Die sin van die lewe | SkalkSkryf
« Oom Karel
Fraaie Roos »
April 20, 2009 deur Louwie Lees toe weer Victor Frankl se boek “Man’s search for meaning”. Daar is reeds meer as 12 miljoen eksemplare van die boek verkoop.
Ek probeer weer sin maak oor die sin van die lewe, en veral die sin van swaarkry in ‘n sinvlolle lewe. Ek het al voorheen gesê dat, indien swaarkry van ‘n mens ‘n beter mens maak, dan behoort Afrika te wemel van Saints. En tog kry ons al meer Mugabes en Zumas, ‘n diktator agter elke bos.
The meaning of life according to Frankl:
Verder aan sê hy: “What is called self-actualization is not an attainable aim at all, ……… self-actualization is possible only as a side effect of self-transcendence.”
“we can discover this meaning in life in three different ways: (1) by creating a work or doing a deed; (2) by experiencing something or encountering someone; (3) by the attitude we take toward unavoidable suffering.
In die eerste plek dink ek Frankl gebruik die terme selftransendering en selfaktualisering anders as wat Maslow dit gebruik het. Vir Frankle is selftransendering ‘n proses van “the more one forgets himself”, met ander woorde deur selfnegering en die verheffing van die ander of die ‘saak’ bo eie belang gebeur die “side effect” van selfaktualisering.
Selfaktualisering is so dan maar net om ‘n helse nice ou te wees en die doel van jou lewe is om ‘n nice ou te wees ad infinitum. Dit laat my dink aan Joh se aanhaling van die ou wat gesê het; “My religion is to do good.” Let op dat hy nie sê die doel van sy lewe is om goed te doen nie. Om goed te doen is as’t ware ‘n “side effect” van sy manier van lewe, wat vir my meer sin maak.
Die gevaar met ‘n doelbewuste, selflose goed doen in die wêreld is dat die projek kan oorgaan in suiwer diens aan die ego. Om my naam te verewig met daardie boek wat ek gaan skryf, of om myself in welsynswerk te begewe, veral waar die TV kammeras teenwoordig is om my onbaatsugtigheid uit te dra en te verewig.
Frankl skryf: “a human being is not one in pursuit of happiness but rather in search of a reason to become happy, ……… through actualizing the potential meaning inherent and dormant in a given situation.”
Dit hoort ook so. Geluk (happiness) behoort ‘n neweproduk van ‘n sinvolle lewe te wees en nie die doel daarvan nie.
Ek sukkel met Frankl se weergawe van die sin van die lewe. Ek moet bieg dat ek vir seker nooit ‘n Duitse konsentrasiekamp sou oorleef het nie, dus moet ek dalk tog aanvaar dat sy manier van kyk na die lewe in die praktyk beter werk as myne.
Posted in Louwie | Tagged Victor Frankl | 2 Kommentaar	2 Responses
op April 22, 2009 at 10:55 nm Joh
Frankl se siening om sin te vind in lyding vind aansluiting by die Boeddhisme se populêre beeld van die lotus wat sy prag put uit die modder waarin dit groei. Ongelukkig maak nie een van hulle regtig vir my sin nie. Daar is ‘n oneindige hoeveelheid lewensvorme wat modder as hulle basis het, waarom nou juis die lotus uitsonder as voorbeeld van suiwer sin en/of syn? Van die fraaiste orgideë lewe net op die vog wat hulle uit die lug opneem – geen teken van modder wat hulle skoonheid sin gee nie. Uit ‘n vinnige herbesoek aan Frankl blyk dit dat sy logoterapie toekomsgerig is:
Dit wil dus vir my voorkom asof sy sin van bestaan gegrond word op ‘n doel in die toekoms, ten spyte van die lyding onner huidige toestande.
op April 23, 2009 at 3:24 nm Louwie
Die doel van jou bestaan lê in die toekoms waar jy iemand kan ontmoet wat die lewe vir jou die moeite werd gaan maak (vrou/man/kinders) of iets wat jy gaan doen (boek skryf ens.)
Een probleem waarin hy hom dan vasloop is oumense. Op 80 (of selfs 60) gaan jy nie meer ‘n boek skryf, die Engelse kanaal deur swem of ‘n ruimterreisiger word nie. Frankl erken die probleem en sy oplossing is dan skielik gelëe in die verlede. Oumense moet vrede en vreugde put uit wat verby is.
Die toekoms of die verlede, dit bly vir my ewe sinloos want die gewone mens is maar vrek vervelig met meer laagtepunte as hoogtepunte.