In die praktyk word dit duidelik dat daar ‘n wanpersepsie is oor die dae van die week. Gelowiges wat as Christene groot geword het, is baie dikwels onder die verkeerde verstaan dat Sondag die sewende dag is en Maandag die eerste dag. Hulle is dikwels lewenslank onder die indruk en verstaan dan dat die normale Sondag vieringe eintlik, trou aan die OT, die viering van die Sabbat is. Wanneer hulle ver gevorder in jare besef dat dit verkeerd is, neem hulle die kerk kwalik as sou die kerk hulle mislei het en daarom die eerste dag vier en nie die sewende dag soos hulle gedink het nie. Hierdie misverstand word vererger deur die huidige tendens waar elektroniese kalenders jou die keuse gee of jou week op Sondag of Maandag begin.
Volgens die Romeinse kalender wat ons die afgelope tweeduisend jaar plus volg, is die eerste dag van die week Sondag.
Daar is ‘n verdere saak oor die dae wat uitgeklaar moet word. Wanneer die gebooie in die OT ingestel word, geskied dit in terme van die Eksodiese kalender. Dit wil sê die kalender wat gevolg was in die tyd van die uittog uit Egipte. Hierdie maande en weke het saam met die nuwe maan gewerk en het dus net 28 dae gehad. As ons dus by die OT se feesdae wil bly sal die Sabbat saam met die maan moet verander en sal jy dus elke maand op ‘n ander dag van die week jou Sabbat moet vier.
Ons lees van die instelling van die Sabbat waar die tien gebooie opgeteken is. Dit is belangrik op daarop te let dat die twee weergawes van die gebooie, twee verskillende motiverings gee vir die hou van die Sabat. In Eks.20:11 lees ons: “Want in ses dae het die HERE die hemel en die aarde gemaak, die see en alles wat daarin is, en op die sewende dag het Hy gerus. Daarom het die HERE die sabbatdag geseën en dit geheilig.”SoosGod dan op die sewende dag gerus het moet sy volgelinge ook rus. In Dt. 5: 15lees ons egter: “En jy moet daaraan dink dat jy in Egipteland ‘n slaaf was, en die HERE jou God jou daarvandaan uitgelei het deur ‘n sterke hand en ‘n uitgestrekte arm; daarom het die HERE jou God jou beveel om die sabbatdag te hou.” In hiérdie weergawe se geval gaan dit dus oor die feit dat God hulle uit Egipte gelei/verlos het, dáárom moet dit gehou word.
NT beteken die eerstelingsgerf, die eerste korringkorrel wat in die grond geval, gesterf het, maar gegroei het(opgestaan het), die dood oorwin het, tog duidelik Christus!
OT vir die Jood van die OT was hierdie ‘n reël van die seremonie, maar was inderdaad ‘n heenwysing na die NT. Op die dag ná die Sabat, dus op die éérste dag gee die eersteling gerf betekenis aan die feesvieringe! Vir die Jood omdat God hom uit Egipte gelei het. Hiér kan hy nou die oes van die verlossing uit Egipte beleef, maar vir die Christen gelowige omdat die Eerstelinggerf hom van die gewisse dood gered het uit die sonde na die land van die nuwe Jerusalem.
Reeds hier in Levitikus, kry ons dus die wortels vir die nuwe fees wat in gebruik gaan raak wanneer die profesie/heenwysing van Lev. 23 in vervulling gaan. Die Eerstelinggerf gaan op die eerste dag opstaan en die viering daarvan word nou reeds (in Lev.) voorberei.
‘n Verdere begrip wat verwarring bring is die feit dat God onder andere oor die instelling van die Sabbat sê dat dit ‘n ewige verbond is. Natuurlik is dit ewig as God sê dit is ewig, maar wát is dit wat ewig is, die verbond is ewig. So is die verbond verewig met Christus se offer van Homself! Daarmee het Hy aan al die verskillende sake wat ewig is, vasgemaak met Sy eenmalige volkome en volmaak te Offer en was Hy aan sy eie profesie in Levitikus gehoorsaam en verwag van Sy volgelinge om dit ook te doen. Die Sabbat staan in die teken van Sy ou verbond (OT) en die eerste dag (Sondag) in die teken van sy nuwe verbond (NT)