Wildernisonderwys: implementering en toepassing - Holistiese medisyne - 2021
In die eerste plek is mense die natuur: ons word gebore, ons word volwasse en sterf. Ons wil hê dat ander mense seksueel moet voortplant; ons beskou ons omgewing; ons ly aan siektes; ons kommunikeer met 'n menigte ander lewende wesens sonder om dit bewustelik te begryp: ons ruik blomme, kyk na kraaie in die bome, hoor die voëls sing.
Ons het die meeste van ons evolusie as jagters en versamelaars geleef, onderworpe aan die ritmes van die natuur sowel as ander diere. Die begrip van die "taal van die natuur" was die eksistensiële uitdaging wat die mens moes baasraak om te oorleef.
Baie mense besef deesdae pynlik dat hulle hierdie verband met die woestyn verloor het en voel die vervreemding wat die beskawing meebring.
Aan die een kant weet ons nou meer oor biologie in die sin van die natuurwetenskappe as ooit tevore. Skoolkinders neem kennis waarvan hul grootouers geen idee gehad het nie - of dit nou molekulêre biologie, genetika, die senuweestelsel of die sintuie van diere is.
Aan die ander kant verdwyn die kennis van ervaring oor die 'woestyn voor die deur'. Kinders ken die fauna van Afrika en Antarktika van televisiedokumentêre programme en die internet, maar hulle neem amper nie die natuurlike omgewing in nie - hulle het nie toegang tot 'n paar generasies gelede nie.
Waar soek die goue bunting kos? Hoe bel die jay? Hoe kan jy die paddavissie van die padda in die water herken? Maar ook: Hoe kan ek 'n skuiling in die bos oprig as dit reën? Hoe maak ek my liggaam skoon as daar nie water is nie? Hoe kan ek 'n boot uit takke maak? Hoe kan ek toue maak? Hoe kan ek 'n slaai maak van Giersch, paardebloem en kuikentjie?
Natuur- en wildernisopvoeding probeer om hierdie ontbrekende verbinding met die natuur te herstel. Die opvoedkundige doel is om 'n lewe oor te dra wat menslike belange met hul natuurlike omgewing versoen - deur skerper waarneming en begrip.
Natuuronderrig is gebaseer op die konsep 'vloei-leer' wat die Amerikaner Joseph Cornell ontwikkel het. Hierdie leer is gebaseer op vier pilare: entoesiasme opwek, op 'n gekonsentreerde manier waarneem, direk ervaar en ervarings deel.
Wildernisopleiding in sy verskillende variëteite is gebaseer op Jon Young se beginsels, wat hy toepas op die Wilderness Aware School in Noord-Amerika. Die oorsprong is in die Tracker School deur Tom Brown, wat voortbou op die kennis van inheemse kulture
Romantiese prente sirkuleer in postmoderniteit oor sogenaamde primitiewe volke, vrylik uitgevind esoteriese kitsch skep 'n beeld van tradisionele kulture wat min met hul werklikheid te make het, maar onthul baie oor die verlange in die laat kapitalisme.
Nietemin, daar is 'n werklike kern van hierdie kitsch: sogenaamde primitiewe mense was en is baie nader aan nie-menslike aard as post-industriële stede. Hulle beskou hulself as deel van die ewige siklus van word en verbygaan en beskou diere, plante en klippe as onderwerpe.
Hierdie respek spruit uit 'n kennis van die natuurlike konneksies wat duisende jare heen oorgedra is, en hulle het hul sensuele vermoëns in die woestyn ontwikkel tot 'n mate wat vir postmoderne tye amper ondenkbaar is.
Die doel van natuuronderwys is om die basiese beginsels vir ekologiese volhoubare optrede, sowel as die noodsaaklikheid daarvan, oor te dra. Die opwekking van belangstelling in die natuur is dus slegs die eerste stap in die bewusmaking van hoe menslike intervensie die onderlinge verwantskappe in die ekologiese struktuur beïnvloed.
In natuuronderrig kan kinders leer watter posisie die mens in die ekosisteme het, en spesifiek leer hoe mense hul intellektuele en tegniese vaardighede kan gebruik om verantwoordelik op te tree.
Dit is veral belangrik vir kinders uit metropolitaanse gebiede dat hulle hulself as deel van die natuur erken. Wildernisonderrig vind nie net in die oerwoude van Kanada plaas nie, maar ook in die stedelike natuur-ervaringsgebied - in die stadspark, toewydingstuin of in die begraafplaas.
Stedelike ruimtes om die natuur te ervaar is groen ruimtes wat grotendeels of heeltemal aan hul eie toestelle oorgelaat word, sodat dit natuurlik agteruit ontwikkel. Sulke gebiede is ten minste een hektaar groot en word in woongebiede geïntegreer, sodat die kinders maklik elke dag sonder toesig 'n ingang kan kry en hier kan speel.
Ongeveer die helfte van hierdie gebiede ontwikkel heeltemal sonder ingryping; ander word deur ekstensiewe weiding oop gehou. Die alledaagse verkenning van die natuur help die kinders om geestelik en fisies gesond te ontwikkel.
Ons is nou in een van die groot uitwissings in die geskiedenis van die planeet. Diere en plante word in 'n mate uitgesterf wat hulle duiselig maak. Hele ekosisteme is op die rand van ineenstorting: reënwoude op die laagland soos koraalriwwe, savanne soos mangrove-moerasse.
Een van die doelstellings van natuuronderrig is om kinders te wys dat menslike optrede perke moet hê. Dit mag egter nie apokaliptiese angs by jong mense veroorsaak nie, inteendeel, hulle leer wat hulle met klein stappe kan doen.
Om weer veenlande te bevogtig, paddas dwarsdeur die straat na die paaiarea te vervoer of 'n heining te skep vir skaars voëlspesies, is sulke aktiwiteite wat die natuur ervaar waarvoor kinders geesdriftig is - veral omdat hulle self iets skep.
Byvoorbeeld op 'n dam-safari vang kinders waterdiere met landingsnette en sit hulle in glase om na hulle te kyk - 'n klein vergrootglas help hiermee. Onderwysers kan aan leerders verduidelik wat diere is, hoe hulle optree en watter rol hulle in die ekosisteem speel.
Dit is egter nie 'n frontale les nie, maar alle deelnemers kan hul kennis bydra. Terselfdertyd leer die kinders hoe om op 'n ekologiese verantwoordelike manier op te tree: hulle moet nie die diere huis toe neem, beseer of selfs martel nie, maar hulle so vinnig as moontlik weer vry maak.
Opleiding vir onderwysers
Onderwysers kan hul opleiding in natuur- en omgewingsopvoeding by omgewingsakademies en natuurbewaringsverenigings voortsit en terselfdertyd uitvind oor riglyne vir natuurbewaring.
Wene het sedert 2008 'n baccalaureusgraad in omgewingsopvoeding aan die Universiteit van Landbou en Omgewingsopvoeding gehad. Modules sluit in omgewing, volhoubare ontwikkeling, pedagogiek, plaaslike en streeksvolhoubaarheid, verantwoordelike gebruik van natuurlike ruimtes, klimaatsbeskerming en energie-doeltreffendheid. Dit is egter nie dieselfde as wildernisonderwys nie.
In Berlyn / Brandenburg kan mense in onderwysprofessies soos onderwysers, ertsopvoeders, maatskaplike werkers of opvoeders 'n "holistiese natuuronderwys" -kursus by Blattwerk Naturpädagogik Berlyn voltooi.
Die metodes kombineer Maria Montessori se "kosmiese opvoeding" met wildernisonderrig, ervaringsopvoeding, kuns, fotografie, improvisasieteater en verteltegnieke.
Om belangstelling te trek
Natuuronderrig is gebaseer op die belange van die kinders. Hulle passie vir liggaamservarings kan uitstekend gebruik word in die leer van, in en met die natuur: as hulle kaalvoet loop, ervaar hulle byvoorbeeld hoe die aarde voel, en verskerp terselfdertyd hul persepsie om nie op skerp klippe of dorings te trap nie.
Kinders behaal sukses deur iets te skep waarna hulle kyk hoe hulle groei. Deur 'n ry bome langs 'n veld te plant of 'n dam in 'n projekweek op die skoolterrein te skep, word studente permanent verbind met hul werk.
Oor die volgende paar jaar sal hulle kyk hoe murts en insekte hulself vestig, hoe die eerste voëls hul neste bou, en hoe hul dam en boom verander.
Natuuropvoeding vind altyd plaas in harmonie met die beskerming van die natuur en spesies - daarom is dit verbode om met die jeep deur die natuurreservaat te ry. Die neem van lewende wesens word beïnvloed deur die natuurbewaringswetgewing, en die waarneming van diere in die natuur is onderworpe aan streng reëls om nie voëls tydens broei en alle diere tydens rus te versteur nie.
Onderwysers moet dus buitelugaktiwiteite met die verantwoordelike natuurbewaringsowerheid of NABU op die terrein koördineer.
Veel meer as ander vorme van natuur- en omgewingsopvoeding, dra widget-onderwys die vaardighede oor om in die buitelewe te oorleef.
Dit sluit in om jouself in die veld te oriënteer, te kook op 'n vuur wat aan die brand gesteek is met sampioene en plante wat jy self versamel het, die lees van dierepore en -spore, handwerk met natuurlike materiale soos die mandjies van wilg takkies weef of 'n hut uit hierdie materiale bou.
Die leerdoelstellings is op verskillende groepe gerig. Die NABU Akademie Gut Sunder naby Winsen an der Aller in 2016 bied byvoorbeeld:
Slegs 'n oorlewingskamp dames. Dit moet 'natuurlike instinkte ontlok, gebruik wat daar is, vuur aansteek, water vind en dit drinkbaar maak, vinnig 'n noodskuiling bou, 'n rivier oorsteek sonder 'n brug.' En verder: 'Dit gaan oor gemaklike oorlewing, selfs in moeilike lande. Situasies soos in die natuur kan voorkom, in die geval van 'n motoronderbreking, stap, in die geval van 'n kragonderbreking of met vakansie as daar geen kontak is nie en geen hulp kan ontbied word nie. Ons laat ons burgerlike lewe agter in hierdie opwindende kursus. Improvisasie is ons belangrikste hulpmiddel! U leer om alles wat u vind te gebruik. Almal kan hul ervarings bydra. '
Kinders, daarenteen, praat met 'kleurvolle natuurontdekkingdae': 'Ons bring twee opwindende dae in die natuur deur. As natuurspeurders soek ons ​​spore, ontdek ons ​​T-hempbome, sapballe en regte boskenners. Ons het tyd om rond te hardloop, hutte te bou en nette te hou en in die verbygaan te leer dat wolwe net moet huil en wat miere met leeus te doen het. '
As u self as wildernisopvoeder wil werk, bied Sunder u 'n eenjarige kursus in natuurlike en Wildernisopleiding in ses modules oor naweke: "Hierdie eenjarige opleiding nooi u uit om 'n pad te loop wat 'n diep verbinding met die natuur en u eie behoeftes moontlik maak. Die opleiding is gerig op mense in opvoedkundige beroepe soos onderwysers, opvoeders, arbeidsterapeute, ens. Boonop is dit geskik as 'n kwalifikasie om as vryskut-natuur- en wildernisopvoeder te werk. "
Die opleiding sluit in: "Natuurlike handwerk soos om vure sonder vuurhoutjies te maak, eenvoudige alledaagse voorwerpe en natuurlike skuilings te maak; Water vind, beoordeel en skoonmaak; Kook saam met groepe; natuurlike gevare; Oefenoefeninge en sluipspeletjies; Inleiding tot die natuurfilosofie. "
Die tweede module handel oor: "Voëls en die taal van die natuur, leefwyse van voëls; die vyf roepsoorte voëls; Alarmsisteme in die bos; stil en ongesiene beweging in die vloei van natuurlike prosesse; verdiepte persepsie-oefeninge en speletjies.
In die derde module leer die deelnemers: "Plante en lewe in die natuur. Die aard van plante; Eetbare wilde plante te identifiseer, te versamel en voor te berei; Koorde gemaak van plantvesels; Kook sonder vuurvaste skottelgoed; Oriëntasie sonder kaart en kompas; Camouflage, geheime kommunikasie en in groepies sluip; die ervaring van stilte; die innerlike stem; Die natuur as spieël. '
In die vierde module is die onderwerpe: "Bome en die weg van die mentor. Die aard van die bome; Bome as mentors; Coyote-onderrig en die kuns om te vra; die fases van kreatiewe leer; ekologiese persepsie; Metodes en speletjies om empatie met ander lewende wesens te hê. "
Die vyfde module verdiep die inligting oor: "Soogdiere en die kuns om leespore, lewensstrategieë van roofdiere en planteters te lees; die lewe van soogdiere in die sneeu; Oor die spore van wilde diere; die spoorsoorte van die verskillende dierefamilies; die sewe kunslyste vir lees; Gooi van hout en jagetiek; Speletjies vir empatie met diere en oefeninge vir spooropsporing. "
Die sesde module is gewy aan filosofie en organisasie: "Die mag van gemeenskap, bevordering van gemeenskap onder primitiewe mense; Leierskapsvaardighede, konflikhantering en groeps mentorskap; Voorbereiding en struktuur van gebeure; Regsgrondslag vir samewerking met groepe; Aanbieding en viering van geoefende vaardighede; finale coyote-fees. "
Deelnemers leer oor die belangrikste elemente van hierdie opleiding tydens 'n naweek "Life in the Wild": "Hierdie seminaar handel oor basiese vaardighede waarmee ons mense in die woestyn kan leef. Ons word gelei deur die vraag watter moontlikhede die natuur ons hiervoor bied. '
Dit is nie 'n kwessie van bewys hoe taai jy is in "oorlewingsopleiding" nie: "Ons sal dus sonder moderne gereedskap klaarkom. In plaas daarvan leer ons uit die kennis van primitiewe mense, sodat dit meer is as net oorlewingsopleiding. Ons kry ook 'n gevoel van hoe natuurlike mense die natuur raaksien en inpas. Buiten die blote oorlewing, sal ons agterkom hoe ons goed kan voel in en met die natuur. Onderwerpe sal wees: vuurmaak sonder vuurhoutjies, eenvoudige items maak vir alledaagse gebruik, natuurlike beskermende behuising, kook sonder vuurvaste skottelgoed, water vind, dieper waarneming en sluip, natuurlike filosofie, ens. "
As u net 'n voorsmakie wil kry van die onderwerp, is daar 'n inleiding: "Hierdie proefdag gee insigte in die onderrigmetode van woestynonderrig. Kennis oor die natuur word oorgedra met behulp van speletjies, vraagtegnieke en verhale. Terselfdertyd word die opwindende en eenvoudige vorm van onderrig, coyote-mentorskap, tasbaar gemaak. "
Rolmodel vir primitiewe mense
Wildernisonderrig bou voort op die kennis, metodes en pedagogiese begrip van tradisionele kulture. Sy leer tegnieke en vaardighede om in die natuur te oorleef en tuis te voel.
Die direkte toegang tot die "wildernis" onderskei wildernisonderwys van ander vorme van omgewingsopvoeding en natuuronderwys.
Wildernis-pedagogiek keer die riglyne van die pedagogiek van die moderne Europa om: hulle doel was en is om mense te bevry van die "bande van die natuur" deur onderwys met Kant soos met Marx, met Hegel soos met Spinoza.
Dit het dus gegaan om die woestyn deur kultuur te oorkom, die natuur deur die gees te beheer, eerder as om in die woestyn te leef. Dit is presies waaroor woestynopvoeding gaan.
Die opvoedkundige doel is om die bewustheid van die natuurlike konteks weer bewus te maak en in harmonie met die natuur te wees. Dit moet op sy beurt lei tot 'n volhoubare lewenswyse.
Wildernisonderrig dien ook as terapie. Ervarings in die natuur aktiveer 'n sensualiteit wat ons in die alledaagse stadslewe vergeet, en leer in die natuurlike omgewing versterk ons ​​vermoë om waar te neem.
Studies uit sielkunde, neurologie en neurobiologie toon dat 'n sensuele en emosionele verband met die nie-menslike aard noodsaaklik is vir geestesgesondheid.
Wildernisonderrig is egter nie dieselfde as wildernisterapie nie. In wildterapie word intensiewe misdadigers in groepe blootgestel aan die natuur om fundamentele uitdagings in spanwerk te bemeester en sosiale gedrag aan te leer.
Alhoewel dit daarop dui dat leer in die natuur selfs sielkundig opvallende mense kan genees, is die gewone verdere opleiding deur wildernisopvoeders gerig op 'normale' kinders, adolessente en volwassenes.
Dit sluit oorlewingstegnieke in, sowel as spoorsny, voëlgeluide, diere- en plantkunde, stil beweging, maak vure met hout of vuursteen, wilde kruie voor te berei, diere- en plantkunde of natuur mentorskap.
Benewens die praktiese "vakke", vorm die wêreldbeskouing van tradisionele volke ook deel van die program, byvoorbeeld as deel van sjamanismeseminare. Die basis hiervoor is die ervaring van die deelnemers in die natuur.
Wildernisterapie is gebaseer op die ervaar van gemeenskap, wat ook noodsaaklik is vir die opvoeding van die wildernis. Jong mense met 'n dissosiale agtergrond moet leer dat hulle in die natuur slegs sterk is as 'n gemeenskap.
Die geskiedenis van natuur en woestynopvoeding
Die stigter van natuuronderrig, Joseph Cornell, het in die 1970's vier vlakke van natuurbyeenkoms erken.
1.) Skep 'n basis van vertroudheid. Vir hierdie doel word die deelnemers bekendgestel aan die leefruimte met sensuele ervarings en speletjies en vind hulle mekaar dus in die nuwe omgewing as 'n gemeenskap.
2.) Die natuur ontdek en leer ken.
3.) Die verdieping van die sensuele ervaring, byvoorbeeld deur 'n gevoel te isoleer: voel die bos, ruik die see, hoor die steppe.
4.) Verdieping deur speelse identifikasie met ander lewende wesens en deur meditasie ten einde die verband met die natuur en die eenheid met die hele lewe te ervaar.
Volgens Cornell is die metode van natuuronderwys afhanklik van holisme en implementeer dit deur:
- Speel in en met die natuur
- Artistieke ontwerp
- Ervaar stilte en rustigheid in die natuur
- lewe in die natuur
- Ontdekking van ontdekking
- oordra van kennis oor die natuur
Cornell kom uit Noord-Kalifornië en ontwikkel sy natuur-ervaringsprogram vir die universiteit, waarna hy 'n paar jaar op skole en saam met die verkenners werk.
Hy wou entoesiasme wek, 'n gekonsentreerde persepsie leer, onmiddellike ervarings moontlik maak en hierdie voorstelle deel.
Wildernisonderwys in Duitsland is ook deur die Verenigde State geïnspireer. Tom Brown stig in die negentigerjare die Tracking, Nature and Wilderness Survival School. Duitse studente van sy gevestigde woestynskole in hierdie land.
Daar is geen amptelike opleiding in Duitsland nie. Die opvoeders in die woestyn bring hul eie ervarings en wissel met tradisionele kulture, sowel as opvoedkundige kwalifikasies, biologiese studies of verwante beroepe.
Die algemene draad is die filosofie en kennis van tradisionele kulture, maar gekoppel aan die kennis en metodes van die moderne natuurwetenskap.
Interpretasie van die natuur en kultuur
Die interpretasie van die natuur kom ook uit die VSA, en vandag oefen die span in die Eifel Nasionale Park dit. Die belangrikste ding hier is om opwindende verhale te ontdek oor wat in die natuur van die nasionale park aangaan en dit aan besoekers oor te dra.
'N Nasionale park is die gebied in natuurbewaring, waar die natuur weer 'n wildernis kan wees, en dit word soveel as moontlik gelaat - in teenstelling met natuurbewaringsgebiede wat mense in 'n beperkte mate gebruik of gedeeltelik slegs deur menslike ingryping bestaan.
Dit verskil ook van natuurreservate en biosfeerreservate, dit wil sê bykans natuurlike en tradisionele kulturele landskappe wat in hul geheel behoue ​​moet bly, maar nie 'n wildernis as kulturele landskap is nie.
Duitse nasionale parke het 'n opvoedkundige mandaat en bied programme aan vir kinders, adolessente en volwassenes volgens die leuse "Laat die natuur die natuur wees". In die reël is dit minder gebaseer op sogenaamde primitiewe volke, maar op konsepte van natuuronderwys, natuurinterpretasie, eko-opvoeding en ervaringsopvoeding, maar vloei ook leer en aardonderwys.
Wildernesskole is gemik op privaat individue, skole, kleuterskole en buitemuurse onderwysinrigtings met seminare en projekte.
Hulle onderrig onafhanklik van groot beskermde gebiede en beskou die oorgange tussen wildernis, kultuur en beskawing as vloeibaar. Dit gaan daaroor om bewustheid te skep, die 'klein wildernis' te herken en te ontdek - let op voëlsang in plaas van motorgeluide, sien die goudvink op die distel langs die vullishoop, herken of 'n klipmarten of 'n kat onder die Motor sit.
Hierdie benadering het ook rolmodelle in die Verenigde State, waar Amerikaanse inboorlinge geleer het hoe om die vaardighede van verkenners, veldwagters en krygers in die 'stedelike oerwoud' te gebruik.
'N Netwerk van wildernisopvoeders, die WIND, bestaan ​​sedert 2000, en sedert 2007 was daar amptelike boskinders in Duitsland wat metodes om wildernisopvoeding gebruik te maak. Die 8 Shields Institute ontwikkel sedert 2009 'n internasionale struktuur vir wildernisopvoeders.
Hiermee word woestynopleiding al hoe meer professioneel.
Verdere opleiding is gerig op onderwysers, opvoeders, bioloë, bosbouers, naturopate en dokters wat met naturopatiese metodes werk, ergonomiese en gedragsterapeute, toergidse, mense wat in ekotoerisme werk en op almal wat in hierdie omgewing wil werk.
Die algemene fokus van verdere opleiding is:
- Basiese aspekte van natuurlewe, moontlike beroepsvelde, persoonlike ontwikkeling, individuele behoeftes van die deelnemers
- Tegnieke en vaardighede om die natuur maklik te laat leef
- Kennis van die natuurlike wêreld, diere en plante
- invloed van dieet
- vreedsame kommunikasie om hoër vorme van kommunikasie moontlik te maak.
- Tegnieke om spanne te lei
Diegene wat die opleiding suksesvol voltooi het, ontvang 'n sertifikaat en kan as 'n wildernisopvoeder werk, maar wildernisonderrig is nie 'n amptelike graad nie.
As u wil deelneem aan 'n vakleerling- of naweke-seminaar, is dit die beste om uit te vind oor die erns van die onderwysers.
1.) In watter konteks vind die seminaar / kursus plaas. Nasionale parkadministrasies en seminaarhuise van NABU, soos die NABU Academy Sunder, vereis professionele standaarde vir onderwysers.
2.) Watter vorige ondervinding het die onderwysers? Het u 'n toepaslike kursus voltooi, byvoorbeeld onderwyspos, biologie, bosbou, etnologie, geskiedenis, argeologie soos omgewingsopvoeding of ten minste 'n geloofwaardige loopbaan? Het u ervaring met inheemse kulture wat 'n kort reis na die VSA oorskry? Publiseer u in spesialistydskrifte? Dit spreek van 'n goeie agtergrond.
3.) Bied u in die eerste plek konkrete en verifieerbare modules in wildernistegnieke aan? Byvoorbeeld, die bepaling van voëlgeluide, die herkenning van spore van soogdiere, verskillende maniere om 'n vuur aan te steek?
Tweedens, gaan hul ideologiese leringe hand aan hand, byvoorbeeld deur aan te toon hoe ons ons sintuie kan verskerp deur hierdie werklike (!) Ervaring van die natuur en daarmee verband kan hou? Dan wys dit erns.
Of kan u nie 'n arend onderskei van 'n gordel nie, maar wel vertel van die gevoel van die "arend"? Vertel hulle van 'harmonie met die natuur', maar breek lewende takke af om 'n vuur aan te steek?
Dan is daar iets verkeerd - selfs geestelike leraars van sogenaamde primitiewe mense het 'n empiries versadigde kennis van die omliggende natuur, waaruit hul spiritualiteit afgelei is.
4.) Onderwysers beweer dat hulle geestelike rituele van Amerikaanse inboorlinge onderrig wat nie hierdie inboorlinge aan buitestaanders self oordra nie - 'rook die heilige pyp', 'dans van die berggeeste', 'herken Brujos', ens. En beloof dus die deelnemers 'hoër wysheid' "? Het die 'onderwyser' 'n droomvanger met 'n huilende wolf voor die volmaan agter die voorruit?
In hierdie geval word uiterste versigtigheid aanbeveel, omdat dit respek toon vir die mense wat in hierdie geestelike stelsels leef.
5) Word woestynopvoeding aangevul met bestanddele uit die 'verrassingsak' van postmoderne esoterisme soos 'Keltiese boomhoroscoop', 'engelgenesing', 'chakras' of 'genesing met die hand'? Daar is ook 'ontwekkende ervarings', soos volg: 'Op 'n sekere tydstip het ek as 'n bankklerk my werk ontbreek, na die Indiese reservaat gery, en die sjamaan het my verlig.'
Hou dan u hande af; tradisionele kulture is noodwendig pragmaties, en woestynopvoeding is radikaal gekant teen die postmoderne uittog uit die wêreld.
Met die veronderstelling van 'n gerekende onderwyser, verbreed die wildernisonderrig u horison op baie maniere: waar daar voorheen 'slegs bome' was, word 'n aparte mikrokosmos oopgemaak; hulle leer hul eie liggaam weer ken, wat ontwikkel het in die aanpassing tot hierdie woestyn; hulle leer in die praktyk dat ons beskawing uit die natuur ontstaan ​​het en nie daarsonder kan oorleef nie. Hulle ontwikkel selfvertroue: As die enjin toeslaan, die slimfoon misluk en daar nie 'n kiosk is nie, kan hulle kos insamel, 'n vuur aansteek en 'n skuiling oprig. Bo alles vind u die verbinding met die leefomgewing.
Moritz Busching: Avontuuropleiding op die gebied van natuur- en wildernisonderrig, AV Akademikerverlag, 2014
Hans-Joachim Schemel en Torsten Wilke: Kinders en natuur in die stad, Federale agentskap vir natuurbewaring (BfN), (verkry 13 Oktober 2019), BfN
Marina Robb, Victoria Mew, Anna Richardson: Leer met die natuur - 'n handleiding om kinders te inspireer deur buitelewe en aktiwiteite, UIT CAMBRIDGE LTD, 2015