Om met liefde te hond - Inligting - 2022
'n Paar maande gelede, terwyl ons 'n paar dae weg was, het ons drie honde alleen teruggekom na ons huis. Op daardie tydstip was hulle nie baie goed nie, en het 'n hele paar ongelukke gehad. Ek was nie baie gelukkig daaroor nie.
Ek het by die huis gekom, en ek het alles skoongemaak, maar ek het nie tevrede gevoel nie. Ek was kwaad vir myself omdat ek nie waaksaam genoeg was nie. Nadat ons by die huis gekom het, het ek hulle na die veearts geneem vir ondersoek. Hulle het skoon teruggekom, maar ek het nie beter gevoel nie. Ek het gevoel hulle is steeds in 'n toestand van skok.
En ek was nie alleen nie.
Al drie honde is deur trauma. Veral een van hulle het 'n baie moeilike tyd in hul tuisland gehad. Toe ek hulle by my suster en haar maat gelos het, was hy net ses maande oud. Hy was nog baie klein, en was baie gestres. Hy het nie regtig geweet wat aangaan nie.
Hy is gebring om by ons in hierdie land te gaan woon. Op daardie tydstip het ek gewerk, en my suster, aan die ander kant, het nie werk gehad nie. So, sy het 'n voltydse werk as 'n versorger by 'n ouetehuis gekry. Dit was nie veel werk nie, maar dit het seker gemaak dat sy tuis was vir hulle. Sy was daar vir hulle wanneer hulle haar nodig gehad het, en by tye wanneer hulle haar nie nodig gehad het nie, was sy nie daar nie.
Dit was nie 'n maklike lewe vir ons hond nie. Ek het gewerk, en hy het op daardie tydstip nie baie pret saam met my gehad nie. Hy het dit geweet. Ek het hom nie park toe geneem nie, want ek het nie veilig in die park gevoel nie. Hy was altyd bang dat daar iets met hom sou gebeur. Dit was verstaanbaar, want hy was net 'n hondjie, en hy kon homself nie verdedig nie. Hy sou vir almal blaf weens sy vrese.
So, ek het besluit om by die huis te bly en hom gelukkig te maak. Ek het seker gemaak hy het sy gunsteling kos, en het hom op stap geneem.
Hy het my steeds nie vertrou nie.
So, ek het gedoen wat ek doen wanneer ek moet kalmeer. Ek het na buite gegaan.
Een aand was ek buite en kyk na die sterre. Ek het met my oë toe gesit. Toe ek my oë oopmaak, het ek opgemerk die maan is uit.
Sodra ek die maan gewaar, het my hond my by die deur uit gevolg. Hy kom staan ​​langs my. Hy was nog steeds bang, so hy was stil. En hy het my gevolg totdat hy by my voete gestaan ​​het. Ek kon sy oë sien, maar ek het nie omgedraai om na hom te kyk nie.
Hy het sy kop op my skoot geneem, en hy het net daar gelê. Ek het hom op my skoot gehad, asof ek 'n baba vasgehou het. Hy was so ontspanne, ek het amper gevoel hy was nie eers daar nie. Ek het hom getroetel en met hom gepraat. Ek het 'n wiegeliedjie vir hom begin sing, en ek het 'n bietjie musiek opgesit.
Dit het nie saak gemaak nie.
Hy het dit geniet.
Ek was gelukkig.
Die volgende dag het ek by die huis gekom, en ek het hom uitgeneem vir 'n stap. Sodra ek hom opgetel het, het hy sy voorpote op my arms gesit en ek het hom uitgedra.
Ek kon die glimlag op sy gesig sien.
Al waaroor hy bekommerd was, was dat hy nie huis toe gaan nie.
Ons het gaan stap, en ons was baie gelukkig. Ons het pret gehad.
Ek kon die vreugde in sy oë sien.
Ek het gedink hy gaan goed wees, en ek begin bekommerd raak toe ek sien dat een van sy pote geswel is.
Dit was baie geswel, en ek het hom die volgende dag veearts toe geneem. Ek was nie seker wat aangaan nie, maar ek was seker ek het nie daarvan gehou nie.
Dit blyk dat hy gebarste pads gehad het. Hy het sy pote in die grond gegrawe om hulle seer te maak. Hy het dit elke aand gedoen.
Maar hierdie een was geswel, so hulle het vir my medisyne gegee en gesê ek moet dit dophou.
Ek was meer as bly om te verplig.
Ek was daardie dag aan diens.
Ek het hom die volgende oggend gesien, en hy was goed.
Ek was verlig, maar my vrou was nie. Sy was kwaad.
En ek kon sê dat dit hierdie keer nie goed gaan wees nie. Ek kon sien sy gaan nie gelukkig wees nie, totdat ek dit reggekry het.
So, ek het weggebly van haar af.
Sy het my na werk kom sien.
Ek was reeds in my kar.
Ek was baie laat, maar ek het geweet ek moes dit doen.
Sy het by my kar uitgekom, en sy het met my begin praat. Sy het my vertel hoe gelukkig sy was met my besluit. Maar ek kon sien, sy was glad nie gelukkig nie.
Sy het my vertel dat sy daardie aand een van ons honde vir 'n stap geneem het.
Ek kon myself nie keer nie. Ek moes iets sê.
Ek wou hom op 'n stap neem.
Ek wou bietjie vars lug kry.
Ek wou met hom praat.
Ek wou vir hom sê hoe jammer ek is.
Ek was bly om hom te sien. Ek kon sien hoe gelukkig hy was.
Hy kyk op na die sterre.
Hy was lief vir die maan.
Ek wou net vir hom sê dat ek jammer is.
Ek het probeer praat, maar my vrou het my nie toegelaat nie.
Sy het net aangehou en aangehou, asof sy kwaad is vir my. Ek kon sien hoe kwaad sy was. Sy het my glad nie laat praat nie.