In die laat 4de eeu v.C. het Rhodos met Ptolemeus I van Egipte saamgespan om ’n massa-inval deur hul gesamentlike vyand, Antigonus I Monophthalmus, af te weer.
Die standbeeld self was 30 meter hoog. ’n Groot deel van die yster en brons het gekom van die toerusting wat Antigonus se leër agtergelaat het. Die boonste dele is gebou met behulp van ’n groot grondwal wat langs die beeld gebou is. Ná die voltooiing 12 jaar later, in 280 v.C., is al die grond verwyder.
Moderne ingenieurs het ’n hipotese oor hoe die beeld destyds opgerig is. Dit is gebaseer op kennis van die destydse tegnologie en vertellings deur Plinius die jongere en Philo van Bisantium, wat albei die oorblyfsels gesien het.
Die Kolos met sy twee voete weerskante van die ingang van die hawe, soos dit later dikwels uitgebeeld is, is ’n wanbegrip uit die Middeleeue.
Dié posisie was tegnies onmoontlik om verskeie redes, soos dat die standbeeld onder sy eie gewig sou meegee as sy bene so ver uitmekaar was. Die bouers sou ook die hawe moes sluit vir die hele tyd waarin die beeld opgerig is, en ná die aardbewing sou die hawe weer ontoeganklik gewees het. Daar word ook duidelik genoem die stukke van die beeld het op land gelê, en die inwoners van Rhodos sou onmoontlik dié swaar beeld uit die hawe na droë grond kon skuif.
Hoewel niemand weet presies hoe die beeld gelyk het nie, kan ’n mens raai hoe die gesig gelyk het omdat dit soortgelyk was aan die standaardweergawe van Helios uit dié tyd. Die hare sou gekrul gewees het, met eweredig verspreide penne van brons of silwer wat van die kop af uitsprei, soos wat dit op Rhodos-muntstukke uit die tyd voorkom.