Duitsers dol gelukkig met vervelige politiekAngela Merkel, kanselier van Duitsland Die Amerikaners het pres. Donald Trump en sy onvoorspelbaarheid, populisme en selfvoldane grootsheid. In Brittanje is Brexit besig om die politieke landskap lekker deurmekaar te krap. Emmanuel Macron wil ’n ekonomies sukkelende Frankryk herstruktureer en skep meer onsekerheid as sekerheid vir Franse wat wonder of die land dieselfde pad as ander Suid-Europese lande gaan volg. Nederlandse politieke partye sukkel al sedert Maart om ’n nuwe regerende koalisie bymekaar te skraap. In Spanje, Italië en Griekeland is die politieke terrein om die minste te sê onseker en onstuimig. Duitsland die groot uitsondering. Die huidige Duitse verkiesingsveldtog is nie net vervelig nie, dit is grootliks irrelevant. Die boodskap van een politieke party kan nie behoorlik van ’n ander onderskei word nie. Niemand behalwe die media praat oor die verkiesing nie. Daar is vir die meeste mense belangriker goed om op te fokus. Die rede is eenvoudig. Duitsers is tevrede. Die wêreld smag na meer Duitse motors, masjinerie en toerusting. Die land se handelsoorskotte bewys dit. Werkloosheid bestaan byna nie en die welsynstaat beskik oor genoeg kapasiteit om daar waar nood bestaan dit vinnig en doeltreffend op te los. Belasting kan verlaag word terwyl staatsbesteding op infrastruktuur, onderwys en maatskaplike dienste styg. Die immigrante-kraantjie is byna heeltemal toegedraai. Na al die aksie en drama van die 20ste eeu is Duitsers tevrede met ’n vervelige, aksielose Duitsland. Die Duitse filosoof Friedrich Engels sou tevrede gewees het met die Duitsland van 2017. Josef Joffe, redakteur van die Duitse weekblad Die Zeit beskryf die toestand in Duitsland as die einde van politiek en in wese ’n toestand waarin die proses om oor mense te regeer deur die administrasie van dinge vervang word. Marx en Engels sou lekker hieroor glimlag. Angela Merkel is ’n onindrukwekkende politikus. Haar liggaamshouding, voorkoms, kleredrag en stemtoon staan in kontras met dié van sterk regeringsleiers. Terwyl Westerse lande na sterk leiers smag, is die Duitsers net te dankbaar vir ’n vervelige politieke leier. Terwyl Merkel fisiek onindrukwekkend voorkom is sy en haar regering briljante administrateurs en burokrate. Wanneer Duitsers kan fokus, is hulle meestal briljant. Dit het die geskiedenis bewys. Die afgelope paar dekades se fokus op ekonomiese eerder as politieke kwessies deur innovasie, gehalte, presisie en produktiwiteit het ’n omgewing geskep waarin ekonomiese groei die nodige ruimte vir ’n leier soos Merkel kon skep om vir elke Duitser iets van alles te gee. Vryemarkgesinde Duitsers kry minder regulasies, laer belasting en robuuste vryhandel. Sosialiste kry ’n sterker welsynstaat en beskerming vir die werkersklas. Groenes kry enorme investering in sonkrag, die sluiting van steenkoolkragstasies en die beskerming van die omgewing. Duitsland is vandag ’n sentristiese staat waar ekonomiese welvaart min ruimte vir politiekery in die sentrum laat. Selfs die partye aan die meer linkse en regse kant van die spektrum sukkel om met die konsensus van ’n netjiese burokrasie stry te kry. Die uitslag van die Duitse verkiesing op 24 September is redelik irrelevant. Merkel sal aan bewind bly en Duitsland sal vir die volgende vier jaar goed bestuur word. Oor die langtermyn sal lae bevolkingsaanwas, arbeidstekorte, toenemende kulturele diversiteit en die probleme van die res van Europa en die wêreld egter vir politieke oplossings vra. Vir nou wil die meeste Duitsers egter nie te ver in die toekoms probeer kyk nie.