Dan: ons was “beslis” die tweede beste span in die toernooi. Dis darem ’n gewaagde stelling om as ’n “feit” aan te bied sonder dat ons en die Wallabies kragte gemeet het.
Nick Mallett bly vir my ons land se fynste ontleder van die spel. Hy beskik boonop oor uitmuntende leierseienskappe en sy rekord teen die All Blacks (vier uit sewe) spreek boekdele. Ongelukkig sal sy Teichman/Skinstad-flater hom nooit vergewe word nie.
Is vyf alternatiewe vir eers genoeg? Ek glo elkeen van hulle sal individueel beter as Meyer vaar in die strewe na ’n beter Springbokspan; en enige kombinasie van hierdie vyf soveel te meer.
Dis nie net die All Blacks wat intussen oor ons gespring het nie: Eddie Jones kon selfs ’n plan uitwerk om die minderwaardige Japanners oor die eens magtige Springbokke te laat seëvier.
Vriende, ek kan nie help indien julle die Springbokgeskiedenis nie ken nie en nie omgee of ons tweede, derde of vyfde in die wêreld gerangskik word nie. Dis nie my probleem as julle dink ’n halfeindstryd of ’n bronsmedalje teen die Poemas se tweede bestes is goed genoeg en iets om oor huis toe te skryf nie, want julle het duidelik vergeet waaroor Springboktrots gaan - of nog nooit daarvan gehoor nie.
Want sien, hierdie wen het in alle waarskynlikheid beteken dat Heyneke Meyer en sy pelle gaan bly, omdat, sal daar geredeneer word, hy immers meer as 50% van sy wedstryde in 2015 (na vier jaar aan die stuur!) gewen het: ses uit elf om presies te wees, en was dit nou vyf uit elf sou selfs ’n dikvellige Meyer nie anders kon as om te loop nie.
Onder Meyer het middelmatigheid ’n mikpunt geword. So-so word toegejuig, vrot word ’n leerproses. Ons klop die Skotte se tweede span, ’n uiters swak Samoaanse vyftiental, die VSA se naasbestes en Wallis in die doodsnikke nadat die Drake tien van hul voorste spelers aan beserings voor en tydens die toernooi verloor het.
En daarna moet ons hoor hoe die Springbokke geprys word vir die “heldhaftige ommekeer” nadat Japan hulle aan die slaap gevang en verneder het. Goeiste mense, jy’t g’n stuk ’n ommekeer nodig om ná Pearl Harbour met dáái ou lotjie te kon afreken nie!
Nie as jy die trotse Springbok van nou die dag nog is nie. Nie as jy die gevreesde Groen Brander van destyds is nie. Nie as jy ordentlik afgerig is nie.
Die nare werklikheid is daar vir almal om te kan sien: die 2015 weergawe van rugby se Wêreldbeker-toernooi was ons geliefde Springbokke se heel swakste ooit – bronsmedalje of te nie (watse bog is dit tog nie net nie! Die All Blacks en die Wallabies het nie Saterdagaand na ’n medalje gesoek nie; wat hulle wou hê is ’n klein, goue bekertjie).
En dit nadat Meyer vier jaar tot sy beskikking gehad het om sy huis in orde te kry, om ’n wenkultuur te skep, om ’n spelpatroon te ontwikkel wat die bestes sou fnuik, om die Bok weer ’n gevreesde dierasie te maak, om weer die vrees in die oë van ons teenstanders te kon sien. Om weer agting te vir ons rugby te verdien.