Sowjetunie en die Spaanse burgeroorlog - Artikels - 2022
In die vroeë 1930's was Joseph Stalin diep bekommerd oor die verspreiding van fascisme in Europa. Om die groeiende mag van Adolf Hitler en Benito Mussolini teë te werk, moedig hy die stigting van linkse koalisies aan. Dit het daartoe gelei dat die Popular Front -regering in Februarie 1936 gestig is. Dit is gevolg deur die Popular Front -regering in Mei 1936 in Frankryk.
Op 10 Mei 1936 word die konserwatiewe Niceto Alcala Zamora as president van Spanje afgedank en vervang deur die linkse Manuel Azaña. Kort daarna het die Spaanse weermagoffisiere, waaronder Emilio Mola, Francisco Franco, Juan Yague, Gonzalo Queipo de Llano en José Sanjurjo, begin beplan om die gewilde frontregering omver te werp. Dit het gelei tot die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog op 17 Julie 1936.
In Julie 1936 het José Giral, die premier van die Popular Front -regering in Spanje, hulp van Frankryk versoek. Die premier, Leon Blum, het ingestem om vliegtuie en artillerie te stuur. Nadat hy egter onder druk gekom het deur Stanley Baldwin en Anthony Eden in Brittanje, en meer regse lede van sy eie kabinet, het hy van plan verander.
Baldwin en Blum het nou 'n beroep op alle lande in Europa gedoen om nie in te gryp in die Spaanse burgeroorlog nie. In September 1936 is 'n nie-ingrypingsooreenkoms opgestel en onderteken deur 27 lande, waaronder Duitsland, Brittanje, Frankryk, die Sowjetunie en Italië.
Benito Mussolini het voortgegaan om hulp aan generaal Francisco Franco en sy nasionalistiese magte te verleen en gedurende die eerste drie maande van die nie -intervensie -ooreenkoms 90 Italiaanse vliegtuie gestuur en die kruiser Canaris, die grootste skip wat die nasionaliste besit het, weer aangebring.
Op 28 November het die Italiaanse regering 'n geheime verdrag met die Spaanse nasionaliste onderteken. In ruil vir militêre hulp het die nasionalis ingestem om Italië toe te laat om in Spanje basisse te vestig as daar 'n oorlog met Frankryk was. Oor die volgende drie maande het Mussolini 130 vliegtuie, 2500 ton bomme, 500 kanonne, 700 mortiere, 12 000 masjiengewere, 50 tenks en 3800 motorvoertuie na Spanje gestuur.
Adolf Hitler het ook voortgegaan om hulp aan generaal Francisco Franco en sy nasionalistiese magte te verleen, maar het probeer om dit te vermom deur die mans, vliegtuie, tenks en ammunisie via Portugal te stuur. Hy het ook toestemming gegee vir die stigting van die Condor Legioen. Die Legioen, onder bevel van generaal Hugo Sperrle, was 'n outonome eenheid wat slegs aan Franco verantwoordelik was.
Joseph Stalin het nou bekommerd geraak dat die nasionaliste die Republikeine in Spanje sou verslaan. Hy was van mening dat vier uiterste regse regerings in Europa 'n ernstige bedreiging vir die veiligheid van die Sowjetunie sou inhou. Alhoewel Stalin die idee van die nie -intervensie -ooreenkoms bly ondersteun, was hy nou bereid om die nodige militêre hulp te verleen om te keer dat 'n fascistiese regime in Spanje gevestig word.
Stalin het die Komintern aangemoedig om die vorming van Internasionale Brigades te organiseer. Hy het ook Alexander Orlov van die NKVD gestuur om die regering van die Volksfront te adviseer. Orlov het toesig gehou oor 'n grootskaalse guerrilla-operasie agter nasionalistiese linies. Hy het later beweer dat ongeveer 14 000 mense teen 1938 vir hierdie werk opgelei is.
Die Sowjetunie het aansienlike hulp verleen aan die Spaanse Kommunistiese Party om sy posisie in die Volksfront -regering te verbeter. Dit sluit in die verwydering van die sosialist Francisco Largo Caballero as premier en vervanging deur die kommunistiese simpatiseerder, Juan Negrin.
Alexander Orlov het ook NKVD-agente gebruik om linkse teenstanders van die kommuniste in republikeinse gebiede te hanteer. Dit sluit in die arrestasie en teregstelling van leiers van die Worker's Party (POUM), die Nasionale Konfederasie van Trabajo (CNT) en die Federación Anarquista Ibérica (FAI).
Die Sowjetunie was die belangrikste verskaffers van militêre hulp aan die Republikeinse leër. Dit het ingesluit 1 000 vliegtuie, 900 tenks, 1 500 artilleriestukke, 300 gepantserde motors, 15 000 masjiengewere, 30 000 outomatiese vuurwapens, 30 000 mortiere, 500 000 riele en 30 000 ton ammunisie.
Die Sowjets het verwag dat die Republikeine vir hierdie militêre voorrade in goud sou betaal. By die uitbreek van die oorlog het Spanje die vierde grootste goudreserwe ter wêreld. Tydens die oorlog is ongeveer $ 500 miljoen, of twee-derdes van Spanje se goudreserwes, na die Sowjetunie gestuur.
Die hele Komintern -beleid is nou ondergeskik (verskoonlik, met inagneming van die wêreldsituasie) aan die verdediging van die USSR, wat afhang van 'n stelsel van militêre alliansies. Die USSR is veral 'n alliansie met Frankryk, 'n kapitalisties-imperialistiese land. Die alliansie het Rusland min nut, tensy die Franse kapitalisme sterk is, daarom moet die kommunistiese beleid in Frankryk anti-revolusionêr wees. Dit beteken nie net dat die Franse kommuniste nou agter die driekleur optrek en die Marseillaise sing nie, maar wat nog belangriker is, dat hulle alle effektiewe roering in die Franse kolonies moes laat vaar. Dit is minder as drie jaar sedert Thorez, die sekretaris van die Franse Kommunistiese Party, verklaar het dat die Franse werkers nooit in die stryd sou tree teen hul Duitse kamerade nie; hy is nou een van die luidrugtigste patriotte in Frankryk. Die idee van die gedrag van die Kommunistiese Party in enige land is die werklike of potensiële militêre verhouding van die land teenoor die USSR. Die regering, en skynbaar gekant teen herbewapening. As Groot -Brittanje egter 'n alliansie of militêre ooreenkoms met die USSR aangaan, sal die Engelse kommunis, net soos die Franse kommunis, geen ander keuse hê as om 'n goeie patriot en imperialis te word nie; daar is reeds voorlopige tekens hiervan. In Spanje is die kommunistiese 'lyn' ongetwyfeld beïnvloed deur die feit dat Frankryk, bondgenoot van Rusland, sterk beswaar sou maak teen 'n revolusionêre buurman en hemel en aarde sou verhef om die bevryding van Spaanse Marokko te voorkom. Die Daaglikse pos, met sy verhale oor die rooi revolusie wat deur Moskou gefinansier is, was selfs nog erger as gewoonlik. In werklikheid was dit die kommuniste bo alle ander wat rewolusie in Spanje verhinder het. Later, toe die regse magte in volle beheer was, het die Kommuniste gewys dat hulle baie verder as die liberale wou gaan om die revolusionêre leiers op te jaag.
Om by te voeg tot vandag se telefoongesprek, rapporteer ek: Companys was in 'n baie senuweeagtige toestand. Ek het meer as twee uur met hom gepraat, terwyl hy die hele tyd gedoen het om oor Madrid te kla. Sy argumente: die nuwe regering het niks verander nie; verval Katalonië asof dit 'n provinsie is, en dit is 'n outonome republiek; stuur instruksies soos aan die ander goewerneurs - weier om godsdienstige skole aan die generaal oor te dra; eis soldate en gee nie een van die wapens wat in die buiteland gekoop is nie, nie een vliegtuig nie, ensovoorts.
Tot dusver kon nóg Caballero nóg Prieto tyd kry om hom te ontvang. En so aan. Hy het verduidelik dat as hulle nie binne drie weke katoen of harde munt vir katoen ontvang nie, daar honderdduisend werk sonder werk sou wees. Hy wou baie graag handel dryf met die Sowjetunie. Hy was van mening dat enige teken van aandag aan Katalonië deur die Sowjetunie belangrik was. Wat die interne situasie betref, het hy redelik optimisties gepraat; die invloed van die FAl neem af, die rol van die regering neem toe.
Ek het met Garcia Oliver gepraat. Hy was ook in 'n waansinnige toestand. Onversetlik. Terselfdertyd dat Lopez, die leier van die Madrid -sindikaliste, aan my verklaar het dat hulle nie aanvalle op die Sowjetunie in die koerant CNT toegelaat het nie, het Oliver verklaar dat hulle gesê het dat hulle 'kritiseer' Sowjetunie omdat dit nie 'n bondgenoot was nie, aangesien dit die nie-inmengingsverdrag onderteken het, ensovoorts. Durruti, wat aan die voorkant was, het baie geleer, terwyl Oliver in Barcelona nog steeds nege tiendes anargisties is. Hy is byvoorbeeld teen 'n verenigde bevel aan die front van Aragon; 'n verenigde bevel is slegs nodig as 'n algemene offensief begin. Sandino, wat tydens hierdie deel van die gesprek teenwoordig was, het hom uitgespreek vir 'n verenigde bevel. Hulle het die kwessie van mobilisering en die transformasie van die milisie in 'n weermag aangeraak. Durruti het baie van die mobiliseringsplanne gemaak (ek weet nie hoekom nie - daar is vrywilligers, maar geen gewere nie). Oliver het gesê dat hy dit met Durruti eens het, aangesien "kommuniste en sosialiste hulself agter verberg en die FAI-inwoners uit die stede en dorpe stoot." Op hierdie stadium was hy amper opgewonde. Ek sou nie verbaas gewees het as hy my geskiet het nie.
Ek het met Trueba, die PSUC (kommunistiese) politieke kommissaris, gepraat. Hy het gekla oor die FAI-inwoners. Hulle gee nie ons manne ammunisie nie. Ons het slegs ses en dertig koeëls per man oor. Die anargiste het reserwes van 'n miljoen en 'n half. Kolonel Villalba se soldate het net honderd patrone elk. Hy het baie voorbeelde van die klein tirannieë van FAI genoem. Mense van die CNT het by my gekla dat Fronsosa, die leier van PSUC, 'n toespraak gehou het tydens 'n betoging in San Boi waarin hy gesê het dat die Katalane nie net een geweer moet kry nie, aangesien die gewere net in die hande van die anargiste. Oor die algemeen het die betrekkinge tussen Madrid en die generaal aan die een kant, en die tussen die kommuniste en die anargiste aan die ander kant, baie meer gespanne geraak gedurende die tien dae wat ek in Katalonië was. Maatskappye wankel; of hy trek na die anargiste, wat ingestem het om die nasionale en selfs nasionalistiese eise van die Esquerra te erken, of hy is afhanklik van die PSUC in die stryd teen FAI. Sy kring is verdeel tussen voorstanders van eersgenoemde en laasgenoemde oplossings. As die situasie aan die Talavera -front vererger, kan ons verwag dat hy aan die een of ander kant sal uitkom. Ons moet die verhouding tussen die PSUC en die CNT verbeter en dan probeer om nader aan Companys te kom.
In Valencia werk ons ​​party goed, en die invloed van die UGT word groter. Maar die CNT het vrye teuels daar. Die goewerneur neem hul kant heeltemal in. Dit is wat gebeur het toe ek daar was: sestig anargiste met twee masjiengewere het van voor af opgedaag toe hul bevelvoerder vermoor is. In Valencia het hulle die argiewe verbrand en wou hulle dan in die gevangenis inbreek om die misdadigers te bevry. Die sensor (dit is onder Lopez, die leier van die CNT), het ons koerant verbied om oor hierdie verontwaardiging verslag te doen, en in die CNT -koerant was daar 'n nota dat die "vrye massa die regsargiewe vernietig het as deel van die vervloekte verlede. "
Vandag het ek weer 'n lang gesprek met Companys gehad. Hy het voorgestel om op hierdie manier 'n plaaslike regering te vorm: half Esquerra, half CNT en UGT. Hy het gesê dat hy geld en die polisie vir homself sal behou. Na my woorde oor die feit dat die gebrek aan persoonlike verantwoordelikheid van die anargiste die vervaardiging sou belemmer, het hy verklaar dat hy "ingestem het" om 'n marxis aan die hoof van die nywerheid te stel. Hy noem Oliver 'n fanatikus. Hy verwyt die PSUC omdat hy nie die terreur van die anargiste dieselfde beantwoord het nie. Oor die optrede van die Katalaanse milisie in Madrid, het hy gesê dat dit die FAI-inwoners is en dat die nasionale Guardia en die Esquerrists enigeen sou beveg. Hy het gesê dat Madrid self die CNT -burgermag wil hê, terwyl hy nie die feit dat laasgenoemde weg is om 'orde in Madrid te vestig' wegsteek nie. Hy het aangeraai om hulle terug te stuur uit Madrid.
Die hele tyd vervloek hy die FAI. Hy het geweet dat ek van hom na die CNT gaan en was baie geïnteresseerd in hoe die FAI-inwoners met my sou gesels. Hy het gevra dat ek die resultate van die gesprek met hom moet meedeel. Hy het gekla dat die FAI-ists teen Rusland was besig om anti-Sowjet-propaganda uit te voer, of meer akkuraat, maar dat hy ons vriend was, ens. 'N Stoomskip, al het dit net suiker, sou sy hart sag maak.
Ongetwyfeld is een van die hooftake om op hierdie stadium die gesonder elemente uit die anargiste na die kant van die revolusie te lok. Dit is kenmerkend dat hy in die laaste gesprek wat ek met Galarza, die minister van binnelandse sake ('n sosialist) gehad het, genoem het dat sy poging tot samewerking met die anargistiese arbeidsfederasie positiewe resultate gelewer het, en dat verskeie van die konfederasie -leiers die afgelope tyd begin besef dat baie vreemde elemente tussen hul lede afgewissel is. Een van die anargiste se 'afgode', wat groot twyfel van 'n nie -ideologiese aard uitlok, is Juan Lopez, wat nou die baas van Valencia is.
Die vraag of die sosialiste en die kommuniste moontlik in een party (soos in Katalonië) saamgesmelt het, het volgens my voorlopige indruk geen onmiddellike, huidige betekenis nie, aangesien die sosialistiese party as sodanig, ten minste in die sentrale streek, nie laat hom baie voel en aangesien die sosialiste en kommuniste saam optree binne die raamwerk van 'n vakbondorganisasie - die General Workers 'Union - onder leiding van Caballero (afgekort UGT), waarvan die aktiwiteit en invloed die grense van 'n vakbond ver oorskry.
Behalwe vir La Pasionaria bestaan ​​die leierskap van die Kommunistiese Party uit mense wat nog nie op nasionale vlak gesag het nie. Die werklike hoofsekretaris van die party was 'n persoon oor wie ek jou geskryf het. Omdat hy net so 'n posisie beklee het, nie net binne die Sentrale Komitee nie, maar ook daarbuite, het hy die reputasie van twee instellings by al die mense in die Volksfront besmet. Hoe ons ook al sy rol evalueer, die feit dat hy self die plek van die leierskap ingeneem het, belemmer die vorming van onafhanklike politieke leiers uit die leierskaders.
Die Kommunistiese party, wat 'n paar van die meer polities bewuste elemente van die werkersklas aangetrek het, is desondanks onvoldoende georganiseerd en polities sterk om selfs in die geringste mate die politieke werk vir die weermag van die rewolusie aan te pak. In Katalonië, waaroor ek slegs deur gedeeltelike bewyse kan oordeel, is die party aansienlik swakker en ly hy ongetwyfeld aan die uitdagende aktiwiteite van Trotskyiste, wat verskeie aktiewe leiers gewen het, soos byvoorbeeld Maurin. Ongetwyfeld is die party nog steeds nie in staat om die massa onafhanklik tot 'n soort grootskaalse optrede te wek nie, of om al die sterkte van die leierskap op so 'n aksie te konsentreer. Wat meer is, die voorbeeld van Alcazar, was in hierdie verband 'n berugte negatiewe toets vir die party. Ek sal egter nie 'n meer definitiewe evaluering van die kaders en sterkte van die party gee nie, aangesien dit die enigste organisasie is waarmee ek onvoldoende kontak gehad het.
Wat is ons handelingskanale in hierdie situasie? Ons ondersteun noue kontak met die meerderheid lede van die regering, veral met Caballero en Prieto. Albei staan ​​deur hul persoonlike en openbare gesag onvergelykbaar hoër as die ander lede van die regering en speel 'n leidende rol vir hulle. Albei luister aandagtig na alles wat ons sê. Prieto probeer op hierdie tydstip ten alle koste om konflik met Caballero te vermy en probeer daarom nie op die kwessies fokus nie.
Ek dink dit is onnodig om in hierdie tyd stil te staan ​​by die probleem van hoe 'n verswakking in die teenstrydighede in die klas kan ontstaan ​​tydens 'n uitgerekte burgeroorlog en die probleme met die ekonomie wat dit kan meebring (veral aan die weermag, die werkers, ensovoorts), veral Ek dink dit is nutteloos om 'n meer verre vooruitsig te ondersoek, terwyl die situasie aan die voorkant nog steeds die kwessies van die revolusie onder 'n vraagteken plaas.
In hierdie soort omstandighede, soos ek hierbo aangeraak het en waarin ek in my opsommingstelegram ingegaan het, hoef u nie te bewys dat die verskaffing van tegnologie aan die Spaanse 'n groot invloed kan hê op die finale uitslag van die burgerlike oorlog. Dit is duidelik dat hoe belangrik die tydelike suksesse van die rebelle ook al is, hulle het geensins 'n definitiewe voordeel gewaarborg nie. Die standvastige militêre kaders van die rewolusie sal in die proses van die burgeroorlog gesmee word.
Die verhouding tussen ons mense (die Kommuniste) en die anargosindikaliste raak al hoe meer gespanne. Elke dag verskyn afgevaardigdes en individuele kamerade voor die CC van die Unified Socialist Party met uitsprake oor die oordrewe van die anargiste. Op plekke het dit tot gewapende botsings gekom. Nie lank gelede nie in 'n nedersetting van Huesca naby Barbastro is 25 lede van die UGT deur die anargiste doodgemaak in 'n verrassingsaanval wat deur onbekende redes veroorsaak is. In Molins de Rei het werkers in 'n tekstielfabriek hul werk gestaak en protesteer teen willekeurige ontslag. Hulle afvaardiging na Barcelona is uit die trein gedryf, maar dieselfde vyftig werkers het met klagtes na die sentrale regering na Barcelona gedwing, maar nou is hulle bang om terug te keer, in afwagting van die wraak van die anargiste. In Pueblo Nuevo naby Barcelona het die anargiste 'n gewapende man by die deure van elk van die voedselwinkels geplaas, en as u nie 'n voedselkoepon van die CNT het nie, kan u niks koop nie. Die hele bevolking van hierdie klein dorpie is baie opgewonde. Hulle skiet tot vyftig mense per dag in Barcelona dood. (Miravitlles het vir my gesê dat hulle nie meer as vier per dag skiet nie).
Die betrekkinge met die vakbondunie van vervoerwerkers is gespanne. Aan die begin van 1934 was daar 'n uitgerekte staking deur die vervoerwerkers. Die regering en die 'Esquerra' het die staking geslaan. In Julie vanjaar, onder die voorwendsel van wraak teen die skurfte, het die CNT meer as tagtig mans, UGT -lede, vermoor, maar nie een kommunis onder hulle nie. Hulle het nie net werklike skurfte vermoor nie, maar ook eerlike revolusionêre. Aan die hoof van die vakbond staan ​​Comvin, wat in die USSR was, maar met sy terugkeer kom hy teen ons uit. Hy en veral die ander leier van die vakbond - Cargo - blyk provokateurs te wees. Die CNT werf lede vanweë die mededinging met die uiters groeiende UGT sonder enige verifikasie. Hulle het veral baie lumpen uit die hawegebied van Barrio Chino geneem.
Hulle het ons mense twee poste in die nuwe regering - die Raad van Arbeid en die Raad van Munisipale Werk - aangebied, maar dit is onmoontlik vir die Raad van Arbeid om beheer oor die fabrieke en meulens in te stel sonder om skerp in botsing te kom met die CNT, en wat die munisipaliteit betref. dienste, moet u bots met die Unie van Vervoerwerkers, wat in die hande van die CNT is.Fabregas, die raadslid vir die ekonomie, is 'n "baie twyfelagtige soort." Voordat hy by die Esquerra aangesluit het, was hy in die Accion Popular; hy het die Esquerra verlaat vir die CNT en speel nou 'n uiters uitdagende rol, en probeer op enige manier 'die revolusie verdiep'. Die metallurgiese sindikaat het pas die slagspreuk "gesinslone" begin stel. Die eerste "produsent in die gesin" het 100 persent lone ontvang, byvoorbeeld sewentig pesetas per week, die tweede lid van die gesin 50 persent, die derde 25 persent, die vierde, ensovoorts, tot 10 persent. Kinders jonger as sestien jaar oud slegs 10 persent elk. Hierdie stelsel van lone is selfs erger as egalitarisme. Dit maak die produksie en die gesin dood.
In Madrid is daar tot vyftigduisend konstruksiewerkers. Caballero het geweier om almal te mobiliseer vir die bou van vestings rondom Madrid ("en wat sal hulle eet") en het 'n totaal van duisend man gegee om die vestings te bou. In Estremadura veg ons kameraad -adjunk Cordon heldhaftig. Hy kon vyfduisend kleinboere bewapen, maar hy het 'n afdeling van slegs vier duisend man. Caballero het onder groot druk ingestem om ook vir Cordon tweehonderd gewere te gee. Intussen kon Franco vanuit Estremadura maklik agteruit beweeg, in die rigting van Madrid. Caballero het 'n absoluut absurde vergoeding vir die burgermag toegepas - tien pesetas per dag, behalwe kos en huisvesting. Plaasarbeiders in Spanje verdien altesaam twee pesetas per dag, en omdat hulle baie goed voel oor die salaris van die milisie agter, wil hulle nie na vore kom nie. Daarmee is egalitarisme ingestel. Slegs offisierspesialiste ontvang 'n hoër salaris. 'N Voorstel aan Caballero om soldate aan die agterkant van vyf pesetas te betaal en slegs soldate aan die voorste tien pesetas, is van die hand gewys. Caballero is nou ingestel om die instelling van politieke kommissarisse in werking te stel, maar in werklikheid word dit nie gedoen nie. Trouens, die politieke kommissarisse wat by die vyfde regiment ingebring is, is in bevelvoerders verander, want daar is nie een nie. Caballero ondersteun ook die vertrek van die regering uit Madrid. Na die inhegtenisneming van Toledo, was hierdie vraag amper beslis, maar die anargiste was kategories daarteen, en ons mense het voorgestel dat die vraag as onvanpas teruggetrek word. Caballero het opgestaan ​​vir die verwydering van die regering na Cartagena. Hulle het voorgestel om die moontlikheid om die regering in Barcelona te baseer, uit die weg te ruim. Twee ministers - Prieto en Jimenez de Asua - vertrek vir gesprekke met die regering van Barcelona. Die regering van Barcelona het ingestem om toevlug te gee aan die sentrale regering. Caballero is opreg, maar is 'n gevangene van sindikalistiese gewoontes en neem die statute van die vakbonde te letterlik op.
Die UGT is nou die sterkste organisasie in Katalonië: dit het nie minder nie as die helfte van die metallurgiese werkers en byna al die tekstielwerkers, munisipale werkers, dienswerknemers, bankwerknemers. Daar is baie skakels na die boerdery. Maar die CNT het baie beter kaders en het baie wapens wat in die eerste dae in beslag geneem is (die anargiste het minder as 60 persent van die dertigduisend gewere en driehonderd masjiengewere wat hulle beslag gelê het) na die voorkant gestuur.
My gesprekke met Garcia Oliver en met verskeie ander CNT -lede, en hul jongste toesprake, getuig daarvan dat die leiers van die CNT 'n eerlike en ernstige begeerte het om alle kragte te konsentreer in 'n versterkte verenigde front en op die ontwikkeling van militêre optrede teen die fasciste. Ek moet daarop let dat die PSUC nie vry is van sekere gevalle wat die 'konsolidasie van 'n verenigde front' belemmer nie: veral hoewel die Skakelingskommissie pas ingestel is, is die partyorgaan Trebal skielik 'n uitnodiging aan die CNT en die FAI gepubliseer dat, aangesien die ervaring met die Skakelingskommissie so goed gegaan het, die UGT en die PSUC voorgestel het dat die CNT en die FAI nog meer eenheid in die vorm van 'n aksiekommissie skep. Leiers van die FAI het hierdie voorstel bloot as 'n taktiese maneuver beskou. Kameraad Valdes en kameraad Sese het nie vir my weggesteek dat die netnoemde voorstel bedoel was om 'met die massas van die CNT oor die hoofde van hul leiers te praat nie'. Dieselfde noot is geblaas by die optrede van kameraad Comorera tydens die PSUC- en UGT -demonstrasie op 18 Oktober - enersyds 'n oproep om die verenigde front te beskerm en te ontwikkel, en andersyds om te roem dat die UGT 'n meerderheid het onder die werkersklas in Katalonië, wat die CNT en die FAI beskuldig het van gedwonge kollektivisering van die boere, van die verberging van wapens en selfs van die moord op 'ons kamerade'.
Die aangewese PSUC-leiers was dit met my eens dat sulke taktieke heeltemal verkeerd was en het hul voorneme uitgespreek om dit te verander. Ek stel voor dat ons in die nabye toekoms saamkom met 'n beperkte aantal verteenwoordigers van die CNT en die FAI om 'n konkrete program vir ons volgende aksie uit te werk.
In die nabye toekoms is die PSUC van voorneme om die vraag oor reorganisasie van die bestuur van die militêre industrie na vore te bring. Op hierdie stadium werk die komitee oor militêre nywerheid onder voorsitterskap van Tarradellas, maar die
die hoofrol in die komitee word gespeel deur Vallejos (van die FAI). Die PSUC stel voor om die leiding van verteenwoordigers van al die organisasies saam te stel, die fabrieke volgens spesialisasie te groepeer en 'n kommissaris aan die hoof van elke groep te plaas wat aan die regering sou antwoord.
Die evaluering deur Garcia Oliver en ander CNT -lede van die Madrid -regering lyk vir my gegrond. Die houding van Caballero ten opsigte van die aantrekkingskrag van die CNT in daardie of enige ander vorm van regering verraai sy hardnekkige onbegrip van die belangrikheid van die vraag. Sonder die deelname van die CNT is dit natuurlik nie moontlik om die gepaste entoesiasme en dissipline in die volksmilisie/Republikeinse milisie te skep nie.
Die inligting oor die voornemens van die regering van Madrid vir 'n tydige ontruiming uit Madrid is bevestig. Hierdie wyd verspreide inligting ondermyn vertroue in die sentrale regering in buitengewone mate en maak die verdediging van Madrid lam.
Die versending van hulp aan Madrid verloop moeilik. Die vraag daaroor is op 5 November voor die militêre adviseur gestel. Die adviseur het gedink dit is moontlik om die hele Durruti -losskakel van die voorkant te verwyder. Hierdie eenheid word saam met die Karl Marx -afdeling beskou as die grootste vegwaarde. Om Durruti buite werking te stel, is 'n verklaring uitgereik deur die bevelvoerder van die Karl Marx -divisie, geïnspireer deur ons, oor die stuur van hierdie divisie na Madrid (dit was moeilik om die afdeling uit die stryd te haal, en buitendien het die PSUC nie wil dit om politieke redes van die Katalaanse front verwyder). Durruti het egter geweier om die bevel vir die hele afdeling, of 'n deel daarvan, uit te voer om na Madrid te reis. Onmiddellik is ooreengekom met president Companys en die militêre adviseur om die versending van die gemengde Katalaansrubriek (van afdelings van verskillende partye) te verseker.
'N Vergadering van die bevelvoerders met die afdelings aan die Aragon -front is op 6 November belê met ons deelname. Na 'n kort verslag oor die situasie naby Madrid, het die bevelvoerder van die Karl Marx -divisie verklaar dat sy afdeling gereed was om na Madrid gestuur te word. Durruti was in opstand om versterkings na Madrid te stuur, het die regering van Madrid skerp aangeval, 'wat voorberei op 'n nederlaag', het die situasie van Madrid hopeloos genoem en tot die gevolgtrekking gekom dat Madrid 'n suiwer politieke betekenis het - en nie 'n strategiese nie. Hierdie houding van Durruti, wat 'n buitengewone invloed uitoefen op die hele anargosindikalistiese Katalonië wat aan die voorkant is, moet ten alle koste verbreek word. Dit was nodig om op 'n vaste manier in te meng. En Durruti het toegegee en verklaar dat hy Madrid duisend uitgesoekte vegters kan gee. Na 'n hartstogtelike toespraak deur die anargis Santillan, het hy ingestem om tweeduisend te gee en onmiddellik 'n bevel uitgereik dat sy buurman aan die voorkant Ortiz nog twee duisend gee, Ascaso nog 'n duisend, en die Karl Marx -afdeling duisend. Durruti swyg oor die linkse republikeine, hoewel die hoof van hul afdelings verklaar het dat hy 'n bataljon kan gee. Altesaam agt-en-sestighonderd bajonette is gereed om gestuur te word, nie later nie as 8 November. Durruti het af en toe sy adjunk aan die hoof van die gemengde eenheid geplaas (Durruti het ingestem om dit as 'n "Katalaanse afdeling" te vorm). Hy het verklaar dat hy persoonlik by die afdeling sou wees tot die aanstelling (van die nuwe hoof). Maar Durruti het onverwags 'n stunt getrek en die versending omhoog gehou. Hy het geleer oor die 'ontdekking' van 'n soort aanvullende wapen (Winchester), in plaas daarvan om die eenhede van voor op 'n direkte roete na Madrid te stuur, het hy hierdie eenhede ongewapend na Barcelona gestuur en hul wapens (Mauser -stelsel) op hul eie plek gelos. aan die voorkant en roep in plaas daarvan reserwes (sonder wapens) van Barcelona op. Sy anargistiese bure het dieselfde gedoen. So het Durruti sy eie sin gekry - die front van Aragon was nie verswak nie.
Ongeveer vyfduisend ontwapende frontliniesoldate is in Barcelona vergader, en Durruti het die vraag gestel om hulle onmiddellik te bewapen ten koste van die eenhede van die Barcelona -gendarmerie en die polisie. Hierdeur sou Durruti 'n voortdurende strewe deur die CNT en die FAI bewerkstellig om die gewapende steun van die huidige regering in Barcelona te ondermyn. Aangesien die wapens van die Garde d'Assaut en Garde Nationale (ongeveer vyf en twintig honderd gewere) nog steeds nie genoeg was nie, is voorgestel om dit van die "agterste soldate" te kry, en in plaas van wapens van 'n ander soort, die Garde d'Assaut en Garde Nationale sou volgens Durruti ook Winchesters in die plek van Mausers ontvang. Hier is die besluit van die regering oor die oorhandiging van wapens deur die soldate aan die agterkant reeds gefrustreerd.
Ek het vanaf die oomblik van my eerste aankoms in Spanje in September 1936 gesien dat ons kamerade in Spanje hoofsaaklik in die afgrond van kompromie val wat hulle ver van hul revolusionêre doelwit sal wegvoer. Die daaropvolgende gebeure het bewys dat ons wat die gevaar vooruit gesien het, reg was. Die deelname van die CNT-FAI aan die regering en toegewings aan die onversadigbare monster in Moskou, het beslis nie die Spaanse revolusie, of selfs die anti-fascistiese stryd bevoordeel nie. Nog 'n nouer kontak met die werklikheid in Spanje, met die byna onoorkomelike kans op die strewe van die CNT-FAI, het my hul taktiek beter laat verstaan ​​en my gehelp om te waak teen enige dogmatiese oordeel van ons kamerade.
Die revolusie in Spanje was die gevolg van 'n militêre en fascistiese sameswering. Die eerste noodsaaklike behoefte wat aan die CNT-FAI voorgekom het, was om die samesweringsbende te verdryf. Die fascistiese gevaar moes met amper kaal hande die hoof gebied word. In hierdie proses het die Spaanse werkers en kleinboere gou agtergekom dat hul vyande nie net Franco en sy Moorse hordes was nie. Hulle word gou beleër deur formidabele leërs en 'n magdom moderne wapens wat deur Hitler en Mussolini aan Franco verstrek is, terwyl al die imperialistiese pak hul sinistere spel onder hande speel. Met ander woorde, terwyl die Russiese rewolusie en die burgeroorlog op Russiese bodem en deur Russe uitgevoer is, behels die Spaanse revolusie en antifascistiese oorlog alle magte van Europa. Dit is nie oordrewe om te sê dat die Spaanse burgeroorlog ver buite sy eie grense gestrek het nie.
Met die vurigste begeerte om die revolusie in Spanje te help, was ons kamerade daarbuite nie numeries of materieel sterk genoeg om die gety te keer nie. So het die CNT-FAI teen 'n klipmuur gedwing om van sy verhewe tradisionele hoogtes af te daal om regs en links kompromitteer: deelname aan die regering, allerhande vernederende openings teenoor Stalin, bomenslike verdraagsaamheid teenoor sy trawante wat openlik beplan het en teen die Spaanse revolusie.
Van al die ongelukkige toegewings wat ons mense gemaak het, was my toetrede tot die ministeries vir my die minste aanstootlik. Nee, ek het nie my houding teenoor die regering as 'n euwel verander nie. Gedurende my hele lewe hou ek steeds vas dat die staat 'n koue monster is en dat dit almal binne sy bereik verslind. As ek nie geweet het dat die Spaanse volk in die regering bloot 'n tydelike opset sien nie, om na willekeur oorboord geskop te word, dat hulle nooit deur die parlementêre mite mislei en bedorwe was nie, sou ek miskien meer bekommerd wees oor die toekoms van die CNT-FAI. Maar met Franco by die poort van Madrid, kon ek die CNT -FAI kwalik blameer omdat hy 'n mindere euwel gekies het - deelname aan die regering eerder as diktatuur, die dodelikste euwel.
Rusland het die aard van hierdie dier meer as bewys. Na twintig jaar floreer dit steeds op die bloed van die vervaardigers daarvan. Sy verpletterende gewig word ook nie alleen in Rusland gevoel nie. Sedert Stalin sy inval in Spanje begin het, het die optog van sy trawante die dood en ondergang agtergelaat. Vernietiging van talle kollektiewe groepe, die bekendstelling van die Cheka met sy 'sagte' metodes om politieke teenstanders te behandel, die arrestasie van duisende revolusionêre en die moord helder oordag op ander. Dit alles en nog meer, het Stalin se diktatuur aan Spanje gegee toe hy wapens aan die Spaanse volk verkoop het in ruil vir goeie goud. Onskuldig van die Jesuïtiese truuk van 'ons geliefde kameraad' Stalin, kon die CNT-FAI nie in hul wildste drome hulself voorstel aan die gewetenlose ontwerpe wat verborge was agter die skynbare solidariteit in die aanbod van wapens uit Rusland nie.
Hulle behoefte om aan Franco se militêre toerusting te voldoen, was 'n kwessie van lewe en dood. Die Spaanse mense het nie 'n oomblik om te verloor as hulle nie verpletter sou word nie. Wat wonder hulle as hulle in Stalin die redder van die antifasistiese oorlog sien? Hulle het sedertdien verneem dat Stalin gehelp het om Spanje veilig te maak teen die fasciste om dit vir sy eie doel veiliger te maak.
Die kritieke kamerade is glad nie verkeerd as hulle sê dat dit nie die moeite werd is om een ​​ideaal op te offer in die stryd teen fascisme nie, as dit net beteken om plek te maak vir die Sowjet -kommunisme. Ek is heeltemal van hulle mening - dat daar geen verskil tussen hulle is nie. My eie troos is dat Sowjet -kommunisme met al hulle gekonsentreerde kriminele pogings nie in Spanje wortel geskiet het nie. Ek weet waarvan ek praat. Tydens my onlangse besoek aan Spanje het ek genoeg geleentheid gehad om myself te oortuig dat die kommuniste heeltemal nie die simpatie van die massas kon wen nie; inteendeel. Hulle was nog nooit so gehaat deur die werkers en kleinboere soos nou nie.
Stalin se ingryping in Spanje het 'n primêre doel gehad - 'en dit was algemene kennis onder ons wat hom gedien het' - naamlik om Spanje in die sfeer van die Kremlin se invloed op te neem ... Die wêreld het geglo dat Stalin se optrede op 'n manier met die wêreld verbind is. revolusie. Maar dit is nie waar nie. Die probleem van die wêreldrevolusie het lank voor Stalin opgehou om werklik te wees ... Hy was egter ook ontroer deur die behoefte aan 'n antwoord aan die buitelandse vriende van die Sowjetunie wat deur die groot suiwering ontevrede sou wees. Sy versuim om die Spaanse Republiek te verdedig, tesame met die skok van die groot suiwering, het hom moontlik hul steun verloor.
Dit is vandag moeilik om die enorme aansien wat die Sowjetunie in Spanje geniet het, te waardeer. Die Sowjetunie, met Mexiko, was byna alleen om die Republiek te hulp te kom. Die enigste regering wat bereid was om wapens aan Spanje te verkoop, het die Sowjetunie van die begin af groot gestuur, veral terwyl die Franse grens nog oop was. Die meeste vrywilligers was kommuniste, en die krediet vir die Internasionale Brigade het ook aan die Sowjetunie gegaan, hoewel daar nooit 'n groot aantal Russe na Spanje gekom het nie. Die woorde 'die oorsaak van die republikeinse Spanje is die oorsaak van alle gevorderde progressiewe menslikheid', het Joseph Stalin gesê, 'n idee wat hom diep in die gewete van die mensdom sou plant.
Hoe die Spaanse burgeroorlog gehelp het om die Tweede Wêreldoorlog op te stel
Kernpunt: Die Spaanse burgeroorlog bied 'n kans vir Nazi -Duitsland (en die Sowjetunie) om nuwe wapens en taktiek te toets. Die volmagkonflik het die groot een voorspel.
'N Mediterreense nasie wat deur militêre staatsgreep en burgeroorlog geteister word. 'N Wilde stryd gekenmerk deur gruweldade en fanatisme. Volmagoorlog wat gevoer word deur lande van buite wat mans, wapens en geld ingooi.
Vandag Sirië of Turkye? Nee, dit is sonnige Spanje, nou 'n vreedsame lid van die Europese Unie, maar tagtig jaar gelede is die arena vir een van die mees wrede konflikte in die geskiedenis. Die Spaanse burgeroorlog van 1936–39 word vandag onthou as 'n soort Tweede Wêreldoorlog tydens opleiding, 'n uitspeelwedstryd voor die kampioenskapwedstryd tussen Team Axis en Team Allies 'n paar jaar later.
Die Spaanse Burgeroorlog het in Julie 1936 begin toe Francisco Franco 'n andersdenkende groep sterk konserwatiewe en Katolieke generaals, sowel as die helfte van die Spaanse leër, teen die liberale, verkose Spaanse regering gelei het. Wat 'n interne militêre opstand moes gewees het, soos die onlangse poging tot staatsgreep in Turkye, het geswel in 'n internasionale stryd tussen demokrasie en outoritarisme, liberalisme en konserwatisme, en kommunisme teenoor fascisme. Uiteindelik het fascisme gewen.
In sommige opsigte behoort die Spaanse burgeroorlog tot 'n ander era. Ons is vandag gewoond aan slag wat in die naam van God toegedien word. Destyds was die oorsaak ideologie, die geskille oor of die wêreld demokraties, fascisties of kommunisties moet wees. Op ander maniere lyk die konflik egter te bekend. Net soos die huidige Irak en Sirië, veg die vegters onder mekaar sowel as die vyand. Die nasionaliste was 'n versameling konserwatiewes, monargiste en fascistiese Falangiste. Die Republikeine is ondersteun deur 'n bisarre potpourri van sosialiste, kommuniste, Trotskyiete en anargiste, sowel as internasionale linkses soos die Abraham Lincoln Brigade uit Amerika. Die 'White Terror' van die nasionaliste het tweehonderdduisend teenstanders vermoor, wat die vyftigduisend of meer slagoffers van die Rooi Terreur, wat deur die Sowjetse geheime polisie onder leiding van die Sowjet -NKVD gelei is, grimmig verdwerg het.
Die nasionalistiese rebelle is ondersteun deur Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië - nie net met wapens nie, maar met troepe en vliegtuie. Duitse vervoervliegtuie het nasionalistiese soldate van Spaans Noord -Afrika na die vasteland gevlieg. Belangriker nog, Duitsland het die Condor Legion gestuur, 'n twaalfduisend man wat toegerus is met bomwerpers, vegters en tenks. Mussolini het vyftigduisend Italianers gestuur om dit nie te verwaarloos nie. Ter vergelyking, miskien was tienduisend Russiese troepe toegewyd aan die huidige Siriese burgeroorlog.
Alhoewel die Spaanse burgeroorlog as 'n bewysgrond vir die Tweede Wêreldoorlog beskou word, is dit nie heeltemal waar nie. Die bergagtige Spaanse terrein het die massiewe tenkaanvalle en gemeganiseerde aanvalle van die Tweede Wêreldoorlog uitgesluit. Maar dit het wel van onskatbare waarde gebring vir Hitler se weermag, veral die Luftwaffe. Duitsland het die kans gekry om wapens te toets wat dit later in die Tweede Wêreldoorlog gebruik het, soos die He-111 en Do-17 bomwerpers. Legendariese Luftwaffe-vegvliegtuie, soos Adolph Galland en Werner Molders, het hul vak in die Spaanse lug geleer en dodelike luggevegstaktieke bedink, soos die "finger-four" formasie. Nie verrassend nie, het Italië nie so goed gevaar nie, soos toe die Republikeine 'n Italiaanse mag verslaan het in die Slag van Guadalajara.
Met 'n tipiese fascistiese eenheid het Franco nie Hitler se vrygewigheid weergee nie. In 1940, met Frankryk wat verower is en Brittanje alleen veg, probeer die führer Franco oorreed om oorlog teen Brittanje te verklaar. Die Spaanse diktator het hom suksesvol afgeweer, wat Hitler laat verklaar het dat hy eerder 'n besoek aan die tandarts sou verduur as om met Franco te onderhandel.
Vir die Republikeine het die wêreld sy rug gedraai. Sommige Britse amptenare verkies 'n fascisties-leunende nasionalistiese regime bo 'n linkse.Brittanje en Frankryk het 'n wapenembargo aan beide kante ingestel, maar omdat die nasionaliste Duitse en Italiaanse wapens ontvang het, het die bevriesing net die Republikeine seergemaak (net soos die Britse en Franse wapenembargo na 1967 in die Midde-Ooste net Israel seergemaak het, eerder as die Arabiere wat deur Sowjet voorsien is). Slegs die Sowjetunie sou wapens en adviseurs voorsien.
Sowjet -offisiere het ook die geleentheid gehad om moderne gevegte te leer, hoewel Stalin sy veterane van die Spaanse Burgeroorlog natuurlik laat teregstel uit vrees vir ideologiese besmetting. Tog was nie alle lesse korrek nie. Top Sowjet -militêre leiers het tot die gevolgtrekking gekom dat gewapende wapens ondoeltreffend was en dat tenks in klein pakkies versprei moes word om die infanterie te ondersteun, 'n leerstelling wat later deur die Duitse blitzkrieg -taktiek verpletter is.
Soms het die oorlog in die farcical ingekom, soos toe Italiaanse duikbote neutrale skepe laat sink het wat voorraad na die Republikeine vervoer het. In plaas daarvan om Italië te veroordeel, gee Brittanje en Frankryk die skuld aan "seerowers" ​​(asof Blackbeard 'n U-boot-bevelvoerder is) en begin skepe konvooi in die Middellandse See.
Die ikoniese beelde is miskien die mees standhoudende nalatenskap van die Spaanse burgeroorlog. Ons het Pablo Picasso se spookagtige skildery van die terreurbombering op Guernica, Robert Capa se klassieke (en nou gedink dat dit opgevoer is) foto van die dood van 'n Republikeinse soldaat, George Orwell's Hulde aan Katalonië en Ernest Hemingway's Vir wie die klok lui.
Maar vir wie die klok werklik gebel het, was die Westerse demokrasieë. Hitler en Mussolini het jackboots op die grond gepleeg om 'n demokraties verkose regering omver te werp. Alhoewel dit waarskynlik nie Hitler se soeke na oorlog sou afskrik nie, sou wêreldsteun vir die Republikeine 'n vasberadenheid teen die stygende fascistiese bedreiging wees. Maar as Brittanje en Frankryk nie 'n vinger sou lig om Spanje in 1936 te help nie, waarom sou hulle dan in 1938 veg om Tsjeggo -Slowakye te red? Geen wonder dat Hitler verwag het dat die Westerse moondhede stil sal bly toe hy Pole in 1939 binneval nie. Die lont vir die Tweede Wêreldoorlog sou moontlik in die heuwels van Spanje aangesteek gewees het.
Die Spaanse burgeroorlog laat ons steeds die vraag: watter prysstabiliteit? Sommige meen dat ons sterkmanne soos Saddam Hussein en Bashar al-Assad nodig het om orde in die Midde-Ooste te bring. Daar was inderdaad orde in Spanje na die burgeroorlog. Onder Franco se bewind was Spanje meestal vreedsaam (behalwe vir die Baske), en 'n Amerikaanse bondgenoot wat gasheer was vir Amerikaanse kernmissiel -duikbote. Dit was ook 'n outoritêre regime met sensuur en politieke gevangenes.
Is Franco die soort heerser wat ons vandag vir die Midde -Ooste wil hê?
Michael Peck is 'n bydraende skrywer vir die National Interest. Hy kan gevind word op Twitter en Facebook. Dit het vroeër verskyn en word weer gepos weens lesersbelangstelling.
Internasionale kommunisme en die Spaanse burgeroorlog
Aanlyn publikasiedatum: Julie 2015
Gedrukte publikasiejaar: 2015
Aanlyn ISBN: 9781316226902
Vakke: Gebiedstudies, diplomatieke en internasionale geskiedenis, Europese geskiedenis van die twintigste eeu, geskiedenis, Europese studies
Internasionale kommunisme en die Spaanse burgeroorlog bied 'n intieme beeld van internasionale kommunisme in die Stalin -era. Die boek ontdek die transnasionale uitruilings wat plaasgevind het in Sowjet -gestruktureerde ruimtes - van klandestiene skole vir die opleiding van internasionale revolusionêre in Moskou tot die Internasionale Brigades in Spanje - en onthul komplekse webwerwe van interaksie, tegelyk persoonlik en polities, wat internasionale kommuniste met mekaar verbind het en die Sowjetunie. Die Spaanse burgeroorlog, wat saamgeval het met die groot suiwering in die Sowjetunie, staan ​​in die middel van hierdie grondvlakgeskiedenis. Vir baie internasionale kommuniste het die oorlog beide hul lewensgeskiedenis en politieke verbintenisse bepaal. By die vertel van hul individuele verhale, vestig die boek die aandag op 'n sentrale paradoks van Stalinisme - die gelyktydige viering en agterdog van transnasionale interaksies - en belig dit die aantrekkingskrag van 'n saak wat solidariteit beloof het, selfs al het dit terreur beoefen.
'Lisa A. Kirschenbaum lewer 'n belangrike bydrae tot Spaanse burgeroorlogstudies, wat die dertigerjare verbind met die Koue Oorlog -era. Haar boek is goed geskryf en goed nagevors en belig persoonlike sowel as politieke kwessies wat deelnemers deur hul lewens gevorm het. '
Peter N. Carroll - Stanford University, Kalifornië en skrywer van From Guernica to Human Rights: Essays on the Spanish Civil War
'Die internasionale kommunisme van Kirschenbaum en die Spaanse burgeroorlog bied 'n welkome, vars benadering om na die Spaanse burgeroorlog te kyk. Eerder as om een ​​van die twee standaard en hoogs gepolariseerde standpunte oor die rol van die kommuniste in te neem, neem sy 'n meer neutrale standpunt in en wil sy vertel hoe die ervaring vir die toegewyde internasional was, en baseer baie van haar teks op dagboeke, briewe en argiefmateriaal wat deur die werklike deelnemers vervaardig is. Sy plaas die oorlog ook in 'n breër perspektief binne die internasionale kommunistiese beweging, kyk na sleutelinstellings, netwerke en houdings van voor die oorlog en dek ook die dekades sedert die Republikeinse saak in 1939 verlore gegaan het, sodat die boek werklik 'n geskiedenis is van die internasionale kommunistiese beweging vertel vanuit die perspektief van die burgeroorlog in Spanje. Dit is goed gedokumenteer en hoogs leesbaar. '
Katerina Clark - Yale Universiteit, Connecticut
'' N Skitterende, diep ingeligte en geesdriftige sosiokulturele geskiedenis van die internasionale kommunisme, met die belangrikste gevallestudie as uitgangspunt vir die mobilisering van kommuniste rondom die Spaanse burgeroorlog, plaas Kirshenbaum se nuwe boek 'n menslike gesig op die interoorlogse kommunisme en ondersoek die daaglikse lewe, interpersoonlike verhoudings , triomfe en tragedies van individuele kommuniste, verbind tot die saak. ... Deur indrukwekkende diep navorsing in onontginde argiewe, voer Kirshenbaum aan dat die Komintern veel meer was as 'n reeks besluite wat uit Moskou voorgeskryf is, dit was mense, verhoudings en avonture. Dit het ook 'n klankbaan, en dit was die opgewekte, optimistiese stemme van tienduisende wat dieselfde lied in baie tale gesing het, eers in Moskou en daarna in Spanje. ... Die onderwerp en benadering van hierdie unieke, pragtig geskrewe bundel sal dit aanbeveel vir kursusse oor die Spaanse burgeroorlog, internasionale kommunisme, Europa tussen die oorlog, die Europese burgeroorloë (1914–45) en Europa uit die twintigste eeu. '
Danny Kowalsky - Queen's University Belfast
'... hierdie boek is 'n indrukwekkende beurs wat beide die skrywer se bevel oor vernuwende ondersoekmetodes sowel as haar diepgaande kennis van die Stalinistiese era weerspieël. As sodanig is dit 'n boek wat niemand wat in die oorlog van Spanje en die plek daarvan in die geskiedenis van die internasionale kommunisme belangstel nie, moet oor die hoof gesien word. '
George Esenwein Bron: The Russian Review
'Kirschenbaum kies vir 'n intelligente balans tussen beskrywing en analise in haar werk. Sy toon aan dat die geskiedenis van kommunistiese internasionalisme meer is as net die geskiedenis van die voorste elite. Dit is die geskiedenis van 'n lewensbelangrike, intieme en geïndividualiseerde, waarin persoonlike briewe, gedigte en ander reeks persoonlike produksies tydens die oorlog soliede primêre bronne geword het vir die heropbou van 'n ander van die trajekte van die kommunistiese beweging. '
Josep Puigsech Farras Bron: European History Quarterly
'Met sy kulturele en biografiese benadering, gaan die boek verder as die steeds gepolariseerde geskiedskrywing van die Spaanse burgeroorlog, en bied dit eerder 'n fassinerende, intieme beeld van hoe dit gevoel het om 'n kommunis te wees in 'n konteks vol teenstrydighede en konflikte. Politieke toewyding was nooit net ideologies nie, dit was diep gekoppel aan persoonlike ervarings en selfidentiteit. '
Brigitte Studer Bron: Slavic Review
Laurie Cohen Bron: Jahrbücher für Geschichte Osteuropas
'Hierdie studie moet beslis gelees word deur historici van die Spaanse burgeroorlog sowel as deur geleerdes van antifasisme en stalinisme. Belangriker nog, dit moet oorweeg word deur diegene wat die Komintern bestudeer, veral met betrekking tot transnasionalisme. '
Die Spaanse burgeroorlog, die Sowjetunie en die kommunisme
In hierdie boeiende boek bied Stanley G. Payne die eerste omvattende verhaal van Sowjet- en Kommunistiese ingryping in die rewolusie en burgeroorlog in Spanje aan. Hy dokumenteer in ongekende detail Sowjet -strategieë, Komintern -aktiwiteite en die rol van die Kommunistiese party in Spanje vanaf die vroeë 1930's tot die einde van die burgeroorlog in 1939.
Op grond van 'n baie wye reeks Sowjet- en Spaanse primêre bronne, waaronder baie wat onlangs beskikbaar was, verander Payne ons begrip van Sowjet- en Kommunistiese bedoelings in Spanje, van Stalin se besluit om in te gryp in die Spaanse oorlog, van die algemeen aanvaarde karakterisering van die konflik as die stryd van fascisme teen demokrasie en die bewering dat die oorlog van Spanje die eerste ronde van die Tweede Wêreldoorlog was. Die skrywer kom tot 'n nuwe siening van die Spaanse burgeroorlog en kom nie net tot die gevolgtrekking dat die Demokratiese Republiek baie ondemokratiese komponente bevat nie, maar ook dat die standpunt van die Kommunistiese party geensins teenrevolusionêr was nie.
Die Spaanse burgeroorlog, die Sowjetunie en kommunisme
Die Spaanse burgeroorlog van 1936-39, wat dikwels as die openingsronde van die Tweede Wêreldoorlog beskou is, word lankal as net dit beskou en nie veel meer nie. Payne (A History of Fascism, 1914-1945) voer aan dat die. Читать весь отзыв
Na Rusland met 'Spanje ': Spaanse ballinge in die USSR en die Longue Durée van die Sowjetgeskiedenis
Om statistieke oor Spaanse ballinge in die USSR te hersien, is om hul minimale impak op die Sowjet -sosialisme te aanvaar. As gevolg van die Spaanse burgeroorlog het slegs 4221 Spanjaarde na die USSR gekom voordat die Tweede Wêreldoorlog begin het. Byna 3 000 kinders is tydens die Iberiese konflik in vyf ekspedisies oor stormagtige en gevaarlike seë ontruim. Die oorblywende ballinge, byna almal wat deur die oorwinning van Francisco Franco na die USSR gevoer is, het politieke vlugtelinge ingesluit, onder andere leiers van die Kommunistiese Party van Spanje (PCE), soos José Díaz en Dolores Ibárruri, sowel as dokters en mediese personeel wat versorg het Spaanse kommuniste en Republikeinse offisiere. 'N Ondergroep het ballinge geword omdat hulle in die USSR gestrand was: so was die penarie van die 157 Spaanse vlieëniers wat aan die Sowjet -lugvaartskole in Kirovabad en Khar'kov gestudeer het, en die 69 matrose van die nege Republikeinse skepe aan die einde van die Sowjet -hawens van die Iberiese konflik. Van hierdie klein getal was daar natuurlik aftrekkings. Ongeveer 200 Spanjaarde sterf tydens die Tweede Wêreldoorlog om vir die USSR te veg. Honderde ander nie -mededingers het omgekom weens siektes en ander faktore. Spanjaarde sterf in die Goelag, waaronder 'n paar wat as kinders ontruim is, en ongeveer 100 van die Republikeinse vlieëniers en matrose. Ander het "huis toe" gegaan: tydens Chroesjtsjov se "ontdooiing" het byna 1 900 Spanjaarde na Spanje teruggekeer - in sommige gevalle om na 'n paar jaar terug te trek na die USSR. Junie 1961 was die aankoms in Kuba van 'n beduidende kontingent van ongeveer 200 Sowjets van Spaanse afkoms, wat as Castro se raadgewers gedien het. Hulle, en die daaropvolgende paaiemente van Sowjet -Spanjaarde wat in die 1960's na Havana gekom het, het 'n paar jaar gebly en, in sommige gevalle, selfs dekades lank.
Tog is dit belangrik, soos voorgestel deur 'n noukeurige lees van die werke wat onder die loep geneem word, die gemotiveerde vermoede dat die klein en kwynende aantal Spaanse ballinge hulle marginaal gemaak het ten opsigte van die Sowjet -sosialisme. Getalle vertel nie die hele verhaal nie, selfs oor demografiese statistieke oor die Spaanse burgeroorlog -diaspora in die USSR. Hulle verduister die feit dat ballinge van die Spaanse burgeroorlog en Spanjaarde in die USSR nie dieselfde was nie. Die breër kategorie "Spanjaarde" - diegene wat hulself as deel van die uiteenlopende Spaanse gemeenskap in die USSR beskou het, al was hulle nie in Spanje gebore nie en meestal Russies gepraat het - het nie net die ballinge nie, maar ook die kinders, kleinkinders en soms uitgebreide familielede van die ballinge self. Dat die mees omvangryke definisie van 'Spanjaarde' - insluitend die ballinge van die burgeroorlog - op geen stadium in die Sowjet -geskiedenis meer as 15 000 sou oplewer nie, beteken nie dat hulle 'n lae profiel gehou het nie. Dit is omdat Spanjaarde feitlik alle vlakke van die Sowjet -lewe beoefen het, van fabriekswerkers tot voetbalsterre tot partytjie -kaders. Hulle het ook deur die USSR geleef en verhuis. Die 22 "huise vir Spaanse kinders" (casas de los niños of doma ispanskikh detei) wat tydens die Groot Reinigings vir die jong vlugtelinge geskep is, was in die hele Europese Rusland en Oekraïne geleë, met ontruimings in oorlogstyd wat die jongmense deur die groot USSR uitgebrei het, insluitend die Kaukasus en Sentraal -Asië (vir besonderhede, sien Colomina Limonero, 70–71). Na die oorlog het Spanjaarde hulle in die hele Sowjetunie gevestig en sodoende die moontlikheid bestaan ​​dat hulle en ander Sowjet -burgers skouers sou vryf. Hulle was meer prominent in die Sowjet -kultuur as wat hul klein aantal sou suggereer. Tot vandag toe is geen pasarán deel van die Russiese leksikon nie. 'N Ander voorbeeld van hul kulturele teenwoordigheid is die beeldmateriaal van die Spaanse burgeroorlog in die Zerkalo van Andrei Tarkovskii (Mirror, 1975), waar 'n nuusberig van Baskiese kinders wat in 1937 uit die USSR vertrek het, volg op die gruwelike bombardement van Madrid in 1936. Daar is ook geen interaksie tussen Spanjaarde nie en ander Sowjet -burgers geëindig het. 'N Paar Spanjaarde woon steeds in Rusland en in die Sowjet -opvolgerstate. Die Spaanse sentrum van Moskou (Ispanskii tsentr, El centro español de Moscú) - wat in 1966 bekendgestel is as 'n 'vrywillige' organisasie met bande met die PCE en die CPSU - is steeds bedrywig, hoewel die finansiële situasie daarvan erg is. Maak nie saak wanneer, waar of hoe ontmoetings tussen Sowjet -Spanjaarde en ander Sowjets plaasgevind het nie, die betekenis daarvan is gewoonlik#8230
Kyk binne -formaat: doek
Prys: $ 60,00
Stanley G. Payne is Hilldale-Jaume Vicens Vives Professor in Geskiedenis aan die Universiteit van Wisconsin-Madison en die skrywer van veertien boeke.
'N Keur uit die Conservative Book Club en die History Book Club
"Stanley Payne bied ons die mees meesterlike, oordeelkundige en opgedateerde behandeling van kommunisme in Spanje in die dertigerjare. En hy lewer 'n breër bydrae tot die geskiedenis van kommunisme deur sy vele merkwaardige politieke insigte."-Michael Seidman, Universiteit van Noord -Carolina in Wilmington
"Met sy deeglike verslag van die Spaanse politiek, sal hierdie werk verwelkom word deur studente en geleerdes van die Spaanse burgeroorlog sowel as van die Sowjetse buitelandse beleid." - Victor Rosenberg, Geskiedenis: Resensies van nuwe boeke
'Stanley G. Payne is die belangrikste Engelssprekende skrywers oor die Spaanse burgeroorlog. Sy nuwe boek staan ​​as die gesaghebbende analitiese werk in Engels oor die konflik. . . . Geen gewone resensie kan reg laat geskied aan die belangrikheid van mnr. Payne se diep verwoordelike en nadenkende nuwe boek nie. . . . Hy het die waarheid oor die Spaanse burgeroorlog meesterlik vasgestel - dat Stalin sy eie agenda in die oorlog gehad het en dat dit min of niks te doen gehad het met die Spaanse geskiedenis, die ideale van die Spaanse volk of demokrasie soos ons dit verstaan ​​nie. —Stephen Schwartz, Die New York Sun
'Daar sal nooit 'n laaste woord oor die Spaanse burgeroorlog geskryf word nie, maar die ensiklopediese bundel van Stanley G. Payne. . . kom so naby as moontlik aan die laaste woord. " - Arnold Beichman, Die Washington Times
"Payne se boek is 'n duidelike en belangrike herbeoordeling van die groot mite dat die Spaanse stryd een van 'demokrasie versus fascisme' was." - Antony Beevor, Times Literary Supplement
"Ek kan nie afstand doen met die boek van professor Payne in so 'n kort oorsig nie. Ek neem voortdurend sy werke by my bibliografieë. Hy bring belangrike gegewens, skryf duidelik en voer die beste argumente vir die konserwatiewe magte in Spanje in die 1930's ... Ek beveel Payne se werk ten sterkste aan vir alle lesers wat belangstel in die Spaanse burgeroorlog, en ook dié van sy bewonderde mentor Burnett Bolloten. " - Gabriel Jackson, Die Journal of Military History
Sowjetunie en die Spaanse burgeroorlog - Geskiedenis
I. Historiografiese probleme
Nota 1: Hugh G. Thomas, Die Spaanse burgeroorlog, 3de uitg. ds. (New York: Simon en Schuster, 1986), 879. Terug.
Nota 2: Enrique Zafra, Rosal & iacutea Crego en Carmen Heredia, Los ni & ntildeos espa & ntildeoles evacuados a la URSS (1937) (Madrid: Ediciones de la Torre, 1989) en Alicia Alted Vigil, et al., Los ni & ntildeos de la guerra de Espa & ntildea en la Uni & oacuten Sovi & eacutetica: de la evacuaci & oacuten al retorno, 1937-1999 (Madrid: Fundaci & oacuten Largo Caballero, 1999). Terug.
Nota 3: Sien My infancia en Mosc & uacute (Madrid: Ediciones del Museo Universal, 1988), en Memorias de un ni & ntildeo de Mosc & uacute: Cuando sal & iacute de Abla & ntildea (Barcelona: Planeta, 1999). Terug.
Nota 4: Los Ni & ntildeos de Rusia, reg. Jaime Camino (Spanje, 2002). Terug.
Nota 5: V. A. Talashova, "Sovetskii komsomol-aktivnyi uchastnik dvizheniia solidarnosti s respublikanskoi Ispaniei v period natsional'no-revoliutsionnoi voiny, 1936-1939," Ph.D. diss., (Vologda, 1972). Terug.
Nota 6: Sien Zafra, et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles, 17-40 Tom Buchanan, Brittanje en die Spaanse burgeroorlog (Cambridge: Cambridge University Press, 1997), 108-112. Terug.
Nota 8: Buchanan, Brittanje en die Spaanse burgeroorlog, 109-110. Sien ook Zafra, et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles, 34. Terug.
Nota 9: Die eerste figuur, wat algemeen aanvaar word in die onlangse Sowjet- en Russiese geleerdheid, kom van MT Meshcheriakov, Ispanskaia respublika in Komintern (Moskou, 1981), 46. Meshcheriakov noem geen bron om by hierdie nommer te kom nie. Die tweede figuur is dié van Zafra, et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles, 35. Volgens hierdie studie is die grootste aantal kinders, 9000, na Frankryk, gevolg deur Brittanje (4000), België (3500), die USSR (2895), Mexiko (500), Switserland (245) en Holland ( 195). Daar is steeds kontroversie oor die totale aantal Spaanse kinders wat na die USSR geneem is. Zafra se syfer is aansienlik minder as die getalle wat in sommige amptelike Sowjet -dokumente aangedui is en deur verskeie Russiese geleerdes aangeneem is, maar dit is hoër as die getalle wat elders in Sowjet -gepubliseerde bronne gegee word. Sien onder. Terug.
Nota 10: Gedokumenteer in RGASPI, f. 17, op. 3, d. 980, 981, 982 en 983. Terug.
Nota 11: Dmitrii Manuilskii aan Stalin, RGASPI, f. 17, op. 120, d. 266, l. 85. Manuilskii, 'n Oekraïense rewolusionêr, is in 1924 verkies tot die Uitvoerende Komitee en Presidium van die Komintern, poste wat hy beklee het tot die ontbinding van die Derde Internasionaal in 1943. Terug.
Nota 12: Sien Pravda, 15, 17 en 19 September 1936 Izvestiia, 18 September en 9 Oktober 1936 Literaturnaia gazeta, 6 Oktober 1936. Terug.
Nota 13: GARF, f. 8265, op. 1, uitg. kr. 100, l. 102-103. Daar moet op gelet word dat dit nie die organisasie se eerste ervaring was met die opvoeding van buitelandse kinders nie. Volgens MOPR -dokumente het die Sowjets in 1930 'n spesiale huis in Ivanova geopen vir die kinders van buitelandse kommuniste. Gedurende die "Internasionale Kinderhuis #1" het die instelling uiteindelik 160 buitelandse kinders gehuisves, waaronder die dogters van die PCE -leier Dolores Ib & aacuterruri en die Republikeinse lugmaghoof, Ignacio Hidalgo de Cisneros. Op die eerste kinderhuis, sien GARF, f. 8265, op. 1, uitg. kr. 100, l. 276. Vir 'n bespreking van die Spaanse inwoners, sien Talashova, "Sovetskii komsomol," 119. Terug.
Nota 14: Talashova, "Sovetskii komsomol," 119. Terug.
Nota 15: Pascua na Madrid, 22 Oktober 1936. Archivo Hist & oacuterico Nacional-Madrid (hierna AHN- Madrid). Diverse. Marcelino Pascua, been. 2. Exp. 9-4. Terug.
Nota 16: Voroshilov aan Stalin, 20 Desember 1936. Rossiiskii Gosudarstvennyi Voennyi Arkhiv (hierna, RGVA), f. 33987, op. 3, d. 853, l. 72. Terug.
Nota 17: Die besluit van die Politburo van 3 Januarie 1937 kan in beide die party- en militêre argief geverifieer word: RGASPI, f. 17, op. 3, d. 983, l. 67 RGVA, f. 33987, op. 3, d. 853, l. 72. Die Politburo -protokolle (RGASPI f. 17, op. 3) bevat alle onderwerpe wat in sentrale komiteevergaderings bespreek word. Alhoewel die stenogramme en besluite van hierdie vergaderings in die presidensiële argief gehuisves word en dus tans nie beskikbaar is nie, word die besluite rakende die Rooi Leër dikwels in duplikaat in die militêre argief gevind. Terug.
Nota 18: Protokol No. 199, 3 Okt. 1937. RGASPI, f. 495, op. 18, del. 1225, l. 95. Terug.
Nota 19: Die reis en ontvangs van die kinders word byna identies beskryf in die uitgawes van 1 April 1937 van Pravda en Komsomol'skaia Pravda. Terug.
Nota 20: Vir die koms van hierdie groep, sien Pravda, 25 Junie 1937. Vir die reis self, soos onthul deur briewe wat aan boord geskryf is, sien Zafra, et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles, 43-45. Terug.
Nota 21: Izvestiia, 4 Oktober 1937. Die derde ekspedisie word beskryf in twee herinneringe van Jos & eacute Fern & aacutendez S & aacutenchez: My infancia en Mosc & uacute en Memorias de un ni & ntildeo de Mosc & uacute. Terug.
Nota 24: Constancia de la Mora, In die plek van prag: die outobiografie van 'n Spaanse vrou (New York: Harcourt, 1939), 349. Terug.
Nota 25: "Informe sobre las casas de ni & ntildeos Espa & ntildeoles en la URSS," 2-3. AHN-SGC, PS Barcelona, ​​87. Die AUS-verslag is gedateer 14 Februarie 1938. Terug.
Nota 26: Rusia de Hoy, 3de tydperk (Julie 1938). Terug.
Nota 28: Thomas, Spaanse burgeroorlog, 921-22. Terug.
Nota 29: DVP SSSR, vol. XXI, 744. In hierdie verslag is daar geen verdeling van die totale getalle in afsonderlike reise nie. Terug.
Nota 30: Centro de informaci & oacuten cat & oacutelica internacional, El clero y los cat & oacutelicos vasco-separistas en el movimiento nacional (Madrid: Imprenta y encuadernaci & oacuten de los sobrinos de la sucesora de M. Minuesa, 1940), 96. Terug.
Nota 31: Die meeste joernaliste en historici aanvaar hierdie afgeronde getal as voldoende akkuraat. 'N Onlangse artikel in El Mundo, sonder om 'n bron te noem, het die nommer byvoorbeeld 2,996 gegee. Sien El Mundo, 25 Jan. 2003, 7. Terug.
Nota 32: RGVA, f. 33987, op. 3, del. 949, l. 10. Terug.
Nota 33: Leningradskaia Pravda, 21 Junie 1937. Terug.
Nota 34: Zafra, et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles, 44, 111. Terug.
Nota 35: Die aanhaling is van 'n Baskiese kind, Juan Rodriguez Ania, wat destyds elf jaar oud was in Ronald Fraser, Bloed van Spanje: 'n mondelinge geskiedenis van die Spaanse burgeroorlog (New York: Pantheon, 1979), 434. Terug.
Nota 36: Vir 'n gedetailleerde eerstehandse verslag van die verwelkomingseremonies, sien Jos & eacute Fern & aacutendez S & aacutenchez, Memorias de un ni & ntildeo de Mosc & uacute, 77-78. Raadpleeg die Sowjet-vervaardigde nuusprente vir beeldmateriaal Ispanskie deti v SSSR ("Ni & ntildeos espa & ntildeoles en la URSS") en Dobro pozhalovat ' ("Sed Bienvenidos"), waarvan kopieë in die Moskou en Madrid nasionale filmargief bestaan. Die aankomstonele word ook geredigeer in die Camino -dokumentêr van 2002. Terug.
Nota 37: Jos & eacute Fern & aacutendez S & aacutenchez, Mi infancia en Mosc & uacute, 11. Die Republikeinse kinders was nie die enigste Spanjaarde wat op die diktator se gesigshare vasgemaak was nie. Inderdaad, in een van die paar werklik snaakse grappies van die Spaanse Burgeroorlog, het die oneerbiedige lojaliste Stalin 'Bigotes' ('snor') genoem. Terug.
Nota 39: Komsomol'skaia Pravda, 23 Apr. 1937. Terug.
Nota 40: Fraser, Bloed van Spanje, 434. Terug.
Nota 42: AHN-SGC, PS Bilbao, Caja 5, eksp. 11. Terug.
Nota 43: Gosudarstvennyi Arkhiv Rossiskoi Federatsii II (voorheen die sentrale staatsargief van die RSFSR hierna, GARF II), f. 307, inleiding tot opis I. GARF II, 'n entjie van die hoof GARF -kompleks op Bolshaia Pirogovskaia geleë (terloops, dieselfde straat waar Spaanse kinderhuis nr. 1 in Augustus 1937 geopen is), bevat twee belangrike en tot dusver heeltemal verwaarloosde versamelings wat direk verband hou met die opvoeding en opvoeding van die Spaanse kinders. Fond 307, getiteld Spanish Children's Homes, is die argief van die organisasie van die netwerk van huise in die Russiese Republiek. Fond 2306 is die Narkompros -argief wat toegewy is aan die bediening se rol in die oprigting van kinderhuise. Geen versameling is tot op hede in 'n Westerse verslag van die Spaanse burgeroorlog opgeneem nie, en ook nie post-Sowjet-Russiese geleerdes het van die versamelings gebruik gemaak nie. Die enigste aanhalings na hierdie versamelings, behalwe die huidige studie, is die voorgenoemde Talashova -proefskrif uit 1972. Terug.
Nota 44: Hierdie gevolgtrekking is onvermydelik in enige lees van die Sowjet- en/of Spaanse dokumentêre en sekondêre bronne. Sien I. A. Lvunin, "Kampaniia solidarnosti trudiashchikhsia SSSR s natsional'no-revoliutsionnoi voinoi ispanskogo naroda," Vesti 5 (1975): 9 Tolmachaev, "Sovetskii Soiuz i Ispaniia," 82 Talashova, "Sovetskii komsomz," 138 & 138 My infancia a Mosc & uacute, 34. Terug.
Nota 45: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5987, l. 1-3. In die oorspronklike is die richtlijn, gedateer 23 Mei 1937, getiteld "Polozhenie o detskom dome dlia ispanskikh detei." Terug.
Nota 46: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5988, l. 1-5. "Polozhenie o detskom dome dlia ispanskikh detei." Terug.
Nota 47: Die nommeringstelsel van die kinderhuise word beskryf deur Jos & eacute Fern & aacutendez S & aacutenchez in Memorias de un ni & ntildeo de Mosc & uacute, 84-86. Terug.
Nota 48: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 2, l. 1, 8. Terug.
Nota 49: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 2, l. 3. Terug.
Nota 50: GARF II, f. 307, op. 1, kh. 117, l. 79. Terug.
Nota 51: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 120, l. 81. Terug.
Nota 52: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 231, l. 60. Terug.
Nota 53: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 226, l. 1-2. Terug.
Nota 55: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 281, l. 1. Terug.
Nota 56: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 6008, l. 1. Terug.
Nota 57: GARF II, f. 307, op.1, red. kh. 333, l. 1-2. Terug.
Nota 58: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 6008, l. 1. Terug.
Nota 59: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 231, l. 1. Terug.
Nota 60: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 6008, l. 1. Terug.
Nota 61: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 348, l. 1-5 uitg. kh. 347, l. 3-4 uitg. kh. 281, l. 1. Die Leningrad -tehuis vir jong volwassenes het die kinderhuis in Nevskii 169 vervang. Terug.
Nota 62: GARF II, f. 307, inleiding tot opis I. (Die opis is die Russiese term vir die versameling van dokumente.) Terug.
Nota 63: Archivo Hist & oacuterico Nacional-Secci & oacuten Guerra Civil (hierna AHN-SGC), PS Barcelona, ​​87. Die Amigos de la Uni & oacuten Sovi & eacutetica (AUS) verslag van 14 Februarie 1938 is getiteld "Informe sobre las casas de ni & ntildeos Espa & ntildeoles en la URS. Terug.
Nota 64: Constancia de la Mora, In die plek van heerlikheid, 349. Terug.
Nota 65: Die voorbeeld in Alfonso Bull & oacuten de Mendoza en Diego de lvaro, Historias orales de la guerra civil (Barcelona: Ariel, 2000), 107, is dalk ekstrem, maar skaars uniek: ". Los hijos de los republicanos m & aacutes extremistas recib & iacutean cursos acelerados de marxismo. En la madrile & ntildea escuela de Alerta de la calle de General D & iacuteaz Porlier aprend & iacutean las vidas Lenin en Stalin, resensies en gedigte en idees, asook Los Marineros de Kronstadt."Terug.
Nota 66: Volgens Talashova, in die lente van 1937, terwyl die Sowjet-regime voorberei het op die eerste aankomste, is 'n spesiale Spaanse taalsentrum opgerig om tweetalige instrukteurs te wees. Sien Talashova, "Sovetskii komsomol," 135. Die bron is 'n brief van 19 Maart 1971 van BS Malutina, 'n onderwyser wat saam met die Spanjaarde in die Krim gewerk het van 1937-38 wat aan die Spaanse opleidingsprogram deelgeneem het. Terug.
Nota 67: Izvestiia, 5 Okt. 1938 GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 1, l. 1. Terug.
Nota 68: Ministerio de Instrucci & oacuten Publica y Sanidad na die ambassade van Moskou (Polo), 17 Februarie 1938. Archivo de Ministerio de Asuntos Exteriores, Madrid (hierna AMAE-Madrid). Archivo de Barcelona, ​​geskik. 1, caja R.E. 37, karp. 56, informe 4, 681. Die pedagogiese materiaal is per skip na Odessa gestuur en het oor die land gereis na die Moskou ambassade. Terug.
Nota 69: Polo aan Ministerio de Instrucci & oacuten Publica y Sanidad, 29 April 1938. AMAE-Madrid. Archivo de Barcelona, ​​geskik. 1, caja R.E. 37, karp. 56, informe 4 Ibid., 685. Die leser sal let op die lang tydsduur — byna tien weke — tydens die vervoer van hierdie materiaal van Spanje na Moskou. Hierdie vertraging dui nie net op die algemene logistieke struikelblokke wat die Republiek in die kommunikasie met en versendings na die Moskou -legasie in die gesig staar nie, maar ook die lae prioriteit onder Republikeinse amptenare wat geplaas is op die ontruimde leerplan vir kinders. Terug.
Nota 70: Polo na Pascua, Junie 1938 (presiese datum is onleesbaar). AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 10-2. Terug.
Nota 71: Pascua to Polo, 30 November 1938. AMAE-Madrid. Archivo de Barcelona, ​​geskik. 1, caja R.E. 38, karp. 84, informe 10, 813. Terug.
Nota 72: Tomas Navarro Tomas, Espa & ntildea en la Uni & oacuten Sovi & eacutetica (Barcelona: Edicions Amigos de la Uni & oacuten Sovi & eacutetica, 1938), 14. Agter.
Nota 73: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5987, l. 1-3. Terug.
Nota 74: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5987, l. 1. Terug.
Nota 75: Giral na Pascua, 26 November 1936. AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2, Exp. 14-6. Pascua se brief aan Giral van 26 Oktober kan nie opgespoor word nie, maar daar word breedvoerig daarna verwys in die reaksie van Giral. Terug.
Nota 76: Polo na Pascua, Junie 1938 (presiese datum is onleesbaar). AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 10-2. Terug.
Nota 77: Ibid. In hierdie brief bespreek Polo die probleem kortliks: "Ek sal probeer om 'n paar van die ander skole [buite Moskou] te besoek wat u nie kon sien nie, maar aangesien dit so ver van mekaar is, sal dit nie maklik wees nie." Terug.
Nota 78: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 338, l. 88. Terug.
Nota 80: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 226, l. 4. Terug.
Nota 81: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5987, l. 6. Terug.
Nota 82: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5987, l. 3. Terug.
Nota 83: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 120, l. 89. Terug.
Nota 84: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 228, l. 2. Terug.
Nota 85: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 325, l. 4. Terug.
Nota 86: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 283, l. 6. Terug.
Nota 87: GARF II, f. 2306, op. 70, uitg. kh. 5993, l. 16. Terug.
Nota 88: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 10, l. 38. Terug.
Opmerking 89: Talashova, "Sovetskii komsomol," 148 Fern & aacutendez S & aacutenchez, My infancia a Mosc & uacute, 54. Visuele en gehoorbewyse van hierdie neiging is ook beskikbaar in die 1937 -propaganda -nuusverhaal Ispanskie deti v SSSR, Spaanse kinders word gesien in 'n klaskamer wat eenstemmig voordra, en in Russiese lofprysing vir die Rooi Leër Kommissaris Voroshilov. Terug.
Nota 90: Talashova, "Sovetskii komsomol," 148. Terug.
Nota 91: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 10, l. 40. Terug.
Nota 92: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 10, l. 38-40. Die sestienjarige Odena is in Oktober 1936 in die geveg op die suidelike front dood. Terug.
Nota 93: In 1938 is baie kinders uitgenooi na 'n viering van 14 April by die ambassade in Moskou. Diegene wat nie die seremonie bygewoon het nie, het die vakansie in hul skole gehou. Polo to Pascua, 23 April 1938. AMAE-Madrid, Archivo de Barcelona, ​​apt. 1, caja R.E. 38, karp. 84, laat weet. 10, 687-88. Terug.
Nota 94: Die besoeke aan hierdie instellings, sowel as ander uitstappies, is gereeld deur die Spaanse kinders in hul briewe tuis genoem, waarvan baie voorbeelde bewaar word in die Salamanca-argief: AHN-SGC, PS Bilbao, Caja 5. Sommige van die briewe word weergegee in Zafra, et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles. Terug.
Nota 95: AHN-SGC, PS Barcelona, ​​87, 6-7. Sien ook Talashova, "Sovetskii komsomol," 149. Terug.
Nota 96: Sien byvoorbeeld Komsomol'skaia Pravda, 1 Mei 1938. Terug.
Nota 97: Die Russiese sentrale staatsfilmargief bewaar 'n afskrif, getiteld Ispanskie Deti Radostno Otprazdnovali XXI Godovshinu Velikoi Oktiabrskoi Sotsialisticheskoi Revoliutsii ("Ni & ntildeos Espa & ntildeoles Festejan Alegremente el XXI Aniversario de la Revoluci & oacuten de Octubre"). Terug.
Nota 98: AHN-SGC, PS Bilbao, Caja 5 Zafra et al., Los ni & ntildeos espa & ntildeoles, 63-64. Terug.
Nota 100: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 2, l. 8. Terug.
Nota 101: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 11, l. 9. Terug.
Nota 102: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 226, l. 2. Terug.
Nota 103: "rodeados de todo g & eacutenero de atenciones." Vincente Polo to Pascua, 12 Mei 1938, AHN-Madrid, Diversos. M. Pascua, been. 2. Exp. 10-4. Terug.
Nota 105: Louis Fischer, Mans en politiek (Londen: Kaap, 1941), 407. Terug.
Nota 107: Selfs voordat die eerste vlugtelinge in die Sowjetunie aangekom het, het die Kremlin die ongeluk van kinders wat in oorloggeteisterde Spanje vasgevang is, uitgebuit. Aan die begin van Maart 1937 het Moskou byvoorbeeld versoek dat die Sowjet -ambassadeur Gaikis tekenings van Spaanse kinders versamel "veral tekeninge wat verband hou met hul indrukke van die heroïese stryd van die Republiek" en vir gebruik in 'n uitstalling in die Central Artists 'House. Gaikis is aangeraai om 'maksimum aandag aan hierdie taak te gee', en in werklikheid is die aangevraagde tekeninge die volgende Junie na Rusland gestuur. VOKS aan Gaikis, 4 Maart 1937. GARF, f. 5283, op. 7, d. 840 l. 175 Sowjet -ambassade by VOKS, 16 Junie 1937, GARF, f. 5283. op. 7. d. 845, l. 114-120. Terug.
Nota 108: Volgens Martin McCauley, Die Sowjetunie, 1917-1991, 2de uitg. (Londen: Longman, 1993), 130-31, die Russiese rewolusie en burgeroorlog het ongeveer sewe miljoen weeskinders op straat gelaat. Hierdie getal het gedurende die twintigerjare toegeneem namate huwelike verbrokkel het en ouers nie hul nageslag kon onderhou nie. Vir 'n meer gedetailleerde behandeling van die Sowjet -weesprobleem, sien Sheila Fitzpatrick, Alledaagse stalinisme: gewone lewe in buitengewone tye: Sowjet -Rusland in die dertigerjare (Oxford: Oxford University Press, 1999), 147-152.Oor die algemene toestand van Sowjet -kinders in die dekade van die dertigerjare, sien Lewis Siegelbaum en Andrei Sokolov, Stalinisme as 'n lewenswyse: 'n vertelling in dokumente (New Haven, CT: Yale University Press, 2000), 356-420. Let op dat die verskynsel van die besprizorniki nie onbekend was vir Spaanse waarnemers van Russiese aangeleenthede nie. Talle Iberiese besoekers het kommentaar gelewer oor die probleem in gepubliseerde verslae van reise na die Sowjetunie. Vir 'n bespreking van hierdie werke en die gevolgtrekkings daarvan, sien Juan Avil & eacutes Farr & eacute, La fe que vino de rusia: La revoluci & oacuten bolchevique y los espa & ntildeoles (1917-1931) (Madrid: Biblioteca Nueva, 1999), 288-90. Terug.
Nota 109: Die gedeelte, van Gide's Gaan terug na URSS (1937), word in Luis Lavaur aangehaal, "El viaje a la Rusia Sovi & eacutetica en los a & ntildeos treinta," Ayeres: Cuadernos de Historia 4: 8 (Junie 1994): 36. Terug.
Nota 110: 'N Artikel van 5 Mei 1938 in Mundo Obrero, word byvoorbeeld gewy aan die kinders se komende vakansie in die Krim. Terug.
Nota 111: Aan die einde van 1937 het VOKS byvoorbeeld 'n pakkie foto's aan die Sowjet -ambassade in Valencia gestuur waarin die Spaanse kinders op beroemde plekke uitgebeeld word, insluitend groepskote op die Rooi Plein. 'N Foto van Stalin is omring deur verskeie Spaanse jongmense. VOKS na die Sowjet -ambassade in Valencia (presiese datum nie aangedui nie, maar November of Desember 1937 kan van die ander inhoud van die versameling veronderstel word), GARF, f. 5283, op. 7, d. 1015, l. 2. Terug.
Nota 112: VOKS aan die Sowjet -konsul -generaal in Barcelona, ​​22 Oktober 1937. GARF, f. 5283, op. 7, d. 1011, l. 18. 'n Vollediger bespreking van VOKS se organisasie van herdenkingsvieringe verskyn in die volgende hoofstuk. Terug.
Nota 113: Sien byvoorbeeld Rusia de Hoy, 3de tydperk, Julie 1938, en Augustus-Sept. 1938. Terug.
Nota 114: Sien Izvestiia, 16 Aug. 1937 en 5 Okt. 1938 Pravda, 14 November 1938 en AHN SGC, PS Madrid, been. 452, eksp. 97-98. Terug.
Nota 115: Dat Stalin doelbewus op die agtergrond gehou is in die weergawe wat vir lojalistiese kykers bestem is, is 'n sterk aanduiding van die Kremlin se bewustheid van 'n potensieel ernstige probleem met openbare betrekkinge. In hierdie verband verdien die dagboek van Helen Grant, 'n Britse vrou wat in 1937 in Katalonië reis, oorweging. Tydens haar bywoning van die filmvertoning het sy 'Groot gejuig uit die galery gesien toe Stalin se foto op die skerm verskyn, maar enigste uit die galery [haar beklemtoning]. Waar sy gesit het, onder die hoër betalende middelklas, het 'mense stilgebly'. Aangehaal deur Angela Jackson, Britse vroue en die Spaanse burgeroorlog (Londen: Routledge, 2002), 117. Terug.
Nota 116: Die sekondêre literatuur oor die oorlog bied te veel voorbeelde om hier te begin noem. Vir 'n onlangse oorsig, sien Alfonso Bull & oacuten de Mendoza en Diego de lvaro, Historias orales de la guerra civil (Barcelona: Ariel, 2000), 106-10. Let ook op die bestaan ​​van Ni & ntildeos Espa & ntildeoles en M & eacutejico, 'n Loyalistiese produksie uit 1938 wat baie ooreenstem met 'n kortbroek wat deur die Sowjet vervaardig is en die lewe van ontruimde kinders in die USSR uitbeeld. Terug.
Nota 117: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 117, l. 23. Terug.
Nota 118: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 226, l. 4. Terug.
Nota 119: Talashova, "Sovetskii komsomol," 158. Terug.
Nota 120: GARF II, f. 307, op. 1, uitg. kh. 120, l. 8. Terug.
Nota 121: ". pues no quieren de ninguna manera permanentacer aqu & iacute si se perdiese la Guerra." Vincente Polo na Pascua, 24 April 1938, AHN-Madrid, Diversos. M. Pascua, been. 2. Exp. 10-3. Terug.
Nota 122: Maria Ramirez Sabada aan die ministerie van buitelandse sake, 13 Mei 1938. AMAE-Madrid, Archivo de Barcelona, ​​apt. 1, caja R.E. 38, karp. 84, informe 7, 699-700. Terug.
Nota 123: Polo na Pascua,? Junie 1938 (presiese datum onleesbaar), AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 10-2. Terug.
Nota 124: Polo na Pascua, 12 Mei 1938. AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 10-4. Sy volledige opmerking: "Die algehele omgewing is uitstekend, aangesien dit in 'n wonderlike omgewing geleë is waar die kinders omring word deur allerhande voordele. Ek was baie aangenaam verras toe hulle hul groot vreugde by die ontvangs van 'n Spaanse besoeker sien. Hulle gaan patrioties voort wortel vir die Republiek en Aza & ntildea. " Terug.
Nota 125: [El problema de los ni & ntildeos] tiene muchas facetas y es conveniente descargar a Vd. de esa responsabilidad. "Pascua to Polo, 23 May 1938. AHN-Madrid. Diversos. M. Pascua, Leg. 2. Exp. 10-4. Back.
Nota 126: Pedroso na Pascua, 5 Februarie 1939. AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 12-22. Terug.
Nota 127: Pedroso na Pascua, 3 Maart 1939. AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 12-12. Terug.
Nota 128:Pedroso na Pascua, 3 Maart 1939. AHN-Madrid. Diverse. M. Pascua, been. 2. Exp. 12-25. Let daarop dat dit die tweede van twee letters is wat dieselfde datum bevat. Terug.
Nota 129: Met die opening van voormalige Sowjet -argiewe, is die lot van die Spaanse kinders in die Tweede Wêreldoorlog en die ingewikkelde kwessie van repatriasie onderwerpe wat aansienlik hersien moet word. Alhoewel daar nog geen monografie verskyn het nie, het talle wetenskaplike en joernalistieke artikels verskyn, waarvan die belangrikste die tweeledige verslag van Elena Vicens in Russkaia Mysl ' 4177 (5-11 Junie 1997) en 4178 (12-18 Junie 1997). Terug.