Die Sout Maart, Maart-April 1930. (Wikimedia Commons / Walter Bosshard)
Geskiedenis onthou Mohandas Gandhi se Salt March as een van die groot episodes van weerstand in die afgelope eeu en as 'n veldtog wat 'n beslissende slag teen die Britse imperialisme getref het. In die vroeë oggend van Maart het 12, 1930, Gandhi en 'n opgeleide kadre 78-volgelinge van sy ashram 'n optog van meer as 200-kilometer na die see begin. Drie en 'n half weke later, op April 5, omring deur 'n skare duisende, het Gandhi in die rand van die see gevat, 'n gebied op die moddervlakke genader waar verdampende water 'n dik laag sediment gelaat het en 'n handvol sout.
Gandhi se daad het 'n wet van die Britse Raj ontken wat beweer dat Indiërs sout van die regering koop en hulle verbied om hul eie te versamel. Sy ongehoorsaamheid het 'n massa-veldtog van nie-nakoming wat die land gevee het, afgeskaal, wat tot soveel as 100,000-arrestasies lei. In 'n bekende kwotasie wat in Manchester gepubliseer is Guardian, die eerbiedige digter Rabindranath Tagore het die transformatiewe impak van die veldtog beskryf: "Diegene wat in Engeland ver weg van die Ooste woon, het nou besef dat Europa sy voormalige prestige in Asië heeltemal verloor het." Vir die afwesige heersers in Londen was dit 'N groot morele nederlaag.'
En tog, deur te oordeel aan wat Gandhi by die onderhandelingstafel opgedoen het na die einde van die veldtog, kan 'n heel ander siening van die sout gevorm word. satyagraha. Met die evaluering van die 1931-nedersetting tussen Gandhi en Lord Irwin, die Viceroy of India, het ontleders Peter Ackerman en Christopher Kruegler aangevoer dat "die veldtog 'n mislukking was" en "'n Britse oorwinning" en dat dit redelik sou wees dat Gandhi " het die winkel weggegee. "Hierdie gevolgtrekkings het 'n lang presedent. Toe die ooreenkoms met Irwin eers aangekondig is, was insiders in die Indiese Nasionale Kongres, Gandhi se organisasie, bitter teleurgesteld. Toekoms-premier Jawaharal Nehru, diep depressief, het geskryf dat hy in sy hart "'n groot leegte gevoel het as iets kosbaars, amper buite herroeping."
Dat die Sout Maart dadelik beskou kan word as 'n sentrale voorskot vir die oorsaak van Indiese onafhanklikheid en 'n geblokkeerde veldtog wat min tasbare resultate tot gevolg gehad het, blyk 'n raaiselagtige paradoks te wees. Maar selfs vreemdeling is die feit dat so 'n resultaat nie uniek is in die wêreld van sosiale bewegings nie. Martin Luther King Jr se gewildste 1963-veldtog in Birmingham, Ala., Het ook soortgelyke onstuimige uitkomste gehad: aan die een kant het dit 'n nedersetting opgebou wat nie die stad ontketen het nie, 'n ooreenkoms wat plaaslike aktiviste teleurgestel het wat meer as net wou hê klein veranderinge by 'n paar winkels in die middestad; Terselfdertyd word Birmingham beskou as een van die belangrikste dryfkragte van die burgerregtebeweging. Miskien doen dit meer as enige ander veldtog om na die historiese Burgerregtewet van 1964 te stoot.
Hierdie skynbare teenstrydigheid is ondersoekwaardig. Die belangrikste toon dit aan hoe momentumgedrewe massamobilisasies verandering bevorder op maniere wat verwarrend is wanneer dit gesien word met die aannames en vooroordele van die hoofstroompolitiek. Van begin tot einde - in beide die manier waarop hy die eise van die Sout Maart en die manier waarop hy sy veldtog tot 'n einde gebring het, gestruktureer het - het Gandhi die meer konvensionele politieke sakelui van sy era gekrenk. Tog het die bewegings wat hy gelei het, die strukture van die Britse imperialisme diep geskud.
Die Instrumentale Benadering
Om die Sout Maart en sy lesse vir vandag te verstaan, vereis om terug te gaan om te kyk na sommige van die fundamentele vrae van hoe sosiale bewegings effek verander. Met behoorlike konteks kan mens sê dat Gandhi se optrede briljante voorbeelde was van die gebruik van simboliese eise en simboliese oorwinning. Maar wat is daar by hierdie konsepte betrokke?
Alle protesaksies, veldtogte en eise het albei instrumentele en simboliese dimensies. Verskillende tipes politieke organisering kombineer dit egter in verskillende verhoudings.
In konvensionele politiek is eise hoofsaaklik instrumentele, ontwerp om 'n spesifieke en konkrete resultaat binne die stelsel te hê. In hierdie model stoot belangegroepe vir beleid of hervormings wat hul basis bevoordeel. Hierdie eise word noukeurig gekies gebaseer op wat moontlik sou wees om te bereik, gegewe die grense van die bestaande politieke landskap. Sodra 'n ry vir 'n instrumentele vraag geloods is, probeer prokureurs om hul groep se mag te gebruik om 'n toegewing of kompromie wat hulle behoeftes bevredig, te onttrek. As hulle vir hul lede kan lewer, wen hulle.
Alhoewel hulle hoofsaaklik buite die gebied van verkiesingspolitiek, vakbonde en gemeenskapsgebaseerde organisasies in die geselskap van Saul Alinsky-groepe gebaseer op die bou van langtermyn-institusionele strukture funksioneer, eis dit hoofsaaklik op instrumentele wyse. As skrywer en organiseerder Rinku Sen verduidelik, Alinsky het 'n lang norm in gemeenskapsorganisasie gevestig wat beweer dat "winnability van primêre belang is in die keuse van kwessies" en dat gemeenskapsgroepe moet fokus op "onmiddellike, konkrete veranderinge."
'N Bekende voorbeeld in die wêreld van gemeenskapsorganisasie is die vraag na 'n stoplicht by 'n kruising wat deur inwoners van die omgewing geïdentifiseer word as gevaarlik. Maar dit is net een opsie. Alinskyitiese groepe kan poog om beter personeel te kry by plaaslike maatskaplikedienskantore, 'n einde aan diskriminerende redding van 'n bepaalde omgewing deur banke en versekeringsmaatskappye, of 'n nuwe busroete om betroubare vervoer in 'n onderbediende gebied te verseker. Omgewingsgroepe kan 'n verbod op 'n spesifieke chemiese stof wat bekend staan ​​as giftig vir wildlewe, stoot. 'N Unie mag 'n stryd voer om 'n verhoging vir 'n spesifieke groep werknemers op 'n werkplek te wen, of om 'n skeduleringskwessie aan te spreek.
Deur beskeie te wees, pragmatiese wenke oor sulke kwessies, verbeter hierdie groepe lewens en verbeter hulle organisatoriese strukture. Die hoop is dat met verloop van tyd klein winste tot aansienlike hervormings sal bydra. Stadig en stadiger word sosiale verandering bereik.
Die simboliese beurt
Vir momentumgedrewe massamobilisasies, insluitende die Salt March, funksioneer veldtogte anders. Aktiviste in massabewegings moet aksies ontwerp en eise kies wat in breër beginsels neerkom en 'n vertelling oor die morele betekenis van hul stryd skep. Hier is die belangrikste aspek van 'n vraag nie die potensiële beleidsimpak of winnability by die onderhandelingstafel nie. Die mees kritiese is sy simboliese eienskappe - hoe goed is 'n vraag om die publiek te dramatiseer die dringende behoefte om 'n onreg te verhelp.
Soos die konvensionele politici en struktuurgebaseerde organiseerders, het diegene wat protesbewegings probeer bou, ook strategiese doelwitte, en hulle kan poog om spesifieke griewe as deel van hul veldtogte aan te spreek. Maar hul algemene benadering is meer indirek. Hierdie aktiviste is nie noodwendig gefokus op hervormings wat haalbaar in 'n bestaande politieke konteks verkry kan word nie. In plaas daarvan probeer momentumgedrewe bewegings die politieke klimaat as geheel te verander, veranderende persepsies van wat moontlik en realisties is. Hulle doen dit deur die publieke opinie oor 'n probleem te verskuif en 'n steeds groeiende basis van ondersteuners te aktiveer. By die mees ambisieuse, neem hierdie bewegings dinge wat as politiek ondenkbaar beskou kan word - vroue se verkiesing, burgerregte, die einde van 'n oorlog, die val van 'n diktatoriese regime, huweliksgelykheid vir paartjies van dieselfde geslag - en dit in politieke onvermydelikhede verander.
Onderhandelinge oor spesifieke beleidsvoorstelle is belangrik, maar hulle kom aan die einde van 'n beweging, sodra die publieke opinie verskuif het en magtehouers besig hou om te reageer op ontwrigtings wat aktivistiese mobilisasies geskep het. In die vroeë stadiums, soos bewegings stoom kry, is die belangrikste maatstaf van 'n vraag nie sy instrumentele praktisiteit nie, maar sy vermoë om met die publiek te resoneer en wye begrip vir 'n oorsaak te skep. Met ander woorde, die simboliese trompe is die instrumentale.
'N Verskeidenheid denkers het kommentaar gelewer op hoe massabewegings, omdat hulle hierdie meer indirekte roete volg om verandering te skep, moet aandag gee aan die skep van 'n verhaal waarin weerstandbiedende veldtogte konsekwent momentum verkry en nuwe uitdagings aan diegene in die gesag bied. In sy 2001-boek "Doing Democracy", beklemtoon Bill Moyer, 'n veteraan-sosiale bewegingstrainer, die belangrikheid van "sosiodrama-aksies" wat "duidelik aan die publiek openbaar hoe die maghebbers die wye houdings van die samelewing oortree [.] beplande weerstandsbewegings - van kreatiewe optogte en plakkers tot boikotte en ander vorme van nie-samewerking tot meer konfronterende intervensies soos sit-ins en beroepe - bewegings betrek 'n politiek as teater wat in Moyer se woorde , "Skep 'n openbare sosiale krisis wat 'n sosiale probleem omskep in 'n kritiese openbare kwessie."
Die tipes nou voorstelle wat nuttig is in die agtergrond van die politieke onderhandel is oor die algemeen nie die soort eise wat effektiewe sosiodrama inspireer nie. Lewer kommentaar op hierdie tema, leier New Left-organiseerder en anti-Vietnam-oorlogsaktivis Tom Hayden beweer dat nuwe bewegings nie ontstaan ​​op grond van noue belange of op abstrakte ideologie nie; In plaas daarvan word hulle aangedryf deur 'n spesifieke soort simbolies gelaaide kwessie - naamlik 'morele beserings wat 'n morele reaksie dwing.' In sy boek "The Long Sixties" noem Hayden verskeie voorbeelde van sulke beserings. Dit sluit in die desegregasie van middagete tellers vir die burgerregtebeweging, die reg op pamflette vir Berkeley se vrye spraakbeweging, en die plaaswerkerbeweging se uitspraak van die korthartige hoer, 'n instrument wat embleem van die uitbuiting van immigrantarbeiders geword het omdat dit werkers gedwing het in die veld om verlammende stooparbeid te verrig.
In sommige opsigte verander hierdie kwessies die standaard van "winnability" op sy kop. "Die griewe was nie bloot die materiële soort nie, wat opgelos kan word deur geringe aanpassings aan die status quo," skryf Hayden. In plaas daarvan het hulle unieke uitdagings aan diegene in die gesig gestaar. "Om 'n middagete toonbank te desegregeer, sal 'n aanpakproses begin met die desegregasie van groter instellings; Om studenteblaadjies toe te laat, sal 'n studentestem in besluite legitimeer; om die kort hantering te verbied, wat beteken dat veiligheidsvoorskrifte op die werkplek aanvaar word. "
Miskien nie verbasend nie, kan die teenstelling tussen simboliese en instrumentele eise konflik veroorsaak tussen aktiviste wat uit verskillende organiserende tradisies kom.
Saul Alinsky was agterdogtig oor optrede wat slegs "morele oorwinnings" geproduseer het en simboliese demonstrasies wat hy beskou het as blote publieke betrekkinge. Ed Chambers, wat oorgeneem het as direkteur van Alinsky se Nywerheidsgebiedstigting, het sy mentor se vermoede van massamobilisasies gedeel. Chambers skryf in sy boek "Roots for Radicals", "Die bewegings van die 1960s en 70s - die burgerregtebeweging, die antiwarbeweging, die vrouebeweging - was lewendig, dramaties en aantreklik." Tog het hulle in hul verbintenis tot " romantiese kwessies, "sê Chambers, hulle was te gefokus om die aandag van die media te lok eerder as opkomende instrumentele winste. "Lede van hierdie bewegings het dikwels gekonsentreer op simboliese morele oorwinnings soos om blomme in die geweervate van die nasionale wagwagters te plaas, 'n politici vir 'n oomblik of twee in die verleentheid te bring, of om wit rassiste te woed," skryf hy. "Hulle vermy dikwels 'n refleksie oor of die morele oorwinnings tot enige werklike verandering gelei het."
In sy tyd sou Gandhi baie soortgelyke kritiek hoor. Tog sal die impak van veldtogte soos sy optog na die see 'n formidabele weerlegging bied.
Moeilik om nie te lag nie
Die sout satyagraha - of 'n veldtog van gewelddadige weerstand wat met Gandhi se optog begin het - is 'n bepalende voorbeeld van die gebruik van eskale, militante en ongewapende konfrontasie om openbare steun en effekverandering te samel. Dit is ook 'n geval waarin die gebruik van simboliese eise, ten minste aanvanklik, bespotting en ontsteltenis veroorsaak het.
Wanneer Gandhi se keuse vir 'n burgerlike ongehoorsaamheid gekies word, was Gandhi se keuse onheilspellend. Ten minste was dit 'n algemene reaksie op sy fiksasie op die soutwet as die sleutelpunt om die uitdaging van die Indiese Nasionale Kongres vir Britse heerskappy te baseer. Belemmer die klem op sout, Die Staatsman opgemerk, "Dit is moeilik om nie te lag nie, en ons dink dat dit die bui van die meeste denkende Indiërs sal wees."
In 1930 was die instrumentele gefokusde organiseerders binne die Indiese Nasionale Kongres op grondwetlike vrae gefokus - of Indië groter outonomie sou kry deur "heerskappy status" te wen en watter stappe in die rigting van so 'n reëling sou die Britte dalk erken. Die soutwette was op sy beste 'n klein probleem, skaars hoog op hul lys van eise. Biograaf Geoffrey Ashe voer aan dat Gandhi se keuse van sout as basis vir 'n veldtog in hierdie konteks "die vreemdste en mees briljante politieke uitdaging van die moderne tyd" was.
Dit was briljant omdat verset van die soutwet met simboliese betekenis gelaai is. "Naas lug en water," het Gandhi aangevoer, "sout is miskien die grootste noodsaaklikheid van die lewe." Dit was 'n eenvoudige kommoditeit wat almal verplig was om te koop, en wat die regering belas het. Sedert die Mughal-ryk was die staat se beheer oor sout 'n gehate werklikheid. Die feit dat Indiërs nie sout van natuurlike afsettings vrylik kon versamel of sout van die see afvry het nie, was 'n duidelike illustrasie van hoe 'n vreemde krag onregverdig voordeel trek uit die subkontinent se mense en sy hulpbronne.
Aangesien die belasting almal geraak het, was die grief universeel gevoel. Die feit dat dit die swaarste belas het, het die armes by sy verontwaardiging gevoeg. Die prys van sout wat deur die regering gehef word, skryf Ashe, "het 'n ingeboude heffing gehad - nie groot nie, maar genoeg om 'n werker met 'n gesin tot twee weke lone per jaar te kos." Dit was 'n handboek se morele besering. En mense het vinnig gereageer op Gandhi se aanklag teen dit.
Inderdaad, diegene wat die veldtog gou bespot het, het rede gehad om op te hou om te lag. In elke dorp waardeur die satyagrahis gejaag, hulle het massiewe skare gelok - met soveel van die 30,000-mense wat bymekaarkom om te sien dat die pelgrims bid en Gandhi te hoor praat van die behoefte aan selfregering. Soos historikus Judith Brown skryf, het Gandhi intuïtief begryp dat burgerlike weerstand op baie maniere 'n oefening in politieke teater was, waar die gehoor net so belangrik was as die akteurs. In die optog se wakker was honderde Indiërs wat in plaaslike administratiewe poste gedien het vir die keiserlike regering het hul posisies bedank.
Na die optog bereik die see en ongehoorsaamheid begin, het die veldtog 'n indrukwekkende skaal behaal. Regoor die land het groot getalle dissidente begin sout en mynbou natuurlike deposito's. Die aankoop van onwettige pakkies van die mineraal, al was dit van swak gehalte, het miljoene eerbewyse geword. Die Indiese Nasionale Kongres het sy eie soutdepot opgestel en groepe georganiseerde aktiviste het gewelddadige aanvalle op die regering se soutwerke gelei, paaie en ingange met hul liggame geblokkeer om die produksie af te sluit. Nuusberigte van die slagoffers en hospitalisasies wat daaruit voortspruit, is dwarsdeur die wêreld uitgesaai.
Binnekort het die uitdaging uitgebrei om plaaslike griewe op te neem en addisionele dade van nie-samewerking te aanvaar. Miljoene het by die boikot van Britse lap en drank aangesluit, 'n groeiende aantal dorpsamptenare het hul poste bedank, en in sommige provinsies het boere geweier om grondbelasting te betaal. In toenemende gevarieerde vorms het massa-nakoming in 'n groot gebied plaasgevind. En ten spyte van energieke pogings tot onderdrukking deur Britse owerhede, het dit maand na maand voortgesit.
Om kwessies te vind wat "wye steun kan aantrek en die kohesie van die beweging kan handhaaf," was Brown notas 'n eenvoudige taak in 'n land waar sulke streeks-, godsdienstige en sosio-ekonomiese verskille bestaan. "En tog pas sout pas presies aan. Motilal Nehru, vader van die toekomstige premier, het bewonderend gesê: "Die enigste wonder is dat niemand anders ooit daarvan gedink het nie."
As die keuse van sout as 'n vraag kontroversieel was, sou die manier waarop Gandhi die veldtog gesluit het, ewe veel wees. Beoordeel deur instrumentale standaarde, die oplossing vir die sout satyagraha het kortgekom. Teen die vroeë 1931 het die veldtog dwarsdeur die land herrangskik, maar dit het ook momentum verloor. Onderdrukking het 'n tol geneem, baie van die leierskap van die Kongres was in hegtenis geneem, en belastingbeseerdes wie se eiendom deur die regering beslag gelê is, het aansienlike finansiële swaarkry ondervind. Matige politici en lede van die sakegemeenskap wat die Indiese Nasionale Kongres gesteun het, het 'n beroep op Gandhi gedoen vir 'n besluit. Selfs baie militantes met die organisasie het saamgestem dat gesprekke gepas was.
Gandhi het dus in Februarie 1931 onderhandel met Lord Irwin, en op Maart 5 het die twee 'n pact aangekondig. Op papier het baie geskiedkundiges aangevoer, dit was 'n anti-klimaks. Die kernbepalings van die ooreenkoms was skaars gunstig vir die Indiese Nasionale Kongres: In ruil vir die opskorting van burgerlike ongehoorsaamheid, sal betogers in die tronk vrygelaat word, hulle gevalle sal laat val word, en met enkele uitsonderings sou die regering die onderdrukkende veiligheid ophef ordonnansies wat dit tydens die satyagraha. Owerhede sal boetes wat deur die regering ingesamel is, terugbetaal vir belastingweerstand, asook beslaglegging op eiendom wat nog nie aan derde partye verkoop is nie. En aktiviste sal toegelaat word om 'n vreedsame boikot van Britse lap voort te sit.
Die pakt het egter die bespreking van vrae oor onafhanklikheid vir toekomstige gesprekke uitgestel, met die Britte geen verpligtinge om hul greep op mag te verloor nie. (Gandhi sou later 'n konferensie in Londen bywoon in Londen om onderhandelinge voort te sit, maar hierdie vergadering het min vooruitgang gebring.) Die regering het geweier om 'n ondersoek na die polisie-aksie te doen tydens die protesveldtog. Dit was 'n sterk vraag na Indiese Nasionale Kongres-aktiviste . Ten slotte, en miskien skokkend, sou die Soutwet self reg bly, met die toegewing dat die armes in kusgebiede toegelaat sal word om sout in beperkte hoeveelhede vir eie gebruik te produseer.
Sommige van die politici wat die naaste aan Gandhi was, was baie ontstel deur die bepalings van die ooreenkoms en 'n verskeidenheid historici het by hul beoordeling aangesluit dat die veldtog nie sy doelwitte bereik het nie. In retrospek is dit beslis wettig om te argumenteer of Gandhi te veel in onderhandelings gegee het. Terselfdertyd, om die nedersetting slegs in instrumentele terme te beoordeel, is om sy wyer impak te mis.
Beweer simboliese oorwinning
Indien nie, deur korttermyn-inkrementele winste, hoe meet 'n veldtog wat simboliese eise of taktieke gebruik, sy sukses?
Vir momentumgedrewe massamobilisasies is daar twee belangrike maatstawwe om vordering te oordeel. Aangesien die langtermyn doel van die beweging die publieke opinie oor 'n saak wil verskuif, is die eerste maatstaf of 'n gegewe veldtog meer gewilde steun vir die beweging se oorsaak gewen het. Die tweede maatreël is of 'n veldtog die kapasiteit van die beweging bou om verder te eskaleer. As 'n ry toelaat dat aktiviste nog 'n dag van 'n posisie van groter krag veg, met meer lede, beter hulpbronne, verhoogde legitimiteit en 'n uitgebreide taktiese arsenaal - organiseerders kan 'n oortuigende saak maak wat hulle geslaag het, ongeag of die veldtog betekenisvol gemaak het. vordering in geslote bedingingsessies.
Gedurende sy loopbaan as onderhandelaar het Gandhi die belangrikheid beklemtoon om bereid te wees om te kompromitteer oor nie-noodsaaklikhede. Soos Joan Bondurant in haar waarneembare studie van die beginsels van satyagraha, een van sy politieke beginsels was die "vermindering van eise tot 'n minimum wat in ooreenstemming is met die waarheid." Die ooreenkoms met Irwin, Gandhi het geglo, het hom so 'n minimum gegee, sodat die beweging die veldtog op 'n waardige wyse kon beëindig en voor te berei vir toekomstige stryd. Vir Gandhi het die viceroy se ooreenkoms om uitsonderings op die soutwet toe te laat, selfs al was hulle beperk, 'n kritiese triomf van beginsel. Daarbenewens het hy die Britte gedwing om gelyke te onderhandel - 'n belangrike presedent wat uitgebrei sou word na die daaropvolgende gesprekke oor onafhanklikheid.
Op hul eie manier het baie van Gandhi se teenstanders ooreengekom oor die betekenis van hierdie toegewings, aangesien die verdrag as 'n misstap van blywende gevolg vir imperiale magte is. Soos Ashe skryf, het die Britse amptenaar in Delhi "ooit daarna ... oor Irwin se skuif gegroet as die noodlottige blunder waaruit die Raj nooit herstel het nie." In 'n berugte toespraak het Winston Churchill, 'n voorste verdediger van die Britse Ryk, verklaar dat dit was "kommerwekkend en ook misleidend om mnr. Gandhi te sien ... om halfpad na die stappe van die Vise-regale paleis te beweeg ... om op gelyke voet met die verteenwoordiger van die koning-keiser te parley." Die skuif, het hy beweer, het Gandhi toegelaat - 'n man wat hy gesien het as 'n "fanatiese" en 'n "fakir" - om uit die tronk uit te stap en 'n triomfantlike oorwinning op die toneel te kry.
Terwyl insiders stryd gehad het met die uitslag van die veldtog, was die breë publiek baie minder ewe belangrik. Subhas Chandra Bose, een van die radikale in die Indiese Nasionale Kongres wat skepties was oor Gandhi se pact, moes sy siening hersien toe hy die reaksie op die platteland gesien het. Soos Bie vertel het, toe Bose saam met Gandhi van Bombay na Delhi gereis het, het hy "ovasies gesien soos hy nog nooit tevore gesien het nie." Bose erken die regverdiging. "Die Mahatma het reg geoordeel," sê Ashe. "Deur al die reëls van die politiek is hy nagegaan. Maar in die oë van die mense was die eenvoudige feit dat die Engelse gebring is om te onderhandel, in plaas van om bevele te gee, enige inligting oorskry. "
In sy invloedryke 1950-biografie van Gandhi, wat vandag nog wyd gelees word, bied Louis Fischer 'n dramatiese beoordeling van die Sout Maart se nalatenskap: "Indië was nou vry," skryf hy. "Tegnies, wetlik, het niks verander nie. Indië was nog 'n Britse kolonie. "En tog, na die sout satyagraha, "Dit was onvermydelik dat Brittanje eendag moet weier om Indië te regeer en dat Indië eendag moet weier om geregeer te word."
Daaropvolgende geskiedkundiges het probeer om meer nuansatte rekeninge van Gandhi se bydrae tot Indiese onafhanklikheid te verskaf, wat hulself van 'n eerste generasie van hagiografiese biografieë afskei, wat Gandhi as die "vader van 'n nasie" onophoudelik gehou het. In die 2009 skryf Judith Brown 'n verskeidenheid sosiale en ekonomiese druk wat bygedra het tot Brittanje se vertrek uit Indië, veral die geopolitieke verskuiwings wat die Tweede Wêreldoorlog vergesel het. Nietemin erken sy dat aandrywe soos die Sout Maart kritiek was, wat sentrale rolle speel in die oprigting van die Indiese Nasionale Kongres se organisasie en populêre legitimiteit. Alhoewel massa-uitstallings van protes alleen nie die imperialiste verdryf het nie, het hulle die politieke landskap grondig verander. Burgerlike weerstand, Brown skryf, "was 'n belangrike deel van die omgewing waarin die Britte besluite moes neem oor wanneer en hoe om Indië te verlaat."
Soos Martin Luther King Jr. In Birmingham sowat drie dekades later in Birmingham sou aanvaar, het Gandhi 'n nedersetting aanvaar wat beperkte instrumentale waarde gehad het, maar dit het die beweging toegelaat om 'n simboliese oorwinning te beweer en in 'n posisie van krag te ontwikkel. Gandhi se oorwinning in 1931 was nie 'n finale nie, en was ook nie koning in 1963 nie. Maatskaplike bewegings hou vandag steeds stryd teen rassisme, diskriminasie, ekonomiese uitbuiting en keiserlike aggressie. Maar as hulle kies, kan hulle dit help deur die kragtige voorbeeld van voorouers wat die morele oorwinning omskep in volhoubare verandering.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op Voortgesette NieViolensie
Mark Engler is 'n senior ontleder by Buitelandse beleid Focus, 'n redaksie raadslid by verdeeldheid, en 'n bydraende redakteur by Ja! Magazine.
Paul Engler is stigterslid direkteur van die Sentrum vir die arm mense, in Los Angeles. Hulle skryf 'n boek oor die evolusie van politieke geweld tussentyd.
Hulle kan bereik word via die webwerf www.DemocracyUprising.com.
Reveille vir Radicals
deur Saul Alinsky.
Legende gemeenskapsorganiseerder Saul Alinsky het 'n generasie aktiviste en politici geïnspireer Reveille vir Radicals, die oorspronklike handboek vir sosiale verandering. Alinsky skryf beide prakties en filosofies, en waak nooit uit sy oortuiging dat die Amerikaanse droom slegs deur 'n aktiewe demokratiese burgerskap bereik kan word nie. Eerste gepubliseer in 1946 en opgedateer in 1969 met 'n nuwe inleiding en nasaatwoord, is hierdie klassieke volume 'n dapper oproep tot aksie wat vandag nog resoneer.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Het Gandhi gewen? Hoe sosiale bewegings effek verander