Die pastorale briewe in die Nuwe Testament (1 en 2 Timoteus en Titus) is onder Paulus se naam geskryf (pseudepigrafiese geskrifte) om lank na Paulus se leeftyd riglyne aan jong dominees te bied. Pseudepigrafie was destyds ’n aanvaarbare manier om gesag te verleen aan geskrifte deur dit voor te hou as geskryf deur ’n bekende persoon. Waarheid en gesag hang egter nie van outeurs af nie, maar van die verkondiging in die geskrifte.
Paulus en Timoteus funksioneer as twee karakters in ’n verhaal wat die agtergrond vorm van die Timoteus-briewe. Die verleentheid van jong dominees oor die andersheid van die Christelike geloof en die gemeenskap se afwysing daarvan was ’n probleem. Geloof word voorgestel as ’n Godgegewe vuur. Wanneer jong dominees terugdeins en hulle skaam vir die evangelie, kwyn die geloofsvuur. Die voorbeeld van gelowige voorouers is die aanblasing wat die sukkelende vuur weer sterk laat brand. Dan ervaar gelowiges krag, liefde en selfbeheersing en deins hulle nie meer terug nie.