Is dit te wees Ongelykheid of gelyke geleenthede?
Waarom verbreding ongelykheid is hobbling gelyke geleentheid
Is dit ongelykheid of gelyke geleenthede?
Onder 'n kop "Obama skuif na regs in 'n partydige oorlog van woorde," The New York Times se Jackie Calmes notas Demokratiese koöperasies is slaan terug hard teen die President of enige ander Demokratiese politikus praat oor inkomste-ongelykheid, verkies dat die Demokrate praat oor gelyke geleenthede plaas.
"Dit is egter belangrik dat die ongelykheid verminder word," skryf die demokratiese pollster Mark Mellman, "dit is aantoonbaar minder belangrik vir kiesers as enige ander prioriteit, insluitende die vermindering van armoede."
Die President kan luister. Wags het opgemerk dat Obama in sy staat van die Unie tien keer van toenemende "geleentheid" en slegs twee keer van ongelykheid in inkomste gepraat het. In 'n Desember-toespraak het hy twee dosyn keer oor inkomste-ongelykheid gepraat. Maar die president en ander demokrate - en selfs die Republikeine - moet op die feite fokus, nie die stembusse nie, en nie probeer om aan te trek wat met meer strelende woorde en frases gebeur het nie.
Trouens, Amerika se wrede ongelykheid is die hoofrede waarom gelyke geleenthede vervaag en armoede groei. Sedert die "herstel" begin het, het 95% van die winste na die top 1 persent gegaan, en mediane inkomste het gedaal. Dit is 'n voortsetting van die tendens wat ons al dekades gesien het. As gevolg daarvan:
Die sinkende middelklas het nie genoeg koopkrag om die ekonomie te laat groei en genoeg werk te skep nie. Die deel van die werkende ouderdom Amerikaners wat nog in die arbeidsmag is, is die laagste in meer as dertig jaar.
Die krimpende middel skep nie genoeg belastinginkomste vir voldoende onderwys, opleiding, veiligheidsnette en gesinsdienste nie. En wanneer hulle skaars hou, kan hulle dit nie bekostig om - en wil nie - meer betaal.
Intussen versamel Amerika se ryk nie net meer van die land se totale inkomste en rykdom nie, maar ook die politieke mag wat geld meebring. En hulle gebruik daardie krag om hul eie belasting te verminder en korporatiewe welsyn (subsidies, bailouts, belastingkortings) vir hul besighede te kry.
Dit alles beteken minder gelyke geleenthede in Amerika. Obama was korrek in Desember toe hy die toenemende ongelykheid "die uitdagende uitdaging van ons tyd" genoem het. Hy moet nie nou afbreek nie, selfs al het die Demokratiese stembusse hom vertel. As ons hierdie skadelike tendens ooit moet keer, moet Amerikaners die waarheid hoor.
Die Oorlog Op Die Middelklas Gesinne
Die meeste Amerikaners is op 'n afwaartse roltrap. Mediaan huishoudelike betaal aan die afneem is, aangepas vir inflasie. 'N Kleiner deel van werkende ouderdom Amerikaners is in werkgeleenthede as te eniger tyd in die laaste drie dekades.
Slegs 113,000 werkgeleenthede bygevoeg word om die Amerikaanse ekonomie in Januarie 2014, op die top van 'n skamele 75,000 in Desember 2013.
Ons benodig 'n nuwe WPA * om die land se krummelende infrastruktuur te herbou, 'n hoër minimumloon, sterk vakbonde, beleggings in onderwys en uitgebreide werkloosheidsvoordele vir diegene wat nog steeds nie werk kan kry nie. Wanneer 95% van die ekonomiese winste na die top 1% gaan, het die middelklas en armes nie die koopkrag om dit aan die gang te hou nie.
Nog te veel steeds glo in straaltjie-down ekonomie - wat die rykes is die werkskeppers en belastingverlagings vir groot korporasies en ryk sal die ekonomie te stimuleer. Die werklike werkskeppers is die oorgrote middelklas en arm - as hulle genoeg geld in hul sakke. Dit is die enigste manier om uit die bose kringloop ons nou in.
* WPA: Geskep op bevel van president Franklin Delano Roosevelt, die werkprogressadministrasie (wat in 1939 as die Werkprojekadministrasie (WPA) genoem word, het werk geskep vir miljoene werklose mense (meestal ongeskoolde mans) om openbare werke projekte uit te voer, insluitende die konstruksie van openbare geboue en paaie.
MOVEON.ORG - Robert Reich verbind die kolletjies om te wys hoe 'n verskeidenheid posisies, oor kwessies wat wissel van die minimum loon tot werkloosheidsversekering tot kosseëls, saamwerk om arm en werkende gesinne in wanhopige situasies te hou.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Robert Reich & W. Kamau Bell: 'n Tale van Twee Kaartjies