Flebitis by honde - Diere - 2022
Flebitis by honde Dit word gekenmerk deur 'n toestand wat bekend staan ​​as oppervlakkige tromboflebitis, wat verwys na 'n ontsteking van die oppervlakkige are (of are naby die oppervlak van die liggaam). Flebitis is gewoonlik te wyte aan 'n infeksie of trombose - die vorming van 'n stolsel (of trombus) in 'n bloedvat, wat weer die bloedvloei in die liggaam belemmer.
Oppervlakkige veneuse tromboflebitis is die algemeenste vorm van hierdie siekte en kom meestal in 'n omgewing voor.
In teenstelling hiermee word diepweefseltromboflebitis geassosieer met kliniese tekens van sepsis, waarin 'n bakteriële infeksie voorkom as gevolg van die teenwoordigheid van patogene organismes en hul gifstowwe in die bloed of weefsel. Hierdie tipe tromboflebitis word ook geassosieer met die trombo-embolie van diep weefsel, waarin 'n stolsel of trombus wat in een deel van die liggaam gevorm word, breek en na 'n ander bloedvaat beweeg, wat 'n verstopping veroorsaak.
Flebitis kan honde en katte beïnvloed.
Die hoofsimptoom van flebitis is 'n gelokaliseerde ontsteking, wat gekenmerk word deur hitte, swelling, pyn, geharde vate, of 'n rooierigheid van die vel, bekend as eritem. As daar ten minste twee van die bogenoemde tekens aanwesig is, kan dit in ag geneem word as 'n teken van plaaslike ontsteking. Suppurasie of koors kan ook voorkom, albei hou verband met die reaksie van die liggaam op infeksies.
Daar is geen spesifieke ouderdom, ras of geslag bekend wat meer vatbaar is vir die ontwikkeling van flebitis nie. Baie jong of ouer honde kan egter 'n groter risiko loop bloot as gevolg van 'n minder ontwikkelde of wanfunksionerende immuunstelsel.
Ander eienskappe wat as risikofaktore vir die ontwikkeling van flebitis beskou word, is onder meer vetsug, 'n gebrek aan mobiliteit, 'n swak gehalte van die are, chroniese siektes van die hart of niere, swangerskap en / of 'n immuungebrekversteuring waarin die immuunstelsel van die Hond werk nie behoorlik nie.
Die hoofoorsaak van flebitis is te wyte aan die gebruik van intraveneuse kateters (IV). Swak kwaliteit of swak kateterversorging kan lei tot bakteriële kolonisasie van 'n kateter, wat die hond kan besmet. Kateters word gereeld tydens chirurgie of in noodsituasies gebruik om traumaslagoffers te behandel.
'N Reeks diagnostiese prosedures is nodig om flebitis behoorlik te diagnoseer. Die Doppler-toets is 'n goedkoop manier om bloedvloei in die are van die dier te ondersoek, en kan onreëlmatighede in die bloedsomloop en verstopping openbaar. Bloedkulture kan ook die tekens van sistematiese ontsteking aandui. Ander diagnostiese tegnieke kan x-straalbeelde en urinalise insluit.
As 'n infeksie vermoed word, is antibiotiese behandeling die waarskynlikste behandeling. Die spesifieke antibiotika wat aan u hond voorgeskryf word, sal afhang van die ligging van die infeksie, sowel as die verdagte kontaminante agter die infeksie (as daar tans geen kultuur beskikbaar is nie). Bykomende medikasie kan u hond gemakliker maak en verwante simptome verlig.
Lewe en bestuur
Na die aanvanklike behandeling moet antibiotiese terapie aangepas word op grond van opvolgkultuurtoetse. Sekere are, bekend as flebotiese are, moet nie vir intraveneuse terapie of bloedversameling gebruik word voordat u hond ten volle herstel het nie. Met die korrekte behandeling van antibiotika, kan die ernstigste gevalle nog tot drie weke duur om op te los.
Omdat die hoofoorsaak van flebitis katheters van swak gehalte of onbehoorlike versorging van die kateter is, is dit die hoofdoelwit as u nadink oor voorkoming. Enige plek van die IV-kateter moet gereeld met antimikrobiese middels skoongemaak word en behandel word met 'n antimikrobiese salf om bakteriële infeksie te voorkom wat tot flebitis kan lei. Steriele verbande moet gebruik word en katheters moet binne 24 uur verander word, veral as dit in 'n noodsituasie geplaas word. Langer kateters kan die voorkoms van flebitis verminder.
Klassifikasie en patologiese, kliniese en terapeutiese aspekte
Instituut vir Patologie en Aansteeklike Siektes (IAMA)
Beelde met vergunning van die skrywer
Artikel met vergunning van Schering-Plough
Die term vaskulitis dui op inflammasie en verandering van bloedvate. Dit kan primêr wees, of meer gereeld sekondêr tot onderliggende siekte (infeksies, neoplasie, SLE, dwelmreaksies, ens.). Vasculitis kan beperk wees tot die vel (kutane vasculitis) of ander organe (sistemiese vasculitis) met baie uiteenlopende kliniese manifestasies behels. Die meganismes wat die ontwikkeling van 'n vaskulitis veroorsaak, is vinnig en tydelik, wat beide die klinies-patologiese diagnose en die behandeling bemoeilik. Dit is gewoonlik 'n patologie wat honde meer beïnvloed as katte.
• Iatrogene (glukokortikoïede)
• Endokriene afwykings: hiperadrenokortisisme, hipotireose, diabetes mellitus.
• Sistemiese siektes: leishmaniose, ehrlichiose, sistemiese lupus erythematosus.
Vir 'n beter begrip van die verwantskappe tussen morfologie, etiopatogenese en kliniese vasculitis, is daar in die geneeskunde verskillende klassifikasies ontwikkel, hoewel tans nie een van hulle universeel aanvaar word nie.
Vasculitis kan volgens die etiologie daarvan geklassifiseer word, maar in beide geneeskunde en veeartsenykunde word 50% daarvan as idiopaties beskou.
Tradisioneel word die klassifikasie van vaskulitis by die mens volgens die etiologie daarvan uitgevoer: aansteeklik en nie-besmetlik, of volgens die grootte van die aangetaste vate: groot vate (aorta en hoofslagare), are en are, en klein vate ( arteriële en veneuse kapillêres). Talle sindrome is in die literatuur beskryf, soos: polyarteritis nodosa (PAN), Kawasaky-sindroom, Wegener se granulomatose, mikroskopiese polyangeitis, Schölein-Henoch purpura, ens.
Die klassifikasie wat deur patoloë voorgestel word, is gebaseer op die tipe inflammatoriese infiltraat en onderskei drie hoofkategorieë: akute vaskulitis (neutrofiele), chroniese limfositiese vaskulitis en granulomatous vasculitis.
Die beperkings van hierdie soort klassifikasie hou egter verband met die feit dat die inflammatoriese proses dinamies is, die evolusie van die akute na die chroniese stadium in dieselfde siekte waargeneem kan word, en dat dieselfde etiologiese middel verskillende manifestasies van vaskulitis kan veroorsaak.
Veeartsenykundige het probeer om die mediese klassifikasies van menslike vaskulitis aan te pas, maar daar is groot verskille. By honde word kutane vasculitis in die meeste gevalle gekenmerk deur die teenwoordigheid in die kapillêres van 'n neutrofiele infiltraat en meer selde limfositiese, eosinofiele of multisellulêre (vasculopatie). Die klassifikasie wat deur dr. Outerbridge, van die Universiteit van Davis, voorgestel is, is gemik op die vereenvoudiging van twee breë kategorieë (sien foto):
A) Aansteeklike vaskulitis waarin 'n lang lys patogene bestaan ​​(bakterieë, rickettsia, virusse, protosoë en swamme).
B) Nie-aansteeklike vaskulitis sekondêr tot omgewingsagente, medisyne, voedseladditiewe of onbekende endogene middels (gewasse).
Vasculitis is relatief algemeen by honde sonder die neiging van geslag of ouderdom. Alhoewel hulle in enige ras kan ontwikkel, is daar sommige wat wel 'n sekere neiging het, soos die Zarcero Dog (Teckel), Rottweiler, Colley, Shetland, Dachshunds en Jack Russell terriërs.
Entstof-geïnduseerde vasculitis is hoofsaaklik by klein rasse soos Poodle Toy, Silky Terrier, Yorkshire Terrier, Pekingese, Maltese Dog en Bichon beskryf, en 'n paar sindrome wat verband hou met spesifieke rasse (vakulitis sekondêr tot toediening van trimethoprim-sulfamethoxazole is beskryf in Doberman, vasculopathies in Greyhound, ens.).
Vanuit 'n kliniese oogpunt kan vaskulitis as akute sistemiese vasculitis begin, waar die algemeenste kliniese tekens is: koors, uitputting, anorexia, myalgie, artralgie, epistaksis, pialisme en ander manifestasies wat afhang van die tipe orgaan wat aangetas is (glomerulonephritis) , perimiokarditis, neuropatie, ens.). Die ernstigste gevalle kan toestande van skok en verspreide intravaskulêre stolling veroorsaak.
'N Ander vorm van gelokaliseerde vasculitis is kutane vasculitis, gewoonlik sekondêr tot die afsetting van immuunkomplekse in die vaatwande. Hierdie tipe vaskulitis kan geassosieer word met 'n onderliggende infeksie (bakterieë, rickettsia, virusse, swamme), kwaadaardige gewasse, voedselovergevoeligheid, dwelmreaksie, hondsdolheid-entstof, metaboliese siektes (diabetes mellitus, uremie), sistemiese lupus erythematosus of blootstelling aan verkoue (koue agglutinien-siekte) of dit kan idiopaties wees. Dit is ongewoon by honde en skaars by katte.
Die prentjie word gekenmerk deur die teenwoordigheid van kliniese tekens soos purpura, nekrose en stippeltjieswere, veral in die ore, lippe, mondslijmvlies, kussings, stert en skrotum, en akrocyanose kan waargeneem word (syfers 1, 2 en 3). In honde met onderliggende voedselovergevoeligheid is urtikariêre vaskulitis (akute aanvang van eritroderma, met eritematiese korwe wat bind en nie bleik nie) beskryf.
In sommige honde met alopecia wat veroorsaak word deur die hondsdolheid-entstof, in die allopatiese gebied wat op die inenting ontwikkel, verskyn 1 tot 5 maande later multifokale velletsels wat veroorsaak word deur 'n algemene iskemiese dermopatie. Die differensiële diagnose van kutane vasculitis sluit in SLE, erythema multiforme, toksiese epidermale nekrolise, bullous pemphigus, vulgêre pemphigus, vriespunt en reaksie op kutane. By honde wat slegs letsels in die ore het, moet die differensiële diagnose ook dermatose van die rand van die ore insluit. 'N Paar spesifieke voorbeelde van vaskulitis by honde word hieronder beskryf.
Figuur 1. Plantar pad vasculitis. Figuur 2. Vasculitis van die punt van die stert.
Figuur 3. Vasculitis van die oor. Alhoewel hulle by enige ras kan ontwikkel, is daar sommige wat 'n sekere geneigdheid toon om aan vaskulitis te ly, soos die Zarcero Dog (Teckel), Rottweiler, Colley, Shetland, Dachshunds en Jack Russell terriërs.
Dit was voorheen verwant aan kutane vasculitis, en word in baie rasse beskryf, veral in klein honde (wolhonde), en is sekondêr tot hondsdolheid-inenting. Van 1 tot 5 maande na inenting word granuloom en fokale alopecia waargeneem op die punt van inenting, soms met die vorming van maagsere en skurfte wat hoofsaaklik truffels, lippe, ore, punt van die stert en voete beïnvloed. Isgemiese dermatopatie word meer selde geassosieer met miopatie.
Dit affekteer hondjies 4-6 weke en manifesteer 7-10 dae na die eerste inentings. Herinenting kan die bestaande beserings wat die truffel- en plantaardlagers aanvanklik beïnvloed, vererger. Die letsels is oormatig, soms ekssudatief, afgepig, korsvormig en ulseratief. Klein hondjies toon ook sistemiese tekens soos uitputting, koors en artralgie. Daar bestaan ​​'n gesinsvoorsprong op 'n outosomale resessiewe aard vir die ontwikkeling van hierdie vaskulopatie in die Duitse herder.
Hierdie toestand, waarvan die etiologie nie bekend is nie, word slegs by die windhond waargeneem. Dit word gemanifesteer deur die ontwikkeling van edematous, erythematous en dan ulseratiewe letsels in die tarsus, die binnekant van die agterste ledemate en meer selde van die anterior ledemate.
Sommige honde ontwikkel sistemiese tekens met koors, uitputting en dan poliurie, polydipsie, braking en diarree wanneer nierversaking ontwikkel.
Intense eritroderma word waargeneem, met swelling, ekssudasie, erosies en maagsere, beperk tot gebiede van nie-gepigmenteerde vel en met min hare. Dit kan sekondêr wees tot inflammatoriese of post-inflammatoriese depigmentasie (discoïde lupus erythematosus) of na toediening van medisyne en fotosensibiliserende plante.
Korsagtige, ekssudatiewe en lineêre gewonde letsels word waargeneem by honde met gesnyde ore.
Normaalweg bilaterale simmetriese letsel, met baie pynlike en progressiewe distale nekrose van die oor by honde.
Dit kom veral voor by honde van die San Bernardo-ras.
Dit is lineêre ulseratiewe letsels van die neusvlak met groot bloeding in hierdie gebied.
Figuur 4. Leukositoklastiese neutrofiliese vaskulitis. Figuur 5. Granulomatous vasculitis.
Nekrotiserende ulkusse, purpura en hemorragiese bolle, wat verband hou met sistemiese tekens met koors, malaise en anorexia word waargeneem.
Dit kom voor in sistemiese bakteriële prosesse, insluitend bakteriële endokarditis, pyoderma, Rocky Mountain koors, ehrlichiosis en verraderlike Erysipelothrix infeksies.
Dit is 'n patologie wat bemiddel word deur die teenwoordigheid van IgM of meer selde IgG-teenliggaampies wat "geaktiveer" word in die teenwoordigheid van intense koue (0-4 ° C), en wat vaskulitis-verskynsels in die ledemate veroorsaak met die ontwikkeling van akrocyanose en van eritematiese letsels, purpura en nekrose in die vel van die ledemate.
Die mikroskopiese aspek van vaskulitis van klein vate word hieronder beskryf.
By diere is dit moeilik om al die klassieke kriteria vir akute vaskulitis by die mens op te spoor: fibrinoïede nekrose van die vaskulêre wand en cariorrexis van neutrofiele met vorming van kerndetritus rondom die kapillêres (leukocytoclastic vasculitis, figuur 4).
Die kriteria wat by diere in aanmerking geneem moet word, is: oedeem van die endoteelselle en die teenwoordigheid van neutrofiele in die vaatwand, terwyl die dermis swak moet wees in selle, met die uitsondering van gesweerde weefsels en ontsteekte slymvliese.
Die teenwoordigheid van apoptose in die selle van die epitriquiale sweetkliere kan u laat vaskulitis vermoed. Die ander aspekte wat ondersoek moet word, is mikro-bloeding en 'n duidelike oedeem van die dermis.
By die hond kom nie-leukocytoclastic vasculitis meer gereeld voor, wat 'n tipe III-hipersensitiwiteitsverskynsel (bemiddel deur immuunkomplekse) in die spel bring.
Voorbeelde van neutrofiele vasculitis is reaksies op geneesmiddels, besmetlike vaskulitis (bakterieë, virusse, leishmaniasis, rickettsiose, babesiose, borreliose),
giftig, dermatomyositis, akute fase iskemiese dermatopatie, SLE, rumatoïede artritis, cryoglobulinemie, Scottish Terrier vasculitis, ens.
Dit is skaars by diere en kan 'n oorgangsfase na chroniese vaskulitis verteenwoordig. Dit word geproduseer deur 'n immuunreaksie van seltipe bemiddel deur CD8 + limfosiete (sitotoksies / onderdrukkers). Voorbeelde van limfosiet-vaskulitis is weer dwelmreaksies, dermatomyositis, paniculitis wat veroorsaak word deur hondsdolheid-entstof en familiale vasculopatie van die Duitse herder.
Dit is ook skaars en sekondêr tot 'n tipe I-hipersensitiwiteitsverskynsel (bemiddel deur IgE). Voorbeelde hiervan is: reaksies op geleedpotige byt, mastositoom en granuloma-eosinofiliese kompleks.
Primêre granulomatous vasculitis is ook skaars, maar dit kan sekondêr wees aan 'n fibrinoïede vaatnekrose of die finale evolusie van 'n neutrofiele vasculitis. Enkele voorbeelde hiervan is: geneesmiddelreaksie en steriele idiopatiese pannikulitis.
In hierdie geval bepaal die chronisiteit van die letsels baie beperkte en moeilik om veranderinge waar te neem, soos: verdikking van die vaskulêre wand, moontlike cariorrexis van endoteelselle, die voorkoms van inflammatoriese selle in die muur is skaars: in wese limfosiete, weefselhipoksie met verdwyning van die follikels en soms dermatitis van die dermo-epidermale aansluiting swak in selle.
Voorbeelde van hierdie soort veranderinge is: fokale alopecia sekondêr aan inenting teen hondsdolheid, dermatomyositis en lupoid dermatose.
Evolusie van Charly se milt liposacorma
Weke gelede het ek gepraat oor die diagnose en behandeling van milt liposarkoom wat aan Charly opgespoor is (http://wp.me/p2cDmE-2vj).
Na vyf chemoterapiesessies met Doxorubicin wat drie weke van mekaar geskei is, is Charly reeds klaar met haar behandeling.
Oor die algemeen het alles goed gegaan, hoewel ons 'n komplikasie ondervind het sedert dit 'n kumulatiewe effek gehad het sekondêr tot chemoterapie-groepe. 'N Paar dae na die laaste sessie van chemo het Charly van een van sy voorpote begin hink, spesifiek waarin die pad vir die laaste sessie geplaas is.
By ondersoek is daar opgemerk dat sy ledemaat taamlik ontstoke en warm was; Charly het flebitis (inflammasie van die aar) gehad sekondêr tot die deurgang van chemoterapie deur sy kefaliese aar.
Om reaksies of ontstekings in sy are te vermy, is gepoog om die ledemaat waarin chemoterapie by elke geleentheid ingestel is, te verander, maar dit is een van die moontlike komplikasies wat ons tydens 'n chemoterapie-behandeling kan vind.
Benewens die beheer van die ledemaat feblitis, watter opvolg moet Charly volg?
Noudat u al die behandeling gedoen het, moet u seker maak dat dit regtig korrek gewerk het en dat geen metastase plaasvind nie.
Die ander dag is 'n abstrak-ultraklank uitgevoer om te verseker dat geen verdagte kolle van 'n nuwe gewas op enige van die abdominale organe of in die mesenterie voorkom nie.
Charly regter nier - Beeld: Sonovet
Charly se linker nier - Beeld: Sonovet
Charly se bynier aan die linkerkant - Beeld: Sonovet
Soos in die verskillende beelde gesien kan word, toon beide die niere, die lewer, ingewande en mesenterie geen teken wat ons kan ontstel nie.
Dus doen ons nou periodieke radiografieë op die borskas en ultraklank in die buik om te verseker dat liposarkoom beheer word en nêrens anders voorkom nie.
Wat is tromboflebitis of flebitis
Tromboflebitis of flebitis is die ontsteking van 'n aar wat veroorsaak word deur 'n bloedklont, trombus. Hierdie bloedklonte kan die normale bloedvloei deur die liggaam beïnvloed en kan gevaarlik word.
Tromboflebitis kan voorkom in die oppervlakkigste are of in die diepste lae.
Dit is 'n toestand wat veral die bene beïnvloed, maar geen deel van die liggaam kan dit ly nie.
Simptome van tromboflebitis of flebitis
As dit op 'n oppervlakkige aar kom, is dit gewoonlik sigbaar. Die vate lyk hard en gespanne, soos 'n tou, uiters sensitief vir druk, die omgewing is rooi (erythematous) en warm om aan te raak, die res van die ledemaat kan bleek, koud en geswel lyk. Diep-tromboflebitis word gekenmerk deur seer en pyn, veral in die hak, as die pasiënt die voet dorsaal loop of buig.
Samevattend is die simptome van tromboflebitis wat naby die aangetaste gebied opgemerk kan word:
Soos ons reeds gesê het, word tromboflebitis veroorsaak deur bloedklonte. Hierdie klonte kan om verskillende redes voorkom, byvoorbeeld:
Lang staande of sittende posisie.
Onbeweeglikheid vir lang periodes.
Ander oorsake wat die voorkoms van tromboflenbitis of flebitis kan beïnvloed, is: letsels wat veroorsaak word in die bloedvate deur naalde of binneaarse katheters tydens 'n mediese ingryping, trauma wat die bloedvate aantas.
Kos is noodsaaklik om vir ons gesondheid te sorg, en in die geval van tromboflebitis kan dit nie anders wees nie. Ons sal weet dat voedsel en medisinale kruie die meeste aanbeveel word om bloedklonte te produseer:
Eet voedsel soos knoffel, gemmer, ui en soetrissies wat beskerm teen hartaanvalle en ongelukke> Natuurlike behandelings
Volgens baie geleerdes is die verbruik van vesel die beste manier om dit te voorkom, benewens oefening, joga te oefen en liggies op te lig onder die ledemate. In die eerste plek moet hardlywigheid en hardlywigheid vermy word. Dit is raadsaam om die bloed van onsuiwerhede te suiwer, die werk van die niere te verlig en voedsel en plante te neem wat die bloed vloeibaar maak.
Hoe moet u reageer as u hond aan flebitis ly?
Dit is belangrik om die kennis te ken infeksie simptome, is die inflammasie in 'n gebied die normaalste en maklikste om te visualiseer.
Dit kan op een been voorkom, waarin a swelling van die hele been of 'n deel daarvan, dit is ook moontlik dat u troeteldier pyn of hitte in die omgewing voel, u sal gewoonlik sien dat dit die area byt of lek, sodat dit probeer om pyn te genees of te verlig; dit is ook normaal dat die hond van die liggaam reageer op ontsteking, dus U sal gewoonlik koors of selfs 'n waarskuwing deur die aangetaste gebied hê.
Dit kom gereeld voor dat u gedurende die lewe van u hond a flebitis infeksie en sonder enige oënskynlike risiko, het honde wat jonger of ouer is, egter meer geneig is om aan een van hulle te ly, want as hulle baie jonk is, is hul immunologie-stelsel nie behoorlik ontwikkel nie, inteendeel, as hulle oud is, is hierdie stelsel ten volle ontwikkel, maar dit werk nie op die regte manier nie.
Daar is ook 'n paar patologieë wat 'n risiko in die ontwikkeling van flebitis verseker, soos vetsug, ly aan die niere of hartsiektes, die kwaliteit van die are of selfs 'n gebrek aan beweeglikheid. 'N Ander geval wat baie geneig is om aan hierdie siekte te ly, is die tewe wat swanger is, in die geval dat 'n hond aan 'n wanfunksionering in die immuunstelsel ly, kan dit ook geneig wees om hierdie flebitis-infeksie op te doen.
Vir enige simptome wat u in u troeteldier het dit is nodig om na die veearts te gaan Om die probleem op te los, sal hy 'n diagnose maak wat ooreenstem met die geval en op soek na oplossings om dit so vinnig as moontlik te behandel.
Wat sal 'n veearts doen om hierdie siekte te behandel?
Vir hierdie diagnose word verskeie toetse uitgevoer, waaronder 'n urinetoets, x-straalbeelde, toetse waarin bloedvloei-ontleding of bloedkulture bestaan.
Die algemeenste is dit die spesialis begin met die verskaffing van anti-inflammatoriese medikasieOm inflammasie in die aangetaste gebied te verminder en as die veearts vermoed dat dit 'n infeksie is, kan 'n antibiotikum voorgeskryf word, sal hierdie medikasie afhang van die area waar flebitis geleë is.
Dit is belangrik dat u die indikasies gegee deur die veearts oor die toediening van medikasieDit kan ook gebeur dat u medisyne voorgeskryf word sodat u troeteldier beter voel en pyn in die omgewing verlig. Maar in die ernstigste gevalle kan dit tot drie weke duur voordat dit herstel. Nou, as dit 'n diep tromboflebitisDie veearts moet deur middel van ander toetse 'n diagnose maak en moontlik 'n antikoagulant voorskryf.
om vermy flebitis in u troeteldier, dit is noodsaaklik en belangrik om na u gesondheid te omsien. U moet hiervoor vermy dat u troeteldier oorgewig is, want dit kan nie net flebitis veroorsaak nie, maar ook probleme in die hart en in gedagte hou dat jonger en ouer honde ouer moet wees. omgee.