Geskryf deur Richard Gunderman, Indiana Universiteit en James W Lynch, Universiteit van Florida
Die nuus was sleg. Mimi, 'n vrou in haar vroeë 80s, het behandeling vir limfoom ondergaan. Haar man is behandel vir blaaskanker. Onlangs het sy borspyn ontwikkel, en 'n biopsie het gewys dat sy 'n sekondêre tumor van die pleura, die ruimte rondom een ​​van haar longe, ontwikkel het. Haar onkologie span se missie was om hierdie slegte nuus te deel.
Mimi se saak was ver van unieke. Elke jaar in die VSA, verby 1.6 miljoen pasiënte ontvang hospiesorg, 'n getal wat die afgelope paar jaar vinnig toegeneem het. Wat Mimi se geval merkwaardig gemaak het, was nie die grimmigheid van haar voorspelling nie, maar haar reaksie daarop.
Toe die lede van die span na Mimi se hospitaalkamer geloop het, het sy in die bed in die hande gehou met haar man, wat langs haar op sy gemotoriseerde rolstoel neergesit is. Die onkoloog wat bygewoon het, het gegly, diep asem gevat en die nuus so saggies begin breek as wat hy kon. Verwag dat hy 'n vloed van trane ontmoet, het hy klaar gemaak met die uitdrukking van hoe jammer hy was.
Tot die span se verrassing het daar egter geen trane geloop nie. In plaas daarvan het Mimi met 'n breë glimlag na haar man gekyk en gesê: "Weet jy watter dag dit is?" Iets verwar, die onkoloog moes erken dat hy dit nie gedoen het nie. "Vandag is baie spesiaal," het Mimi gesê, "want dit was 60 jaar gelede hierdie dag dat my Jim en ek getroud was."
Die spanlede het met verbasing op Mimi gereageer. Hoe kan 'n bejaarde vrou met 'n siek man wat pas vertel is dat sy 'n tweede, dodelike kanker het met 'n glimlag? Saam met die verbasing van die span, het sy voortgegaan om te deel hoe dankbaar sy voel vir die lewe wat sy en haar man gedeel het.
Mimi bedank die betrokke onkoloog en die lede van die span vir hul sorg, en onthou hoe moeilik dit moet wees om slegte nuus aan baie siek pasiënte te lewer. In plaas van jammer vir haarself, het Mimi simpatie uitgespreek vir die mense wat omgee vir haar, met 'n merkwaardige vrygewigheid van gees in die gesig van 'n grimmige siekte.
Die lede van die span het uit Mimi se kamer geloop en hul koppe verbaas. Sodra hulle by die gang kom, draai die behandelende dokter en spreek die groep aan: "Mimi is nie die enigste persoon in die kamer met kanker nie, maar sy is sekerlik die siekste. En tog, "het hy voortgegaan, om oral te knik," sy is ook die gesondste van enige van ons. "
"Wees jou eie paleis of die tronk van die wêreld." - John Donne
Siekte moet ons nie definieer nie
Mimi se reaksie beklemtoon a onderskeid tussen siektes en siektes, waarvan die belangrikheid toenemend duidelik word. Eenvoudig gestel, 'n liggaam het 'n siekte, maar slegs 'n persoon kan 'n siekte hê. Verskillende mense kan baie anders reageer op dieselfde diagnose, en die verskille stem soms ooreen met demografiese kategorieë, soos manlik of vroulik. Mimi is 'n pragtige voorbeeld van die vermoë om met vreugde en dankbaarheid te reageer in die lig van die oënskynlik donkerste oomblikke van die lewe.
Oorweeg nog 'n ander pasiënt wat die kankerspan kort ná Mimi ontmoet het. Ron, 'n man in sy 40s wat van limfoom genees is, het in die onkologiekliniek aangekom en die onkoloog verwag om 'n vorm te teken waarin hy verklaar het dat hy nie kon werk nie en dus gekwalifiseer het vir ongeskiktheidsuitgawes. So ver as wat die bywoning geweet het, was daar geen rede dat Ron nie werk kon kry nie.
Ron se ervaring van siekte was baie anders as Mimi's, a verskynsel bekend aan kanker dokters. Ten spyte van 'n ernstige voorspelling, was Mimi vol dankbaarheid. Ron, in teenstelling, hoewel hy genees is van sy siekte en blykbaar heeltemal gesond, het sy lewe met wrewel, selfs woede, gekyk. Hy was diep gekrenk deur sy botsing met kanker en bedryf met die gevoel dat ander moet doen wat hulle kan om dit te help.
Mimi was dood, maar tevrede met haar lewe. Ron was gesond, maar gevul met bitterheid. Albei pasiënte het dieselfde diagnose gehad - kanker - maar die twee mense het dramaties verskil, en so het hul siekte ook ervaar. Mimi het geseën deur 60 se jare van 'n goeie huwelik, terwyl Ron net een keer in sy kanker gesien het hoe onbillik die lewe vir hom was.
"Die dood is nie trots nie, alhoewel sommige jou Magtig en vreeslik genoem het, want jy is nie so nie ..." - John Donne
Die werklike betekenis van gesondheid
Toe die lede van die kankerspan ingestem het dat Mimi die gesondste persoon in die kamer was, het hulle gedink aan gesondheid in terme van heelheid of integriteit. Trouens, die woord gesondheid deel dieselfde bron as die woord hele, wat volledigheid of volheid impliseer. Ron het herhaaldelik gevoel, maar Mimi het vanuit 'n perspektief van oorvloed na die lewe gekyk.
'N Volle lewe word nie noodwendig gekenmerk deur materiële rykdom, mag oor ander of roem nie. Baie mense wat ryklik lewe, doen dit beskeie en stil, sonder om voorspoed, beampende legioene, of hul foto in die koerant te sien. Wat verryk hul lewens is nie sukses in die konvensionele sin nie, maar die kennis dat hulle hul bes gedoen het om gefokus te bly op wat regtig saak maak.
Mimi het baie oomblikke onthou toe sy en diegene wat hulle omgee, hul maatskappy en hul liefde gedeel het. Enige gevoel van spyt of hartseer oor wat dalk vinnig gewees het, het 'n gevoel van dankbaarheid vir wat regtig was, nog steeds is en sal wees. Haar uitkyk op die lewe was gevorm deur 'n diep oortuiging dat dit 'n betekenis gehad het wat haar eie dood sou oortref.
Wanneer iemand 'n lewe grootboek opgebou het betekenisvolle ervarings, die vooruitsig van ernstige siekte en dood lyk dikwels nie so bedreigend nie. Vir Mimi, wat die meeste van haar dae geleef het met 'n groot bewustheid dat hulle nie vir ewig sou voortgaan nie, is die betekenis van die dood verander van "die lewe is nutteloos" om elke dag te tel.
Mimi beskou die vooruitsig dat hy as 'n lens sterf om die betekenis van die lewe te sien. Sy het haar siekte gesien as 'n ander avontuur waardeur sy en Jim sou slaag. Die dood sou hulle skei, maar dit sou hulle ook nader aan mekaar bring, sodat hulle duideliker as ooit kon sien hoeveel hul liefde vir hulle beteken het.
Uit Mimi se oogpunt is die dood nie 'n besoedel nie, wat dodelik aan die lewe in sy finale stadium bekendgestel is. In plaas daarvan is die dood 'n vuur wat alles wat nie noodsaaklik is nie, verbrand, 'n persoon se visie van wat die meeste werklik is en die meeste werd omgee. Alhoewel dit nie gelukkig was om siek te wees nie, was Mimi in 'n diep sin dankbaar vir die dood. Haar gevoelens eggo dié van die digter John Donne:
"Een kort slaap verby en ons word ewig wakker. En die dood sal nie meer wees nie; dood, jy sal sterwe. "
Richard Gunderman, Kanselier se Professor in Geneeskunde, Liberale Kunste en Filantropie, Indiana University en James W Lynch, professor in geneeskunde, Universiteit van Florida