Dier fobies - oorsake en terapie - Simptome - 2022
Respek vir ander diere is 'n oorspronklike ervaring van die soogdier met 'n verspreide duim, 'n regop gang en 'n groot brein. Die mens ontwikkel met sy kultuur uit die ander diere. Vrese vir diere wat in drome voorkom, wys ons egter steeds ons filogenetiese wortels.
Geen menslike vrees is meer elementêr as om deur 'n dier geëet te word nie. Vreemdelinge van verre planete, jakkalse, groot wit haaie of weerwolwe - die mensvretende dier is die sentrale motief van die gruwelroman.
Terselfdertyd straal die 'man-eter' krag uit wat mense te alle tye bewonder het: heersers versier hulself met die velle van leeus, luiperds en tiere; die arms van die ridders versier bere, wolwe en arende. Heinrich die Leeu; Richard the Lionheart of the Wolf of Badenoch was slegs 'n paar van die ontelbare name wat heersers mekaar gegee het om aan te toon dat hulle soos roofdiere in die stryd getree het.
Aan die een kant hou die nie-menslike dier verband met die menslike dier (broers en susters), andersyds is hulle vreemd en vyandig teenoor mekaar (teenstanders).
Die evolusie van vrees
Om van prooi na jagter (of van jagter na prooi) te gaan, is vandag die belangrikste gruwelfilm. Soms gaan dit oor regte en vandag lewende diere soos 'n lieskrokodil in die mangrovewoud in Australië in Blackwater, Komodo-jakkalse of die wit haai van Spielberg; Soms bevredig mutasies ons verlange om gejag te word: geenmutate haaie in diepwater, of genmutreerde honde in die wildernis, bisarre geenbasters in Frankenfish. Uitgestorwe roofdiere wat wakker word, gee ons ook opwinding: dinosourusse in Jurassic Park of haaie in Megalodon.
Ons voorouers het tienduisend jaar gelede roofdiere ontmoet, waarteen Serengeti van vandag soos 'n pretpark lyk. Daar was leeus, tiere en luiperds, krokodille, reuse slange en haaie sowel as vandag - maar daar was ook megapredators wat vroeë mense skaars kon teenstaan: 'n reuse familielid van die Komodo-draak in Australië, die Kurschanuzen het 'n perd in Amerika of sabeltandtiere. . Die voortreflike tegniek, nie vaardigheid of krag nie, het ons beter as die diere gemaak.
Maar die herbivore wat ons voorouers gejag het, was ook uiters verdedigend: mammoete, wollerige renosters of auroches het hul tol geëis. Dit word bewys deur gereelde beenfrakture in Neanderthals in die skouer- en bekkenarea, soos ons dit vandag ken van rodeo-ruiters of stuntmense.
Ons vrees, nie moraliteit nie, maak die prooi tot monsters. Evolusie het geen moraal nie, en die blouwalvisse-saura Lipleurodon verskil van 'n swartvoël wat 'n wurm vreet net omdat dit aan die bokant van die voedselketting is.
Van prooi tot heerser
Waarom word ons gefassineer deur die mensvretende dier? Die politieke wetenskaplike Ingolf Ahlers verduidelik: 'Dit begin by die argaïese oorspronklike ervaring waarin die menslike dier 'n prooi is vir nie-menslike roofdiere. En dit was daar, want hierdie oerbevreesde vrees om weerloos, weerloos en hulpeloos te wees, was so vreesaanjaend, so diep en onomkeerbaar dat ons mense dit dramaties uitgevoer en uitgevoer het in rituele vir bloedoffer om die oorwinning oor die nie-menslike diere te vier. "
Volgens Barbara Ehrenreich toon mense solidariteit teenoor hul eie groep in oorlogstye, in 'n mate wat dit moeilik is om in vrede voor te stel. Sy vermoed in die positiewe gevoelens dat die oorlog die verdediging van vroeë menslike groepe teen meerderwaardige en mensvretende diere veroorsaak.
Die 'oorwinning' van die menslike dier het egter 'n hoë prys gevra, naamlik die vervreemding van die mens van homself. In die Christendom en die Weste het die dier 'n simbool van onredelikheid, instink, sensueel en vuil geword. Die diere-impulse moes doodgemaak word. Maar die onderdrukte breek sy gang. Vandag vind ons die slagoffer van die godheid in vermoedelik noodsaaklike bloedmoorde vir die skoonheidsmiddels sowel as in slaghuise.
As die vrees vir diere oorweldigend word, praat ons van fobies van diere. Byna alle mense hou nie van sekere diersoorte en individue nie. Afkeer, minagting of haat is nog nie fobies nie.
Vrees is baie belangrik, en as ons voorouers nie bang was vir wilde diere nie, sou hulle waarskynlik vroeg dood is. 'N Angsversteuring is egter aanwesig as hierdie vrees eerstens oordrewe is en tweedens byna uitsluitlik in die verbeelding van die vreeshouer bestaan.
Die persoon bewe, sy hart is besig om te raas, en hy ly aan asemhaling as hy net aan die betrokke dier dink. Dan martel sy maagprobleme hom en die koue sweet breek uit. Hy is so bang vir die vrees om bang te wees dat hy stelselmatig vermy om die sneller van die vrees te kan ontmoet, van die slang fobies wat weier om in die Lüneburg Heide te loop omdat hy op 'n adder na die haai fobiek kon trap, wat nie voet in enige see loop nie.
Hierdie vermyding kan 'n groot impak op die alledaagse lewe hê. Sommige van die banges durf nie meer hul woonstel verlaat nie.
Die vrees is nie net oordrewe nie, 'n fobie is bowenal onvanpas; dit breek homself sonder dat die sneller die reaksie beïnvloed.
'N Fobie vertoon homself as vrees vir verwagting: die fobie verwag 'n ramp wat van sy voorwerp af kom. Maar as hierdie onheil nie plaasvind nie, dit wil sê dat nie 'n hond hom byt nie, of 'n perd hom vertrap, verlig dit nie die vrees nie, maar sy vrees vertel die fobies dat hy gelukkig was.
Hy voel die omgewing soos die kyker van 'n gruwelfilm. Hy voel, ja, hy weet dat die gruwel agter elke hoek versteek is. Ongelukkig trek fobies ook baie plesier uit hierdie vrees. Vrees verlam hulle en laat hulle sweet, maar dit is presies waarom dit sterk gevoelens ontlok, en soos in 'n eng verhaal voel hy verlig as hy weer "oorleef" het.
Elke fobie hou ook die risiko in dat dit optree as 'n elementêre deel van die emosionele ervaring, en dat die onbewuste in elk geval nie daarsonder sou wou nie.
Nie net dierefobies is voortdurend op soek na bevestiging van hul vrees nie. In die geval van 'n algemene angsversteuring, vind die vrees-eienaar steeds nuwe monsters agter die gruwel: 'fyn stof', onsigbare strale, vreemdelinge of demone.
Sulke angsversteurings vorm 'n basis vir samesweringswaan. As u nie die ongegronde vrese deel nie, is u een van die samesweerders.
Elke dier fobie is anders. Die ouers het 'n deurslaggewende invloed. Veral met spinnekop fobies, het die moeder waarskynlik al onder hierdie angs by elke tweede persoon geraak en dit aan die kinders deurgegee.
Dit het 'n blywende impak. Jong kinders leer bewusteloos by hul ouers, en vrees is 'n uiters belangrike teken. Dit dui op die gevaar vir die kind en die moeder is die belangrikste versorger om sekuriteit te bied en om gevare te waarsku.
Dier fobies kan ook ontstaan ​​omdat 'n dier teenwoordig was tydens 'n situasie van vrees, byvoorbeeld wanneer 'n kleuter verdwaal en paniekerig raak vir sy moeder en 'n kraai sy pad kruis. Later assosieer dit onbewustelik vrees met die kraai en vergeet hy selfs die gebeurtenis self.
Of 'n oorlog getraumatiseerde man sien hoe honde lyke snuffel tussen die ruïnes van 'n bomkrater en die beelde van hond, oorlog en dood word onthou.
Byvoorbeeld, die beeld van die wolf as eter is in die dertigjarige oorlog vasgestel. Sentraal-Europa is vernietig, in Noord-Duitsland is elke sekonde aan honger, geweld of epidemies dood. Die wolwe het teruggekeer na gebiede wat hulle lankal verlaat het, en die getraumatiseerde oorlewendes het gesien hoe hulle lyke soos karkasse eet. Die vleisetende voete het net baat gevind by die ramp wat 'n verwoesting veroorsaak het, maar dit het 'n simbool van oorlog en dood geword.
Die sneller van die vrees-simbool hoef nie eens 'n lewende dier te wees nie. Miskien was 'n man as klein seuntjie bang vir sy grootouers op die solder en sien hy 'n opgestopte uil in 'n donker hoek, of 'n ouer vrou wat bang is dat 'n meisie jakkalsbont as 'n sjaal dra.
Mense met spesifieke angsversteurings is gewoonlik geneig tot stres; Hul organisme is voortdurend op die uitkyk, en afgesien van fobies van diere, ly hulle ook gewoonlik aan ander angs en waanbeelde.
Dierefobies wat nie hul wanorde erken nie, vind altyd 'bevestiging' op die voorwerp van hul vrees. 'N Onbeïnfekteerde haai-fobie sal byvoorbeeld kyk na die een wat die noodlottige aanval op 'n branderplankryer uit honderd T-dokumentêre films oor groot wit haaie behandel.
Sommige diere-fobies word direk in 'n sameswerings-rage. Dit is veral duidelik in die vrees-fantasieë oor die wolwe wat na Duitsland terugkeer, wat oorvleuel met die voorspellings van rassiste.
Dit lei tot dierlike fobies wat 'n suiwer simboliese oorsprong het, maar waarvan die betrokke persoon nie bewus is nie. Byvoorbeeld, agter 'n katfobie kan die vrees wees vir die waargenome seksualiteit van vroue, wat 'n man met 'n seksueel verstand man afskei en as vrees vir katte waarneem, en dan droom van katte wat op hom spring terwyl hy in die bed lê.
Waarvoor die onderskeie diere in sulke fobies staan, kan byna altyd net individueel in terapie gevind word. Sommige oordragte is egter duidelik sigbaar: daar is die jong man wat haat en woede in homself opbou, nie erkenning gee aan hierdie gevoelens nie en dat bekwame honde oral woed. Of die goedhartige werknemer, wat bang is vir slange, wat op haar wag en haar vergiftig, terwyl haar kollegas haar uitbuit en die werksatmosfeer deur laster "vergiftig".
Sommige fobies vrees ook net spesiale diere van een soort: wit duiwe, donker katte of swart labradors.
Soos meestal die geval is met geestesversteurings, is fobie 'n geestelike truuk om 'n lewensstrategie te ontwerp. Die oordrewe vrees vir 'n fobie is in hom en nie 'n wettige reaksie op die voorwerp van vrees nie. Maar wanneer vrees aan 'n eksterne voorwerp gekoppel is, word dit vermoedelik hanteerbaar deur die vrees-eienaar om die voorwerp te vermy.
Maar met die fobies blokkeer hierdie kruk van die psige die aangetaste persoon, want vrees hou hom vasgevang. Sy vrees bly, of die voorwerp naby is of nie.
Dierefobies "bevestig" hul vrees deur hulself te oortuig van hoe 'gevaarlik' die dier is. Tragies is dat hulle dikwels slegs gedrag veroorsaak wat dit bevestig, veral by honde, katte en perde.
Honde is uiters sensitief vir ongewone gedrag, hulle ruik vrees in die letterlike sin, meer presies, hulle ruik nie na vrees nie, maar na die geure wat die liggaam in uiterste gemoedstoestande uitstraal. Volgens die hond is iets verkeerd. As die persoon wat hierdeur geraak word, skrikwekkend reageer, dit wil sê, beweeg hekties, gil of bewe, beteken dit vir die hond: alarm.
Die ontsnappingsdier perd skree as 'n man skree. Dit krap sy hoewe, dit neig en spring terug.
By katte is fobies veral moeilik. As die fobie krimp, word die kat bang en spring weg, of hy bult en sis omdat hy bang is, wat die fobies bevestig. As die fobie egter uiters ingehou gedra, sal die kat hom presies stuur, ongeag of ander mense hom met gebare bel of aflei. Die slegte geluk vir die fobies: hoe meer 'n persoon terughou, hoe meer voel die kat veilig en word hy aangetrokke tot hom.
Spinnekoppe, honde en katte - die mees algemene fobies van diere
Die tien algemeenste fobies voor sekere diere is arachnophobia, die vrees vir spinnekoppe; Apiofobie, vrees vir bye; Ophidiophobia, vrees vir slange; Elasmophobia, die vrees vir haaie; Sinofobie, vrees vir honde; Herpetofobie, vrees vir akkedisse en ander reptiele anders as slange; Ailurofobie, vrees vir katte; Equinophobia, vrees vir perde; Murophobia, die vrees vir muise en Bufonophobia, die vrees vir paddas en paddas.
Die vrees vir spinnekoppe kom wêreldwyd algemeen voor. Aan die een kant is dit te danke aan hul anatomie met agt bene om 'n ronde liggaam, wat baie verskil van die bekende anatomie van soogdiere, andersyds beweeg spinnekoppe vinnig en daarbenewens is baie soorte spinnekoppe giftig, sommige is selfs dodelik vir mense.
Ouers dra dikwels hul vrees vir spinnekoppe aan hul kinders oor. Byvoorbeeld, 'n onderwyser het haar buurman gebel omdat daar 'n spinnekop in die kombuis was. Die buurman kom staan ​​met haar seun en dogter in 'n hoek van die sitkamer, ligsinnig, beduie na die kas en bewe: "Daar." Die buurman het uiteindelik 'n klein en onskadelike spinnekop op die kas gevind.
Spider-vrees wys dikwels op dieper sielkundige konflikte. Spinnekoppe in die onderbewuste staan ​​dus daarvoor dat hulle "in 'n web gespin word", dit wil sê 'n lewe wat deur iemand anders bepaal word. 'N Student het byvoorbeeld jare gedroom voor 'n reuse spinnekop wat hom agtervolg. Hy kom uit 'n baie konserwatiewe ouerhuis en probeer homself daaruit bevry deur 'n uitdagende gedrag. Die vreesbeelde van sy drome het ook gelei tot vrees vir regte spinnekoppe; in elke vreemde woonstel het hy mooi gekyk om te sien of daar êrens 'n spinnekop is wat skuil.
Byfobie is hoofsaaklik die vrees om deur 'n by gesteek te word. Pasop vir bye, want 'n bysteek veroorsaak pyn, en sommige spesies buite Europa veroorsaak selfs ernstige vergiftiging.
As u aan byfobie ly, reageer u met vrees op alles wat u met bye assosieer. Byvoorbeeld, hy vlam wanneer 'n tegniese toestel gons omdat dit hom aan 'n by herinner, of hy vermy blomme omdat daar bye kan wees.
Ons moet so 'n fobie nie verwar met 'n allergie vir bye nie. Allergieë het goeie redes om veral versigtig te wees vir bye, omdat 'n angel op die verkeerde plek, byvoorbeeld in die keel, dodelik vir hulle kan wees.
Die vrees vir slange is deel van ons genetiese erfenis. Ander primate soos sjimpansees of awe-ape vrees slange en vermy selfs voorwerpe soos lang stokke wat aan slange herinner. Perde skuif weg van die geluid van spuitblikke, wat hulle herinner aan slange en tuinslange.
In lande met baie giftige slange, in Afrika of Suid-Amerika, maak die inwoners elke slang dood wat hulle sien. Selfs die onskadelike blinde kruip, beenlose akkedisse, het al eeue lank slangvrees in hierdie land geword.
Die vrees vir slange is vanuit 'n evolusionêre oogpunt verstaanbaar. Slegs 'n minderheid van die slange is giftig, maar byt van kobras, kraits, mambas, ratelslange of baie aders lei tot die dood sonder behandeling.
Ons onderbewussyn onderskei verstaanbaar nie tussen giftige en nie-giftige slange nie, want om tussen hulle te onderskei sou belangrike oomblikke kos waarin die slang kan byt.
In die mitologie van Europa is die slang ook negatief. Die 'duiwelse slang' wat Eva verlei, is sinoniem met Satan, en die draak, die teëstander van die Christelike ridder, leen sy eienskappe van haar.
In ander kulture word slange, aan die ander kant, nie net negatief bevolk nie: die kobra wat regop staan ​​en die penis onthou, word selfs beskou as 'n dier van die Hindoe-god Shiva, en elkeen wat aan 'n kobrabyt sterf, kom outomaties tot die siklus van wedergeboorte.
In Duitsland het die vrees vir slange geen werklike doel nie. Die enigste giftige slang in hierdie land is die erg bedreigde adder, en sy byt eindig selde in die dood.
Slange is roofdiere, sommige is giftig, hulle beweeg stil, kamoefleer hulself en is vinnig. Dit maak hulle eng. Boonop is daar, net soos by spinnekoppe, hul vreemde fisiognomie. Hulle beweeg sonder bene, hulle maak geen geluide nie, behalwe as hulle sis, en hul oë lyk ongevoelig.
'N Slangfobie staan ​​dikwels vir die vrees om hulpeloos aan 'n bedreiging blootgestel te word: die gif verlam, verwurgde slange verstik hul prooi, en dit lyk asof slange uit die nêrens verskyn as hulle ná die winter uit hul grotte kom.
Wie simbolies bang is om 'vergiftig' te word, wat 'verlam voel' omdat hy nie weet hoe om uit 'n vreemde lewensituasie te kom wat hom "verpletter" nie, kan 'n slangfobie ontwikkel.
Die vrees vir haaie is ook deel van ons genetiese erfenis. Slegs vier spesies haaie is gevaarlik vir mense, veral die groot wit haai, die tierhaai en die bulhaai. Die tierhaai is die "vullis-eter van die seë", met sy breë bek eet hy byna alles wat daarin pas, hetsy seeskilpaaie, manate of tou.
The Great White Shark is teen sy reputasie, nie 'n sistematiese man-eter nie, en die meeste van sy aanvalle op duikers of branderplankryers is waarskynlik toetse waarna hy kyk, "wat is dit?" Hy probeer dus iets byt soos ons dit vinger. Andersins, sou aanvalle op Groot Wit Haai nie beserings tot gevolg hê nie, maar dodelik wees.
Die bulhaai is uiteindelik die gevaarlikste omdat hy na sy prooi soek in die sand naby die oewer, dit wil sê waar mense bad. Baie slagoffers van vermeende wit haaie het op sy pet geval.
Peter Benchley het die roman "The Great White Shark" geskryf, en die aanpassing deur Stephen Spielberg het die suksesvolste film van alle tye geword. Ongelukkig het hy die vrees vir vis wêreldwyd aangevuur, wat Peter Benchley later bitter spyt gehad het terwyl hy homself vir die res van sy lewe aan bedreigde haaie beskerm het.
Benchley was aanvanklik verbaas oor die sukses van sy roman, maar besef toe wat daaragter lê. Volgens hom is die Groot Wit Haai die uiteindelike monster in die onbewuste van die mens. Op sy gebied, die oseaan, is hy die onbetwiste heerser en is sy element vreemd vir die mens. Dit kom van die dieptes (ook van ons onderbewussyn) na die oppervlak (van bewussyn?), Het 'n groot mond vol driehoekige tande en is al miljoene jare 'n 'suksesstipe'.
Na die 'Groot Wit Haai' het baie mense wêreldwyd skaars gewaag om die see in te gaan, en die film wys hoe media ook 'n fobie kan aktiveer, wat egter reeds bestaan ​​as 'n biologies verankerde waarskuwing.
Die vrees vir haaie is ook 'n voorbeeld van hoe min evolusie-vrees vir diere te make het met werklike gevare: wêreldwyd sterf jaarliks ​​skaars meer as 'n dosyn mense aan haai-aanvalle, dus is elke motorreis gevaarliker as om in 'n see te bad Swemhaaie.
Honde fobie is waarskynlik die mees oordrewe vrees vir diere as gevolg van die feit dat ons heeltyd honde teëkom. Die hond is ons oudste troeteldier en die enigste dier wat biokultureel saam met mense ontwikkel het.
Alhoewel honde deesdae meer en meer deel word van die lappieslewe in die groot stad, van die 'handige' Franse bulhond tot die Rhodesiese Ridgeback van die aktiewe atleet, verdwyn die nie-vervreemde ervaring met werkhonde, wat slegs 'n paar generasies gelede was, verdwyn.
'N Nalatige gebrek aan afstand van ander honde gaan toenemend gepaard met oormatige vrees. Nadat pit bull-terriërs kinders aangeval het, het Boulevard Media die histerie teen vermeende veghonde aangevuur. Die beeld van die dier met sy gebande tande het in baie gedagtes 'n beeld van vrees geword.
'N Joggie wat 'n honde-eienaar vra om 'n kangal aan 'n leiband te sit, wat na hom toe blaf, ly nie aan fobie nie, maar toon geregverdigde vrees, en ouers wat hul kinders waarsku om nie aan vreemde honde aan te raak nie, tree selfs op 'n voorbeeldige manier op .
Aan die ander kant is daar 'n fobie as iemand met vrees of sweet vries omdat 'n hond onder die volgende tafel in die kafee is, of as iemand van straat verander omdat 'n goue retriever na hom toe kom.
'N Uiterste fobie lei daartoe dat die persoon selfs plekke vermy waar hy honde kon ontmoet, deur die jagterheining waarna 'n Duitse herder woon, te vermy, of om nie kennisse wat honde het te besoek nie, al weet hy dat dit die diere is hou van hom weg.
Honde op TV, selfs advertensies vir hondekos of om oor honde te praat, kan die vreesreaksie ontlok. In die ergste geval durf iemand nie meer die huis verlaat nie omdat 'n hond buite kon wag.
Sy alledaagse lewe ly omdat hy ompaaie maak om nie 'n hond te ontmoet nie. Sy vrees word aan sy kinders oorgedra, of die kinders ly aan die vrees omdat hulle nie meer vrylik met hul vader / moeder kan beweeg nie.
'N Hondefobie kan ontstaan ​​uit argaïese vrees vir die wolf, en daarom praat sielkundiges ook van kanofobie, die vrees vir honde-agtige diere. Die verhouding tussen vroeë mense toe hierdie argetipes gestoor is, was egter ambivalent, en die meeste mense in Europa het hierdie ambivalensie in die 'goeie' geskei vanweë die onderwerping van die hond en die 'slegte' weens onbeheerde wolf.
Die hond verstaan ​​mense beter as enige ander dier, en baie beter as mensehonde. Geen dier is dus geskik vir die voorwerp van menslike projeksies nie, en honde fobies wys dikwels dat dit sosiale vrees is.
Terapie gaan oor wat die fobiese vrees vir honde is. Vrees hy dat die honde sal byt? Onderdruk hy sy seksualiteit? Dit is ook moontlik, want die 'teef in die hitte' was 'n beeld van ongebreidelde seksualiteit in verskillende kulture.
Die vrees vir honde is fundamenteel geregverdig omdat die hond 'n groter karnivoor is, en individue van baie rasse is maklik fisies in staat om 'n persoon dood te maak, en daar is noodlottige voorvalle met honde in elke samelewing.
As die hondefobie gebaseer is op 'n traumatiese ervaring met 'n hond, is dit nie 'n fobie in wetenskaplike sin nie, maar 'n trauma. Soos met alle vrees vir 'n dier, is leer deur konfrontasie nuttig.
Met 'n opgeleide hond leer die bang persoon sy vrees stap vir stap oorkom. Hoe sterker die vrees is, hoe meer sal die ongewenste die ontmoeting met die werklikheid weerstaan, maar ten minste leer die betrokke persoon om nie meer vir sekere honde bang te wees nie. Sulke terapie begin met die vertoon van die betrokkene foto's van honde of films na hom kyk saam met hom. Dan bring die terapeut hom in 'n verre kontak met honde, byvoorbeeld deur op 'n veilige afstand met 'n hond aan 'n leiband te stap. As die behandeling goedkoop blyk te wees, kan die betrokke persoon op die ou end waag om 'n hond te troeteldier.
Sulke terapie met honde is veral suksesvol in fobies wat hul vrees by hul ouers geleer het. Die situasie in terapie alleen help hier, waarin die versorgers wat bang is nie teenwoordig is nie.
In honde fobies, wat 'n ander trauma uitdruk, is die terapie volgens die model nie baie suksesvol nie: honde soek fisieke kontak en is baie groepverwant. As die betrokkene byvoorbeeld sosiofobie het, d.w.s. as hy groepsituasies vermy en homself van ander mense isoleer, sal hy hierdie fobie behou, selfs al kry hy sy vrees vir honde onder beheer. Die fobie duur voort.
By die ontleding van die droom van honde fobies, is dit belangrik om die kulturele agtergrond en individuele ervarings in ag te neem. Die hond is soos alle diere, ook 'n argetipe wat homself in REM-slaap vertoon. Die menslike brein plaas sulke argetipes in die ervarings van die individu en word ook gevorm deur 'n kulturele bobou. 'N Moslem wat aan hondefobie ly en grootgeword het met honde wat onrein is, ontwikkel 'n ander wêreld van simbole as 'n hondefobie in 'n groot Duitse stad, waar honde as familielede beskou word.
Honde fobies droom byvoorbeeld daarvan dat honde hulle aanval. Die hond is die dier wat die naaste aan ons is, en dit simboliseer die getemde dryf, wat ook sterk is. Is die bang dalk bang om nie sy instink te beheer nie?
Honde fobies kan ook spesifiek wees en kom selfs voor by mense wat met honde grootgeword het. Die seun van 'n dorpsonderwyser, wie se vader self 'n Weimaraner gehad het, het byvoorbeeld vrees vir Duitse herders ontwikkel wat so groot geword het dat hy nie durf verby die eiendomme in die dorpie waarin Duitse herders gewoon het, gewandel het nie. Hy het 'n dokumentêr oor Duitse herders gesien wat die gevangenes in die Nazi-konsentrasiekampe vermeng het en hom terselfdertyd bang gemaak het vir die mentaliteit van die reaksionêre boere in die dorp.
"Hulle hoort nie in digbevolkte Duitsland nie"; "Die aantal moet drasties verminder word"; "Ons kinders kan nie meer uit die huis uitgaan nie"; "Cuddlers sluip hulle oor die grens in die kofferbak"; "Ek het niks teen haar nie, maar ..."; "Hulle is onbewoonbare rowers"; "Kosmopolitiese stadsbewoners doen 'n veldtoets; die landelike inwoners betaal die rekening"; "Die regering bedek die skade"; 'Hulle vreet alles weg;' 'Ons moet onsself nou beskerm'. Sulke vonnisse word deur rassiste gebruik as dit tot die pogrom optree.
Hierdie keer is die voorwerp van haat egter nie net vir immigrante op twee nie, maar op vier bene: bruin populiste vind 'n nuwe vyand, ongemerk deur navorsing oor regse ekstremisme: die wolf. Die teikengroep vir haatpropaganda is herders, perde-eienaars en die plattelanders.
Die FB-profiele van die hardste op bladsye soos "Wolf-nee dankie" gee 'n duidelike prentjie: ontkenning van die Holocaust, die NPD eis "doodstraf vir kindermolesters", advertensies vir Pegida, agitasie teen migrante; alles is daar wat die bruin moeras laat stink.
Die wolf is die perfekte voorbeeld van 'n kultureel oordraagbare vrees. Wolwe woon sedert 2002 weer in Duitsland nadat hulle 150 jaar gelede verdwyn het, en die ou vrese het van die begin af die opskrifte van die poniekoerant gevul.
In sommige wolfgebiede durf inwoners nie meer die bos in gaan nie, en as hulle dit doen, slegs met pepersproei. Wolf haters stel feitelike inligting oor die wolf, wat eintlik onskadelik vir die mens is, as versiering voor, en hierdie propaganda is gekoppel aan vrees wat opgeroep kan word.
Vernietigingsfantasieë wat deur die Wolfhetzers ontwikkel is, toon duidelik die projeksie: Die wolf is 'n groot roofdier - net soos mense. Daarom het mensekrygers hulself altyd oor hom gedefinieer.
Die wolf wys ook hoe fobies deur mites aangevuur kan word, lui berigte in die Yello Press en ongerymde argetipes van die onbewuste. Wolf fobies gedra hulle soos ander vreesliefhebbers. Hulle is grotendeels bestand teen onderwys. Hulle vee feitelike inligting uit as 'n sameswering van bewaringsbewustes wat hul geld met die wolf sou verdien en beter presteer as wolfaanvalle op mense wat die beste 'n olifant uit 'n muskiet en 'n monster uit 'n dier maak.
Oop rassistiese pamflette van sogenaamde wolf skeptici en klassieke samesweringsfantasies wys dat oormatige wolf vrees 'n algemene angsversteuring is.
Suksesvolle opvoeding, veral onder jong mense, toon dat tradisionele vrese nie outomaties in fobies eindig nie.
Miljoene katte woon in Duitsland en miljoene mense regoor die wêreld is bang vir hulle. Generaals wat buitelands vreesloos verower het, was bang vir 'n skadelose roofdier - waaronder Julius Caesar en Alexander die Grote.
Die meeste kat fobies is mans. Die dierkundige Desmond Morris vertolk gevolglik die vrees vir katte as 'n vrees vir vroulike seksualiteit; wêreldwyd is die kat 'n simbool van die vrou se wellus.
Die Germaanse vrugbaarheidsgodin Freya ry met 'n wa wat deur wilde katte getrek is, en die Europese wilde kat, waarvan die geskreeu onmiskenbaar was, was die simbool van fisieke liefde vir die Germaanse volk. Die Christelike kerke het hierdie simboliek behou en dit letterlik gedemoniseer. Lus was die werk van die duiwel, en die heks, wat seksuele omgang met die liggaam gehad het, het 'n kat geword om haar misdade te ondersoek.
Om die duiwel te verslaan, het die heksejagters lewende katte op die brandstapel verbrand, hulle in riviere verdrink of by die kerktoring neergegooi.
Katvrees is waarskynlik meer wydverspreid in lande waar katte 'n slegte reputasie het. In Iran woon katte byvoorbeeld selde in die gesin, hulle sukkel op straat, hulle word gemartel, met klippe geklap, of hulle babas word in die woestyn gegooi.
Sulke minagting is nie dieselfde as fobie nie. Sommige kat fobies soos katte, voel as die diere gemartel word en sit kos vir verdwaalde katte. Maar as hulle in 'n woonstel met 'n kat is, hardloop hul harte, breek sweet uit en snags droom hulle van katte wat op hulle spring.
Katvrees kan sowel as hondevrees behandel word deur desensitisering. Zuerst sieht der Therapeut mit dem Betroffenen Bilder und Filme über Katzen an, erklärt ihnen sachlich deren Verhalten, dann beobachten beide zusammen Katzen aus sicherem Abstand und tasten sich Schritt für Schritt an Katzen heran, sitzen, wenn es gut läuft, irgendwann gemeinsam mit einer Katze im Zimmer, und im besten Fall, streichelt der Angshthaber am Ende die Katze.
Video: COVID-19 Coronavirus Disease 19 - February Update - causes, symptoms, diagnosis, pathology (Julie 2022).