Daar is toenemend ‘n neiging onder sogenaamde Christene om nie aktief betrokke te wees in ‘n plaaslike gemeente nie. Daar is baie redes en verskonings vir hierdie tendens. Die meeste van hierdie redes is eerder op die kerk, as op die individu gerig. Ek is seker dat as jy een van die is wat nie gereeld kerk bywoon nie, jy baie vingers het wat na die kerk, sy lede en die kerkleiers wys. Die waarheid is egter dat dit nie die liggaam is nie, maar die geestelike verval van die individu wat by verre een van die belangrikste redes is hoekom mense nie meer kerk bywoon nie.
Maar wat van die argument dat ‘n mens nie nodig het om kerk by te woon ten einde ‘n Christen te wees nie? Dit is gedeeltelik waar dat dit nie ‘n voorvereiste vir jou redding is om lid van ‘n plaaslike gemeente te wees nie. En ek stem saam dat daar baie kerkbanke is wat gevul word deur mense wat nie waarlik wedergebore Christene is nie. Maar indien jy ‘n wedergebore Christen is, het jy nie ‘n keuse of jy deel van ‘n plaaslike gemeente gaan wees aldan nie. En moenie vir my sê dat daar nie Skrif is wat dit bevestig nie. Daar is.
As Christen is jy so gemaak dat jy binne ‘n liggaam moet funksioneer. Net soos geen deel van die menslike liggaam enige reg tot ‘n selfstandige bestaan buite die liggaam het nie, net so kan ons nie effektief funksioneer en ons roeping ten volle buite die liggaam uitleef nie. Kan jy jouself indink dat iemand sy arm afsny en dit bokant sy kaggel opstel sodat dit vir mense kan waai as hulle in die vertrek is? Ek oordryf nie, die Christen wat dink dat hy buite die liggaam kan funksioneer is net so daardie arm bokant die kaggel – hy dink dat hy iets doen, maar sy dade is niks meer as die senutrekkings van ‘n afgesnyde ledemaat nie.
Dit is slegs binne die liggaam wat elke lidmaat sy volle potensiaal kan bereik. My duime is baie belangrik vir my en ek het hulle nodig om ‘n magdom take te verrig, maar my duime is nutteloos sonder my ander vingers. Probeer om iets net met jou duim op te tel of vas te hou. Duime is net nuttig wanneer ons hulle saam met die ander vingers aan ons hande gebruik. Jy mag dalk in staat wees om ‘n paar dinge vir die Here te doen as jy op jou eie werk, maar jy sal nooit jou volle potensiaal bereik tensy jy leer om saam met ander te werk nie.
Vergeet selfs van jou volle potensiaal, jy sal nie eers in staat wees om lank buite die liggaam van Christus te oorleef nie. ‘n Menslike ledemaat wat afgesny is, kan slegs vir enkele ure weg van die liggaam “leef”. Op dieselfde manier sal gelowiges ook net vir ‘n ruk weg van die gemeenskap van die gelowiges kan oorleef. Sonder die vloei van lewe deur die liggaam van Christus sal hulle ook uiteindelik sterf. Voordat jy reageer deur te antwoord dat ons aan Christus verbind is en dat ons die lewe van Hom kry, laat my toe om die volgende vraag te vra: As die Here dit so beskik het dat gelowiges hulle lewe en voedsel deur die liggaam van Christus moet kry, wat maak jou dan so spesiaal dat die Almagtige jou moet uitsonder? As jy Sy voorsiening deur die kerk verwerp, is daar geen manier wat Hy spesiaal net vir jou voorsiening sal maak nie. Hy het Israel gevoed deur aan hulle manna te voorsien. As jy nie die manna wil eet omdat jy nie daarvan hou nie, kan jy maar doodgaan van die honger, Hy gaan nie vir jou biefstuk en skyfies by jou deur aflewer nie.
Ek weet dat daar baie lesers is wat sal aanvoer dat ek nie baie teks verwysings gegee het nie. Daar is ‘n hele hoofstuk wat met die onderwerp handel: 1 Korintiërs 12. Lees dit en onthou dat die hoofstuk met die plaaslike gemeente handel en nie met ‘n denominasie of die “Universele Kerk” nie. Gelowiges behoort aan, en funksioneer en lewe binne die konteks van die plaaslike gemeente.
Wil jy die ewigheid in die hemel deurbring? Miskien het jy vergeet dat daardie ewigheid in die teenwoordigheid van ander Christene gaan wees – dieselfde Christene met wie jy nie jou tyd hier op aarde wou deel nie.