Dinsdae tot Sondae: Besoek die lugvaartmuseum by die Randse Lughawe in Germiston. Besoekers kan by die enorme Boeings ingaan en tydens die begeleide toere baie kennis opdoen. Toegang kos R40 vir volwassenes en R25 vir kinders jonger as 18. Daar is ’n eetplek langsaan met ’n goeie uitsig van die lughawe en die vliegtuie wat opstyg en land. Die deure open om 09:00. Skakel die kantoor by 076 879 5044 vir meer inligting.
’n Mens kan jou nie voorstel dat die Transformers enige lood in hul staalare gaan hê sonder daardie twee flambojante bulle in beheer nie, want as daar een ding is waarin Michael Bay uitblink, is dit aksie. Hy weet wat vir sy bewonderaars werk, en hy gee telkens vir hulle selfs nog meer.
Hierdie reeks kan nie eintlik as volwaardige rolprente beskryf word nie. Dit word hoofsaaklik teen groen skerms en op rekenaars gemaak en lyk eintlik soos videospeletjies op die wye doek. Die storie het darem meer om die lyf as gewoonlik, maar aksie voer steeds die botoon.
Dié slag is koning Arthur en die towenaar Merlin direk betrokke by die robot-ekstravaganza. Eeue gelede het Arthur ’n amulet gekry waarna die alien-robotte soek. En dan is daar ’n bose vrouerobot wat soos Medusa met staalkabels vir hare lyk wat die robotte op hul verlate planeet aanhits om aarde toe te kom om die staf wat Merlin het, af te neem om hul planeet te red en ons planeet in die proses te vernietig.
Intussen hardloop Mark Wahlberg as Cade Yeager nog vinniger as in die verlede, maar dié slag het hy, nes Logan vroeër vanjaar, ’n dogtertjie wat saam met hom die avonture meemaak. Die enigste rede hoekom sy daar is (en Isabela Moner speel die rol baie goed) is om ’n jong gehoor te trek wat hulle met haar kan vereenselwig.
Dit is die probleem. ’n Mens weet die held gaan ongeskonde hier uitstap. Miskien met twee ekstra bultende spiere, maar skaars ’n skrapie aan sy gespierde lyf. So is daar vurige tonele waar Wahlberg uit ’n hysbak gepluk word en van dakke aftuimel en oor vlieënde robotte spring wat verdere woema aan die rolprent verleen. Waaghalstoertjies is die rolprent se sterk punt.
Maar uiteindelik gaan kyk ’n mens vir die spesiale effekte. Die rolprent open met ’n magtige stryd tussen Arthur en die barbaarse vyand wat toe reeds deur robotte uit die ruimte beheer is. Lyke vlieg grasieus deur die lug in 3D en land op jou skoot. Robotte raak kwinkslae kwyt tussen die menseslagting, en ’n vuurspuwende draak veroorsaak ­tipiese Michael Bay-chaos.
As jy dus ’n Transformers-bewonderaar is: Dié slag is daar selfs meer aksie as in die vorige rolprente, en Mark Wahlberg het die kuns van avonturier wees vervolmaak. Hy het ’n kombinasie van macho vreesloosheid, maar ook menslikheid wat van hom ’n oortuigende protagonis maak. Sonder Wahlberg (en destyds het Shia LaBeouf dieselfde soort rol vertolk voordat hy uit die reeks verwyder is) sou Transformers: The Last Knight nie so suksesvol gewees het nie.
Soos sy voorgangers kom die rolprent alleenlik tot sy reg op ’n reuse-Imax-doek met oordonderende klank en beelde wat aanslae op al jou sintuie maak. Dit is nie ’n ervaring waarna jy onbetrokke sit en kyk nie – jy word deel van die aksie om dit behoorlik te waardeer, en dit kan jy net in Imax doen.
Hoewel sy motiewe goed is, en die rolprent 'n tema uitbeeld wat selde aangeraak word, is dit 'n moeilike en veeleisende ervaring wat dalk te veel in twee uur probeer inprop.
'n Pragtige meisie (gespeel deur Amandla Stenberg) wat aan 'n seldsame siekte ly, mag nie uit die huis gaan nie.
Sy knoop 'n verhouding per selfoon en rekenaar met 'n oulike outjie (Nick Robinson) aan. Maar daar is 'n kinkel in die liefdeskabel . . .
’n Gewone loodsuurmotorbattery is ontwerp om ’n sterk stroom vir ’n kort tydjie te lewer – om byvoorbeeld die motorenjin aan die loop te kry wanneer jy die sleutel in die aansitter draai.
Die kraglewering is soos dié van ’n McDonald’s-burger: Vinnige energie, maar dit hou nie lank nie. Sodra die enjin aan die gang is, verskaf jou voertuig se alternator die elektriese krag wat nodig is vir die ruitveërs, lugreëling en dies meer. So ’n battery behoort vir ongeveer vyf jaar te hou as jy dit reg geruik.
Lei hom koud Moenie ’n diepsiklusbattery pap bêre nie. Laai hom eers, anders gaan jy vir jou volgende vakansie ’n nuwe een moet koop.
Op ’n manier is ’n battery soos ’n huwelik: Dit verg voortdurende onderhoud. Goed, ons oordryf dalk nou effens, maar behandel jou battery met respek en hy sal jou vleis bevrore en jou bier koud hou. Dit is nie goed vir enige battery om pap te word nie, en een van die groot vyande is ’n goedkoop batterylaaier wat nie voorsiening maak vir die drie verskillende laaifases nie. In die proses word die battery dus dikwels “oorlaai”.
1 Begin stadig. Koppel die battery aan ’n laaier en sit dit op “stadige laai” (slow charge) vir minstens 4 uur.
Volt (V): Dit beskryf die sterkte van ’n elektriese stroom en word bepaal deur die potensiaalverskil tussen twee pole van ’n kragbron – amper soos die drukking in ’n waterpyp tussen ’n vol en leë tenk. Hoe hoër die vol tenk bo die leë een is, hoe groter is die drukking in die pyp. Motorbatterye en diepsiklusbatterye is normaalweg 12V.
Byna het ek ’n flater oorgekom en dié boek op die kinderblad geresenseer, maar dit kom daarvan as ’n mens ’n kinderlike tekening op jou voorblad sit.
Daar’s die koning wat sonder klere die straat afstap en ’n seuntjie laat gil: “Boeliebief en pietersielie / Ek sien die koninklike . . . / Gielie! Skree sy ma: Jou leë kop! / G’n wonder jy’t graad 1 gedop!”
“Elke strokie het altyd uit presies 28 rymreëls bestaan. Sodra ek die teks geskryf het, het ek dit aan Piet gestuur. Ek het hom nooit ooit voorgesê wat om te teken nie. Hy weet blykbaar wat in my kop aangaan, maar hy het met sy sketse dikwels die strokies nog stouter gemaak as wat hulle reeds was. Ek besef die strokies is stout, maar hopelik nooit vulgêr nie.”
Hanna is indrukwekkend om verskeie redes. Benewens haar lieflike voorkoms het sy die vermoë om die dra van juweliersware tot ’n fyn kuns te ontwikkel.
“ ’n Armband in dieselfde styl as die oorbelle (art deco-waaieroorbelle van silwer en swart onikssteen) herinner meer aan ’n aristokratiese Russiese vlugteling tydens die Belle Époque as aan die hoer wat Hanna veronderstel is om te wees.”
Hy lyk op ’n haar soos die wêreldberoemde wyle balletdanser Nureyev (om redes wat sy ma sou kon verduidelik) en verskaf baie plesier aan die verloopte Afrikaner.
Die enigste stinkigheid in die drinkwater is die skrywer Fransi Phillips wat hulle geskep het, maar dikwels aan hul eie lot oorlaat.
“Ek stem wel met haar saam dat jy jou karakters vryheid moet gun, maar soms kon sy maar ’n bietjie minder onaangenaam gewees het. Haar futiele obsessie met wêreldpolitiek getuig van ’n ongebalanseerde karakter. En ek weet vir ’n feit sy’s ’n lui skrywer.”
“Ek het Japan oorweeg, maar hulle soek jonges. China en Korea is ’n bietjie van ’n worsmasjien. Saoedi-Arabië is gevaarlik vir ’n vrou wat nie weet hoe om haar mond te hou nie. ’n Mens sukkel jou dood met werkvisums vir die Europese Unie.
Gelukkig het hy op Huisgenoot se boekeblad beland as die skrywer van Truitjie Roer My Nie, “ ’n vreeslose verslag van ’n jong komediant se lewe . . . tot dusver”.