Hoe kán ‘n mens immers binne die bestek van 600 woorde sinvol en indringend reageer op ‘n bepaalde teks; veral ‘n “digter” teks soos ‘n digbundel?! Die Christus van geloof kan nie n bevoorregte posisie bó die historiese Jesus beklee nie. (bl. Eensaamheid en nostalgie is te vinde in die digkuns van G.P. Terblanche. In hipnose word geloof in die hipnotiseur en sy tegniek gestel, in plaas van God en sy Woord. n Vloek rus op diegene wat hul vertroue op mense, in plaas van God stel (Jer. Die uiteindelike toets sal wees of jy God se Woord bewaar en sy Naam nie verloën het nie (Op. 3:8). Sy heiliges sal dán eers saam met Hom regeer nie nou al nie (Op. 2:25-27). My heelal is so ‘n bietjie goddeloser as TT Cloete s’n, vermoed ek. 😉 Hier sou van die Koki-“sindroom” gepraat kon word; Koki, die protagonis in Raka, wat altyd eensaam was in sy besorgdheid oor kosbare dinge. ‘n Meer aardse, en vir my doel meer geskikte definisie van die funksie van kritiek, is dié van my oud-leermeester, prof.