Published: 2014-12-29 Views: 658
Ons is almal bewus van die priesterstand in die Ou Testament. Hulle was ‘n groep mense wat vir die volk ingetree het by God, en aan die volk weer God se wil bekend gemaak het. Hulle het sekere voorskrifte gehad waarvolgens hulle moes lewe, en daar was sekere voorregte wat hulle gehad het. Baie buite-Bybelse godsdienste (soos byv Boedhisme, Hindoeisme ens ) het nog vandag priesters wat so ’n soort van ‘n rol vervul.
Christus het die kwessie van die priesterskap vir ewig verander. Hy is ‘n Hoëpriester volgens ‘n nuwe orde (Hebr 7 & 8), en Hy het gemaak dat elke gelowige ‘n priester kan wees (1 Pet 2:9). Die aparte priesterstand tussen God en die mense het dus weggeval. Daar is dus nie meer stande in die kerk nie - om die waarheid te sê daar is gelykheid tussen al die lede (Sien 1 Kor 12 :22-25).
Die klerikalisme is ‘n filosofie wat in der waarheid die priesterstand weer terugbring. Hoewel dit nie eksplisiet gesê word nie , is daar twee klasse gelowiges die sg. “clergy” en die “laity”, die “geestelikes” en die “gewone mense”. Daar is voltydse “professionele” gelowiges wat as leiers optree en meestal vir die gewone mense die godsdiensoefeninge lei.
Soos een boek dit stel (Renwick – The Story of the Church), het die groot probleem gekom toe ‘n groep gelowiges (die geestelikes) binne die kerk hulle as ‘n aparte groep begin sien en afsonder het, en hul belange dus anders as die van die breë kerk geword het. Dis eintlik niks anders as die manier hoe bestuur in wêreldse maatskappye hulleself tot ‘n meerdere of mindere mate bevoordeel bo die werkers nie. In die uiterste vorm verkry die groep individuele of kollektiewe mag oor die mense - veral as hulle die indruk subtiel kan skep dat hulle op een of ander wyse die toegang tot die ewige lewe beheer.
Die klerikalisme is ‘n deursigtige vergestalting daarvan dat een gevalle mens oor ander wil beheer uitoefen. Om ‘n magsposisie te beklee in ‘n wêreldse sin dra by tot die bevrediging van die individu se diepgewortelde begeertes wat gesetel is in die ou gevalle natuur. Dis so anders as wat Jesus dit sê : “Die een wat die grootste wil wees moet almal se dienaar wees.”
Natuurlik kan mens nie individuele leiers wat in so ‘n stelsel is veroordeel nie, aangesien die kerk deur soveel eeue hierdie stelsel aanvaar het - sonder om te begryp dat dit die liggaam van Christus ontsettend verarm. In dieselfde tyd het die gewone gelowiges ook verleer om hul priesterskap uit te lewe, en is maar te bly as hulle iemand kan vind wat dit vir hulle kan doen. Gelowiges weet nie van beter nie. Baie goeie menslike argumente vir sterk sentrale leierskap kan ook aangebied word. Die enigste probleem is dat dit nie ooreenstem met die eenvoudige Skriftuurlike leierskapsmodel nie.
Dit is ‘n kwade dag as enige stande of titels ‘n rol in die kerk begin speel. Dan gaan reeds iets van die essensie van die liggaam verlore. (Sien Jak 2:1-9) Die wese van ‘n Godgegewe bediening is heeltemal anders as die van ‘n wêreldse leierskapsposisie, aangesien dit gebaseer is op die beginsel van dienskneg wees, en nie van heers oor mense nie. Dit gaan eerder daaroor om mense te bevry as om hulle subtiel te verslaaf.
Die wese van die klerikalisme verloën een van die mees fantastiese erfenisse wat ons in Christus het : Die priesterskap van elke gelowige!