Catherine Osler - Inligting
Catherine Taylor is gebore in Bridgewater, Somerset, in 1854. Haar ma, Caroline Taylor, was 'n stigterslid van die Birmingham Women's Suffrage Society. In 1873 trou sy met Alfred Clarkson Osler, 'n welgestelde glasvervaardiger en lid van die Birmingham Liberal Association.
In 1881 stig Catherine Osler die Birmingham Ladies 'Debating Society. Vier jaar later is sy aangestel as sekretaris van die Birmingham Women's Suffrage Society. In 1888 was sy die voorsitter van 'n konferensie van die Women's Liberal Federation wat in Birmingham gehou is.
Osler was lid van die uitvoerende komitee van die National Union of Women's Suffrage Societies en sy was gekant teen die militante beleid van die Women's Social and Political Union (WSPU). In 'n artikel in Die algemene oorsaak sy val die optrede van die WSPU aan.
Catherine Osler bedank in 1909 as president van die Women's Liberal Federation in protes teen die regering se beleid om met geweld voedselhonger-gevangenes te voed. Haar seun, Julian Osler, was lid van die Men's League For Women's Suffrage. Haar twee dogters, Nellie en Dorothy, was lede van die NUWSS.
Herbert Asquith en sy regering van die Liberale Party weier steeds om wetgewing te ondersteun. Tydens sy jaarlikse partykonferensie in Januarie 1912 het die Arbeidersparty 'n resolusie aangeneem wat hom daartoe verbind om stemreg vir vroue te ondersteun. Dit word weerspieël in die feit dat alle Arbeids -LP's tydens 'n debat in die Laerhuis op 28 Maart vir die maatreël gestem het. Kort daarna het Henry N. Brailsford en Kathleen Courtney as verteenwoordigers van NUWSS met die Arbeidersparty onderhandel.
In April 1912 het die NUWSS aangekondig dat hy voornemens was om kandidate van die Arbeidersparty te ondersteun in parlementêre tussenverkiesings. Die NUWSS het 'n verkiesingsbestrydingsfonds (EFF) gestig om hierdie Arbeidskandidate te ondersteun. Catherine Osler, 'n jarelange ondersteuner van die Liberale Party, het mildelik tot die EEF bygedra.
In Julie 1914 het die NUWSS aangevoer dat die regering van Asquith alles moontlik moes doen om 'n Europese oorlog te vermy. Twee dae nadat die Britse regering op 4 Augustus 1914 oorlog teen Duitsland verklaar het, verklaar Millicent Fawcett dat hy alle politieke aktiwiteite opskort totdat die konflik verby is. Alhoewel die NUWSS die oorlogspoging ondersteun het, het dit nie die WSPU -strategie gevolg om betrokke te raak by die oorreding van jong mans om by die gewapende magte aan te sluit nie.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was Catherine Osler 'n lid van die uitvoerende gesag van die Burgerkomitee, wat as kontrole -komitee vir die uitdeel van toelaes opgetree het om die nood wat deur die oorlog veroorsaak is, te verlig.
Catherine Osler sterf in 1924.
Merk: Wet op die voorstelling van die mense
Die Wet op die Verteenwoordiging van die Mense het uiteindelik op 6 Februarie 1918 koninklike toestemming ontvang. Dit beteken dat vroue ouer as dertig wat huishoudings was, vroue van huishoudings, besetters van eiendom van £ 5 of meer jaarlikse waarde, of universiteitstudente, nou kon stem. In Maart 1918 het die Women Workers, Quarterly Magazine van die Birmingham -tak van die National Union of Women Workers bevat 'n artikel deur Catherine Osler, president van die Birmingham Women's Suffrage Society (BWSS).  Catherine, met die titel 'Laastens!', Het besin oor die veldtog om stemme vir vroue te verseker, iets waarmee sy nou betrokke was sedert haar ouers die BWSS in 1868 gestig het. Catherine het president geword van die organisasie in 1901. Hoewel dit beslis 'n prestasie was gevier is, was die kwalifiseringsvoorwaardes 'nie alles wat u kon begeer nie - verre daarvan! Hulle voldoen nie aan die oorspronklike en onveranderde eis van suffragiste om "die stem op dieselfde voorwaardes as wat dit aan mans toegestaan ​​is of mag word nie". Dit laat nog steeds nie -verteenwoordigende klasse vroue toe wat tot die waardevolste, onontbeerlikste werkers vir hul land en vir hul genote behoort.
Catherine Courtauld Osler (1854–1924) deur Edward Steel Harper II, 1917-18 © Birmingham Museums Trust
Catherine oorweeg ook die breër veldtog en die opofferings wat baie vroue gemaak het 'sommige het inderdaad oneindig meer as dit gewaag - het 'n ernstige belediging, mishandeling, marteling, die dood self verduur in die vasberadenheid om die wêreld se aandag op vroue te vestig verkeerd ... die verbysterende veldtog van die militante afdeling ... het nou 'n nagmerrie -herinnering geword, maar een wat in die geskiedenis sal oorleef '.
Birmingham het vanaf 1909 'n paar baie ernstige militante voorvalle deur suffragette uitgevoer, waaronder brandstigting (veral die vernietiging van die Northfield -biblioteek), kerkversteurings, vensterslaan en die afsny van 'n skildery. Dit was ook waar die eerste gevalle van gewelddadige toevoer van suffragette plaasgevind het, by Winson Green Gaol in September 1909 nadat 'n aantal vroue gearresteer is vir hul protes tydens 'n besoek aan die stad deur premier Asquith. In die artikel erken Catherine ook die gevestigde wortels van die veldtog, terug na die 1860's, en verklaar dat 'dit nie was omdat redes 'n rede sou wees nie, maar dat die volk 50 jaar lank sou wees geduldig en onophoudelik opgevoed tot die oortuiging van sy geregtigheid en geregtigheid, dat die oorlogstoestande sy advokate in staat gestel het om die laaste poging te maak wat die oorwinning meegebring het ... 'n groot skeidsgrens het uit die geledere van vroue self verdwyn en dat ons voortaan verder skouer aan skouer '. 
Mevrou Catherine Osler is in die raad van direkteure van die North Shore Credit Union en Canuck Place Children's 's Hospice. Osler was voorheen werksaam as president en uitvoerende hoof van TEC Canada.
Sekretaris en direkteur by Canuck Place Children's 's Hospice
Mede-stigter en besturende vennoot by Vistara Capital Partners Ltd.
Voormalige uitvoerende hoof van PEER 1 Network Enterprises, Inc.
President by North Shore Studios Management Ltd.
Voormalige vennoot by KPMG LLP
Stigter en president van FDC Capital Partners
Visepresident, Westelike Streek by Bell Business Markets
President by SuperPages Canada, Inc.
Head-Media Relations by TEC Canada
Bate- en aanspreeklikheidsontleder by North Shore Credit Union
TEC Canada is 'n private onderneming met sy hoofkwartier in Calgary, AB, wat 'n forum bied vir lewenslange leer aan Kanadese sakeleiers.
North Shore Credit Union, deel van Westminster Savings Credit Union Ltd., is 'n Kanadese onderneming in Noord -Vancouver, BC. Die firma bedryf 'n krediet -unie. Prospera Credit Union (British Columbia), nou 'n filiaal van Westminster Savings Credit Union Ltd., het North Shore Credit Union op 17 April 07 verkry.
Canuck Place Children 's Hospice bied pediatriese palliatiewe sorg. Dit bied kliniese sorg, uitstel sorg, telefoonondersteuning, ontspanningsterapie, berading, lewensversorging en opvoeding en kuns. Die onderneming is in November 1995 gestig deur Brenda Eng en het sy hoofkwartier in Vancouver, Kanada.
Dr Lynn Tanner
STIGTER EN UITVOERENDE VOORSITTER
Ons stel die een voor wat alles begin het - wat TEC Canada betref. Met meer as vyf en dertig jaar se toewyding aan TEC, is Lynn steeds daagliks betrokke. Sy leeftyd ervaring is 'n groot aanwins vir die uitvoerende span van TEC en die Kanadese sakeleiers wat hy mentor. Hy is 'n dinamiese leier met 'n breedte van kennis en jare lange sweet om dit te ondersteun.
Lynn het 'n doktorsgraad in organisatoriese verandering aan die Maxwell School of Citizenship and Public Affairs aan die Syracuse Universiteit behaal. Terwyl hy 'n akademiese loopbaan volg, handhaaf hy 'n privaat Gestaltterapie -praktyk en stig hy sy eie konsultasiefirma. Sy toewyding om akademiese besigheidsteorie in die praktyk te bring, was nog altyd 'n integrale deel van sy professionele sukses.
In 1985 stig Lynn TEC Canada en bou dit op tot die land se mees gesogte ontwikkelingsonderneming vir uitvoerende leierskap. Die stigting van TEC pas presies by een van Lynn se belangrikste passies - generatiewe burgerskap. Sy visie vir TEC is om Kanadese sakeleiers te help om hul talente en vermoëns te benut om die groei van hul besighede te maksimeer, winsgewende ondernemings te skep waar werknemers trots is om te werk, die volgende generasie produkte en dienste te ontwikkel en uiteindelik 'n meer welvarende Kanadese samelewing te bou.
Lynn glo dat die keuse om deel te wees van die TEC -gemeenskap is om jouself te konfronteer en jouself te dwing om te leer, kreatief te wees en inisiatief te neem. "
Direkteur, Raad van Adviseurs
Die fondamente van die TEC -nalatenskap is vierkantig geanker deur die hoeksteenleierskap van Catherine Osler. As president van TEC in 2009, uitvoerende hoof in 2014 en nou dien as direkteur van die Raad van Adviseurs wat advies aan die uitvoerende span lewer, was Catherine se rol in TEC deurslaggewend deur die jare.
Catherine ontmoet dr. Tanner vir die eerste keer in 1988 as 'n jong entrepreneur met 'n vinnig groeiende onderneming. Sy het vinnig 'n lid geword van sy jarelange TEC-groep, en in die volgende vyftien jaar het Catherine die verstand gebruik wat sy daar gekry het om haar onderneming te omskep in een van die voorste kommunikasieondernemings in Wes-Kanada, om dit deur 'n samesmelting te lei en deel te neem aan dit in die openbaar . 'N Bewys van die krag van TEC se afrigtingsproses:' Ek dink nie ek sou die selfvertroue of insig gehad het om dit te doen sonder 'n uitvoerende afrigter van die TEC nie, 'onthul sy.
Catherine se ondernemingservaring en sakekundigheid het haar 'n eerstehandse begrip gegee van die behoeftes en probleme waarmee TEC-lede te kampe het. In 2000 vervul sy haar begeerte om terug te gee aan die volgende generasie Kanadese sakeleiers deur 'n TEC -voorsitter te word, en uiteindelik gaan sy die leiding neem by die organisasie.
Catherine se ryk en uiteenlopende professionele agtergrond sluit in die stigting van twee bekroonde korporatiewe en beleggerskommunikasie-ondernemings, Titian en Parallel Strategies, waar sy die krag van betekenisvolle gesprekke en hul vermoë om organisasies te verander, aanskou. Deur altyd haar passie te volg om vroue in die sakewêreld te bemagtig om hul volle potensiaal te verwesenlik, was Catherine mede-stigter van die konsultasiefirma Syncresse Partners Inc., wat fokus op die ontwikkeling van vroulike leiers.
Direkteur, raad van adviseurs, voorsitter van TEC Canada
Hy is net so deel van die geskiedenis as wat die geskiedenis deel van hom is. Mark Terrill is die langste lid van die oorspronklike TEC Canada-uitvoerende hoof en het die afgelope 25 jaar ongelooflike veranderinge gesien en voortgedryf.
Nadat hy 35 jaar in die versekeringsbedryf was, drie verskillende ondernemings begin en opgebou het, weet Mark hoe dit is om 'n aandelebelegging te belê. Hy brei uit en smelt Thompson & amp saam met 'n ander firma, en begin die volgende dag met 'n nuwe onderneming en smelt uiteindelik die onderneming saam met Jones Brown, wat hy daarna as uitvoerende hoof lei.
Mark hou daarvan om ander te ondersteun in hul ontwikkeling, veral die individue wat gehelp het om sy ondernemings suksesvol te maak. Hy gaan voort met sy betrokkenheid by TEC, nie net as 'n raadslid nie, maar ook as voorsitter. Mark is toegewyd aan die TEC -proses, "Omdat ek weet dat dit werk - dit is verweef in elke aspek van my besigheid en my persoonlike lewe."
Op die hoogtepunt van sy loopbaan, word David Coe erken as een van die beste uitvoerende hoofde van Kanada. Hy bring meer as 40 jaar besigheidskundigheid na sy huidige rolle as direkteur van die TEC -adviesraad en voorsitter van die TEC. Gedurende sy 16 jaar as bedryfshoof en toe uitvoerende hoof van Dairyland/Agrifoods International Co-operative, het hy die onderneming gegroei van 'n twee-aanlegbedryf tot 'n nasionaal gemerkte onderneming met aanlegte van kus tot kus. Hy is veral effektief om organisasies by te staan ​​wat groot veranderinge ondergaan.
As 'n veteraan TEC -voorsitter van 'n uitvoerende hoof vir meer as 'n dekade, het David sy ervaring benut om lede van 'n uiteenlopende verskeidenheid ondernemings te help, van gesinsorg tot groot ondernemings. Hy beskryf die waarde van die TEC -ervaring as 'verantwoordelik vir die suksesvolle groei van die lede se besighede, maar ook vir die persoonlike groei van die lede. Dit verbeter hul lewens en verhoudings. Ek was deur die jare lid van baie verskillende organisasies, en ek het nog niks gesien wat die doeltreffendheid van die TEC -ervaring benader nie. "
President en uitvoerende hoof, voorsitter van TEC Canada
Todd Millar is geen vreemdeling vir die ontwikkeling van leiers nie. Hy was vyf jaar as 'n voorsitter van TEC Canada, en daag die uitvoerende hoofde en eienaars van klein sake uit en ondersteun hulle om hul persoonlike en professionele lewe na die volgende vlak te neem. Todd bring nou sy vars idees en kragtige leierskapsvaardighede na sy rol as president en uitvoerende hoof van TEC Canada. Hy is daartoe verbind om nou saam met die TEC Canada -voorsitters regoor die land saam te werk om die lidmaatskapbasis uit te brei en Kanadese sakeleiers te beïnvloed.
Todd is 'n uitvoerende afrigter, skrywer en spreker en bring 'n indrukwekkende loopbaan van 25 jaar in senior uitvoerende poste in petroleum-, telekommunikasie- en advertensiebedrywe. As president van SuperPages Canada het hy 'n belangrike rol gespeel in die suksesvolste private -ekwiteitstransaksie in die geskiedenis van Bain Capital, deur SuperPages Canada vir $ 1,9 miljard te verkry en in minder as 'n jaar die bates vir $ 2,6 miljard verkoop. Hierdie prestasie weerspieël Todd se vermoë om die regte spanne saam te stel, inspirerende leierskap te bied en 'n lonende omgewing te skep.
Todd beliggaam die tipe mense wat by TEC betrokke is, hy is 'n lewenslange leerder, vrywilliger en lid van die gemeenskap. Hy brei sy kennis uit na die raadsaal toe hy na die basiskamp van Mount Everest klim. Die lewens- en leierskaplesse wat Todd op die reis geleer het, en gedurende sy loopbaan het hom die Everest -model laat bou: 'n nuwe manier om van bo af na die lewe te kyk. Voorheen was hy ook president van die wêreld se grootste hokkievereniging, Hockey Calgary. Hy was betrokke by 'n aantal vrywilligersorganisasies, soos die Juvenile Diabetes Research Foundation, die Calgary Stampede en die National Adoption Association.
Ganed Catherine Courtauld Taylor in Bridgwater op 26 Chwefror 1854 en in Edgbaston. Ons kan ook die volgende kenmerke: William en Catherine Taylor, 'n lid van Gymdeithas Etholfraint en Merched, Birmingham (Birmingham Women's Suffrage Society), ers ei sefydlu. Catherine oedd eu merch hynaf ac etholwyd hi'n swyddog o'r gymdeithas, in drysorydd ac in 1885 fe'i hetholwyd yn ysgrifennydd.    
Priododd Alfred Osler en 'n oed in die hoofkwartier van F & amp; C Osler in Birmingham, en ons kan ook 'n kritiese kain in 'n kritiese kain kry en 'n godidog hynny sy'n hongian kandelare gwerthwyd hwy i bob rhan o'r byd. Roedd Alfred Osler is ook bekend as Rhyddfrydwyr.
In 1888 het die Amerikaanse Federasie en die verskaffing van 'n handelsmerk in Birmingham en 'n gofynnwyd en 'n Catherine Osler 'n suksesvolle rol gespeel.  Yn 1903, etholwyd hi'n Llywydd Cymdeithas Etholfraint y Merched, Birmingham.  Bedair blynedd yn ddiweddarach cyfarfu'r Emansipasie Unie in Birmingham en 'n goeie Osler en gadeirio sesiwn lle rhannodd ei huchelgais i gael menywod en gymryd rhan mewn llywodraeth leol.
Gwrthwynebai gweithredoedd treisgar, milwriaethus rhai aelodau o fudiad y swffragét ac ysgrifennodd yn feirniadol iawn o weithredoedd rhai o aelodau o Undeb Gwleidyddol a Chymdeithasol y Merched (die Vroue se Sosiale en Politieke Unie). Dit is ook 'n goeie manier om 'n goeie trekker te kry en 'n gyna charcharorion benywaidd.  Yn wir, yn 1909, oherwydd polisi'r llywodraeth Ryddfrydol o orfodi merched oedd ar ympryd i fwyta, ymddiswyddodd fel llywydd Cymdeithas Ryddfrydol y Merched, Birmingham. 
In 1911, ymunodd Osler gyda Phwyllgor Gweithredol Undeb Cenedlaethol Cymdeithasau Etholfraint y Merched (NUWSS). 
In 1919, fel gwerthfawrogiad o'i gwaith dros ferched, derbyniodd radd Meistr gan Brifysgol Birmingham. Comisiynwyd, hefyd, darlun olew ohoni gan Edward S. Harper. 
Women at War #4: Catherine Courtauld (1878-1972)
Dit is die vierde in 'n reeks plasings wat die vrouegeskiedenismaand vier. Ons bied wonderlike, plaaslike vroue aan wat 100 jaar gelede plaaslik gewoon het, en hulle beywer hulle vir stemreg vir vroue en ondersteun die oorlogspoging.
Catherine Courtauld het saam met haar suster Sydney Renee in Great Missenden gewoon, wat albei toegewyde suffragiste en unitariërs was. Soos ander lede van die tekstielfamilie Courtauld, gebruik Catherine haar rykdom om maatskaplike hervorming te ondersteun deur gemeenskapshospitale, opvoedkundige trusts en liefdadigheidsfondse. Sy gebruik haar kunsvaardighede en lidmaatskap van die Artists Suffrage League om die Suffragistiese boodskap te bevorder deur poskaarte en plakkate in die media te publiseer, wat nasionaal bekend geword het.
Amersham se Women at War -projek word ondersteun deur die National Lottery Heritage Fund.
Kry ons nuutste boekaanbevelings, skrywersnuus, kompetisies, aanbiedings en ander inligting direk in u inkassie.
Deur op 'Registreer my' te klik, bevestig ek dat ek opdaterings, spesiale aanbiedinge, insluitend vennootaanbiedings en ander inligting van Simon & Schuster Inc. en die Simon & Schuster -familieondernemings wil ontvang. Ek verstaan ​​dat ek te alle tye my voorkeur deur my rekeninginstellings kan verander of direk kan uitteken van enige bemarkingskommunikasie. Ons sal u 'n e -pos stuur met instruksies oor hoe u u gratis e -boek, en gepaardgaande terme, kan gebruik.
Catherine Osler - Geskiedenis
Hierdie webwerf is so ontwerp dat u een van die twee kaarte met die onderstaande skakels kan oopmaak. Die nommers op die kaarte stem ooreen met die onderstaande genommerde beelde deur op 'n nommer onder die kaart te klik, skakel u na die ooreenstemmende prent in die onderstaande lys. U is natuurlik ook vry om deur die inskrywingslys te blaai en slegs op die kaart te kyk as u die ligging van die webwerf wil vind. As u op die klein prentjie langs elke inskrywing op die lys klik, word 'n groter kopie van die prent oopgemaak. Dit is verkieslik om die skakels eerder as die knoppies van u blaaier te gebruik, aangesien eersgenoemde u terugbring na die presiese posisie op die lys waaruit u gekom het. Geniet die toer.
Skakels na beelde Liens aux illustrasies
In Osler se tyd was Montreal 'n hawestad en 'n terminale vir treine. Dit was die senuweesentrum van die Kanadese ekonomie en 'n stad van kontraste, met uiterste rykdom en uiterste armoede. Naby die hawe was die oorvol woonbuurte waar tifus, witseer en pokke algemeen was. Die kindersterftesyfer was hoog, en Montreal se sterftesyfer was jare lank hoër as enige ander stad op die Amerikaanse vasteland. In teenstelling met die lot van die armes, woon die rykes in die Square Mile, aan die kant van Mount-Royal, in pragtige herehuise met groot tuine. Die stad het 'n bevolking van 90 000, 60% Frans en 40% Engels. Die samelewing is oorheers deur 'n Engels -elite, meestal Skotte.
Die stad was omring deur velde en die topografie van die gebied het vrugteboorde (meestal appel) laat blom. In die winter was Montreal se opvallendste gebreke in sneeu versteek. Die sneeu het agt tot tien voet hoog gestapel in die strate waar die slee, met hul bontjas en hul klokke, reisigers deur die yskoue gedra het. Dit was 'n stad wat bekend was vir sy vrolikheid. Die handel het gedurende die winter vertraag terwyl sneeu en ys die St. Lawrence -rivier bedek het, en daar was genoeg tyd vir ontspanning
(1) St. John The Evangelist Church
[ongeveer 1896]. Notman Photographic Archives, McCord Museum of Canadian History. Kerk wat Osler bygewoon het.
Hy was deurdrenk van die wysheid van Plato, Marcus Aurelius en sir Thomas Browne, en hy het die Bybel beter geken as baie geestelikes. & quot
Francis J. Shepherd in: & quotSir William Osler Memorial Number, Appreciations and Reminiscences & quot Montreal, 1926, p. 153.
As student was Osler 'n gereelde bywoner van hierdie kerk, 'n hoë kerk van die Anglo-Katolieke tradisie. Francis J. Shepherd in 'n toespraak onthou dat Osler altyd kerklike neigings gehad het en was gedompel in die wysheid van Plato, Marcus Aurelius en sir Thomas Browne en 'n diepgaande kennis van die Bybel gehad het. Terwyl hy 'n student was, was hy altyd diens by 'n naburige rituele kerk voor ontbyt. Dit is die moeite werd om te onthou dat Osler vroeër in sy lewe, as 'n jong man in Ontario, na Trinity College gegaan het om teologie te studeer en eers later sy studierigting in medisyne verander het, beïnvloed deur professor Bovell. Daar is geen prente of illustrasies van die eerste kapel nie. Dit was 'n baksteen kapel wat in 1860 gebou is op St. Urbain op die suidwestelike hoek van Dorchester (nou Ren & eacute-L & eacutevesque). Dit kon 350 mense huisves en was toegerus met stoele. Sommiges het dit minagtend genoem & quotthe church with the kitchen stoele & quot.
Die kerk het oorvol geword en daar is besluit om 'n ander kerk op te rig op St. Urbain, hoek van Ontario (nou Pr & eacutesident-Kennedy) wat die nuwe tuiste van die gemeente geword het in 1878. Ons kan nie seker wees dat Osler nog steeds 'n vurige kerkganger was toe hy het in 1875 uit Europa teruggekeer en dat hy gereeld die nuwe kerk bygewoon het. Hy het uit Londen geskryf "Ek het die afgelope tyd baie laag geword en is bevrees dat vaders Johnson en Wood verskrik sal wees." Vader Wood was die stigter van die kerk en Osler was aan hom verbonde, veral in die priester se diepe kommer oor die armes en die armes siek & quot. Een ding is seker, Osler bly in kontak met Vader Wood en help selfs met die reël van 'n gedenkvenster vir dr William Wright, wyle professor in Materia Medica aan die McGill Medical School. Dit is die barmhartige Samaritaan -venster wat nog in die kerk te sien is.
Die eerste kapel het agtereenvolgens 'n kapel geword vir die Derde Orde van die Franciskane, en daarna die Metodistekerk, voordat dit in 1912 gesloop is om plek te maak vir winkels. In 1953 is die terrein onteien om die straat te vergroot. Dit was op wat nou Boul is. Ren & eacute-L & eacutevesque voor Complexe Guy-Favreau.
(2.1) Montreal Algemene Hospitaal
Gravure deur T. Haberer, Canadian Illustrated News, 14 November 1874. [ca 1874].
Toe ek in 1870 met kliniese werk begin, was die Montreal Algemene Hospitaal 'n ou kokkus- en rottegeboude gebou, maar met twee waardevolle bates vir die studente-baie akute siektes en 'n groep ywerige onderwysers. & quot
William Osler, "The Medical Clinic", British Medical Journal, 3 Januarie 1914.
Die Montreal -hospitaal het in 1821 tot 1955 op hierdie terrein gestaan. Osler was die eerste patoloog van die MGH en hy het baie materiaal verkry vir die eerste uitgawe van sy beroemde beginsels en praktyk in medisyne in die afdelings en die patologiese afdeling van die hospitaal. Hy het lykskouings gedoen in 'n aparte gebou met slegs 'n houttafel en 'n stoof. Hy het ook baie lykskouings voor studente uitgevoer. In 1875 word hy aangestel as dokter in die pokkelhospitaal, wat 'n aparte afdeling in die gebou was (later het die stad 'n spesiale hospitaal vir pokke en ander aansteeklike siektes gehad). Osler het self pokke opgedoen, maar omdat hy ingeënt is, was dit 'n ligte geval. Osler word in 1879 as dokter in die hospitaal aangestel, waar hy en dr. George Ross kliniese medisyne geleer het. Hulle onderrigmetode was aktief betrokke by die studente wat gevalle waargeneem en aangemeld het. Marian Osborne (suster van W. W. Francis) het in haar herinneringe aan Osler gesê dat hy altyd vir sy studente gesê het: "Vergeet nooit die regte van die pasiënte nie."
Daar bly nie veel oor van die ou Montreal General Hospital nie. Slegs die twee vleuels wat oorspronklik agter in die hospitaal was, bly vandag oor. Die besluit om die hospitaal te verskuif, is geneem om uitbreiding moontlik te maak en om nader aan die McGill -kampus en hul kliënte te wees, die Engelse bevolking van die stad wat weswaarts verhuis het. Die huidige MGH is op die hoek van des Pinslaan en C & ocircte-des-Neiges. Die oorspronklike deure van die ou MGH kan by die ingang van die hospitaalbiblioteek gesien word. In 1955, toe die hospitaal verskuif is, is die hoofgebou vernietig om die boulevard te verbreed, en die res van die geboue is toe beset deur die H & ocircpital Saint-Charles-Borrom & eacutee, nou die Centre d'h & eacutebergement et de soins de longue dur & eacutee Saint-Charles-Borrom & eacutee.
Geboue wat nog aan die westekant van St. Dominique -straat staan, is 'n kenmerk van Osler se tyd.
(2.2) Montreal Algemene Hospitaal
Tekening deur Gordon Trehts, 1895. Osler Library Archives
(2.3) Montreal Algemene Hospitaal
[ongeveer 1890]. Notman Photographic Archives, McCord Museum of Canadian History.
University Lying-In Hospital (Montreal Maternity) [ca 1900] in: & quotThe Royal Victoria Montreal Maternity Hospital 1843-1943 & quot deur Caroline V. Barrett/John. R. Fraser, Montreal, 1943, p.9. Mediese studente het hier klasse bygewoon.
Die University Lying-In Hospital was geleë aan die oostekant van St. Urbain, onder Dorchester (nou Ren & eacute-L & eacutevesque). Dit is in 1843 gestig en het verskeie plekke beset voordat dit in 1852 na St. Urbainstraat 93 verhuis het. Die hospitaal was gerieflik geleë vir die mediese studente, tussen die Mediese Skool en die Montreal Algemene Hospitaal. Die hospitaal wat op die foto verskyn, het geen teken getoon nie, wat verstaanbaar is, aangesien die klientel ongetroude meisies, prostitute en arm getroude vroue was. In die tyd van Osler was dr Duncan MacCallum, wat professor in verloskunde was, in beheer van die hospitaal tot 1883 toe hy opgevolg is deur dr. Arthur A. Browne, 'n ander vriend van Osler. Die hospitaal is gestig om die middele vir die bevordering van die verloskundige wetenskap in verband met die McGill Medical School te bekostig en liefdadigheidsdienste te lewer. Later, in 1905, is 'n nuwe hospitaal (die Maternity Hospital) op die hoek van St. Urbainstraat en Prins Arthur gebou. Die gebou word nou bewoon deur die Institut Thoracique de Montr & eacuteal (Chest Diseases Institute).
(4) St. Urbainstraat 48
St. Urbainstraat, geneem uit LaGaucheti & egravere . Notman Photographic Archives, McCord Museum of Canadian History. As student het Osler op 48 gewoon, die huis aan die regterkant met die bord, hoek van Vitr & eacute, in die middel van die foto.
As student het Osler in St. Urbainstraat 48 saam met Harry P. Wright van Ottawa en Arthur A. Browne gewoon. Daar was ook nog vyf van Osler se goeie vriende uit Ontario wat saam met hom medisyne studeer. Osler het naby sy kerk, die MGH en die Mediese Skool gewoon. Die onderste gedeelte van St. Urbainstraat was tipies van die werkersklaskwartiere van die negentiende eeu in Montreal. Die straat was gruis met hout sypaadjies. Dit is eers in 1875-1876 dat sypaadjies in sommige van die hoofstrate, insluitend Ste. Catherine, Dorchester, Sherbrooke en Union.
(5) McGill Mediese Skool
McGill Medical School in C & ocirct & eacute Street . Osler Library Archives, McGill University. Van 1851 tot 1872 was die McGill Medical Faculty gehuisves in C & ocirct & eacute Street, die straat wes van St. Urbain. Die Palais des Congr & egraves staan ​​nou op sy plek.
In 1852 was die McGill -universiteitskampus aan die buitewyke van die stad. Om nader aan die Montreal General Hospital te wees, is besluit om die McGill Medical School te skuif na 'n klein baksteen gebou omring deur 'n grasperk in C & ocirct & eacute Street. Maar toe Osler in 1870 in Montreal aankom, het die stad gegroei, die strate is ontwikkel en die Mediese Skool was besig om terug te keer na die McGill -kampus. Die laaste stap het plaasgevind in 1872, nadat Osler gegradueer het. Die deel van C & ocirct & eacute Street waarop die Mediese Skool gestaan ​​het, het verdwyn met die bou van die Ville-Marie snelweg.
Toe Osler die skool bywoon, was dit langs die beroemde teater van die tyd, die Theacute & acirctre Royal, geleë. Die owerhede by McGill was senuweeagtig oor die nabyheid van hul skool aan hierdie teater. In sy herinnerings het Shepherd geskryf "Hoe gereeld het ons ons disseksie, wat dan in die aand van 8 tot 10 gebeur het, weggesteek en teen halfprys na die kuil van die Theatre Royal verdaag as daar iets goeds was."
Ottawa Hotel . Notman Photographic Archives, McCord Museum of Canadian History. Osler het verskeie geleenthede by hierdie hotel bygewoon.
St. James Street was in die negentiende eeu die Wall Street van Kanada. Al die finansiële instellings was daar. Saterdagmiddae in die winter het die straat menigtes in pels geklee, langs die straat geloop om te sien en om gesien te word. Naby die hoek van McGillstraat was daar restaurante en hotelle soos die Ottawa Hotel en die Terrapin waar Osler gewoonlik geëet het - "In 1874-76 eet ek (gewoonlik saam met Arthur Browne) in die Terrapin, St. James Street of by die Ottawa Hotel & quot ( Cushing, p. 160). Die gebou wat eens die Ottawa -hotel was, is nog steeds daar, maar word nou deur winkels en besighede beset. Daar was 'n ander restaurant, die Queens, wat naby geleë was. Dit was die plek van die "aandete" wat deur mediese studente gehou is. Elke nuweling moes sy voet betaal ('n vaste bedrag) en die geld wat ingesamel is, is gebruik om die drank en die blomme te betaal. Die huischirurge van die hospitaal is genooi en daar was baie toesprake. Shepherd onthou dat hierdie aandete so onbetwisbaar en onstuimig geword het dat dit vasbeslote was om matige etes te begin. & Quot
Toe Osler se broer, die finansierder Edmund Boyd Osler, Montreal besoek het, het Osler gereeld saam met hom en sy invloedryke vriende en sakevennote Donald A. Smith (later Lord Strathcona), R. B. Angus, Duncan McIntyre en George Stephen (later Lord Mount Stephen) geëet.
20 Ste. Radegonde, tweede huis regs van die YMCA op die hoek, Victoria Square . A. Henderson, Notman Photographic Archives, McCord Museum of Canadian History. Osler se kantoor van 1874 tot 1875.
Victoria-plein was aan die westekant van die straat, noord van St. Antoine-straat, wat vandag 'n groen ruimte net suid van die snelweg Ville-Marie is. Die plek was 'n hooimark, maar teen 1880 het dit 'n kommersiële sentrum geword. It was known by several names including Haymarket and Commissioners Square, before it became Victoria Square to commemorate the opening of the bridge in 1860. At the end of the nineteenth century, the square was considered &quotpublic breathing space". Osler's office was on the west side, the fourth address north of the YMCA. Osler took a room when he came back from Europe to work at McGill as Professor of the Institutes of Medicine. He did not however receive many patients there as he did not want to have a private practice.
Francis J. Shepherd in: &quotSir William Osler Memorial Number, Appreciations and Reminiscences" Montreal, 1926, p. 154.