Telegrafie - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
telegrafie (van die Griekse woorde tele = ver en graphie = skryf) is die oordrag van geskrewe boodskappe op 'n lang afstand sonder fisieke vervoer van letters. Oorspronklik het dit veranderinge behels wat van 'n afstand af waargeneem kon word, bekend as optiese telegrafie. Radiotelegrafie, of draadlose telegrafie, behels die oordrag van boodskappe met behulp van radio. Telegrafie bevat onlangse vorms van data-oordrag soos faks, e-pos en rekenaarnetwerke in die algemeen.
A Telegraph is 'n masjien om boodskappe oor lang afstande oor te dra en te ontvang, dit wil sê vir telegrafie. Die woord telegraaf alleen verwys meestal na 'n elektriese telegraaf. Draadlose telegrafie staan ​​ook bekend as CW, vir deurlopende golf ('n draer gemoduleer deur on-off toetsing, in teenstelling met die vroeëre radiotegniek met behulp van 'n vonkgaping).
Telegrafie vorm die basis vir byna al die kommunikasietoestelle wat ons vandag het. Dit kan ook as die grondslag van rekenaarprogrammering beskou word. As u die strukture van sommige van die eerste rekenaartale ondersoek, kan u verbindings vind tussen die basiese beginsels van vroeë telegraafkodes (soos Morse) en rekenaarprogrammering.
Telegraafboodskappe wat deur die telegraafoperateurs met behulp van Morse-kode gestuur is, was bekend as telegramme of cablegrams, dikwels verkort tot 'n kabel of a draad boodskap. Later het telegramme wat deur die Telex-netwerk gestuur is, 'n geskakelde netwerk van teldrukkers soos die telefoonnetwerk, bekend gestaan ​​as teleks boodskappe. Voordat telefoondienste vir lang afstande geredelik beskikbaar of bekostigbaar was, was telegramdienste baie gewild. Telegramme is dikwels gebruik om sakebedrywighede te bevestig, en in teenstelling met e-pos, word telegramme ook gereeld gebruik om bindende regsdokumente vir sakeverhandelings te skep.
Draadfoto of draadfoto was 'n koerantfoto wat vanaf 'n afgeleë plek deur 'n faksimelegraaf gestuur is.
Optiese telegrafies en rookseine
Die eerste telegrawe het gekom in die vorm van optiese telegrawe, insluitend die gebruik van rookseine en bakens wat al sedert antieke tye bestaan. 'N Semafore netwerk uitgevind deur Claude Chappe is in 1792 tot 1846 in Frankryk opgerig. Dit het Napoleon genoeg gehelp dat dit wyd in Europa en die Verenigde State nageboots is. Die laaste (Sweedse) kommersiële semafore skakel het in 1880 vertrek.
Semafore kon inligting meer presies oordra as rookseine en bakens en het geen brandstof verbruik nie. Boodskappe kan vinniger gestuur word as posryers en kan hele streke bedien. Soos bakens en rookseine was hulle egter afhanklik van die goeie weer om te werk. Hulle het operateurs en torings elke 30 km (20 myl) benodig en kon slegs ongeveer twee woorde per minuut akkommodeer. Dit was nuttig vir regerings, maar te duur vir die meeste kommersiële gebruike anders as inligting oor kommoditeitspryse. Elektriese telegrafies sou die koste verbonde aan die versending van 'n dertigjarige boodskap verlaag in vergelyking met semafore.
In 1775 bied Francisco de Salva 'n elektrostatiese telegraaf aan. Samuel T. Soemmering bou sy elektrochemiese telegraaf in 1809. Ook as een van die eerstes, is 'n elektromagnetiese telegraaf in 1832 deur Baron Schilling geskep. Carl Friedrich Gauß en Wilhelm Weber het die eerste elektromagnetiese telegraaf in 1833 in Göttingen gebou en gebruik vir gereelde kommunikasie. Die eerste kommersiële elektriese telegraaf is deur Sir William Fothergill Cooke gebou en op die Great Western Railway gebruik. Dit het 13 kilometer van Paddington-stasie na West Drayton geloop en het op 9 April 1839 in werking getree. Dit is in 1837 in die Verenigde Koninkryk gepatenteer.
In 1843 het die Skotse dokter Alexander Bain 'n toestel uitgevind wat as die eerste faksmasjien beskou kan word. Hy noem sy uitvinding 'n 'opname-telegraaf'. Bain se telegraaf kon beelde met elektriese drade oordra. In 1855 het 'n abt, Giovanni Caselli, in Italië ook 'n elektriese telegraaf geskep wat beelde kon oordra. Caselli noem sy uitvinding 'Pantelegraph'. Pantelegraph is suksesvol getoets en goedgekeur vir 'n telegraaflyn tussen Parys en Lyon.
Die eerste moderne telegram wat met herhalers oorgedra is: "Wat het God gedoen?"in 1844 deur Samuel Morse gestuur.
Samuel Morse het in 1837 onafhanklik 'n elektriese telegraaf ontwikkel en gepatenteer. Sy assistent, Alfred Vail, het die Morse-kode vir alfabet met Morse ontwikkel. Amerika se eerste telegram is op 6 Januarie 1838 deur Morse gestuur oor twee myl bedrading. Die boodskap lui: ''n Pasiëntkelner is geen verloorder nie.' Op 24 Mei 1844 stuur hy die boodskap, "wat het God gedoen?" (Met verwysing na Numeri 23:23) van Washington na Baltimore, met behulp van herhalertegnologie. Die Morse / Vail-telegraaf is in die volgende twee dekades vinnig ontplooi.
Die eerste transatlantiese telegraafkabel is op 27 Julie 1866 suksesvol voltooi, wat die transatlantiese telegrafiekommunikasie vir die eerste keer moontlik gemaak het. Vroeër duikboot-transatlantiese kabels wat in 1857 en 1858 geïnstalleer is, het slegs 'n paar dae of weke geduur voordat dit misluk het. Die bestudering van onderwater-telegraafkabels het die belangstelling in wiskundige analise van hierdie transmissielyne vinniger gemaak. Die telegraaflyne van Brittanje na Indië is in 1870 gekoppel (daardie verskillende ondernemings is in 1872 gekombineer om die Eastern Telegraph Company te vorm).
Groot telegraaflyne in 1891.
Die telegraaf oor die Stille Oseaan is in 1902 voltooi, en uiteindelik was die telegraaf die gordel regoor die wêreld.
'N Verdere vooruitgang in die telegrafietegnologie het op 9 Augustus 1892 plaasgevind, toe Thomas Edison 'n patent vir 'n tweerigting-telegraaf ontvang het. Hy het Amerikaanse patent 0480,567 (PDF) ontvang, "Duplex Telegraph."
Nikola Tesla en ander wetenskaplikes en uitvinders het die nut van draadlose telegrafie, radiotelegrafie of radio getoon vanaf die 1890's. Alexander Stepanovich Popov het op 7 Mei 1895 die ontvanger van draadlose seine, ook gebruik as 'n weerligdetektor, aan die publiek gedemonstreer. Dit word beskou as Guglielmo Marconi wat sy eerste radiosignaal in Italië tot ses kilometer in 1896 gestuur en ontvang het. Einde van die eeu word berig dat hy seine oor die Engelse kanaal uitgesaai het, en kort daarna het Marconi die letter "S" oor die Atlantiese Oseaan van Engeland na Newfoundland radiotelegrafeer.
In 1898 het Popov suksesvolle eksperimente van draadlose kommunikasie tussen 'n vlootbasis en 'n slagskip uitgevoer. In 1900 het die bemanning van die Russiese slagskip Generaal-admiraal Apraksin sowel as gestrande Finse vissers is in die Golf van Finland gered weens die uitruil van noodtelegramme tussen twee radiostasies, geleë op die eiland Gogland en binne 'n Russiese vlootbasis in Kotka. Beide radiostasies is onder Popov se instruksies gebou.
Radiotelegraph was effektief in kommunikasie vir reddingswerk toe 'n seeramp ontstaan ​​het. Daar was effektiewe kommunikasie tussen skepe en van skip tot strand.
Teletipe masjiene in die Tweede Wêreldoorlog
'N Voortdurende doelwit in telegrafie was om die koste per boodskap te verlaag deur handwerk te verlaag, of die stuurkoers te verhoog. Daar was baie eksperimente met bewegende wysers en verskillende elektriese koderings. Die meeste stelsels was egter te ingewikkeld en onbetroubaar. Die ontwikkeling van telegrafese was 'n suksesvolle hulpmiddel om die koers te verhoog.
Met die uitvinding van die teletipe-masjien het die telegrafiese kodering volledig outomaties geword. Vroeë teletipmasjiene het Baudot-kode, 'n 5-bis-kode, gebruik. Dit het slegs twee en dertig kodes opgelewer, en dit is dus te veel gedefinieër in twee "skofte", "letters" en "figure." 'N Eksplisiete, nie-gedeelde verskuiwingskode het elke stel letters en figure voorafgegaan. Selfs vandag gebruik ons ​​die term Baud rate om die snelheid van 'n modem aan te dui.
Die lugdiensbedryf bly een van die laaste gebruikers van Teletype en stuur in enkele situasies steeds boodskappe oor die SITA- of AFTN-netwerke. Byvoorbeeld, die British Airways-rekenaarstelsel (FICO) het vanaf 2004 steeds 'n tipes gebruik om met ander rekenaarstelsels te kommunikeer. Dieselfde geld vir PARS (Programmable Airline Reservation System) en IPARS wat 'n soortgelyke geskuifde 6-bis Teletype-kode gebruik, omdat dit slegs 8 stukkies per karakter benodig, wat bandwydte en geld bespaar. 'N Teletipe-boodskap is dikwels baie kleiner as die ekwivalente EDIFACT- of XML-boodskap. Aangesien lugrederye die afgelope jare toegang tot verbeterde bandbreedte op afgeleë plekke gehad het, vervang IATA-standaard XML sowel Teletype as (EDI).
'N Standaard tydsberekeningstelsel vir telekommunikasie ontwikkel. Die "merk" -toestand is gedefinieer as die aangedrewe toestand van die draad. Op hierdie manier was dit onmiddellik duidelik toe die lyn self misluk het. Die karakters is gestuur deur eerstens 'n "startbits" te stuur wat die lyn na die onbeplande "ruimte" -toestand trek. Die aanvangsknop het 'n kommutator met 'n wiel aangedryf wat met 'n presiese snelheid (later digitale elektronika) deur 'n motor bestuur word. Die kommutator het die stukkies van die lyn na 'n reeks relais versprei wat die stukkies sou "vang". 'N "Stop bit" is toe gestuur met die aangedrewe "mark state" om te verseker dat die kommutator tyd sou hê om te stop en gereed te wees vir die volgende karakter. Die stopstuk het die drukmeganisme veroorsaak. Daar word gereeld twee stopstukke gestuur om die meganisme tyd te gee om af te werk en op te hou vibreer.
'N Siemens T100 Telex-masjien. 'N Laatmodel British Telecom Puma-masjien.
Teen 1935 was die stuur van boodskappe die laaste groot hindernis vir volledige outomatisering. Groot telegrafieverskaffers het stelsels begin ontwikkel wat telefoonagtige draaiknoppies gebruik om teletipes aan te sluit. Hierdie masjiene word 'telex' genoem. Telex-masjiene het eers 'n polsoproep in 'n draaiknop-telefoon uitgevoer en daarna baudotkode gestuur. Hierdie "tipe A" -telex-routing funksioneel outomatiese boodskaproetering.
Die eerste telex-netwerk is wyd gedek gedurende die dertigerjare in Duitsland. Die netwerk is gebruik om binne die regering te kommunikeer.
Teen die destydse verblindende snelheid van 45,5 bits per sekonde kan tot 25 telex-kanale 'n enkele langafstandtelefonkanaal deel, wat telex die goedkoopste metode maak vir betroubare langafstandkommunikasie.
In 1970 het Kuba en Pakistan nog 45,5 telex van baud tipe A gehad. Telex word nog steeds wyd gebruik in burokrasieë in sommige ontwikkelende lande, waarskynlik weens die lae koste en betroubaarheid daarvan. Die VN beweer dat meer politieke entiteite betroubaar deur telex beskikbaar is as op enige enkele enkele metode.
Ongeveer 1960 het sommige lande begin om die "figure" -baudotkodes te gebruik om telex-routing van Tipe B uit te voer.
Telex het wêreldwyd baie vinnig gegroei. Lank voordat outomatiese telefonie beskikbaar was, het die meeste lande, selfs in Sentraal-Afrika en Asië, ten minste 'n paar hoëfrekwensie (kortgolf) telex-skakels gehad. Dikwels was hierdie radioskakels die eerste wat deur die regering se pos- en telegraafdienste (PTT's) gestig is. Die mees algemene radiostandaard, CCITT R.44, het foutkorrigeerde heruitsendings van tydverdelingmultipleksering van radiokanale gehad. Die meeste arm PTT's het hul telex-op-radio (TOR) kanale ononderbroke bestuur om die maksimum waarde daaruit te kry.
Die koste van telex op radio (TOR) -toerusting het steeds gedaal. Alhoewel aanvanklik gespesialiseerde toerusting nodig was, bedryf baie amateurradiooperateurs nou TOR (ook bekend as RTTY) met spesiale sagteware en goedkoop adapters, vanaf rekenaarklank-kaarte tot kortgolfradio's.
Moderne "kabelgramme" of "telegramme" werk eintlik via toegewyde telexnetwerke, en gebruik TOR wanneer nodig.
In Duitsland alleen bly meer as 400,000 telexlyne daagliks in gebruik. Oor die grootste deel van die wêreld bly meer as drie miljoen telexlyne in gebruik.
'N Groot voordeel van Telex was (is) dat die ontvangs van die boodskap deur die ontvanger met 'n hoë mate van sekerheid bevestig kon word deur die' antwoord '. Aan die begin van die boodskap stuur die sender 'n WRU-kode (wie is jy), en die ontvangermasjien sal outomaties 'n reaksie inisieer wat gewoonlik in 'n draaiende drom met penne gekodeer is, net soos 'n musiekkas. Die posisie van die penne het 'n ondubbelsinnige identifikasiekode aan die sender gestuur, sodat die sender seker was dat hy aan die regte ontvanger gekoppel is. Die WRU-kode sal ook aan die einde van die boodskap gestuur word, sodat 'n korrekte antwoord bevestig dat die verbinding ononderbroke gebly het tydens die oordrag van die boodskap. Dit het Telex 'n groot voordeel bo ander onbetroubare vorme van kommunikasie soos telefoon en faks gegee.
Die gebruiklike metode van werking was dat die boodskap vanlyn af met behulp van papierband voorberei sou word. Al die algemene Telex-masjiene bevat 'n 5-gat-papierleser en 'n pons vir papierband. Nadat die papierband opgestel is, kon die boodskap in minimum tyd oorgedra word. Telex-fakturering was altyd teen gekoppelde tydsduur, dus het die verbindingstyd geld bespaar. Dit was egter ook moontlik om in 'real time' te koppel, waar die sender en die ontvanger albei op die sleutelbord kon tik en hierdie karakters onmiddellik op die verre masjien gedruk sou word.
Byna parallel met die Duitse telexstelsel, het AT&T in die dertigerjare besluit om 'n beter telex te maak, en 'n soortgelyke diens begin ontwikkel (onder meer met polsoproepe) met die naam "Teletype Wide-area eXchange" (TWX). AT&T, ook bekend as die Bell-stelsel, het die Teletype Corporation in 1930 verkry en sy teleprints vir TWX gebruik.
TWX het oorspronklik 75 stukkies per sekonde gehardloop met die Baudot-kode en skakelkeuse. Bell het egter later 'n tweede generasie "vier ry" -modems ontwikkel, genaamd die 'Bell 101-datastel', wat die direkte voorouer van die Bell 103-modem is wat die tyddeling van die rekenaar bekend gestel het. Die 101 was revolusionêr omdat dit op gewone intekenaarlyne loop wat (op kantoor) na spesiale uitruilings, 'breë-gebiedsdatadiens', kon gelei word. Aangesien die telefoonnetwerk met die openbare skakelaar gebruik is, het TWX spesiale gebiedskodes: 510, 610, 710, 810 en 910. Met die afloop van die TWX-diens, is hierdie kodes in die negentigerjare as standaard geografiese NVG's voorsien.
Bell se oorspronklike toestemmingsooreenkoms het dit beperk tot internasionale telefoontoestelle. Western Union Telegraph Company het sy internasionale telegrafiese operasie prysgegee in 'n poging om die telegrafie van die Verenigde State van Amerika te monopoliseer in 1939 deur ITT se PTT-onderneming oor te neem. Die resultaat was beklemtoning van telex in die Verenigde State en 'n kat wieg van klein Amerikaanse Amerikaanse telex- en telegrafieondernemings. Dit is bekend deur regulerende agentskappe as "International Record Carriers."
Western Union Telegraph Company het 'n spinoff met die naam "Kabelsisteem" ontwikkel. Kabelstelsel het later Western Union International geword.
ITT se 'World Communications' is saamgevoeg deur kleiner ondernemings: 'Federal Telegraph', 'All American Cables and Radio', 'Globe Wireless' en 'n algemene vervoerderafdeling van Mackay Marine.
RCA-kommunikasie spesialiseer in die kruising van die Stille Oseaan. Dit is later saam met Western Union International om MCI te word.
Voor die Eerste Wêreldoorlog het Tropical Radiotelegraph radiotelegrawe op skepe vir sy eienaar, The United Fruit Company, geplaas om piesangs by die bes betaalde markte te lewer. Kommunikasie het uitgebrei na die aanplantings van UFC en is uiteindelik aan plaaslike regerings verskaf. TRT Telecommunications (soos dit nou bekend staan) het uiteindelik die nasionale PTT van baie klein Sentraal-Amerikaanse lande geword.
Die Franse Telegraph Cable Company (wat deur Franse beleggers besit word) was nog altyd in die Verenigde State. Dit het kabel vanaf die Verenigde State na Frankryk gelê. Dit is gevorm deur "Monsieur Puyer-Quartier." Dit is hoe dit sy telegrafiese routing-ID "PQ" gekry het.
Firestone Rubber het sy eie IRC ontwikkel, die 'Trans-Liberia Radiotelegraph Company.' Dit het kortgolf vanaf Akron, Ohio na die rubberplantasies in Liberië, bedryf. TL is steeds in Akron gebaseer.
Bell telex-gebruikers moes kies watter IRC om te gebruik en voeg dan die nodige routing-syfers aan. Die IRC's het omgeskakel tussen TWX- en Western Union Telegraph Co.-standaarde.
Aankoms van die internet
Vanaf 2006 word die meeste telegrafiese boodskappe via die internet in die vorm van e-pos vervoer.
Ongeveer 1965 het DARPA 'n ondersoek gedoen na gedesentraliseerde skakelstelsels. Sommige van die idees wat in hierdie studie ontwikkel is, het inspirasie gelewer vir die ontwikkeling van die ARPANET-pakketnavorsingsnetwerk, wat later die openbare internet geword het.
Die internet was op drie maniere 'n radikale onderbreking. Eerstens is dit ontwerp om oor enige digitale transmissiemedium te werk. Tweedens is routing gedesentraliseer. Derdens is groot boodskappe in pakkies met vaste grootte ingebreek en dan weer bymekaar gebring by die bestemming. Al die vorige netwerke het beheerde media, gesentraliseerde routers en toegewyde verbindings gebruik. Namate die internet gegroei het, het dit vinniger skakels met digitale draers gebruik en gebruik gemaak van die digitale stelsels wat vir die PSTN ontwikkel is.
Namate die PSTN 'n digitale netwerk geword het, het die "sinchrone" netwerke van die T-draer alledaags geword in die VS. 'n T-1-lyn het 'n "raam" van 193 bisse wat 8000 keer per sekonde herhaal. Die eerste bis, genaamd die "sync" bis, wissel tussen 1 en 0 om die begin van die rame te identifiseer. Die res van die raam bied 8 bisse vir elk van 24 afsonderlike stem- of datakanale. Gewoonlik word 'n T-1-skakel oor 'n gebalanseerde gedraaide paar gestuur, geïsoleer met transformators om stroomvloei te voorkom. Europeërs het 'n soortgelyke stelsel (E-1) van 32 kanale (met een kanaal vir raam-sinchronisasie) aangeneem.
Later is SONET en SDH (die sinchrone digitale hiërargie) aangepas om draerkanale in groepe te kombineer wat oor optiese vesel gestuur kon word. Die kapasiteit van 'n optiese vesel word dikwels uitgebrei met die multiplexing van die golflengte-verdeling, eerder as om die nuwe vesel weer te rig. Die samestelling van verskillende vesels in dieselfde strukture as die eerste vesel is gewoonlik maklik en goedkoop, en baie veselinstallasies bevat ongebruikte "donker vesel", "donker golflengtes" en ongebruikte dele van die SONET-raam, die sogenaamde "virtuele kanale".
Vanaf 2006 is die vinnigste, goed gedefinieerde kommunikasiekanaal wat vir telegrafie gebruik word, die SONET-standaard OC-768, wat ongeveer 40 gigabits per sekonde stuur.
Die teoretiese maksimum kapasiteit van 'n optiese vesel is meer as 10 ^ 12 bis (een terabit of een biljoen bisse) per sekonde. Vanaf 2006 benader geen koderingstelsel hierdie teoretiese limiet nie, selfs nie as die golflengte-divisie-multiplexing gebruik word nie.
Aangesien die internet oor enige digitale transmissiemedium werk, sal die verdere evolusie van telegrafiese tegnologie effektief vir gebruikers verberg word.
E-pos verplaas telegrafie
E-pos is in die laat 1960's vir die eerste keer vir Multics uitgevind. Aanvanklik was e-pos slegs moontlik tussen verskillende rekeninge op dieselfde rekenaar. UUCP laat toe dat verskillende rekenaars gekoppel kan word om e-pos van rekenaar na rekenaar deur te gee. Met die groei van die internet het e-pos tussen twee rekenaars met toegang tot die internet moontlik geword.
Verskeie private netwerke (UUNET, die Wel, GEnie, DECNET) het vanaf die 1970's e-pos gehad, maar intekeninge was vir 'n individu baie duur, van 25 tot 50 dollar per maand, net vir e-pos. Internetgebruik was toe tot die regering, akademie en ander owerheidskontrakteurs beperk totdat die internet in die 1980's vir kommersiële gebruik geopen is.
In 1992 het rekenaartoegang via modem gekombineer met goedkoop rekenaars, en grafiese punt-en-klik-koppelvlakke 'n radikale alternatief vir konvensionele telexstelsels gegee: persoonlike e-pos.
Individuele e-posrekeninge was eers wyd beskikbaar totdat plaaslike ISP's in plek was, hoewel die vraag vinnig gegroei het, aangesien e-pos as die moordenaar-app van die Internet gesien is. Die breë gebruikersbasis wat geskep is deur die vraag na e-pos, het die weg gebaan vir die vinnige aanvaarding van die Wêreldwye Web in die middel van die negentigerjare.
Telegrafie as nalatenskapstelsel
Internasionale Telex bly beskikbaar via e-pospoorte. Dit is u e-posadres met numeriese of alfa-voorvoegsels wat u International Record Carrier en rekening spesifiseer. Telex het nog altyd 'n funksie met die naam 'antwoord' wat 'n afstandmasjien vra om sy adres te stuur. As u telex via e-pos gebruik, is dit die adres wat 'n eksterne telex-gebruiker wil hê om 'n e-posgebruiker te kontak.
Western Union het die staking van al sy telegramdienste vanaf 31 Januarie 2006 aangekondig.1 Slegs 20,000 telegramme is in 2005 gestuur, vergeleke met 20 miljoen in 1929. Volgens Western Union, wat steeds geldoordragdienste aanbied, is die laaste telegram op Vrydag 27 Januarie 2006 gestuur.2.
Telegramdiens in die Verenigde State en Kanada is steeds beskikbaar, wat deur International Telegram bedryf word. Sommige ondernemings, soos Sweedse Telia, lewer steeds telegramme, maar hulle dien as nostalgiese nuwigheidsartikels eerder as 'n primêre kommunikasiemiddel. Die internasionale telegramdiens wat voorheen deur British Telecom gelewer is, is afgeskakel as 'n onafhanklike maatskappy wat die gebruik daarvan as 'n retro-wenskaart of uitnodiging bevorder.
In Nederland is die telegrambedrywighede in 2004 gestaak. In België duur dienste egter deur Belgacom. In hierdie geval blom die besigheid; Daar word elke dag baie telegramme gestuur.
In Japan bied NTT 'n telegram aan (Denpou) diens wat vandag hoofsaaklik gebruik word vir spesiale geleenthede soos troues, begrafnisse, gradeplegtighede, ensovoorts. Plaaslike kantore bied telegramme wat op spesiale versierde papier en koeverte gedruk is.
The Daily Telegraph, die Londense koerant
Clacks, 'n fiktiewe, semafoor-gebaseerde, kommunikasiestelsel wat in Terry Pratchett's Discworld gebruik word
Signaalkorps in die Amerikaanse Burgeroorlog
↑ Western Union, Western Union. 17 Maart 2008 herwin.
↑ Western Union stuur sy laaste telegram, NPR. 17 Maart 2008 herwin.
Kieve, Jeffrey L. 1973. The Electric Telegraph: a Social and Economic History. David en Charles. ISBN 0715358839
Standage, Tom. 1998. Die Victoriaanse internet. Berkley Trade. ISBN 0425171698
Beauchamp, K. G. 2001. 'N Geskiedenis van telegrafie: sy geskiedenis en tegnologie. Instelling van elektriese ingenieurs. ISBN 0852967926
Alle skakels is op 18 November 2015 opgespoor.
Vintage voorraadkaartjies - (verwysingsplek vir versamelaars)
Morse Telegraph Club, Inc. - (The Morse Telegraph Club is 'n internasionale organisasie sonder winsoogmerk wat toegewy is aan die voortbestaan ​​van die kennis en tradisies van telegrafie.)
Era eindig: Western Union stop telegramme
'N Kort geskiedenis van faks
Sparks Telegraph Key Review - Interaktiewe en prentegeskiedenis van telegrafiesleutels en telegrafie met die klem op draadloos.