Feeling Things - Virtuele Galery 2021 - Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK)
Rust-en-Vrede Galery en Klei Museum
KKNK VIRTUELE GALLERY 2021, ONDERSTEUN DEUR ABSA
Ons omring onsself met materiële voorwerpe wat belaai is met herinneringe en emosies soos vreugde, hoop, verwondering, liefde, verlange en melankolie. Fisiese voorwerpe – soos die eie liggaam, of materiële besittings – plaas ons en definieer ons; tog, terselfdertyd, is dit in wese vir ons onbelangrik.
Ons emosies kan maklik deur die voorwerpe waarmee ons onsself omring gemanipuleer word, selfs meer wanneer 'n geliefde voorwerp verlore gaan.
Vir baie is die bekende teenwoordigheid van besittings 'n troos. Voorwerpe word nie net vanweë hul seldsaamheid, koste of historiese aura waardeer nie, maar omdat dit voorkom asof hulle aan ons lewens deelneem; hulle is huislik, deel van die roetine en daardeur ook deel van ons. Hul lang verbintenis met ons maak hulle die bewaarders van ons herinneringe. In hierdie wyse onthul ons besittings soms die eie ons aan onsself in 'n diepsinnige en onverwagse wyse.
Voorwerpe speel 'n sleutelrol in die simbolisering en verbinding van interaksie en verhoudings, terwyl dit ons eie identiteit, emosies en persoonlike narratiewe vorm. Die kunstenaars wat deelneem aan Feeling Things verken die emosionele verbintenis tussen voorwerp en eienaar en hulle put inspirasie uit die voorwerpe wat ons versamel.
Donavan Mynhardt, gebore in 1989, werk tans as grafiese ontwerper en kurator by die Rust-en-Vrede Galery en Klei Museum in Durbanville, Kaapstad.
In sy kuratoriese praktyk volg hy dikwels 'n emosionele en narratief-gebaseerde benadering en glo hy hartstogtelik in die empatiese en terapeutiese vermoëns van visuele storievertelling.
Mynhardt het 'n BA-graad in grafiese ontwerp (2011) aan die Noordwes-Universiteit se Potchefstroomkampus behaal en in 2015 'n MA in Kunsgeskiedenis aan dieselfde instelling verwerf.
Sedertdien werk hy saam aan projekte soos die National Portrait Award Competition, Art Exchange: Mexico, die Ceramics SA National Biënnale en die Ceramics SA Western Cape Regional-uitstalling. In 2019 dien hy op die beoordelingspaneel van die Vuleka National Art Competition.
ADELA FRIEDMANN is in die 1960's in die Verenigde Koninkryk gebore, het in die 1970's in Kaapstad grootgeword, in die 1980's 'n binnenshuise ontwerper geword en ontwerp tot die middel 1990's. As self-opgeleide kunstenaar skep Friedmann sedert die middel 1990's kuns uit klei en gemengde media en lei sy haar eie, sowel as kykers se aandag van die harde elemente van realiteit af.
Meer oor Adela Friedmann se kuns
Bekende voorwerpe vertroos ons. Kuns vertroos ons. In die hedendaagse onsekere wêreld smag ons daarna om deur die skoonheid, nostalgie en die tasbaarheid van voorwerpe waarvoor ons omgee en waarmee ons onsself omring vertroos te word.
Die erdewerk beeldjies Tally, Eldwin en Emine stel miniatuur speelgoed poppe voor – elk met 'n miniatuur skat van hul eie. Dié beeldjies bied 'n gevoel van gemak en fantasie, net soos hulle speelgoed-eweknieë. Bewyse toon dat poppespel areas in die brein aktiveer wat verband hou met sosiale prosessering en empatie, wat daarop dui dat poppespel kinders in staat stel om hierdie vaardighede te oefen, te gebruik en uit te voer, selfs wanneer hulle alleen speel. In 'n tyd waarin die wêreld wat ons eens geken het onderstebo gekeer is, dien Tally, Eldwin en Emine as 'n herinnering aan die belangrikheid daarvan om empaties en vriendelik teenoor onsself en ons medemens te wees.
Die steenwerk borde I Wished en I Saw dra die poppe-motief deur in 'n ander formaat, dié van papier en verteenwoordig beide melankolie en die ideaal.
Friedmann se abstrakte werke, Pink and Ochre en Positive, skakel in by die intuïtiewe, terapeutiese aspekte van spel.
ALESSANDRO PAPPADA is 'n voltydse kunstenaar wat in Durbanville woon. Hy het keramiek aan die Tygerberg Kunssentrum studeer, waarna hy keramiek as hoofvak onder leiding van Dr. Ralph Johnson by die Boland Kollege in Paarl neem. Pappada neem inspirasie uit geek-kultuur in die skep van sy ikoniese kunswerke wat funksioneel, humoristies en skulptureel is.
Meer oor Alessandro Pappada se kuns
As kinders het ons ons kreatiwiteit en verbeelding gebou en ontwikkel deur te speel en strokiesprente en spotprente te lees. Pappada se werk spruit uit die nostalgie van 'n kind uit die 1990's, toe speelgoed- en tegnologie handelsmerke soos Lego, Tamagotchi en Nintendo in die harte van vele van vandag se sogenaamde millennials ingekruip het.
Met die ikoniese Lego-handelsmerk as inspirasie, skep hy boublokke van keramiek in die vorm van potte, asook Lego-kop teeliggie kershouers. Hy sien Lego as 'n eenvoudige, dog kragtige kreatiewe hulpmiddel met oneindige skeppings-potensiaal. Sy kunswerke beklemtoon die belangrikheid van spel, want daarsonder kan ons nie leer hoe om werklik buite die boks te dink nie.
ALI NABAVI is in 1987 in Iran gebore. Op vyfjarige ouderdom begin hy ontwerp met eenvoudige swart potlood en oor tyd eksperimenteer hy met verskeie kunsvorms waaronder teater, poësie, letterkunde, skets, olieverf, beeldhouwerk met klei, hout- en houtdraaiwerk, mosaïek, sowel as die gebruik van herwinde materiale in sy kunswerk. Hy het in werklikheid sy intuïtiewe talent met enige soort materiaal, wat hom in staat sou stel om kuns met vreugde te skep, gebruik.
Met sy nuuskierige intellek, kreatiewe passie en avontuurlustige geesdrif, eksperimenteer Nabavi in meeste kunsvelde en -vorme en leer hy deur sy verkennings. Hy maak gebruik van navorsing en onafhanklike studie om voortdurend te ontwikkel en groei. Ondanks vroeëre pogings om in ander rigtings soos wetenskap, ingenieurswese, motorwerktuigkunde, sowel as die menswetenskappe te studeer, het dit onvermydelik geword dat kuns sy hartsbegeerte is.
Nabavi is opgelei deur kunstenaar Behzad Ajdari, president van die Vereniging van Iranse erdewerk, saam met wie hy vir drie jaar gewerk het, asook deur Farzad Faraji, visepresident van die Vereniging van Iranse erdewerk. Hy verhuis in 2016 na Suid-Afrika.
Meer oor Ali Navabi se kuns
Keramiekbeeldhouer, Ali Nabavi, fokus op die antropomorfiese eienskappe wat ons geneig is om op voorwerpe te projekteer om sin van die wêreld te maak. Sy werke vir Feeling Things neem 'n ernstiger, sosiopolitiese benadering.
Victim I, die oorlog-kopbeeld: Goedgelowige en onskuldige mense is die ware slagoffers van politiese- en godsdiensoorloë. Hulle word deur magbehepte politici en fanatiese godsdienstige leiers misbruik vir hul eie verwronge wêreldsiening. Die gewone mens is nog altyd gebreinspoel en gebruik om wrede oorloë te veg vir die gevestigde belange van handel, nasies, stamme en godsdienste. Hulle word self voorwerpe, gesien as nuttig totdat dit maklik weggegooi en vergeet kan word – 'n middel tot 'n doel.
Victim 2, toegesluit! Vasgekeer in probleme, gedagtes en vrese – daar is geen uitweg nie! Dit is so maklik om te val vir die verkeerde advies, ingesteldheid of oortuiging wat nie 'n probleem sal oplos nie, maar 'n mens se gedagtes in die duisternis kan toesluit. Die strewe na 'n stabiele ingesteldheid beperk 'n mens tot 'n gevangenis van selfvernietiging en de-individualisering.
CHUMA MAWENI, 'n meester van handgemaakte keramiek, se kenmerkende benadering kombineer kontemporêre handgerolde vorms wat met presiese, patroonagtige insnydings gemerk is. Vanuit sy ateljee in Woodstock, Kaapstad, maak hy pragtige keramiekhouers en meubels, laasgenoemde vind hul grootste vorm tot nog toe in sy gesogte Imbizo-reeks tafels, sytafels en stoele.
Maweni voltooi in 2002 'n BTech-graad in keramiek aan die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit en bied daarna vir 'n paar jaar keramieklesse aan landelike vroue in 'n program vir armoedeverligting wat deur die Raad vir Wetenskaplike en Nywerheidsnavorsing aangebied word. Hy verhuis in 2006 na Kaapstad om by Art in the Forest, 'n keramiekateljee, galery en uitreiksentrum wat deur pottebakker Anthony Shapiro bestuur word, te werk. Daar was hy 'n mentor vir ander keramiekwerkers terwyl hy sy eie styl aangepas het, en plaaslike aandag vir sy reeks traanvormige voorwerpe en keëlvormige potte getrek het. Met dieselfde put-vuur tegnieke wat Nguni-stamme voor hom gebruik het, het sy werk se donker, poreuse oppervlaktes, opvallende silhoeëtte en rokerige geur hom gevestig as 'n duidelike kontemporêre keramiekkunstenaar wat toegewy is aan sy kunsvlyt.
Meer oor Chuma Maweni se kuns
"Die idee van traanflesse het by my opgekom in 'n oomblik wat die lewe my ondergekry het. Een oggend in my ateljee skets ek op 'n doek-tafel toe 'n traan uit my oog val. Die traanvorm het meer uitgestaan…"
Maweni se traanflesse is 'n uiters persoonlike skepping en dien metafories as flesse om geheime, vrese en smarte binne te hou, terwyl hulle ontwerp hoop en gerustheid uitstraal – 'n omgekeerde Pandora-boks.
ELLA CRONJÉ is 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar en beeldhouer in Kaapstad. Voordat sy haar beroep op die gebied van beeldende en toegepaste kunste gevestig het, het sy vir 14 agtereenvolgende jare in keramiekproduksie en -ontwerp gespesialiseer. Dit was gedurende hierdie konstruktiewe jare as 'n voltydse keramiekkunstenaar dat sy baie van die kenmerkende prosesvaardighede (sowel as die tegniese vaardigheid) aangeleer het wat haar nou in staat stel om 'n verskeidenheid omstrede beeldhouwerke te skep. Haar inspirasie is 'n toenemende oorvloed idees wat verband hou met fabels, mitologie, sielkunde en filosofiese werke. Sy is gefassineer en word sterk beïnvloed deur vertelkuns, veral as die verhaal wat vertel word onvoorspelbaar en ongesensureerd deur rasionele persepsie en/of logiese sensorskap is.
Meer oor Ella Cronjé se kuns
"Die sluiting van alle geleenthede tydens die pandemie het 'n harde knou toegedien aan wat waarskynlik my gunsteling vorm van vermaak is: teater. Dis nie net die opvoering wat ek mis nie, maar ook die ritueel van aantrek, vriende ontmoet vir drankies en die opwindende afwagting om na 'n tydelike, onbekende bestemming vervoer te word.
Die bedrywe is elk verhale wat van aangesig tot aangesig, mens tot mens vertel word, en is magiese konkoksies van 'wat gebeur, gebeur nou hier' (om nooit twee keer op dieselfde manier herhaal te word nie). My werk, Till the Fat Lady Sings, is 'n ode aan almal in dié bedryf. Julle optredes word baie gemis en terwyl die 'Fat Lady' 'n pouse neem, sien ek daarna uit dat sy weer hardop sal sing."
EVERT ESTERHUIZEN is 'n argitek en medestigter van E+S Architects. Hy is hoofsaaklik selfopgelei en word geïnspireer deur die uitbundige vryheid van waterverf, akriel en ink. Hy geniet stedelike sketse, maar sy werk het ontvou tot intuïtiewe abstrakte filosofiese nadenke.
Meer oor Evert Esterhuizen se kuns
Evert Esterhuizen se werk word geïnspireer deur die self-gesentreerde bevrediging waarop voorwerpe of konsepte (soos tyd) sinspeel:
Longing for a Different Day is aangevuur deur die innige begeerte dat dit nie Donderdag moet wees nie, maar ook dat die dag nie blou moet wees nie. Verlange na 'n dag van inspirasie en tevredenheid; energie en hoop. In die skildery is vandag nie só 'n dag nie. Donderdae en Dinsdae is die uitdagendste: Dinsdag het die energie sedert die naweek reeds begin verdwyn en teen Donderdag is dit nog nie tyd om te ontspan vir dit wat Vrydag inhou nie. Die figuur wil net hê dat dit enige ander dag van inspirasie moet wees… nie 'n blou Donderdag nie.
Sak Saam met my Weg? stel 'n oorgrote bank voor, 'n Vrydagmiddag net voor skemer met goeie geselskap en wyn – die perfekte herinnering. Die figuur nooi ander na hierdie wêreld – 'n plek van gemak, grootoog drome en die innige bevrediging van woordlose ontspanning by die huis, saam met jou mens.
Sak Saam met my Weg?
GEENA WILKINSON is in 1994 in Kaapstad gebore, waar sy tans woon en werk. In 2016 voltooi sy haar BA-graad in Beeldende Kuns aan die Michaelis School of Fine Art aan die Universiteit van Kaapstad (UCT) cum laude. In 2019 keer Wilkinson terug na UCT as 'n Andrew W. Mellon-skolier om 'n honneursgraad in kuratorskap by die Centre for Curating the Archive te voltooi, waar sy eersteklas slaag en lidmaatskap aan die Golden Key International Honor Society verwerf.
Haar werk funksioneer as stillewes wat spreek tot die verloop van tyd, en poog om die sosiale ruimte wat dit omvat, te bewaar. Sy put inspirasie uit die nostalgie wat in herinneringe omsluit is en breek die waargenome lineêre projeksie van die verlede om die ruimte tussen utopie en werklikheid te betree. Deur haar werk dokumenteer Wilkinson dit wat meestal as buite die geskiedenis beskou word maar deur die argief gekonstrueer word en tog sentraal staan in die alledaagse lewe. Daar is 'n deurdringende afwesigheid in haar argief van stillewes.
Piekniekfeeste word 'n bietjie te netjies uitgelê en straal onheilspellende spanning uit omdat dit smeek om nie versteur te word nie. In Jana Terblanche se woorde is dit "soetgoed wat jy nie kan eet nie, lippe wat jy nie kan aanraak nie." Terblanche brei hierop uit: "Hierdie speelse ontkenning van ons primêre begeerte vir kuns om aangenaam te wees lok 'n mens uit eerder as om bevredigend te wees. Dit herinner die kyker daaraan dat kuns nie bloot bestaan om aan ons te gee wat ons wil hê nie." (2019)
IAN ENGELMOHR is 'n opkomende keramiekkunstenaar uit die Paarl wat in sy vroeë 30s met keramiek begin werk het.
Meer oor Ian Engelmohr se kuns
Die lyn van persoonlike herinnering, van dinge wat was en wat ons verloor het, is 'n belangrike faktor in Engelmohr se werk.
Dit is 'n herinnering aan die skoonheid in die ontwerp van alledaagse dinge wat so maklik weggegooi of misgekyk kan word – 'n baksteen gepleister met sement, plastiekdeksels wat agter in die Tupperware-kas vergeet word, of die deksel van 'n munisipale waterkraan-bedekking waaroor ons daagliks loop, en tog nooit regtig herken of sien nie.
LUCKY BONGANI MAHLANGU is in 1990 in Daveyton, 'n informele nedersetting in die ooste van Johannesburg gebore. Hy is 'n selfopgeleide tatoeëer-kunstenaar en skermdrukker en het in 2018 by die Artist Proof-ateljee ingeskryf. Mahlangu werk in verskillende media, insluitend film-, mode-, beeldhouwerk- en juweliersontwerp, en met gevonde materiaal en voorwerpe wat hy versamel.
Meer oor Lucky Bongani Mahlangu se kuns
Lucky Mahlangu se werk, Ode To My Mother, weerspieël die harde alledaagse realiteite wat swart vrouens in sy samelewing verduur – om kinders as enkelouers op te voed en die broodwinners te wees. Hy werk met ets om sy persoonlike herinneringe as kind van 'n vroulike enkelouer uit te beeld. Hierdie herinneringe is in sy gedagtes en op die bord 'geëts'. Hy het ook linosnee geïnkorporeer om verhale wat sy moeder en ander vroue huldig, te ontbloot en uit te beeld. Hy verwys na dekoratiewe en funksionele huishoudelike voorwerpe wat simbolies van die belangrikheid van die rol van vroue in die samelewing is.
Sy kunswerke is saamgestel om 'n verhaal te vertel met behulp van persoonlike en huishoudelike voorwerpe wat noodsaaklik, basies en van onskatbare waarde is, om sy herinneringe aan grootword in die informele nedersetting, persoonlike swaarkry en sy moeder, te herbou. Hierdie eenvoudige huishoudelike voorwerpe is vir hom kosbaar en word met groot sorg en vaardigheid geteken om hul persoonlike waarde en belangrikheid te beklemtoon.
Die leë bord en lepel in Fasters Live Longer simboliseer die basiese behoeftes van mense in ons land waaraan daar nie voldoen word nie. Die insluiting van speelkaarte is gemik op die waarneming van hoe broodwinners – vroue – soms deur hul lewe moet maneuver deur kanse te waag, soms tot hul eie nadeel, om 'n volhoubare lewe te verseker.
MARIKE KLEYNSCHELDT is 'n selfopgeleide kunstenaar van Durbanville wat spesialiseer in realistiese akriel stillewes. Kleynscheldt is gefassineer deur fabels, mitologie, bygelowe en legendes, en sy gebruik dit om haar alledaagse voorwerpe met diepsinnigheid en fantasie te deurdring. Haar doel is om lewende beelde te skep wat aanloklik is om na te kyk met lae detail vir die kyker, en verskillende lae van betekenis om in te delf.
Meer oor Marike Kleynscheldt se kuns
Kleynscheldt se onderwerp het uitgebrei van sentimentele stillewes tot komplekse komposisies wat 'n dieper verhaal vir die kyker geskep het, asook 'n effens meer vertellende portret van die kunstenaar self skets.
In Disorder probeer sy die silwer randjie in 'n jaar van chaos vind, om op die positiewe te fokus en die mooiheid raak te sien wat uit wanorde kan ontstaan.
MAX KUIJERS bou beeldhouwerke met hout, metaal en verf, sowel as 'n groot verskeidenheid gevonde voorwerpe. Hierdie weggooigoed word in sy unieke karakters geïnkorporeer – cyborgs, wrede monsters, of snoesige bekendes. Sy uiteenlopende span sluit seemonsters, cowboys en kriptiede in.
Kuijers se stukke hout, stukkies yster, fietsonderdele, skroewe, moere en boute help dikwels om die uitkoms van die kunswerk te bepaal. Herkenbare bedryfsvoorwerpe word weer toegepas in vreesaanjaende aanhangsels, robot bolywe en bioniese tande, asof dit altyd hul lot was.
Kuijers is geïnspireer deur kunstenaars soos Jimmy Durham en Norman Catherine en die CGI-animasie van ateljees soos Pixar of televisieprogramme soos Adventure Time en Gamma-Go. Die plesier wat hy ervaar om splinternuwe wesens te voorskyn te bring uit watsenaams en ander dinge, is duidelik te sien in hul eiesinnige persoonlikhede en onberispelike afwerkings.
Meer oor Max Kuijers se kuns
Kuijers is geïnteresseerd in hoe alledaagse en bekende voorwerpe gemanipuleer en verander kan word tot unieke wesens wat voorheen nog net in sy verbeelding bestaan het. Hy geniet die beperkings en moontlikhede wat hierdie voorwerpe besit, en is geïnteresseerd in hoe hy die verskillende moontlikhede en beperkings op oorspronklike, betowerende, of steurende maniere kan benut.
Kuijers blaas nuwe lewe in alledaagse, dikwels weggegooide voorwerpe deur eienaardige en innemende karakters daaruit te vorm.
SHENAZ MAHOMED is 'n kurator en kunstenaar in Pretoria gebore in 1992. Sy het haar BA (2014) en MA (2019)-graad in Beeldende Kunste aan die Universiteit van Pretoria (UP) verwerf. Sy was vier jaar kurator by die Fried Contemporary Art Gallery. Mahomed is nou die kuratoriale assistent en logistieke bestuurder by die Javett Kunssentrum aan UP.
Haar praktyk behels 'n reflektiewe lees van tradisionele Islamitiese visuele vorms van kuns en geskrewe teks as 'n manier om hedendaagse ontmoetings te kommunikeer. Haar daaglikse beoefening van godsdiens en rituele word ondersoek deur verhoudings en spore van haar optrede in kunsvoorwerpe te karteer.
Meer oor Shenaz Mahomed se kuns
Met die huidige wêreldwye krisis in ag geneem en die navigasie van lewe tydens 'n pandemie, fokus Shenaz Mahomed op die konsep van voorsorg en lesse wat uit die geskiedenis geleer kan word. Sy het spesifiek gekies om met boeke uit haar kinderjare te werk om te dui op 'n onskuld en naïwiteit in hoe ons die geskiedenis beskou en hoe ons die herhaling daarvan hanteer. Oldest Trick in the Book beklemtoon hoe ons in situasies dobbel met die beperkte kennis wat ons het – die uitknipsels is strategies geplaas om ons begrip en sienings van hierdie voorwerpe te openbaar, te verberg en te verdraai.
Keramiekkunstenaar SONJA KASTNER is in Namibië gebore waar sy op 'n smal strook land tussen die woestyn en die oseaan grootgeword het – altyd gefassineer deur die skynbaar eentonige, maar tog veranderende teksture, patrone en kleure van die landskap. Dit het haar geïnspireer om 'n loopbaan in kuns en ontwerp te volg.
Nadat sy haar diploma in Tekstielontwerp aan die Ruth Prowse Skool vir Kuns voltooi het, het sy 15 jaar lank as ontwerper en reekskoördineerder vir 'n groot materiaalfabriek in Kaapstad gewerk. Gedurende hierdie tyd het sy ook 'n passie vir klei ontwikkel en verskeie kursusse en werksessies bygewoon om meer oor hierdie medium te leer. Sy het die geleentheid gekry om plaaslik en internasionaal uit te stal. In 1996 besluit Kastner om haar passie vir klei en keramiek voltyds na te streef. Sy is tans besig om die proses van litografiese drukwerk te ondersoek, waarop gefotostateerde beelde en tekeninge op klei oorgedra kan word, gebaseer op die afstoting van water en olie. Dit stel haar in staat om haar liefde vir ontwerp en kleur te kombineer om eenmalige, vreemde werke te skep, altyd met 'n verskuilde boodskap oor die dinge wat haar inspireer, hetsy waarnemings oor die alledaagse lewe, menslike oorwinnings en mislukkings, die natuur, plante of die omgewing.
Meer oor Sonja Kastner se kuns
Soms is 'n bord nie net 'n bord nie. Dit word dikwels oorgesien as bewaarders van vreugde en nostalgie. Die tradisie van borde breek, is byvoorbeeld simbolies van hoe die Grieke die vreugdes van die lewe vier – spontane en verganklike vreugde. Kastner vang voorbeelde van hierdie simboliese vreugde in haar illustratiewe reeks borde vas. Die doel van haar kuns is om te vermaak, om 'n emosie te ontlok, of net om 'n dowwe muur op te helder. Bo dit alles dien haar werk as herinnering om onsself nie té ernstig op te neem nie, want selfs die mees eenvoudige vreugde het die vermoë om ons geestelike welstand te volhou.
VUSI BEAUCHAMP studeer drukkuns en skilderkuns aan die Tshwane Universiteit vir Tegnologie, en grafiese ontwerp aan Damelin. As kunstenaar, multimedia-ontwerper en kunsdirekteur beskryf hy sy werk as omvattend. Beauchamp se skilderye word met behulp van verskillende metodes geskep, insluitend spuitverf en sjabloonwerk, asook materiale soos kryte, houtskool, olie stokkies en akrielverf.
Sy werk lewer kommentaar op sosiale kwessies, politiek en gebeure waaruit die huidige Suid-Afrikaanse sosio-politieke landskap bestaan.
Hy werk en woon tans in Johannesburg en Pretoria, met 'n ateljee in August House.
Meer oor Vusi Beauchamp se kuns
Vusi Beauchamp verken die verwarrende sfeer van vryheid van spraak en die satiriese reaksies op komplekse rassevertellings in Suid-Afrika. Mask of the Living Land kan gesien word as 'n voorbeeld van die sosio-politieke kompleksiteit van sy werk; veral gegewe die huidige gesprekke rondom grondhervorming. Maskers, in die milieu van die huidige wêreldwye pandemie, is voorwerpe van kontroversie: 'n simbool van sensuur en skeiding, maar ook van sorg en beskerming. Afrika-maskers is egter moontlik die mees bewonderde en bekende kunsvorm van Afrika. Dit is 'n idee en 'n vorm. Die kunsgevoel van Afrika-maskers is vanselfsprekend, maar vir die kunstenaars wat dit skep het dit 'n veel dieper betekenis as die oppervlakkige skoonheid.
Oor die algemeen is die maskervorm 'n fisiese meganisme van transformasie waardeur die draer 'n nuwe entiteit aanneem wat hom in staat stel om invloed te hê op die geeste op wie hy 'n beroep doen, of wie hy dank.
Die Westerse kyker word dikwels onkant betrap deur die emosies wat 'n masker kan ontlok. Ons geïnteresseerdheid kan vinnig omskep word in 'n kragtige verbinding wat nie gereeld ervaar word in ons gedistansieerde wêrelde nie. Met so 'n kragtige emotiewe voorwerp, diep gewortel in die Afrika-tradisie, voeg Beauchamp se keuse van masker nóg 'n ingewikkelde laag van vertellings by die voortdurende post-koloniale gronddebat.
― Donovan Mynhardt
Rust-en-Vrede Galery en Klei Museum is 'n geregistreerde nie-winsgewende organisasie wat deur die Durbanville Kultuurvereniging bestuur word. Dit is oorspronklik in die 1840's gebou as 'n gevangenis- en polisiehoofkwartier. Die gebou het 'n lang geskiedenis, en die funksie daarvan het deur die jare heen ontwikkel van landdroshof tot semi-losstaande behuising, tot kuns- en kultuursentrum in die gemeenskap. Die gebou is in 1984 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar en dien al amper 40 jaar as 'n gevestigde kunsgalery en museum.
Die museum bevat 'n eksklusiewe, hoofsaaklik eietydse versameling van Suid-Afrikaanse keramiek wat die verskillende tegnieke van vervaardiging, versiering en vuur verteenwoordig. Dit is baie toepaslik in die geskiedenis van Durbanville omdat van die beste kleigroewe en baksteenvelde in die Wes-Kaap destyds hier geleë was. Dit was hierdie aspek van Durbanville se geskiedenis wat die stigting van 'n kleimuseum geïnspireer het, wat die eerste van sy soort in Suid-Afrika was. Maarten Zaalberg was die voorsitter van die museum-subkomitee, wat die veldtog na die stigting van 'n kleimuseum begin het. Dit is amptelik op Sondag, 26 Oktober 1986 deur die bekende meester pottebakker, Esias Bosch, geopen.