Red jouselfArgieffoto. Die gort was gaar nadat mnr. Johann Rupert onlangs by ŉ jaarvergadering van Richemont gesê het die regering se beleid van “radikale ekonomiese transformasie” is bloot ŉ kodewoord vir diefstal. Die gewone groepering en omtrent elke vleuel van die ANC, het die uitspraak veroordeel. Die omgewing waarbinne “radikale ekonomiese transformasie” deesdae bevorder word deur huidige en aspirantpresidentskandidate, moet in die volgende konteks gesien word: Dit alles is astronomiese bedrae en ’n mens lig nie eens meer ŉ wenkbrou oor die reuseverliese nie. Die feit is dat mnr. Rupert die versiersuiker van nóg ŉ mislukte ideologie gestroop het en die onding by sy naam genoem het: diefstal. Niks meer nie, niks minder nie. Tydens dieselfde geleentheid het mnr. Rupert ook gesê dat ekonomiese ongeregtighede uitgewis moet word en dat meer geleenthede geskep moet word vir swart sakelui om te floreer. Dit is korrek en dit moet ondersteun word. Maar bemagtiging moet en kan vanuit eie geledere gebeur en dit kan nie die staat se rol wees nie. Nog minder deur ŉ verdagte “radikale ekonomiese transformasie”-ideologie, wat al so besmet is deur diefstal, staatskaping en wanbestuur dat die ideologie net soos soveel ander op die puinhoop van mislukkings gaan beland. Afrikaners het in hul geskiedenis ook bitter swaar getrek. Vanuit eie geledere en sonder hulp van ŉ goedgesinde staat is grootskaalse armoede doelbewus en planmatig in die 1930’s aangepak. In ŉ uittreksel uit die boek, Historikus – ŉ Outobiografie, haal prof. Hermann Giliomee vir dr. Anton Rupert aan, wat hom beantwoord op die vraag of hy aan enige Afrikaanse maatskappy kon dink wat deur ’n Engelse maatskappy “bemagtig” is. Dr. Rupert se antwoord was: “Ek kan nie dink aan een geval nie en ek is baie dankbaar daaroor.” Enige staatsinmenging is gedoem en hierop reageer prof. Giliomee in dié uittreksel van sy boek soos volg: “Die ANC het voor dit aan bewind gekom het ’n studie van bemagtiging in Maleisië gemaak, waar die staat die Chinese maatskappye verplig het om maatskappye wat deur Maleiers opgerig is te bemagtig en ook aan hierdie Maleisiese maatskappye voorkeurbehandeling met kontrakte te gee. Die argitek van hierdie beleid van Maleisiese bemagtiging, wat die ‘New Economic Policy’ genoem is, was Mahathir bin Mohamad, wat later eerste minister geword het. Toe hy in 2003 ná dertig jaar uit die politiek tree, het Mahathir gebieg dat hy misluk het in sy doel om die Maleiers as die ‘meerderheidsras’ ekonomies suksesvol te maak – ’n ras wat deur die Chinese en ander gerespekteer word. Die sakelui het steeds van die ‘kruk van staatskontrakte en regeringsdwang op Chinese maatskappye afhanklik gebly’.” Wat ŉ verskriklike aanklag is dit nie teen staatsinmenging en dwang nie. Transformasie, swart ekonomiese bemagtiging of selfs “radikale ekonomiese transformasie” – al is dit diefstal – gaan nie werk as dit deur die regering afgedwing word nie. Geskiedenisbronne dui op die geweldige omvang van Afrikaners wat ekonomies uit die dieptes van armoede opgestaan het. By nadere ondersoek was eie ingryping en die eie ekonomiese redding enorm: In slegs 10 jaar, vanaf 1939 tot 1949, het Afrikaner-besighede van 5% tot 11% van die nasionale besighede gestyg. Afrikaner-industrieë styg van 1 239 tot 3 385 en die omset van £6 miljoen tot £44 miljoen. Kommersiële ondernemings/handelaars styg in dié tydperk van 2 428 tot 9 585 en omset styg van £38 miljoen na £204 miljoen. In professor Fransjohan Pretorius se boek, Geskiedenis van Suid-Afrika, word gesê Afrikaners se per capita-inkomste was die helfte van die Engelssprekendes rondom 1933. Elf jaar later in 1944 sê die voorsitter van die Afrikaanse Handelsinstituut met trots: Die koopkrag van die Afrikaner is £120 miljoen pond per jaar. Dit alles het gebeur voordat die fokus na politieke bemagtiging gelei het en die Nasionale Party in 1948 die bewind oorgeneem het. Die lesse is daar – ŉ volk red homself – vanuit homself en nie met “radikale ekonomiese transformasie” nie.