’n Problematiese frase in Bogaards se uitspraak hier bo is L2 vocabulary knowledge. In die konteks waarbinne die woordeskattoets waaroor dit hier gaan, gegee is, is daar op ’n ander manier as in die gewone betekenis sprake van ’n tweede taal. Pertinente vrae is die volgende:
Binne die konteks van verslagdoening oor die noodsaak van, en die werk aan, ’n Nederlands-Afrikaanse woordeboek verwys Swart (2003:240) na die “mite van onderlinge verstaanbaarheid” tussen hierdie twee tale – dit is naamlik nie noodwendig so dat sprekers van Nederlands en Afrikaans oor ’n dieptekennis van die leksikon van die ander taal beskik nie.
Ponelis (1989) toon aan dat Afrikaans slegs nege persent afwyk van die 200 woorde wat Morris Swadesh as Germaanse kernwoordeskat vasgestel het. Swadesh se werk is gedoen op die gebied van die glottokronologie. Sy aanname is dat die algemene woorde in ’n taal teen ’n bepaalde koers gehandhaaf word. Hy het ’n lys van basiese kernwoorde vir Germaans opgestel en dit is na hierdie lys dat Ponelis verwys.
Die hedendaagse taalwerklikheid in Afrikaans sover dit sy woordeskat aangaan, is dus soos volg: die meeste leksikale items in Afrikaans kan teruggevoer word tot ’n Nederlandse herkoms, maar vir hedendaagse Afrikaanssprekers staan die verskille in die leksikons van die twee tale dikwels in die weg van ’n werklik goeie produktiewe kennis van die hedendaagse Nederlandse leksikon.
Binne die leksikologie en die leksikale semantiek heers daar vandag ’n aantal aksiomas rakende die leksikon. Sommige van hierdie aannames kom van ver af (byvoorbeeld uit die strukturele taalkunde), ander is onder ons aandag gebring danksy die werk van byvoorbeeld M.A.K. Halliday en medewerkers binne die funksionele sistemiese grammatika met sy klem op taalgebruik. Die grootste vordering op die gebied is waarskynlik gemaak deur die kognitiewe semantiek. Vervolgens word ’n aantal van hierdie aksiomas onder die loep geneem.
Uit die strukturele taalkunde kom die insig dat die (mentale) leksikon van ’n spreker (en daarom ook die leksikon van ’n bepaalde taalgemeenskap) op ’n bepaalde manier gestruktureer is. Kennis van die leksikon hou dus die volgende in:
’n Tweede onderskeid wat getref word, is dié tussen breedte- en dieptekennis, ’n onderskeid wat volgens Read (2004) reeds vroeg in die 20ste eeu getref is.
Gegewe die groot oorvleueling of ooreenkoms tussen die Nederlandse en die Afrikaanse leksikon, volg ’n tweede hipotese: Afrikaanssprekendes beskik oor sowel breedte- as dieptekennis van die Nederlandse woordeskat.
In die afdeling wat volg, word in ’n groot mate gesteun op Read en Chapelle (2001) en Beheydt (2007) se oorsig oor die ontwerpkenmerke van bestaande woordeskattoetse.