Napoleon se begrafniskonvooi - Inligting
Napoleon se begrafnisstoet
Titel: Napoleon se begrafnis konvooi.
Datum getoon: 09 Mei 1821
Afmetings: Hoogte 40,5 - Breedte 62,5
Tegniek en ander aanduidings: houtkorrel (gekleur met 'n stensil) op gelegde papier Epinal - Imagerie Pellerin (uitgewer, drukker) Wettige deposito: 24 Maart 1835.
Prentverwysing: 03CE797 / 53.12.28 D
Napoleon se begrafniskonvooi.
As gevangene op die eiland Sainte-Hélène, is Napoleon I oorlede op 5 Mei 1821. Die oorskot van Napoleon het daar gebly tot 15 Oktober 1840, toe hulle na Les Invalides na Frankryk oorgeplaas is.
In die tweede kodisil van sy testament begin Napoleon met: "Ek wil hê dat my as op die oewer van die Seine moet rus, te midde van die Franse volk vir wie ek so lief was" (Uittreksel uit die verslag van dokter Antomarchi. Dayot A ., p. 443). Sy wens is nie toegestaan ​​voordat die as in 1840 teruggekeer het nie, omdat die Engelse goewerneur Sir Hudson beveel is om die oorskot van Napoleon op die eiland te bewaar. Omdat die Franse nie die liggaam kon terugbring nie, het hulle dit in 'n vallei laat begrawe waar die keiser graag wou loop, naby 'n bron waarvan die waters hom verlig het. Dit sal dus die naam "Vallei van die graf" dra.
Hierdie beeld stel haar voor as 'n dor, steil, byna bedreigende plek. Skaduwees uit die arme strale van 'n sterwende son dra by tot die dramaturgie van die toneel. Die beeld word doelbewus gestroop, aangesien die skrywer opgegee het om die hele optog voor te stel, meer imposant in die werklikheid is (Antomarchi praat van 'n menigte. Op cit, p. 447), om die patetiese einde van 'n man wat ten tye van die uitvoering van hierdie plaat een van die mees gevorderde staatshoofde was en bly.
Alle oë is op die kluis gerig. Hierdie gapende graf is eintlik die hoofkarakter van die toneel en nie die kis wat aankom nie, gedra deur die grenadiere. Dit alleen simboliseer menslike lot, verlating, val. Die oog van die toeskouer word gefokus, om daar te vertoef om oor die werk van die dood te peins. Waar punctum van hierdie beeld herinner dit aan Die Begrafnis by Ornans. In hierdie skildery, wat hy tien jaar na die skepping van hierdie beeld geskilder het, sal Courbet nie skroom om die kyker op die vlak van die begrafnisgraf te plaas nie, met al die figure wat na hom kyk. In die doek word die ontdekking van die toneel, die eenvoud van die komposisie en die gedempte toon van die beeld van Epinal gevind, maar met die dimensies wat spesifiek is vir die groot skildery van die geskiedenis.
Hierdie gravure, wat tipies in die Spinaliaanse produksie is, openbaar 'n groot beheersing van die komposisie in diens van die boodskap wat dit uitdruk. Dit getuig van die mate wat die skok veroorsaak is deur die dood van die keiser, en dit getuig ook van die herlewing van die kultus van Napoleon in die 1830's.
Afkomstig van 'n reeks plate wat die lewe van Napoleon I illustreer, verskil dit van die weergawes van die groot gevegte. Verfyn, toegerus met 'n dramaturgie wat subtiel op skaduwees en gekleurde gebiede speel, is dit een van die beelde wat wyd versprei, 'n weerspieëling gewek het wat verder gaan as hul onderwerp. Hierdeur open dit die weg na 'n opvatting van verteenwoordiging wat Courbet in die artistieke wêreld sal bekendstel onder die term realisme.
Armand DAYOT Napoleon het die beeld vertel deur beeldhouers, graveurs en skilders Parys, Hachette, 1895. Jean-Marie DUMONT The Maîtres Graveurs populaire, 1800-1850 Epinal, Pellerin, 1965. Nicole GARNIERDie Franse gewilde beeldbeeld II "Images d ' Epinal gegraveer op hout ", Parys, RMN, 1996. Bernard HUINDie Franse gewilde beeldmateriaal in die museum van EpinalEpinal, Departmental Museum of the Vosges, 1988. Jean LUCAS-DUBRETONThe Cult of Napoleon. 1815-1848 Paris, Albin Michel, 1960. Jean MISTLER , François BLAUDEZ en André JACQUEMINEpinale en populêre beeldspraak Parys, Hachette, 1961 Jean TULARD (red.) Woordeboek van Napoleon Paris, Fayard, 1989 Jean TULARD Le Mythe de Napoléon Paris, Armand Colin, 1971 Bernard MENAGER Les Napoléons du peuple Paris, Aubier, 1988.