Kontak van 29 April 2016 - Dit wat gebreek is - Lynnwood Gemeente
Gepubliseer deur Fay van Eeden op 6 Mei 2016 om 4:23
Paulus het die gemeente in Korinte op een van sy sendingreise gestig, soos ook al sy ander gemeentes. Op 'n volgende sendingreis doen hy weer daar aan, maar hierdie keer behandel die gemeente hom baie sleg, en gee hom 'n yskoue skouer. Wat presies daar gebeur het word nie beskryf nie, maar die effek op Paulus is duidelik: dit het hom geskok tot in sy diepste wese, en seergemaak soos min kere vantevore.
'n Tyd later stuur hy vir Titus om te gaan verneem wat in die gemeente aan die gang is. Titus kom terug met goeie nuus, die gemeente het tot inkeer gekom en is baie jammer oor hoe hulle vir Paulus hanteer het. Dit blyk toe dat 'n persoon die gemeente binnegedring het, en op een of ander manier die gemeente teen Paulus gedraai het, tot so 'n mate dat hulle hom verafsku het.
Hierdie teksgedeelte skryf Paulus nadat hy die nuus van Titus ontvang het. Sy blydskap is aanvoelbaar: hierdie verhouding wat so amper tot niet gegaan het, is herstel, daar het 'n mate van versoening plaasgevind.
Verbreekte en verbrokkelende verhoudings is moontlik een van die heel duidelikste tekens wat ons herinner daaraan dat daar fout is in die wêreld. Amper daagliks word ons gekonfronteer met verhoudings om ons wat soms vinnig, en ander kere stadig maar seker verdwyn tot niks. En die gevolge daarvan is baie keer aardskuddend. 'n Mens kan Paulus se woorde en terme gebruik om dit te beskryf, baie hartseer en pyn gaan daarmee saam.
Paulus onderskei tussen bedroef wees 'volgens die wil van God', en bedroef wees op 'n 'wêreldse manier'. In die Direkte Vertaling word die term berou telkemale gebruik. Dalk lê daar waarde in om twee woorde wat amper as wisselterme gebruik word, meer van mekaar te onderskei, om die terme 'skuldgevoel' en 'berou' van mekaar te onderskei.
Wanneer ek skuldgevoel het kan dit beteken dat ek weet, of daarvan bewus is dat ek die oorsaak is van gebeure of aksies wat gelei het tot skade vir iemand of iets anders. Met woorde of met dade het ek 'n wet gebreek, dalk 'n hart gebreek, of bloot of een of ander manier aanleiding gegee tot pyn of hartseer vir iemand anders.
Maar om skuld te erken, is nie dieselfde as om verantwoordelikheid te neem vir my aksies nie. Ek kan skuld erken, en trots wees daarop. Of, bloot net nie omgee oor die gevolge van dit waaraan ek skuldig is nie. Berou hê of berou toon is 'n groot stap verder as bloot skuldgevoel, dit is meer as net om te weet wat ek gedoen het, dit is om te verstaan wat ek gedoen het, om te verstaan wat dit aan ander mense gedoen het, om selfs te voel vir die persoon wat skade gelei het.
As skuldgevoel nie ontwikkel tot berou nie, kan dit baie maklik destruktief word. As ek vasgevang word in skuldgevoel, word dit mettertyd al hoe moeiliker om nie aan my en my posisie te dink nie, om nie net te dink oor hoe hierdie gebeure my lewe nou gaan beïnvloed nie. Dit kan so maklik gebeur dat ek dit as bloot vernederend ervaar om te vergewe te moet word, dat ek die persoon wat moet vergewe, begin verwyt, selfs haat. In plaas van besef wat ek gedoen het, in plaas daarvan om te begryp wat die gevolge van my aksies vir ander het, kyk ek vas in my ego wat op die grond lê.
Berou is iets heeltemal anders. As ek berou het, dan kan ek begin om die skade van die ander persoon bo my eie posisie te stel, om nie te dink aan hoe vernederend hierdie vir my is nie, maar aan wat my verantwoordelikhede nou is. Hoe maak ek reg, hoe lewe ek dat ek herstel makliker maak vir die persoon aan wie ek skade berokken het?
In plaas daarvan om die persoon aan wie ek verkeerd gedoen het te verwyt, selfs bitter te word, kan ek dalk relflekteer op my aksies, dalk sien wat aanleiding gegee het tot my aksies, en selfs kom tot by wysheid of insig, en kan ek volgende keer beter wees vir diegene om my.
Dit is baie makliker geskryf as gedoen. Wat is die heel moeilikste aspek daarvan om vergewe te moet word?