“Ek het al gesien hoe dié werk van my kollegas ‘insluk’ omdat die werksure alles behalwe gewoon is. ’n Werk wat voorheen bestaan het uit die herstel van heinings, verwydering van indringerplante en om soms ’n verdwaalde wilde dier in die kampterrein te gewaar, het nou verander in spoorsny, die volg van stropers se voetspore, patrollies wat op die uitkyk is vir karkasse en renosterkalfies wat betyds gered moet word. & Iquest; Ek hou van om te verf? & Iquest; jy wil om te trek? Elke nou en dan roep iemand spontaan uit: Afrika! - net diť een woord, want in hierdie byna magiese, nanagtelike oomblikke is die uitroep van ons kontinent se naam genoeg om die kultuurtrots te verwoord waarin almal hier deel en saamgebind word. Paulus se verduideliking van hierdie lewensverbondenheid laat my dink aan die metafoor van ‘n boom: gewortel en opgebou in Hom, bevestig in die geloof, en vervul tot oorlopens toe met dankbaarheid. Dit het te make met die onsigbare en persoonlike dele van ons geestelike lewe (wortels en voeding), sowel as die sigbare en publieke dele daarvan (takke en vrugte). In alles, waar jy alleen is, en waar jy in ander se geselskap is, moet dit duidelik wees dat jou lewe om die Here draai, dat Hy die eerste plek in jou lewe inneem, presies soos Hy die eerste plek in die heelal inneem (1:15-20).