Die onvermoë tot verwoording, die regte woord wat afwesig is, wat nie ten volle betekenis kan skep nie, is ook – soos by die bekwame digter – hier die versugting. Soos in die gedig “sin” (53):
In die titel van die bundel is daar alreeds die suggestie van onmag: vlerke wat nie kan vlieg nie. Die skildery op die band van die boek (deur Marlise Joubert self geskilder) van die verwonde rugkant van ’n vrou, met arms wat nie voltooi is nie, en ’n vallende voël wys na die een deurlopende tema van die bundel: die ervaring en verwoording van intense pyn.
Ek wonder net of die gedig nie moes geëindig het met “on hold/ not for sale and not for rent” nie. Is dit nie hier waar die eintlike wending lê nie? Wat daarna kom, is net ’n metafoor vir wat alreeds gesuggereer is?
’n Soortgelyke teenstelling volg in “oggendbrief vir Xander” (19) aan die kind wat alreeds sestien tande het “… en vinnig loop”:
Terwyl die spreker die subjek in die gedigte in hierdie afdeling is, is daar skielik die gedig “vrou”(23) waar afstand bereik word van die “ek”: “haar stem is sand in haar ore/ haar lippe ’n litteken in die hand …”. Meer metafore, geobjektiveer, herhaling. Miskien juis ’n bewus-gestruktureerde bewys van die wegkom van die self.
In die titel “rugkaatsing”, die tweede afdeling, in die verwoording van haar siekte is die neologisme tegelyk terugkyk én weerspieëling van die rugoperasie. Sy is nou tuis, onseker, maar een van die eerste belewenisse is die bewuswording van poësie (“tuis” ,28). Die digbundels wat sy en haar geliefde ken. Maar sy is bevrees dat sy nie meer woorde sal vind nie:
Hierdie gedig is ’n baie indrukwekkende ars poetica,geskryf binne die konteks van die siekte, met woord en realiteit “vasgegom”.
Die mees opvallende in hierdie afdeling is die metafore. Die kern van gedigmaak, die metafoor as skepper van betekenis hier, is sterk. Die kuns van die poësie lê in die metafoor. Die digter práát nie oor poësie nie. Dit wórd poësie, alhoewel dit soms miskien te oordadig raak, soos in “trooslied vir die lyf” (33) byvoorbeeld, en te lank, soos in “ontheemding. ’n droom” (36). In die gedig waar die kamerjas ’n soort teken is, is die wending sonder vooraf-suggestie onnodig – en weer sou die gedig gebaat het as dit by die vorige strofe te kon geëindig het.
Dit lei dan tot die gedig wat dié afdeling eindig, “geboorteplek” (49). Met haar sestigste verjaardag vertel haar ma dat die hospitaal waar sy gebore is, nie bestaan het nie, en die afleiding – deur middel van ’n eenvoudig dekonstruksie – is dan dat sy nie bestaan nie: “op sestig is ek moontlik/ ’n vergissing.” Einde van die storie. Dit is dan ook ’n variasie op “Memoir” se stilte.
Die eerste gedig in afdeling 3 (“sin”) neem die stilte ernstig op. Dis die gedig waarmee ek die bespreking begin het: oor “… die skelet van onvermoë”.
Dan volg ’n aantal gedigte waar sy veral die kuns, die skilderkuns, as beelding naas die poësie betrek: sy verf, sy vorm, sy kleur ’n aantal waterverfskilderye uit die verlede, die herinnering aan ’n waterval en seksuele bewuswording (“watervalskildery”, 58–60. In verf en metafoor teken sy ’n kind (by die waterval):
Na die skilderye is daar gedigte aan en van vriende, weer herinnerings, en veral die verlange na ’n seuntjie, met die hoop dat sy hom weer sal sien (“as jy weer kom”,68–69), met die refrein “as jy weer kom”. Maar dit is onbevredigde verlange, hartseer – soos die meeste gedigte in hierdie bundel.
Dan ’n beskrywende vers (“Blaauwklippen”,70). Die voorliefde vir beskryf, soos in die reisgedigte, word hier volgehou. (Ek het hier wéér die gevoel dat die laaste strofe, die wending, nie uit die voorafgaande beskrywings groei nie: dat sleutelreëls hier nie slotte is nie – soos Van Wyk Louw oor wendings gesê het.)
Die rariteit van die gedig waar die “ek” nie vertel of beskryf nie, maar waar sy beskryf word vanuit ‘n ander perspektief, vind mens weer in “biografie”(71). Dis ’n distansiëring van die self. ’n Biografie oor jouself kan jy tog nie skryf nie. Maar ek weet nie waarom dit spesifiek hier in dié afdeling moet wees nie. Hier word skryf en die lyflike deur metafore verbind – en dat daar nie ’n afgeronde boek sal wees nie: