AFRIKAANSE OPSOMMING: Die basiese aanname van agentskapsteorie is dat die individu sy selfbelang altyd eerste sal stel. Volgens Eisenhardt (1989) beskryf agentskapsteorie individue as rasioneel, risikoongeneigd en gemotiveer deur selfbelang. Agentskapsteorie handel verder oor die konflik wat tussen die verskillende belanghebbende partye binne 'n organisasie as gevolg van persone se selfbelang ontstaan. Hierdie selfbelang van die mens kan lei tot doelwitinkongruensie, indien die persoon in 'n omgewing geplaas word waar daar van hom verwag word om 'n ander se belange te dien. Eienaarskap en bestuur was tot ongeveer 130 jaar gelede gevestig in dieselfde party. Met die totstandkoming van die moderne onderneming, is hierdie rolle egter geskei. Die prinsipaal of eienaar word nou verteenwoordig deur die aandeelhouer en die bestuur dien as die agent. Die prinsipaal stel dus die agent aan om na sy belang in die onderneming om te sien en dit optimaal te bestuur. Die prinsipaal se doel is die maksimering van sy aandeelhouerswelvaart. Die agent poog om sy taak met minimale inspanning te voltooi en of uitsonderlike voordeel vir homself te behaal. Dit is duidelik dat die prinsipaal en agent se doelwitte meermale sal verskil en doelwitinkongruensie ontstaan dus. Hierdie doelwitinkongruensie word vergestalt in sekere aksies wat bestuur soms neem en wat daartoe lei dat die optimale waarde van die firma nie bereik word nie. Die agentskapskonflik wat as gevolg van die partye se selfbelang ontstaan manifesteer in die moderne onderneming op 'n verskeidenheid van wyses, wat in hierdie werkstuk as agenskapsprobleme gedefinieer word. Agentskapsprobleme kom op 'n mikro- sowel as op 'n makro-ekonomiese vlak voor. Die verskil tussen die werklike en optimale waarde van die organisasie, plus die prinsipaal se moniteringskoste en die agent se gebondenheidskoste, verteenwoordig agentskapskoste. Hierdie koste strek tot die nadeel van die eienaars en meermale ook tot die nadeel van die bestuur. Dit is dus noodsaaklik dat agentskapskonflik en die gepaardgaande agentskapskoste tot 'n minimum beperk word. Daar word van 'n verskeidenheid van maatreëls gebruik gemaak ten einde die agenskapsprobleme aan te spreek en hul negatiewe impak op die onderneming te versag. Nie een van hierdie oplossings kan in isolasie gebruik gemaak word nie en afhangend van die onderneming se spesifieke omstandighede, sal daar hoogstens 'n optimale kombinasie van oplossings ontwikkel kan word. Daar is vervolgens in hierdie werkstuk 'n empiriese ondersoek uitgevoer ten einde te bepaal in hoe 'n mate die agenskapsprobleme tydens die demutualisering van 'n groot versekeringsonderneming manifesteer. Die neem van regstellende stappe om hierdie probleem aan te spreek is ondersoek, sowel as die mate waartoe hierdie maatreëls suksesvol was al dan nie.