Toe ek verlede jaar met die KLR deur Soedan ry, het ek my manuskrip op `n USB stokkie in die sand van die woestyn begrawe en die uitgewer laat weet Stop! Ek wou nie meer aangaan nie. In Malawi het sy weer gevra of ek werklik die hele projek wou stop.
Baie keer bly so iets by `n mens spook. Ek het die manuskrip van `n oudstudent teruggekry wat met die skaafwerk gehelp het. Op Donderdag 8 Desember 2011 het ek die finale streep getrek. Dit spook nie meer by my nie. Ek kan dit ook nou met die vreemde wêreld deel. As jy sou belangstel, gaan ek dit nou vir jou as Kersgeskenk gee. Jy kan dit in PDF van my webblad gaan aflaai.
Kyk links bo onder die boekadvertensie is `n skakel met die naam Kate. Kliek daarop. (As jy dit nie sien nie, druk die F5 sleutel op jou rekenaar se sleutelbord).
Lees en geniet dit en gaan na die mens vir wie jy lief is en sê dit vir hom of haar. Het jy vriende wat dit nodig het om mekaar met nuwe en waarderende oë te moet sien, stuur dit vir hulle.
“Kate” is so boeiend dat ek nie kon ophou lees nie. Ek het my so ingeleef dat ek soms vir jou vies was omdat jy so “onnosel” was. Kry ‘n mens werklik ‘n sielsgenoot iewers?
Lodie, kan nie wag om dit af te laai nie!!! Ek hou die lees vir die Kersnaweek. Wens jou Sy seën toe en BAIE dankie dat ons die boek kan lees en saam met jou beleef …..