Geverfde en vergulde mummiekas van 'n baba (illustrasie) - Inligting
Geverfde en vergulde mummiekas van 'n baba
Elmer J. McCurdy (1 Januarie 1880-7 Oktober 1911) was 'n Amerikaanse bank- en treinrower wat in 'n skietgeveg met die polisie dood is nadat hy 'n Katy Train in Oklahoma in Oktober 1911 beroof het. , is sy gemummifiseerde lyk eers in 'n begrafnisonderneming in Oklahoma uitgestal, en daarna 'n vaste deel van die rondreisende karnaval- en syvertoningbaan gedurende die 1920's tot die 1960's. Nadat hy verskeie kere van eienaarskap verander het, het McCurdy se oorskot uiteindelik beland in die vermaaklikheidsgebied The Pike in Long Beach, Kalifornië, waar hulle deur 'n filmspan ontdek is Die man van ses miljoen dollar en in Desember 1976 positief geïdentifiseer.
In April 1977 is Elmer McCurdy se lyk begrawe op die Summit View Cemetery in Guthrie, Oklahoma.
Die Vallei van die Goue Mummies en 'n magdom kennis oor ons antieke verlede
In 1996 is 'n verstommende ontdekking in Egipte gemaak. Argeoloë het 'n nekropolis van twee vierkante myl ontdek wat 'n aantal belangrike grafte bevat het. By die eerste opgrawing is gevind dat vier van die grafte 105 goed bewaarde mummies bevat, waarvan baie ingewikkelde goue maskers bevat, en daarom staan ​​die begraafplaas bekend as 'Vallei van die Goue Mummies'. Die aanvanklike ontdekking was egter net die punt van die ysberg, aangesien daar vermoedelik tot 10 000 mummies binne die begraafplaas kan lê.
Die mummies is ontdek deur dr. Zahi Hawass en sy span by Bahariya Oasis, ongeveer 380 km wes van die piramides. 'N Wag met die naam Abdul Megoud het 'n donkie gejaag toe die donkie se been deur 'n gat in die grond geval het. Toe Megoud deur die gat loer, sien hy goud in die verte blink. Dit was duidelik dat dit 'n belangrike ontdekking was, maar die plaaslike oudhede -inspektoraat by die Bahariya -oase het nie die hulpbronne gehad om die gebied op te grawe nie. Die direkteur van die SCA -kantoor by Bahariya Oasis, Ashry Shaker, het dr Hawass gekontak om te vra dat sy span kom inloer. Dr Hawass kon nie dadelik sy opgrawingsplek in Giza verlaat nie, en daarom het hy versoek dat die ouditinspeksie die voorlopige ondersoek van die gebied doen. Hierdie voorlopige opname het gelei tot die ontdekking van vier grafte, en uiteindelik was dr. Hawass op pad om 'n opgrawing op groot skaal te doen.
Dr Hawass ondersoek 'n graf in die Vallei van die Goue Mummies. Beeldbron .
Dr Hawass se span ontdek 105 mummies binne vier grafte wat dateer uit 332 vC. Elkeen van die 105 mummies val in een van vier kategorieë:
Mummies bedek met kartonne
Mummies in antropoïde kiste
Mummies toegedraai met linne.
Die vergulde mummies sou die rykste inwoners van die omgewing gewees het, waarskynlik handelaars en hul gesinne. Dit word bewys deur hul mummies wat versier is met vergulde maskers en borskaste, wat die meeste nie sou kon bekostig nie. Die tweede tipe mummie is gevind toegedraai in linne met geverfde kartonne wat hul kop en bolyf bedek. Hulle het oë gehad wat so lewensgetrou was dat hulle van die graafmachines ontsenu het. Die derde tipe mummie is gevind in 'n antropoïde kis, 'n kis van erdewerk en versier met 'n menslike gesig. Laastens was daar linne -toegedraaide mummies, wat redelik swak toegedraai was in vergelyking met die ander. Dit was waarskynlik lede van die laer klas van die samelewing.
Mammie met 'n vergulde masker en 'n kartonbordplaat, Valley of the Golden Mummies, Egipte. Beeldbron.
In sommige gevalle is daar gevind dat 'gesinne' saam ter ruste gelê is, insluitend moeders, vaders en kinders. Een vroulike mummie is ter ruste gelê met haar kop liefdevol gedraai na 'n mannetjie, vermoedelik haar man. Waar maskers en vergulding teenwoordig was, was dit baie uitgebrei, met godsdienstige tekeninge en afbeeldings, benewens die gedetailleerde gesigte. Saam met die mummies het die span van dr Hawass baie artefakte ontdek, insluitend aardewerk, armbande, oorbelle en muntstukke. Die juweliersware bestaan ​​uit verskillende materiale, waaronder silwer, koper, brons, fajance en ivoor. Daar was klei -beeldjies wat vroue as moeders voorstel, wat waarskynlik vrugbaarheid simboliseer. Daar was ook standbeelde wat rouklaers uitbeeld wat vir ewig oor die oorledene geplaas is om te "huil". Die graafmachines het ook klein glaskanne gevind wat leeg was, maar vermoedelik 'simboliese' trane bevat het wat vir die oorledene gestort is. Ongelukkig bevat die grafte geen inskripsies nie, dus is dit onmoontlik om te weet wie die mummies is.
Binne in die graf in Valley of the Golden Mummies. Beeldbron .
Sedert die eerste opgrawing is meer as 200 mummies binne die begraafplaas gevind. Alhoewel die gebrek aan opskrifte dit moeilik maak om die identiteit van elke mummie te bepaal, het die ontdekking baie onthul oor die geromaniseerde Egiptiese kultuur, en veral hul begrafnispraktyke. Die verskille in mummifikasie beklemtoon die vlak van die samelewing waaruit elke mummie gekom het, en die besonderhede van die maskers en vergulding toon dat daar baie sorg bestee is om 'n behoorlike begrafnis vir die oorledene te verseker. As 'n donkie nie in 1996 deur die sand geval het nie, is dit moeilik om te sê hoe lank hierdie mummies onder die grond weggesteek kon bly. Dit bring 'n besef tot stand dat as dit oor ou beskawings kom, daar soveel is wat ons nog nie ontdek het nie, sommige daarvan miskien onder die grond waarop ons loop.
Voorgestelde foto: Een van die mummies wat in die sogenaamde Valley of the Golden Mummies gevind word. Beeldbron: Bensozia.
Terwyl baie kulture regoor die wêreld probeer fokus op die behoud van die dooie elite, het die Chinchorro -tradisie mummifikasie op alle lede van hul samelewing uitgevoer, wat hulle argeologies betekenisvol gemaak het. Die besluit van egalitêre behoud word bewys deur die mummifikasie van die relatief minder produktiewe lede van die samelewing (dit wil sê diegene wat nie kan bydra tot die welsyn van ander bejaardes, kinders, babas en misgebore fetusse nie). Dit is dikwels so dat kinders en babas die mees uitgebreide mummifikasiebehandelings ontvang het.  
29% van die bekende Chinchorro -mummies is natuurlik gemummifiseer. Die vroegste een, die Acha -man, dateer uit 7020 vC. 
Daar word vermoed dat die kunsmatige mummies van Chinchorro die eerste keer omstreeks 5000 vC verskyn het en 'n hoogtepunt bereik het rondom 3000 vC. Dikwels is Chinchorro -mummies uitgebrei voorberei deur die interne organe te verwyder en te vervang met groente vesel of dierehare. In sommige gevalle verwyder 'n balsem die vel en vleis uit die dooie liggaam en vervang dit met klei. Radiokoolstofdatering onthul dat die oudste antropogenies gemodifiseerde Chinchorro -mummie die van 'n kind was van 'n plek in die Camaronesvallei, ongeveer 97 km suid van Arica in Chili, en dateer uit ongeveer 5050 vC. Die mummies is tot ongeveer 1800 vC voortgebou, wat hulle kontemporêr maak met die Las Vegas -kultuur en die Valdivia -kultuur in Ecuador en die Norte Chico -beskawing in Peru.
Sedert 1914, toe Max Uhle met sy werk in Arica begin het, is na raming 282 mummies deur argeoloë gevind.  Morro-I, aan die voet van die Morro de Arica, onthul 96 liggame by die ongestratifiseerde (dit wil sê, daar is geen waarneembare lae stratigrafie nie, wat relatiewe dateringstegnieke belemmer), meestal los sand op die helling van die heuwel. Vier-en-vyftig volwassenes is gevind: 27 vroue, 20 mans en 7 van onbepaalde geslag. 42 kinders is ook gevind: 7 vroue, 12 mans, 23 onbepaald.  Hierdie steekproefgrootte dui daarop dat die Chinchorro nie die voorkeur gehad het om die een geslag bo die ander te mummifiseer nie.
Die mummies het moontlik gedien om die siel te help om te oorleef en om te voorkom dat die liggame die lewendes skrik.  'n Meer algemeen aanvaarde teorie is dat daar 'n soort voorouerkultus was,  aangesien daar bewyse is van beide die liggame wat saam met die groepe reis en in ereposisies geplaas is tydens groot rituele en 'n vertraging in die finale begrafnis self .  Die liggame (wat altyd in die verlengde posisie gevind is) is uitgebrei versier en gekleur (selfs later geverf), en word vermoedelik versterk en verstyf om op rietrommels gedra te word en gevolglik vertoon te word.  Aangesien die samelewing 'n voorkeramiese en 'n bietjie nomadiese samelewing is, is dit egter ietwat moeilik om deur argeologiese verslae die redes te bepaal waarom die Chinchorro die behoefte gevoel het om die dooies te mummifiseer.
Die verteenwoordigers van die Chinchorro -kultuur is bepaal deur mitochondriale haplogroep A2. 
Dr. Bernardo Arriaza is 'n Chileense fisiese antropoloog wat baie kennis oor Chinchorro -mummifikasie bygedra het. Vanaf 1984 het hy talle studies oor die onderwerp gepubliseer. In 1994 het Arriaza 'n klassifikasie van die Chinchorro -mummies opgestel wat wyd gebruik word.  Sy boek "Beyond Death: The Chinchorro Mummies of Ancient Chile  "is deur die Smithsonian gepubliseer en ook in Spaans vertaal.
Voorbereiding van mummies Redigeer
Terwyl die algemene manier waarop die Chinchorro hul dooies gemummifiseer het, deur die jare verander het, het verskeie eienskappe deur hul geskiedenis konstant gebly. In opgegrawe mummies het argeoloë gevind dat vel en alle sagte weefsels en organe, insluitend die brein, uit die lyk verwyder is. Nadat die sagte weefsels verwyder is, versterk die bene terwyl die vel met groente gestop is voordat die lyk weer bymekaargemaak word. Die mummie het 'n kleimasker gekry, selfs al was die mummie al heeltemal gedroog in gedroogde klei, 'n proses wat die liggaam toegedraai was in riete wat 30 tot 40 dae lank uitgedroog het.
Uhle verdeel die tipes mummifikasie wat hy gesien het in drie kategorieë: eenvoudige behandeling, komplekse behandeling en modderbedekte mummies. Hy het geglo dat dit chronologies plaasgevind het, en die mummifikasieproses word mettertyd meer kompleks.  Sedertdien het argeoloë hierdie verduideliking uitgebrei en (meestal) ooreengekom op die volgende tipes mummifikasie: natuurlike, swart, rooi, modderbedekte en verbandmummies.   Mummifikasie kan ook beskryf word as ekstern voorberei mammies, intern voorberei mummies (Egiptiese Pharos), en gerekonstrueer mummies (die Chinchorro), volgens die Argeoloë van die Andes.  Verder blyk dit dat die tipes mummifikasie wat gebruik word, met mekaar oorvleuel, en dat mummies van verskillende tipes almal in dieselfde graf gevind is.  Die twee mees algemene tegnieke wat gebruik word by Chinchorro -mummifikasie, was die swart mummies en die rooi mummies.
Natuurlike mummifikasie Redigeer
Van die 282 Chinchorro-mummies wat tot dusver gevind is, was 29% daarvan die resultate van die natuurlike mummifikasieproses (7020 vC-1300 vC).  In die noorde van Chili bevoordeel omgewingstoestande die natuurlike mummifikasie baie. Die grond is baie ryk aan nitrate, wat in kombinasie met ander faktore, soos die droogheid van die Atacama -woestyn, organiese bewaring verseker. Soute stop bakteriegroei, die warm, droë toestande vergemaklik vinnige uitdroging en verdamp alle liggaamsvloeistowwe van die lyke. Sagte weefsels word gevolglik droog voordat hulle verval en 'n mummie wat natuurlik bewaar word, oorbly.  Alhoewel die Chinchorro -mense nie die lyke kunsmatig gemummifiseer het nie, is die lyke steeds begrawe toegedraai in riete met grafgoed. 
Die black mummy tegniek Edit
Die swart mummietegniek (5000 tot 3000 vC) het behels dat die liggaam van die dooie uitmekaar gehaal, behandel en weer saamgestel is. Die kop, arms en bene is uit die stam verwyder, die vel is ook dikwels verwyder. Die liggaam is hitte gedroog, en die vlees en weefsel is heeltemal van die been verwyder met behulp van klipgereedskap. Bewyse bestaan ​​dat die bene deur warm as of steenkool gedroog is. Na die samestelling is die liggaam bedek met 'n wit aspasta, wat die gapings gevul het met gras, as, grond, dierehare en meer. Die pasta is ook gebruik om die persoon se normale gelaatstrekke in te vul. Die persoon se vel (insluitend die gesigvel met 'n pruik van kort swart menslike hare) is op die liggaam aangebring, soms in kleiner stukke, soms in 'n byna hele stuk. Seeleuvel is soms ook gebruik. Daarna is die vel (of, in die geval van kinders, wat dikwels hul vellaag ontbreek, die wit aslaag) geverf met swart mangaan wat hul kleur gee. 
Die rooi mummie tegniek Edit
Die rooi mummietegniek (2500 vC tot 2000 v.G.J.) was 'n tegniek waarin baie snitte in die romp en skouers gemaak is om interne organe te verwyder en die liggaamsholte te droog, eerder as om die liggaam uitmekaar te haal. Die kop is uit die liggaam gesny sodat die brein verwyder kon word, waarna die vel weer geplak sou word, wat dikwels net met 'n kleimasker bedek was. Die liggaam was vol verskillende materiale om dit terug te kry na 'n ietwat meer normale afmeting, stokke wat gebruik is om dit te versterk, en die snitte wat met rietkoord toegewerk is. Die kop is terug op die liggaam geplaas, hierdie keer met 'n pruik gemaak van tossels van menslike hare tot 60 cm lank. 'N "Hoed" van swart klei het die pruik op sy plek gehou. Behalwe vir die pruik en dikwels die (swart) gesig, is alles dan met rooi oker geverf. 
Die laaste styl van Chinchorro-mummifikasie was die modderjas (3000-1300 vC). Ekologies gesproke was die streek ten tyde van die Chinchorro -kultuur relatief stabiel. Omgewingsbewustes het voorgestel dat die ongelooflike bewaring van hierdie mummies ook beïnvloed word deur die pedogene (die evolusie van grond) skei van klei en gips, wat as sementeringsmiddels dien, en laasgenoemde as 'n natuurlike droogmiddel. Die smeebare klei het die mortiers in staat gestel om die kleurvolle voorkoms van mummies te vorm en te skep, met die ekstra voordeel dat die vuil reuk van die uitdrogende mummie bedek sou wees.  Vakmanne verwyder nie meer die organe van die dooies nie, maar 'n dik laag modder, sand en 'n bindmiddel soos eier of visgom is gebruik om die lyke te bedek. Nadat hulle klaar was, is die mummies in hul grafte vasgemaak. Die verandering in styl het moontlik gekom as gevolg van blootstelling aan buitestaanders en hul verskillende kulture, of uit die assosiasie van siektes met die verrottende lyke.
Die verbandtegniek (vermoedelik 2620-2000 vC, maar daar is 'n gebrek aan radiokoolstofdatering) is slegs by drie babas aangetref. Die tegniek is 'n mengsel van swart en rooi mummies, deurdat die liggaam uitmekaar gehaal en versterk is in die styl van swart mummies, maar die kop is op dieselfde manier behandel as rooi mummies. Dierlike en menslike vel is gebruik om die liggaam in klei te draai. Verder is gevind dat die lyke met rooi oker geverf is terwyl die koppe met swart mangaan geverf is. 
Minstens een Chinchorro -mummie getuig van die antieke tatoeëring in die streek. Daar word geglo dat die oorblyfsels van 'n mannetjie met 'n snoragtige stippellyn wat getatoeëer is bo sy bolip en dateer uit 1880 +/- 100 v.C. (2563-1972 cal VCE) die oudste direkte bewys is van tatoeëring in die Amerikas en die vierde oudste sulke bewyse ter wêreld.  
Die naam Kiya self is rede tot debat. Daar word voorgestel dat dit 'n 'troeteldier' ​​-vorm is, eerder as 'n volledige naam, en as sodanig 'n inkrimping van 'n vreemde naam kan wees, soos die Mitanni -naam' Tadukhipa ', met verwysing na die dogter van koning Tushratta. Tadukhipa trou aan die einde van sy bewind met Amenhotep III, en die Amarna -briewe dui aan dat sy op daardie stadium 'n huwelik was.  In die besonder bevestig Amarna Letters 27 tot en met 29 dat Tadukhipa een van die vroue van Akhenaten geword het. Sommige Egiptoloë het dus voorgestel dat Tadukhipa en Kiya dieselfde persoon kan wees. 
Daar is egter geen bewys dat Kiya alles behalwe 'n inheemse Egiptenaar was nie.  Trouens, Cyril Aldred het voorgestel dat haar ongewone naam eintlik 'n variant is van die Ou Egiptiese woord vir 'aap', wat dit onnodig maak om 'n vreemde oorsprong vir haar aan te neem. 
In opskrifte kry Kiya die titels "The Favorite" en "The Greatly Beloved", maar nooit van "Heiress" of "Great Royal Wife" nie, wat daarop dui dat sy nie van koninklike Egiptiese bloed was nie. Haar volledige titels lui: "Die vrou en baie geliefde van die koning van Bo- en Neder -Egipte, wat in waarheid lewe, Here van die twee lande, Neferkheperure Waenre, die goeie kind van die lewende aten, wat vir ewig en altyd sal lewe, Kiya. " Alle artefakte wat verband hou met Kiya kom van Amarna, die kortstondige hoofstad van Akhenaten, of van die graf KV55 in die Vallei van die Konings. Sy word nie getuig tydens die bewind van enige ander farao nie.
Kiya se bestaan ​​was onbekend tot 1959, toe haar naam en titels op 'n klein kosmetiese houer in die versameling van die Metropolitan Museum of Art aangeteken is.  Dit is byna dertig jaar tevore, sonder herkoms, van die egyptoloog Howard Carter gekoop. 
Die Britse Egiptoloë Aidan Dodson en Dyan Hilton het geskryf:
Kiya word vernoem en uitgebeeld op verskillende blokke van Amarna, op vase in Londen en New York, vier fragmentariese kohlbuise in Berlyn en Londen en 'n wynpot. Sy kan ook uitgebeeld word deur drie ongeskrewe beeldhouerstudies. Haar kis en blikkies is oorgeneem vir die begrafnis van 'n koning (waarskynlik Smenkhkare), wat uiteindelik in die graf KV55 in die Vallei van die Konings ontdek is. Byna al die monumente van Kiya is gebruik vir dogters van Akhenaten, wat dit redelik seker maak dat sy 'n rukkie na jaar 11 [van Akhenaten] in die skande gekom het. 
Akhenaten en sy gesin was gedurende die eerste vier jaar van sy bewind in Thebe gevestig en het die nuwe hoofstad in Amarna in Jaar 5 gevestig. Kiya word nie gedurende hierdie vroeë tydperk getuig nie. Eers na die verhuising na Amarna kom sy deur opskrifte as een van die vroue van Akhenaten na vore.
Volgens epigrafiese studies het Kiya se naam prominent verskyn in die tempelinstallasie, bekend as die Maru-Aten, aan die suidelike rand van die stad.  Die inskripsies in die Maru-Aten is uiteindelik herwin om die naam en titels van Kiya te vervang met die van die oudste dogter van Akhenaten, Meritaten. 
Een of meer "sonskerms" of sy-kapelle in die stad se grootste tempel vir die Aten, die Per-Aten, het ook oorspronklik die naam Kiya gedra. Hierdie sonskerms is later hergeskryf vir Meritaten en Ankhesenpaaten, die derde dogter van Akhenaten.  Sommige van die opskrifte dui aan dat Kiya 'n dogter gehad het, wie se naam nie bewaar word nie.   Marc Gabolde stel voor dat Kiya se dogter Beketaten was, wat meer gereeld geïdentifiseer word as 'n dogter van Amenhotep III en Tiye. 
Die mees skouspelagtige van Kiya se monumente is 'n vergulde houtkis van duur en ingewikkelde vakmanskap wat in graf KV55 in die Vallei van die Konings ontdek is. Die voetbord van die kis bevat 'n Atenistiese gebed wat oorspronklik bedoel was vir 'n vrou, maar later hersien is na 'n verwysing na 'n man - met genoeg grammatikale foute om die geslag van die oorspronklike spreker te verraai.  Die styl van die kis en die taal van die oorlewende inskripsies plaas die vervaardiging daarvan in die regering van Akhenaten. Wetenskaplike mening maak Kiya nou die oorspronklike eienaar.  Die rykdom van hierdie kis, wat in styl vergelykbaar is met die middelkis van Toetanchamon,  bied verdere bewyse van Kiya se verhewe status in Amarna.
Baie egiptoloë het probeer om 'n verduideliking vir haar prominensie te gee. Talle wetenskaplike besprekings van Tutankhamun se afkoms gedurende die laat twintigste eeu en die beginjare van die een-en-twintigste, het die hipotese genoem dat Kiya die moeder van Tutankhamun was. As sy inderdaad 'n erfgenaam van Akhenaten gehad het, sou hierdie onderskeid moontlik unieke eerbewyse verdien. Maar genetiese studies van die Egiptiese koninklike mummies, onder leiding van Zahi Hawass en Carsten Pusch, het nou vasgestel dat Tutankhamun se biologiese moeder KV35YL was, die 'jonger dame' wat in die mummiekas in die graf van Amenhotep II ontdek is. 
Kiya verdwyn uit die geskiedenis tydens die laaste derde van Akhenaten se bewind. Haar naam en beelde is uit monumente uitgevee en vervang met dié van Akhenaten se dogters. Die presiese jaar van haar verdwyning is onbekend, met onlangse owerhede wat datums voorstel wat wissel van jaar 11 of 12    tot jaar 16  van Akhenaten. Een van die laaste dateerbare gevalle van haar naam is 'n wynkoepel van Amarna wat melding maak van die jaar 11 van Akhenaten , wat aandui dat Kiya se landgoed in daardie jaar 'n oesjaar opgelewer het. Of sy gesterf het, verban het of 'n ander ongeluk beleef het, Egiptoloë het die uitvee van haar naam dikwels as 'n teken van skande geïnterpreteer.   
Verskeie scenario's is gemaak om Kiya se verdwyning te verduidelik. Nadat hy voorgestel het dat Kiya die moeder van Toetanchamon was, skryf Nicholas Reeves dat "dit nie buite die moontlikheid is dat sy uit genade geval het tydens 'n staatsgreep wat die jaloerse Nefertiti self ontwerp het nie."  Nadat hy aangevoer het dat Kiya Tadukhipa was, dogter van die koning van Mitanni, stel Marc Gabolde voor dat sy 'die prys betaal' het vir 'n agteruitgang in die alliansie tussen Egipte en Mitanni en teruggestuur is huis toe. 
Dit is onseker of Kiya ooit die ryk begrafnisstoerusting gebruik het wat teen haar dood voorberei is. As haar verdwyning as gevolg van skande of ballingskap die gevolg was, sou die antwoord nee wees. Aan die ander kant, as sy in goeie verhouding met Akhenaten sterf, sou sy waarskynlik 'n weelderige begrafnis ontvang het wat by haar stasie pas. In laasgenoemde geval sou die Amarna -koninklike graf waarskynlik 'n plek vir haar begrafnis wees, wat 'n reeks van drie kamers bevat wat blykbaar gebruik word om vroulike lede van Akhenaten se familie te huisves.  Minstens twee en moontlik tot drie verskillende individue is in hierdie suite begrawe, waaronder die dogter van Akhenaten, Meketaten, die enigste wie se naam oorleef.  Twee van die kamers bevat oorspronklik geverfde gipsreliëfs wat Akhenaten, Nefertiti, sekere van hul dogters en ander roubeklaers uitbeeld wat die oorledene betreur.  Sommige egiptoloë het voorgestel dat een van hierdie routonele na Kiya verwys, hoewel geen spesifieke bewyse hierdie bewering ondersteun nie. 
Die konvensionele interpretasie van die routonele is verder dat dit die dood by geboorte van die oorledene verteenwoordig  (hoewel hierdie siening onlangs uitgedaag is).   Die konvensionele interpretasie het spekulasie aangemoedig dat Kiya gesterf het met die geboorte van Akhenaten, maar weereens is daar geen duidelike bewyse beskikbaar nie.  
Sommige het bespiegel dat die mummie, bekend as The Younger Lady, ontdek in KV35, moontlik dié van Kiya is. Volgens Joann Fletcher (wat die mummie kontroversieel as Nefertiti geïdentifiseer het) is 'n pruik in Nubiese styl naby die mummie gevind. Hierdie styl word ook geassosieer met Kiya. 
Resultate van die DNA -toets wat in Februarie 2010 gepubliseer is, het onomwonde bewys dat die mama van die jonger dame die moeder was van Toetanchamon, en by uitbreiding 'n vrou van Akhenaten.  Die resultate toon ook aan dat sy 'n volsuster was vir haar man, en dat hulle albei die kinders was van Amenhotep III en koningin Tiye.  Hierdie gesinsverhouding sluit die moontlikheid uit dat die jonger dame Kiya was, omdat geen bekende artefak Kiya die titel of die kenmerk "god se dogter" gee nie. Om soortgelyke redes word Nefertiti ook uitgesluit. Die verslag kom tot die gevolgtrekking dat Nebetah of Beketaten, jonger dogters van Amenhotep III, waarvan dit nie bekend is dat hulle met hul pa getroud is nie, die waarskynlikste kandidate is vir die identiteit van die jonger dame. 
'N Terugkeer na die ou self
'N Ander belangrike bevinding, verduidelik Bettum, is dat die binneste lae van die kistneste uit die 19de dinastie (ongeveer 1292-1191 v.C.) as lewende mense in hul beste uitrustings gevorm is. Die binneste laag was die belangrikste, aangesien dit die doel van die transformasie na die hiernamaals toon: die 'toestand van die paradys' waarna hierdie mense gestreef het, behels nie net 'n mistieke vereniging met die gode nie, maar belangriker nog 'n terugkeer na hul ou 'self' .
Bettum glo dat hierdie gebruik die heilige van die meer alledaagse omgewing onderskei het.
'Die talle lae kiste rondom die mummie het gedien as herhaalde beelde van die oorledene, maar ook as beskermende kapsules, soortgelyk aan die papies van die larwes voordat dit na 'n vlinder verander het. Sulke herhaalde beelde is 'n bekende tema in godsdienstige kuns en letterkunde. In die Egiptiese kisstelle simboliseer hulle die ewige, lewegewende slinger van die songod tussen hemel en aarde-'n proses waarin die ou Egiptenare gehoop het om aan hul hiernamaals deel te neem. "
Die tweede buitenste kis
Deur die silwer handvatsels te gebruik, het die argeoloë die deksel van die eerste kis verwyder om 'n ander kis wat daaronder verborge was, te onthul. Die tweede kis is 2,04 meter lank en is gemaak van 'n hout wat nog nie geïdentifiseer is nie, bedek met dieselfde gesso as die eerste kis, bedek met nog 'n goue foelielaag. Die inlegsels was baie meer uitgebreid as die buitenste kis, alhoewel dit gely het as gevolg van die vogtigheid in die graf en dus 'n mate van skade veroorsaak.
Reproduksies van die twee buitenste kiste. (Theodor Oskar Krath/ R. Boyer )
'N Tegniek bekend as Egiptiese cloisonné -werk is op hierdie kis gebruik. Hierdie tegniek behels dat smal goue stroke aan die basis van die sarkofaag gesoldeer word om selle te vorm waarin klein stukkies gekleurde glas vasgemaak kan word. Soos met die buitenste kis, dek 'n rishi-patroon die hele oppervlak van die koning se liggaam, alhoewel die vere hier met jaspisrooi, lapisblou en turkoois blaas bedek is.
Detail van die kop en hande van die middelkis. (A. Papegaai/ CC BY SA 4.0 )
Die beelde van Isis en Nephthys word vervang deur die beelde van die gevleuelde aasvoëlgodin Nekhbet en die gevleuelde Wadjet, en hierdie beelde is ook bedek met stukke rooi, blou en turkoois glas. Ongelukkig was daar, anders as die eerste kis, geen handvatsels aan die deksel van die kis vasgemaak nie. Daarbenewens was daar tien goudkop silwer spykers wat die deksel op sy plek gehou het. Carter en sy span het egter volgehou en die deksel verwyder om die derde en laaste sarkofaag van koning Tutankhamun te onthul.
In Montreal, Egyptian Mummies, in 3D, het geheime om te deel
Visualisering van die liggaam van Tamut, Derde Tussenperiode, vroeë 22ste Dinastie, ongeveer 900 v.G.J., EA 22939. (© The Trustees of the British Museum)
E giptiese mummies: verken die antieke lewens is die nuwe uitstalling in die Museum of Fine Arts in Montreal, gedoen in samewerking met die British Museum. Ons het 'n goeie makro-begrip van antieke Egipte deur sy argitektuur, kuns, ekonomie en kultuur van die vroeë dinastiese tydperk (3100 v.C. tot 2686 v.C.) tot die Romeinse tyd (30 v.C. — die val van Antony en Cleopatra &# 8212 tot advertensie 395). Ontwykend is egter die besonderhede van die alledaagse bestaan, soos lewensduur, gesondheid, dieet, veroudering en begrafnispraktyke, insluitend die proses van mummifikasie.
Egiptiese mummies is die nuutste woord oor hierdie onderwerpe. Dit is 'n fassinerende mengsel van kuns, wetenskap en die lewenswyse van ses Egiptenare wie se mummies van 900 v.C. aan a.d. 180. Tegnologie stel ons in staat om binne -in die lewende liggaam te sien en ontelbare lewens te red. Dit maak ook vir ons die deure van die dooies oop. Dit spreek die geskiedenis-ingestelde, die bygelowige, die gruwelbehepte en die voyeuristiese in ons almal aan.
Vandag maak rekenaarmatige tomografie (CT) skandering dit moontlik om 'n ontsaglike, lank verborge skare inligting te sien en te interpreteer, deels te danke aan die Britse museum se eeue oue verbod op die uitpak van sy mummies. 'N Beleid met betrekking tot die dooies het die mummies ongestoord, of nie meer versteurd as wat dit reeds was nie, gelaat nadat hulle opgegrawe en na die koue, klam Brittanje getrek is. Hulle sing en dans nie juis nie, maar die wetenskap se vermoë om gelaagde 3D-beelde weer te gee, laat die mummies baie menslik lyk. Hulle mors baie boontjies oor hoe hulle toe geleef het. 'N Begrafnisboot van 1985–1795 v.C., die eerste voorwerp in die vertoning, vertel ons dat ons op die punt staan ​​om vervoer te word.
Model van 'n begrafnisboot, 12de Dinastie, ongeveer 1985–1795 v.G.J., herkoms onbekend, wildevyeboom, EA 9525. (© The Trustees of the British Museum)
Tamut (op die foto bo -aan die artikel) is my nuwe beste vriend. Uit die inskripsies op haar binnekis weet ons dat sy die lewe begin het as 'n hooggeplaaste priester se dogter uit Thebes — moderne Luxor —, wat omstreeks 900 v.C. leef, en sy eindig as "die dame van die huis", nadat sy getroud is iemand ryk. Mummifikasiepraktyke het oor eeue ontwikkel, maar in daardie dae, en skandering toon dit, is haar brein verwyder en haar skedel vol tekstiele. Haar organe is verwyder, gebalsem en gebind in sakke wat in haar borsholte geplaas is.
Teen 900 v.C. , Die keiserlike dae van Egipte was verby, maar dit bereik net die hoogtepunt van die lykskouing. Om dan vir 'n gelukkige hiernamaals te kwalifiseer, moes die liggaam so kalm en hartlik moontlik lyk en so ongeskonde as moontlik gehou word. Die organe is dus gered, maar die orrelbundels en die tekstiele in die skedel is gerangskik om Tamut 'n volmaakte voorkoms te gee en om misvormings wat tydens balseming plaasgevind het, te verdoesel. Die doel was nie net om 'n goeie gelykenis van die dooies te skep nie, maar om die eens lewende persoon te omskep in 'n dienaar van Osiris, die multitasking-god wie se portefeulje vrugbaarheid, landbou, lewe, die hiernamaals en opstanding insluit.
Scanning toon die grootte en ontwerp van die juweliersware wat haar liggaam versier, insluitend goue naels op haar vingers en tone. Die kurators het slim gemaak 3D-modelle van haar juweliersware wat in 'n kissie vertoon word. Tamut is gemummifiseer met 'n groot plaatmetaalvalkversiering en 'n skarlak oor wat vroeër haar hart was. Dit is gegraveer met 'n towerspreuk wat die gode verhinder om die wandade in haar hart te ontdek wanneer die oordeel aanbreek. Terloops, skanderings toon ook die arteriële gedenkplaat wat haar waarskynlik doodgemaak het.
Mammie van Tamut, Derde Tussenperiode, vroeë 22ste Dinastie, ongeveer 900 v.G.J., EA 22939. (© The Trustees of the British Museum)
Na eeue in haar graf, reis Tamut na Londen se lig. Haar uitgebreide versierde binnekis, gemaak van 'n materiaal soos papier-maché, is indrukwekkend. Sy het waarskynlik twee buitenste kiste gehad wat verbrokkel het. Die oorblywende kis is vergulde en geverf met gevleuelde gode, kewers, valke, panters en inskripsies. Haar pa was 'n 'aq' priester, wat beteken het dat hy toegang tot die heiligste kamers in Karnak gehad het. Sy was letterlik "5 𔃼 ″, blou oë", alhoewel die blou die kleur van agaatstene in haar oogkaste is. Amper 'n flap, sy is begrawe in waardige weelde, en opnuut in Montreal in 'n goeie vorm uitgelê. Die kurators is goeie storievertellers, en dit is wat 'n goeie kurator moet wees. Die voorwerpe gee ons 'n dokumentêre en estetiese gevoel vir Tamut en haar wêreld.