Moeder | Thulana
Tag Archives: Moeder
Die weer is aan die verander en my Vrystaat-man vra ek moet ‘n room in die winkels gaan soek vir sy elmboë en droë vel. “Maar nie daai ‘wesselien’ stront nie.” Dis blykbaar nie geskik vir manne wat staan en piepie nie. “Ni-vee-a” is veilig, solank dit geen sweempie van parfuum te bespeur het nie, en nog beter as dit in die donkerblou bottel is, en ‘FOR MEN’ duidelik daarop geskrywe staan.
Vir manne wat staan en piepie
O goeiste – iewers het ‘Wesselien’ ‘n groot toets gedop in hulle bemarkings afdeling.
Eendag –in die swaar dae; was daar ‘n man wat pasgetroud, geen geld gehad het vir sy wittebrood nie. Die eerste aand bevind hy homself terug in sy ouerhuis met nuwe bruid en sy jonger broertjie onder dieselfde dak.
Die nuwe bruidegom se Moeder is erg senuweeagtig dat die kleinboet tog nie onnodiglik grootmensdinge moet uitvinne nie. Moeder is heimlik bekommerd oor die jonger seun wat sy neus tussen boekblaaie hou en sy tyd met die bou van skeepsmodelle verwyl.
Vroeg die volgende oggend trap-trap kleinboet in die kombuis rond. “Ma, het Ouboet al uit hulle kamer gekom” vra Kleinboet. Moeder val oor haar woorde, en jaa hom skool toe terwyl sy ‘n definitiewe “Nee”, antwoord. Middagete is dit dieselfde storie. Kleinboet krap-krap rigtingloos tussen sy skeepsmodelle rond, en vra weer of Ouboet al uit die kamer ter voorskyn gekom het. Moeder slaan haar hanne saam en vroetel aan haar voorskoot. “Nee, man, los tog Ouboet, en gaan maak jou huiswerk klaar.”
Met aandete, skuifel-skuifel Kleinboet rond maar eet nie veel nie. Loer net na die bo-punt van die trappe. Moeder voel nou self effe angstig, en toe Kleinboet weer vra of Ouboet al uit die kamer gekom het, antwoord sy in ‘n harde stem wat sy self nie herken nie. “Nou wat karring jy so oor Ouboet?”
Kleinboet loer onderlangs en mompel. “hy het gisteraand laat in my kamer kom vra vir “wesselien” maar ek is seker, laataand in die donker, het ek my modelskeep se kitsgom aangegee.
This entry was posted in Oumense se dinge, Strange things and tagged Afrikaans, Bruid, Bruidegom, Man, Moeder on November 3, 2015 by Daniël Bezuidenhout.
Kies nuwe Kaktusdorings …
Mense kom oor jou lewenspad; party as heuning en ander as bye. Sommiges leer jou ‘n lewensles, ander leer jou so ietsie van jouself, die wonderlikes laat herinneringe wat jy koester. Daar is ook dié wat soos kaktusdorings jare kan neem om uit jou gestel te sweer.
Van ons wat gelukkig genoeg was om in moederskoot gewieg te word, verstaan daar is Engele op Aarde wat jou vir ‘n wyle in ‘n palmholte koester. Op skool en tussen familie leer jy waarvan jy as mens van hou, en skaaf sommige goete jou hoeke rond en jou punte skerper. Op kampus besef jy hoe wonderlik vriende kan wees, en hoe skadelik verkeerde geselskap en -keuses jou kan brand. En dan stoot jy aan in die grootmens wêreld en navigeer jy self jou kompas.
Ek glo nie in toeval nie, ek glo my pad is vir my uitgelê lank voordat ek ‘n roering in my Pa se lies was. Hoe ek deel met elke dag se seën en reën het ‘n vyftig-vyftig uitslag. Ek lees raak; as ek ‘n jons koester, huur ek spasie in my gedagtes gratis uit, aan die een wat ek nie vergeef en vergeet nie. Die bitterbal-soort gee mens mos lewenslesse wat jou jare later, rede gee, om kopdokters skatryk te maak. Onder hulle tel ek ou liefdes en die gevaarlike malletjies wat net wag of gesertifisseer te word. Die kêns-soort beweeg skaamteloos vry tussen ons rond; trap modderspore deur ons harte, vermorsel ons menswees en tuimel jou menswees-balans.
‘n Goeie vriendin gaan na jare deur ‘n onvermydelike egskeiding. Op ‘n afstand lyk die huwelik soos ‘n goeie uitbroei eier; maar in ons tyd besef ons dit was so effe dundop en gekraak. Een knyp ‘n kat in die donker, en skelmstreke soek ‘n maat agter die deur. Soms weet jy daar is ‘n slang in die gras, maar in tyd raak mens tog maar vertroud met ‘n situasie. Ons kompliseer gebeure en rafel gevoelens uit tot net klossies oorbly. Jare lank moes ek haar help, haar laste dra. Maar ek het vroeg besluit om nié haar laste vír haar te dra nie. Sy is nader aan vyftig as veertig, haar lyfie soos ‘n uurglas met baie extra minute gelaai, en haar hart vol splinters wat sy pynlik een vir een uittrek.
Ek wil haar toevou in tweelaag sneespapier. Dis nie vir my om te oordeel nie. Sy het haar keuses gemaak. Sy het vir jare lank gekies tussen heuning en bye, haar hart ondersoek en vergeef. Ek vra myself moeilike vrae – dis nie vir my om te besluit of sy iets meer of minder verdien nie. Jare lank was dit my plig om my maat se las te help lig, die gebroke hartjie te help lap.
Noudat haar huwelik verby is, besluit sy dit was tog ‘n beplande bepalende hooftuk in haar lewe. Sy het tog geleef, beleef, geleer, gelief, gegroei en aanbeweeg. Saam besluit ons sy is nou wyser en sal nooit weer, oor haar ouman trane stort nie. Na baie trane beginner my vriendin tuinmaak. My hart lig, mense wat grou en plant, belê tog in ‘n belofte van môre. Oor die werf hoor ek haar klokkielag eers gedemp en eendag uit die maag.
Dit maak nie saak wat ander vergeef nie, net wat ek myself vergeef. Vandag huil ek my oë droog want my vriendin en haar ouman trou weer voor die Landros. Dis mos onnodig om twee keer dieselfde fout te begaan, daar is dan soveel nuwes om van te kies.
This entry was posted in Oumense se dinge and tagged Afrikaans, Egskeiding, Hartseer, Huwelik, Kompas, Kopdokters, Moeder on November 21, 2014 by Daniël Bezuidenhout.
Annerdag se Goeters Select Month July 2019 January 2019 September 2018 July 2018 June 2018 May 2018 April 2018 March 2018 February 2018 January 2018 December 2017 November 2017 October 2017 September 2017 July 2017 June 2017 May 2017 April 2017 March 2017 December 2016 November 2016 October 2016 September 2016 July 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014