Dit wil amper lyk asof ‘n mens die kleingoed ‘n tipe van inenting teen die donker kant van die lewe moet gee – ‘n bietjie van die donker sodat hul teenliggame op kan bou vir die toekoms.
My selfoon se battery het genoeg gehad en ‘n vrees om sonder my selfoon te wees, oortuig my om die selfoon vir ‘n wyle te bêre. Ek besef meteens dat alhoewel ek die heeldag saam met die man in verskillende rye gestaan het, ek nog nie sy gesig gesien het nie. Ek wonder ook hoekom net ek gekla het toe hy voor my ingedruk het in die ry. Het niemand anders dit dan gesien nie? Ek besluit ook dat dit beter is as ek net slapende honde laat begaan, aangesien ek op hierdie stadium al naby die voorkant van die ry is. Met my aankoms by die toonbank sien ek die dame met die kougom wat my verveeld aanstaar. Sy het alles al gesien wat die toonbank kan bied en skrik nie vir koue pampoen of snaakse kwinkslae wat narre soos ek naby aan toemaaktyd vir haar toesnou nie. Toe ek by die deur uitstap, sien ek ‘n man wat ‘n kennisgewing teen die deur opplak – ‘n 46664 konsert ter ere van Madiba. (Skielik twyfel ek of die batenommer op die stoel nie dalk dieselfde gelyk het as die embleem op die kennisgewing nie. Ek dink terug aan Martin Luther wat sy 95 stellings op 31 Oktober teen die kerk in Wittenberg vasgespyker het en die daaropvolgende kerkskeuring wat dit tot gevolg gehad het. Die vrees vir verandering is nommer 24 op die lys van vrese wat ek voorheen raakgelees het.
Die vyfde April 1994 is egter die dag wat Kurt sy brose bestaan op aarde vaarwel geroep het. Hy was dus drie dae reeds dood in die kweekhuis bo die garage van die Lake Washington Boulevard-herehuis. Die grusame ontdekking van Kurt se stukkende lyk word gevind deur ene Gary Smith, ’n elektrisiën wat ’n nuwe sekuriteitstelsel moes installeer. Dis ironies dat niemand daaraan gedink het om Kurt te loop soek in die mees vanselfsprekende plek waar hy sou wegkruip en homself geweld aandoen nie: daar was reeds talle soektogte deur die huis se vertrekke; Courtney Love het selfs ’n privaatspeurder gehuur om Kurt op te spoor. Niemand het daaraan gedink om in die anneks te kyk nie.
“Frances” verwys na sy dogter met Courtney Love wat in 1992 gebore is, ’n paar maande na hulle troue in Hawaii.
Ironies genoeg rig hy die nota aan ene “Boddah”, sy denkbeeldige maatjie uit sy kinderjare, wat terselfdertyd baie soos “Boeddha” klink. “Nirvana” is ’n Boeddhistiese term wat hy gekies het vir sy grunge groep se naam toe hy in ’n Boeddhistiese fase was (hy was ook tot sy dood gefassineerd met Djainisme). Verder word ’n deel van sy as deur Courtney Love na die Namgyal Buddhist Monastery naby Ithaca, New York, geneem waar dit seremonieel geseën en met spesiale klei vermeng word tot ’n tipiese Tibettaanse tsatsa gedenkbeeldjie.
In sy tiende jaar skei die Cobains, ’n waterskeiding vir Kurt. Hy internaliseer hierdie gebeurtenis op ’n gewelddadige en intense wyse. Daardie jaar krap hy die volgende woorde teen sy muur uit: “I hate Mom, I hate Dad. Dad hates Mom, Mom hates Dad. It simply makes you want to be so sad” (Cross:21). Hierna word die haat vir die self egter stewiger gewortel as dié vir sy ouers en karteer Kurt sy selfvernietigingsdrange in sy dagboeke en kunswerke.
Sy latere heroïne-gebruik wat veral eskaleer op Nirvana-toere het nie net te make met sy innerlike demone nie, maar ook met ’n onuithoudbare en chroniese maagkondisie wat deur die jare met min sukses gediagnoseer en behandel word. In sy dagboek skryf hy: