Die Bybel beskryf die eindtydse heerser in Satan se koninkryk as die dier, en sê: “die draak het hom sy krag gegee en sy troon en groot mag” (Op. 13:2). Kan ŉ mens só nostalgies raak oor verval en jou eie dislokasie? ŉ Deuntjie van Gert Vlok Nel kom draai in haar kop: En aan hom wat oorwin en my werke tot die einde bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee” (Op. 2:25-26). Jan F.E. Celliers, Lord Byron, Mark Twain, marlise joubert, troeteldiere, ’n Pawpaw vir my darling. 2:4) en voorberei om teen Christus te veg wanneer Hy na die aarde terugkeer (Op. 19:19). Tom, jy skryf ‘n klassieke vers wat knap afgerond is ten opsigte van metrum en rym. Tog behandel jy heelwat eietydse en moderne gegewe (rekenaars en die wêreld van die internet, byvoorbeeld). In die bekender gedig “Die Godsbesluit” (in “Onrus”) word daar weer eens van ’n beeld gebruik gemaak om die subjek se soeke na antwoorde voor te stel: die “wag -‘n-bietjiebos” word hier treffend aangewend om die spreker se verstrengeldheid in sy eie prosesse van vraagstelling en soeke uit te beeld. Dit gee reeds ’n aanduiding van ’n toenemend meer komplekse siening van die mens in sy verhouding tot die religieuse, al is dit in die afdeling “Onrus” opgeneem wat moontlik aandui dat die digter hierdie gedig as behorende tot die middelstadium in die rouproses beskou het (en dus nie bedoel is om “antwoorde” te verskaf nie).