’n Ketting is so sterk soos sy swakste skakel, en die huidige nuusdekking oor die Ahmed Timol- en doodskissaak hou juis die potensiaal in om die Afrikaner se beeld, danksy enkelinge se optrede, erg te skaad; die horde goeie mense ten spyt wat nooit sou droom om aan so iets mee te doen nie. Uiteindelik kan dit tot ’n verskerping van ’n aanslag op kultuurgoedere soos Afrikaans laat toeneem (al is die meeste Afrikaanssprekendes nie wit nie), en tot ’n toename in rassistiese haatspraak soos dit waarvoor Edward Zuma, seun van pres. Jacob Zuma, nou oplaas by die Menseregtekommissie in die sop is.
Terwyl die land deur die goggas wat deur die #GuptaLeaks onthul word, geskok en verstom word, speel ’n ander verhaal hom af – die herondersoek na die dood van Ahmed Timol, glo aan die hand van die polisie. Terselfdertyd is daar die sogenaamde doodskissaak wat die aandag trek. Die twee sake is nog nie afgehandel nie, maar dit het reeds ’n giftige uitwerking.
Identiteitspolitiek plaas egter ’n enorme verantwoordelikheid op daardie individue wat deel (wil) uitmaak van ’n bepaalde identiteit. Een wat met ’n verkeerde optrede in die openbare oog beland, kan die hele groep se beeld en aspirasies ’n lelike knou toedien. Elke deelnemer word inderdaad ’n ambassadeur vir sy kollektiewe identiteit, en moet daardie “amp” met waardigheid en insig kan dra.
Tim du Plessis het onlangs tong in die kies in Rapport geskryf oor die Afrikaner wat oor ’n geen beskik wat hom voorskriftelik en onverdraagsaam maak. Hy kon net sowel byvoeg, ’n brandende begeerte, indien nie obsessie nie, om van elke platform gebruik te maak om diegene wat kerke, publikasies, politieke partye, taal en ander aspekte met ons deel, met vitrioel te bestook.