Sy was bietjie verras dat ek so direk vra, maar nie skaam nie. Ek het gevra hoe dit voel om so seer te kry.
Sy het iets geëggo wat ek die afgelope paar maande ook besef het. Dis vir my ‘n heeltemal nuwe gedagte, en dit klink nie baie Christelik nie, maar daar’s ‘n aantrekkingskrag in seerkry wat nou vir my sin maak.
Ek het lank terug ‘n neiging in my ontdek om te indulge in seerkry. Om by die hokkieveld te gaan staan op ‘n winterdag en te weet hy was hier… hier het sy oë geflits agter die bal aan; hier het die son daardie blonde hare bietjie vir bietjie gebleik. Hier was hy onbewus van my en ek só bewus van hom.
Ek rou oor die leemtes in my wat nie gevul word nie. En hel, dit maak seer… maar ek kom oor en oor terug na hierdie pyn toe; ek verken dit. Op ‘n manier, nes Anne gesê het, is ek verstom in hierdie seisoen van my lewe want voel ek die lewendigste wat ek al ooit gevoel het. Dis ‘n bevestiging waarna ek verlang het: net ‘n groot hart kan sulke groot behoeftes hê.
Maar daar’s nog ‘n alternatief; die een wat ek nie geken het op skool nie. Die een wat ek nou eers begin verken. Ek lees Antjie Krog en sy skryf gedig op gedig oor haar en haar man. Ek kom by gedig nommer ses, en ek sien hoe soek sy nog nuwe woorde vir hom; vir hulle twee. En nommer tien. En nommer vyftien. Ek kyk na Maureen, die pastoor se vrou in Frankryk, en sy straal iets uit wat ek skaars ken. Diep, intens… so lewendig… én gelukkig.
Twee maniere van lewe is flippen hartseer. Die een manier is as jy verslaaf raak aan seerkry, want jy’t (korrek) agtergekom dat dit jou diep raak, maar jy vind nie ‘n pad na liefde en vervulling nie. En die ander een is as jy settle vir die dooie bestaan van iemand wat dink hulle het nie ‘n hart nie.