Die tyding het soos ‘n swaar kombers oor die skoolterrein getrek. Hartseer en ongeloof. Ons skoolhoof is dood.
Sy liefde vir die kinders en personeel van Laerskool Witpoort was ongeëwenaard. Hy het die leerlinge “my kinders” genoem en het elke kind op sy naam geken. Hy was ‘n gereelde besoeker in klastyd.
Michael was baie lief vir sport en was ‘n vurige rugbykyker. Hy het altyd moeite gedoen om “sy kinders” langs die sportveld te ondersteun. Op groot sportdae het hy probeer om sy tyd tussen die rugby en netbalspanne te verdeel sodat hy na soveel moontlik wedstryde kon kyk.
Terwyl hy op die speelterrein stap, was dit moeilik om ‘n gesprek met hom te voer want die kinders het heeltyd na hom gehardloop om hom drukkies te gee. Van die kleinste graad eentjie tot die graad sewes het gereeld in sy kantoor ingestap om vir hom te gaan wys wat hulle daardie dag in die klas gemaak het, om ‘n blommetjie te bring, sommer te vertel as dit nie ‘n goeie dag was nie of hulle blydskap oor ‘n nuwe kuiken by die huis te deel. Die vrymoedigheid van die kinders en sy opregte belangstelling was een van die grootste kenmerke van Michael se suksesvolle leierskap as hoof by ons skool.
Michael het nooit ‘n das gedra nie. Hy het ‘n oopdeur-beleid gehandhaaf en sy deur het letterlik altyd oopgestaan vir enige iemand. Op dié manier was hy bekend met kinders se huislike omstandighede en het hy ook vir ouers ‘n ware vriend en bondgenoot geword.
Michael het uit sy pad gegaan met sy ondersteuning van die Omgee Mammas-projek en baie van sy tyd vrywillig daaraan bestee. Hy was lief vir ‘n goeie grap en het ‘n skerp humorsin met ‘n onnutsige kant gehad, wat hy in sy aansteeklike lag kon deel.