Hoewel direkte, meganistiese verbande tussen biomerkerresponse en latere veranderinge op hoër organisatoriese vlakke nog ontbreek, dui die resultate daarop dat biomerkers wel die potensiaal het om as vroeë aanduiders te kan dien van sodanige veranderinge. 'n Wyse word voorgestel waarvolgens biomerkers in toekomstige risiko-assesseringskemas vir gronde ingesluit kan word en verdere navorsingsdoelwitte word uitgewys. Nou meer as ooit in die verlede gaan daar van die mensdom verwag word om deur regulatoriese strukture wat ook die reg insluit in te gryp ten einde die mens-omgewing-koppeling beter te bemiddel. 'n Aansienlike deel van hierdie regulatoriese ingryping sal op die beskerming van biodiversiteit moet fokus. Gedurende die 20ste eeu is toenemende relevansie in die (filosofie van die) wetenskap toegestaan aan die 'subjek' van kennis (i.e. die individuele wetenskaplike of 'n wetenskaplike gemeenskap). Dit berus egter op 'n karikatuur met die gevolg dat die ware kontraspunt moeilik aantoonbaar is. 'n Helder generiese definisie van die siel of gees as bewussyn intensionaliteit en vryheid kan help om die werklike twispunt tussen tradisionele en fisikalistiese beskouings na vore te bring.