Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke So aanbid ons Preke Dood Johannes 11:33-44 God het trane op sy wange.
| | Trefslae: 7858
Die verhaal van Bonhoeffer is die verhaal van iemand wat vir meer as vierjaar van tronk tot tronk verskuif is, en deur die briewe wat hy vanuit verskillende tronkselle geskryf het, ontmoet ons verskeie ander mense, hulle wat saam met hom in tronkselle gesit het, Jode sowel as Duitsers.
Ek het vandag in die veld gaan stap en 'n pragtige bos blomme gesien. Ek het een van die blomme gepluk en in die proses die bos effens oopgedruk. Toe sien ek tot my ontsteltenis die lyk van 'n halfontbinde kameraad daaronder lê. Ek het teruggesteier, nie omdat dit die eerste dooie mens is wat ek gesien het nie - dit was immers 'n tyd van oorlog – maar omdat die skreiende kontras tussen die blomme en die lyk op daardie oomblik vir my te veel was. Dit het vir my gevoel of die ontbinde liggaam 'n indringer was in God se skone skepping, asof dit totaal buite orde was in God se goeie lewens plan.
En dit, broers en susters, meen ek, kan ons nie meer treffend sien as in juis Johannes 11:33-44 nie. Hierdie vertelling oor die opwekking van Lasarus is, broers en susters, in baie opsigte heel interessant. Byvoorbeeld meen sommige uitleggers dat hierdie gedeelte so vol(eksegetiese) probleme is, dat baie min daarom oor hierdie gedeelte preek.
Meer interessant is dat dit seker die kortste vers in die hele Bybelbevat. 'n Vers met net drie woorde: Jesus het gehuil. Net drie woorde, maar drie woorde, broers en susters, waaroor daar al boeke vol geskryf is. Juis omdat in hierdie drie woorde 'n ontsaglike hoeveelheid waarheid en betekenisse as 't ware saamgepers is.
Maar ook, broers en susters, en dit is baie belangrik, ook saam met ons. En juis hier waar Jesus huil, broers en susters, onderstreep dit Jesus se medelye met ons, sy medemenslikheid. Dit sê vir ons: daar waar gehuil word, daar staan God nie vêr nie, maar tussen ons. Ons smart word sy smart, ons hartseer sy hartseer.
In die Bybel, broers en susters, word God op baie maniere, en let wel,ook op menslike maniere, aan ons voorgestel. Nie dat die Bybel hier wil sê dat God mens is nie, natuurlik nie. Maar Hy word tog so voorgestel, juis dat ons beter sal verstaan wie en wat God is, veral in sy verhouding met die sondaarmens. God, sê die Bybel, is 'nGod met bene en arms, vingers en oë. Hy kan loop, staan en op 'n koningstoel sit. En wat meer is, God het ook 'n gesig, en wel 'n gesig wat soms blink van die trane.
Maarook , broers en susters, en dit moet ons raaksien en verstaan vanaand: Jesus huil wel uit medelye en protes soos ons en saam met ons. Maar Hy huil ook anders. Want wanneer God huil , staan Hy nie soos ons met as hulpelose huilende op die rand van een of ander onomkeerbare tragedie nie.
Die dood pas nie in God se lewensplan in nie. Ja, ons almal weet dat die dood deel van ons lewe, van hierdie aardse, onvolmaakte, gebroke sondaarslewe is. En ook weet ons: die Lasarusse wat ons begrawe,staan nie na vier dae op nie. Daarvan is al die begraafplase om ons heen 'n roue realiteit. Maar tog is dit vir ons wat glo anders, want die dood is 'n oorwonne realiteit.
Hy het die graf oorwin, die dood gedood. Sy trane het vir ons die toekoms ontsluit. En daarom moet ons leef, in al ons somtydse treurige omstandighede, soos mense met hoop. Want ons het dit: Jesus Christus!