Groeiende eucharis binnenshuis - Versamelings
Eucharis - sneeuwit blomme en pragtige geur
In die trope van Suid-Amerika, onder die krone van bome in bergwoude, groei 'n soort pragtige bolplante uit die amaryllis-familie (Amaryllidaceous).
Dit word Eucharis genoem (Eucharis) en bevat ongeveer 'n dosyn plantsoorte wat min van mekaar verskil. Letterlik vertaal uit Grieks, beteken die naam 'super grasieus, super aangenaam'. En eerstens kenmerk dit eucharis-blomme.
Aan die begin van die 19de eeu is hierdie plante vir die eerste keer vanaf Suid-Amerika na Europa gebring en die eerste keer in botaniese tuine gekweek. Maar as gevolg van hul pretensieloosheid, het hulle vinnig versprei na binnenshuise blomme.
Eucharis het baie groot wye elliptiese donkergroen blink blare tot 25-30 cm lank en ongeveer 10 cm breed. Die lengte van die blaarsteel is ongeveer gelyk aan die lengte van die blaar of effens meer. Jong blare wat uit die bolle opkom, word van beide kante in buise gedraai. Die gloeilamp is lig, rond, 3-5 cm in deursnee. Eucharis blom 1-2 keer per jaar. Spektakulêre sneeuwit blomme word versamel in 'n sambreelvormige bloeiwyse van 3-6 stukke op 'n hoë stem wat 50-60 cm bereik.
Tydens blom straal hulle 'n pragtige aroma uit wat vaagweg aan lelie van die vallei herinner. Die blom lyk baie soos 'n narcis vanweë die kroon van meeldrade wat in die middel gevorm word. Ten spyte hiervan word die inwoners van Eucharis om die een of ander rede die "Amazone-lelie" genoem. In kamerkultuur word spesies grootblom Eucharis gekweek (E. grandiflora) en Eucharis Amazonian (E. amazonian). Die eerste vorm luukse blomme tot 12 cm in deursnee! Die tweede het kleiner blomme - 5-6 cm.
Eucharis verkies helder diffuse lig of gedeeltelike skaduwee, verdra nie direkte sonlig nie, veral nie in die somer nie. As gevolg van sy skadu-verdraagsaamheid, kan dit suksesvol in enige vertrek groei.
'N Oos- of wesvenster werk goed. Maar aangesien hierdie plant redelik groot is, het dit nie altyd genoeg ruimte op die venster nie. In hierdie geval sal die eucharis goed agter in die kamer voel, as dit genoeg beligting is. 'N Helder, warm kombuis met sy hoë humiditeit sal net die ideale plek wees. In die somer kan die pot met die plant op die balkon gehou word, terwyl dit van die son afskadu. Maar sodra die nagtemperature daal tot 10 ... 12 ° C, moet dit snags in die kamer skoongemaak word.
Eucharis is nogal termofilies en verkies in die somer 'n temperatuur van 23 ... 28 ° C, verkieslik minstens 18 ° C. In die winter word aanbeveel om dit op verskillende metodologiese bronne op 'n temperatuur van 16 ... 18 ° C te hou. Maar op grond van persoonlike ervaring, raai ek u aan om hom van 20 ... 22 ° C en 'n helder plek te voorsien. Slegs onder sulke toestande, sal hy dit goedvind as dit blom. Andersins sal dit net stadig van jaar tot jaar verander. 'N Temperatuur van 10 ° C word reeds as skadelik vir hom beskou: val van blare en verrotting van bolle en wortels as gevolg van hipotermie is moontlik. En eucharis ly baie pynlik aan die verlies aan blare.
Gedurende die groeiperiode moet die grond altyd matig vogtig wees sonder stilstaande water. Oormatige vog kan die bolle laat verrot. Die benaderde waterregime is een keer elke 3-4 dae nadat die grond opgedroog het. Water moet volop wees tydens blom. Water moet noodwendig verhard of gekook word by kamertemperatuur of 'n bietjie warmer.
As die plant rustig is, word die water byna gestop, sodat die aarden koma nie net uitdroog nie. Die aanvang van die rustende fase kan bepaal word deur die gebrek aan groei van jong blare. Dit gebeur gewoonlik in die laat somer of vroeë herfs, sowel as onmiddellik na blom. Maar die presiese tyd hang natuurlik af van die spesifieke voorwaardes vir aanhouding en die blomtyd.
In die lente en somer, elke 2-3 weke, word Eucharis gevoed met spesiale vloeibare kunsmisstowwe vir blomplante. Die konsentrasie van die oplossing is wenslik laer as wat deur die instruksies aanbeveel word, om nie te veel te voer met stikstof nie. Geen voer word in die herfs en winter gegee nie.
Dit is van tyd tot tyd handig om die eucharis-blare met 'n sagte, klam spons af te vee. In die somer word dit gereeld gespuit. Moenie die plant slegs tydens blom bespuit nie, om die voorkoms van die blomme nie te bederf nie. Rooi kolle verskyn op wit blomblare uit waterdruppels. Op die oomblik is dit slegs beperk tot die vog van die blare met 'n nat spons.
Na blom gaan eucharis vir ongeveer 1-1,5 maande in 'n rustende toestand. Op die oomblik word water verminder en voeding stop. Gedurende hierdie periode is die belangrikste om die voorkoms van nuwe blare te beperk en te verhoed dat die oue afsterf. Sulke rus is baie belangrik, dit verseker die daaropvolgende blom. En sodra nuwe jong blare uit die grond verskyn, word die water verhoog en begin dit voed.
Voortplanting en oorplanting van eucharis
Die rusperiode is die geskikste tyd vir eucharis-oorplanting en voortplanting. Groot plante word ongeveer een keer elke drie tot vier jaar oorgeplant, jonk - jaarliks ​​met behulp van die oorlaai-metode.
In hierdie geval is dit belangrik om die aardse kluit om die gloeilampe nie te beskadig nie en die kinders nie sonder die nodigheid te skei nie. Die feit is dat eucharis beter blom presies as daar 'n groot 'familie' van bolle is. En die bolle wat een vir een geplant word, blom lank nie. Die vorming van jong dogterbolle beteken dat die plant heeltemal gereed is om te blom..
Die grond vir eucharis moet los en baie voedsaam wees. Meng 4 dele blaargrond, 2 dele kompos, 2 dele growwe sand en 1 deel leem om goeie vogvermoë te verseker. Winkelgrond vir bolplante is ook geskik. Kies 'n redelike ruim en nie baie diep, swaar pot met 'n dreineringsgat vir plant nie.
'N Te klein houer sal die vorming van nuwe bolle belemmer, wat die blom negatief beïnvloed. Boonop sal hierdie groot plant net 'n klein en ligte pot omval. Aan die onderkant van die houer word dreinering uit klippe of uitgebreide klei noodwendig gerangskik. 'N Laag grond word bo-op gegooi, die bolle word geplaas en met die oorblywende aarde bedek.
Die plantdiepte van die bol hang daarvan af of dit blare het. As die bol sonder blare is, is dit beter om dit te plant sodat die bokant bo die grondoppervlak uitsteek. Dit sal u in staat stel om haar toestand te monitor. Alles moet gedoen word sodat die blare so vinnig moontlik los. Eucharis verduur pynlik 'n blaarlose toestand.
Onderverhitting is voordelig omdat die bol in klam koue grond kan verrot. Verval vind van onder af plaas, daarom is dit moeilik om dit betyds raak te sien en jy kan die plant verloor. Gieter moet op die oomblik spaarsamig gedoen word om die versuiping van die grond te voorkom. Ongeveer 'n maand na plant, kom jong blare uit die bol. Vanaf hierdie oomblik begin voer elke twee weke.
Bolle met blare word tot 5 tot 10 cm diep geplant. Aanvanklik word dit selde natgemaak, maar op 'n warm plek gehou (25 ... 30 ° C), dit is moontlik met laer verhitting.
Na 'n beplande oorplasing na 'n ander pot word eucharis gedurende die eerste 8-10 dae op 'n koel, skaduryke plek gehou sonder oorvloedige water. Onder gunstige omstandighede vorm 'n jong plant baie dogterbolle wat vinnig in 'n groot bos word. Tydens blom lyk dit soos 'n groot geurige boeket. Ek het een keer in een instansie 'n bloeiende eucharis gesien in 'n groot ruim bad, waaroor 'n dosyn en 'n half blomstingels uitgetroon het. Die skouspel is eenvoudig onvergeetlik! En die fyn aroma van blomme kon 'n paar meter ver gevoel word.
As 'n volwasse eucharis van jaar tot jaar botweg weier om te blom, beteken dit dat die kamer te koel is of dat hy nie 'n rusperiode ontvang het nie. As dit warm is, gooi dit kragtige, wye blare en groot blompyle uit. Dit is nodig om hierdie foute in die inhoudsmodus reg te stel, en dan sal dit beslis blom.
'N Verandering in die kleur van die blare in die rigting van vergeling, die voorkoms van 'n silwer tint op die oppervlak dui op die voorkoms van plae (skaalinsekte, blaaspootjies, plantluise, spinmyte). Dit word vergemaklik deur droë lug en hoë temperature. Dit is nodig om die plant met insekdoders te behandel en dan gereeld te bespuit om die lugvogtigheid te verhoog. Die belangrikste ding is om hierdie situasie nie te verwar met die proses van natuurlike verandering van blare nie, wanneer slegs ou blare geel word en afsterf en nie alles tegelykertyd nie, maar een of twee blare.
Wanneer u eucharis versorg, moet u versigtig wees en onthou dat dit 'n plant is wat giftig is vir mense, soos alle amarylliede.
Irina Lukyanchik, bloemiste
Kenmerke van sanitasie
Sanvitalia se bosse het 'n bolvormige vorm en bereik hoogstens 20 sentimeter. Die lengte van die kruipende sterk vertakte lote is ongeveer 0,45 m. Teenoorgestelde bladplate, geverf in 'n diep groen kleur, het 'n blaarsteel en 'n eiervormige of langwerpige eiervorm. Mandjies-bloeiwyses bereik 25 mm in deursnee, dit bevat marginale ligulêre blomme van geel, oranje of wit kleur, sowel as mediaan buisvormige blomme, geverf in bruin, violet-swart of liggroen. Sanvitalia blom in die tweede helfte van die somerperiode en vervaag in Oktober. Die vrugte is pynlik.
Hierdie blom kan gekweek word in balkondose, in hangmandjies, in rotstuine, hulle kan 'n alpiese glybaan versier of blombeddings en tuinpaadjies omring. En sanvitalia word ook as grondbedekkingsaanleg gebruik. Hierdie plant is nie net kompak nie, maar ook pretensieloos, daarom word dit baie keer buite en binne gekweek. Sanvitalia word aanbeveel om gekombineer te word met vergeet-my-nie, iberis, nasturtium en salvia.
Eucharis-peste en hul foto's
Hoë temperatuur en lae lugvog dra by tot die voorkoms van plae. Eucharis word beskadig deur plantluise en spinnekoppe, blaaspootjies en skubbeinsekte. Hulle suig selsap uit, die blare verloor kleur, droog uit en val af. Vir meganiese skoonmaak van plae word die blare met 'n seepagtige spons afgevee. Dan moet die plant met 'n 15% actelliese oplossing (1-2 ml / l water) of ander insekdoders bespuit word.
Hierdie foto's toon die plae van eucharis, waardeur die blom sy dekoratiewe effek kan verloor:
Alle lede van die amaryllis-familie is ryk aan alkaloïed-lakien, wat die braking in die brein stimuleer. Eucharis is 'n plant wat giftig is vir mense!
Al wat u nodig het, is om die saad van hierdie geurige plant en 'n kleipot met 'n deursnee van 15-20 cm by die blommewinkel te koop. Kies die helderste plek in die huis, dit is beter om 'n venster na die suide te hê: onder die warm suidelike son, sal laventel soos tuis voel. Sit dreinering onder in die pot en voeg 'n bietjie sand by die gekoopte substraat, want die plant hou van los grond. Beskerm die laventel teen trekke en stel die pot met die plant in die warm seisoen in die lug: in die tuin, op die balkon of stoep. Water die laventel soos nodig: sorg dat die grond nie te nat is nie: die plant kan sterf weens 'n oormaat water.
Die sierlike laventelblomme word gewaardeer vir hul buitengewone geur wat geluk bring by die huis. Ek weet nie van Fortune se glimlag nie, maar harmonie en gemak sal vir altyd in die huis vestig waar 'n buitengewone pers wonderwerk - laventel - groei.
As u behoorlik na 'n tuispiesang omsien en gunstige toestande daarvoor skep, moet daar geen probleme wees om dit binnenshuis te kweek nie.
Die bos blom eers nadat 16 of 17 breed is en groot blaarplate daarop gevorm word. Dit gebeur gewoonlik nadat die plant 3 jaar oud is. Die piesang blom in middel Julie. Die blare word op die oomblik aan die bokant van die stam versamel in die vorm van 'n sambreel.
Nadat 'n hartvormige blaar heel bo-op gevorm is, verskyn 'n groot bloeiwyser van die pluimpie uit die middel van die roset, wat baie klein blommetjies van 'n liggroen of roomkleurige kleur bevat. Namate die blomme geleidelik blom, neem die bloeiwyse langer en daal dit, in natuurlike omstandighede kan die lengte 150 cm bereik. Die bos kan 6-12 weke blom.
Daar is beide heteroseksuele en biseksuele blomme. As die vroulike blomme bestuif word, vorm daar vrugte van boontjies in hul plek wat in 'n 'bossie' (kwas) versamel word. Na 'n geruime tyd val die blare neer. En na 'n rukkie vlieg hulle rond.
Tuisgemaakte piesang is 'n baie termofiele plant. Daarom moet spesiale aandag geskenk word aan die temperatuurregime, wat dwarsdeur die jaar optimaal moet wees. In die warm seisoen kan die lugtemperatuur in die kamer wissel van 26 tot 30 grade, en in die wintermaande - van 18 tot 21 grade.
Aangesien dit 'n tropiese plant is, benodig dit 'n hoë humiditeit, wat minstens 65% moet wees. Dit is nie maklik om so 'n humiditeitsvlak te bereik in kamertoestande nie, veral nie in die winter as die lug droog is deur toestelle nie. In hierdie verband word die bos gereeld 3 of 4 keer per dag in die warm seisoen bevogtig van die spuit, en in die winter word hierdie prosedure 1 of 2 keer per dag uitgevoer. 'N Pot met 'n plant kan ook in 'n diep skinkbord gevul word met nat uitgebreide klei. U kan ook 'n oop houer met water naby die bos sit, en indien moontlik, word dit aanbeveel om 'n huishoudelike lugbevochtiger te gebruik.
'N Piesang het baie helder lig nodig. Hoe meer ultraviolet bestraling die bos kry, hoe beter sal die groei en ontwikkeling daarvan wees. In hierdie verband beveel kenners aan dat dit noodsaaklik is om die sonnigste vensters van 'n suidelike, suidoostelike of suidwestelike oriëntasie vir so 'n plant te kies.
As die piesang nie genoeg lig kry nie, sal dit lei tot vertraagde groei, gebrek aan blom en vrugte. Moet egter nie vergeet om op warm dae die bos te skaduwee van die skroeiende sonstrale nie, anders kan brandwonde op die blare voorkom.
Tuisgemaakte piesang is 'n vogtige plant. Hou die potgrond te alle tye effens klam. In die koue seisoen word die bos een keer natgemaak en in die warm - ongeveer drie keer per week. Water dit met goed gevestigde water, waarvan die temperatuur effens hoër as kamertemperatuur moet wees.
In plaas van nat te maak, word die plant soms 'n warm stort gegee, waarop dit baie goed reageer. Laat die nat bos 'n rukkie in die badkamer staan ​​sodat al die water kan afloop.
Gedurende die leeftyd van 'n piesang sal dit 'n paar keer moet gaan om die pot te verander soos dit groei. In hierdie geval moet die kleinste pot se volume 2 liter wees, en die grootste - 50 liter. As die saailing wat u gekoop het 'n hoogte van ongeveer 0,65 m bereik, kan u 'n houer met 'n volume van 20 liter kies om dit te plant.
Dit is nie nodig om 'n oormatige houer vir 'n piesang aan te skaf nie, want dit kan stagnasie van vog in die grondmengsel bevat, wat kan lei tot die versuring daarvan en die verrotting van die wortels. Onthou egter dat as die wortelstelsel in die pot beknop is, dit kan lei tot 'n agteruitgang in die ontwikkeling van die bos.
Daar moet dreineringsgate aan die onderkant van die pot wees, wat sal help om stagnasie van vloeistof in die grondmengsel te voorkom. Vergeet ook nie om dreineringsmateriaal op die bodem van die houer te lê tydens die plant of uitplant van 'n piesang nie, waarvan die dikte minstens 1/3 van die pot moet wees.
Vir die kweek van 'n tuisgemaakte piesang is 'n vrugbare grondmengsel geskik, wat asemhaal en neutraal suur is.U kan klaargemaakte potgrond koop wat spesiaal ontwerp is vir die verbouing van piesangs in 'n spesialiteitswinkel.
Indien nodig, kan die grondmengsel onafhanklik voorberei word, dit is genoeg om sand-, turf-, blaar- en sooi-grond te kombineer (1: 1: 2: 1). Om die brosheid van die substraat te verhoog, word aanbeveel om klappergrond, sphagnum en vermikuliet daarby te voeg.
Gedurende die groeiseisoen moet die bos elke 7 dae stelselmatig gevoer word. Topbemesting word na natmaak uitgevoer, en gebruik dan 'n universele minerale kunsmis en organiese materiaal wat in water verdun moet word. Na bemesting word die bos 24 uur na 'n skaduwee oorgedra.
Tuisgemaakte piesang groei vinnig, dus dit benodig 'n gereelde oorplanting wat jaarliks ​​in die lente uitgevoer word. Terwyl die plant jonk is, moet dit een keer in die ses maande oorgeplant word. U kan verstaan ​​dat die bossie oorplant moet word deur die volgende tekens: die wortels steek op die oppervlak van die grondmengsel uit of steek uit die gate aan die onderkant van die pot.
Die nuwe houer moet 30-40 mm groter wees as die ou houer. 'N Taamlike dik dreineringslaag word aan die onderkant gemaak, hiervoor kan u klei, stukke baksteen of klippies gebruik.
As u 'n bos weer plant, moet u die basis daarvan effens verdiep. Dit sal die groei van toevallige wortels en 'n toename in opbrengs uitlok. Onthou dat u die piesang moet oorplant met die oorlaai-metode, wat wortelbesering sal voorkom. As die bos oud en baie groot is, word dit nie oorgeplant nie. In plaas daarvan vervang hy die boonste laag van die substraat stelselmatig deur vars grondmengsel.
Nadat die boonste laag van die substraat oorgeplant of vervang is, word die bos met baie water natgemaak en die pot op 'n skinkbord gevul met nat, uitgebreide klei geplaas. Moenie vergeet om verskeie plastiekbotteldoppies onder die houer te plaas nie. Hierdeur sal die lug vryelik na die wortelstelsel van die plant vloei. Maak die oppervlak van die substraat saggies los na twee dae. En na 21 dae moet die eerste piesangvoeding uitgevoer word.
Tuisgemaakte piesang hoef nie gesnoei te word nie. Om die bos te verjong, word die ou plant egter tot op die wortel gesny. Na 'n rukkie sal jong stamme verskyn.
So 'n tropiese plant het nie 'n rustyd nie. Die bos het op enige tyd van die jaar warmte en hoë humiditeit nodig. In die wintermaande kry die piesang egter tyd waartydens dit lekker kan rus: die temperatuur word verlaag tot 20 grade, die frekwensie van water word verminder en bemesting word opgeskort.
As die tuispiesang in gunstige omstandighede daarvoor is (hoë humiditeit, warmte en helder lig), kan dit vrugte dra. 'N Bos wat van 'n takkie gegroei het, kan binne 1-2 jaar vrugte dra. 'N Piesang wat uit saad gekweek word, sal vrugte begin dra rondom die vierde jaar van groei. Om die vorming van vrugte te stimuleer, word die plant betyds gevoer.