Hoe om met u graadskoolleerling te praat oor rampspoed - Inligting - 2022
Hoe u met u graadskoolleerling kan praat oor rampspoed
As daar 'n ramp is, kan dit kinders erg beïnvloed. Dit maak nie saak of die gebeurtenis natuurlik is nie ('n vloed of 'n vuur) of deur die mens gemaak word ('n skietery in die skool of 'n oproer) - dit ondermyn 'n diepe behoefte van 'n kind om die wêreld as 'n veilige en voorspelbare plek te sien.
'N Graad-skolier kan 'n verskeidenheid reaksies hê. As hy nie direk deur die gebeurtenis geraak word nie, en hy nie blootgestel is aan herhaalde televisiebeelde van 'n ramp of baie eng praatjies op die skoolterrein nie, kan 'n jong onderwyser relatief onbewus wees. 'N Tweede- of derde-klasleer kan egter verbasend ingestel wees. Hy het dalk vrae - of dalk het hy nie. Kinders wat terselfdertyd met ander traumas te doen het, soos 'n egskeiding of 'n dood in die gesin, is meer geneig om angs te kry. Maar selfs al is alles anders in sy lewe goed, kan u graad-opvoeder genoeg inligting insamel om bekommerd en bang te raak. Hy kan meer huil of vasklou, slegte drome hê in die nag, of kla oor maagpyn. Of hy kan konsentrasie op skool of in sport verloor. Een van die beste dinge wat u kan doen om angs te beëindig, is om u kind se blootstelling aan eng en herhaalde beelde op TV en aanlyn te beperk. Herhalende nuusuitsendings verhoog die kind se spanning en kan hom selfs verwar deur te dink dat daar 'n enkele ramp oor en oor gebeur het.
Gee hom baie drukkies en knuffel. Moedig hom aan om te slaap by 'n gunsteling opgestopte dier as hy wil, selfs al wou hy nie die teddiebeer saam met hom in die bed hê nie. Wees op die uitkyk vir nie-verbale tekens van angs, soos ontwrigte slaappatrone, kwaad of hartseer tekeninge, of buitengewone teruggetrokke of aggressiewe spel met ander kinders.
James Garbarino, mede-direkteur van die Family Life Development Centre aan die Cornell Universiteit en die skrywer van Ouers onder beleg. 'Dit is wanneer kinders meer onafhanklike toegang tot inligting het omdat hulle buite die huis en op skool is. Die eenvoudige versekering dat werk vir baie jong kinders deursigtig is vir 'n ouer kind. Ten slotte is hul breine nie fisies volwasse nie nog genoeg om opwekking en vrees te verstaan ​​of te bestuur. ' 'N Jong onderwyseres is oud genoeg om te verstaan ​​dat die dood byvoorbeeld permanent is, maar nie oud genoeg om selfversekerd te voel nie, alhoewel hy net gehoor het van 'n vreeslike busongeluk in 'n ander staat, is sy eie skoolbus veilig.
"Na 'n ramp is een van die grootste verliese, behalwe lewensverlies, verlies aan beheer," sê Bev Clayton, 'n maatskaplike werker en rampediensgenoot by die Amerikaanse Rooikruis Nasionale Hoofkwartier in Falls Church, Virginia. 'Kinders het byna geen beheer oor hul lewens nie, en as hulle sien dat hul ouers ook nie het nie, word dit vir hulle ongelooflik angswekkend. Daarom moet ouers, selfs al is hulle ontsteld, 'n mate van beheer toon. " Die belangrikste plek om beheer uit te oefen is oor u daaglikse huishoudelike roetines. Gaan soos gewoonlik na die park, sit u kind betyds in die bed, moenie die etes oorslaan nie en sorg dat sy versorgers ook die normale orde van die dag volg. "U wil seker maak dat u kind veilig voel, en dat roetines dit doen," sê Clayton.
Wees kort en gerusstellend. 'N Graadskoolleerder kan 'n vraag stel wat slegs tangensieel verband hou met die spesifieke ramp, soos "Wat gebeur as ons sterf?" U kan sy vraag as springplank gebruik om oor die dood te praat, maar in hierdie geval is sy onderliggende kommer regtig: 'Am Ek veilig? "Verseker hom dat hy nie in gevaar is nie, en dat u en die res van die gesin ook veilig is." Ons is almal in orde, en ons gaan goed gaan, "is belangrike woorde wat hy moet hoor.
Valideer sy gevoelens. Weerstaan ​​die drang om te sê: "Moenie hartseer / kwaad / bekommerd wees nie." (Voel u beter as iemand dit vir u sê?) Sy gevoelens is eg en hy moet dit kan uitdruk. In plaas daarvan kan u sê: "Ek weet dat u bekommerd kan wees omdat u soveel gehoor het oor die slegte vloed. Gelukkig kry ons nie oorstromings hier nie, en geen water kan na ons huis toe kom nie."
Gebruik die geleentheid om empatie en verdraagsaamheid te leer. 'N Kind het moontlik gehoor dat 'n terreuraanval veroorsaak word deur' slegte mense kwaad word '. Herinner hom daaraan dat mense nie geweld moet gebruik om woede uit te spreek nie. 'Almal raak soms kwaad, maar ons probeer nie ander mense seermaak nie. Ons probeer woorde gebruik om ons probleme uit te werk.'
Sê vir hom dat volwassenes werk om hom veilig te hou. As volwassenes is dit soms moeilik om gerusstellend te wees in die lig van ons eie bekommernisse oor vlieg, of selfs in aardbewing. Maar u kan u kind vertel (en u daaraan herinner) dat baie mense daaraan werk om hom veilig te hou, van die president tot die polisie tot u, sy eie ouers. 'N Ramp kan 'n kind op hierdie ouderdom aanmoedig om vertroue te verloor in die vermoëns van volwassenes rondom hom, maar u kan vir hom sê: "Ek kyk uit na u wanneer ek weet dat daar gevaar is. Soms leer ons oor nuwe gevare, so ons begin om let ook op in jou situasies. "
Onthou dat hy miskien nie soveel verstaan ​​as wat hy lyk nie. Graadskoolleerders blyk dikwels meer gesofistikeerd te wees as wat hulle regtig is. "As hy foto's sien van bomme wat in Kaboel val, sal 'n kind wat in 'n woestyngemeenskap woon - sê in Arizona - miskien nie heeltemal begryp dat die TV en aanlyn-beelde van Afghanistan is, 'n entjie van sy huis af nie," sê Garbarino. Probeer om sy begrip van die huidige gebeure saggies te ondersoek, sodat u enige wanopvattings kan oplos.
Gebruik baie nie-verbale gerusstelling. Sommige van die beste leidrade oor die angsvlak van u kind sal nie mondeling wees nie - deur speel-, slaapplek- en eetpatrone, of hy of sy of 'n gek of klierig raak of op ander maniere regruk. Dit is ook belangrik om op hom verbaal te reageer. As hy bekommerd lyk, gee hom ekstra drukkies en soen. Probeer bowenal by die normale roetines hou om sy gevoel van veiligheid in sy bekende daaglikse lewe te versterk.
Help hom om konkreet op te tree. Vir baie kinders en volwassenes kan die angs verminder word om konkreet op 'n ramp te reageer. U skoolmeester wil dalk limonade verkoop en die opbrengs aan die Rooi Kruis stuur, bydra tot 'n voedselrit of 'n dankbrief aan brandbestryders en polisiemagte stuur. Volgens Flemming Graae, direkteur van kinder- en adolessente psigiatrie-dienste in die New York Presbyterian Hospital in White Plains, New York, kan hierdie aksies uiters terapeuties wees. "Dit help kinders om 'n gevoel van behoort tot 'n gemeenskap buite hul onmiddellike omgewing te ontwikkel, identifiseer hulle op goeie maniere met mense wat hulle nog nooit ontmoet het nie, en ontwikkel 'n gevoel van empatie. Daar is belangrike ontwikkelingspositiewe om kinders se angs in goeie dade te vertaal. "
Vertrou in u vermoë om te help. As ouer het u die uitdaging om u kind te help om veilig te voel wanneer u uself voel. Onthou dat die beperking van die fokus op herhalende en eng nuusberigte, vashou aan vertroostende roetines en die vind van konkrete maniere om slagoffers te help, u sowel as u kind sal gerusstel. En as u uself help om trauma te hanteer, help u ook u onderwyser. "Kinders is wonderlik veerkragtig," sê Graae. 'Met goeie ondersteuning gaan die meeste kinders goed.'
"Wat het gebeur?" Soos volwassenes, wil baie leerlinge, veral ouer kinders, inligting hê sodat hulle meer beheer oor 'n eng situasie kan verstaan ​​en voel. Gee u kind die basiese feite: "Iemand wat regtig nie van daardie politikus gehou het nie, het hom geskiet. Dit word 'n sluipmoord genoem." Vra of hy enige vrae het. Hoe ouer hy is, hoe meer besonderhede sal hy vra. Hou u antwoorde eerlik, maar tot die punt.
'Kan dit met my gebeur?' In die gesig van rampspoed is kinders van alle ouderdomme bekommerd oor onmiddellike risiko vir hulself en hul geliefdes. Soortgelyke vrae kan insluit: "As daar slegte ouens is, sou hulle kinders doodskiet?" 'Jy hoef nie teen hulle te veg nie, of hoe?' 'Is ouma en oupa oukei?' Verseker u kind dat hierdie soort tragedies baie skaars is. 'Nee, hierdie soort dinge gebeur nie baie gereeld nie - dit is hoekom hulle opskrifte kom as hulle dit doen. Slegte ouens dink nie veel aan u of ander kinders nie. En ek bly hier by - ons lewe gaan nie daarby nie gaan verander. Ouma en oupa gaan ook goed. Hulle woon ver weg van waar die slegte dinge gebeur. Wil jy hulle dadelik telefonies skakel en hallo sê? "
'Waarom het mense die geboue nie sterker gemaak sodat hulle nie sou neerval nie?' U graadskoolleerling is miskien kwaad dat nóg hy of die volwassenes rondom hom 'n ramp kon stop, of dit 'n daad van terrorisme of die gevolg van 'n aardbewing was. 'Ons almal wens ons kon iets gedoen het om hierdie tragedie te voorkom,' kan u vir hom sê. 'En nou help baie mense diegene wat seergemaak is, en vind maniere uit om dit weer te laat gebeur.'
'Wie se skuld is dit?' Kinders, soos volwassenes, wil dalk iemand vind om te blameer, of dit nou God of 'n terroris is. Laat u kind weet dat dit normaal is om kwaad te voel, maar leer hom ook om nie te stereotipeer nie. 'Die mense wat die vliegtuig neergestort het, dink nie soos almal nie - ook nie soos almal in hul eie land nie. Hier in ons land probeer ons almal saamstaan ​​om mekaar te help en mekaar nie te blameer nie.'
'Is daar monsters onder my bed?' Jongelinge wat gehoor het van ontstellende gebeure, kan moontlik bang raak vir vreemdelinge, monsters, duisternis of ander onbekendes. Per slot van rekening is hierdie fantome makliker te besin as die konsepte van terrorisme of natuurramp. Stel u kind gerus oor sy verklaarde vrees: "Nee, daar is geen monsters onder u bed of op enige ander plek nie. Laat ons saam kyk, sodat u kan onthou dat monsters nie regtig is nie." U hoef niks te verduidelik oor 'monsters' in die regte wêreld nie. U kind wil net hê dat u hom moet verseker dat hy vanaand veilig in sy bed is.