Ek het ‘n navraag gekry oor die rol wat oordeel en veroordeling in gelowiges se lewe mag speel, indien enigsins:
Die teologiese vertrekpunt vir die onderwerp van oordeel, veroordeling en beoordeling lê in die wyse waarop God Hom as die Alleen en Hoof Regter van die hele aarde in die Bybel openbaar. Alle denke oor die wyse waarop ons oordeel, veroordeel of beoordeel vloei daaruit voort.
God maak sy wil aan gelowiges bekend deur sy Besondere Openbaring in die Skrifte (Ps 19:8-11; 2 Tim 3:14-17) en die vleesgeworde Woord, Jesus Christus (Joh 1:1-18), soos die Heilige Gees dit vir ons uitlê (Rom 8:16,27; 1 Pet 2:21). Hy maak ook sy wil aan alle mense bekend deur sy Algemene Openbaring (Ps 19:2-7; Rom 1:19-20) wat wel deur die bril van die Besondere Openbaring beskou moet word. Dit kan immers nooit in stryd daarmee wees nie.
God se oordeel oor Israel met die verhaal van die goue kalf (Eks 32), sowel as oor die verskeie opstande in die woestyn (Num 14; 16; 25);
God duld dus geen kompetisie in sy oordele nie, want Hy is Almagtig en Soewerein. Hy kan absolute gehoorsaamheid aan sy wil verwag in enige reg wat Hy in dié verband aan ander toeken.
In die OT lees ’n mens wel van die reg wat God aan ouers verleen om met onderskeiding hulle kinders in die weë van die Here groot te maak. Maar dit is ’n afgeleide reg.
Jesus verwys egter hier na die wyse waarop gelowiges in hulle onderlinge verhoudinge ander oordeel of veroordeel.
Jesus het immers die reg ontvang van die Vader om die wêreld te oordeel (Joh 5:22). In die oordeel sal sommige die opstanding van die lewe ontvang. Ander sal die opstanding van die veroordeling ontvang (Joh 5:29).
Jesus is duidelik daaroor dat die apostels in die oordeel wat kom ingespan sal word om oor Israel te oordeel (Matt 19:28). Dieselfde geld al die ander gelowiges in die oordeel oor die wêreld (1 Kor 6:2). Trouens, gelowiges sal selfs oor die engele oordeel (1 Kor 6:3).
Daar is ook sake waaroor gelowiges mekaar nie mag oordeel nie. Dinge soos verskille oor spys en drank, sowel as oor die sabbat. Dws wat ‘n mens eet, drink of vier. Elkeen moet in dié sake net oortuig wees van hulle saak, en doelbewus nie ander daarin oordeel nie (Rom 14). Paulus is self oortuig dat ‘n mens alles mag eet en drink, en dat jy nie die sabbat of enige ander fees hoef te vier nie, maar gebruik dit nie as ‘n maatstaf om ander te oordeel nie.
Soos Paulus vir die Kolossense skryf: “Laat niemand julle dan oordeel in spys of in drank of met betrekking tot ’n fees of nuwemaan of sabbat nie.” (Kol 2:16). As hulle aan dié skaduwees van die toekomstige dinge wil vashou, is hulle welkom, maar niemand mag afdwingbare voorskrifte daaroor vir ander maak nie.