DIE OORSPRONG VAN DIE POEDEL. RAS GESKIEDENIS - OPLEIDING - 2020
Die oorsprong van die poedel. Ras geskiedenis
Baie mense wat besluit om 'n geselskapshond te hê, dink net oor die grootte daarvan. Daar is 'n oortuiging dat alle klein honde kind, gehoorsaam en in staat is om kinders te hanteer. Trouens, baie klein rasse word geteel vir heeltemal verskillende doeleindes.
Byvoorbeeld, terriers en bassets word gemaak vir die jag jag, wat aansienlike aggressiwiteit vereis. Die hondjie is nie noodwendig kalm en vriendelik nie.
Hierdie eienskappe moet gesoek word by honde van regte rasse, geteel juis om metgeselle te wees, met hul fisiese en sielkundige eienskappe. Nie al hierdie honde is miniatuur nie, maar hulle is almal betroubaar in die hantering van kinders, beskik oor 'n aangebore intelligensie en begeerte vir netheid, sowel as die vermoë om aan te pas by enige omstandighede.
Daar is baie huishoudelike rasse, maar een van hulle is waarskynlik meer bekend as ander. Dit is 'n poedel. 'N Hond vir almal. Dit kan van verskillende kleure en groottes wees, selfs 'n onervare persoon in honde teel kan dit hanteer. Poedel is ideaal vir vriendskap met kinders en ou mense, vreedsaam met ander diere. Dit is bekend nie net vir sy sjarme en skoonheid nie. Hy verdien die titel van die slimste hond ter wêreld.
Eendag was hy 'n jag hond, opgelei om wild uit die water te bring. Die voorouers van die moderne poedel is beskou as onvermoeide jagters met 'n growwe voorkoms en rebelse karakter. Moderne telers, wat egter 'n dekoratiewe hond op sy grondslag probeer lei, het egter een van die geliefde rasse in die wêreld geskep. Baie lande het probeer om hul tuisland te verklaar. Die geskil is deur Frankryk gewen.
Die Poedel is een van die oudste rasse van dekoratiewe honde. Poedelagtige honde is sedert antieke tye bekend. Hul beelde uit die 12de en 13de eeu was op Romeinse en Griekse munte, kolomme van die klooster Mont-Real in Sicilië, in die skilderye van die katedraal in Reims.
Onder die moderne naam het poedels bekend geword sedert die 15de - vroeë 16de eeu. Dit word bewys deur hul talle beelde wat bewaar word aan ons dae in skilderye en beeldhoukuns. In die Barok-era en veral die Rococo-poedel het buitengewone gewildheid in alle Europese lande behaal. Die eerste beskrywing van die poedel is in 1555 deur Konrad Gessner gemaak. Na 7 jaar het Gunrath Forer al drie spesies van die poedel beskryf - 'n groot, 'n dwerg en 'n veelkleurige.
Die geskiedenis van die oorsprong van die moderne poedel is nie heeltemal duidelik nie. Daar word geglo dat dit gevorm is as gevolg van die kruising van twee ou honderasse. Een van hulle was die Duitse herderhond "skaappoedel" met 'n soort krullerjas. Benewens uitstekende waagkwaliteit, was hierdie hond onontbeerlik wanneer ek op eendjies gejaag het, die spel perfek geswem en geskrik.
Die tweede voorouer word beskou as die "waterhond", wydverspreid in Spanje. Die hare van hierdie hond was soortgelyk aan toue en om sy versorging op die liggaam van die laaste ribbes aan die stert te vergemaklik, was dit heeltemal afgesny. Die waterhond is ook deur die Spanjaarde gebruik om watervoëls te jag. Van hierdie voorvaders het die poedel 'n skerp wit, gemaklike temperament, eienaardige rok en ander eienskappe ontvang, waardeur dit die mees wydverspreide in die wêreld geword het en gewild was onder miljoene hondeliefhebbers.
Poodles het oorspronklik in Frankryk en België ontstaan, toe in Duitsland, waarvandaan hulle na ander lande versprei het. Aanvanklik is hulle as waghonde en jagvoëls gebruik, hoofsaaklik om te soek en aan die eienaar van die vermoorde voël voor te lê. Liggewig en dik wol het hom maklik laat dryf.
Daar word aanvaar dat die naam "poedel" afkomstig is van die Duitse werkwoord "paddeln", wat beteken "spat", "plop in die water" of van "pfundelhund" - waterhond. En trouens, die poedel is lief vir water. Volgens die eerste span van die eienaar, of as 'n voorwerp in die dam gegooi word, sal hy met plesier en sonder huiwering gou in die water inloop.
Groot gewildheid as dekoratiewe hondepoodles wat in die Middeleeue in Frankryk gebruik word. Gedurende die bewind van Louis die 16de was die poedel 'n gunsteling van die sekulêre adel, 'n versiering van modieuse salonne en edele dames. Elegante en vindingryke versierde klein poedels was so gewild dat hulle amper 'n nasionale simbool van die land geword het.
Teen die 16de eeu het die poedel baie gewild geword in bykans alle lande van die Europese vasteland en in Engeland. Engelse Prins Charles Rupert het sy eie poedel gehad, onder die leeu gesny, genaamd Boy (Boy), wat van Frankryk na Engeland gebring is. Daar is geglo dat hierdie poedel bonatuurlike krag en die vermoë gehad het om in koninklike kinders te verander. Hy het in 1644 in een van die veldtogte gesterf en die eienaar verdedig. Die bekende poedel Usach het deelgeneem aan veldtogte en gevegte van die Napoleonse weermag en het 'n bevel ontvang vir die redding van Franse soldate en die regimentele banier in die stryd van Austerlitz.
Poodles het voortdurend verloofde kunstenaars vergesel en deelgeneem aan optredes - het truuks gewys, opgehoopte munte ingesamel, ens. Om dit meer skouspelagtig, dekoratief en aantreklik te maak, het hulle op verskillende maniere begin kapsels maak. In Frankryk en ander lande is spesiale kapsalonne met ervare poedel-haarsnyers oopgemaak. Haircut poedels oefen en nou, voldoen aan een van die standaarde.
Die poedel was die gunsteling hond van die Franse koningin Marie-Antoinette. Hulle sê dat sy die uitsny "leeu" uitgevind het, baie soortgelyk aan die welige en fyn haarstyle en klere van die hofdames van daardie tyd.
Van ongeveer die middel van die 18de eeu het poedels baie gewild geword onder die Russiese adel, en veral onder die regerende persone en hul entourage. Catherine die 2de was een van die eerstes om 'n poedel van Frankryk as 'n geskenk te ontvang. Geleidelik het die poedel die simpatie van duisende hondliefhebbers in Rusland gewen.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is poedels gebruik as myn soekers en vir kommunikasie. Deesdae is 'n poedel meestal 'n binnenshuise dekoratiewe hond. In die Moskou klub "Big Poodle" is daar egter honde vir beskermende en wag diens, jag vir eendjies, 'n haas en vir verfilming.
In Suid-Afrika oefen 'n plaas naby Hillcrest 'n poedel op as dirigent vir die dowes, waarvan daar meer as 3 miljoen mense in hierdie land is. Hierdie idee het ontstaan ​​uit die eienaar van die plaas Glynn Anderson en is ondersteun deur die Nasionale Raad van Dowes. In hierdie hoedanigheid het die poedel hom perfek gevestig.
Baie bekende mense het puddes liefgehad en gehou. In 1787 het Ludwig van Beethoven die "Elegy" op die dood van sy poedel gekomponeer. Ekstreme George Sand het rondgery in 'n karretjie met twee groot sjampanjepuddes met groen boë op haar kop.
Winston Churchill is nie net verraai deur sy gunsteling sigare nie, maar ook deur die klein bruin poedel Rufus, met wie hulle sjokolade geproe het. Poedel het hul werke toegewy. I.V. Goethe, A.I. Kuprin, S.Ya. Marshak. Hy is op sy doeke deur Rembrandt, Albrecht Dürer en ander bekende skilders uitgebeeld.