Hier bo is aangevoer dat die filosofie (Kol 2:8) van die valse leraars die identiteit van die gemeente in Kolosse bedreig het. In hierdie verband word die brief as 'n ingrypingstrategie geskryf om die stelsel te herkalibreer, en die geloofsgemeenskap te bemoedig (Kol 2:2). Die skrywer van Kolossense het dit nodig geag om die denkfout wat ingesluip het, reg te stel ten einde die apostoliese kerugma te beskerm (O'Brien 1982:xxx). Dít bewerkstellig die skrywer van die Kolossensebrief deur 'n radikale, hoë Christologie te konstrueer (Kol 1:15-20) waarop hy die res van sy betoog bou, en só die status van die owerhede en magte verlaag (Kol 2:15), en die gelowiges help om hulle ware identiteit in Christus te verstaan (Kol 2:6-15). Dit het dus nie net tot 'n (her)konstruksie van die simboliese universum van die gelowiges in Kolosse bygedra nie, maar ook die dialektiese verhouding tussen identiteit, etiek en etos versterk. Só het die briefskrywer die geloofsgemeenskap bemagtig om die aanslae van die valse leraars te weerstaan, en het hy die gelowiges inderdaad bemoedig.