Geskryf deur Richard D. Wolff
Huiseienaars, hervestig deur die Amerikaanse hervestigingsadministrasie, 'n federale agentskap onder die New Deal, werk in 1936 in 'n koöperatiewe kledingfabriek in Hightstown, New Jersey. Foto deur Universal History Archive / Universal Images Group / Getty Images
Wat bedoel ons as ons oor “sosialisme” praat? Hier is tien dinge rakende die teorie, praktyk en potensiaal wat u moet weet.
Die afgelope 200 jaar het sosialisme oor die hele wêreld versprei. In elke land dra dit die lesse en littekens van sy besondere geskiedenis daar. Die sosialisme van elke land word omgekeerd gevorm deur die wêreldgeskiedenis, die ryke tradisie en uiteenlopende interpretasies van 'n beweging wat die belangrikste kritiese reaksie op kapitalisme as 'n stelsel was.
Ons moet sosialisme verstaan ​​omdat dit ons geskiedenis gevorm het en ons toekoms sal vorm. Dit is 'n geweldige bron: die opgehoopte gedagtes, ervarings en eksperimente wat deur diegene wat daarna smag om beter te doen as kapitalisme.
In my laaste boek, Begrip van sosialisme (Democracy at Work, 2019)Ek versamel en bied die basiese teorieë en praktyke van sosialisme aan. Ek ondersoek die suksesse daarvan, ondersoek die uitdagings daarvan en konfronteer die mislukkings daarvan. Die punt is om 'n pad te bied na 'n nuwe sosialisme gebaseer op demokrasie op die werkplek. Hier is tien dinge uit hierdie boek wat u moet weet.
1. Sosialisme is 'n hunkering na iets beter as kapitalisme
Sosialisme verteenwoordig die bewustheid van werknemers dat hul lyding en beperkings minder van hul werkgewers afkomstig is as uit die kapitalistiese stelsel. Daardie stelsel skryf aansporings en opsies vir albei kante voor, en belonings en strawwe vir hul gedragskeuses. Dit gee hul eindelose gesukkel en die werknemers se besef dat stelselverandering die uitweg is.
In Kapitaal, volume 1, Karl Marx omskryf 'n fundamentele onreg - uitbuiting - geleë in die kernverhouding van kapitalisme tussen werkgewer en werknemer. Die uitbuiting, in terme van Marx, beskryf die situasie waarin werknemers meer waarde vir werkgewers lewer as die waarde van die lone wat aan hulle betaal word. Kapitalistiese uitbuiting vorm alles in kapitalistiese samelewings. In die strewe na 'n beter samelewing eis sosialiste toenemend die einde van uitbuiting en 'n alternatief waarin werknemers as hul eie werkgewer funksioneer. Sosialiste wil in staat wees om hul volle potensiaal as individue en lede van die samelewing te ondersoek en te ontwikkel, terwyl hulle bydra tot die welstand en groei daarvan.
Sosialisme is 'n ekonomiese stelsel wat baie verskil van kapitalisme, feodalisme en slawerny. Laasgenoemde verdeel die samelewing in 'n dominante minderheidsklas (meesters, here en werkgewers) en 'n oorheersende meerderheid (slawe, slawe, werknemers). Toe die meerderheid slawerny en feodale stelsels as onregte erken het, het hulle uiteindelik geval.
Die meerderheid van die verlede het hard geveg om 'n beter stelsel te bou. Kapitalisme het slawe en slawe vervang deur werknemers, meesters en here met werkgewers. Dit is geen historiese verrassing dat werknemers sou smag en veg vir iets beter nie. Dat iets beter is, is sosialisme, 'n stelsel wat mense nie verdeel nie, maar eerder 'n demokratiese proses maak waar alle werknemers gelyke sê het en saam hul eie werkgewer is.
2. Sosialisme is nie 'n enkele teorie nie
Mense versprei sosialisme oor die hele wêreld, interpreteer en implementeer dit op baie verskillende maniere gebaseer op konteks. Sosialiste het gevind dat kapitalisme 'n stelsel is wat steeds verdiepende ongelykhede opgelewer het, herhalende siklusse van werkloosheid en depressie en die ondermyning van menslike pogings om demokratiese politiek en inklusiewe kulture op te bou. Sosialiste het oplossings ontwikkel en gedebatteer wat wissel van regeringsregulasies van kapitalistiese ekonomieë tot die regering wat ondernemings besit en bedryf, tot 'n transformasie van ondernemings (beide privaat en die regering) van bo-onder-hiërargieë na demokratiese koöperasies.
Soms het hierdie debatte verdeeldheid onder sosialiste veroorsaak. Na die Russiese Revolusie van 1917 het sosialiste wat die post-rewolusionêre Sowjetunie ondersteun, hul toewyding aan sosialisme onderstreep wat die owerheid besit en bedryf het deur die nuwe naam “kommunisties” aan te neem. Diegene wat skepties is oor die sosialisme in die Sowjetstyl, het toenemend 'n voorkeur aan staatsregulering. van private kapitaliste. Hulle het die naam “sosialisties” behou en hulself dikwels sosiaal-demokrate of demokratiese sosialiste genoem. Vir die vorige eeu het die twee groepe die meriete en gebreke van die twee alternatiewe idees van sosialisme bespreek soos vergestalt in voorbeelde van elk (bv. Sowjet versus Skandinawiese sosialisme).
Vroeg in die 21ste eeu het 'n ou stam van sosialisme opgeduik en gestyg. Dit fokus op die transformasie van die binnekant van ondernemings: van bo-na onder-hiërargieë, waar 'n kapitalis of 'n staatsraad al die sleutelbesluite neem, tot 'n werkkoöperasie, waar alle werknemers gelyke, demokratiese regte het om daardie besluite te neem, en hul eie werkgewer word.
3. Die Sowjetunie en China het staatskapitalisme bereik, nie sosialisme nie
As leier van die Sowjetunie het Lenin eens gesê dat sosialisme 'n doel was, nog nie 'n bereikte werklikheid nie. Die Sowjet het in plaas daarvan 'staatskapitalisme' bereik. 'N Sosialistiese party het staatsmag gehad, en die staat het die nywerheidskapitalisties geword wat die voormalige private kapitaliste verplaas het. Die Sowjet-rewolusie het verander wie die werkgewer was; dit het nie die verhouding tussen werkgewer en werknemer beëindig nie. Dit was dus - tot 'n sekere mate - kapitalisties.
Lenin se opvolger, Stalin, het verklaar dat die Sowjetunie moes bereik sosialisme. In werklikheid bied hy die Sowjet-staatskapitalisme aan asof dit was die model vir sosialisme wêreldwyd. Die vyande van Sosialisme het hierdie identifikasie sedertdien gebruik om sosialisme met politieke diktatorskap gelyk te stel. Uiteraard was dit nodig om te verduister of te ontken dat (1) diktatorskappe dikwels in kapitalistiese samelewings bestaan ​​het en (2) sosialisme dikwels sonder diktatorskappe bestaan ​​het.
Nadat die Sowjet-model aanvanklik gekopieër is, het China sy ontwikkelingstrategie verander om 'n mengelmoes van staats- en privaatkapitalisme te konsentreer wat op uitvoere gefokus is. China se magtige regering sou 'n basiese ooreenkoms met globale kapitaliste organiseer, wat goedkoop arbeid, regeringsondersteuning en 'n groeiende binnelandse mark sou bied. In ruil daarvoor sou buitelandse kapitaliste saamwerk met Chinese staats- of privaatkapitaliste, met tegnologie deel en Chinese uitsette in die wêreldwye groothandels- en kleinhandelstelsels integreer. China se handelsmerk van sosialisme - 'n hibriede staatskapitalisme wat beide kommunistiese en sosiaal-demokratiese strome insluit - het bewys dat dit vinniger sou kon groei as wat enige kapitalistiese ekonomie ooit gedoen het.
4. Die VSA, die Sowjetunie en China het meer in gemeen as wat u dink
Aangesien kapitalisme uit die feodalisme in Europa in die 19de eeu ontstaan ​​het, het dit vryheid, gelykheid, broederskap en demokrasie voorgestaan. Toe hierdie beloftes nie realiseer nie, het baie mense anti-kapitalisties geraak en hul weg na sosialisme gevind.
Eksperimente in die konstruksie van post-kapitalistiese, sosialistiese stelsels in die 20ste eeu (veral in die Sowjetunie en China) het uiteindelik soortgelyke kritiek gelewer. Volgens kritici het hierdie stelsels meer met kapitalisme in gemeen gehad as wat partye van enige stelsel verstaan.
Selfkritiese sosialiste lewer 'n ander verhaal op grond van die foute wat by albei stelsels voorkom. Sulke sosialiste redeneer dat die VSA en die Sowjetunie privaatheid en staatskapitalisme verteenwoordig het. Hulle vyandskap teen die Koue Oorlog is aan beide kante verkeerd vertolk as deel van die groot stryd tussen kapitalisme en sosialisme. Wat in 1989 in duie gestort het, was die Sowjet-staatskapitalisme, nie sosialisme nie. Wat na 1989 ook gestyg het, was 'n ander soort staatskapitalisme in China.
5. Bedank Amerikaanse sosialiste, kommuniste en vakbondlede vir die New Deal van die dertigerjare
Die regering van FDR het die inkomste wat Washington nodig gehad het, groot gemaak om groot, openbare verhogings in openbare dienste gedurende die depressie van die dertigerjare te finansier. Dit sluit in die stelsel van maatskaplike sekerheid, die eerste federale stelsel vir werkloosheidsvergoeding, die eerste federale minimum loon en 'n massale federale werkprogram. Die inkomste van FDR het meer as ooit tevore uit korporatiewe belastinggeld en die rykes gekom.
President Franklin D. Roosevelt, sentrum, en sy administratiewe span van New Deal op 12 September 1935. Foto deur Keystone-France / Gamma-Keystone / Getty Images.
In antwoord op hierdie radikale program is FDR drie keer herkies. Sy radikale programme is opgestel en polities van onder gestoot deur 'n koalisie van kommuniste, sosialiste en vakbondlede. Hy was nie voor sy verkiesing 'n radikale demokraat nie.
Sosialiste het 'n nuwe mate van sosiale aanvaarding, statuur en ondersteuning van die regering van FDR verkry. Die oorlog alliansie van die VSA met die Sowjetunie het daardie sosiale aanvaarding en sosialistiese invloede versterk.
6. As 5 nuus vir u was, is dit te danke aan die massiewe Amerikaanse geleide wêreldwye suiwering van sosialiste en kommuniste ná die Tweede Wêreldoorlog
Na die ekonomiese ineenstorting van 1929 is kapitalisme sleg gediskrediteer. Die ongekende politieke mag van 'n toenemende Amerikaanse links het regeringsinmenging in staat gestel om rykdom van korporasies en die rykes na gemiddelde burgers te herverdeel. Privaatkapitaliste en die Republikeinse Party het geantwoord met die voorneme om die New Deal te ongedaan te maak. Die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die dood van FDR in 1945 het die geleentheid gebied om die New Deal-koalisie te vernietig.
Die strategie hang af van die demonisering van die koalisie se komponentgroepe, veral die kommuniste en sosialiste. Anti-kommunisme het vinnig die strategiese slagram geword. Oornag het die Sowjetunie van oorlogstydgenootskappe gegaan na 'n vyand wie se agente 'gerig was op die beheer van die wêreld'. Hierdie bedreiging moes vervat word, uit die weg geruim en uitgeskakel word.
Amerikaanse binnelandse beleid het gefokus op anti-kommunisme, die histeriese dimensies bereik en die openbare veldtogte van die Amerikaanse senator Joseph McCarthy. Die leiers van die Kommunistiese Party is gearresteer, gevange geneem en gedeporteer in 'n golf van anti-kommunisme wat vinnig versprei het na sosialistiese partye en na sosialisme in die algemeen. Hollywood-akteurs, regisseurs, draaiboekskrywers, musikante en meer is op die swartlys geplaas en is verbied om in die bedryf te werk. McCarthy se heksejag het duisende loopbane verwoes terwyl hulle verseker dat massamedia, politici en akademici onsimpatiek sou wees, ten minste in die openbaar, teenoor sosialisme.
In ander lande het opstande van kleinboere en / of werkers teen oligarge in die sakewêreld en / of politiek daartoe gelei dat laasgenoemde Amerikaanse hulp gevra het deur hul uitdagers as 'sosialiste' of 'kommuniste' te bestempel. Voorbeelde hiervan is Amerikaanse optrede in Guatemala en Iran (1954) , Kuba (1959-1961), Vietnam (1954-1975), Suid-Afrika (1945-1994), en Venezuela (sedert 1999). Soms het die wêreldwye anti-kommunisme-projek die vorm aanneem van regime-verandering. In 1965-6 het die massamoorde van Indonesiese kommuniste die lewens van tussen 500,000 tot 3 miljoen mense gekos.
Sodra die VSA - as die grootste ekonomie ter wêreld, die mees dominante politieke mag en die magtigste militêr - homself tot totale anti-kommunisme verbind het, het sy bondgenote en die grootste deel van die res van die wêreld gevolg.
7. Aangesien sosialisme die kritieke skaduwee van kapitalisme was, het dit versprei na diegene wat onderwerp is aan en gekant was teen kapitalistiese kolonialisme
In die eerste helfte van die 20ste eeu het sosialisme versprei deur die opkoms van plaaslike bewegings teen Europese kolonialisme in Asië en Afrika, en die Verenigde State se informele kolonialisme in Latyns-Amerika. Gekoloniseerde mense wat onafhanklikheid soek, is geïnspireer deur die moontlikheid van alliansies met werkers wat teen uitbuiting in die koloniserende lande veg. Laasgenoemde werkers het soortgelyke moontlikhede van hulle kant af gekyk.
Dit het daartoe bygedra om 'n wêreldwye sosialistiese tradisie te skep. Die veelvuldige interpretasies van sosialisme wat in die sentrums van kapitalisme ontwikkel het, het dus meer en meer gedifferensieerde interpretasies voortgebring. Verskillende strome binne die anti-koloniale en anti-imperialistiese tradisie het met mekaar omgaan en sosialisme verryk.
8. Fascisme is 'n kapitalistiese reaksie op sosialisme
'N Fascistiese ekonomiese stelsel is kapitalisties, maar met 'n mengsel van baie swaar regeringsinvloede. In fascisme versterk, ondersteun en onderhou die regering private kapitalistiese werkplekke. Dit dwing die digotomie van die werkgewer / werknemer ten strengste by die kapitalistiese ondernemings. Privaatkapitaliste ondersteun fascisme as hulle bang is om hul posisie as kapitalistiese werkgewers te verloor, veral tydens sosiale omwentelinge.
Onder fascisme is daar 'n soort onderling ondersteunende samesmelting van die regering en private werkplekke. Fascistiese regerings is geneig om 'dereguleer', en beskerming teen werker wat vroeër deur vakbonde of sosialistiese regerings gewen is. Hulle help private kapitaliste deur vakbonde te vernietig of vervang hulle met hul eie organisasies wat private kapitaliste ondersteun, eerder as om hulle uit te daag.
Fascisme omhels gereeld nasionalisme om mense tot die fascistiese ekonomiese doelstellings te laat geld, dikwels deur groter militêre uitgawes en vyandigheid teenoor immigrante of buitelanders te gebruik. Fascistiese regerings beïnvloed buitelandse handel om binnelandse kapitaliste te help om goedere in die buiteland te verkoop en invoer te blokkeer om hulle te help om hul goedere binne nasionale grense te verkoop.
Blackshirts, ondersteuners van Benito Mussolini wat die National Fascist Party gestig het, staan ​​op die punt om in Mei 1921 portrette van Karl Marx en Vladimir Lenin in Italië aan die brand te steek. Foto deur Mondadori / Getty Images.
Fasciste onderdruk sosialisme gewoonlik. In Europa se belangrikste fascistiese stelsels - Spanje onder Franco, Duitsland onder Hitler en Italië onder Mussolini - is sosialiste en kommuniste gearresteer, in die gevangenis geneem en dikwels gemartel en doodgemaak.
Dit lyk asof 'n ooreenkoms tussen fascisme en sosialisme ontstaan ​​omdat albei die regering en die ingryping daarvan in die samelewing wil versterk. Hulle doen dit egter op verskillende maniere en na verskillende doelstellings. Fascisme poog om die regering te gebruik om kapitalisme en nasionale eenheid te beveilig, wat dikwels in terme van etniese of godsdienstige suiwerheid gedefinieer word. Sosialisme poog om die regering te gebruik om kapitalisme te beëindig en 'n alternatiewe sosialistiese ekonomiese stelsel te vervang, wat tradisioneel gedefinieër word in terme van staatsbeheerde en werkende werksplekke, staatsekonomiese beplanning, indiensneming van ontevrede kapitaliste, politieke beheer van die werkers en internasionalisme.
9. Sosialisme is en is nog steeds besig om te ontwikkel
Gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu het die uiteenlopende interpretasies en voorstelle vir verandering van sosialisme gekrimp tot twee alternatiewe idees: 1.) oorskakeling van privaat na staatsbeheerde en -bedrywe en van mark na sentraal beplande verspreiding van hulpbronne en produkte soos die Sowjetunie, of 2.) “welsynstaat” -regerings wat markte reguleer, bestaan ​​nog steeds meestal uit private kapitalistiese firmas, soos in Skandinawië, en wat belastinggefinansierde gesosialiseerde gesondheidsorg, hoër onderwys, ensovoorts bied. Aangesien sosialisme weer terugkeer na die openbare bespreking ná die ineenstorting van kapitalisme in 2008, is die eerste soort sosialisme wat massa aandag kry, gedefinieer in terme van die regering-geleide sosiale programme en die herverdeling van welvaart wat die sosiale en laerinkomstegroepe bevoordeel.
Die evolusie en diversiteit van sosialisme is verduister. Sosialiste het self gesukkel met die gemengde resultate van die eksperimente met die opbou van sosialistiese samelewings (in die Sowjetunie, China, Kuba, Viëtnam, ens.). Hierdie sosialistiese eksperimente het buitengewone ekonomiese groei behaal. In die globale suide het sosialisme feitlik oral ontstaan, aangesien die alternatiewe ontwikkelingsmodel tot 'n kapitalisme opgeweeg is deur sy kolonialistiese geskiedenis en sy hedendaagse ongelykheid, onstabiliteit, relatief stadiger ekonomiese groei en onreg.
Sosialiste het ook gesukkel met die opkoms van sentrale regerings wat oormatig gekonsentreerde ekonomiese mag gebruik het om politieke oorheersing op ondemokratiese maniere te bereik. Hulle is beïnvloed deur kritiek van ander opkomende linkse sosiale bewegings, soos antirassisme, feminisme en omgewingswese, en het begin dink oor hoe 'n sosialistiese posisie die eise van sulke bewegings moet integreer en alliansies moet sluit.
10. Koöperasies vir werknemers is 'n sleutel tot die toekoms van sosialisme
Die fokus van die kapitalisme-versus-sosialisme-debat word nou uitgedaag deur die veranderinge binne sosialisme. Wie die werkgewers is (privaat burgers of staatsamptenare) is nou minder belangrik as watter verhouding tussen werkgewers en werknemers in die werkplek bestaan. Die rol van die staat is nie meer die sentrale kwessie wat in geskil is nie.
'N Toenemende aantal sosialiste benadruk dat vorige sosialistiese eksperimente die demokrasie onvoldoende erken en geïnstitusionaliseer het. Hierdie selfkritiese sosialiste fokus op werkkoöperasies as 'n manier om ekonomiese demokrasie binne werkplekke te institusionaliseer as die basis vir politieke demokrasie. Hulle verwerp meester- / slaaf-, heer- / serf- en werkgewer- / werknemer-verhoudings omdat dit 'n werklike demokrasie en gelykheid is.
Huisgenote, wat in 1936 deur die Amerikaanse hervestigingsadministrasie, 'n federale agentskap onder die New Deal, verhuis is, het in XNUMX by 'n koöperatiewe kledingfabriek in Hightstown, New Jersey, gewerk. Die Amerikaanse hervestigingsadministrasie het sukkelende gesinne hervestig om werkverligting te bied. Foto deur Universal History Archive / Universal Images Group / Getty Images.
Die meeste van die 19de en 20ste eeu het sosialisme gedemokratiseerde werkplekke vertoon. Maar 'n opkomende, 21ste-eeuse sosialisme pleit vir 'n verandering in die interne struktuur en organisasie van werkplekke. Die mikro-ekonomiese transformasie van die werkgewer / werknemerorganisasie na werkersamewerking kan 'n ekonomiese demokrasie van onder af vorm.
Die verskil tussen die nuwe sosialisme en kapitalisme word minder 'n saak van staat teenoor private werkplekke, of staatbeplanning teenoor private markte, en meer 'n saak van demokratiese teenoor outokratiese werkplekorganisasie. 'N Nuwe ekonomie gebaseer op werkerskoöperasies sal sy eie demokratiese manier vind om verhoudings tussen koöperasies en die samelewing as geheel te struktureer.
Werkersamewerkings is die sleutel tot die doelstellings van 'n nuwe sosialisme. Hulle kritiseer sosialismes wat uit die verlede geërf is en voeg 'n konkrete visie op hoe 'n meer regverdige en menslike samelewing sou lyk. Met die nuwe fokus op demokratisering van die werkplek, is sosialiste in 'n goeie posisie om die stryd om ekonomiese stelsels in die 21ste eeu te betwis.
Richard D. Wolff is professor in ekonomie-emeritus, Universiteit van Massachusetts, Amherst, en 'n besoekende professor in die nagraadse program in internasionale aangeleenthede van die New School University, NYC. Hy het ekonomie aan die Yale-universiteit, die City University of New York en die Universiteit van Parys geleer. Oor die afgelope 25 jaar het hy, in samewerking met Stephen Resnick, 'n nuwe benadering tot politieke ekonomie ontwikkel wat verskyn in verskeie boeke wat mede-outeur van Resnick en Wolff en talle artikels daarvan afsonderlik en saam. Professor Wolff se weeklikse program “Economic Update” word op meer as 90 radiostasies gesindikeer en gaan na 55 miljoen TV-ontvangers via Free Speech TV en ander netwerke.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > 10 dinge wat u miskien nie van sosialisme kan weet nie