Sayf al-Dawla (illustrasie) - Inligting
Sayf al -Dawla - Geskiedenis
Nicephorus Phocas (van ' Heersers van die Bisantynse Ryk ' uitgegee deur KIBEA)
Die beeld van Nicephorus waarop die moderne illustrasie gebaseer is
Nicephorus II, Maagd Maria aan die linkerkant (muntstukversameling Dumbarton Oaks)
Ons bespreek die lewe en loopbaan van Nicephorus en wat sy opkoms vir Roemenië beteken het.
As u terugvoer na die podcast wil stuur:
Lewer kommentaar op hierdie plasing.
– Skryf 'n resensie op Itunes.
– Volg my op Twitter.
Oorsprong en familie Redigeer
Nasir al-Dawla is gebore as-Hasan ibn Abdallah, die oudste seun van Abu'l-Hayja Abdallah ibn Hamdan (oorlede 929), seun van Hamdan ibn Hamdun ibn al-Harith, wat sy naam aan die Hamdanid-dinastie gegee het.  Die Hamdanids was sedert die pre-Islamitiese tyd 'n tak van die Banu Taghlib, 'n Arabiese stam wat in die gebied van die Jazira (Bo-Mesopotamië) woonagtig was.  Die Taghlibs het Mosul en sy gebied tradisioneel beheer tot in die laat 9de eeu, toe die Abbasid -regering probeer het om stewiger beheer oor die provinsie op te lê. Hamdan ibn Hamdun was een van die mees vasberade Taghlibi -leiers wat hierdie besluit gekant het. In sy poging om die Abbasids af te weer, het hy veral die bondgenootskap van die Koerden verseker wat in die berge noord van Mosul woon, 'n feit wat van groot belang sou wees in die latere lot van sy gesin. Familielede trou met Koerden, wat ook prominent was in die Hamdanid -weermag.  
Hamdan se besittings is in 895 deur die Abbasid-kalief al-Mu'tadid gevange geneem, en Hamdan was self gedwing om hom na Mosul oor te gee na 'n lang jaagtog. Hy is in die tronk gesit, maar sy seun Husayn ibn Hamdan, wat die vesting Ardumusht aan die kalief se magte oorgegee het, het daarin geslaag om die gesin se toekoms te verseker. Hy het troepe by die Taghlib ingesamel in ruil vir belastingvergoedings, en 'n oorheersende invloed in die Jazira gevestig deur op te tree as bemiddelaar tussen die Abbasid -owerhede en die Arabiese en Koerdiese bevolking. Dit was hierdie sterk plaaslike basis wat die gesin in staat gestel het om sy dikwels gespanne verhouding met die sentrale Abbasid -regering in Bagdad gedurende die vroeë 10de eeu te oorleef.   Husayn was 'n suksesvolle generaal, wat hom onderskei het teen die Kharijites en die Tulunids, maar was in die skande nadat hy die mislukte gebruik van Ibn al-Mu'tazz in 908 ondersteun het. Sy jonger broer Ibrahim was goewerneur van Diyar Rabi'a (die provinsie rondom Nasibin) in 919 en na sy dood in die volgende jaar word hy opgevolg deur 'n ander broer, Dawud.   Die vader van Hasan, Abdallah, het in 905/6–913/4 as emir (goewerneur) van Mosoel gedien, is herhaaldelik in die skande en gerehabiliteer namate die politieke situasie in Bagdad verander het, totdat hy in 925/6 weer beheer oor Mosoel oorgeneem het . Hy geniet vaste betrekkinge met die magtige bevelvoerder van die kalifale leër, Mu'nis al-Khadim, en speel in 929 'n leidende rol in die kortstondige gebruik van Al-Qahir (wat later as kalief sou heers in 932–934) teen Al -Muqtadir (908–932), en is tydens die onderdrukking daarvan doodgemaak.   Volgens die navorser Marius Canard het Abdallah homself gevestig as die prominentste lid van die eerste generasie van die Hamdanid -dinastie, en was hy in wese die stigter van die Hamdanid Emiraat Mosul. 
Konsolidasie van beheer oor die Jazira Edit
Tydens sy afwesigheid in Bagdad in sy laaste jare vanaf 920/921, het Abdallah die gesag oor Mosoel na Hasan verplaas.   Na Abdallah se dood het al-Muqtadir egter van die geleentheid gebruik gemaak om hom op die Hamdanids te wreek en 'n onverwante goewerneur oor Mosul aangestel, terwyl Abdallah se domeine onder sy oorlewende broers was. Gekonfronteer met die eise van sy ooms, was Hasan in beheer van 'n klein gedeelte, op die linkeroewer van die Tigris.   In 930, nadat die goewerneur van die kalief gesterf het,  het Hasan dit reggekry om weer beheer oor Mosul te kry, maar sy ooms Nasr en Sa'id het hom spoedig van die mag verwyder en hom tot die westelike dele van die Diyar Rabi beperk 'a. In 934 het Hasan weer Mosoel teruggekry, maar Sa'id, wat in Bagdad woon en deur die kalifale regering ondersteun word, het hom weer uitgesit. Hasan het na Armenië gevlug, waarvandaan hy die moord van Sa'id georkestreer het. Eers daarna het sy troepe Mosul beset en hom permanent as sy heerser gevestig.  Uiteindelik, nadat die kalifale kragte onder die wazir Ibn Muqla en die Banu Habib, sy mededingers onder die Taghlib, aan die einde van 935 moes die kalief al-Radi hom formeel erken as goewerneur van Mosul en die hele Jazira, in ruil vir 'n jaarlikse huldeblyk van 70 000 goue dinars en meelvoorrade vir die twee kalifale hoofstede van Bagdad en Samarra.  
Weerstand teen Hasan se heerskappy buite die kerngebied van sy gesin rondom Mosul bly egter bestaan ​​- in Diyar Bakr het die goewerneur van Mayyafariqin, Ali ibn Ja'far, in opstand gekom teen Hasan, en in Diyar Mudar het die Qaysi -stamme van die streek rondom Saruj ook in opstand gekom . Hasan het hulle onderwerp en teen einde 936 beheer oor die hele Jazira verseker, weens die pogings van sy broer Ali, wat die goewerneurskap van die twee provinsies as beloning ontvang het.   Intussen het die verslane Banu Habib, ongeveer 10 000 sterkes en onder leiding van al-Ala ibn al-Mu'ammar, hul lande verlaat en gevlug na gebied wat beheer word deur die Bisantynse Ryk. Hierdie ongekende stap kan verklaar word deur die feit dat 'n aansienlike deel van die stam nog steeds die Christendom beoefen het, of deur druk op hul weiveld deur stamme uit die suide, maar die hoofdoel van die stap was om te ontsnap uit Hamdanid se gesag en belasting.  Hasan het ook probeer om sy beheer uit te brei na Azerbeidzjan onder leiding van Sajid in 934 en 938, maar sy pogings het misluk. 
Sukkel om beheer oor die Kalifaat Edit
Terwyl hy probeer het om sy heerskappy oor Mosoel te konsolideer, het Hasan hom opvallend getrou aan die Abbasid-regime getoon en geweier om die opstand van Mu'nis al-Khadim teen die kalief al-Muqtadir in 932 te ondersteun.  Mu'nis slaag daarin al-Muqtadir omver te werp en dood te maak, maar in die volgende paar jaar het die Abbasid-regering amper neergestort totdat die magtige goewerneur van Wasit, Muhammad ibn Ra'iq, in 936 die titel aanvaar het amir al-umara ("bevelvoerder van bevelvoerders") en daarmee saam de facto beheer van die Abbasidiese regering. Die kalief al-Radi is tot 'n hoofrol verlaag, terwyl die uitgebreide burgerlike burokrasie drasties verminder is in grootte en mag.  Die posisie van Ibn Ra'iq was egter alles behalwe veilig, en binnekort het 'n ingewikkelde stryd om beheer oor sy amp, en die kalifaat daarmee, uitgebreek onder die verskillende plaaslike heersers en die Turkse en Daylamitiese militêre hoofde, wat geëindig het 946 met die uiteindelike oorwinning van die Buyids.  
Dus, in die laat 930's, het Hasan, aangemoedig deur sy beheer oor 'n groot en ryk gebied, die intriges van die Abbasid -hof betree en een van die belangrikste aanspraakmakers op die titel geword amir al-umara.  Hasan het eers probeer om die swakheid van die Abbasid -regering te benut om sy huldebetaling te weerhou, maar die Turk Bajkam, wat Ibn Ra'iq in 938 verdryf het, het hom vinnig gedwing om terug te keer.  Hasan ondersteun toe Ibn Ra'iq in laasgenoemde se strewe om sy verlore posisie te herwin. Bajkam het probeer om Hasan met geweld uit sy Jaziran -domeine te verdryf, maar tevergeefs, en is uiteindelik vroeg in 941 vermoor in 'n skermutseling met Koerdiese brigande.    Die groot kans van Hasan het begin 942 gekom toe die kalief -Muttaqi (r. 940–944) en sy naaste medewerkers het uit Bagdad gevlug om te ontsnap aan die stad se dreigende val na die Barids van Basra en het hul toevlug gesoek by Mosul. Hasan het nou 'n direkte bod op mag gedoen: hy laat Ibn Ra'iq vermoor en volg hom op amir al-umara, ontvang die eerbewys lak van Nasir al-Dawla ("Verdediger van die dinastie"). Daarna begelei hy die kalief terug na Bagdad, waarna hulle op 4 Junie 942 ingaan. Om sy posisie verder te verseker, trou Nasir al-Dawla met sy dogter met die seun van die kalief.    Saam met hul neef, Husayn ibn Sa'id, was Nasir al-Dawla se broer Ali 'n belangrike rol in die Hamdanid-onderneming, wat die stryd aangeslaan het teen die Baridis, wat nog steeds die ryk provinsie Basra beheer het en vasbeslote om Bagdad terug te kry. Nadat Ali 'n oorwinning oor hulle behaal het tydens die Slag van al-Mada'in, het Ali die lak van Sayf al-Dawla ("Swaard van die dinastie"), waarmee hy bekend geword het.    Hierdie dubbele toekenning was die eerste keer dat a lak met die gesogte element al-Dawla is verleen aan enigiemand anders as die wazir, die hoofminister van die Kalifaat, en was 'n simboliese bevestiging van die weermag se oorheersing oor die burgerlike burokrasie. 
Die sukses en heerskappy van die Hamdanids oor die Abbasid -hoofstad het min of meer 'n jaar geduur. Hulle het nie geld gehad nie en was polities geïsoleer en het min steun gevind onder die magtigste vasale van die kalifaat, die Samanids van Transoxiana en die Ikhshidids van Egipte. Gevolglik, toe aan die einde van 943 'n muitery onder hul troepe (meestal saamgestel uit Turke, Daylamiete, Karmate en slegs 'n paar Arabiere) 'n muitery ontstaan ​​het, onder leiding van die Turkse generaal Tuzun, was hulle genoodsaak om Bagdad te verlaat en terug te keer na hul basis, Mosul.    Kalief al-Muttaqi het Tuzun nou aangestel as amir al-umara, maar die Turk se aanmatigende wyse het al-Muttaqi genoodsaak om weer toevlug te soek by die Hamdanid-hof. Die Hamdanid-magte onder Sayf al-Dawla het die veld teen Tuzun se weermag ingeneem, maar is verslaan. Die Hamdanids het nou 'n ooreenkoms met Tuzun gesluit wat hulle in staat gestel het om die Jazira te behou en hulle selfs nominale gesag oor die noorde van Sirië te gee (wat destyds nie onder Hamdanid -beheer was nie), in ruil vir 'n jaarlikse huldeblyk van 3,6 miljoen dirhams.   
Intussen is die kalief na Raqqa gebring vir groter veiligheid, terwyl Husayn ibn Sa'id probeer het om beheer oor die noorde van Sirië te verkry en die heerser van Egipte, Muhammad ibn Tughj al-Ikhshid, voor te neem en die gebied oor te neem. Die poging het misluk, aangesien al-Ikhshid self na Syrië gevorder het, Aleppo geneem het en na Raqqa opgeruk het, waar hy die kalief ontmoet het. Al-Ikhshid het al-Muttaqi probeer oorreed om onder sy beskerming na Egipte te kom, maar die kalief weier, en al-Ikhsid keer terug na Egipte. In plaas daarvan keer al-Muttaqi, wat deur Tuzun se versekering van lojaliteit en veiligheid oortuig is, terug na Bagdad, waar Tuzun hom afgesit en verblind het, en vervang hom deur al-Mustakfi (r. 944–946).    By die nuus van hierdie misdaad het Nasir al-Dawla weereens betaling van huldebetaling geweier, maar Tuzun het teen hom opgetrek en gedwing om te voldoen.  Voortaan sou Nasir al-Dawla sytak wees aan Bagdad, maar hy sou dit moeilik vind om hom terug te gee aan sy magsverlies oor die stad wat hy eens regeer het, en in die daaropvolgende jare sal daar verskeie pogings wees om dit terug te kry. 
Oorloë met die Buyids Edit
Aan die einde van 945 sterf Tuzun. Sy dood verswak die Abbasid -regering om sy onafhanklikheid te handhaaf teen die stygende mag van die Buyids, wat onder Ahmad ibn Buya reeds beheer oor Fars en Kerman gekonsolideer het en die samewerking van die Barids verseker het. Al-Mustakfi se sekretaris, Ibn Shirzad, het probeer om die Buyids te konfronteer deur Nasir al-Dawla aan te roep, maar Ahmad vorder met sy troepe na Bagdad, en in Januarie 946 kry hy sy aanstelling as amir al-umara met die eerbewys Mu'izz al-Dawla ("Versterking van die staat").    Om hul posisie te verseker, marsjeer die Buyids onmiddellik teen die Hamdanids. Nasir al-Dawla het teëgestaan ​​deur op die oostelike oewer van die Tigris-rivier te marsjeer en Bagdad te versper. Uiteindelik verslaan die Buyids egter die Hamdanids in die geveg en dwing Nasir al-Dawla om terug te keer na Ukbara.  Van daar af begin Nasir al-Dawla met onderhandelinge met die Buyids, met die doel om erkenning te kry van Hamdanid-beheer oor die Jazira, Sirië en selfs Egipte as sytakke van die Kalifaat, met die grens tussen Buyid en Hamdanid-sfere wat by Tikrit geplaas is. Onderhandelinge is ontwrig deur 'n opstand onder die Hamdanids se Turkse troepe, maar Mu'izz al-Dawla, wat op die oomblik 'n stabiele Hamdanid-staat verkies het bo anargie aan sy noordelike grens, het Nasir al-Dawla gehelp om dit te onderdruk. Die vrede is ooreengekom op die voorwaardes hierbo uiteengesit, en is bevestig deur een van Nasir al-Dawla se seuns wat as gyselaar na Bagdad geneem is.  
Die konflik tussen die twee mededingers is in 948 hernu, toe Mu'izz al-Dawla weer 'n optog teen Mosoel voer, maar hy moes sy veldtog stop om sy broer Rukn al-Dawla, wat in Persië sukkel, te help. In ruil daarvoor het Nasir al-Dawla ingestem om die betaling van huldeblyk vir die Jazira en Sirië te begin, asook om die name van die drie Buyid-broers na die van die kalief in die Vrydaggebed by te voeg.  Nog 'n ronde oorlogvoering het in 956–958 uitgebreek. Terwyl die Buyids besig was met die opstand van hul Daylamitiese troepe onder Rezbahan ibn Vindadh-Khurshid in die suide van Irak, het Nasir al-Dawla van die geleentheid gebruik gemaak om suid te vorder en Bagdad te verower. Na die onderdrukking van die Daylamite -opstand kon die Hamdanids egter nie hul posisie in die gesig staar teen die Buiyd -teenoffensief nie, en die stad verlaat.   Vrede is hernu in ruil vir die aanvang van huldeblyk en 'n bykomende skadeloosstelling, maar toe Nasir al-Dawla weier om die tweede jaar se betaling te stuur, vorder die Buyid-heerser noordwaarts. Nasir al-Dawla was nie in staat om die Buyid-leër in die veld te konfronteer nie, het Mosul verlaat en na Mayyafariqin gevlug en daarna na sy broer Sayf al-Dawla in Aleppo. Die Buyids het Mosul en Nasibin gevange geneem, maar die Hamdanids en hul ondersteuners het na hul tuisgebied in die berge van die noorde teruggetrek en hul skatte, sowel as alle regeringsrekords en belastingregisters saamgeneem. As gevolg hiervan kon die Buyid -weermag homself nie in die verowerde gebied onderhou nie, des te meer sedert die oorwegend Daylamitiese troepe deur die plaaslike bevolking gegrief was wat guerrilla -aanvalle op hulle geloods het.   Sayf al-Dawla het probeer bemiddel met Mu'izz al-Dawla, maar sy eerste benaderings is afgewys. Eers toe hy ingestem het om die las van sy broer se huldeblyk vir die hele Diyar Rabi'a te betaal, het die Buyid -heerser tot vrede ingestem. Hierdie ooreenkoms dui op die ommekeer van rolle tussen die twee Hamdanid -broers, en die vestiging van die oorheersing van die gesin se Siriese tak.  
In 964 het Nasir al-Dawla probeer om die bepalings van die ooreenkoms te heronderhandel, maar ook om Buyid erkenning te gee aan sy oudste seun, Fadl Allah Abu Taghlib al-Ghadanfar, as sy opvolger. Mu'izz al-Dawla het Nasir al-Dawla se eise geweier en weer die gebied van Hamdanid binnegeval. Weer is Mosul en Nasibin gevange geneem, terwyl die Hamdanids na die bergvestings gevlug het. Soos in 958 kon die Buyids hulself nie lank in die Jazira onderhou nie, en spoedig is 'n ooreenkoms bereik wat die Hamdanids in staat gestel het om na Mosoel terug te keer. Hierdie keer het Abu Taghlib egter as die doeltreffende leier in die plek van sy vader verskyn: Mui'zz al-Dawla het met hom, eerder as met die bejaarde Nasir al-Dawla, 'n verdrag gesluit.    Die einde van Nasir al-Dawla se bewind het gekom in 967, in dieselfde jaar waarin sy broer Sayf al-Dawla en sy groot mededinger Mu'izz al-Dawla dood is. Nasir al-Dawla is na berig word so erg geraak deur die dood van sy broer dat hy belangstelling in die lewe verloor het en afgeleë en kwaad geword het. Uiteindelik het Abu Taghlib, reeds die de facto goewerneur van die emiraat, het hom ontslaan met die hulp van sy Koerdiese moeder, Fatima bint Ahmad. Nasir al-Dawla het probeer om hulle teë te werk deur hom tot een van sy ander seuns, Hamdan, te wend, maar hy is in hegtenis geneem en opgesluit in die vesting Ardumusht, waar hy in 968 of 969 gesterf het.   
Nasir al-Dawla is hewig gekritiseer deur sy tydgenote vir sy onderdrukkende fiskale beleid en die lyding wat dit onder die bevolking veroorsaak het.  Die reisiger Ibn Hawqal, wat Nasir al-Dawla se domeine besoek het, berig uitgebrei oor sy beslaglegging op privaat grond in die vrugbaarste streke van die Jazira, oor dun juridiese voorwendsel, totdat hy die grootste grondeienaar in sy provinsie geword het. Dit hou verband met die praktyk van 'n monokultuur van graan, wat bestem is vir die groeiende bevolking van Bagdad, en tesame met swaar belasting, sodat Sayf al-Dawla en Nasir al-Dawla die rykste vorste in die Moslem-wêreld geword het .   Tog lyk dit asof die administratiewe masjinerie van Hamdanid redelik rudimentêr was, en die huldeblyk aan die Buyids - beraam op êrens tussen twee en vier miljoen dirhams, toe dit enigsins betaal is - was 'n swaar las vir die skatkis. 
Van 'n Ottomaanse provinsie tot 'n Britse protektoraat
Om die waarheid oor die eerste bewering toe te lig en om te help om feite uit fiksie en geskiedenis uit propaganda los te maak, is dit belangrik om die aard, grootte en identiteit van die Egiptiese leër tydens die oorlog en aan die vooraand van die revolusie in ag te neem. Soos bekend (maar dit lyk asof dit in hierdie tyd nodig is om basiese historiese feite te herhaal), het die leër wat Urabi in 1882 gelei het, nie meer as 13 000 man nie. Nadat die Britte daardie leër in al-Tell Al-Kebir verslaan het en 'n 72-jarige militêre besetting geloods het, het Brittanje ernstig besluit om die grootte van die Egiptiese leër te verminder en tot minder as die helfte van sy oorspronklike grootte, 'n slegs 6 000 man. Dit was die gevolg van die streng fiskale maatreëls wat Lord Cromer aangeneem het, maar ook as gevolg van die oortuiging onder amptenare in beide die koloniale en oorlogskantore dat die verdediging van Egipte en die Suezkanaal 'n te belangrike saak was om aan die Egiptenare oorgelaat te word, en dat Brittanje die belangrike taak is om sy nuwe gewaardeerde besitting te beskerm en te verdedig.
Die belangrikste is egter, ongeag die grootte daarvan, die Egiptiese leër was eintlik onder leiding van Britse offisiere en sy opperbevelhebber, die Sirdar, was altyd 'n Britse offisier. Egiptenare is belet om deur te dring na die senior geledere en min van hulle is bevorder bo die rang van saggies, dit wil sê majoor. Met betrekking tot die kwessie van hierdie leër wat teen die Ottomane in die ooste veg, dit wil sê in Sinai, die Sanusi in die Weste en die Darfouris in die suide, het ek gegewens wat ek vermoed Ashraf Sabri gekry het uit Latifa Salim se boek oor Egipte tydens die Eerste Wêreldoorlog. is uitgevoer ter uitvoering van die Britse, nie die Egiptiese beleid nie, en om te reageer op bevele van Britse, nie Egiptiese, bevelvoerders. Daar was weliswaar 'n Egiptiese leër tydens die Eerste Wêreldoorlog, maar die leër was slegs Egipties. Dit was 'n weermag wat Brittanje gedoen het en haar keiserlike beleid in die streek nagekom het. Dit is een ding vir die huidige Egiptiese leër om hom aan die Farao's te verbind; dit is 'n ander ding om op homself te dink as 'n voortsetting van 'n buitelandse leër wat die land 72 jaar lank beset het.
Boonop sou die hoë koper van die Egiptiese leër Britte gewees het, maar sy rang was Egiptiese boere wat ingeroep is volgens 'n dienspligwet, قانون القرعة, wat mense toegelaat het om hul diens te ontketen. Hoe dit ook al sy, hierdie dienspligtiges was moontlik die waarna Ashraf Sabry en Ali al Din Hilal verwys het? Is dit waar dat die 100,000 (of 1,5 miljoen) mans wat in Sirië, Irak en Arabië geveg het, soldate was wat in die Egiptiese weermag geveg het? Of was hulle in werklikheid boere wat gedwing is om die Britse keiserlike leër te dien? Om hierdie belangrike vraag te beantwoord, 'n vraag waarvan die antwoord, soos ek hoop om kort te illustreer, nou verband hou met die rewolusie van 1919 en die ware aard daarvan, moet ons teruggaan na die vroeë maande van die oorlog en die Britse beleid in Egipte volg. soos dit maand vir maand ontwikkel het.
Toe die oorlog in Augustus 1914 uitbreek, was Egipte diplomaties en wettig in 'n unieke, ongemaklike posisie. Regeer sedert 1840 as 'n semi-outonome provinsie deur 'n plaaslike dinastie-die Mehmed Ali-dinastie-was Egipte tegnies en wetlik nog onder die Ottomaanse heerskappy en die Ottomaanse sultan was sy amptelike soewerein. Prakties egter, en sedert hul militêre oorwinning in el-Tell el-Kebir in 1882, was die Britte die effektiewe heersers van die land. Toe die oorlog in Augustus uitbreek, het die Britte, op die vyfde Augustus, die Egiptiese regering gedwing om hulle dienooreenkomstig met die Britse oorlogsverklaring teen Duitsland en Oostenryk te assosieer, het die Khedival -regering Oostenrykse en Duitse diplomate geskors en Oostenryk en Duitse bates. Meer ernstig, toe die Ottomane die oorlog op 2 November betree het, bevind Brittanje in 'n baie benarde posisie in Egipte, want Egiptenare, tegnies onderdane van die Ottomaanse sultan, het as sodanig die reg gehad om wapens te dra teen die vyande van hul soewerein, d.w.s. , die Britse. Om hierdie anomalie te hanteer, het Brittanje op 2 November krygswet aangekondig, wat die bevelvoerder van Britse troepe in Egipte, generaal John Maxwell, 'n enorme mag gegee het om mense te verhoor, openbare byeenkomste te voorkom en die pers te sensureer.
Generaal John Maxwell en 'n vertoning van Britse militêre mag in Kaïro
Verder, en soos bekend, het Brittanje besluit om Egipte se verwarrende en gevaarlike, ambivalente regstatus te beëindig, en verklaar Egipte op 18 Desember 1918 as 'n protektoraat. Op daardie dag het Cairenes wakker geword om in die koerante en op die mure van hul stad die volgende afkondiging te lees:
Sy minister van buitelandse sake van Britannic Majesty ' gee kennis dat Egipte onder die beskerming van sy majesteit en voortaan 'n Britse protektoraat sal wees, in die lig van die oorlogstoestand as gevolg van die optrede van Turkye. Die heerskappy van Turkye oor Egipte word dus beëindig, en die regering van Sy Majesteit sal alle maatreëls tref wat nodig is vir die verdediging van Egipte en sy inwoners en belange beskerm.
Britse amptenare kondig ook die afsetting aan van Khedive Abbas, wat sedert sy magstoegang in 1892 die Britse invloed teëgestaan ​​het en wat bloot toevallig in Istanbul was toe oorlog in Europa uitbreek. In die plek van Abbas as Sultan van Egipte het die Britte sy oom Husayn Kamil gekies, wat beskou word as simpatiek vir Britse belange. In die kort tydperk van vyf maande het Egipte van 'n outonome provinsie van die Ottomaanse ryk, wat tydelik deur die Britse magte beset was totdat die orde herstel moes word, verhuis na 'n Britse protektoraat onder krygswet. Sy Khedivate is vervang deur 'n Sultanaat, en sy heerser, Abbas, 'n voorstander van nasionalistiese en anti-Britse aktiwiteite, is vervang deur 'n pro-Britse monarg.
Die belangrikste, besorgd oor waar die lojaliteit van die Egiptenare lê en agterdogtig is oor die diepte van hul simpatie met die sultan wat as kalief verdubbel, het die Britte op 7 November 'n verklaring uitgereik waarin erkenning gegee word aan die godsdienstige en morele bande wat Egiptenaars met die kalifaat kan hê, en vrygestel hulle uit militêre plig en het aangekondig dat dit alleen die las van die verdediging van Egipte sal dra.
Die 10de-eeuse vegter Emir van Aleppo wat die Bisantynse Ryk geteister het
Sayf al-Dawla (ook bekend as Sa'if ad-Dualah, r. 944/945-967 CE) stam af van die Hamdanid-dinastie, wat 'n magsbasis in Al-Jazira en Sirië gehad het. Hy het daarin geslaag om homself omstreeks 944 of 945 CE as Emir van Aleppo op te stel en het vinnig naam begin maak deur militêre vaardigheid en intellektuele beskerming. Tydens sy bewind het Sayf sy invloed na Homs, Sirië en Turkye versprei.
Byna al die heerskappy van Sayf al-Dawla is gekenmerk deur oorlogvoering. Hy het soms teen mede -Moslems geveg, veral met die Ikhshidid (of Ikhshidite) Mamluks van Egipte oor lande in Sirië, maar sy mees volgehoue ​​vyand was die Bisantynse Ryk. Sayf al-Dawla en die magte van die Bisantynse Ryk het meer as 'n dekade lank deurlopende aanvalle en skermutselinge oor mekaar se grense gedoen.
In sy jare lange oorlog het die Emir van Aleppo homself bewys as 'n meer as bekwame generaal. Van die vele suksesvolle konflikte van Sayf al-Dawla teen die Bisantynse Ryk val veral twee op. Omstreeks 953 nC verslaan Sayf 'n Bisantynse leër wat aansienlik groter was as sy eie, en selfs die opponerende generaal, Bardas Phokas die Ouer, ernstig beseer, wat die res van sy lewe littekens sou bly. Sayf al-Dawla se aanval van drie weke op die Bisantynse Ryk in 956 nC was nog een van sy noemenswaardige prestasies en word steeds bestudeer deur militêre historici. In hierdie aanval kon Sayf in teenstelling met opponerende magte in 'n verleentheid uitbeweeg terwyl hy diep in die keiserlike gebied geplunder en geplunder het. Tog het Sayf al-Dawla se geluk omstreeks 958 CE opgehaal, toe hy suksesvol deur 'n Byzantynse troepe in 'n hinderlaag beland het-hy het die geveg oorleef, maar nooit sy momentum herwin nie. Vier jaar later was die beleg en aflegging van sy hoofstad in Aleppo deur 'n Bisantynse leër in 962 nC 'n onmiskenbare teken dat sy fortuin 'n afswaai gehad het.
Alhoewel Sayf die beste onthou word as 'n militêre leier, was hy ook 'n beskermheer van leer. Allerlei geleerdes en kunstenaars is na sy hof genooi, waaronder verhewe intellektuele soos die filosoof, al-Fārābiī en die groot digter, al-Mutanabbī. Die Emir van Aleppo het egter nie net beskerming gebied aan ander nie, maar ook sy eie werke-Sayf al-Dawla was self 'n bekwame digter. Tog is die grootste deel van Sayf al-Dawla se roem en bewondering afkomstig van die hand van al-Mutanabbī, wat Sayf as die ongerepte model van 'n Islamitiese edelman in sy poëtiese panegrieke voorgestel het.
Al Mutanabbi en die arrogansie binne: die lewe van 'n groot Arabiese digter
Al Mutanabbi, die seun van 'n waterdraer, sal altyd een van die grootste digters wees wat die beste in die Arabiese taal gekenmerk het, en het sterk gestaan ​​vir sy omstrede politieke ambisies.
As een van die grootste en invloedrykste digters in die Arabiese taal word Abu at-Tayyib Ahmad ibn Huseyn Al Mutanabbi al-Kindi, die seun van 'n waterdraer, gebore in 915 CE in Al Kufah, ongeveer 170 kilometer suid van Bagdad. , Irak. Al Mutanabbi het 'n kontroversiële lewe gelei deur sy politieke ambisie en uitlokkende gedigte, tot sy moord in 965.
Met 'n ongewone naam, wat beteken "die een wat profetie beweer het" en 'n buitengewone poëtiese talent, word Al Mutanabbi se filosofiese houding en voortdurende onveiligheid perfek weerspieël in die persoonlike toon en openheid van sy verse.
Al Mutanabbi het poësie begin skryf toe hy 9 was en het hoog bo ander digters van sy tyd gestaan ​​en behoorlik die belangrikste Arabiese skrywer geword.
Sy pragtige, maar soms harde en omstrede werke, wat wêreldwyd in meer as 20 tale vertaal is, het baie mense se lewens beïnvloed. Om hierdie rede, in die 1960's, het Bagdad 'n straat vernoem na die groot digter en 'n beeldhouwerk van Al Mutanabbi opgerig deur die bekende Irakse beeldhouer, Mohammad Ghani Hikmat, as 'n herinnering aan die seun van die waterdraer, wie se arrogansie sy onveiligheid oortref het en wie se poësie uiteindelik 'n einde gemaak het aan sy merkwaardige lewe.
Al Mutanabbi was geliefd by baie vir sy eerlike en ekspressiewe gedigte.
Die lof van konings, leiers en invloedryke figure deur verse in ruil vir geld en geskenke was 'n neiging in die ou dae en selfs vandag. Al Mutanabbi was geliefd by baie vir sy eerlike en ekspressiewe gedigte, maar sy belangrike politieke ambisies om 'n wali (goewerneur) was 'n persoonlike uitdaging wat hy verloor het nadat hy hom in 948 by die howe van Sayf al-Dawla, die Hamdanid-digter-prins van Noord-Sirië, aangesluit het.
Standbeeld van Al Mutanabbi in die ou Bagdad, Irak
'Daar is geen twyfel dat Al Mutanabbi 'n baie omstrede persoonlikheid was wat sy politieke drome nagestreef het om 'n invloedryke persoon te word, en sy talent kan in sy poësie gesien en sterk voel, wat hoofsaaklik gefokus het op moed, die lewensfilosofie en die beskrywing van gevegte, "het Rania Halteh, 'n geskiedenisonderwyser, vertel Binne Arabië.
'Sy opleiding het baie bygedra tot die ontwikkeling van sy vaardighede. Hy studeer in Damaskus en beleef 'n noue verblyf tussen die Bedoeïene van die Banu Kalb-'n Arabiese stam wat Sentraal-Arabië gedurende die laat pre-Islamitiese era oorheers het, waar hy hul beginsels en Arabiese dialek geleer het, 'het sy bygevoeg.
Al Mutanabbi se vroeë lewe was nog lank nie normaal nie.
'Volgens verskeie interpretasies het hy sy naam gekry toe hy jonk was. In sommige van sy verse vergelyk hy homself met Saleh, 'n profeet wat in die Koran- en Bahá 'í -boeke genoem word en wat voor die leeftyd van profeet Mohammed profeteer vir die stam Thamud in antieke Arabië. Dit is hoe Al Mutanabbi uiteindelik bekend gestaan ​​het as 'die toekomstige profeet', 'het Halteh gesê.
Deur homself tot profeet te verklaar, destyds 'n uiters ketterlike daad, en 'n rewolusie in die Siriese woestyn onder die Kalb -stam te lei wat hom vroeg in sy lewe gehuisves het, het Al Mutanabbi se gevangenisstraf deur die Ikhshidid -dinastie in 933 en sy afstanddoening van die profesie tot gevolg gehad.
'Sedert sy gevangenisstraf is hy as 'n valse profeet bestempel, en sy poësie begin 'n persoonlike toon weerspieël wat baie direk en emosioneel was. Maar om sy poësie regtig te begryp, moet 'n persoon 'n wye verbeelding hê en 'n bietjie kennis hê van die literatuur wat die era waarin Al Mutanabbi geleef het, oorheers het, 'het Halteh gesê.
"Behalwe die al qasidah literêre styl wat Al Mutanabbi gevolg en effens aangepas het, was daar die qitah, 'n minder ernstige vorm wat die vermaaklike kant van die lewe ondersoek, en die ghazal, wat tipies fokus op liefde as tema. Al qasidah, wat bestaan ​​uit 20 tot meer as 100 verse wat dikwels as ode in Engels vertaal is, wat daarop gemik was om 'n invloedryke persoon te prys, 'het Halteh bygevoeg.
Gedurende sy nege jaar by die Sayf al-Dawla-hof het Al-Mutanabbi sy bekendste gedigte geskryf, waaronder "The Ode on the Reconquest of Al-Hadath" (of in Arabies, Ala qadri ahli al-azmi ta 'al-aza'imu) in 954. Dit vier die oorwinning van Sayf Al-Dawlah oor die Bisantynse weermag wat gelei het tot die herowering van die vesting al-Hadath naby die Taurusberge in die moderne suidoostelike Turkye.
Die wedywering tussen Al-Mutanabbi en ander digters, veral met Abu Firas Al-Hamdani, was geweldig.
Die wedywering tussen Al-Mutanabbi en ander digters, veral met Abu Firas Al-Hamdani, Sayf Al-Dawlah se neef, was geweldig en het daartoe gelei dat Al-Mutanabbi vertrek en na Egipte gegaan het om by die hof van Abu al-Misk Kafur aan te sluit. Kafur het die ambisie van Al-Mutanabbi om 'n wali en beskou hom as 'n bedreiging. Nadat hy die hof verlaat het, het Al-Mutanabbi Abu al-Misk Kafur in een van sy odes gekritiseer.
Volgens Halteh is dit byna onmoontlik om die werke van Al Mutanabbi te vertaal, wat as meesterwerke van die Arabiese poësie beskou word.
'Ondanks pogings deur baie om sy werk te vertaal, glo ek dat alles vertaal kan word of niks vertaal kan word nie. Al Mutanabbi hipnotiseer u met die struktuur van die woorde wat hy gebruik en boei u met die betekenis agter elke woord en elke letter, "het Halteh gesê. 'Na my mening moet 'n mens Arabies studeer, en dan kan u miskien begryp wat hy bedoel met hierdie lyn en dat.'