Erfenisimpakstudies | Die erfenisstigting
Die Erfenisstigting is passievol daaroor dat die korrekte maatreëls in plek gestel moet word om die verlies van ons kulturele en historiese erfenis te voorkom. Die Wet op Nasionale Omgewingsbestuur (Wet 107 van 1998), sowel as die Wet op Nasionale Erfenishulpbronne (Wet 25 van 1999) bepaal dat omgewingsimpakstudies (OIS) gedoen moet word voordat enige ontwikkeling kan plaasvind. In meeste gevalle is dit ook nodig om erfenisimpakstudies (EIS) saam te stel Artikel 38 van Wet 25 lys die ontwikkelingskategorieë waarvoor 'n EIS vereis word. Die doel van die opstel van OIS- en EIS-verslae is nie om ontwikkeling te kniehalter nie, maar eerder om 'n balans tussen onbeheerste ontwikkeling en die beskerming van ons land se kosbare gemeenskaplike erfenis te vind. 'n EIS kan slegs deur gekwalifiseerde deskundiges uitgevoer word, soos argeoloë, bewaringsbestuurders, kultuurhistorici en geskiedkundiges. Dikwels word so 'n impakstudie deur 'n span professionele mense aangepak. Ontwikkelaars en kontrakteurs word hiermee uitgenooi om die Erfenisstigting te kontak vir raad, hulp en kwotasies.
Navorsing en samestelling van 'n lessenaarstudie
Een van die eerste fases by die opstel van 'n omgewings- of erfenisimpakverslag is die skryf van 'n lessenaarstudie.
Vir dié studie word alle beskikbare data met betrekking tot 'n spesifieke gebied versamel en ontleed, insluitend argiefstukke, kaarte en 'n verskeidenheid ander bronne. 'n Lessenaarstudie word wetlik vereis en verskaf 'n oorsig van al die historiese en omgewingsaspekte van 'n spesifieke terrein.
Een van die belangrikste doeleindes van hierdie studie is om die moontlike positiewe en negatiewe gevolge van 'n ontwikkeling, sloping of verandering op 'n spesifieke terrein te identifiseer. 'n Aantal spesialiste werk dikwels saam aan so 'n verslag, insluitende argeoloë, omgewingswetenskaplikes, bewaringsbestuurders, kultuurhistorici en geskiedkundiges. 'n Lessenaarstudie is uiters doeltreffend om op die vroeë beplanning van 'n projek te fokus.
Dit wat moeilik is om skriftelik oor te dra, kan dikwels beter op 'n kaart uitgebeeld word. Geografiese inligtingstelsels (GIS) stel 'n mens in staat om inligting geografies te kan vertoon en te ontleed. GIS-gekwalifiseerde amptenare by die Erfenisstigting kan gedetailleerde kaarte met betrekking tot OIS-, EIS- en ander studies verskaf. Hierdie kaarte is kragtige hulpmiddels en dien as visuele analise van al die historiese en omgewingsaspekte van 'n spesifieke terrein.
Die Erfenisstigting hanteer die koördinering en bestuur van alle aspekte wat tot die professionele en suksesvolle voltooiing van omgewings- en erfenisprojekte lei.