Eleanor van Aquitanië - Inligting - 2022
Geskiedenis … die interessante stukkies!
Die verhaal van Rosamund de Clifford is gehul in meer legendes as die meeste middeleeuse lewens. Na Eleanor van Aquitanië is sy die vrou wat die meeste met Henry II, koning van Engeland, verband hou. In historiese fiksie is sy die vrou wat sy hart geëis het en hom van sy koningin gesteel het. Maar wie was sy? Hoeveel van haar verhaal is werklik, hoeveel is fantasie?
Rosamund de Clifford is waarskynlik gebore omstreeks 1140. Sy was die dogter van Walter de Clifford, 'n heer op die Walliese optogte, en sy vrou Margaret de Tosny. Ons weet niks van haar kinderjare nie; sy is moontlik opgelei by Godstow Abbey, maar dit is nie seker nie en ook nie wanneer sy die koning ontmoet het nie. Die res van haar lewe bestaan ​​uit gerugte en geskinder.
Rosamund se pa het Henry II in die 1160's in die veldtog in Wallis gedien. Dit is moontlik dat die koning die jong vrou die eerste keer ontmoet het tydens 'n besoek aan de Clifford se woning in Bredelais tydens die veldtog. Sommige teorieë het 'n verhouding tussen Henry en Rosamund omstreeks 1165, die eerste Kersfees wat Henry deurgebring het, afgesien van sy koningin, Eleanor van Aquitaine. Eleanor het haar Kersfeeshof in Angers gehou terwyl Henry in Oxford was. Henry het die neiging om voortdurend aan die gang te bly, en dit was ongewoon dat hy so onbeweeglik was, wat tot vermoedens gelei het dat dit was toe sy liefdesverhouding met Rosamund begin het. Daar is egter bewyse dat Henry moontlik ook 'n besering opgedoen het, wat ook sy bewegings sou beperk.
Henry en Eleanor sou nog 'n kind hê, John, wat met Kersfees 1166 gebore is, wat daarop dui dat die skeiding van Kersfees 1165 meer te wyte was aan die logistiek van regerende groot domeine as dat Henry elders liefde gevind het. Daar is egter 'n latere verhaal van Eleanor wat van plan was om haar by die koninklike paleis van Woodstock te laat lê, net om Rosamund by haar aankoms te vind en vinnig na Oxford te verhuis om geboorte te skenk.
Henry was nooit 'n getroue eggenoot nie en dit was bekend dat hy verskeie buite -egtelike kinders gehad het, waaronder William Longspée en Geoffrey, aartsbiskop van York. Hy tel onder sy verowerings Rohese, 'n dogter van die vooraanstaande de Clare -familie en Ida de Tosny, wat later met Hugh Bigod, graaf van Norfolk, trou en die moeder van Longspée was. As Henry en Rosamund hul verhouding in die middel van die 1160's begin het, het hulle 'n wonderlike taak gedoen om die saak geheim te hou, aangesien dit eers in 1174 bekend gemaak is.
Die verhouding van Henry en sy koningin het in die vroeë 1170's aansienlik versuur toe Eleanor die kant van hul seuns geneem het en in 1172-73 by 'n opstandige rebellie aangesluit het. Henry het daarin geslaag om die opstand te verpletter en sy seuns te vergewe, maar hy was nie so toegeeflik met Eleanor nie. In 1174 het hy haar na Engeland begelei en haar in Old Sarum geïnstalleer en haar veroordeel tot 15 jaar gevangenisstraf wat sy eers vrygelaat sou word as haar gunsteling seun, Richard I, die troon in 1189 bestyg.
In dieselfde jaar as die gevangenisstraf van Eleanor, het Henry se verhouding met Rosamund algemene kennis geword. Sy woon in die koninklike paleis van Woodstock in Oxfordshire, wat in die vroeë 1170's uitgebrei opgeknap is. Daar is gesê dat koning Henry vir haar 'n huis van wonderlike vakmanskap gemaak het, 'n labirint van Daedeliaanse ontwerp. Rosamund's Well kan vandag nog gesien word op die terrein van die Blenheim -paleis, wat nou staan ​​waar Woodstock eens gestaan ​​het.
Alhoewel dit deur die legende as 'n groot liefdesverhaal gekom het, is daar niks bekend oor die gevoelens van Rosamund teenoor Henry nie, en ook nie of sy 'n sê in haar posisie as die meesteres van die koning het nie. Die kroniekskrywers van die tyd het haar natuurlik as die gevalle vrou, 'n verleidster en egbreker, geverf. Hulle het woordspelings geskep wat afgelei is van haar naam Rosamund, of rosa mundi wat beteken dat die roos van die wêreld geword het rosa immunda – die onrein roos – en rosa immundi – die onkuise roos.
Dat die arme Rosamund die skuld gekry het vir die ontrouheid van Henry, was 'n teken van die tyd dat vroue die dogters van Eva was, 'n versoeking vir eerbare mans wat nie die mag gehad het om hulle te weerstaan ​​nie. Rosamund se vroeë dood is beskou as 'n regverdige straf vir haar wulpse lewenstyl. Rosamund beëindig haar verhouding met Henry in 1175/6 en trek terug na Godstow Abbey. Dit lyk waarskynlik dat sy reeds siek was toe sy die priory binnegaan en sy sterf in 1176. Henry betaal vir 'n weelderige graf in die kloosterkerk, waarna die nonne daagliks blommegeskenke verlaat het. In die jare na die dood van Rosamund het Henry die klooster toegerus met 2 kerke in Wycombe en Bloxham, nuwe geboue en aansienlike hoeveelhede boumateriaal. Rosamund se pa, Walter, het die abdijmeulens en 'n weide toegestaan ​​vir die siel van sy vrou en dogter.
Ongelukkig mag Rosamund egter nie in vrede rus nie. In 1190, toe die heilige biskop Hugh van Lincoln Godstow besoek, was hy geskok dat die graf van Rosamund 'n ereplek in die kerk gehad het en beveel het dat haar oorskot verwyder moet word. Die graf is gevestig in die nonne -hoofstukhuis, met 'n gepaardgaande inskripsie wat haar leefstyl vermaan:
Hierdie graf sluit hier die mooiste Rose ter wêreld in,
Rose verby soet, nou niks anders as reuk nie .²
Rosamund se vroeë dood en sy was nog net in haar dertigerjare en geïnspireerde legendes van wraak Eleanor word verskeie kere beskuldig dat sy haar in haar bad gesteek en vergiftig het. In een uitspattige weergawe was Rosamund in haar geheime boor in 'n doolhof weggesteek, maar met behulp van 'n sydraad het 'n jaloerse Eleanor haar steeds gevind en gesteek terwyl sy gebad het. In 'n ander een het die weggegooide koningin Rosamund gedwing om uit 'n gifbeker te drink. Natuurlik, 'n nou bewaakte gevangene in Old Sarum of in Winchester soos sy was, was dit onmoontlik vir Eleanor om so iets te doen. Maar dit sorg vir 'n goeie storie!
Rosamund se verhouding met Henry het waarskynlik nie langer as 10 jaar geduur nie en moontlik so min as 3 jaar. Sy het moontlik in daardie tyd min van Henry gesien, aangesien hy voortdurend aan die gang was en slegs 'n bietjie meer as 3 van die tien jaar in totaal in Engeland deurgebring het. Dit is moontlik dat Rosamund soms op 'n diskrete manier saam met hom gereis het, hoewel dit onwaarskynlik lyk, aangesien niemand van haar geweet het tot ná die rebellie en gevangenisstraf van Eleanor nie. Daar is 'n paar teorieë wat daarop dui dat Henry selfs voor haar dood belangstelling in Rosamund verloor het, en dit was die rede vir haar uittrede by Godstow. Alhoewel sy weelderige begaafdheid van die Abdy anders kan argumenteer, word Henry na bewering sy aandag gerig op sy verloofde van sy seun, Richard, prinses Alys, suster van Philip II van Frankryk.
Miskien is die waarheid van die verhaal van Rosamund minder belangrik as die legende en romanse wat daar rondom gegroei het. Miskien is die verhaal van onbeantwoorde liefde, geheime pogings en verborge boewe net so belangrik vir die geskiedenis as die aaklige waarheid: 'n vrou wat deur 'n koning verlei is met min sê in die rigting van haar eie lewe, ontken man, kinders en 'n toekoms.
Miskien is die romanse wat die verhaal smaakliker maak.
Die blom van die wêreld
Toe koning Henry hierdie land regeer,
Die tweede van die naam,
Behalwe die koningin, was hy baie lief vir hom
'N Mooi en mooi dame
Die mooiste van haar was haar mooiste,
Haar guns, en haar gesig
'N Soeter wese in hierdie wêreld
Kon nooit prins omhels nie.
Haar skerp slot soos gouddrade
Verskyn vir elke man se oë
Haar sprankelende oë, soos Oosterse pêrels,
Het 'n hemelse lig gewerp.
Die bloed in haar kristalwange
Het so 'n kleur gedryf,
Asof die lelie en die roos
Want meesterskap het wel gestreef.
Ja Rossamonde, mooi Rosamonde,
Haar naam is so genoem,
Aan wie ons koningin, dame Ellinor,
Was bekend as 'n dodelike vyand.
Die koning, daarom, vir haar verdediging
Teen die woedende koningin,
By Woodstocke het so 'n boog gebou,
Soortgelyke dinge is nog nooit gesien nie.
Die eienaardigste is dat die boeg gebou is
Van klip en hout sterk,
Honderd en vyftig deure
Het aan hierdie bower behoort.
En hulle het so listig bedink,
Met draaie rondom,
Dit niemand behalwe met 'n idee van draad
Kan in en uit gaan .³
Voetnote: ¹Polychronicon aangehaal in Oxforddnb.com ² Spoed aangehaal in Oxforddnb.com ³Anoniem aangehaal in Eleanor, April -koningin van Aquitanië deur Douglas Boyd
Foto's met vergunning van Wikipedia
Bronne: Oxforddnb.com deur T.A. Archer, rev deur Elizabeth Hallam Wordsworth Dictionary of British History deur J.P. Kenyon konings, Queens, Bones en Bastards deur David Hilliam Engeland onder die Norman en Angevin Kings 1075-1225 deur Robert Bartlett Koning John deur Marc Morris The Devil 's Brood deur Desmond Seward Die Grootste Ridder deur Thomas Asbridge Eleanor, April -koningin van Aquitanië deur Douglas Boyd Eleanor van Aquitanië deur Alison Weir Die Plantagenet Chronicles Geredigeer deur Elizabeth Hallam.
Dekonstruksie van die verhaal van Eleanor van Aquitanië
Veertiende -eeuse uitbeelding van die huwelik van koning Lodewyk VII en Eleanor van Aquitanië. Die prentjie regs wys hoe Louis na die Tweede Kruistog vertrek.
Alles wat u van Eleanor van Aquitaine weet, is verkeerd! Of so sê Michael R. Evans, dosent in die Middeleeuse geskiedenis aan die Central Michigan University. In sy boek "Inventing Eleanor: The Medieval and Post-Medieval Image of Eleanor of Aquitaine", werk hy daaraan om die mites rondom die lewe van Eleanor te vernietig.
Hy begin deur die rol van middeleeuse koninginne te definieer en hoe Eleanor by die beeld pas. Tydens haar bewind as koningin van Frankryk verskyn sy wel saam met haar man Louis VII in handveste oor Frankryk en haar hertogdom Aquitaine. As koningin van Engeland verskyn sy ook in handveste en in sommige kronieke. Maar dit lyk asof sy meer saam met haar man Henry II werk, in teenstelling met outonoom, tensy sy as regent in sy afwesigheid regeer. Sy vervul beslis die gebruiklike middeleeuse koninginrol van moeder, diplomaat en voorbidder tydens Henry se bewind en dié van haar seuns Richard I en John.
Oom Raymond van Poitiers van Eleanor verwelkom Louis VII in Antiochië uit 'n vyftiende -eeuse manuskrip
Evans praat oor Eleanor en die skepping van wat hy die 'Black Legend' noem, wat ontstaan ​​het deur die kroniekskrywer se beskrywings van haar skandalige gedrag wat gewoonlik met hul eie politieke agenda geskryf is. Dit sluit haar vermeende bloedskande in saam met haar oom Raymond van Poitiers, Prins van Antiochië tydens die Tweede Kruistog. Hierdie gerugte het eers regtig begin toe later kroniekskrywers soos Willem van Tirus daaroor geskryf het. Bloedskande -aantygings is nooit aan die lig gebring tydens die nietigverklaring van die huwelik tussen Eleanor en Louis nie. Alhoewel ons nooit met sekerheid sal weet nie, is die waarskynlikheid van bloedskande tussen Eleanor en Raymond onbeduidend en is die gerug slegs aangevoer om Eleanor om politieke redes in diskrediet te bring. Dit was 'n standaard werkingsprosedure vir skrywers om middeleeuse koninginne in diskrediet te bring met beskuldigings van seksuele wangedrag.
Die interessantste is die legende dat Eleanor en haar dames as Amazones aangetrek het op pad na die Tweede Kruistog. Evans verduidelik hoe hierdie legende ontstaan ​​het. 'N Bisantynse hofmeester met die naam Niketas Choniates beskryf in sy "Historia" 'n vrou wat saam met die kruisvaardersleër verskyn het toe dit in 1147 deur Konstantinopel gegaan het. Hy noem 'n veldtog van Duitsers wat vroue te perd ingesluit het, nie sypaadjies soos gewoonlik nie, maar skandalig astride. Hierdie vroue was geklee in manneklere en het lansies en wapens gedra. Hy sê dat hulle 'n krygsvoorkoms gehad het en dat hulle 'meer manlik was as die Amazones'. Choniates sê een vrou het in die skare opgemerk en die voorkoms van Penthesilea met geborduurde goud om die soom en die rande van haar kledingstuk gemaak. Hierdie vrou is Goldfoot (Chrysópous) genoem. Penthesilea was 'n Amasone -koningin uit die Griekse mitologie.
Miniatuur van Niketas Choniates uit 'n manuskrip uit die veertiende eeu "Historia ", Wien, Österreichische Nationalbibliothek, Cod. Hist. gr. 53*, fol. 1v
Nêrens in hierdie gedeelte word die naam van Eleanor genoem nie. Hierdie vroue is nie eens Frans hier nie, soos Choniates hulle Duits noem. Hy sê nie dat hulle spesifiek as Amazones geklee was nie. Eleanor se besoek aan Konstantinopel is gemaak voordat Choniates selfs gebore is, sodat hy nie eintlik hierdie vroue persoonlik gesien het nie. Hy het dit byna vyftig jaar na 1147 geskryf. Hieruit is aanvaar dat die vrou Goldfoot Eleanor was en die legende het daarvandaan gegroei. Dit is selfs deur latere skrywers uitgebrei om te sê dat Eleanor en ander vroue as Amazones in Frankryk aangetrek het voordat hulle die kruistog vertrek het.
'N Ander deel van die' Black Legend 'is die beskuldiging dat Eleanor Henry se minnares Rosamund Clifford laat vermoor het. Eleanor was tydens die dood van Rosamund in die tronk en onder bewaking. In 'n kroniek uit die veertiende eeu word genoem dat Henry Rosamund in Woodstock gehou het om haar weg te hou van Eleanor se wraak, maar Eleanor noem nie haar moordenaar nie. Die eerste verwysing na Eleanor as 'n moordenaar kom eers in die middel van die veertiende "French Chronicle of London" voor wat beweer dat Eleanor Rosamund doodgebloei het. In 'n kroniek uit die sestiende eeu vind Eleanor Rosamund in die labirintiese boeg met behulp van 'n sydraad. In 'n latere sestiende -eeuse kroniek word die verhaal uitgebrei waarin gesê word dat Eleanor 'n getroue ridder die sydraad verkry het en dat Eleanor Rosamund vergiftig het toe sy om haar lewe gepleit het. En so het die legende gegroei.
Beeld van Willem van Tirus wat sy geskiedenis skryf, uit 'n 13de -eeuse Ou Franse vertaling
Historiese bewyse dat Eleanor haar oupa in die troubadoer -tradisie gevolg het en gevalle van hoflike liefde saam met haar dogter Marie toegedien het, bestaan ​​eenvoudig nie. Evans sê dat hierdie legende meestal dood is totdat Amy Kelly se biografie "Eleanor of Aquitaine and the Four Kings" in 1950 gepubliseer is.
Evans spreek die idee aan dat Eleanor uit die suide van Frankryk kom, die Oksitaanse dialek van Frans praat en die suidelike kultuur na haar man Louis se agtergeblewe hof in Parys gebring het. Hy beweer oortuigend dat Eleanor geleef en geïdentifiseer het met die kultuur van Poitiers wat op die skeidslyn was tussen die gebiede in Frankryk wat 'langue d'oc' en 'langue d'oïl' gepraat het. Evans meen sy het nie langue d'oc gepraat nie en het geen spesiale kultuur van die suide na die noorde oorgedra toe sy met Louis getrou het nie. Aangesien ons geen historiese bewyse het oor haar opvoeding as 'n jong meisie nie, weet ons nie regtig of sy buitengewoon opgelei is nie. Daar is ook geen bewyse dat sy 'n groter beskermvrou van die kunste was as ander middeleeuse edelvroue van die era nie.
'N Ander legende oor Eleanor fokus op haar beweerde skoonheid. Daar is geen geskrewe beskrywings van Eleanor nie, so ons het geen idee van haar lengte, hare of oogkleur of velkleur nie. Daar is ook geen oorlewende visuele uitbeeldings van Eleanor nie. Evans merk op dat die meeste kronieke Middeleeuse koninginne as mooi beskryf, so dit is nie ongewoon nie.
Ons weet nie regtig hoe Eleanor gelyk het nie
Bewyse dat sy bloedskande gepleeg het saam met haar oom Raymond van Poitiers is weglaatbaar
Sy het nooit soos 'n Amasone aangetrek nie
Daar is geen bewyse dat sy die minnares Rosamund Clifford van Henry vermoor het nie
Sy het nooit sake van hoflike liefde voorgehou nie
Sy het nie langue d 'oc gepraat nie
Dit is slegs 'n paar van die mites wat Evans aanspreek en hy voer aan dat Eleanor nie werklik uitsonderlik is wat die Middeleeuse koninginne betref nie, maar ek is nie seker of ek hierdie argument heelhartig kan omhels nie. Sy was die koningin van Frankryk en die koningin van Engeland en die moeder van drie konings: Henry the Young King, Richard I en John. Sy het ook aan die Tweede Kruistog deelgeneem. Sy het as diplomaat opgetree en deur Europa op missies vir haar seuns gereis en tot 'n hoë ouderdom geleef. Maar die feit dat legendes en mites oor haar lewe deur die eeue en oor verskillende media uitgebreek het, spreek daartoe dat mense haar om baie verskillende redes boeiend vind. Selfs sonder die mitologie, dink ek dat die bietjie wat ons weet van die verhaal van haar lewe uniek is.
Lees verder: "Uitvindsel van Eleanor: The Medieval and Post-Medieval Image of Eleanor of Aquitaine" deur Michael R. Evans
Eleanor se geboortejaar is nie presies bekend nie: 'n laat 13de-eeuse geslagsregister van haar familie wat haar as 13 jaar oud in die lente van 1137 noem, bied die beste bewyse dat Eleanor miskien so laat as 1124 gebore is.  Aan die ander kant In sommige kronieke word 'n eed van 'n getroue eed van sommige here van Aquitaine genoem tydens die veertiende verjaardag van Eleanor in 1136. Dit, en haar bekende ouderdom van 82 by haar dood, maak 1122 die mees waarskynlike jaar van haar geboorte.  Haar ouers trou byna seker in 1121. Haar geboorteplek was moontlik Poitiers, Bordeaux of Nieul-sur-l'Autise, waar haar ma en broer oorlede is toe Eleanor 6 of 8 was. 
Eleanor (of Aliénor) was die oudste van drie kinders van William X, hertog van Aquitanië, wie se glinsterende hertoglike hof vroeg in die 12de eeu bekend was, en sy vrou, Aenor de Châtellerault, die dogter van Aimery I, burggraaf van Châtellerault, en Dangereuse de l'Isle Bouchard, wat jare lange minnares van William IX was, sowel as Eleanor se ouma aan moederskant. Haar ouers se huwelik is deur Dangereuse gereël met haar oupa William IX van vaderskant.
Eleanor word genoem na haar ma Aenor en gebel Aliénor uit die Latyn Alia Aenor, wat beteken die ander Aenor. Dit het geword Eléanor in die langues d'oïl van Noord -Frankryk en Eleanor in Engels.  Daar was egter nog 'n prominente Eleanor voor haar - Eleanor van Normandië, 'n tante van Willem die Veroweraar, wat 'n eeu vroeër geleef het as Eleanor van Aquitanië. In Parys as koningin van Frankryk is sy Helienordis genoem, haar eerbare naam soos dit in die Latynse sendbriewe geskryf is.
Volgens haar het Eleanor se pa verseker dat sy die beste opvoeding ontvang het.  Eleanor het rekenkunde, die sterrebeelde en geskiedenis geleer.  Sy het ook huishoudelike vaardighede aangeleer, soos huishoudelike bestuur en die naaldwerk van borduurwerk, naaldpunt, naaldwerk, spin en weef.  Eleanor het vaardighede ontwikkel in gesprekke, dans, speletjies soos backgammon, dam en skaak, harp speel en sing.  Alhoewel haar moedertaal Poitevin was, het sy geleer om Latyn te lees en te praat, was sy goed onderrig in musiek en letterkunde en het sy geleer in ry, smous en jag.  Eleanor was ekstrovert, lewendig, intelligent en vol wil. Haar vierjarige broer William Aigret en hul ma is in die lente van 1130 oorlede op die kasteel van Talmont aan die Atlantiese kus van Aquitaine. Eleanor het die erfgenaam geword van haar vader se domeine. Die hertogdom Aquitanië was die grootste en rykste provinsie van Frankryk. Poitou, waar Eleanor die grootste deel van haar kinderjare deurgebring het, en Aquitaine saam was amper 'n derde van die grootte van die moderne Frankryk. Eleanor het net een ander wettige broer of suster gehad, 'n jonger suster met die naam Aelith (ook Petronilla genoem). Haar halfbroer Joscelin word deur William X as 'n seun erken, maar nie as sy erfgenaam nie. Die idee dat sy nog 'n halfbroer, William, gehad het, word gediskrediteer.  Later, gedurende die eerste vier jaar van Henry II se bewind, het haar broers en susters by Eleanor se koninklike huis aangesluit.
In 1137 het hertog Willem X Poitiers na Bordeaux verlaat en sy dogters saamgeneem. Toe hy Bordeaux bereik het, het hy hulle onder die leiding van die aartsbiskop van Bordeaux gelaat, een van sy min getroue vasale. Die hertog vertrek toe saam met ander pelgrims na die heiligdom van Sint Jakobus van Compostela. Hy sterf egter op Goeie Vrydag van daardie jaar (9 April).
Eleanor, tussen 12 en 15 jaar oud, word toe die hertogin van Aquitaine, en dus die mees geskikte erfgenaam in Europa. Aangesien dit die dae was toe ontvoering van 'n erfgenaam as 'n lewensvatbare opsie vir die verkryging van 'n titel beskou word, het William op die dag van sy dood 'n testament bepaal wat sy domeine aan Eleanor nagelaat het en koning Louis VI van Frankryk as haar voog aangestel het.  William versoek die koning dat hy vir die lande en vir die hertogin moet sorg en vir haar 'n geskikte man moet vind.  Totdat 'n man gevind is, het die koning egter die reg op Eleanor se grond gehad. Die hertog dring ook aan sy metgeselle daarop aan dat sy dood geheim gehou word totdat Louis in kennis gestel is dat die mans so vinnig as moontlik van Sint Jakobus van Compostela oor die Pireneë sou reis om na Bordeaux te gaan om die aartsbiskop in kennis te stel en dan vinnig te kom Parys om die koning in kennis te stel.
Die koning van Frankryk, bekend as Louis the Fat, was op daardie stadium ook ernstig siek en het aan 'n aanval van disenterie gelei, waarna dit onwaarskynlik was dat hy sou herstel. Maar ondanks sy naderende dood, het Louis se gedagtes helder gebly. Sy oudste oorlewende seun, Louis, was oorspronklik bestem vir 'n kloosterlewe, maar het die erfgenaam geword toe die eersgeborene, Philip, in 1131 in 'n ryongeluk gesterf het. 
Die dood van William, een van die magtigste vasale van die koning, het die gewenste hertogdom in Frankryk beskikbaar gestel. Terwyl Louis 'n plegtige en waardige gesig aan die bedroefde Aquitainiese boodskappers voorhou, juig Louis toe hulle vertrek. In plaas daarvan om as voog van die hertogin en hertogdom op te tree, het hy besluit om die hertogin met sy 17-jarige erfgenaam te trou en Aquitaine onder die beheer van die Franse kroon te bring, en sodoende die mag en prominensie van Frankryk en sy regerende familie aansienlik te verhoog, die House of Capet. Binne 'n paar uur het die koning gereël dat sy seun Louis met Eleanor getroud was, met Abt Suger in beheer van die troue. Louis is na Bordeaux gestuur met 'n begeleiding van 500 ridders, saam met Abt Suger, Theobald II, graaf van Champagne en graaf Ralph.
Op 25 Julie 1137 is Eleanor en Louis in die katedraal van Saint-André in Bordeaux getroud deur die aartsbiskop van Bordeaux.  Onmiddellik na die troue is die egpaar op die troon geplaas as hertog en hertogin van Aquitaine.  Daar is ooreengekom dat die land onafhanklik van Frankryk sal bly totdat Eleanor se oudste seun koning van Frankryk en hertog van Aquitaine word. Haar besittings sou dus eers in die volgende generasie met Frankryk saamgesmelt word. As 'n huweliksgeskenk het sy Louis 'n kristalvaas gegee wat tans in die Louvre te sien is.    Louis het die vaas aan die Basiliek van St Denis gegee. Hierdie vaas is die enigste voorwerp wat nog met Eleanor van Aquitaine verband hou. 
Louis se ampstermyn as graaf van Poitou en hertog van Aquitanië en Gascogne duur slegs 'n paar dae. Alhoewel hy op 8 Augustus 1137 as sodanig belê is, het 'n boodskapper hom die nuus gegee dat Louis VI op 1 Augustus aan dysenterie gesterf het terwyl hy en Eleanor 'n toer deur die provinsies onderneem het. Hy en Eleanor is op Kersdag van dieselfde jaar as koning en koningin van Frankryk gesalf en gekroon.  
Volgens bronne het Eleanor 'n hoogmoedige geaardheid gehad, maar volgens die bronne was dit nie gewild onder die noordelike inwoners nie, Louis se ma, Adelaide van Maurienne, het haar vlug en 'n slegte invloed gedink. Sy word nie gehelp deur herinneringe aan Constance of Arles, die Provençaalse vrou van Robert II nie, waarvan die onbeskofte kleredrag en taal nog steeds met afgryse vertel is. [a] Die optrede van Eleanor is herhaaldelik gekritiseer deur kerkouderlinge, veral Bernard van Clairvaux en Abt Suger, as onbetaamlik. Die koning was egter dolverlief op sy pragtige en wêreldse bruid en het haar elke gril toegestaan, al het haar gedrag hom verstom en kwel. Baie geld is ingewin om die sobere Cité -paleis in Parys gemakliker te maak ter wille van Eleanor. 
Louis het spoedig in gewelddadige konflik met pous Innocentius II gekom. In 1141 het die aartsbiskop van Bourges vakant geraak, en die koning het as kandidaat een van sy kanseliers, Cadurc, voorgestel, terwyl hy 'n veto uitgespreek het teen die geskikte kandidaat, Pierre de la Chatre, wat onmiddellik deur die kanonne van Bourges verkies is en deur die Pous. Louis het die poorte van Bourges teen die nuwe biskop vasgemaak. Die pous, wat herinner aan soortgelyke pogings van William X om aanhangers van Innocent uit Poitou te verban en hulle te vervang met priesters wat getrou was aan homself, blameer Eleanor en sê dat Louis slegs 'n kind is en dat hy maniere moet leer. Woedend sweer Louis by oorblyfsels dat Pierre, solank hy geleef het, nooit Bourges moet binnekom nie. 'N Interdik is daarop gelê op die lande van die koning, en Pierre het toevlug gekry deur Theobald II, graaf van Champagne.
Louis het in 'n oorlog met graaf Theobald betrokke geraak deur Raoul I, graaf van Vermandois en senior skool van Frankryk, toe te laat om sy vrou Eleanor van Blois, Theobald se suster, te verwerp en met Petronilla van Aquitaine, Eleanor se suster, te trou. Eleanor het Louis aangemoedig om haar suster se huwelik met graaf Raoul te ondersteun. Theobald het Louis ook beledig deur hom by die pous aan te spreek in die geskil oor Bourges. Die oorlog duur twee jaar (1142–44) en eindig met die besetting van Champagne deur die koninklike leër. Louis was persoonlik betrokke by die aanranding en brand van die stad Vitry. Meer as duisend mense wat daar skuiling in die kerk gesoek het, het in die vlamme gesterf. Ontsteld en met die doel om die oorlog te beëindig, het Louis probeer om vrede te maak met Theobald in ruil vir sy ondersteuning om die interdik op Raoul en Petronilla op te hef. Dit is lank genoeg behoorlik opgehef om die gronde van Theobald te laat herstel, maar dit is weer verlaag toe Raoul weier om Petronilla te verwerp, en het Louis genoop om na Champagne terug te keer en dit weer te verwoes.
In Junie 1144 besoek die koning en die koningin die nuutgeboude kloosterkerk in Saint-Denis. Terwyl hy daar was, ontmoet die koningin Bernard van Clairvaux en eis dat hy sy invloed by die pous gebruik om die ekskommunikasie van Petronilla en Raoul op te hef, in ruil daarvoor dat koning Louis toegewings in Champagne sou maak en Pierre de la Chatre erken as aartsbiskop van Bourges. Bernard was ontsteld oor haar houding en skel Eleanor uit oor haar gebrek aan berou en inmenging in staatsaangeleenthede. In reaksie hierop het Eleanor gebreek en haar gedrag gedwee verskoon en beweer dat sy bitter was weens haar gebrek aan kinders (haar enigste aangetekende swangerskap was in ongeveer 1138, maar sy het 'n miskraam  ). In reaksie hierop het Bernard vriendeliker teenoor haar geword: "My kind, soek die dinge wat vrede veroorsaak. Hou op om die koning teen die Kerk op te wek en dring by hom aan op 'n beter manier van optrede. As u dit belowe, Ek belowe om die genadige Here te smeek om aan u nageslag te skenk. " Binne 'n paar weke het vrede teruggekeer na Frankryk: Theobald se provinsies is teruggegee en Pierre de la Chatre is as aartsbiskop van Bourges aangestel. In April 1145 het Eleanor geboorte gegee aan 'n dogter, Marie.
Louis brand egter steeds skuldig oor die slagting in Vitry en wou 'n pelgrimstog na die Heilige Land maak om sy sondes te versoen. In die herfs 1145 versoek pous Eugene III dat Louis 'n kruistog na die Midde -Ooste moet lei om die Frankiese state daar te red van 'n ramp. Gevolglik verklaar Louis op Kersdag 1145 in Bourges sy voorneme om op 'n kruistog te gaan.
Eleanor van Aquitanië het ook formeel die kruis simbolies van die Tweede Kruistog aangeneem tydens 'n preek wat deur Bernard van Clairvaux gehou is. Boonop het sy gekorrespondeer met haar oom Raymond, prins van Antiochië, wat verdere beskerming van die Franse kroon teen die Sarasene gesoek het. Eleanor het 'n paar van haar koninklike dames in afwagting vir die veldtog gewerf, asook 300 nie-edele Aquitainiese vasale. Sy het daarop aangedring om aan die kruistogte deel te neem as die feodale leier van die soldate uit haar hertogdom. Die verhaal dat sy en haar dames as Amazones geklee word, word deur geskiedkundiges betwis, soms verwar met die verhaal van koning Conrad se dametrein tydens hierdie veldtog in Edward Gibbon Die geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk. Sy vertrek in Junie 1147 na die Tweede Kruistog vanuit Vézelay, die gerugte van die graf van Maria Magdalena.
Die Kruistog self het min bereik. Louis was 'n swak en ondoeltreffende militêre leier met geen vaardigheid om troepedissipline of moraal te handhaaf of ingeligte en logiese taktiese besluite te neem nie. In Oos -Europa word die Franse leër soms belemmer deur Manuel I Comnenus, die Bisantynse keiser, wat gevrees het dat die kruistog die swak veiligheid van sy ryk in gevaar sou stel. Nietemin, tydens hul drie weke lange verblyf in Konstantinopel, is Louis gevier en Eleanor was baie bewonder. Sy is vergelyk met Penthesilea, die mitiese koningin van die Amazones, deur die Griekse historikus Nicetas Choniates. Hy het bygevoeg dat sy die naam gekry het chrysopous (goue voet) van die doek van goud wat haar kleed versier en omring het. Louis en Eleanor het in die Philopation -paleis net buite die stadsmure gebly.
Sedert die kruisvaarders die Klein -Asië binnegekom het, het dit sleg gegaan. Die koning en die koningin was nog steeds optimisties — die Bisantynse keiser het vir hulle gesê dat koning Conrad III van Duitsland 'n groot oorwinning behaal het teen 'n Turkse leër, terwyl die Duitse leër in Dorylaeum feitlik heeltemal vernietig is. Terwyl hulle naby Nicea kampeer, steier die oorblyfsels van die Duitse weermag, waaronder 'n verdwaalde en siek Conrad III, verby die Franse kamp en bring nuus oor hul ramp. Die Franse, met die oorblyfsels van die Duitsers, het toe op 'n toenemend ongeorganiseerde manier na Antiochië begin marsjeer. Hulle was op Kersaand baie opgewonde toe hulle gekies het om in 'n welige vallei naby Efese te kamp. Hier is hulle in 'n hinderlaag gelei deur 'n Turkse afdeling, maar die Franse het voortgegaan om hierdie eenheid te slag en hul kamp toe te eien.
Louis besluit toe om die Frygiese berge direk oor te steek in die hoop om Raymond van Poitiers in Antiochië vinniger te bereik. Toe hulle die berge bestyg, was die leër en die koning en koningin egter geskok om die lyke van die Duitsers wat vroeër vermoor is, te ontdek.
Op die dag dat die berg Cadmus oorgesteek is, het Louis gekies om die agterkant van die kolom te neem, waar die ongewapende pelgrims en die bagasie treine opgeruk het. Die voorhoede, waarmee koningin Eleanor opgeruk het, was onder bevel van haar Aquitainiese vasaal, Geoffrey de Rancon. Ongedwaalde bagasie bereik hulle die top van Cadmus, waar Rancon beveel is om die nag te kamp. Rancon besluit egter om voort te gaan en besluit in samewerking met Amadeus III, graaf van Savoye, Louis se oom, dat 'n nabygeleë plato 'n beter kampterrein sou wees. Na bewering was sulke ongehoorsaamheid algemeen.
Teen die middag het die agterkant van die kolom-wat geglo het dat die dag se optog byna op 'n einde sou wees-bedwelm. Dit het daartoe gelei dat die weermag van mekaar geskei is, sommige het die top al oorgesteek en ander het dit nog steeds benader. In die daaropvolgende Slag van die berg Cadmus het die Turke, wat al baie dae lank gevolg en gesoek het, hul kans aangegryp en diegene aangeval wat nog nie die top oorgesteek het nie. Die Franse, beide soldate en pelgrims, wat verras was, was vasgekeer. Diegene wat probeer ontsnap het, is gevang en vermoor. Baie mans, perde en 'n groot deel van die bagasie is in die canyon hieronder gegooi. The chronicler William of Tyre, writing between 1170 and 1184 and thus perhaps too long after the event to be considered historically accurate, placed the blame for this disaster firmly on the amount of baggage being carried, much of it reputedly belonging to Eleanor and her ladies, and the presence of non-combatants.
On 21 March, the four archbishops, with the approval of Pope Eugene, granted an annulment on grounds of consanguinity within the fourth degree Eleanor was Louis' third cousin once removed, and shared common ancestry with Robert II of France. Their two daughters were, however, declared legitimate. Children born to a marriage that was later annulled were not at risk of being "bastardised," because "[w]here parties married in good faith, without knowledge of an impediment, . children of the marriage were legitimate." [Berman 228.] [ hoekom? ] ) Custody of them was awarded to King Louis. Archbishop Samson received assurances from Louis that Eleanor's lands would be restored to her.
The newlyweds took the "it's easier to get forgiveness than permission" strategy and didn't ask their king (Louis) if they could marry but, really? Would he have given it? No, he would not. Henry's star was rising and his parents were powerful and connected. His mother, Empress Matilda, needs her own episode, she was daardie powerful and after a lifetime of civil war over the crown of England (Matilda was beat to it by her cousin, Stephen) Henry's military training was substantial and he was very good at it. But the biggie? When Eleanor's lands combined with Henry's they controlled more than half of modern day France.
Boem! Net so. The new Angevin Empire is what formed after Henry and Eleanor were crowned King and Queen of England
His boys, now men, staged a rebellion to take the things that had been promised to them by their father…and Eleanor had her hand in that. The junior Plantagenets were not successful and Henry imprisoned Eleanor for 16 years. He had to die before she was released when their son, Richard, succeeded him. When Richard headed off to his own (failed) Crusade, Eleanor was left to rule in his place, and when hy died she helped her last remaining son, John, learn the kingly ropes (although he didn't take the crown until she was 77!)
"Ek know. You know I know. I know you know I know. We know Henry knows, and Henry knows we know it. We're a knowledgeable family."