Die Oktober-manifes - Geskiedenis Tydlyne - 2021
'Bloedige Sondag' in 1905 het die hoop wat Nicholas II gehad het om homself die 'vader van sy volk' te noem, erg verswak. Aan die einde van die jaar is St. Petersburg deur baie stakings geraak en was daar politieke oproerigheid in die fabrieke. Op die eerste Sondag in Maart het 'n geraamde 300,000 mense die strate van die hoofstad na buite geskree en 'n verskeidenheid slagspreuke uitgeskree. Die kommerwekkendste vir die owerhede moes gewees het dat "alle mag aan die Sowjete" was, terwyl "God die tsaar red en sy oë oopmaak vir ons behoeftes". Dit sou die hoop laat ontstaan ​​het dat sommige mense nog steeds lojaliteit teenoor Nicholas II bewys het. Die regering het die kommer nog meer bekommerd gemaak dat die betogings spontaan was en nie vooraf beplan is nie en 'n vreemde mengsel van politieke aspirante behels het. Hulle het gevra dat daar 'n algemene verandering in Rusland se bestuur moes wees, maar was nie spesifiek met besonderhede oor wat hulle eintlik wou hê nie.
'N Jaar van arbitrêre inhegtenisnemings, stakings en politieke opwinding het nie goed gevaar vir die regering nie.
Aan die einde van 1905 kon Nicholas nie eens afhang van die lojaliteit van sy weermag nie. In Junie 1905 het die bemanning van die slagskip 'Potemkin' vermink en die ramp onder die Russiese-Japannese Oorlog het al die probleme wat die weermag ondervind het, vererger. Daar is bewyse dat mans in die weermag geweier het om na die ooste uit te trek om teen die Japannese te veg, uit vrees dat enige so 'n skuif tot hul dood sou lei. Die feit dat mans in die weermag drie maande lank nie betaal is nie, het sake moeilik gehelp.
Ondanks al die teendeelbewyse, was Nicholas II vasbeslote dat die outokrasie nie enige van sy gesag sou oorgee nie. Wat Nicholas betref, word enige vorm van 'n samestellende vergadering om die mense se siening te verteenwoordig, as 'n nie-aanvangsgenoot beskou. Dit was egter die swakheid van sy posisie wat hy kenmerkend ingewikkeld het. In Maart 1905 belowe Nicholas dat hy die vergader van 'n duma sou toestaan. Dit is presies wat Nicholas belowe het dat dit nie sou gebeur nie.
Die eerste duma is gewig ten gunste van die landklas en het geen aandeel aan die wetgewende administrasie gehad nie. Maar baie het dit as 'n onheilspellende teken gesien dat alles nie goed in die regering was nie.
Wat van die werkers van St Petersburg? Aan die einde van 1905 vergader die Unie van Unies. Paul Milykov was die president. In die vroeë maande van 1905 het die fabrieke van St Petersburg 'n groot mate van vakbondaktiwiteit gesien. Sowat 46 uit 'n totaal van 87 vakbonde in die stad het by die Unie van Unies aangesluit. Die meeste mense daarin kon as linkse liberale geklassifiseer word. Die Unie van Unies het twee hoofoortuigings gehad. Dit wou sy mag gebruik om hervorming in die werksomstandighede in die fabrieke aan te vra, en wou ook sy bedrywighede verder as St Petersburg uitbrei en om boere-steun in die groot landelike gebiede van Rusland te mobiliseer. Die Unie van Unies het egter bevind dat hulle min steun op die platteland het. Baie van die leiers in die Unie van Unies was middelklas liberale. Hulle kon nie begin om empatie te hê met die lewens wat hulle op die platteland ervaar het nie en teen die lente van 1906 het die Unie van Unies die meeste aktiwiteite / opwinding op die platteland gestaak.
Rusland het blykbaar gepolariseer. Die duma was 'n groot debatpunt. Sommige het dit gesien as 'n klim deur Nicholas II; ander het besef dat die magte daarvan merkwaardig beperk was. Wat die eerste duma egter gedoen het, was om diegene wat verandering wou hê, te verdeel. Die regse liberale het die duma as 'n groot oorwinning gesien, terwyl gematigde sosialiste dit as 'n tussengangersukses gesien het, maar waarop nog voortgebou moes word. Hulle het aangekondig dat hulle die verkiesing vir die eerste duma sal boikot. So 'n skeuring het in die hande van die regering gespeel. Diegene wat die tsaar teëstaan ​​en nie daarin kon slaag om hulself te verenig nie, het in die hande van die regering gespeel. Verenigde, hulle sou 'n ongelooflike teenstander gewees het. Maar hoewel die vele opposisiepartye verdeeld gebly het, het die tsaar blykbaar sterk gebly.
In Oktober 1905 het 'n staking in St. Petersburg egter spontaan ontstaan. Die regering in St Petersburg was teen 'n mededingende regering in die stad - 'n regering van die werkers. Leon Trotsky het tydens hierdie staking na vore gekom. Nicholas het twee keuses in die gesig gestaar - meer onderdrukking of een of ander vorm van grondwetlike hervorming. Hy wend hom tot graaf Witte vir raad. Witte het geglo dat die weermag nie volkome vertrou kon word nie en het Nicholas aangeraai om hervorming te bewerkstellig. Witte het hierdie hervormings opgestel en Nicholas het hulle op 17 Oktober 1905 onderteken. Hulle het die inwoners van Rusland belowe: