Wanneer ek die Sahara besoek, word ek getref deur hoe sonnig en warm dit is en hoe duidelik die lug kan wees. Afgesien van 'n paar oases is daar min plantegroei, en die meeste van die wêreld se grootste woestyn is bedek met rotse, sand en sandduine. Die Sahara-son is kragtig genoeg om die aarde te voorsien beduidende sonkrag.
Die statistieke is verbysterend. As die woestyn 'n land was, sou dit wees vyfde grootste in die wêreld - dit is groter as Brasilië en effens kleiner as China en die VSA. Elke vierkante meter ontvang gemiddeld tussen 2,000 en 3,000 kilowatt-ure sonkrag per jaar, volgens NASA skat. Aangesien die Sahara dek oor 9m km², beteken dit dat die totale energie beskikbaar - dit wil sê, as elke duim van die woestyn elke druppel van die son se energie opdroog - meer as 22 miljard gigawatt-ure (GWh) per jaar is.
Dit is weer 'n groot getal wat 'n paar kontekste verg: dit beteken dat 'n hipotetiese sonplaas wat die hele woestyn bedek, 2,000 keer meer energie sal lewer as selfs die grootste kragstasies in die wêreld, wat skaars 100,000 GWh per jaar genereer. Trouens, sy uitset sou gelykstaande wees aan meer as 36 miljard vate olie per dag - dit is sowat vyf vate per persoon per dag. In hierdie scenario kan die Sahara potensieel meer as sewe keer die elektrisiteit vereistes van Europa, met bykans geen koolstofvrystellings nie.
Globale horisontale bestraling, 'n mate van hoeveel sonkrag per jaar ontvang word. Globale Solar Atlas / Wêreldbank
Daarbenewens het die Sahara ook die voordeel om baie naby Europa te wees. Die kortste afstand tussen Noord-Afrika en Europa is net 15km by die Straat van Gibraltar. Maar selfs baie verdere afstande, oor die hoofwydte van die Middellandse See, is perfek prakties - immers, die wêreld se langste onderwater kragkabel loop vir byna 600km tussen Noorweë en Nederland.
Oor die afgelope dekade of so, wetenskaplikes (insluitend ek en my kollegas) het gekyk hoe woestynsol die toenemende plaaslike vraag na energie kan ontmoet en uiteindelik ook Europa magtig - en hoe dit in die praktyk kan werk. En hierdie akademiese insigte is in ernstige planne vertaal. Die hoogste profiel poging was Desertec, 'n projek wat in 2009 aangekondig is. Dit het baie befondsing van verskeie banke en energiefirmas vinnig verkry voordat dit grootliks in duie gestort het toe die meeste beleggers vyf jaar later uitgetrek het. hoë koste. Sulke projekte word teruggehou deur 'n verskeidenheid politieke, kommersiële en sosiale faktore, insluitend 'n gebrek aan vinnige ontwikkeling in die streek.
Die planeet Tatooine van die Star Wars-flieks is in die suide van Tunisië verfilm. Amin Al-Habaibeh, skrywer met dien verstande
Meer onlangse voorstelle sluit die TuNur projek in Tunisië, wat daarop gemik is om meer as 2m Europese huise te dryf, of die Noor Komplekse Sonkragaanleg in Marokko wat ook daarop gemik is om energie na Europa uit te voer.
Daar is tans twee praktiese tegnologie om sonkrag in hierdie konteks te genereer: gekonsentreerde sonkrag (CSP) en gereelde fotovoltaïese sonpanele. Elkeen het sy voor- en nadele.
Gekonsentreerde sonkrag gebruik lense of spieëls om die son se energie op een plek te fokus, wat ongelooflik warm word. Hierdie hitte dan genereer elektrisiteit deur middel van konvensionele stoomturbines. Sommige stelsels gebruik gesmelte sout om energie te bespaar, sodat elektrisiteit ook in die nag vervaardig kan word.
'N Gekonsentreerde sonkragaanleg naby Sevilla, Spanje. Die spieëls fokus die son se energie op die toring in die middel. Novikov Aleksey / shutterstock
CSP lyk meer geskik vir die Sahara as gevolg van die direkte son, gebrek aan wolke en hoë temperature wat dit maak meer doeltreffende. Die lense en spieëls kan egter deur sandstorms bedek word, terwyl die turbine- en stoomverwarmingsisteme komplekse tegnologie bly. Maar die belangrikste nadeel van die tegnologie is sy gebruik van skaars waterhulpbronne.
Fotovoltaïese sonpanele omskep die son se energie direk na elektrisiteit met behulp van halfgeleiers. Dit is die mees algemene tipe sonkrag, aangesien dit ook aan die rooster gekoppel kan word of vir kleinskaalse gebruik op individuele geboue versprei kan word. Ook, dit bied redelike uitset in bewolkte weer.
Maar een van die nadele is dat wanneer die panele te warm raak, hul doeltreffendheid daal. Dit is nie ideaal in 'n deel van die wêreld waar die somer temperature maklik kan oorskry 45 ℃ in die skaduwee, en die vraag na energie vir lugversorging is sterkste gedurende die warmste dele van die dag. Nog 'n probleem is dat sandstorms die panele kan bedek en hulle doeltreffend kan verminder.
Albei tegnologieë mag nodig hê 'n bietjie water Om die spieëls en panele skoon te maak, afhangende van die weer, wat ook water 'n belangrike faktor is om te oorweeg. Die meeste navorsers stel voor integrasie van die twee hoof tegnologieë om 'n basterstelsel te ontwikkel.
Net 'n klein deel van die Sahara kan soveel energie produseer as wat die hele vasteland van Afrika tans doen. Soos die sonkrag tegnologie verbeter, sal dinge net goedkoper en doeltreffender word. Die Sahara kan onherbergsame wees vir die meeste plante en diere, maar dit kan volhoubare energie in die hele Noord-Afrika tot gevolg hê - en verder.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Moet die Sahara-woestyn in 'n groot sonplaas verander word?