Hy ruik die visserigheid wat van die see af aangespoel kom en wonder of sy kop begin losraak as hy die bierbottels hoor klap en die hops in sy neus opkruip. Sy voet haak vas net toe hy opkyk en ‘n jakkals onder die kameeldoringboom sien lê met ‘n tong wat druppels sweet uit hyg. Struikel struikel val hy tot die pad gelyk raak en hy ‘n bakkie van agter hoor aankom.
Agter op die bakkie moet hy gou nader aan die kap skuif, weg van die koue seelug se byt as hulle oor die laaste duin die dorp in ry. Die geur van Duitse brötchen slaan uit die bakkery op as die gekhakiede gids hom langs die straat aflaai. Dan drentel hy rustig af see toe en wag op ‘n bankie dat die vuur in die see verdrink, op sy eie – met die foon wat nooit lui nie.