitvoerende gesag of die wettige agent van 'n staat in 'n kontroversie met 'n ander 'n versoekskrif aan die kongres voorlê waarin die betrokke aangeleentheid uiteengesit word en vir 'n verhoor gebid word, moet dit in opdrag van die kongres aan die wetgewende of uitvoerende gesag van die ander staat in omstredenheid, en 'n dag wat deur hul wettige agente opgedaag is om die partye te verskyn, wat dan opdrag gegee word om met gesamentlike toestemming kommissarisse of regters aan te stel om 'n hof te vorm vir die verhoor en bepaling van die betrokke aangeleentheid: maar as hulle kan nie saamstem nie, sal die kongres drie persone uit elk van die Verenigde State noem, en uit die lys van sodanige persone sal elke party afwisselend een uitskakel, begin die versoekers, totdat die getal tot dertien verminder word; en uit die getal moet nie minder nie as sewe of meer as nege name wat die kongres aanwys, in die teenwoordigheid van die kongres deur die lot uitgetrek word, en die persone wie se name so getrek word, of vyf daarvan, sal kommissarisse of regters om die kontroversie aan te hoor en uiteindelik te bepaal, dus altyd as 'n groot deel van die regters wat die saak aanhoor, saamstem in die beslissing: genoegsame oordeel, of as die teenwoordige weier om te staak, sal die kongres drie persone uit elke staat aanwys, en die sekretaris van die kongres sal staak namens die party afwesig of weier; en die vonnis en vonnis van die hof wat aangestel moet word, op die voorgeskrewe wyse, is finaal en afdoende; en as een van die partye weier om hom aan die gesag van so 'n hof te onderwerp, of om sy eis of saak te verskyn of te verdedig, gaan die hof nietemin voort om vonnis of vonnis uit te spreek, wat op dieselfde manier finaal en beslissend is, vonnis of vonnis en ander verrigtinge wat in beide gevalle na die kongres oorgedra word, en ingedien word onder die kongreshandelinge ter wille van die veiligheid van die betrokke partye: op voorwaarde dat elke kommissaris 'n eed aflê om deur een van die die regters van die hoogste of hoër hof van die staat, waar die saak beproef sal word, "wel en wel om die betrokke saak te hoor en te bepaal, volgens die beste van sy oordeel, sonder guns, liefde of hoop op beloning:" mits ook, dat geen staat van grond ontneem sal word ten bate van die Verenigde State nie.
Alle twispunte aangaande die privaatreg op grond wat geëis word onder verskillende toelaes van twee of meer state, wie se jurisdiksies hulle lande mag respekteer, en die state wat sodanige toelaes geslaag het, word aangepas, die genoemde toelaes of een van hulle word terselfdertyd geëis as 'n antesedent vir die regspraak geskied, sal op versoek van enige van die partye by die kongres van die Verenigde State uiteindelik, so na as moontlik, op dieselfde manier bepaal word as wat voorgeskryf is vir die beslegting van geskille rakende territoriale jurisdiksie tussen verskillende state .
Die verenigde state op die kongres het ook die enigste en uitsluitlike reg en mag om die legering en waarde van muntstukke wat deur hul eie gesag of die van die onderskeie state getref word, te reguleer - en die standaard van gewigte en maatreëls in die Verenigde State vas te stel - regulering van die handel en die bestuur van alle aangeleenthede met die Indiane, nie lede van enige van die state nie, op voorwaarde dat die wetgewende reg van enige staat binne sy eie grense nie geskend of geskend word nie - vestiging of regulering van poskantore van een staat na 'n ander, dwarsdeur die Verenigde State, en om die posgeld op die papiere te stuur wat dieselfde is as wat nodig is om die uitgawes van die genoemde kantoor te dek - die aanstelling van alle offisiere van die landmagte, in diens van die Verenigde State, behalwe regimentoffisiere - al die offisiere van die vlootmagte, en die opdrag van alle offisiere wat ook al in diens van die Verenigde State is - reëls opstel vir die regering en regulering van die hy het gesê land- en vlootmagte, en die leiding van hul operasies.
Die verenigde state in die kongres het die bevoegdheid om 'n komitee aan te stel, om in die reses van die kongres te sit, as 'n komitee van die state 'te benoem en uit een afgevaardigde uit elke staat te bestaan; en om ander komitees en burgerlike amptenare aan te stel wat nodig mag wees vir die bestuur van die algemene aangeleenthede van die Verenigde State onder hul leiding - om een ​​van hul getalle aan te stel as voorsitter, op voorwaarde dat niemand meer as die president mag dien nie een jaar in enige termyn van drie jaar; om vas te stel wat die nodige bedrae is wat ingesamel moet word vir die diens van die Verenigde State, en om dit toe te pas en toe te pas vir die afbetaling van die openbare uitgawes om geld te leen, of om rekeninge op die krediet van die Verenigde State af te betaal, wat elke halfjaar na die onderskeie state 'n verslag van die bedrae geld wat so geleen of vrygestel is, - om 'n vloot te bou en toe te rus - om ooreen te kom oor die aantal landmagte, en om van elke staat rekwisisies te doen vir sy kwota, in verhouding tot die aantal wit inwoners in so 'n toestand; watter versoek bindend is, en daarna sal die wetgewer van elke staat die regimentoffisiere aanstel, die manne en doek optel, bewapen en toerus op 'n soldaatagtige manier, ten koste van die Verenigde State; en die amptenare en manne wat so geklee, gewapen en geknip is, marsjeer na die aangewese plek en binne die tyd wat die Verenigde State op die kongres vergader het: Maar as die verenigde state in die kongres vergader het, na oorweging van die omstandighede, oordeel dat enige Die staat moet nie mans grootmaak of 'n kleiner getal as die kwota verhoog nie, en dat enige ander staat 'n groter aantal mans moet verhoog as die kwota daarvan, moet die ekstra getal verhoog word, onder leiding, geklee, gewapen en toegerus word in dieselfde op dieselfde manier as die kwota van die staat, tensy die wetgewer van so 'n staat oordeel dat die ekstra nommer nie veilig uit die selfde gespaar kan word nie; hulle oordeel kan veilig ontsien word. En die offisiere en manne wat so geklee, gewapen en toegerus is, gaan na die aangewese plek en binne die tyd wat die Verenigde State op die kongres vergader het.
Die verenigde state op die kongres wat vergader is, sal nooit in 'n oorlog deelneem nie, en ook nie briewe van mark en vergelding toestaan ​​tydens vrede nie, geen verdragte of bondgenootskappe aangaan nie, muntgeld nie, of die waarde daarvan reguleer nie, en ook nie die nodige bedrae en uitgawes vasstel nie vir die verdediging en welsyn van die Verenigde State, of enige van hulle, geen rekeninge uitstuur nie, of geld leen op die krediet van die Verenigde State, of gepaste geld, of ooreenkom oor die aantal oorlogsvate wat gebou of gekoop moet word, of die aantal land- of seemagte wat verhoog moet word, of 'n opperbevelhebber van die weermag of vloot moet aanstel nie, tensy nege state daartoe toestem; en 'n vraag op 'n ander punt behalwe verdaging van dag tot dag word bepaal , tensy deur die stemme van 'n meerderheid van die Verenigde State op die kongres vergader.
Die kongres van die Verenigde State het die bevoegdheid om te enige tyd binne die jaar en na enige plek in die Verenigde State te verdaag, sodat geen uitstelperiode langer is as die tydperk van ses maande nie, en publiseer die tydskrif van hul verrigtinge maandeliks, behalwe die dele daarvan wat verband hou met verdrae, alliansies of militêre operasies, soos in hul uitspraak geheimhouding vereis; en die ja en nee van die afgevaardigdes van elke staat oor enige vraag, sal op die joernaal geplaas word, indien dit deur enige afgevaardigde verlang word; en die afgevaardigdes van 'n staat, of een van hulle, op sy of hul versoek, moet 'n afskrif van die genoemde joernaal voorsien word, behalwe die dele wat hierbo uitgesonder is, voor die wetgewers van die verskillende state.
Die komitee van die state, of enige nege daarvan, is gemagtig om in die reses van die kongres die magte van die kongres uit te voer soos wat die Verenigde State op die kongres vergader het, met toestemming van nege state, van tyd tot tyd dink dit is raadsaam om hulle mee te vestig; met dien verstande dat geen bevoegdheid aan die genoemde komitee gedelegeer word nie, vir die uitoefening daarvan, volgens die artikels van die konfederasie, die stem van nege state op die kongres van die verenigde state vergader word.
Kanada wat tot hierdie konfederasie toetree en by die maatreëls van die Verenigde State aansluit, word toegelaat tot en het geregtig op al die voordele van hierdie unie; state.
Alle krediteure wat vrygestel word, geld geleen en skulde aangegaan deur, of onder die gesag van die kongres, voor die vergadering van die Verenigde State, in ooreenstemming met die huidige konfederasie, word geag en beskou as 'n aanklag teen die Verenigde State, vir betaling en tevredenheid waarvan die genoemde Verenigde State, en die openbare geloof hiermee plegtig belowe word.
Elke staat sal hom hou by die bepalings van die verenigde state op die vergaderde kongres, oor alle vrae wat deur hierdie konfederasie aan hulle voorgelê word. En die artikels van hierdie konfederasie word deur elke staat onaantasbaar nagekom, en die vakbond is ewigdurend; en geen verandering mag op enige tyd hierna in enige van hulle aangebring word nie; tensy daar op 'n kongres van die Verenigde State ooreengekom word oor sodanige verandering en daarna deur die wetgewers van elke staat bevestig word.
En terwyl dit die groot goewerneur van die wêreld behaag het om die harte van die wetgewers wat ons onderskeidelik in die kongres verteenwoordig, te neig, ons goed te keur en ons te magtig om die genoemde artikels van konfederasie en ewige unie te bekragtig. Weet u dat ons, die ondergetekende afgevaardigdes, kragtens die mag en gesag wat ons vir die doel gegee het, deur hierdie geskenke doen, in die naam en namens ons onderskeie kiesers, elkeen volledig en volledig bevestig en bevestig het die artikels van konfederasie en ewige vereniging, en alles en enkelvoud, die sake en dinge daarin bevat: En ons doen verder plegtige omstandighede en betrek die geloof van ons onderskeie kiesers, dat hulle sal hou by die bepalings van die Verenigde State op die vergaderde kongres, op alle vrae wat deur die genoemde konfederasie aan hulle voorgelê word. En dat die artikels daarvan onaantasbaar nagekom word deur die state wat ons onderskeidelik verteenwoordig, en dat die vakbond ewigdurend sal wees.
In getuie waarvan ons ons hande in die kongres gesit het. Gedoen te Philadelphia in die staat Pennsylvania op die negende dag van Julie in die jaar van ons Here een duisend sewe honderd agt en sewentig, en in die derde jaar van die onafhanklikheid van Amerika.
Richard Henry Lee het in Junie 1776 'n historiese resolusie aan die Tweede Kontinentale Kongres voorgelê, wat die liggaam se onafhanklikheid onderskryf. Terselfdertyd het hy ook voorgestel dat ''n konfederasieplan opgestel word en aan die onderskeie kolonies oorgedra word. . .. ''n Paar dae later het die kongres John Dickinson aangestel as hoof van 'n komitee wat die opstel van so 'n plan het. Die vrugte van die komitee se werk, "The Articles of Confederation and Perpetual Union", is in Julie aan die Kongres voorgelê en het meer as 'n jaar se lewendige debat gevoer. Die formele onafhanklikheidsverklaring het die state noodsaaklik gemaak om 'n soort sentrale gesag te vorm. Die sentiment vir 'n sterk regering was egter nie groot nie. Die state was toe betrokke by 'n stryd van lewe en dood met 'n uiters kragtige sentrale owerheid, koning George III en sy ministers, en baie Amerikaners was bang dat die een vorm van tirannie deur 'n ander vervang sou word. In die herfsdebatte is twee struikelblokke deur die kongres oorkom:
Konfederasie -artikels, 1777–1781
Die Statute van die Konfederasie het gedien as die geskrewe dokument wat die funksies van die nasionale regering van die Verenigde State bepaal het nadat dit onafhanklikheid van Groot -Brittanje verklaar het. Dit het 'n swak sentrale regering tot stand gebring wat meestal, maar nie heeltemal nie, die individuele state verhinder het om hul eie buitelandse diplomasie te voer.
4 Julie 1776: America declared its independence from Great Britain when the Declaration of Independence was released to the public.
6 Februarie 1778: New York ratified the Articles of Confederation.
1 Maart 1781: The Articles of Confederation officially became the ruling government in the United States, although it had been the de facto government prior to Maryland&rsquos ratification.
5 November 1781: John Hanson becomes the 3rd President of the United States under the Articles of Confederation.