Ford is as Leslie Lynch King jr. gebore en het in Grand Rapids, Michigan, grootgeword as die seun van Leslie Lynch King Sr en Dorothy Ayer Gardner Ford. Hy is hernoem na Gerald Rudolph Ford jr, nadat hy as kind deur sy ma se tweede man aangeneem is. Hy was 'n goeie Amerikaanse voetbalspeler. Sy span van die Universiteit van Michigan was vir twee seisoene onoorwonne. In 1934 is Ford as die waardevolste speler aangewys. Hy studeer daarna regte aan die Yale Universiteit.
Visepresident[wysig | wysig bron]
Ford was Republikeinse partyleier in die Huis van Verteenwoordigers toe hy in 1973 die visepresident Spiro Agnew opvolg, wat bedank het weens korrupsie. Kort voor lank is 'n bepaling by die grondwet gevoeg wat die Kongres gemagtig het om die visepresidentpos te vul. Tot op daardie staduim was die Speaker van die Huis van Verteenwoordigers die tussentydse opvolger van die visepresident. Ford se aanstelling is spoedig goedgekeur, want daar was destyds 'n goeie kans dat Nixon vroeër of later moes bedank. Ford het die eed afgelê tydens 'n eenvoudige seremonie in die Huis van Verteenwoordigers. As visepresident het Ford Nixon se aksies so lank as moontlik tydens die Watergate-skandaal verdedig, maar uiteindelik moes hy ook sien dat die president se posisie onhoudbaar geword het.
Ford het op 9 Augustus 1974 president geword ná president Richard Nixon se bedanking weens die Watergate-skandaal. Kort nadat hy die amp aanvaar het, het Ford aan Nixon amnestie verleen. Hierdie besluit is deur 'n groot deel van die Amerikaanse bevolking veroordeel. Ford het die ontspanningsbeleid wat deur sy voorganger met die destydse Sowjetunie geïnisieer is, voortgesit. In 1975 laat hy die Amerikaanse Weermag finaal uit Viëtnam onttrek.
Tydens sy presidentskap het Ford twee moordaanslae oorleef. Op 5 September 1975 slaag 'n volgeling van Charles Manson daarin om 'n wapen op sy maag te rig. Sewentien dae later is 'n tweede aanval verydel.
Tydens Ford se ampstermyn as president moes die Verenigde State steeds ekonomiese probleme hanteer. Nadat hy byna verslaan is deur die latere president Ronald Reagan tydens die verkiesing van die Republikeinse presidentskandidaat, is hy in die presidensiële verkiesing van November 1976 deur sy Demokratiese teenstander Jimmy Carter uitgestof. Ford het teen Carter verloor weens die dreigende ekonomiese stagnasie en die feit dat Ford amnestie aan sy voorganger Richard Nixon verleen het.
Na sy presidentskap[wysig | wysig bron]
In 1980 het Ford byna Ronald Reagan se visepresidentskandidaat geword, maar as visepresident wou hy nuwe magte hê, veral op die gebied van buitelandse beleid. Daarom het Reagan uiteindelik op George H.W. Bush besluit. Sedert sy presidentskap het Ford ietwat ontwikkel tot 'n woordvoerder van die linkse vleuel van die Republikeine. Hy het homself herhaaldelik uitgespreek teen die verbod op aborsies en vir gelyke regte vir homoseksuele mense. Hy was een van die min Republikeine wat die staat-van-beskuldiging-prosedure teen die Demokratiese president Bill Clinton teengestaan het.
Na sy presidentskap het Ford goed bevriend geraak met Jimmy Carter, die man wat hom in 1976 verslaan het. Hulle het in 2000 'n poging aangewend om deur die tydelike politieke verlamming wat tydens die presidentsverkiesing ontstaan het, te breek.
Ford sukkel die laaste jare met sy gesondheid. In 2000 is hy twee keer deur 'n ligte beroerte getref en in 2004 kon hy nie die Republikeinse Konvensie vir die eerste keer sedert sy jeug bywoon nie. Hy is later drie keer in die hospitaal opgeneem, onder meer weens longontsteking.
Gerald Ford is op 26 Desember 2006 in die ouderdom van 93 oorlede. Vanaf 30 Desember 2006 is daar ses dae van nasionale rou in die Verenigde State gehou. Ford is op 3 Januarie 2007 begrawe.