Die hartverskeurende verhaal van ’n ma wat alles in die stryd gewerp het om haar kind uit sy dwelmhel te verlos
In Maart verlede jaar het die negentienjarige Francois Pienaar met al die drome van ’n jong mens wat vir ’n jaar oorsee gaan, sy familie op Johannesburg se O.R. Tambo-lughawe gegroet. Sy bestemming: ‘n klein dorpie in Nederland, waar hy as au pair sou gaan werk.
Maar saam met hom op die vliegtuig, met haar arm om sy skouers, was sy ma, wat vir niks sou terugdeins om haar seun te red nie.
Pragtige voorwerpe is oral in die vertrek uitgestal en ’n gevoel van rustigheid en geborgenheid lê oor alles.
“Sy is by ’n rehabilitasiesentrum in Pretoria behandel, maar het slimmer oor dwelms daar uitgekom as wat sy voor die tyd was, in ’n negatiewe sin!” Haar uiteindelike rehabilitasie het plaasgevind by The Gap in Ferndale, Randburg.
Die hele gesin is diep geraak deur Ronelle se stryd, en dit het vir Lize vals gemoedsrus oor Francois gegee. Francois het sy suster immers deurentyd ondersteun en hy was baie goed ingelig oor wat dwelms aan ’n mens doen. Waarom sou hy hom daaraan blootstel?
Die tekens was daar dat Francois dagga gerook het, maar sy ver- duidelikings het sin gemaak. Die papiertjies was om sy eie sigarette te rol, want gekooptes was te duur. Sy oë was rooi omdat hy laat gaan slaap het. Daar was altyd ’n geldige verskoning – maar haar kommer het nie gewyk nie.
“Vroeg in my besoek is ons ’n slag Amsterdam toe. Kom, het ek vir hom gesê, ek wil saam met jou ’n daggasigaret rook. Ek wil weet wat jy ervaar.” Hulle is by ’n koffiewinkel in en Lize het vir die eerste keer dagga gerook.
“Dit was ’n uiters onaangename ondervinding. Ek het gevoel soos iemand met Alzheimer se siekte moet voel. Ek kon nie aan my gedagtes vashou nie.
(Lize is reg wanneer sy sê dat die dagga haar breinwerking aangetas het. ’n Kenmerk van dagga is dat die skadelike werking daarvan op die brein ses maande tot ’n jaar nodig het om uit te werk. En hoe meer en groter die gebruik, hoe groter die skade wat veroorsaak word.)
Toe kry sy pa ’n teksboodskap van hom: Ek is ’n drug addict en ek is jammer. “Ek het my kind gebel, maar oor die telefoon het Francois geen sin gemaak nie. My kind, ’n helder denker, het vertel van drome, van visioene, en stellings gemaak wat baie naïef was.”
Dit het Lize soos ’n vuishou in die maag getref en sy het besef dat sy dringend na hom moes teruggaan. Twee dae nadat sy uit Nederland vertrek het, is sy met net haar tandeborsel en skoon onderklere in ’n rugsak terug op die vliegtuig na Francois toe. rasend van die dwelms.