Maruyan -ryk (illustrasie) - Artikels - 2022
Die Mauryan -ryk, wat deur Chandragupta Maurya gestig is, het die ou Indië van 322 vC tot 187 vC oorheers. Dit het een van die grootste ryke van sy tyd geword. Die hoofstad van die ryk was in Pataliputra (nou Patna,) en die ryk strek oor Magadha in die Indo-Gangetiese plan na die ooste. Op sy hoogtepunt onder die bewind van Ashoka strek die Mauryan -ryk oor meer as vyf miljoen vierkante kilometer, wat dit die grootste ryk op die Indiese subkontinent maak wat ooit bestaan ​​het.
Al die ekonomiese aktiwiteite, insluitend eksterne en interne handel en landbou, het floreer. Die krediet hiervoor is die enkele en metodiese stelsel van veiligheid, finansies en administrasie. Tydens die regering van Ashoka, na die Kalinga -oorlog, het die Mauryan -ryk ongeveer 'n halwe eeu lank vrede en veiligheid onderhou. 'N Lang tydperk van godsdienstige transformasie, uitbreiding van kennis en wetenskappe en sosiale harmonie is ook geniet in die Mauryan -ryk.
Chandragupta Maurya het hom tot die jainisme bekeer. Net so is Boeddhisme deur Ashoka omhels wat gelei het tot geweldloosheid, politieke en sosiale vrede in die hele ryk. Boeddhistiese sendelinge is ook deur middel van Askhoka na Mediterreense Europa, Suidoos -Asië, Noord -Afrika, Sri Lanka en Wes -Asië gestuur.
Met 'n geskatte bevolking van meer as 55 miljoen, was die Mauryan -ryk een van die bevolkte ryke. Die primêre bronne van geskrewe rekords van Mauryan -tye is die Edikte van Ashoka en die Arthashstra.
Geskiedenis van die Maurya -ryk
Chandragupta Maurya het die Mauryan -ryk gestig met die hulp van Chanakya. Chandragupta se opkoms tot mag is omring deur omstredenheid en raaisel. Die troon van Magadha is in beslag geneem deur Chandragupta Maurya van die laaste Nanda -koning. Daarna verhuis hy na die noorde van Indië wat buite die Magadha -grense lê. Alexander se opvolgers is deur Chandragupta uit die westelike streek verdryf, en hy het sy reikwydte na die ooste van Irak en Afghanistan uitgebrei. Chandragupta Maurya het die grondslag gelê van 'n robuuste en doeltreffende sentrale regering. Chanakya, sy hoogs bekwame hoofminister, het daarin geslaag om dit te bereik met behulp van sy intelligensienetwerk.
Die seun van Chandragupta Maurya, Bindusara, het hom opgevolg en regeer van 298-272 vC. Bindusara het voortgegaan om die Mauryan -ryk uit te brei deur sentraal -Indië te verower. Anders as Chandragupta, 'n vurige gelowige van Jainisme, was Bindusara 'n volgeling van die Ajivika -sekte. Sy ghoeroe was 'n Brahmin en so ook sy vrou. Hy is geakkrediteer om 'n aantal toelaes te verleen aan Brahmaan-kloosters, ook bekend as Brahmana-bhatto.
Bindusara is opgevolg deur sy seun Ashoka, wat van 272 tot 232 vC regeer het. Hy word erken as een van die merkwaardigste en briljantste bevelvoerders, nie net in die geskiedenis van Indië nie, maar ook oor die hele wêreld. Hy het weer die superioriteit van die Ryk in Wes- en Suid-Indië bevestig. Hy was 'n aggressiewe sowel as 'n ambisieuse monarg. Die belangrikste politieke gebeurtenis in Ashoka se lewe was sy verowering van Kalinga.
Alhoewel hy sy ryk kon uitbrei na 'n bloedige Kalinga -oorlog, het bloedvergieting en lyding van mense hom gedwing om afstand te doen van oorlogvoering en Boeddhisme te omhels. Daarna het hy besluit om deur 'Bhamma' te regeer en sendelinge gestuur om die boodskap van vrede en geweldloosheid te versprei. Die beginsels van ahimsa is deur Ashoka geïmplementeer deur gewelddadige sportaktiwiteite en jag te verbied. 'N Kragtige en groot leër is deur hom onderhou om vrede en gesag te verseker. Vriendskaplike betrekkinge is uitgebrei met state in Europa en Asië. Boeddhistiese missies is ook deur hom geborg. Hy het een van die beroemdste monarge in die geskiedenis van Indië geword met meer as 'n halfeeuse heerskappy van harmonie, vrede en voorspoed.
Edikate van Ashoka kan gevind word regoor die subkontinent, van Afghanistan tot Andhra. Sy beleid en prestasies word in sy bevele uiteengesit, versprei oor verskeie dele van Indië.
Die Mauriane was die eerstes wat 'n verenigde politieke entiteit in die land gelewer het.
Bosse is deur die Mauryas as hulpbronne beskou. Die olifant word beskou as die belangrikste bosproduk. Hulle is in gevegte gebruik, want dit was goedkoper om die wilde olifante te vang, te tem en op te lei vir oorlogvoering.
Die Mauryas het aparte woude aangewys om leeus en tiere vir vel te beskerm. Dit is ook gedoen om diefstal uit te skakel en bosse veilig te maak vir diere wat wei.
Die bosstamme is met wantroue gesien en is beheer deur politieke onderwerping en omkopery. Sommige van hulle was in diens om diere vas te hou en te bewaak, terwyl sommige as voedselversamelaars gewerk het.
Tydens die bewind van Ashoka is beduidende veranderinge aangebring in die bestuurstyl. Die koninklike jag is gestaak en spesiale klem is gelê op die beskerming van die fauna. Hy het die eerste heerser geword wat nie net bewaringsmaatreëls bepleit nie, maar ook die reëls met betrekking tot die wat op klipredakte aangebring is, gekry het.
Die keiserlike hoofstad van die Mauryan -ryk was in Pataliputra en die ryk was ingedeel in vier gebiede. Volgens die Ashokan -bevele was Taxila, Ujjain, Tosali en Suvarnagiri die vier provinsiale hoofstede. Kumara of die koninklike prins was die hoof van die provinsiale administrasie. Hy het as die verteenwoordiger van die koning gedien en die provinsies beheer. Die ministerraad en Mahamatyas het as assistente vir die kumara gedien. Dieselfde organisatoriese struktuur is op imperiale vlak gesien wat bestaan ​​het uit die keiser en sy Ministerraad of die Mantriparishad.
Soos beskryf deur die Kautilya in die Arthashastra, was die administratiewe organisasie van die Ryk in ooreenstemming met die burokrasie. Geskiedkundiges beweer dat munisipale higiëne vir internasionale handel deur 'n gesofistikeerde staatsdiens beheer word. Die verdediging en uitbreiding van die ryk is geakkrediteer by die weermag, wat tydens die Ystertydperk as die grootste leër beskou is. Deur die ry van Megasthenes was die ryk onder leiding van 'n weermag van dertigduisend kavallerie, nege duisend oorlogsolifante, ses lakh infanterie en agtduisend strydwaens, behalwe talle dienaars en volgelinge. 'N Uitgebreide toesigstelsel het gehelp om intelligensie in te win vir eksterne en interne veiligheid.
Alhoewel Ashoka afstand doen van oorlogvoering, het hy sy groot leër voortgesit om vrede en stabiliteit in sy ryk te kweek.
Dit was tydens die Mauryan -ryk dat die militêre veiligheid en politieke eenheid in Suid -Asië 'n gesamentlike ekonomiese stelsel moontlik gemaak het wat handel en handel tot gevolg gehad het. Die landbouproduktiwiteit het ook toegeneem. Daar was 'n gedissiplineerde sentrale gesag en boere is bevry van gewasinvorderingslaste en belasting van streekkonings. Die boere het in plaas daarvan belasting betaal aan 'n streng, maar billike, nasionaal geadministreerde stelsel volgens die beginsels wat in die Arthashastra genoem word. 'N Enkele geldeenheid in Indië is gestig deur Chandragupta Maurya. Geregtigheid en veiligheid vir boere, handelaars en handelaars is verseker deur 'n goed opgestelde netwerk van administrateurs en streekbestuurders.
'N Aantal kragtige hoofmanne, bendes bandiete en plaaslike privaat leërs wat hul eie oppergesag in klein gebiede probeer afdwing het, is deur die Mauriaanse leër uitgewis. Die inkomste -invordering is gesistematiseer en 'n aantal openbare werke en waterweë is in gebruik geneem. Die nuutgevonde interne vrede en politieke eenheid het gelei tot uitbreiding van die interne handel.
Die uitvoer van die land bestaan ​​uit eksotiese voedsel, sygoed, speserye en tekstiel. Die uitruil van tegnologie en wetenskaplike kennis met Wes -Asië en Europa het die Ryk verder verryk.
Die bou van hospitale, paaie, kanale, rushuise, waterweë en ander openbare werke is ook deur Ashoka geborg.
Verval van die Mauryan -ryk
Ongeveer 'n halfeeu na die afsterwe van Ashoka het die groot Mauryan -ryk begin verbrokkel. Teen die middel van die 2de eeu vC het die ryk tot sy kerngebiede gekrimp, met buiteprovinsies wat uitmekaar val. Die primêre oorsaak van die agteruitgang van die groot Ryk was opeenvolgende swak heersers na die dood van Ashoka. Die omvang van die ryk, interne opstande en buitelandse invalle is enkele van die min ander faktore wat die agteruitgang van die Mauryan -ryk tot gevolg gehad het.
Die ryk van Mauryan
Die ryk van Mauryan, in antieke Indië, 'n staat gesentreer in Pataliputra (later Patna) naby die aansluiting van die Son- en Ganges (Ganga) riviere. Dit duur van ongeveer 321 tot 185 v.C. en was die eerste ryk wat die grootste deel van die Indiese subkontinent omvat.
Die Mauryan -ryk was 'n doeltreffende en hoogs georganiseerde outokrasie met 'n staande weermag en staatsdiens. Die burokrasie en die werking daarvan was die voorbeeld vir die Artha-shastra ("The Science of Material Gain"), 'n werk van politieke ekonomie wat in toon en omvang dieselfde is as die van Niccolò Machiavelli Die Prins.
Na die dood van Alexander die Grote in 323 v.C. het Chandragupta (of Chandragupta Maurya), stigter van die Mauryan -dinastie, die Punjab -gebied verower vanaf die suidoostelike rande van Alexander se voormalige ryk. Die Seleukiede, 'n strydende dinastie vir Alexander se nalatenskap, het probeer om in 305 vC na Indië te vorder. Hulle is verslaan en na die sluiting van 'n verdrag het die Seleukiede en die Mauriane vriendskaplike betrekkinge onderhou. Chandragupta geniet nou vrede langs die westelike grens en kon sy militêre eksploite in die ooste en suide toespits. Teen die einde van sy bewind het hy sy ryk in die noorde van Indië uitgebrei. Sy seun, Bindusara, het die uitbreiding van die ryk tot in die Deccan voortgesit en gestop in die gebied wat vandag bekend staan ​​as Karnataka.
Bindusara se seun, Ashoka (regeer c. 265–238 vC of c. 273–232 v.C.), het Kalinga by die reeds uitgestrekte ryk gevoeg. Die toevoeging sou egter die laaste wees, aangesien die wrede verowering van die streek Ashoka daartoe gelei het dat hy die militêre verowering laat vaar het. Hy het eerder die Boeddhisme aangeneem en dharma ingestel as die staatsideologie.
Baie is bekend oor die heerskappy van hierdie Boeddhistiese Mauryan -keiser uit die bevele wat op pragtige klippilare aangebring is wat hy in sy koninkryk opgerig het. Hierdie voorskrifte vorm 'n paar van die oudste ontsyferde oorspronklike tekste van Indië. Na sy bekering het sy idee van verowering bestaan ​​uit die stuur van baie Boeddhistiese afgevaardigdes deur Asië en die inbedryfstelling van enkele van die beste werke van antieke Indiese kuns.
Na die dood van Ashoka het die ryk gekrimp weens invalle, afvalligheid deur suidelike vorste en rusies oor hemelvaart. Die laaste heerser, Brihadratha, is in 185 v.C. doodgemaak deur sy Brahman -bevelvoerder, Pushyamitra, wat toe die Shunga -dinastie gestig het, wat ongeveer 'n eeu lank in Sentraal -Indië geheers het.
Hierdie tydperk was 'n verbeeldingryke en indrukwekkende stap vorentoe in die Indiese klipbeeld, baie vorige beeldhouwerk was waarskynlik in hout en het nie oorleef nie. Die uitgebreide gesnyde dierehoofstede wat oorleef uit 'n paar pilare van Ashoka is die bekendste werke, en onder die beste, veral die leeukapitaal van Ashoka uit Sarnath, wat nou die nasionale embleem van Indië is. Coomaraswamy onderskei tussen hofkuns en 'n meer gewilde kuns gedurende die Mauryan -tydperk. Hofkuns word verteenwoordig deur die pilare en hul hoofstede,  en oorlewende gewilde kuns deur 'n paar klipstukke, en baie kleiner werke in terracotta.
Die hoogs gepoleerde oppervlak van die hofbeeld word dikwels Mauryan -poets genoem. Dit blyk egter nie heeltemal betroubaar te wees as 'n diagnostiese hulpmiddel vir 'n Mauryan -datum nie, soos sommige werke uit aansienlik later periodes ook het. Die Didarganj Yakshi, wat nou meestal uit die 2de eeu nC is, is 'n voorbeeld.
Pilare en hul hoofstede Redigeer
Die hoofstad van Pataliputra, dateer uit die 3de eeu v.G.J., is opgegrawe in die stad Pataliputra in Mauryan. Dit is beskryf as Perso-Iionies, met 'n sterk Griekse stilistiese invloed, insluitend ontwerpe van volute, kraal en katrol, kronkel of kamperfoelie. Hierdie monumentale stuk argitektuur is geneig om van vroeg af die Achaemenidiese en Hellenistiese artistieke invloed by die Mauryan -hof voor te stel.  
Keiser Ashoka het ook godsdienstige pilare in Indië opgerig. Hierdie pilare is in twee soorte klip gekap. Sommige was van die gevlekte rooi en wit sandsteen uit die omgewing van Mathura, die ander van buffelkleurige, fynkorrelige harde sandsteen, gewoonlik met klein swart kolle in die Chunar naby Varanasi. Die eenvormigheid van styl in die pilaarhoofstede dui daarop dat hulle almal deur vakmanne uit dieselfde streek gevorm is. Dit wil dus voorkom asof die klip van Mathura en Chunar na die verskillende plekke waar die pilare gevind is, vervoer is, en die klip is deur vakmanne gesny en gekerf.
Hierdie pilare is hoofsaaklik in die Gangetiese vlaktes opgerig. Hulle was ingeskryf met edikate van Ashoka oor Dhamma of geregtigheid. Die dierekapitaal as 'n fyn gesnyde, lewensgetroue voorstelling, is opmerklik die leeukapitaal van Sarnath, die bulhoofstad van Rampurva en die leeuhoofstad van Lauria Nandangarh. Daar is baie bespiegel oor die ooreenkoms tussen hierdie hoofstede en Achaemenidiese werke.
Pilare van die Mauryan -periode Art Edit
In die kuns uit die Maurian -periode was hoofsaaklik pilare monolities.
Pilare is op heilige plekke.
Die hoogte van die pilare is 30-40 voet en dit word deur dierlike figure gekroon.
Pilare is ingeskryf met die Boeddhistiese konsep van moraliteit of Dhamma.
Doel van die pilare van die UPSC in die Mauryan -tydperk
Pilare was hoofsaaklik die simbool van die staat.
Hulle word ook gebruik om die oorwinning te verklaar.
Pilare word ook gebruik vir die verspreiding van morele idees of Dhamma.
Verskillende tipe hoofstede
Lotus kolom (klokvormig)
Lotus kolom (knopvormig)
Papirus kolom (klokvormig)
Papirus kolom (knopvormig)
Kenmerke van Mauryan -periode -kunspilare wysig
Mauryan -pilare was hoofsaaklik monolitiese in teenstelling met die achaemeense pilaar.
Eenvormigheid in al die pilare van Mauryan -kuns.
Chunar sandsteen wat gebruik word vir die maak van pilare.
Gebruik van diere om die pilaar te versier of om die morele boodskap te gee.
Die pilaar op daardie tydstip is baie poets, wat Iraanse invloed toon.
Verskillende soorte abakusgebruik, soos rond, sirkelvormig, ens.
Klokvormige hoofstad toon Achaemeniese invloed.
Sarnath -pilaar was die merkwaardigste pilaar van daardie tyd.
Hoogs gepoleer en leeukapitaal daarop gebruik. (wat ook die embleem van die regering van Indië is.
In leeuembleem verteenwoordig 4 leeus kardinale rigting.
Ronde telraam word gebruik met vier Dharma -chakra of wielwiel.
Olifant, bul, perd en leeu word op die telraam uitgebeeld, almal is goed gepoleer.
Leeu toon die groot krag en waardigheid.
Diere op die telraam laat ons weet dat hulle dierevriendelik was.
Bulhoofstad Rampurva Bihar Edit
Die konstruksie is ongeveer 3de eeu v.C.
sy mengsel van Indiese en Persiese elemente.
dit het lotuskapitaal.
motiewe op die telraam is pragtig.
Dekoratiewe elemente soos roset, palmetto en acanthus -versiering wat nie in die Indiër gebruik is nie.
dit word genoem as die meesterstuk van die Indiese handwerkman. 
"Gewilde" beeldhouwerk Redigeer
Die werk van plaaslike beeldhouers illustreer die gewilde kuns van die Mauryan -tydperk. Dit het bestaan ​​uit beeldhouwerk wat waarskynlik nie in opdrag van die keiser was nie. Die beskermhere van die gewilde kuns was die plaaslike goewerneurs en die meer welgestelde onderwerpe. Dit word voorgestel deur figure soos die vroulike figuur van Besnagar, die manlike figuur van Parkham en die sweepdraer van Didarganj (hoewel daar oor die ouderdom gedebatteer word). Tegnies is hulle met minder vaardigheid gevorm as die pilaarhoofstede. Hulle spreek 'n aansienlike aardigheid en fisiese lewenskrag uit. 
Die klipolifant by Dhauli is waarskynlik ook deur plaaslike vakmanne gesny en nie deur die hofkunstenaars wat verantwoordelik was vir die hoofstede van die diere nie. Die beeld van die olifant wat uit die rots kom, is indrukwekkend, en die doel daarvan was waarskynlik om die aandag op die inskripsie in die omgewing te vestig. 
Gewilde terracotta -voorwerpe van verskillende groottes is op Mauryan -terreine en elders gevind, en is waarskynlik die talrykste kunswerke van Mauryan. Dit is gemaak deur plaaslike mense wat moontlik nie spesialiste was nie, maar byvoorbeeld pottebakkers met 'n kantlyn, maar dit is baie moeilik om te dateer as dit nie uit 'n identifiseerbare argeologiese konteks kom nie. Baie word as pre-Mauryan beskou, maar 'n voortsetting van die tradisie om moedergodinne in klei te maak, wat uit die prehistoriese tydperk dateer, word onthul deur die ontdekking van hierdie voorwerpe op Mauryan-vlakke tydens die opgrawings by Ahicchatra.
Dit kom meer algemeen voor van Pataliputra na Taxila. Baie het gestileerde vorms en tegnies is hulle meer volbring deurdat hulle 'n goed gedefinieerde vorm en duidelike versiering het. Sommige blyk te wees gemaak uit vorm, maar daar is min verdubbeling. Terracotas van Taxila bestaan ​​uit godheidsfigure, votiefreliëfs met gode, speelgoed, dobbelstene, ornamente en krale. Onder die ornamente was ronde medaljes, soortgelyk aan die bullae gedra deur Romeinse seuns.  Terracotta -beelde van volksgode en godinne het dikwels 'n aardse sjarme (sommige is miskien poppe). Baie dierfigure is waarskynlik speelgoed vir kinders.
Die Mauryan-ryk was die eerste pan-Indiese ryk. Dit het die grootste deel van die Indiese streek beslaan en is gestig omstreeks 321 v.G.J.
Pilare van Ashoka
Die meesterlik gevormde Ashoka -pilare toring oor die munisipale tuin in Panjim, Goa, Indië. Dit is een van die laaste oorblyfsels uit die Mauryan -ryk.
Foto deur Dinodia Photos
Die Mauryan -ryk, wat omstreeks 321 v.G.J. gevorm is en eindig in 185 v.G.J., was die eerste pan-Indiese ryk, 'n ryk wat die grootste deel van die Indiese streek beslaan het. Dit strek oor Sentraal- en Noord-Indië sowel as oor dele van die hedendaagse Iran.
Die eerste leier van Mauryan Empire & rsquos, Chandragupta Maurya, het begin om grond te konsolideer toe Alexander die Grote se mag begin kwyn het. Alexander en rsquos sterf in 323 v.G.J. het 'n groot magsvakuum gelaat, en Chandragupta het voordeel getrek deur 'n leër bymekaar te maak en die Nanda-mag in Magadha in die huidige oostelike Indië omver te werp, wat die begin van die Mauriaanse Ryk was. Nadat hy homself as koning gekroon het, het Chandragupta ekstra lande ingeneem deur geweld en deur alliansies te sluit.
Die hoofminister van Chandragupta en rsquos Kautilya, soms Chanakya genoem, het Chandragupta geadviseer en bygedra tot die nalatenskap van die ryk en rsquos. Behalwe dat hy 'n politieke strateeg is, is Kautilya ook bekend daarvoor dat hy die Arthashastra geskryf het, 'n verhandeling oor leierskap en regering. Die Arthashastra beskryf hoe 'n staat sy ekonomie moet organiseer en mag moet handhaaf. Die regering van Chandragupta en rsquos het baie gelyk aan die regering wat in die Arthashastra beskryf word. Een opvallende aspek van die Arthashastra was die fokus op spioene. Kautilya het aanbeveel dat die koning groot netwerke informante het om as 'n toesigmag vir die heerser te werk. Die fokus op misleiding openbaar 'n pragmatiese en grenslose siniese beskouing van die menslike natuur.
Bindusara, Chandragupta en seun van rsquos, het die troon omstreeks 300 v.G.J. Hy het die ryk seepglad laat loop terwyl hy sy lande onderhou het. Bindusara & rsquos seun, Ashoka, was die derde leier van die Mauryam -ryk. Ashoka het sy stempel op die geskiedenis getrap deur groot klippilare op te rig met opskrifte wat hy uitgereik het. Nadat hy 'n bloedige veldtog teen Kalinga ('n streek aan die sentraal-oostelike kus van Indië) gelei het, het Ashoka sy verbintenis tot uitbreiding van die ryk herwaardeer, en het hy hom eerder tot Boeddhisme en die beginsel van geweldloosheid gewend. Baie van sy bevele het mense aangemoedig om op te hou met geweld en in vrede met mekaar te leef en twee belangrike Boeddhistiese skoolhoofde te beleef.
Na die dood van Ashoka en rsquos het sy gesin aanhou regeer, maar die ryk het uitmekaar begin breek. Die laaste van die Mauryas, Brihadratha, is vermoor deur sy opperbevelhebber en mdasha -man met die naam Pushyamrita, wat die Shunga -dinastie en mdashin 185 v.G.J. gestig het.
Veelgestelde vrae oor Mauryan Empire NCERT Notes
Pushyamitra Shunga van die Shunga -dinastie het die Mauryan -ryk in 185 vC verslaan. Daar word gesê dat hy Brihadratha vermoor en die troon met geweld verower het. Die Sungas regeer Sentraal -Indië en Pataliputra.
Ashoka die Grote, was die seun van Bindusara. Hy volg die troon op na sy vader. Sy bewind het 'n belangrike rol gespeel in die voortgesette bande met die Grieke
Die Mauryan -ryk (322 en#8211 185) vC was die grootste Indiese ryk. Behalwe Kerala en Tamil Nadu, het die hele land onder die Mauryan -ryk geval.
Chandragupta Maurya het die Mauryan -ryk in 322 vC gestig. Hy verslaan die swak Nandas met die hulp van Kautilya en verower die troon.
Ashoka is opgevolg deur sy kleinseun Dasharatha Maurya. Die Mauryan -ryk was ongeveer vyftig jaar lank onder die swak opvolgers van Ashoka.
Ashoka (273-232 v.C.)
Na die dood van Bindusara in 273 vC het Ashoka die troon opgevolg. Volgens die Boeddhistiese bronne was sy ma Janapada Kalyani of Subhadrangi. As prins was hy 'n oorwinning, eers in Ujjain en daarna by Taxila. Volgens die Boeddhistiese tradisie was Ashoka in sy vroeë lewe baie wreed en het hy die troon verower nadat hy sy 99 broers vermoor het. Ashoka is die eerste koning in die Indiese geskiedenis wat sy rekords op klippe gegraveer het. Die geskiedenis van Ashoka en sy bewind kan met behulp van hierdie inskripsies en ander literêre bronne gerekonstrueer word. Die inskripsies op rotse word Rock edicts genoem en die op pilare, Pillar edicts.
Die Ashokan -inskripsies word in Indië, Nepal, Pakistan en Afganistan aangetref. Altesaam verskyn dit op 47 plekke. Die naam Ashoka kom egter slegs voor in afskrifte van Minor Rock Edict wat ek op drie plekke in Karnataka gevind het en een in MP. Alle ander inskripsies verwys na hom as devanampiya (geliefde van die gode) en piyadasi. Die inskripsies van Ashoka is in verskillende skrifte geskryf. In Afghanistan is dit in Griekse en Aramese tale en skrif geskryf en in Pakistan in Prakrit -taal en Kharosthi -skrif. Inskripsies van alle ander plekke is in Prakrit -taal geskryf in Brahmi -skrif.
Historiese bewyse dui daarop dat Bindusara in die 270's vC gesterf het. Volgens Upinder Singh sterf Bindusara omstreeks 273 vC.  Alain Daniélou glo dat hy omstreeks 274 vC gesterf het. Sailendra Nath Sen glo dat hy omstreeks 273–272 vC gesterf het, en dat sy dood gevolg is deur 'n vierjarige opvolgingstryd, waarna sy seun Ashoka in 269–268 vC die keiser geword het.  Volgens die Mahavamsa, Bindusara regeer vir 28 jaar.  Die Vayu Purana, wat Chandragupta se opvolger as "Bhadrasara" noem, verklaar dat hy 25 jaar lank regeer het. 
Die verslae van Arthashastra en Megasthenes van Pataliputra beskryf die ingewikkelde munisipale stelsel wat deur die Maurya -ryk gevorm is om sy stede te beheer. 'N Stadsraad wat uit dertig kommissarisse bestaan, is verdeel in ses komitees of rade wat die stad beheer het. Die eerste raad het lone vasgestel en goedere wat voorsien is, opgepas, die tweede raad het reëlings getref vir buitelandse hooggeplaastes, toeriste en sakemanne, die derde raad het rekords en registrasies gemaak, die vierde het opgepas vir vervaardigde goedere en die verkoop van goedere, gereguleerde handel op die vyfde bord, lisensies uitgereik en gewigte nagegaan. en metings, het die sesde bord verkoopsbelasting ingesamel. Sommige stede soos Taxila het outonomie gehad om hul eie munte uit te reik. Die stadsraad het beamptes gehad wat na openbare welsyn omgesien het, soos die instandhouding van paaie, openbare geboue, markte, hospitale, opvoedkundige instellings, ens.  Die amptelike hoof van die dorp was Gramika (in Nagarika).  Die stadsraad het ook 'n paar magistrale magte gehad.
Geskiedenis van die Mauryan -ryk
Chandragupta Maurya was die stigter van die ryk. Sommige mense identifiseer sy familie met die stam Moriya wat Grieke noem. Volgens een tradisie is die benaming afgelei van Mura, die moeder of ouma van Chandragupta, die vrou van 'n Nanda -koning.
Boeddhistiese skrywers verteenwoordig Chandragupta as 'n lid van die Kshatriya -kaste, wat deel uitmaak van die regerende stam van die klein republiek Pipphalivana, wat waarskynlik tussen Rummindei in die Nepalese Tarai en Kasai in die distrik Gorakhpur lê.
In die Griekse rekeninge word na Chandragupta verwys as Sandrocottos.
Chandragupta was die beskermheer van die Brahman, Kautilya of Chanakya, wat sy gids en mentor was, sowel as die verkryging van 'n troon en die behoud daarvan.
Chandragupta ontmoet Chanakya in die woude van Vindhya. Chandragupta is gedwing om na die woud te vlug nadat hy Alexander beledig het, wat beveel het dat hy doodgemaak moet word.
Die Seleucidiese provinsies van die trans-Indus, wat vandag 'n deel van Afghanistan sou dek, is in 303 v.C. deur Cheleunus Nikator, 'n prefek van Alexander, aan Chandragupta afgestaan.
Volgens die Jain -geskrifte is Chandragupta teen die einde van sy lewe tot Jainisme bekeer en het hy afgestaan ​​ten gunste van sy seun en 'n asket geword en sy laaste dae by Sravana Belgola in Mysore geslaag.
Chandragupta is opgevolg deur sy seun Bindusara in 297 v.C. By Grieke was Bindusara bekend as Amitrochates.
Tradisie erken Bindusara die onderdrukking van 'n opstand in Taxila.
Dit is bekend dat die koninkryk Kalinga (hedendaagse Orissa) onafhanklik was tydens die bewind van Bindusara.
'N Griek met die naam Deimachos is as ambassadeur van Griekeland in die hof van Bindusara ontvang.
Bindusara het Mauryan -beheer in Deccan tot in die suide tot by Mysore uitgebrei.
Na die dood van Bindusara in 272 v.C. het Ashoka, een van sy vele seuns, die mag oorgeneem nadat hy sy oudste broer doodgemaak het.
Tydens Bindusara se bewind het Ashoka agtereenvolgens die belangrike onderkonge van Taxila en Ujjain gehou.
Ashoka word na verwys as Devanampiya (die geliefde van die gode) Piyadassi (met vriendelike voorkoms) in inskripsies.
Dit was tydens Ashoka se bewind dat Kalinga gevange geneem en deel van die Maurya -ryk gemaak is. Die verowering van Kalinga het daartoe gelei dat die Maurya-ryk die hele nie-Tamil-Indië en 'n aansienlike deel van Afghanistan omhels het. Die Mauryan-ryk onder Ashoka het gestrek van die land Yonas, Kambojas en Gandharas in die Kaboelvallei en 'n paar aangrensende gebiede, tot die land van die Andhras in die Godavari-Krishna-bekken en die distrik Isila in die noorde van Mysore en vanaf Sopara en Girnar in die weste tot by Dhauli en Jaugada in die ooste.
Volgens sommige tradisionele rekords het die heerskappy van Ashoka die afgesonderde heuwelstreke van Kasjmir en Nepal, sowel as vlaktes van Pundravardhana (Noord-Bengal) en Samatata (Oos-Bengal), ingesluit. Die ontdekking van inskripsies in Mansehra in die Hazra -distrik, by Kalsi in die Dehradun -distrik, by Nigali Sagar en Rummindei in die Nepalese Tarai en by Rampurva in die Champaran -distrik in Noord -Bengale, is bewys hiervan.
Volgens die Kashmir -kroniek van Kalhana was Ashoka se gunsteling god Shiva.
Die Kalinga -oorlog was 'n keerpunt in Ashoka se loopbaan. Die aanskoue van ellende en bloedvergieting wek in hom opregte gevoelens van berou en smart en maak dat hy 'n beleid van dharamvijaya (verowering deur vroomheid) ontwikkel. Hy is ook diep beïnvloed deur Boeddhistiese leer en het 'n ywerige toegewyde van Boeddhisme geword.
Ashoka beweer dat hy geestelike verowering van die koninkryke van sy Hellenistiese, Tamil en Ceylonese bure kon verower.
Hellenistiese bure van Ashoka was: Antiochos II (Theos van Sirië), Ptolemeus II (Philadelphos van Egipte), Antigonos (Gonatas van Masedonië), Magas (van Sirene) en Alexander (van Epirus).
Nadat hy 'n diepgaande studie van die Boeddhistiese geskrifte gedoen het, het Ashoka Dharam-yatras (toere van moraliteit) begin onderneem, waarna hy die mense van sy land besoek het en hulle geleer het oor Dharma (moraliteit en vroomheid).
Dit was tydens die tweede koninklike toer dat Ashoka die geboorteplek van Sakyamuni en die van 'n vorige Boeddha besoek het en op hierdie heilige plekke aanbid het.
Tydens Ashoka se bewind ondergaan die Boeddhistiese kerk reorganisasie, met die vergadering van die derde Boeddhistiese Raad in Patliputra in 250 v.C.
Die derde Raad van Boeddhiste was die laaste poging van die meer sektariese Boeddhiste, die Theravada -skool, om dissidente en vernuwers van die Boeddhistiese Orde uit te sluit. Dit is ook tydens hierdie Raad dat daar besluit is om sendelinge na verskillende dele van die subkontinent te stuur en van Boeddhisme 'n aktief proseliserende godsdiens te maak-wat in latere eeue gelei het tot die verspreiding van Boeddhisme in Suid- en Oos-Asië.
Ashoka verwys in geen van sy inskripsies na die derde Raad van Boeddhisme nie, wat aandui dat hy versigtig was om 'n onderskeid te tref tussen sy persoonlike geloof in en ondersteuning vir Boeddhisme, en sy plig as keiser om onbevange en onbevooroordeeld te bly ten gunste van enige godsdiens.
Binne twee jaar na sy eerste toere het Ashoka die dienste van belangrike amptenare soos Rajukas (distriksbeoordelaars), Pradesikas (inkomstebeamptes) en Yuktas (klerke) aangevra om resepte oor sedelikheid te publiseer en elke vyf jaar op reis te gaan om onderrig in moraliteit te gee , sowel as op gewone sake. Later het Ashoka eksklusiewe amptenare aangestel, gestileer Dharma-Mahamatras of hoë offisiere wat verantwoordelik is vir godsdiens, om die werk te doen. Ashoka self het die toere onderneem na 'n tydperk van 10 jaar.
Die hoofstede van die Ashokan-pilare het 'n merkwaardige ooreenkoms met dié van Persepolis, en daar word geglo dat dit deur vakmanne uit die noordwestelike provinsie gemaak is. Die idee om rotsopskrifte te maak, het na Ashoka gekom nadat hy gehoor het van dié van Darius.
Die Ashokan -inskripsies was in die plaaslike skrif. Diegene wat in die noordweste gevind word, in die streek Peshawar, is in die Kharoshthi -skrif (afgelei van die Aramees wat in Iran gebruik is), naby die moderne Kandhar, die uiterste weste van die ryk, dit is in Grieks en Aramees, en elders in Indië is dit in die Brahmi -skrif.
Die inskripsies van Ashoka is van twee soorte. Die kleiner groep bestaan ​​uit verklarings van die koning as 'n leke Boeddhist aan sy kerk, die Boeddhistiese Sanga. Dit beskryf sy eie aanvaarding en verhouding met die Sangha. Die groter groep inskripsies staan ​​bekend as die Major en minor Rock Edicts wat op rotsoppervlaktes ingeskryf is, en die Pillar Edicts op spesiaal opgerigte pilare, wat almal op plekke geleë was waar skare waarskynlik sou vergader. Dit was verkondigings aan die algemene publiek, wat die idee van Dharma verduidelik.
Dharma was daarop gemik om 'n gesindheid op te bou waarin sosiale verantwoordelikheid, die gedrag van een persoon teenoor 'n ander, van groot belang was. Dit was 'n pleidooi vir die erkenning van die waardigheid van die mens en vir die humanistiese gees in die aktiwiteite van die samelewing.
Ashoka se seun, prins Mahendra, het Ceylon (moderne Sri Lanka) besoek as 'n Boeddhistiese sendeling en het die heerser van die eilandryk Devanampiya Tissa oortuig om hom tot Boeddhisme te bekeer.
Ashoka het 37 jaar lank regeer en is in 232 v.C.
Met sy dood het 'n politieke agteruitgang ingetree, en kort daarna het die ryk opgebreek. Die Ganga -vallei het nog 50 jaar onder Mauryas gebly. Die noordwestelike gebiede het teen 180 v.C. verlore geraak vir die Griekse Baktrië.
Volgens die Puraniese tekste was die onmiddellike opvolger van Ashoka sy seun Kunala. Die Chronicals of Kashmir noem Jalauka egter as die seun en opvolger.
Kunala is opgevolg deur sy seuns, waarvan een, Bandhupalita, slegs in Puranas bekend is, en 'n ander, Sampadi, word deur alle tradisionele owerhede genoem. Dan was daar Dasratha wat Magadha regeer het kort na Ashoka en drie epigrafies in die Nagarjuni -heuwels in Bihar verlaat het, en die geskenk van grotte aan die Ajivikas opgeteken het.
Die laaste koning van die Maurya-dinastie was Brihadratha, wat omvergewerp is deur sy opperbevelhebber, Pushyamitra, wat die grondslag gelê het van die Sunga-dinastie.
Die afstigting van Kasjmir en moontlik Berar uit die Maurya -ryk word onderskeidelik deur Kalhana, die historikus van Kasjmir, en Kalidas, die skrywer van die Sanskrit -toneelstuk, die Malavikagnimitram, aangedui.
Die Maurya -tydperk was die eerste keer in die Indiese geskiedenis dat 'n ryk van die Hindukush tot by die valleie van Godavari en Krishna strek.
'N Opmerklike kenmerk van die tydperk was die assosiasie van 'n prins van die bloed of 'n bondgenoot met die titel of werklike hoof van die regering as 'n koördinaatheerser. So 'n prins is yuvaraj (kroonprins) genoem. Hierdie tipe reël staan ​​bekend as dvairajya of diargie.
Die vroeë heersers van Maurya het geen kontak met China gehad nie. Inderdaad, China was onbekend aan die Indiese epigrafie voor die Nagarjunikonda -inskripsies.
Die koning tydens die Maurya -tydperk is bygestaan ​​deur 'n raad van adviseurs wat die Parishad of die Mantri Parishad gestileer het. Daar was ook lyke van opgeleide amptenare (nikaya) wat na die gewone sake van die koninkryk omsien.
In die inskripsies van Ashoka is daar verwysings na Rajukas en Pradesikas, belast met die welstand van Janapadas of landdele en Pradesas of distrikte. Mahamatras is beskuldig van die administrasie van stede (Nagala Viyohalaka) en verskeie ander aangeleenthede, en 'n magdom klein amptenare, waaronder klerke (Yuta), skrifgeleerdes (Lipikar) en verslaggewers (Pativedaka).
Die Arthshastra verwys na die hoogste offisiere as die agtien tirthas, onder hulle was die Mantrin (hoofminister), Purohit (hoëpriester), Yuvraja (erfgenaam) en Senapati (opperbevelhebber).
Die hoof van die regbank was die koning self, maar daar was spesiale geregtelike howe onder leiding van Mahamatras en Rajukas.
Die beskerming van Chandragupta Maurya is aan 'n amazoniese lyfwag van vroue toevertrou.
Die vegmagte gedurende Chandragupta se tyd was onder toesig van 'n beheerliggaam van dertig wat in ses direksies van elk vyf lede verdeel is.
Die belangrikste inkomstebronne was die bhaga en die bali. Die bhaga was die koning se aandeel in die opbrengs van die grond, wat normaalweg op 'n sesde vasgestel was, hoewel dit in spesiale gevalle tot 'n vierde verhoog of tot een agtste verminder is. Bali was 'n ekstra heffing op spesiale traktate vir die bestaan ​​van sekere amptenare.
Belasting op die grond is ingesamel deur die Agronomoi wat die grond gemeet het en toesig gehou het oor die besproeiingswerke.
In stedelike gebiede was die belangrikste inkomstebronne geboorte- en sterftebelasting, boetes en tiendes op verkope.
Arthshastra verwys na sekere funksionarisse met 'n hoë inkomste wat die samaharti en die sannidharti gestileer het.
Die bekendste van die besproeiingswerke van die vroeë Maurya -tydperk is die Sudarshan -meer van Kathiawar, gebou deur Pushyagupta the Vaisya, 'n offisier van Chandragupta Maurya, en voorsien van aanvullende kanale deur die Yavanaraja Tushaspha in die dae van Ashoka.
Die Mauryas verdeel hul heerskappye in provinsies wat onderverdeel is in distrikte met die naam ahara, vishya en pardesh.
Die geheime afgevaardigdes wat alles wat in die ryk ingegaan het, ondersoek en toesig gehou het, is pativedakas genoem.
Varna (kaste) en ashram (periodes van stadiums van godsdienstige dissipline), die twee kenmerkende instellings van die Hindoe -sosiale politiek, bereik 'n definitiewe stadium in die Maurya -tydperk.
Die filosowe, die landbouers, die veewagters en jagters, die handelaars en ambagsmanne, die soldate, die opsieners en die raadslede vorm die sewe kaste waarin die bevolking van Indië verdeel was in die dae van Megasthenes.
Slawerny was 'n gevestigde instelling gedurende die Maurya -tydperk.
Broach was 'n belangrike hawe gedurende die Mauryan -tydperk.
Die kopermunt van tagtig ratis (146,4 gr) was bekend as Karshapana. Die naam is ook toegepas op silwer en goue munte, veral in die suide.
Drie werke, die Kautiliya Arthshastra, die Kalpasutra van Bhadrabahu en die Boeddhistiese Katha vatthu, word toegeskryf aan persone wat na bewering in die Maurya -periode floreer het.
Met die val van die Mauryas het die Indiese geskiedenis 'n geruime tyd sy eenheid verloor. Hordes buitelandse barbare het deur die noordwestelike poorte van die land gestroom en kragtige koninkryke gevestig in Gandhara (noordwestelike grens), Sakala (noord-sentrale Punjab) en ander plekke.
In die suide het die Satavahanas aan bewind gekom. Die stigter van die gesin was Simuka, maar die man wat dit tot sy eer gebring het, was sy seun Satakarni-I.
Soms na die dood van Satakarni-I, sak die Satavahana-mag onder 'n golf van Skithiese inval. Maar die verlore glorie is herstel deur Gautamiputra Satkarni, wat 'n ryk gebou het wat strek van Malwa in die noorde tot die Kanarese land in die suide.
Twee stede Vaijayanti (in die noorde van Kanara) en Amaravati (in die Guntur -distrik) het in die Satavahana -tydperk uitnemendheid bereik.
Sri Yajana Satkarni was die laaste groot prins van die lyn en na hom het die ryk in stukke geval.
Die vroeëre Satavahana -ryk het 'n formidabele mededinger gehad in die koninkryk Kalinga, wat onafhanklik geword het na die dood van Ashoka en onder Kharavela groot geword het.
In die verre suide van Indië, anderkant die Venkata -heuwels, bekend as Dravida of Tamil -land, was drie belangrike state wat ontstaan ​​het, Chola, Pandya en Kerala.
Die Cholas het die huidige distrikte Tanjore en Trichinopoly beset en groot militêre aktiwiteite getoon.
Die Pandyas beset die distrikte Madura en Tinnevelly met gedeeltes van South Travancore. Hulle het uitgeblink in handel en leer.
Daar word gesê dat 'n Pandya -koning in die eerste eeu v.C. 'n ambassade na die Romeinse ryk gestuur het
Die politieke verbrokkeling van Indië na die val van die Maurya -ryk het die oorlogsaktiwiteite van die Grieke van Sirië en Bactria hernu.
Die laaste bekende Griekse koning wat oor 'n deel van Indië geheers het, was Hermaicos.
Die buitelandse veroweraars wat die Grieke in die noordweste van Indië verdring het, behoort aan drie hoofgroepe, naamlik Saka, Pahlava of Parthian en Yue-chi of Kushan.
Die Sakas is deur die Yue-chi uit hul huis in Sentraal-Asië verplaas en moes suid trek. Die gebied wat hulle beset het, staan ​​bekend as Sakasthana, die moderne Sistan.
Kanishka word deur baie geleerdes toegeskryf aan die stigting van die Saka -era in 78 nC. Hy is die enigste Skithiese koning wat 'n era gevestig het. Maar streng gesproke was hy 'n Kushan en nie 'n Saka nie.
Volgens Hiuen Tsang het die groot ryk waaroor Kanishka sy invloed uitgeoefen het, sy hoofstad in Purushapura of Peshawar. Sy gebied strek van Gandhara tot Oudh en Benaras.
Kanishka is bekend vir sy beskerming teen die godsdiens Sakya-muni en sy monumente.
In die Boeddhistiese geskiedenis word Kanishka se naam vereer as die van 'n prins wat 'n groot raad byeengeroep het (vierde Boeddhistiese Raad in Srinagar) om die Boeddhistiese geskrifte te ondersoek en kommentare daaroor voor te berei.
Onder die bekendes wat die hof van Kanishka bekroon het, was Asvaghosha, 'n filosoof, digter en dramaturg, wat die Boeddha Charita geskryf het.
Kanishka se bewind het 23 jaar geduur. Sy onmiddellike opvolger was Vasishka, gevolg deur Huvishka.
Mathura het onder Huvishka die groot sentrum van Kushan -mag geword.
Huvishka se ryk is verder weswaarts versprei, tot by Wardak wes van Kaboel.
Die laaste groot Kushan-koning was Vasudeva-I.
Die agteruitgang van Kushan -mag in die noordweste is versnel deur die opkoms van die Sassaniese dinastie in Persië.
Die Kerala -land het Malabar, Cochin en North Travancore omhels.
Dankie dat u gelees het oor Mauryan Empire. Lees hier meer oor die Indiese geskiedenis.
As u dit nuttig gevind het, deel dit asseblief!
Vrae rakende die administratiewe regime wat in die Mauryan -ryk gevolg is, is gevra in verskillende beskrywende eksamens, soos IAS -hoofeksamen, staats -PSC -eksamens, ens. Kom ons kyk nou na die besonderhede:
Chanakya of Kautilyas Arthashastra verduidelik die soort administrasiestelsel wat in die Maurya -ryk gevolg word. Die boek het 15 onderdele wat 180 hoofstukke bevat. Hierdie boek bied die belangrikste literêre bron vir die bestudering van die Mauryan -administrasie.
Die sentrale regering in Mauryan Empire:
Die Koning was die hoogste bron van alle mag en owerhede met regterlike en administratiewe bevoegdhede.
Mauryan Administrasie was 'n baie gesentraliseerde stelsel.
Die koning het 'n ministerraad gehad om hom by te staan. Hierdie predikante het bekend gestaan ​​as 'Mantri ', en die ministerraad is genoem 'Mantriparishad '. Daar was 'n 'mantriparishad-adhyakshya ' aan die hoof van die Raad, dit is soortgelyk aan ons huidige premier.
Kautilya 's 'Arthashastra ' noem oor die pligte van die regering se superintendente (Adyakshas). Hierdie Adhyakshas het 'n sekretariaat gevorm wat in verskillende afdelings verdeel is. Hierdie afdelings en hul superintendente word hieronder genoem:
Die spioenasiestelsel in die Mauryan-administrasie is ontwikkel en goed versprei.
Volgens die Arthashastra is daar twee tipes spioene, naamlik 'Sansthana ' (die stilstaande) en 'Sanchari ' (die dwalende).
Hierdie spioene het as oë en ore vir die koning gedien; hulle het die koning op die hoogte gehou van waar die burokrasie van die staat was.
Die speurders in die Mauryan -administrasie was bekend as 'Gudhapurusha '.
Hierdie agente het mense uit verskillende dele van die samelewing ingesluit, soos huishoudings, handelaars, aske, dissipels, ens.
Daar was spesiale agente wat as Giftige meisies opgetree het, genaamd 'Vishkanyas '.
Hoof-bevelvoerder was die algemene leier van die Mauryan-leër, sy posisie was onmiddellik onder die koning. Hierdie opperbevelhebber was bekend as 'Senapati '.
Die Senapati is deur die koning aangestel.
Die salarisse in die Mauryan -weermag is kontant betaal.
Hul leër het ses lakh infanterie, ongeveer 30 000 kavallerie, nege duisend oorlogsolifante, agt duisend strydwaens ingesluit.
Die Mauriane het 'n oorlogsraad gehad wat in ses subrade ingedeel is wat beleid in vyf sektore van die weermag en die infanterie, die kavallerie, die olifantmagte, die strydwaens, die vloot en die kommissaris opgestel het.