PressReader - Beeld: 2016-05-10 - Jo­seph en sy jas skit­ter hi­per­blink
Jo­seph en sy jas skit­ter hi­per­blink
B­ly­spel om nie te mis
Beeld - 2016-05-10 - Kuns - T­han­die­la Gold­man Tot 7 Au­gus­tus
El­ke jaar is ge­ho­re in Jo­han­nes­burg be­voor­reg ge­noeg om min­stens een mu­si­ka­le won­der­werk in die Pie­ter Toe­rien­te­a­ter te sien. Van­jaar is Jo­seph and the A­ma­zing Techni­co­lor D­re­am­co­at te sien.
Dié mu­siek­bly­spel is ge­grond op die By­bel­se ver­haal van Jo­sef, sy ja­loer­se broers en sy a­von­tu­re in E­gip­te. Dit ver­tel die sto­rie van ’n jong man wat aan­hou droom het.
Jo­seph and the A­ma­zing Techni­co­lor D­re­am­co­at is die soort pro­duk­sie wat so fyn be­plan en goed ge­re­pe­teer is dat die ge­hoor werk­lik ver­maak kan word. Die be­gro­ting wat dié soort te­a­ter­stuk­ke het, dra vir se­ker ook by tot die ver­maak­lik­heids­fak­tor. Die be­lig­ting is hi­per­mo­dern en sorg vir sen­sa­si­o­ne­le ef­fek­te. El­ke kleur van Jo­sef se jas word op ’n be­paal­de oom­blik deur die lig­te voor­ge­stel.
Ga­reth He­witt Wil­li­ams, die be­lig­tings­ont­wer­per, slaag daar­in om die be­lig­ting op ’n funk­si­o­ne­le ma­nier te ge­bruik. Lig word by­voor­beeld ge­bruik om die ruim­te van Jo­sef se tronk af te ba­ken wan­neer Po­ti­far hom toe­sluit.
Die ge­sel­skap is baie pro­fes­si­o­neel, ta­lent­vol en veel­sy­dig. Wat ver­al uit­ge­staan het, is hoe elk­een in sy ka­rak­ter bly en die sub­teks ten vol­le speel, ten spy­te van die feit dat die fo­kus dalk el­ders op die ver­hoog is.
Earl G­re­go­ry speel die ti­tel­rol van Jo­sef. Hy is ver­al suk­ses­vol in die uit­beel­ding van Jo­sef se on­skuld. Kent Jey- coc­ke en Jar­ryd Nur­den, wat on­der­skei­de­lik die fa­rao se huis­kneg en bak­ker speel, was be­son­ders. Hoe­wel hul­le net ’n paar oom­blik­ke ge­had het om hul dro­me vir Jo­sef te sing, het hul sang­ta­len­te en ver­tol­king van hul ka­rak­ters die kol­lig ge­steel.
Hoe­wel al­mal in die pro­duk­sie af­ge­rond en ta­lent­vol is, is daar een ak­teur wat slaag om die pro­duk­sie werk­lik on­ver­geet­lik te maak: Jo­na­than Rox­mouth, wat die fa­rao speel.
So­dra hy sy tek­kies, vol­le­dig met skit­te­ren­de lig­gies, op die ver­hoog plaas, is daar ’n ont­plof­fing van e­ner­gie en sang. Die El­vis-fa­rao ver­tel sy dro­me aan Jo­sef op so ’n on­ver­wag­te ma­nier dat die ge­hoor dit nooit sal kan ver­geet nie. Die feit dat Rox­mouth ’n er­va­re spe­ler is, is dui­de­lik te sie­ne in die be­heer wat hy in sy ka­rak­ter en spel toon. El­ke be­we­ging is fyn be­plan en dien ’n dui­de­li­ke doel, sy in­ter­ak­sie met die ge­hoor is na­tuur­lik, sy aan­dag aan de­tail is be­son­ders en sy ko­mie­se aan­slag is iets om te aan­skou. Rox­mouth laat dit mak­lik lyk om in ’n mu­siek­bly­spel te spel. Maar moe­nie die fout maak om te dink dat die man nie ver­skrik­lik hard werk om so ’n suk­ses van sy op­tre­des te maak nie. Dit is juis ak­teurs wat hul ta­len­te in so ’n ma­te soos Rox­mouth ont­wik­kel deur har­de werk wat die kuns so ge­mak­lik kan aan­pak.
Die suk­ses van die pro­duk­sie lê vir ’n feit in die har­de werk en be­son­der­se ta­lent van die ge­sel­skap en pro­duk­sie­span. Dit is uit en uit die moei­te werd om die ver­to­ning te sien. Elk­een in die ge­sin sal dit ge­niet en elk­een sal hul­le met Jo­sef se reis kan ver­een­sel­wig.
El­ke dro­mer se sto­rie loop hand aan hand met sy mis­luk­kings. Om ten spy­te van die mis­luk­kings aan te hou droom, is waar die ge­heim lê! )