By die kuns-museum oorkant die straat het ‘n tannie wat in haar blou Mazdatjie slaap my nader geroep toe ek verbystap…”My kind, jy moenie so alleen rondstap nie, dis baie onveilig hier…” Ek het vir haar gesmile en gesê ek gaan net gou na die mooi prentjies binne kyk…Sy het my snaaks aangekyk en gesê : “Van waar is jy my kind?” “Eks vannie Kaap tannie…maar eks hier vir ‘n werk” Sy het my vertel dat “hiers nie werk nie Sussie, bly maar waar jy is..” Grootoog het ek by die kuns-museum ingesluip waar ek met Thomas (die deurwag) bevriend geraak het. Hy het weer vir my vertel hoe ongelukkig hy in sy nuwe fênsie job was…”Geld koop nie geluk nie, mevrou…ek moes maar by die Golfklub by Tempe gebly het…daar was ek vir baie, baie jare…baie gelukkig…” Ek het so groot geskrik dat ek skoon vergeet het van die mooi prentjies en blindelings weer die sonlig buitentoe is…was hierdie almal tekens van Bo…dit waarvoor ek so gebid het?