Sien Handelinge 13:20, waar Paulus in sy preek in Antiochië sê: “daarna omtrent vierhonderd-en-vyftig jaar lank het Hy rigters gegee tot op Samuel, die profeet.” Dit was dus die Rigtertyd, om en by vier en ‘n half eeue.
Die tweede vraag is egter, wanneer is die boek Rigters geskryf. En met watter doel? Deur wie is hierdie boek geskryf?
En dan ons teks, die bekende refrein in die Rigterboek, gee vir ons ook inligting oor die datering. Die frase: In die dae was daar geen koning in Israel nie, elkeen het gedoen wat reg was in sy oë, kom vier keer in Rigters voor (17:7, 18:1; 19:1; 21:25). Dit is waarmee die boek ook afsluit. Hierdie refrein dui daarop dat die skrywer self in die tyd van die konings gelewe het. En hy verwys terug na die Rigtertyd as daardie periode toe die konings nog nie daar was nie. Dan is daar nog ‘n vers wat inligting kan gee oor die datering van hierdie boek, en dit is Rigters 18:30. Hier staan: “hy en sy seuns was priesters vir die stam van die Daniete tot op die dag van die ontvolking van die land.”
‘n Akkurate datum vir wanneer hierdie boek geskryf is, kan ons nie werklik gee nie. As mens al die inligting egter op ‘n rytjie sit, lyk dit of dit in die vroeg-monargiese tyd was, dit wil sê, die tyd toe konings soos Dawid en Salomo geregeer het. Vanuit daardie tyd kyk die skrywer dus terug op die donker jare van die Rigtertyd. Tussen hakies, dit is ook die datering wat ons vir die boekie Rut gegee het, toe ons ‘n paar weke terug hierdie Bybelboek behandel het.
Moontlik dat Rigters en Rut dieselfde outeur gehad het. Ons ken nie meer sy naam nie. Wel het die groot Outeur van die Bybel, die Gees van ons Here Jesus Christus, dit so gelei dat beide boeke ‘n plek in sy Woord gekry het.
In die tweede plek, gemeente, wat die struktuur van Rigters betref, net die volgende. Hierdie boek bestaan uit drie hoofdele. Deel 1 is van die begin tot hoofstuk 2:5, wat die feitlike mislukking van die inbesitneming van Kanaän beskryf. Deel twee is van hoostuk 2:5 tot en met hoofstuk 16. In hierdie deel word verskeie siklusse van Rigters beskryf. Ons ontmoet hier name soos Otniël, Ehud, Samgar, Barak, Gideon, Abimeleg, Jefta, Simson en wat hulle vir die volk beteken het, beide in positiewe en negatiewe sin. En dan sluit die boek af met ‘n derde deel, vanaf hoofstuk 17 tot die einde. In hierdie deel is daar aandag vir die Leviete, meer spesifiek: die wantoestande onder die Leviete.
En dit bring ons by die tema van Rigters. Hierdie boek, wat dus in die vroeë koningstyd geskryf is, is eintlik ‘n apologie vir Israel se monargie. Dit beantwoord die vraag: hoekom het God se volk ‘n koning nodig? Rigters illustreer wat die gevolge was van die afwesigheid van ‘n Godvresende koning as leier van die volk. Na Josua se dood het die volk versplinter. Hulle het nie werklik meer ‘n sentrale leier gehad nie. Daarom het die inname van die land versand. Aan die begin was daar nog bietjie samewerking – die stamme Juda en Simeon wat mekaar byvoorbeeld gehelp het. Maar dit het al minder geword. Sterker nog, aan die einde van die boek Rigters sien ons hoe God se volk openlik teen mekaar oorlog voer. Die Rigters het sporadiese verligting gebring, na siklusse van afval, waartydens God se volk al hoe meer begin leef het soos die heidene om hulle heen.
Vanuit hierdie tyd, inderdaad ‘n goue eeu vir God se volk, kyk die skrywer terug na die donker Rigtertyd. Mislukking en probleme vind ons op byna elke bladsy. Daar is chaos, en hoofstuk na hoofstuk kom die chaos terug en word steeds erger.