Marcus Aurelius (Gesigsrekonstruksie) (Illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die lewe en prestasies van Marcus Aurelius
Marcus Aurelius (r. 161-180 n.C.) was 'n Stoïsynse filosoof en een van die vyf goeie Romeinse keisers (n.a. 161-180 n.C.). Hy is gebore op 26 April, 121 nC, volgens DIR Marcus Aurelius, of miskien 6 of 21 April. Hy is oorlede op 17 Maart 180. Sy Stoïsynse filosofiese geskrifte staan ​​bekend as die Meditasies van Marcus Aurelius, wat in Grieks geskryf is. Hy word opgevolg deur sy seun, die berugte Romeinse keiser Commodus. Dit was tydens die bewind van Marcus Aurelius dat die Marcomanniese Oorlog aan die noordelike grens van die ryk uitgebreek het. Dit was ook die tyd van die belangrike dokter Galen wat geskryf het oor 'n besonder wrede pandemie wat die naam van Marcus Aurelius gekry het.
Nero: Die kunstenaar en die vuur
Na sy ma se dood het Nero hom ten volle toegegee aan sy jare lange artistieke en estetiese passies. By privaat geleenthede wat in 59 begin, het hy op die lier gesing en opgetree en lede van die hoër klasse aangemoedig om danslesse te neem. Hy het beveel dat openbare spelle elke vyf jaar in Rome gehou moet word en self as 'n atleet opgelei word, wat as 'n strydwa deelneem. Sy blywendste artistieke nalatenskap was egter die herskepping van Rome na die brand wat die grootste deel van die stad verwoes het.
Vroegoggend op 19 Junie het 'n brand in die winkels rondom die Circus Maximus ontstaan ​​en vinnig deur die stad versprei. In die volgende nege dae is drie van Rome se 14 distrikte vernietig en nog sewe is ernstig beskadig. Verskeie klassieke bronne plaas Nero op die dak van sy paleis tydens die brand, geklee in verhoogde kleed en sing uit die Griekse epos "The Sack of Ilium. uitgebreide paleiskompleks op die Palatine Hill.
Wat ook al die verantwoordelikheid wat hy vir die ramp gedra het, het Nero die aandag afgewyk deur lede van die jong Christelike godsdiens vir die vuur te blameer. Hy het allerhande kreatiewe en wrede vervolgings beveel: Sommige is veroordeel om in diervelle geklee te wees en deur honde verskeur te word, terwyl ander doodgebrand is in nagpale wat lig verskaf het vir die tuinpartytjies van die keiser.
Nero het die Romeinse tesourie uitgeput wat die stad herbou het rondom sy paleiskompleks van 100 hektaar Domus Aurea ("Golden House "). In die middel het hy 'n bronsbeeld van homself, die Colossus Neronis, van 100 voet lank in gebruik geneem.
Die belangrikste bronne wat die lewe en heerskappy van Marcus uitbeeld, is flou en dikwels onbetroubaar. Die belangrikste groep bronne, die biografieë wat in die Historia Augusta, beweer dat dit aan die begin van die 4de eeu nC deur 'n groep outeurs geskryf is, maar daar word geglo dat dit in werklikheid deur ongeveer 'n enkele skrywer (hierna 'die biograaf') van ongeveer 395 nC geskryf is.  Die latere biografieë en die biografieë van ondergeskikte keisers en usurpers is onbetroubaar, maar die vroeëre biografieë, wat hoofsaaklik afgelei is van vroeër verlore bronne (Marius Maximus of Ignotus), is baie meer akkuraat.  Vir Marcus se lewe en heerskappy is die biografieë van Hadrianus, Antoninus, Marcus en Lucius grootliks betroubaar, maar dié van Aelius Verus en Avidius Cassius is nie. 
'N Korrespondensie tussen Marcus se tutor Fronto en verskeie Antonynse amptenare oorleef in 'n reeks brosse manuskripte, wat die tydperk van ca. 138 tot 166.   Marcus se eie Meditasies bied 'n venster op sy innerlike lewe, maar is grotendeels onverteerbaar en maak min spesifieke verwysings na wêreldse aangeleenthede.  Die belangrikste verhalende bron vir die tydperk is Cassius Dio, 'n Griekse senator van die Bithyniese Nicaea wat 'n geskiedenis van Rome geskryf het vanaf die stigting tot 229 in tagtig boeke. Dio is noodsaaklik vir die militêre geskiedenis van die tydperk, maar sy senatoriese vooroordele en sterk opposisie teen keiserlike uitbreiding verduister sy perspektief.  Sommige ander literêre bronne gee spesifieke besonderhede: die geskrifte van die dokter Galen oor die gewoontes van die Antoninese elite, die spreke van Aelius Aristides oor die humeur van die tyd en die grondwette wat in die Verteer en Codex Justinianeus oor Marcus se regswerk.  Inskripsies en muntvondste vul die literêre bronne aan. 
Marcus is gebore in Rome op 26 April 121. Sy naam by geboorte was vermoedelik Marcus Annius Verus, , maar sommige bronne ken hierdie naam toe aan sy pa se dood en nie -amptelike aanneming deur sy oupa, by sy mondigwording, [14 ]   of ten tyde van sy huwelik.  Hy was moontlik bekend as Marcus Annius Catilius Severus,  by geboorte of op 'n stadium in sy jeug,   of Marcus Catilius Severus Annius Verus. Nadat hy deur Antoninus as troonopvolger aangeneem is, was hy bekend as Marcus Aelius Aurelius Verus Caesar en by sy hemelvaart was hy Marcus Aurelius Antoninus Augustus tot sy dood  Epiphanius van Salamis, in sy chronologie van die Romeinse keisers Oor gewigte en maatreëls, bel hom Marcus Aurelius Verus. 
Marcus se vaderskant was van Romeins-Italiaans-Spaanse oorsprong. Sy pa was Marcus Annius Verus (III).  Die gens Annia was van Italiaanse oorsprong (met legendariese aansprake van afstamming van Numa Pompilius) en 'n tak daarvan verhuis na Ucubi, 'n klein dorpie suidoos van Córdoba in die Iberiese Baetica.   Hierdie tak van die Aurelii in Romeinse Spanje, die Annii Veri, het in die laat 1ste eeu nC prominent geword in Rome. Marcus se oupagroot Marcus Annius Verus (I) was 'n senator en (volgens die Historia Augusta) ex-praetor sy oupa Marcus Annius Verus (II) is in 73–74 patrisiër gemaak.  Deur sy ouma Rupilia was Marcus 'n lid van die Nerva-Antonine-dinastie, die sorale niggie van keiser Trajanus, Salonia Matidia, was die moeder van Rupilia en haar halfsuster, die vrou van Hadrian, Sabina.   [nota 1]
Marcus se ma, Domitia Lucilla Minor (ook bekend as Domitia Calvilla), was die dogter van die Romeinse patriciaan P. Calvisius Tullus en erf 'n groot fortuin (uitgebreid beskryf in een van Plinius se briewe) van haar ouers en grootouers. Haar erfenis het groot baksteenwerke aan die buitewyke van Rome ingesluit - 'n winsgewende onderneming in 'n era toe die stad 'n oplewing in die bou beleef het - en die Horti Domitia Calvillae (of Lucillae), 'n villa op die Kaeliese heuwel van Rome.   Marcus self is gebore en getoë in die Horti en verwys na die Kaeliese heuwel as 'My Caelian'.   
Die aannemingsgesin van Marcus was van Romeinse Italiaans-Galliese oorsprong: die gens Aurelia, waarin Marcus op 17-jarige ouderdom aangeneem is, was 'n Sabine gens Antoninus Pius, sy aanneemvader, kom uit die Aurelii Fulvi, 'n tak van die Aurelii gebaseer in Romeinse Gallië.
Marcus se suster, Annia Cornificia Faustina, is waarskynlik in 122 of 123 gebore.  Sy pa is waarskynlik in 124 oorlede, toe Marcus drie jaar oud was tydens sy pretorskap.  [nota 2] Alhoewel hy sy pa amper nie kon ken nie, het Marcus in syne geskryf Meditasies dat hy 'beskeidenheid en manlikheid' geleer het uit sy herinneringe aan sy vader en die man se postume reputasie.  Sy ma, Lucilla, trou nie weer nie  en het volgens die heersende aristokratiese gebruike waarskynlik nie baie tyd saam met haar seun deurgebring nie. In plaas daarvan was Marcus in die sorg van 'verpleegsters'  en is hy grootgemaak na sy pa se dood deur sy oupa Marcus Annius Verus (II), wat altyd die wetlike gesag van patria potestas oor sy seun en kleinseun. Tegnies was dit nie 'n aanneming nie, die skepping van 'n nuwe en ander patria potestas. Lucius Catilius Severus, wat beskryf word as Marcus se oupagroot van moederskant, het ook deelgeneem aan sy opvoeding, hy was waarskynlik die ouer Domitia Lucilla se stiefpa.  Marcus is grootgemaak in sy ouerhuis op die Caelian Hill, 'n eksklusiewe gebied met min openbare geboue, maar baie aristokratiese villa's. Marcus se oupa besit 'n paleis langs die Lateran, waar hy 'n groot deel van sy kinderjare sou deurbring.  Marcus bedank sy oupa dat hy hom 'goeie karakter en vermyding van slegte humeur' geleer het.  Hy was minder lief vir die minnares wat sy oupa geneem het en saam met hom gewoon het na die dood van sy vrou Rupilia.  Marcus was dankbaar dat hy nie langer by haar hoef te bly as hy nie. 
Van kleins af toon Marcus entoesiasme vir worstel en boks. Marcus het as jeug en in sy tienerjare in stoei opgelei, geleer om in pantser te veg en het 'n dansgroep gelei genaamd die College of the Salii. Hulle het rituele danse opgedra wat opgedra is aan Mars, die god van die oorlog, terwyl hulle geklee was in pantserlose wapens, met skilde en wapens.  Marcus is tuis opgelei, in ooreenstemming met hedendaagse aristokratiese neigings  hy bedank Catilius Severus vir die aanmoediging om openbare skole te vermy.  Een van sy leermeesters, Diognetus, 'n skildermeester, was besonder invloedryk, en dit lyk asof hy Marcus Aurelius aan die filosofiese lewenswyse bekend gestel het.  In April 132, in opdrag van Diognetus, het Marcus die kleredrag en gewoontes van die filosoof aangeneem: hy studeer terwyl hy 'n growwe Griekse mantel dra, en slaap op die grond totdat sy ma hom oortuig om op 'n bed te slaap.  'n Nuwe stel tutors - die Homeriese geleerde Alexander van Cotiaeum, saam met Trosius Aper en Tuticius Proculus, Latynse leraars  [nota 3] - het Marcus se opleiding in ongeveer 132 of 133 oorgeneem.  Marcus bedank Alexander vir sy opleiding in literêre styl.  Die invloed van Alexander - 'n klem op materie bo styl en noukeurige bewoording, met af en toe Homeriese aanhaling - is in Marcus se Meditasies. 
Opvolging na Hadrian Edit
Aan die einde van 136 sterf Hadrianus amper aan 'n bloeding. As 'n herstel in sy villa in Tivoli, het hy Lucius Ceionius Commodus, die bedoelde skoonvader van Marcus, as sy opvolger en aangenome seun gekies,  volgens die biograaf 'teen die wil van almal'.  Hoewel sy motiewe nie seker is nie, wil dit voorkom asof sy doel was om die toe te jong Marcus uiteindelik op die troon te plaas.  As deel van sy aanneming het Commodus die naam Lucius Aelius Caesar aangeneem. Sy gesondheid was so swak dat hy tydens 'n seremonie ter ere van sy troonopvolger te swak was om self 'n groot skild op te lig.  Na 'n kort tydjie op die grens van die Donau, keer Aelius terug na Rome om op die eerste dag van 138 'n toespraak te maak aan die Senaat. .  [nota 4]
Op 24 Januarie 138 kies Hadrianus Aurelius Antoninus, die man van Marcus se tante Faustina die Ouere, as sy nuwe opvolger.  As deel van Hadrian se terme het Antoninus op sy beurt Marcus en Lucius Commodus, die seun van Lucius Aelius, aangeneem.  Marcus word M. Aelius Aurelius Verus, en Lucius word L. Aelius Aurelius Commodus. Op versoek van Hadrianus was Antoninus se dogter Faustina verloof aan Lucius.  Marcus het na berig word die nuus begroet dat Hadrianus sy aanneem -oupa met hartseer geword het, in plaas van vreugde. Slegs met onwilligheid het hy van sy ma se huis op die Caelian na die privaat huis van Hadrian getrek. 
Iewers in 138 het Hadrianus in die senaat versoek dat Marcus vrygestel word van die wet wat hom belet om te word kwestor voor sy vier en twintigste verjaardag. Die senaat het daaraan voldoen, en Marcus dien onder Antoninus, die konsul vir 139.  Marcus se aanneming lei hom af van die tipiese loopbaanpad van sy klas. As dit nie sy aanneming was nie, sou hy waarskynlik geword het triumvir monetalis, 'n hoog aangeskrewe pos waarna die staatsmunt daarna beheer word, kon hy as 'n tribunaal van 'n legioen gedien het en die legioen se tweede tweede-in-bevel geword het. Marcus sou waarskynlik eerder vir reis en verdere opleiding gekies het. Soos dit was, was Marcus onderskei van sy medeburgers. Tog verklaar sy biograaf dat sy karakter onaangeraak gebly het: 'Hy betoon nog steeds dieselfde respek vir sy verhoudings as wat hy was toe hy 'n gewone burger was, en hy was so spaarsaam en versigtig vir sy besittings as wat hy in 'n privaat huishouding '. 
Na 'n reeks selfmoordpogings, wat almal deur Antoninus in die wiele gery is, vertrek Hadrian na Baiae, 'n kusoord aan die Campaniese kus. Sy toestand het nie verbeter nie, en hy het die dieet wat deur sy dokters voorgeskryf is, laat vaar en homself toegegee aan kos en drank. Hy stuur vir Antoninus, wat aan sy sy was toe hy op 10 Julie 138 sterf.  Sy oorskot is stil by Puteoli begrawe.  Die opvolging van Antoninus was vreedsaam en stabiel: Antoninus het die genomineerdes van Hadrianus in die amp gehou en die senaat versadig, sy voorregte gerespekteer en die doodsvonnisse van mans wat in die laaste dae van Hadrianus aangekla is, versag.  Vir sy pligsgetroue gedrag is Antoninus gevra om die naam 'Pius' te aanvaar. 
Erfgenaam van Antoninus Pius (138–145) Redigeer
Onmiddellik na Hadrianus se dood het Antoninus Marcus genader en versoek dat sy huweliksreëlings gewysig word: Marcus se verloofing met Ceionia Fabia sou nietig verklaar word, en hy sou in plaas daarvan verloof wees met Faustina, Antoninus se dogter. Faustina se verloofing aan Ceionia se broer Lucius Commodus sou ook vernietig moes word. Marcus het ingestem tot Antoninus se voorstel.  Hy is vir 140 konsul aangestel met Antoninus as sy kollega, en is aangestel as 'n seviri, een van die ses kommandante van die ridders, tydens die orde se jaarlikse parade op 15 Julie 139. Soos die erfgenaam geword het, het Marcus geword princeps iuventutis, hoof van die ruiterorde. Hy het nou die naam Marcus Aelius Aurelius Verus Caesar aangeneem.  Marcus sou homself later waarsku om die naam nie te ernstig op te neem nie: 'Pas op dat u nie 'n keiser word nie, moenie in die pers kleurstof gedompel word nie - want dit kan gebeur'.  Op versoek van die senaat het Marcus by alle priesterlike kolleges aangesluit (pontifices, vergroot, quindecimviri sacris faciundis, septemviri epulonum, ens.]  direkte bewyse vir lidmaatskap is egter slegs beskikbaar vir die Arval Brethren. 
Antoninus eis dat Marcus in die huis van Tiberius, die keiserlike paleis aan die Palatine, woon en die gewoontes van sy nuwe stasie, die aulicum fastigium of 'pomp van die hof', teen Marcus se besware.  Marcus sou sukkel om die lewe van die hof te versoen met sy filosofiese verlange. Hy het vir homself gesê dit is 'n haalbare doel - 'Waar lewe moontlik is, dan is dit moontlik om die regte lewe te lei, is lewe moontlik in 'n paleis, dus is dit moontlik om die regte lewe in 'n paleis te lei'  - maar hy dit nietemin moeilik gevind. Hy sou homself kritiseer in die Meditasies vir 'misbruik van die hoflewe' voor die geselskap. 
As kwestor sou Marcus min werklike administratiewe werk gehad het. Hy sou keiserlike briewe aan die senaat voorlees wanneer Antoninus afwesig was en sekretariële werk vir die senatore doen.  Maar hy voel verdrink in papierwerk en kla by sy tutor, Marcus Cornelius Fronto: 'Ek is so uitasem van die dikteer van byna dertig letters'.  Hy word 'geskik om die staat te regeer', in die woorde van sy biograaf.  Hy moes ook 'n toespraak met die vergaderde senatore lewer, wat redenaarsopleiding noodsaaklik maak vir die taak. 
Op 1 Januarie 145 is Marcus 'n tweede keer as konsul aangestel. Fronto het hom in 'n brief aangespoor om baie te slaap 'sodat u met 'n goeie kleur in die Senaat kan kom en u toespraak met 'n sterk stem kan lees'.  Marcus het in 'n vorige brief oor 'n siekte gekla: 'Wat my krag betref, begin ek dit terugkry en daar is geen spoor van die pyn in my bors nie. Maar daardie sweer [. ] [nota 5] Ek word behandel en sorg dat ek niks doen wat dit inmeng nie '.  Nooit besonder gesond of sterk nie, is Marcus geprys deur Cassius Dio, geskryf oor sy latere jare, omdat hy pligsgetrou gedra het ondanks sy verskillende siektes.  In April 145 trou Marcus met Faustina, wettiglik sy suster, soos beplan sedert 138.  Min is spesifiek bekend van die seremonie, maar die biograaf noem dit 'noemenswaardig'.  Muntstukke is uitgereik met die koppe van die egpaar, en Antoninus, as Pontifex Maximus, sou gedien het. Marcus verwys nie duidelik na die huwelik in sy oorlewende briewe nie, en verwys slegs na Faustina. 
Fronto en verdere onderwys Redigeer
Na die neem van die toga virilis in 136 het Marcus waarskynlik sy opleiding in redenaars begin.  Hy het drie tutors in Grieks gehad - Aninus Macer, Caninius Celer en Herodes Atticus - en een in Latyn - Fronto. Laasgenoemde twee was die mees gewaardeerde redenaars van hul tyd , maar het waarskynlik eers sy leermeesters geword nadat hy in 138 deur Antoninus aangeneem is. Die oorwig van Griekse tutors dui op die belangrikheid van die Griekse taal vir die aristokrasie van Rome.  Dit was die tydperk van die Tweede Sophistiese, 'n renaissance in Griekse letters. Hoewel opgevoed in Rome, in sy Meditasies, Sou Marcus sy diepste gedagtes in Grieks skryf. 
Atticus was omstrede: 'n uiters ryk Atheens (waarskynlik die rykste man in die oostelike helfte van die ryk), was vinnig besig om kwaad te word en het sy mede -Atheners hom vererg vir sy neerbuigende manier.  Atticus was 'n onwankelbare teenstander van stoïsme en filosofiese pretensies.  Hy het gedink dat die Stoïsyne se begeerte na apatheia dwaas was: hulle sou 'n 'trae, lewendige lewe' lei, het hy gesê.  Ondanks die invloed van Atticus sou Marcus later 'n Stoïsyn word. Hy sou Herodes glad nie in syne noem nie Meditasies, ondanks die feit dat hulle die komende dekades baie keer in aanraking sou kom. 
Fronto was hoog aangeskryf: in die selfbewuste antikwariërwêreld van Latynse letters  word hy slegs as Cicero beskou, miskien selfs 'n alternatief vir hom.  [nota 6] Hy het nie veel vir Atticus omgegee nie, alhoewel Marcus uiteindelik die paar op spreekwoorde sou plaas. Fronto oefen 'n volledige beheersing van Latyn uit, wat uitdrukkings in die literatuur kan naspeur, onduidelike sinonieme kan produseer en klein ongerymdhede in woordkeuse kan uitdaag. 
'N Beduidende hoeveelheid korrespondensie tussen Fronto en Marcus het oorleef.  Die paar was baie na aan mekaar en gebruik intieme taal soos 'Vaarwel my Fronto, waar u ook al is, my liefste liefde en vreugde. Hoe is dit tussen jou en my? Ek is lief vir jou en jy is nie hier nie 'in hul korrespondensie.  Marcus spandeer tyd saam met Fronto se vrou en dogter, albei met die naam Cratia, en hulle geniet ligte gesprekke. 
Hy het op sy verjaardag 'n brief aan Fronto geskryf waarin hy beweer dat hy hom liefhet soos hy homself liefhet en 'n beroep op die gode doen om te verseker dat hy elke woord wat hy van letterkunde geleer het, 'uit die mond van Fronto' sou leer.  Sy gebede vir Fronto se gesondheid was meer as konvensioneel, omdat Fronto soms siek was, dit lyk asof hy 'n byna konstante invalide is en altyd ly -ongeveer 'n kwart van die oorlewende briewe handel oor die man se siektes.  Marcus vra dat Fronto se pyn op homself toegedien moet word, 'uit eie beweging met elke soort ongemak'. 
Fronto het nooit Marcus se voltydse onderwyser geword nie en het sy loopbaan as advokaat voortgesit. Een berugte saak het hom in konflik met Atticus gebring.  Marcus het Fronto gepleit, eers met 'advies', daarna as 'n 'guns', om Atticus nie aan te val nie, maar hy het Atticus reeds gevra om nie die eerste houe te slaan nie.  Fronto het geantwoord dat hy verbaas was om te ontdek dat Marcus Atticus as 'n vriend beskou het (miskien was Atticus nog nie Marcus se tutor nie), en het hy toegelaat dat Marcus korrek was, , maar het nietemin bevestig dat hy van plan was om die saak op enige manier te wen nodig: '[die] aanklagte is skrikwekkend en daar moet van hulle as skrikwekkend gepraat word. Diegene wat veral na die slaan en diefstal verwys, sal ek beskryf, sodat hulle kan geniet van gal en gal. As ek hom toevallig 'n onopgevoede klein Griek noem, beteken dit nie oorlog tot die dood nie '.  Die uitslag van die verhoor is onbekend. 
Teen die ouderdom van vyf en twintig (tussen 146 en 147 April) het Marcus ontevrede geraak met sy studies in die regsleer en het hy tekens van algemene malaise getoon. Sy meester, skryf hy aan Fronto, was 'n onaangename blaaskans en het hom 'getref': 'Dit is maklik om langs 'n regter te gaap,' sê hy, maar wees 'n regter is edel werk '.  Marcus het moeg geraak vir sy oefeninge, om posisies in te neem in denkbeeldige debatte. Toe hy die onopregtheid van konvensionele taal kritiseer, het Fronto dit verdedig.  In elk geval, Marcus se formele opleiding was nou verby. Hy het sy onderwysers op goeie voet gehou en hulle toegewyd gevolg. Volgens sy biograaf het dit 'sy gesondheid nadelig beïnvloed' om soveel moeite aan sy studies te doen. Dit was die enigste ding waarmee die biograaf fout kon vind in die hele seuntjie van Marcus. 
Fronto het Marcus al vroeg gewaarsku teen die bestudering van die filosofie: 'Dit is beter om nooit die filosofie -onderrig aan te raak nie. as om dit oppervlakkig te proe, met die rand van die lippe, soos die spreekwoord is '.  Hy het filosofie en filosowe minag en het neergesien op Marcus se sessies met Apollonius van Chalcedon en ander in hierdie kring.  Fronto het 'n onbarmhartige interpretasie van Marcus se 'bekering tot filosofie' gestel: 'In die mode van die jong, moeg vir saai werk', het Marcus hom tot filosofie gewend om te ontsnap van die konstante oefeninge in redenaarsopleiding.  Marcus het 'n noue kontak met Fronto gehou, maar sou Fronto se foute ignoreer. 
Apollonius het Marcus moontlik aan die Stoïsynse filosofie bekend gestel, maar Quintus Junius Rusticus sou die sterkste invloed op die seun hê.  [nota 7] Hy was die man wat Fronto erken het dat hy 'van Marcus weggejaag' het uit die oratorium.  Hy was ouer as Fronto en twintig jaar ouer as Marcus. As die kleinseun van Arulenus Rusticus, een van die martelare aan die tirannie van Domitianus (r. 81–96), was hy erfgenaam van die tradisie van 'Stoïese opposisie' vir die 'slegte keisers' van die 1ste eeu  die ware opvolger van Seneca (in teenstelling met Fronto, die vals een).  Marcus bedank Rusticus omdat hy hom geleer het 'om nie in die entoesiasme vir retoriek gelei te word nie, om oor spekulatiewe temas te skryf, om te praat oor moraliserende tekste. Om redenasie, poësie en 'fyn skryfwerk' te vermy. 
Philostratus beskryf hoe hy selfs toe Marcus 'n ou man was, in die laaste deel van sy bewind, onder Sextus van Chaeronea studeer het:
Die keiser Marcus was 'n gretige dissipel van Sextus, die Boeotiese filosoof, en was gereeld in sy geselskap en besoek sy huis. Lucius, wat pas na Rome gekom het, het die keiser, wat hy onderweg ontmoet het, gevra waarheen hy op pad was en na watter boodskap, en Marcus het geantwoord: 'Dit is goed selfs vir 'n ou om te verneem ek is nou op my pad na die filosoof Sextus om te leer wat ek nog nie weet nie. ' En Lucius strek sy hand na die hemel en sê: 'O Zeus, die koning van die Romeine neem op sy oudag sy tablette op en gaan skool toe.' 
Geboortes en sterftes Redigeer
Op 30 November 147 het Faustina geboorte gegee aan 'n meisie met die naam Domitia Faustina. Sy was die eerste van ten minste dertien kinders (waaronder twee stelle tweelinge) wat Faustina in die volgende drie en twintig jaar sou baar. Die volgende dag, 1 Desember, gee Antoninus vir Marcus die tribunis die mag en die imperium - gesag oor die leërs en provinsies van die keiser. As tribune het hy die reg gehad om een ​​maatreël voor die senaat te bring nadat die vier Antoninus kon instel. Sy bevoegdhede van die tribunis sou op 10 Desember 147 met Antoninus se magte hernu word.  Die eerste vermelding van Domitia in Marcus se briewe onthul haar as 'n sieklike baba. 'Caesar na Fronto. As die gode gewillig is, lyk dit asof ons 'n hoop op herstel het. Die diarree het opgehou, die klein koorsaanvalle is verdryf. Maar die uitputting is steeds erg en daar word nog steeds gehoes '. Hy en Faustina, het Marcus geskryf, was 'redelik besig' met die sorg van die meisie.  Domitia sou in 151 sterf. 
In 149 het Faustina weer geboorte geskenk aan tweelingseuns. Hedendaagse muntstuk herdenk die gebeurtenis, met gekruiste horings onder portretborste van die twee klein seuns, en die legende temporum felicitas, 'die geluk van die tyd'. Hulle het nie lank oorleef nie. Voor die einde van die jaar is nog 'n gesinsmuntstuk uitgereik: dit wys slegs 'n klein dogtertjie, Domitia Faustina, en 'n seuntjie. Dan nog een: die meisie alleen. Die babas is begrawe in die mausoleum van Hadrianus, waar hul grafskrifte oorleef. Hulle is Titus Aurelius Antoninus en Tiberius Aelius Aurelius genoem.  Marcus hou hom vas: 'Een man bid:' Hoe kan ek my kindjie nie verloor nie ', maar jy moet bid:' Hoe mag ek nie bang wees om hom te verloor nie '.  Hy haal uit die Ilias wat hy die 'kortste en bekendste gesegde' genoem het. genoeg om verdriet en vrees te verdryf ': 
die wind strooi sommige op die grond
soos hulle is die mensekinders.
'N Ander dogter is op 7 Maart 150 gebore, Annia Aurelia Galeria Lucilla. Op 'n tyd tussen 155 en 161, waarskynlik kort na 155, sterf Marcus se ma, Domitia Lucilla.  Faustina het waarskynlik in 151 nog 'n dogter gehad, maar die kind, Annia Galeria Aurelia Faustina, is moontlik eers in 153 gebore.  'n Ander seun, Tiberius Aelius Antoninus, is in 152 gebore. 'N Muntstuk word gevier fecunditati Augustae, 'na Augusta se vrugbaarheid', waarin twee meisies en 'n baba uitgebeeld word. Die seuntjie het nie lank oorleef nie, soos blyk uit muntstukke uit 156, wat slegs die twee meisies uitbeeld. Hy is moontlik in 152 oorlede, dieselfde jaar as Marcus se suster Cornificia.  Teen 28 Maart 158, toe Marcus antwoord, was nog een van sy kinders dood. Marcus bedank die tempsinode, 'al het dit anders geblyk'. Die kind se naam is onbekend.  In 159 en 160 het Faustina dogters gebore: Fadilla en Cornificia, onderskeidelik vernoem na Faustina en Marcus se dooie susters. 
Antoninus Pius se laaste jare Redigeer
Lucius begin sy politieke loopbaan as 'n quaestor in 153. Hy was konsul in 154,  en was weer konsul by Marcus in 161.  Lucius het geen ander titels gehad nie, behalwe die van 'seun van Augustus'. Lucius het 'n merkbaar ander persoonlikheid as Marcus: hy het allerhande sportsoorte geniet, maar veral jag en worstel het baie plesier in die sirkuswedstryde en gladiatorgevegte.  [nota 8] Hy trou eers in 164. 
In 156 word Antoninus 70. Hy het dit moeilik gevind om homself regop te hou sonder om te bly. Hy het aan droë brood begin peusel om hom die krag te gee om deur sy oggendontvangste wakker te bly. As Antoninus ouer word, neem Marcus meer administratiewe pligte op, meer nog toe hy die praetoriaanse prefek word ('n kantoor wat net so sekretariaat as militêr was) toe Marcus Gavius ​​Maximus in 156 of 157 sterf.  In 160 sterf Marcus en Lucius is aangewys as gesamentlike konsuls vir die daaropvolgende jaar. Antoninus was moontlik al siek. 
Twee dae voor sy dood, volgens die biograaf, was Antoninus op sy voorouer in Lorium, in Etruria, , ongeveer 19 kilometer (12 myl) van Rome.  Hy het alpiene kaas by die aandete redelik gulsig geëet. In die nag wat hy opgegooi het, het hy die volgende dag koors gehad. Die dag daarna, 7 Maart 161,  het hy die keiserlike raad ontbied en die staat en sy dogter aan Marcus oorgedra. Die keiser het die hoofrede vir sy lewe gegee in die laaste woord wat hy gesê het toe die tribune van die nagwag die wagwoord kom vra-'aequanimitas' (gelykheid).  Toe draai hy om, asof hy gaan slaap, en sterf.  Sy dood sluit die langste regering sedert Augustus uit, wat Tiberius met 'n paar maande oortref. 
Toetreding van Marcus Aurelius en Lucius Verus (161) Redigeer
Nadat Antoninus in 161 gesterf het, was Marcus effektief die enigste heerser van die Ryk. Die formaliteite van die pos sou volg. Die senaat sou hom binnekort die naam Augustus en die titel gee imperator, en hy sou binnekort formeel verkies word as Pontifex Maximus, hoofpriester van die amptelike kultusse. Marcus het 'n mate van weerstand getoon: die biograaf skryf dat hy 'gedwing' was om keiserlike mag te neem.  Dit was moontlik 'n opregtheid gruwel imperii, 'vrees vir keiserlike mag'. Marcus, met sy voorkeur vir die filosofiese lewe, het die keiserlike amp onaantreklik gevind. Sy opleiding as Stoïsyne het egter die keuse vir hom duidelik gemaak dat dit sy plig was. 
Alhoewel Marcus geen persoonlike liefde vir Hadrian getoon het nie (beduidend bedank hy hom nie in die eerste boek van hom nie Meditasies), glo hy dat dit sy plig is om die opvolgingsplanne van die man in te stel.  Hoewel die senaat van plan was om Marcus alleen te bevestig, het hy egter geweier om die amp aan te neem, tensy Lucius gelyke magte ontvang.  Die senaat aanvaar, en gee Lucius die imperium, die tribunisiese mag en die naam Augustus.  Marcus word, in amptelike titulatuur, keiser Imperator Marcus Aurelius Antoninus Augustus Lucius, wat sy naam Commodus verlaat en Marcus se familienaam Verus neem, Imperator Caesar Lucius Aurelius Verus Augustus.  [nota 9] Dit was die eerste keer dat Rome deur twee keisers regeer is.  [nota 10]
Ondanks hul nominale gelykheid, het Marcus meer gehou auctoritas, of 'gesag', as Lucius. Hy was nog een keer konsul as Lucius, hy het deelgeneem aan Antoninus se heerskappy, en dit was hy alleen Pontifex Maximus. Dit sou vir die publiek duidelik gewees het watter keiser die oudste was.  Soos die biograaf geskryf het, 'gehoorsaam Verus Marcus. soos 'n luitenant 'n prokonsul gehoorsaam of 'n goewerneur die keiser gehoorsaam '. 
Onmiddellik na die bevestiging van die senaat gaan die keisers na die Castra Praetoria, die kamp van die Praetoriaanse garde. Lucius spreek die bymekaargemaakte troepe toe, wat die paartjie dan ook toeken as imperatores. Dan, soos elke nuwe keiser sedert Claudius, belowe Lucius die troepe 'n spesiale skenking.  Hierdie skenking was egter twee keer die grootte van die verlede: 20 000 sesterces (5 000 denarii) per capita, met meer aan beamptes. In ruil vir hierdie oorvloed, gelykstaande aan 'n paar jaar se loon, het die troepe 'n eed afgelê om die keisers te beskerm.  Die seremonie was miskien nie heeltemal nodig nie, aangesien Marcus se toetreding vreedsaam en onbestrede was, maar dit was 'n goeie versekering teen latere militêre probleme.  By sy toetreding het hy ook die Romeinse geldeenheid devalueer. Hy het die silwer suiwerheid van die denarius verminder van 83,5% tot 79% - die silwer gewig van 2,68 g (0,095 oz) tot 2,57 g (0,091 oz). 
Antoninus se begrafnisplegtighede was, in die woorde van die biograaf, 'uitgebrei'.  As sy begrafnis die van sy voorgangers volg, sou sy liggaam op die kampus Martius op 'n brandstapel verbrand gewees het, en sou sy gees as 'n styging na die god se huis in die hemel gesien word. Marcus en Lucius het hul vader vir die vergoddeliking benoem. In teenstelling met hul gedrag tydens Antoninus se veldtog om Hadrianus te vergoddelik, het die senaat nie die keisers se wense gekant nie. A flamen, of kultiese priester, is aangestel om die kultus van die goddelike Divus Antoninus te bedien. Antoninus se oorskot is begrawe in Hadrianus se mausoleum, langs die oorblyfsels van Marcus se kinders en van Hadrianus self.  Die tempel wat hy aan sy vrou, Diva Faustina, toegewy het, het die tempel van Antoninus en Faustina geword. Dit oorleef as die kerk van San Lorenzo in Miranda. 
In ooreenstemming met sy testament het Antoninus se fortuin na Faustina oorgedra. ] Gedurende die swangerskap het sy gedroom om twee slange te baar, die een sterker as die ander.  Op 31 Augustus het sy op Lanuvium geboorte geskenk aan 'n tweeling: T. Aurelius Fulvus Antoninus en Lucius Aurelius Commodus.  [nota 11] Behalwe dat die tweeling Caligula se verjaardag gedeel het, was die voortekens gunstig en het die astroloë positiewe horoskope vir die kinders getrek.  Die geboortes is gevier op die keiserlike muntstuk. 
Vroeë reël Redigeer
Kort na die toetreding van die keisers was Marcus se elfjarige dogter, Annia Lucilla, verloof aan Lucius (ondanks die feit dat hy formeel haar oom was).  By die seremonies ter herdenking van die geleentheid is nuwe voorsorg getref vir die ondersteuning van arm kinders, in ooreenstemming met vroeëre keiserlike fondamente.  Marcus en Lucius was gewild onder die bevolking van Rome, wat hulle goedgekeur het burgerlike ('ontbrekende pomp') gedrag. Die keisers het vrye spraak toegelaat, blyk uit die feit dat die komedieskrywer Marullus hulle kon kritiseer sonder om vergelding te ly. Soos die biograaf geskryf het, 'Niemand het die gemaklike weë van Pius gemis nie'. 
Marcus het 'n aantal van die belangrikste amptenare van die ryk vervang. Die ab epistulis Sextus Caecilius Crescens Volusianus, in beheer van die keiserlike korrespondensie, is vervang met Titus Varius Clemens. Clemens was van die grensprovinsie Pannonia en het in die oorlog in Mauretanië gedien. Onlangs het hy as prokureur van vyf provinsies gedien. Hy was 'n man wat geskik was vir 'n tyd van militêre krisis.  Lucius Volusius Maecianus, Marcus se voormalige tutor, was by die toetreding van Marcus prefektuur van Egipte. Maecianus is teruggeroep, senator gemaak en aangestel as prefek van die tesourie (aerarium Saturni). Hy is kort daarna as konsul aangestel.  Fronto se skoonseun, Gaius Aufidius Victorinus, is aangestel as goewerneur van Germania Superior. 
Fronto keer op 28 Maart terug na sy Romeinse meenthuis nadat hy sy huis in Cirta verlaat het sodra die nuus van sy leerlinge se toetreding hom bereik het. Hy stuur 'n brief aan die keiserlike vrylating Charilas, waarin hy vra of hy die keisers kan besoek. Fronto sou later verduidelik dat hy dit nie gewaag het om die keisers direk te skryf nie.  Die dosent was geweldig trots op sy studente. Na te dink oor die toespraak wat hy geskryf het oor die neem van sy konsulskap in 143, toe hy die jong Marcus geprys het, was Fronto uitbundig: 'Daar was 'n uitstekende natuurlike vermoë in u, en daar is nou volmaakte uitnemendheid. Daar was toe 'n oes van groeiende mielies, daar is nou 'n ryp, versamelde oes. Waarop ek toe gehoop het, het ek nou. Die hoop het 'n werklikheid geword. '  Fronto het Marcus alleen ingeroep en nie gedink om Lucius uit te nooi nie. 
Lucius word deur Fronto minder geag as sy broer, omdat sy belange op 'n laer vlak was. Lucius het Fronto gevra om te oordeel in 'n geskil wat hy en sy vriend Calpurnius oor die relatiewe verdienste van twee akteurs gehad het.  ​​Marcus vertel Fronto van sy lesing - Coelius en 'n klein Cicero - en sy gesin. Sy dogters was in Rome saam met hul groot-tante Matidia Marcus het gedink dat die aand se lug te koud vir hulle was. Hy het Fronto gevra vir 'n besonder welsprekende leesstof, iets van jou eie, of Cato, of Cicero, of Sallust of Gracchus - of 'n digter, want ek het afleiding nodig, veral op hierdie manier, deur iets te lees wat sal ophef en versprei my dringende angs. '  Marcus se vroeë bewind verloop vlot, hy kon hom heeltemal toewy aan filosofie en die strewe na populêre liefde.  Maar binnekort sou hy agterkom dat hy baie bekommerd was. Dit sou die einde van die felicitas temporum ('gelukkige tye') wat die muntstuk van 161 verkondig het. 
In die herfs 161 of die lente 162, [nota 12], loop die Tiber oor sy walle en oorstroom 'n groot deel van Rome. Dit het baie diere verdrink en die stad in hongersnood gelaat. Marcus en Lucius het die persoonlike aandag aan die krisis gegee.  [nota 13] In ander tye van hongersnood word gesê dat die keisers uit die Romeinse graanskure die Italiaanse gemeenskappe voorsien het. 
Fronto se briewe het voortgegaan deur Marcus se vroeë bewind. Fronto was van mening dat lesse vanweë Marcus se prominensie en openbare pligte nou belangriker was as ooit tevore. Hy was van mening dat Marcus 'die begeerte het om wederom welsprekend te voel, ondanks die feit dat hy 'n tyd lank belangstelling in welsprekendheid verloor het'.  Fronto herinner sy leerling weer aan die spanning tussen sy rol en sy filosofiese pretensies: 'Gestel, Caesar, dat u tot die wysheid van Cleanthes en Zeno kan komen, maar tegen u wil, niet de wollen kaap van de filosoof'. 
Die vroeë dae van Marcus se bewind was die gelukkigste in Fronto se lewe: Marcus was geliefd onder die mense van Rome, 'n uitstekende keiser, 'n liefdevolle leerling, en miskien die belangrikste, so welsprekend as wat 'n mens kon wens. Marcus het in sy toespraak aan die senaat retoriese vaardigheid getoon na 'n aardbewing in Cyzicus. Dit het die drama van die ramp oorgedra, en die senaat was verstom: 'Die stad het nie skielik of gewelddadiger deur die aardbewing geroer as die gedagtes van u hoorders deur u toespraak nie'. Fronto was baie tevrede. 
Oorlog met Parthia (161–166) Redigeer
Op sy sterfbed praat Antoninus van niks anders as die staat en die vreemde konings wat hom 'n onreg aangedoen het nie.  Een van die konings, Vologases IV van Parthia, het aan die einde van die somer of vroeë herfs 161 getrek.  Vologases het die koninkryk van Armenië (destyds 'n Romeinse kliëntstaat) binnegekom, die koning verdryf en sy eie geïnstalleer - Pacorus , 'n Arsacid soos hyself.  Die goewerneur van Kappadokië, die voorpunt in alle Armeense konflikte, was Marcus Sedatius Severianus, 'n Galliër met baie ervaring in militêre aangeleenthede. 
Deur die profeet Alexander van Abonutichus oortuig dat hy die Partiërs maklik kon verslaan en self heerlikheid kon wen,  lei Severianus 'n legioen (miskien die IX Hispana ) na Armenië, maar was vasgevang deur die groot Partiese generaal Chosrhoes in Elegeia , 'n stad net anderkant die Cappadociaanse grense, hoog bo die oploop van die Eufraat. Nadat Severianus onsuksesvolle pogings aangewend het om Chosrhoes te betrek, het hy selfmoord gepleeg en sy legioen is vermoor. Die veldtog het slegs drie dae geduur. 
Daar was ook bedreiging vir oorlog op ander grense - in Brittanje, en in Raetia en Bo -Duitsland, waar die Chatti van die Taunusberge onlangs oor die lemmetjies.  Marcus was onvoorbereid. Dit lyk asof Antoninus hom geen militêre ervaring gegee het nie, maar die biograaf skryf dat Marcus die hele drie-en-twintigjarige bewind van Antoninus aan sy keiser se kant deurgebring het en nie in die provinsies waar die meeste vorige keisers hul vroeë loopbane deurgebring het nie.  [nota 14]
Nog slegte nuus het gekom: die leër van die Siriese goewerneur is deur die Partiërs verslaan en in wanorde teruggetrek.  Versterkings is vir die grens van Parth gestuur. P. Julius Geminius Marcianus, 'n Afrikaanse senator onder bevel van X Gemina in Vindobona (Wene), vertrek na Cappadocia met afdelings van die Danubiese legioene.  Drie vol legioene is ook oos gestuur: I Minervia van Bonn in Bo -Duitsland,  II Adiutrix van Aquincum,  en V Macedonica van Troesmis. 
Die noordelike grense is strategies verswak, en die goewerneurs is aangesê om konflik te vermy waar moontlik.  M. Annius Libo, Marcus se eerste neef, is gestuur om die Siriese goewerneur te vervang. Sy eerste konsulskap was in 161, so hy was waarskynlik in die vroeë dertigerjare,  en as 'n patrisiër het hy nie militêre ervaring gehad nie. Marcus het eerder 'n betroubare man as 'n talentvolle man gekies. 
Marcus het 'n vierdaagse openbare vakansiedag geneem in Alsium, 'n vakansieoord aan die kus van Etruria. Hy was te angstig om te ontspan. Hy skryf aan Fronto en verklaar dat hy nie oor sy vakansie sal praat nie.  Fronto antwoord: 'Wat? Weet ek nie dat u na Alsium gegaan het met die doel om u vier dae lank aan speletjies, grappies en ontspanning te wy nie? '  Hy moedig Marcus aan om te rus en roep die voorbeeld van sy voorgangers aan (Antoninus geniet oefening in die palaestra, visvang en komedie),  gaan so ver as om 'n fabel op te skryf oor die god se verdeling van die dag tussen oggend en aand - Marcus het blykbaar die meeste van sy aande aan geregtelike aangeleenthede bestee in plaas van op sy gemak.  Marcus kon nie die advies van Fronto opneem nie. 'Ek het pligte wat oor my kan hang,' het hy teruggeskryf.  Marcus Aurelius trek die stem van Fronto aan om homself te tugtig: 'My raad het jou baie goed gedoen', sal jy sê! ' Hy het gerus, en sou dikwels gerus het, maar 'hierdie toewyding aan plig! Wie weet beter as jy hoe veeleisend dit is! ' 
Fronto het Marcus 'n seleksie leesstof gestuur,  en, om sy ongemak in die loop van die Partiese oorlog te besleg, 'n lang en deurdagte brief, vol historiese verwysings. In moderne uitgawes van Fronto se werke word dit gemerk De bello Parthico (Oor die Partiese oorlog). In Rome se verlede was daar terugslae, skryf Fronto,  maar uiteindelik het Romeine altyd hul vyande oorwin: 'Altyd en oral [Mars] het ons probleme verander in suksesse en ons angs in triomf'. 
Gedurende die winter van 161–162 het nuus gekom dat daar 'n opstand in Sirië aan die kom was en daar is besluit dat Lucius die Partiese oorlog persoonlik moes lei. Hy was sterker en gesonder as Marcus, het die argument gegaan en was dus meer geskik vir militêre aktiwiteite.  Lucius se biograaf suggereer bybedoelings: om Lucius se losbandigheid in toom te hou, spaarsaam te maak, sy sedes te hervorm deur die terreur van oorlog en om te besef dat hy 'n keiser was.  [nota 15] Hoe dit ook al sy, die senaat het sy toestemming gegee, en in die somer van 162 vertrek Lucius. Marcus sou in Rome bly, aangesien die stad 'die teenwoordigheid van 'n keiser geëis' het. 
Lucius het die grootste deel van die veldtog in Antiochië deurgebring, hoewel hy oorwinter het in Laodicea en somer in Daphne, 'n oord net buite Antiochië.  Kritici verklaar Lucius se luukse lewenstyl,  en sê dat hy tot dobbelary oorgegaan het, 'die hele nag deur sou dobbel',  en die geselskap van akteurs geniet.  [nota 16] Libo is vroeg in die oorlog dood, miskien het Lucius hom vermoor. 
In die middel van die oorlog, miskien in die herfs van 163 of vroeg in 164, het Lucius na Efese gereis om met Marcus se dogter Lucilla getroud te wees.  Marcus het die datum verhoog, miskien het hy al van Lucius se minnares Panthea gehoor.  Lucilla se dertiende verjaardag was in Maart 163, ongeag die datum van haar huwelik, sy was nog nie vyftien nie.  Lucilla is vergesel deur haar ma Faustina en Lucius se oom (sy pa se halfbroer) M. Vettulenus Civica Barbarus,  wat gemaak is kom Augusti, 'metgesel van die keisers'. Marcus wou moontlik hê dat Civica toesig moes hou oor Lucius, die taak waarop Libo misluk het.  Marcus het moontlik beplan om hulle tot by Smyrna te vergesel (die biograaf sê dat hy aan die senaat gesê het dat hy sou), maar dit het nie gebeur nie.  Hy het die groep net vergesel tot by Brundisium, waar hulle aan boord van 'n skip na die ooste gegaan het.  Hy keer onmiddellik daarna na Rome terug en stuur spesiale opdragte aan sy prokonsuls om die groep geen amptelike ontvangs te gee nie. 
Die Armeense hoofstad Artaxata is in 163 gevange geneem.  Aan die einde van die jaar neem Lucius die titel Armeniacus, ondanks die feit dat hy nog nooit gevegte gesien het nie, wou Marcus tot die volgende jaar nie die titel aanvaar nie.  Toe Lucius geprys word as imperator weereens het Marcus egter nie geskroom om die Imperator II met hom. 
Die besette Armenië is op Romeinse terme gerekonstrueer. In 164 het 'n nuwe hoofstad, Kaine Polis ('New City'), Artaxata vervang.  'n Nuwe koning is geïnstalleer: 'n Romeinse senator van konsulêre rang en Arsacidiese afkoms, Gaius Julius Sohaemus. Hy is moontlik nie eers in Armenië gekroon nie, die seremonie het moontlik in Antiogië, of selfs Efese, plaasgevind.  Sohaemus is geprys op die keiserlike muntstuk van 164 onder die legende Rex armeniis Datus: Lucius sit op 'n troon met sy staf terwyl Sohaemus voor hom staan ​​en die keiser groet. 
In 163 het die Partiërs ingegryp in Osroene, 'n Romeinse kliënt in die boonste Mesopotamië wat op Edessa gesentreer is, en hul eie koning op sy troon aangebring.  In reaksie hierop is die Romeinse magte stroomaf beweeg om die Eufraat op 'n meer suidelike punt oor te steek.  Voor die einde van 163 het die Romeinse magte egter noordwaarts beweeg om Dausara en Nicephorium op die noordelike, Partiese oewer te beset.  Kort na die verowering van die noordelike oewer van die Eufraat, het ander Romeinse magte Osroene vanuit Armenië opgetrek en Anthemusia ingeneem, 'n stad suidwes van Edessa. 
In 165 het die Romeinse magte na Mesopotamië beweeg. Edessa is herbeset, en Mannus, die koning wat deur die Partiërs afgesit is, is weer geïnstalleer.  Die Partiërs het teruggetrek na Nisibis, maar ook dit is beleër en gevange geneem. Die Partiese leër het in die Tigris versprei.  'n Tweede mag, onder Avidius Cassius en die III Gallica, het by die Eufraat afbeweeg en 'n groot geveg by Dura gevoer. 
Teen die einde van die jaar het Cassius se leër die twee metropole van Mesopotamië bereik: Seleucia aan die regteroewer van die Tigris en Ctesiphon aan die linkerkant. Ctesiphon is geneem en sy koninklike paleis het aan die brand gesteek. Die burgers van Seleucia, nog steeds grotendeels Grieks (die stad is in opdrag geneem en gevestig as 'n hoofstad van die Seleucidiese Ryk, een van Alexander die Grote se opvolgende koninkryke), het sy poorte oopgemaak vir die indringers. Die stad is nietemin ontslaan, wat 'n swart merk op die reputasie van Lucius gelaat het. Verskonings is gesoek, of uitgevind: die amptelike weergawe lui dat die Seleukiede eers die geloof verbreek het. 
Cassius se leër het, hoewel hy gebuk gegaan het onder 'n tekort aan voorrade en die gevolge van 'n plaag wat in Seleucia opgedoen is, veilig teruggekeer na die Romeinse gebied.  Lucius het die titel Parthicus Maximus aangeneem, en hy en Marcus word geprys imperatores weer, verdien die titel 'imp. III '.  Die leër van Cassius keer in 166 terug na die veld, oor die Tigris na Media. Lucius neem die titel 'Medicus',  en die keisers word weer geprys imperatores, word 'imp. IV 'in keiserlike titulatuur. Marcus neem die Parthicus Maximus nou, na nog 'n taktvolle vertraging.  Op 12 Oktober van daardie jaar het Marcus twee van sy seuns, Annius en Commodus, as sy erfgename uitgeroep. 
Oorlog met Germaanse stamme (166–180) Redigeer
Gedurende die vroeë 160's was Fronto se skoonseun Victorinus as legaat in Duitsland gestasioneer. Hy was daar saam met sy vrou en kinders ('n ander kind het by Fronto en sy vrou in Rome gebly).  Die toestand aan die noordelike grens het ernstig gelyk. 'N Grenspos is vernietig, en dit het gelyk asof al die mense van Sentraal- en Noord -Europa in oproer was. Daar was korrupsie onder die beamptes: Victorinus moes vra vir die bedanking van 'n legionêre legaat wat omkoopgeld geneem het. 
Ervare goewerneurs is vervang deur vriende en familie van die keiserlike familie. Lucius Dasumius Tullius Tuscus, 'n ver familielid van Hadrianus, was in Bo -Pannonia en volg die ervare Marcus Nonius Macrinus op. Laer Pannonia was onder die obskure Tiberius Haterius Saturnius. Marcus Servilius Fabianus Maximus is geskuif van Laer Moesia na Bo -Moesië toe Marcus Iallius Bassus by Lucius in Antiochië aangesluit het. Neder -Moesia is gevul deur die seun van Pontius Laelianus. Die Dacias was nog steeds in drie verdeel, bestuur deur 'n praetoriaanse senator en twee prokureurs. Die vrede kon nie lank hou nie Laer Pannonia het nie eens 'n legioen nie. 
Vanaf die 160's het Germaanse stamme en ander nomadiese mense aanvalle uitgevoer langs die noordelike grens, veral in Gallië en oor die Donau. Hierdie nuwe stukrag weswaarts was waarskynlik te wyte aan aanvalle van stamme verder oos. 'N Eerste inval in die Chatti in die provinsie Germania Superior is in 162 afgeweer. 
Veel gevaarliker was die inval van 166, toe die Marcomanni van Bohemen, kliënte van die Romeinse Ryk sedert 19 nC, saam met die Langobarde en ander Germaanse stamme die Donau oorgesteek het.  Kort daarna val die Iraanse Sarmatian Iazyges tussen die Donau en die Theiss -riviere aan. 
Die Costoboci, afkomstig uit die Karpaten, val Moesia, Masedonië en Griekeland binne. Na 'n lang gesukkel het Marcus daarin geslaag om die indringers terug te keer. Talle lede van Germaanse stamme vestig hulle in grensgebiede soos Dacia, Pannonia, Duitsland en Italië self. Dit was nie iets nuuts nie, maar hierdie keer het die aantal setlaars twee nuwe grensprovinsies aan die linkerkant van die Donau, Sarmatia en Marcomannia, nodig gehad, insluitend die huidige Tsjeggiese Republiek, Slowakye en Hongarye. Sommige Germaanse stamme wat hulle in Ravenna gevestig het, het in opstand gekom en daarin geslaag om die stad in besit te neem. Om hierdie rede het Marcus besluit om nie net meer barbare na Italië te bring nie, maar selfs diegene wat voorheen daarheen gebring is, te verban. 
Regs- en administratiewe werk Redigeer
Soos baie keisers, bestee Marcus die meeste van sy tyd aan die regsake soos versoekskrifte en geskille , maar in teenstelling met baie van sy voorgangers, was hy reeds vaardig in die keiserlike administrasie toe hy die bewind aanvaar.  Hy het baie aandag geskenk aan die teorie en praktyk van wetgewing. Professionele regsgeleerdes noem hom '' '' ''n keiser wat die meeste vaardig is' '[274' 'en' ''n baie verstandige en pligsgetroue keiser' ').  Hy toon duidelike belangstelling op drie terreine van die wet: die versorging van slawe, die voogdyskap van weeskinders en minderjariges en die keuse van stadsraadslede (decuriones). 
Marcus betoon groot respek aan die Romeinse senaat en vra hulle gereeld toestemming om geld uit te gee, alhoewel hy dit nie as die absolute heerser van die Ryk hoef te doen nie.  In een toespraak herinner Marcus self die senaat dat die keiserlike paleis waar hy gewoon het nie werklik sy besitting was nie, maar hulle s'n.  In 168 herwaardeer hy die denarius en verhoog die suiwerheid van silwer van 79% tot 82% - die werklike silwergewig neem toe van 2.57-2.67 g (0.091-0.094 oz). Twee jaar later keer hy egter terug na die vorige waardes vanweë die militêre krisisse wat die ryk in die gesig staar. 
Handel met Han China en uitbreek van pes Edit
'N Moontlike kontak met Han China het in 166 plaasgevind toe 'n Romeinse reisiger die Han -hof besoek, wat beweer dat hy 'n ambassadeur is van 'n sekere Andun (Chinees: 安 敦), heerser van Daqin, wat met Marcus of met sy voorganger Antoninus geïdentifiseer kan word.    Benewens die Romeinse glasware uit die Republikeinse era wat in Guangzhou langs die Suid-Chinese See gevind is,  is Romeinse goue medaljes gemaak tydens die bewind van Antoninus en miskien selfs Marcus in Óc Eo, Viëtnam, gevind , destyds deel van die Koninkryk Funan naby die Chinese provinsie Jiaozhi (in die noorde van Viëtnam). Dit was moontlik die hawestad Kattigara, beskryf deur Ptolemaeus (ongeveer 150) as besoek deur 'n Griekse matroos met die naam Alexander en wat anderkant die Goue Chersonese (dws Maleise Skiereiland) lê.  [nota 17] Romeinse munte uit die regering van Tiberius tot Aurelian is gevind in Xi'an, China (plek van die Han -hoofstad Chang'an), hoewel die veel groter hoeveelheid Romeinse munte in Indië dui op die Romeinse seevaart Die handel vir die aankoop van Chinese sy was daar gesentreer, nie in China of selfs die sylandpad wat oor Persland loop nie. 
Die Antoninese plaag het in 165 of 166 in Mesopotamië begin aan die einde van Lucius se veldtog teen die Partiërs. Dit het moontlik tot in die bewind van Commodus voortgeduur. Galen, wat in Rome was toe die plaag in 166 na die stad versprei het,  noem dat 'koors, diarree en ontsteking van die farinks, saam met droë of pustulêre uitbarstings van die vel na nege dae' onder die simptome was.  Daar word geglo dat die pes pokke was.  Volgens die historikus Rafe de Crespigny was die plae wat die oostelike Han -ryk van China teister tydens die bewind van keiser Huan van Han (r. 146–168) en keiser Ling van Han (r. 168–189), wat getref in 151, 161, 171, 173, 179, 182 en 185, was moontlik verbind met die plaag in Rome.  Raoul McLaughlin skryf dat die reis van Romeinse onderdane na die Han -Chinese hof in 166 moontlik 'n nuwe era van handel tussen Romeins en Verre Ooste begin het. Dit was egter ook 'n 'voorbode van iets veel onheilspellender'. Volgens McLaughlin het die siekte 'onherstelbare' skade aan die Romeinse maritieme handel in die Indiese Oseaan veroorsaak, soos bewys deur die argeologiese rekord wat van Egipte tot Indië strek, sowel as 'n beduidende afname in die kommersiële aktiwiteite in Suidoos -Asië. 
Dood en opvolging (180) Redigeer
Marcus sterf op 17 Maart 180 op 58 -jarige ouderdom aan onbekende oorsake in sy militêre woonbuurte naby die stad Sirmium in Pannonia (moderne Sremska Mitrovica). Hy is onmiddellik vergoddelik en sy as is na Rome teruggegee, waar hulle in die mausoleum van Hadrianus (moderne Castel Sant'Angelo) gerus het tot die Visigotiese sak van die stad in 410. Sy veldtogte teen Duitsers en Sarmatiërs word ook herdenk deur 'n kolom en 'n tempel in Rome gebou.  Sommige geleerdes beskou sy dood as die einde van die Pax Romana. 
Marcus word opgevolg deur sy seun Commodus, wat hy in 166 Caesar genoem het en saam met wie hy sedert 177 gesamentlik regeer het.  Biologiese seuns van die keiser, as daar was, word as erfgename beskou , maar dit was slegs die tweede keer dat 'n 'nie-aanneemlike' seun sy vader opgevolg het, die enigste ander een 'n eeu vroeër toe Vespasianus opgevolg is deur sy seun Titus. Geskiedkundiges het die opvolging van Commodus gekritiseer, met verwysing na Commodus se wisselvallige gedrag en gebrek aan politieke en militêre insig.  Aan die einde van sy geskiedenis van Marcus se bewind het Cassius Dio 'n encomium aan die keiser geskryf en die oorgang na Commodus in sy eie leeftyd met hartseer beskryf: 
[Marcus] het nie die geluk teëgekom wat hy verdien het nie, want hy was nie sterk van liggaam nie en was in feitlik sy hele bewind by baie probleme betrokke. Maar van my kant bewonder ek hom des te meer juis om hierdie rede, dat hy te midde van ongewone en buitengewone probleme self oorleef en die ryk bewaar het. Net een ding het hom verhinder om heeltemal gelukkig te wees, naamlik dat hy, nadat hy sy seun op die beste manier grootgemaak en opgevoed het, geweldig teleurgesteld in hom was. Hierdie saak moet ons volgende onderwerp wees, want ons geskiedenis strek nou van 'n koninkryk van goud tot een van yster en roes, soos sake vir die Romeine van daardie tyd gedoen het.
–Dio lxxi. 36,3–4 
Dio voeg by dat van Marcus se eerste dae as raadgewer van Antoninus tot sy laaste dae as keiser van Rome, "hy dieselfde [persoon] gebly het en nie in die minste verander het nie." 
Michael Grant, in Die klimaks van Rome, skryf van Commodus: 
Die jeug was baie wisselvallig, of ten minste so anti-tradisioneel, dat 'n ramp onvermydelik was. Maar of Marcus dit moes weet al dan nie, die verwerping van sy seun se bewerings ten gunste van iemand anders sou byna seker een van die burgeroorloë behels het wat so rampspoedig sou toeneem oor toekomstige opvolgings. 
Marcus het binne sy leeftyd die reputasie van 'n filosoof koning verkry, en die titel sou na sy dood bly bestaan, beide Dio en die biograaf noem hom 'die filosoof'.  
Christene soos Justin Martyr, Athenagoras en Eusebius het hom ook die titel gegee.  Die laasgenoemde het so ver gegaan as om hom "meer filantropies en filosofies" te noem as Antoninus en Hadrianus, en het hom teen die vervolgende keisers Domitianus en Nero gekant om die kontras sterker te maak. 
Die historikus Herodianus het geskryf:
"Hy was die enigste van die keisers en bewys dat hy nie geleer het deur slegs woorde of kennis van filosofiese leerstellings, maar deur sy onberispelike karakter en gematigde lewenswyse." 
Iain King verduidelik dat Marcus se nalatenskap tragies was:
"Die stoïsynse filosofie [van die keiser]-wat handel oor selfbeheersing, plig en respek vir ander-is so skerp verlaat deur die keiserlike lyn wat hy met sy dood gesalf het." 
In die eerste twee eeue van die Christelike era was dit plaaslike Romeinse amptenare wat grootliks verantwoordelik was vir die vervolging van Christene. In die tweede eeu behandel die keisers die Christendom as 'n plaaslike probleem wat hul ondergeskiktes moet hanteer.  Die aantal en erns van vervolgings van Christene op verskillende plekke van die ryk het oënskynlik toegeneem tydens die bewind van Marcus. Die mate waartoe Marcus self hierdie vervolgings gerig, aangemoedig of bewus was, is deur historici onduidelik en baie bespreek.  Die vroeë Christelike apologeet, Justin Martyr, bevat in sy eerste verskoning (geskryf tussen 140 en 150 nC) 'n brief van Marcus Aurelius aan die Romeinse senaat (voor sy bewind) waarin 'n slagveldvoorval beskryf word waarin Marcus geglo het dat Christelike gebed het sy leër van dors gered toe 'water uit die hemel gestroom het', waarna 'ons dadelik die teenwoordigheid van God herken'. Marcus gaan voort om die senaat af te sien van vroeëre kursusse van Christelike vervolging deur Rome. 
Marcus en sy neef-vrou Faustina het ten minste 13 kinders tydens hul 30-jarige huwelik gehad,   insluitend twee stelle tweelinge.   Een seun en vier dogters het hul pa oorleef.  Hul kinders het ingesluit:
Domitia Faustina (147–151)   
Titus Aelius Antoninus (149)   
Titus Aelius Aurelius (149)    (150   –182 ), getroud met haar vader se mede-heerser Lucius Verus, , dan Tiberius Claudius Pompeianus, het 'n probleem gehad van beide huwelike (gebore 151),  getroud met Gnaeus Claudius Severus, het 'n seun gehad
Tiberius Aelius Antoninus (gebore 152, oorlede voor 156) 
Onbekende kind (oorlede voor 158)  (gebore 159  ),  getroud met Marcus Peducaeus Plautius Quintillus, het 'n probleem gehad (gebore 160  ),  getroud met Marcus Petronius Sura Mamertinus, het 'n seun gehad
Titus Aurelius Fulvus Antoninus (161–165), oudste tweelingbroer van Commodus  (Commodus) (161–192),  tweelingbroer van Titus Aurelius Fulvus Antoninus, later keiser,   getroud met Bruttia Crispina , geen probleem (162  –169  ) 
Hadrianus  (170  - oorlede voor 217 ),  getroud met Lucius Antistius Burrus, geen probleem
Tensy anders vermeld, dui die aantekeninge hieronder aan dat 'n individu se afkoms is soos in die bogenoemde stamboom getoon.
^ Suster van Trajan se pa: Giacosa (1977), p. 7.
^ Giacosa (1977), bl. 8.
^ Man van Ulpia Marciana: Levick (2014), p. 161.
^ ab Giacosa (1977), bl. 7.
^ abcDIR bydraer (Herbert W. Benario, 2000), "Hadrian".
^ ab Giacosa (1977), bl. 9.
^ Man van Salonia Matidia: Levick (2014), p. 161.
^ Smith (1870), "Julius Servianus". [dooie skakel]
^ Suetonius 'n moontlike liefhebber van Sabina: Een interpretasie van HA Hadrianus11:3
^ Smith (1870), "Hadrian", pp. 319–322. [dooie skakel]
^ Minnaar van Hadrian: Lambert (1984), p. 99 en passief vergoddeliking: Lamber (1984), bl. 2–5, ens.
^ Julia Balbilla 'n moontlike minnaar van Sabina: AR Birley (1997), Hadrianus, die rustelose keiser, bl. 251, aangehaal in Levick (2014), p. 30, wat skepties is oor hierdie voorstel.
^ Man van Rupilia Faustina: Levick (2014), p. 163.
^ Vrou van M. Annius Verus: Giacosa (1977), p. 10.
^ Vrou van M. Annius Libo: Levick (2014), p. 163.
^ abcde Giacosa (1977), bl. 10.
^ Die toonbeeld van Cassius Dio (72.22) gee die verhaal wat Faustina die Ouder beloof het om met Avidius Cassius te trou. Dit word ook weergegee HA"Marcus Aurelius" 24.
^ Man van Ceionia Fabia: Levick (2014), p. 164.
DIR bydraers (2000). "De Imperatoribus Romanis: 'n aanlyn ensiklopedie van Romeinse heersers en hul gesinne". Besoek op 14 April 2015.
Giacosa, Giorgio (1977). Vroue van die keisers: hul lewens en portrette op muntstukke. Vertaal deur R. Ross Holloway. Milaan: Edizioni Arte e Moneta. ISBN0-8390-0193-2.
Lambert, Royston (1984). Geliefde en God: Die verhaal van Hadrianus en Antinous. New York: Viking. ISBN0-670-15708-2.
Levick, Barbara (2014). Faustina I en II: Imperial Women of the Golden Age. Oxford University Press. ISBN978-0-19-537941-9.
William Smith, red. (1870). Woordeboek van Griekse en Romeinse biografie en mitologie.
Tydens 'n veldtog tussen 170 en 180 skryf Marcus syne Meditasies in Grieks as bron vir sy eie leiding en selfverbetering. Die oorspronklike titel van hierdie werk, as dit een gehad het, is onbekend. 'Meditasies' - sowel as ander titels, waaronder 'To Himself' - is later aanvaar. Hy het 'n logiese verstand en sy aantekeninge was verteenwoordigend van die Stoïsynse filosofie en spiritualiteit. Meditasies word steeds vereer as 'n literêre monument vir 'n regering van diens en plig. Volgens Hays was die boek 'n gunsteling van Christina van Swede, Frederick die Grote, John Stuart Mill, Matthew Arnold en Goethe, en word bewonder deur moderne figure soos Wen Jiabao en Bill Clinton.  Dit word deur baie kommentators beskou as een van die grootste filosofiese werke. 
Dit is nie bekend hoe wyd verspreid Marcus se geskrifte na sy dood versprei is nie. Daar is verdwaalde verwysings in die antieke literatuur na die gewildheid van sy voorskrifte, en die afvallige Julianus was deeglik bewus van sy reputasie as filosoof, hoewel hy dit nie spesifiek noem nie Meditasies.  Dit het oorleef in die wetenskaplike tradisies van die Oosterse Kerk en die eerste oorlewende aanhalings uit die boek, sowel as die eerste bekende naam daarvan ('Marcus se geskrifte aan homself') is van Arethas van Caesarea in die 10de eeu en in die Bisantynse Suda (miskien ingevoeg deur Arethas self). Dit is die eerste keer in 1558 in Zürich gepubliseer deur Wilhelm Xylander (ne Holzmann), uit 'n manuskrip wat na berig word kort daarna verlore gegaan het.  Die oudste oorlewende volledige manuskripkopie is in die Vatikaanbiblioteek en dateer uit die 14de eeu. 
Die ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius in Rome is die enigste Romeinse ruiterstandbeeld wat tot in die moderne tyd oorleef het.  Dit kan te wyte wees aan die feit dat dit verkeerdelik in die Middeleeue geïdentifiseer is as 'n uitbeelding van die Christelike keiser Konstantyn die Grote, en die vernietiging van standbeelde van heidense figure gespaar het. Dit is gemaak van brons in ongeveer 175, en is 3,5 m hoog en is nou geleë in die Capitoline -museums van Rome. Die hand van die keiser word uitgesteek in 'n daad van genade wat aan 'n beste vyand gebied word, terwyl sy vermoeide gesigsuitdrukking weens die stres om Rome in byna konstante gevegte te lei, moontlik 'n breuk met die klassieke beeldhoutradisie verteenwoordig. 
'N Oorsig van die ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius in die Capitoline -museums
'N Oorsig van die ruiterstandbeeld
Die oorwinningskolom van Marcus, wat in Rome in sy laaste lewensjare of na sy bewind opgerig is en in 193 voltooi is, is gebou om sy oorwinning oor die Sarmatiërs en Germaanse stamme in 176 te herdenk. 'N Spiraal van gesnyde reliëfe vou om die kolom en wys tonele uit sy militêre veldtogte. 'N Standbeeld van Marcus het bo -op die kolom gestaan, maar het gedurende die Middeleeue verdwyn. Dit is vervang met 'n standbeeld van Paulus in 1589 deur pous Sixtus V.  Die kolom van Marcus en die kolom van Trajanus word gereeld deur geleerdes vergelyk, gegewe hoe hulle beide Dories is, 'n voetstuk aan die basis gehad het, gebeeldhouwde fries wat hul onderskeie militêre oorwinnings uitbeeld, en 'n standbeeld bo -op. 
Die kolom van Marcus Aurelius op Piazza Colonna. Die vyf horisontale splete laat lig in die interne wenteltrap.
Die kolom, regs, op die agtergrond van Panini se skildery van die Palazzo Montecitorio, met die basis van die kolom van Antoninus Pius op die regte voorgrond (1747)
GESKIEDENIS IN 3D en#8221 herskep die ware gesigte vir die antieke Romeinse dinastie: VIDEO
Vandag, op die verjaardag van die Romeinse keiser en die beroemde filosoof Marcus Aurelius, bied ek met graagte 'n nuwe video aan van ons projek "Romans in color ", wat toegewy is aan die ontspanning van die beeldhouwerk en die werklike voorkoms van die beroemde mense van antieke Rome. Vandag handel die video oor die lede van die grootste Romeinse dinastie – die Antonines. Onder hulle heerskappy het die ryk sy bloeitydperk en sy hoogtepunt bereik.
Oor die algemeen het ons "Romans in kleur " -projek twee doelwitte:
– om die moontlike of/en selfs ware kleure te herskep wat die ou beelde aanvanklik gehad het
-en probeer om te herskep hoe die beroemde Romeine in die regte lewe kan lyk. Ons gebruik moderne IT -tegnologie daarvoor, sowel as die ou bronne oor die werklike voorkoms van sekere mense.
En hier is die rekonstruksie van die beeldhouwerke op volle hoogte van 4 beroemde Romeinse keisers uit die Antonyn-dinastie, hoe hulle eintlik moes lyk toe hulle geskilder is:
Kolom van die rekonstruksie van Marcus Aurelius is aan die gang: twee voorbeeldkleurige tonele
Ons "Geskiedenis in 3D" Die span werk aan die 3D -rekonstruksie van Rome as deel van die projek. Nadat die rekonstruksie van die Trajanskolom voltooi is, is 'n paar weke gelede begin met die werk aan 'n ander beroemde monument, die kolom van Marcus Aurelius. 'N Beduidende deel van die spiraalreliëf is reeds gerekonstrueer en ingekleur. Ten spyte van die feit dat hierdie kolom baie meer beskadig is as die kolom van Trajanus, kan ons deur die ervaring van vorige werke vinniger werk. Ons is van plan om hierdie rekonstruksie in die nabye toekoms aan die publiek bekend te maak.
Hier is twee reliëftonele uit die deel wat reeds gerekonstrueer is. Die eerste beeld die optog van die Romeinse leër met die Daciërs -bondgenote uit, wat 70 jaar gelede op die kolom van Trajanas as vyande van Rome uitgebeeld is.
Voorbeeldtoneel 1 – Romeinse en bondgenote se weermagoptog
Die tweede toneel is een van die mees ongewone en interessante van die hele reliëf van die rubriek. Die sogenaamde "Reënwonder" word hier uitgebeeld, wat die gebeurtenis verteenwoordig wat in 172 nC plaasgevind het in die oorlog teen Quadi.
Voorbeeldtoneel 2 – " Reënwonder ", voor en na heropbou
Volgens Cassius Dio, 'was dit 'n geluk van Marcus Aurelius om 'n onverwagte oorwinning te behaal, of liewer dat dit deur die hemel verseker is. Want toe die Romeine tydens die geveg in gevaar was, het die goddelike mag hulle op 'n baie onverwagte manier gered. " Romeine was in 'n moeilike situasie, omdat hulle omring was deur die vyandelike magte. Dit was baie warm en droë weer, daar was nie genoeg water nie, so Romeine het selfs oorweeg om kapitulasie te gee. Maar dan, volgens Dio: 'Skielik het baie wolke bymekaargekom en 'n magtige reën, nie sonder goddelike tussenposisies nie, op hulle gebars ... toe die reën neersak, het hulle eers hul gesig omgedraai en die water in hul mond gekry, en sommige het uitgehou hul skilde en sommige hul helms om dit te vang, en hulle het nie net self diep trek gemaak nie, maar ook hul perde laat drink. "
Drie belangrike wegneemlesse uit meditasies
Die belangrikste les wat u van meditasies moet wegneem, is dat ons gedagtes groot krag het. Ons kan kies hoe ons gebeure sien, en ons kan altyd kies om deugsaam te wees. As ons oefen, kan ons alle slegte indrukke onmiddellik uit ons gedagtes verwyder. Ons is heeltemal in beheer van ons gedagtes en optrede. Onthou die twee aanhalings: 'U het mag oor u gedagtes en nie buite gebeurtenisse nie. Besef dit, en jy sal krag vind. " 'Die belemmering van aksie bevorder aksie. Wat in die pad staan, word die weg. "
Mense sal altyd aaklige (of ten minste onaangename) dinge doen en ons is slegs verantwoordelik vir ons eie deugde. Ons kan kies om goed te wees, selfs as ons omring word deur verkeerd. As 'n ander ons leed aandoen, kan ons vriendelik reageer en hulle indien moontlik van hul foute inlig, maar dit is goed as hulle hierdie advies ignoreer. As 'n ander ons kwaad maak, moet ons hul standpunt onmiddellik in ag neem, onthou dat ons ons eie foute het en positief en onverskillig reageer op die vermeende skade wat ons aangedoen word.
Die diepste les in meditasies het betrekking op ons sterflikheid en die kort lewe. Ons sal binnekort vervang word, en ons moenie ons lewens mors deur benoud te word nie. Ons moet ons daarop toespits om goed te doen vir die ander met die onkenbare tyd wat ons oor het om te lewe. Om dit deel van ons lewens te maak, moet ons gereeld nadink oor die feit dat ons sal sterf. Dit kan lei tot 'n paar van die diepste kennis wat mense beskikbaar het; daarom moet die dood gekonfronteer word, ongeag hoe onaangenaam dit is om aan te dink. Ons moet besin oor al die mense wat voor ons gekom het, wat nou van hulle oor is, en wat later van ons sal oorbly.
1. Hy het 'n keiser geword weens aanneming.
Sy toetrede tot die troon is 'n raaisel vir baie historici, veral as gevolg van die vele verstrengelinge wat hy onderweg ondervind het. Hy was aanvanklik verloof aan Ceionia Fabia, dogter van Commodus, wat keiser Hadrianus sy opvolger genoem het. Commodus sterf uiteindelik, en die verlowing is beëindig. Hadrianus het uiteindelik Titus Aurelius Antoninus, die oom van Marcus, aangeneem. Laasgenoemde het Marcus aangeneem, wat op die ouderdom van 17 jaar as die toekomstige keiser geoormerk is. Na Antoninus se lang en voorspoedige bewind is Marcus op 40 -jarige ouderdom as keiser gekroon.
2. Marcus Aurelius noem sy aanneembroer mede-keiser.
Toe hy keiser word, word Marcus herdoop tot keiser Marcus Aurelius Antoninus Augustus - 'n lang naam wat destyds algemeen by heersers was. Sy stiefbroer Lucius Verus, destyds Lucius Aurelius Verus Augustus, word toe as mede-keiser genoem-in opdrag van hom. Dit was 'n historiese oomblik vir Rome omdat dit vir die eerste keer twee keisers gehad het met basies dieselfde grondwetlike magte, 'n interessante feit oor Marcus Aurelius. Ondanks die gesamentlike heerskappy was dit duidelik dat Marcus meer gesag het - hy alleen was die Pontifex Maximus.
Die Romeinse burgerskap het gehou van die heerskappy van die broers, aangesien hulle nie uitspattig was in vergelyking met die voor hulle nie. Hulle het vrye spraak toegelaat - skrywers kon selfs die regeringsduo kritiseer.
Marcus self was 'n goeie keiser - hoofsaaklik omdat hy ervaring gehad het voordat hy na die troon bestyg het. Hy respekteer die senaat genoeg om hul seën te vra wanneer hy geld spandeer - hy hoef dit nie te doen nie, want hy kan doen wat hy wil as die keiser van Rome. Hy is ook goed beskou deur regsgeleerdes wat hom beskryf het as 'n "pligsgetroue en verstandige keiser wat goed in die wet was."
3. Marcus se bewind was gekenmerk deur oorlog en siektes.
Marcus se heerskappy het talle oorloë en 'n siekte gehad wat die bevolking byna laat verdwyn het. In die 160's het hy en sy broer Lucius oorlog gevoer teen die Partiërs om die ooste te beheer. Hulle het hoofsaaklik daarin geslaag as gevolg van die generaal Avidius Classius, wat later bespreek sal word. Alhoewel hulle teen die Partiërs geseëvier het, het die terugkerende soldate 'n dodelike pes meegebring - die Antoninese plaag wat duisende Romeinse burgers etlike jare doodgemaak het.
Dieselfde jaar was Marcus en Verus in 'n ander oorlog gewikkel - hierdie keer met die Germaanse stamme wat 'n Romeinse stad oorval het. Ongelukkig sterf Lucius Verus in die middel van die veldtog, en laat Marcus alleen om vir homself te sorg.
4. Sy seun Commodus het ook sy gesamentlike keiser geword.
'N Interessante feit oor Marcus Aurelius is dat hy 'n stokperdjie gehad het om familie-keisers te noem. 'N Paar jaar na Lucius Verus se dood (vermoedelik as gevolg van die plaag), noem hy sy seun Commodus 'n gesamentlike keiser. Saam hervat hulle die Danubiese oorloë, 'n saak waarvoor Marcus en Lucius baklei het voordat laasgenoemde gesterf het.
5. Hy is amper in die jaar 175 afgesit.
Generaal Avidius Classius was die prefek van die oostelike provinsies, insluitend die belangrikste Egiptiese vesting. Ten spyte van 'n groot hoeveelheid mag, het hy probeer om Marcus se bewind omver te werp. Hy het 'n gerug begin dat Marcus gesterf het - en dat hy die regmatige troonopvolger was. Marcus het opgeruk om Avidius te beveg, maar dit was nie nodig nie; die verraaier -generaal is uiteindelik deur sy soldate vermoor.
6. Marcus Aurelius was lief vir Filosofie.
As 'n slim en hardwerkende student, word Marcus moeg vir die gewone Latynse en Griekse tale wat Marcus Cornelius Fronto en Herodes Atticus hom geleer het. In plaas daarvan mik hy op filosofie, veral die Diatribai of diskoerse. Hierdie werk is gewild gemaak deur Epictetus, 'n voormalige slaaf wat 'n noemenswaardige Stoïsynse filosoof geword het.
7. Hy het 'The Meditations' geskryf, beskou as een van die beste boeke ter wêreld.
'N Interessante feit oor Marcus Aurelius is dat hy 'n boek met die naam "The Meditations" geskryf het, wat innerlike gedagtes van die keiser bevat. Die boek is in Grieks geskryf en bevat die gedagtes en besinning van die keiser. Dit bevat gedeeltes geïnspireer deur die stoïsme, die filosofiese skool wat hy as jong volwassene bestudeer het.
Volgens moderne historici het die boek meer blootgestel as net die keiser se bekommernisse - dit toon ook sy 'verslawing'. Marcus was sieklik en neem iets vir sy chroniese ulkus, waarvan die geestelike gevolge as 'n klad in die boek gevind kan word.
8. Marcus Aurelius was die laaste heerser van die "Pax Romana".
Pax Romana, soms Pax Augusta genoem, is 'n tydperk van 207 jaar wat gekenmerk word deur die stabiliteit en vrede van die Romeinse Ryk. Dit begin in 87 nC met keiser Augustus, die stigter van die Romeinse prinsipaat (of die eerste periode), en eindig met die dood van Marcus Aurelius in 180 nC. Pax Romana het die hoogte van die ryke se lande gesien.Gedurende hierdie twee eeue was die Romeinse gebiede gasheer vir ongeveer 70 miljoen inwoners - 'n derde van die wêreld se bevolking destyds.
9. Hy was ook die laaste van die Vyf Goeie Keisers.
Augustus was een van die "Vyf goeie keisers" wat Niccolo Macchiavelli in sy boek "The Discourses on Livy" genoem het. Saam met Nerva, Trajanus, Hadrianus en Antoninus Pius toon Marcus en die voormelde keisers goeie bestuur aan, hoewel hulle aangeneem is en geen bloed erfgename van die troon was nie.
10. Daar word gesê dat die vervolging van Christene tydens sy bewind sou toeneem.
Marcus hou nie van Christene nie, maar historici glo dat hy nie die vervolging van die sekte begin het nie. Die toename in moord hou verband met die veroordeling van Christene deur die plaaslike bevolking, veral tydens tye van onstabiliteit. As dit gebeur, moet 'n goewerneur optree, en sterftes is gewoonlik die gevolg.
11. Marcus Aurelius het 'n groot gesin gehad.
Marcus trou met sy aanneemvader Antoninus se dogter Faustina. Die egpaar het hul eerste dogter, Domitia Faustina, in die jaar 147. Na haar was ten minste dertien kinders, waaronder twee stelle tweelinge, 'n interessante Marcus Aurelius -feit. Faustina was baie vrugbaar, maar die meeste kinders wat sy gebaar het, het ongelukkig gesterf tydens die kinderjare.
As een van die vyf goeie keisers was Marcus Aurelius ongetwyfeld een van die beter heersers tydens die gloriedae van die Romeinse ryk. Alhoewel dit na sy dood nogal erg verkrummel het, het hy 'n nalatenskap gekry wat tot dusver geprys is.
Ek hoop dat hierdie artikel oor die feite van Marcus Aurelius nuttig was. As u belangstel, besoek die History People Facts Page!
Navorsers rekonstrueer die gesig van 'n Piktiese man wie se graf 30 jaar gelede ontdek is
In 1986 het argeoloë wat 'n terrein by Bridge of Tilt naby Blair Atholl, in Skotland, opgegrawe het, 'n lang begraafplaas gekry. En binne-in hierdie graaf-tipe graf (bestaande uit 'n klipgeboude kompartement) kon hulle die oorskot van 'n 40-jarige man ontdek. Ontleding van die skeletreste gedurende die tyd het aan die lig gebring dat die man 'n tydjie tussen die tydperk ongeveer 340 tot 615 nC geleef het, wat dus ooreenstem met die Piktiese tydperk van Skotland. Die beoordeling het eintlik verwys na die moontlikheid dat dit een van die vroegste pikt grafte is wat ooit deur argeoloë gevind is.
En nou, na meer as 30 jaar, het die samewerkingspoging tussen GUARD Archeology in Glasgow en die forensiese kunstenaar Hayley Fisher 'n visuele hoek gegee aan die dekades oue ontdekking. Die resultaat is 'n digitale rekonstruksie van die gesig van die Piktiese man wat ongeveer 1500 jaar gelede geleef het. Die ontspanning word tans in die Perth Museum en Art Gallery vertoon as deel van die Prente en pixels uitstalling. Volgens die hoofargeoloog Bob Will -
Die werklike begrafnis is in die 1980's gevind en 'n sekere hoeveelheid werk is toe gedoen. Maar verskeie lede van die plaaslike gemeenskap en groepe wou meer doen, sodat hulle in aanraking gekom het om die projek vorentoe te neem, en een ding wat hulle wou hê, was 'n gesigrekonstruksie. Dit het die bal aan die rol gesit. Daarna het ons die historiese omgewing Skotland genader en hulle het ons 'n toekenning gegee as deel van die jaar van geskiedenis, erfenis en argeologie 2017 om hierdie projek te help betaal, en ons werk al twee jaar daaraan. Die gesigsrekonstruksie is destyds gebaseer op die skedel en dit het ons gehelp om 'n aantal kenmerke te identifiseer, soos 'n sterk wenkbrou en ken.
En hoewel die gesigsrekonstruksie wel 'n geskatte idee bied van hoe die man gelyk het, is daar nog baie om te weet oor die geskiedenis wat 'agter die gesig' lê. En die navorsers van GUARD Archeology kyk voort om hul werk aan die ontrafeling van die raaisel voort te sit deur tegnieke soos DNA -analise en isotoopanalise te gebruik. Soos Will bygevoeg het -
Ons werk saam met argeoloë van die Universiteit van Aberdeen aan isotoopanalise om ons te help om meer uit te vind oor sy gesondheid en waar hy vandaan kom - ons kan opspoor waarheen hulle beweeg het en kyk of hy êrens anders gebore is. Ons sal hopelik in die volgende ses tot agt maande daarmee kan begin. Ons sien uit daarna om te sien wat daaruit kom.
Vanuit die historiese perspektief moet daarop gelet word dat 'Picts' dikwels as 'n algemene term gebruik word, en as sodanig hoort dit nie tot 'n spesifieke stam nie. Vergelykbaar met die lineaire struktuur van die Huns uit die laat oudheid, was hierdie Pikte eerder 'n konfederasie van verskillende stamme, waarvan die meeste binne die grense van Noord -Skotland van die 3de tot die 9de eeu nC gewoon het en waarskynlik etnolinguisties Kelties was.
As ons terugkeer na die potensiaal vir meer ontdekkings rakende die Picts, sal die argeoloë na verwagting volgende maand weer in Highland Perthshire wees om die begraafplaas in Bridge of Tilt te evalueer. En as u belangstel, kon forensiese navorsers van die Universiteit van Dundee in 'n aparte projek die gesig van 'n Piktiese moordslagoffer wat waarskynlik ongeveer 1400 jaar gelede geleef het, rekonstrueer.
Marcus se keuse van sy enigste oorlewende seun as sy opvolger is nog altyd as 'n tragiese paradoks beskou. Commodus (regeer as enigste keiser 180–192) het sleg uitgedraai, alhoewel twee dinge in gedagte gehou moet word: keisers is goed en sleg in die ou bronne soos hulle die senatoriale bestuursklas wel of nie bevredig het nie, en Commodus se vinnige roeping van die noordelike veldtogte was moontlik wyser as sy pa se obsessiewe en duur ekspansionisme. Maar diegene wat Marcus kritiseer omdat hy die toetrede van Commodus verseker het, verkeer gewoonlik onder die wanbegrip dat Marcus na 'n growwe dinastiek terugkeer na 'n lang en suksesvolle periode van 'filosofiese' opvolging deur die beste beskikbare man. Dit is histories onhoudbaar. Marcus het geen keuse gehad nie: as hy nie Commodus as sy opvolger gemaak het nie, sou hy hom moes beveel om doodgemaak te word.
Marcus was miskien 'n staatsman, maar hy was nie van 'n uitstekende gehalte nie, en was ook nie regtig 'n wyse nie. Oor die algemeen is hy 'n histories oorskatte figuur, wat op 'n verwarde manier die leiding neem oor 'n ryk onder die vergulding waarvan daar reeds baie vervalle lê. Maar sy persoonlike adel en toewyding oorleef die mees nalatige ondersoek wat hy die koste obsessief bereken het, maar hy wou nie daarvan betaal nie.
6. Hulle het Commodus verkeerd verstaan
Slegs 18 ten tyde van die dood van sy vader word Commodus beskryf as lank, gespierd en blond. Hy het opgelei in gladiatoriale gevegte en spog met 620 oorwinnings, ten minste volgens sy eie skrywe, wat waarskynlik akkuraat genoeg is omdat sy teenstanders altyd aan die keiser onderwerp het. Hiervoor sou hy hul lewens spaar. Terwyl hy oefen, vermoor hy egter graag al sy lewensmaat.