'N Expat ritue van deurgang in Guatemala - Versamelings
'Man, ek het weer ingebreek.'
Sowat 'n week tevore is Eric - 'n nuwe expat, deeltydse musikant en mescal verspreider - beroof: kitaar, skootrekenaar, dromstel, ensovoorts. Die verhuurder het die veiligheid rondom die plek verskerp, maar Eric het in elk geval beweeg. Hy het dit net 'n bietjie te stadig gedoen.
Hy loer gewoonlik verby op sy piepklein motorfiets.
'Het hulle jou fiets gekry?'
'Nee, maar hulle het my ekstra sleutels gevind.'
Antigua, 'n stad van ongeveer ses vierkante blokke, is net so veilig soos in Guatemala, en dit is dus 'n skok om te verneem dat u motor of fiets gesteel is. Eric is 'n aanstootlike lineman van 'n man, maar opreg vriendelik van agter die sonbril wat hy altyd dra, en hulle op sy voorkop lig as hy met jou praat
'Ek hou hier van,' vertel hy my. 'Maar Guatemala ... en selfs my Guatemalaanse vriende ... dit is asof hulle my haat.'
Ek het al sulke dinge gesê oor Koreane omdat ek in lyn gekom het, Turke wat my op stampvol sypaadjies gestamp het, Palestyne omdat hulle aanmatigend vriendelik was en my nie verlaat het nie, die Russe wat my van tyd tot tyd uitgesit het, Louisianers en Texans omdat hulle so konserwatief en geweerbelaai was. Op 'n sekere punt het ek ook iets soortgelyks oor Guatemalaanse gesê.
'Dit is net dinge,' herinner ek hom aan en voeg 'n verhaal oor hoe hy beroof is toe ek die eerste keer na Memphis verhuis het. 'Dit gebeur oral.'
Ek het die eerste keer na die reënseisoen (Mei) in 2008 na Guatemala verhuis. Nadat ek 'n werk aanvaar het met min navorsing wat gedoen is verder as "Guatemala klink ongewoon", het ek agt maande in Guatemala-stad gewoon. Ek het eers geweet voordat ek van Mexiko af weggekom het dat 'Guate' 'n jaarlikse insluiting in die top tien gevaarlikste stede in die wêreld is. Volgens die mees onlangse poste van die Amerikaanse ambassade oor die land as geheel, is daar tussen Januarie en September 2012 gemiddeld 95 moorde per week in Guatemala aangemeld, en 'het 'n aantal reisigers motorvoertuie en gewapende roof ondervind. nadat hy pas op internasionale vlugte gekom het. "
As ek my navorsing gedoen het, sou ek miskien nooit daardie werk aanvaar het nie. Ek woon nou vir die derde keer in Guatemala.
Ons het met die gesig in die grond gesit. Die een rower het sy geweer oor ons gehou, terwyl die ander ons sakke leeggemaak het.
Min of meer, dit was nie 'n kwessie van diegene vir ons wat in Guate gewoon het nie indien maar wanneer. Niemand het daarin geslaag om die onvermydelike opskudding te vermy nie. Lawrence het 'n motor langs hom getrek met 'n gewapende passasier wat die selfoon met wie hy praat, wou hê. Bryant en Hergil eet besig om weg te neem in 'n vragmotor wat buite 'n restaurant geparkeer was toe 'n pistool deur die venster kom. Joe se Guatemalaanse vriendin is so gereeld beroof op haar hoenderbuspendel dat hy uiteindelik vir haar 'n motor gekoop het.
Ek het agt maande in die slegte stad gebly. Eintlik sou ek 'n bietjie selfvoldaan daaroor geword het. Dit het vir my gevoel asof ek 'n uitgewekte stadsbewoner was sonder om my gelde te betaal. Ek het selfs gereeld hoenderbusse gebruik (die 101 wat van my huis af na die hoofplein van die stad gevlieg het - nooit na donker nie), wat gereeld deur bendes gestop word wat belasting eis vir die kruising van hul gras; soms raak die busbestuurder dood. Tog het ek dit onbeskaamd gemaak.
Toe ek terugkom na Guatemala, het ek dit as 'n vrywilliger-organisasie gedoen en in 'n klein dorpie gewerk met feitlik geen misdaad nie. Ek was 'n onderwyser by die plaaslike skool, en my stap werk toe was altyd gespikkel met 'n gesonde mengsel van "Buenos dias," golwe en kinders wat "Hola, Jonathon" van bome noem wanneer hulle op skool moes gaan. Dit was net so veilig soos enige klein dorpie waarin ek ooit was.
Ek het as 'n ontvangsdame by 'n plaaslike hotel, Earth Lodge, verdubbel en begin om gaste te begelei deur die paaie wat plaaslike boere hul blomme (die hoofbedryf) en groentevelde gebruik. Die gesin wat ek gelei het ten tyde van die voorval, bestaan ​​uit 'n ma en pa en hul vierjarige seun. Daar was ook 'n ander gas - 'n vrou in haar dertigerjare - en my vrou, Emma.
Ons staptog was buitensporig lank omdat die outjie nie daarvoor wou nie, en dit het die kans gegee Banditos tyd om voor ons rond te draai. Emma en die vrou was die pad terug toe 'n wankelrige oproep - bloot 'Jonathon' - om die draai kom. Hulle het albei hul hande opgesteek. Daar was twee mans wat hulle volg, albei met donker bandanas wat die onderste helfte van hul gesigte bedek, en twee ragge-gewere wat na ons wys.
Ons het met die gesig in die grond gelê. Die een rower het sy geweer oor ons gehou, terwyl die ander ons sakke leeggemaak het. Ons was almal (die rowers ingesluit) verskriklik gerat oor die reaksie van die outjie, wat na 'n paar minute ontsyfer wat aangaan. Hy het uitgebars in 'n eindelose spoel van trane wat huil, wat almal van ons wou hê dat hierdie ding so vinnig as moontlik sou eindig. En dit het gedoen.
Minder as tien minute van begin tot einde verdwyn die mans opdraand in die bome in. Ons het onsself afgeskop, 'n bleddie blik tussen almal. 'Waarom het hulle dit gedoen?' die klein seuntjie skree op herhaling, en ons beweeg met 'n nuwe, haastige tempo totdat ons by die hotel kom.
My aanklagte was net nog 'n groep toeriste met 'n ongelukkige verhaal, maar ek en Emma het in 'n sekere sin al jare op ons beurt gewag.
Daar is die voor die hand liggende vrae: Waarom doen ek dit? Waarom terugkeer na 'n land wat soms vreesaanjaend kan wees? Waarom moet ons nie almal - die expats van die wêreld - ons dinge inpak en aanbeweeg, die verspreide wonde lek op plekke met 'n minder waarskynlike risiko om weer beroof te word nie? Wat is die punt?
Vir maande na my kleefstop het ek daardie roetes vermy, maar uiteindelik teruggegaan.
Ek het eers hierheen gekom vir 'n nuwe ervaring. Ek het teruggekeer as gevolg van vriende wat ek gemaak het, en ek het, soos baie ander, ook vrywilligers gehelp om diegene sonder gewere, wat nie doodmaak of beroof het nie, wat die soort lewens wil hê wat ek miskien in die ontwikkelde wêreld agtergelaat het. Toe kom ek 'n derde keer terug, omdat dit tuis gevoel het, en ek het dit gemis.
Ons kan nie die plekke kies wat met ons praat nie, die lewenstyl wat gemaklik sal gly, selfs al is dit met 'n soort gevaar. En as ons regtig luister na ons innerlike stemme, kan ons nie diegene kies wat dit nie doen nie - 'n verband en 'n plakkershek in 'n veilige, klein gemeenskap om die draai van my kinderhuis het my nog nooit aangespoor nie.
Dit gaan ook nie met Eric nie, wat net 'n week tevore vir my gesê het hy is 'n 'langboer.' Ek wil beslis nie op die punt gehou word nie, maar ek sal ook nie daarvan afgeskrik word nie. Vir maande na my opskudding het ek daardie roetes vermy, maar uiteindelik teruggegaan. Ek het, soos Eric nou doen, gesukkel met die neiging om die land, die kultuur, die mense rondom my te blameer vir wat gebeur het.
Vir byna elke expat, op 'n sekere tyd, is dit 'n oomblik waarin dit lyk asof alles verkeerd gegaan het, wanneer 'n amusant walglike dingetjie - spoeg op sypaadjies, openbare burping, 'n oorvloed plakkers - jou mal maak. Maar u hou vol waar u is. Dit is die gang van 'n minder gewone lewe. Ons is nie verskillend van mense wat tuis is nie, gekoppel aan verbande en loopbane, maar ons moet die lewe aanvaar soos dit kom en daarmee aangaan.
Soms het ons 'n bietjie hulp nodig om dit te onthou. Die volgende keer toe ek Eric sien, doen hy dit goed, die sigbare sonbrille sit bo-op sy kop, 'n glimlag terwyl hy my die tipiese Guatemalaanse hombres groet: 'n sy vyf en 'n kneukel bult.