Verkragting - Inligting - 2022
Die probleem van verkragting is nie minder skerp in die moderne samelewing as voorheen nie. Gevolglik besin sosioloë en sielkundiges oor geweld.
Hulle oorweeg spesiale gevalle en situasies waardeur die prisma beoordeel word. Dit is hoe die verkragtingsmites voorkom. Historiese redes bepaal dit ook. In 'n patriargale samelewing verwag mense dat die geslagte en struktuur van die samelewing dienooreenkomstig sal optree.
Die mees korrekte houding teenoor hierdie probleem is die erkenning en eerlike bespreking daarvan. 'N Mens kan nie voorgee dat die onderwerp van verkragting in die moderne samelewing afwesig is nie. Dit is die moeite werd om hierdie probleem uit te lig en die samelewing te ontwrig van die heersende mites.
Seks is altyd die basis van verkragting. Verkragting moet as 'n direkte lewensbedreigende situasie beskou word. Dit is glad nie 'n unieke probleem nie. Dit is opmerklik dat elke agtste vrou haar in die gesig staar. Die seksuele aantrekkingskrag van die voorwerp word dikwels 'n verskoning, maar die belangrikste motiewe is steeds anders. Die verkragter word gelei deur die begeerte om sy mag, invloed, aggressie uit te gooi en die vermoë te bewys om iemand anders te beheer. Dit is bekend dat die meeste verkragters 'n gereelde seksmaat het. Die plesier spruit uit die besef van 'n mens se eie krag, deur woede uit te neem. Maar hierdie gevoelens is tydelik; hulle gaan vinnig verby. Dit is waarom die oortreder na 'n nuwe slagoffer begin soek.
Mans word verkragters slegs as gevolg van die uitlokkende gedrag van vroue. Volgens navorsing word die meeste verkragtings vooraf beplan. En die verantwoordelikheid hiervoor lê geheel en al by die verkragter. En u moet die gedrag van vroue nie as die hoofrede beskou nie - beide mans en mans van verskillende ouderdomme en soorte voorkoms word slagoffers. Die belangrikste faktor is nie die gedrag van die slagoffer nie, maar die vermoë om geweld te pleeg.
Die bedreiging van geweld kan verminder word deur die gebruik van 'regte' gedrag. Daar moet verstaan ​​word dat verkragting 'n persoon se lewe direk bedreig. Elke misdadiger het sy eie gedragslyn. Die beste wat 'n slagoffer kan doen, is om op die situasie te reageer en na hul oorlewingsinstink te luister. Daar is geen duidelik omskrewe reëls nie. As die slagoffer oorleef het, het sy al reg gedra.
Dit is beter vir die slagoffer van verkragting om nie te onthou wat gebeur het nie, maar om so gou as moontlik daarvan te vergeet. Sulke advies kan gegee word deur diegene wat belangstel in hul eie gemoedsrus en nie die gevoelens van die slagoffer nie. Enige oorlewende van verkragting moet met 'n professionele persoon daaroor kan praat. Die praktyk toon dat slagoffers wat nie die geleentheid het om oor hul negatiewe ervarings te praat nie, baie minder aanpasbaar is vir die latere lewe. Oor die algemeen is die psige van die mens individueel, so u moet ook nie met vrae oor die weg kom nie.
Daar is geen sielkundige trauma weens verkragting nie. Byna alle mense keer na 'n jaar terug na die normale lewe. Verkragting lei daartoe dat die slagoffer hul krag beter begin beoordeel. Maar terselfdertyd is die ervaring self so kragtig dat dit die slagoffer se hele lewe verander. Verkragting vernietig die psige van die mens. Dit is bekend dat 31% van die slagoffers PTSV het. Dit is 'n ernstige sielkundige afwyking wat lewenslank kan duur. Een uit tien mense wat so 'n ervaring het, ly die hele tyd aan PTSV.
Slegs vroue word aan geweld onderwerp. In slegs een jaar word ongeveer 20 duisend gevalle van seksuele geweld teen mans en adolessente van 12 jaar en ouer amptelik in die welvarende VSA opgeneem. Volgens ander bronne is elke tiende slagoffer van geweld 'n man.
Bloedskiet kom baie gereeld voor. In enige samelewing is bloedskande redelik algemeen. Dit is bekend dat 77% van alle verkragters diegene is wat hul eie kinders as slagoffers kies. Slegs 57% praat van biologiese ouers. In 16% van die verkragters het 'n soort verhouding met die slagoffers, en slegs 6% van die mense het niks. En in 95% van gevalle van bloedskande kom die inisiatief van mans.
Seksuele mishandeling is skaars, aangesien daar nie sulke slagoffers onder ons vriende is nie. Seksuele mishandeling is redelik algemeen. Daar is selfs slagoffers onder ons geliefdes, kennisse of vriende. Dit is net dat die slagoffers verkies om nie daaroor te praat nie, maar om vinnig te vergeet wat gebeur het, alles uit hul geheue uit te vee. Maar die trauma bly en kan manifesteer tydens 'n lewenskrisis, of as iemand die geleentheid het om te kommunikeer met iemand wat hom verstaan, om te vertrou. Seksuele aanranding is nie noodwendig 'n voorval op straat met 'n polisieoproep en 'n persverhaal nie. Dit kan ook binne die gesin gebeur, weggesteek vir gierige oë.
Vroue getuig valslik oor hul verkragting. Die Federale Buro vir Ondersoek het bevind dat minder as 2% van die klagte van verkragting onwaar is. Hierdie vlak is redelik vergelykbaar met ander misdade. As die slagoffer die mishandelaar geken het, probeer sy gewoonlik ook stilbly hieroor.
Die verkragter word al verraai deur sy voorkoms. Misbruikers is nie anders as ander mense uiterlik nie. Hulle is miskien vriendelik, gesellig en lyk onskadelik. Dit kan mense wees in verhoudings, met gesinne en kinders.
Vroue wil onbewustelik verkrag word. Dit is moeilik om in 'n vrou se kop te kom, maar dit is duidelik dat niemand verkrag wil word nie. Aggressiewe seks is vir baie mense 'n fantasie, vroue verwag beslissende optrede van vennote. Maar in die geval van verkragting het die slagoffer geen beheer oor die proses nie en kan dit op geen tydstip stop nie. Dit is die verskil tussen fantasie en wrede werklikheid.
Die optrede van 'n man met sy vrou is nie geweld nie. Die idee dat 'n man nie sy eie vrou kan verkrag nie, ontneem haar van die persoonlike sekerheidsregte wat ongetroude vroue het. As 'n eggenoot geslaan word, is dit baie waarskynlik dat sy die een of ander vorm van verkragting in haar huwelik ervaar. Soms begin mans selfs wraak neem in die vorm van geweld teen eks of afsonderlike lewende vroue. Die teenoorgestelde gebeur ook, net 'n paar mans praat oor hul ervarings as slagoffer.
Net slegte vroue word verkrag. Verkragting is 'n spesiale soort misdaad. Slegs in hierdie geval word so noukeurig en agterdogtig aan die slagoffers geskenk. Hulle word selfs amper gedwing om verskonings te maak. Dit is voordelig vir die samelewing om die slagoffers self te blameer vir wat gebeur het en hulle 'sleg' genoem het. Die hoofrede lê in die gevoel van selfbeskerming van ander mense. As ons glo dat die slagoffer verkeerd is, laat dit mense veilig voel. Almal dink dat hy nie so is nie, dit kan nie met hom gebeur nie. In werklikheid word teikens vir geweld gekies, ongeag hul gedrag.
Verkragting kom snags op ongesellige plekke voor. Ongelukkig kan verkragting enige tyd en oral plaasvind. Die slagoffer kan gedurende dagligure in hul eie huis betrap word.
Die verkragters is gewoonlik vreemdelinge. Daar is bewyse dat 70% van die slagoffers hul verkragters geken het. Dit kan 'n familielid, 'n kollega of 'n man wees wat om 'n afspraak gevra het.
Slegs jong en aantreklike vroue word verkrag. Verkragting kan enige tyd met iemand gebeur. In hierdie geval is ouderdom, nasionaliteit of sosiale status nie van belang nie. Die vrou se kleredrag, ouderdom en gedrag bepaal nie die keuse van die slagoffer nie. Soos hierbo genoem, kies verkragters die minste veilige voorwerp.
As 'n man seksuele opwekking het, kan hy nie meer ophou nie. Na die aanvang van seksuele opwekking, kan mans steeds hulself beheer. Hulle hoef nie noodwendig seksuele omgang te hê nie en moet ten alle koste 'n voorwerp daarvoor soek.
'N Vrou kan maklik 'n verkragter beveg as sy regtig wil. 'N Verkragter kan sy gang kry, selfs sonder 'n wapen. Hy word aangehelp deur skok, die effek van verrassing, die slagoffer se vrees vir die bedreiging van skade.
As die slagoffer geen sigbare beserings het nie, hoef u nie oor ernstige geweld te praat nie. Beserings is nie die gevolg van ernstige geweld nie. Slagoffers meld dat voortdurende intimidasie, vernedering en manipulasie erger verdra word as bloot liggaamlike beserings. Ja, en in geweld neem die emosionele kant die belangrikste plek in; die fisiese sy is miskien glad nie.
Verkragting word nie in ordentlike gesinne aangetref nie, dit is inherent aan alkoholiste, werkloses en armes. Sommige studies toon dat geweld meer algemeen voorkom in gesinne met 'n lae inkomste. Armoede en werkloosheid is egter nie risikofaktore vir geweld nie. Inteendeel, dit kan gesien word as bronne van bykomende spanning om oorlewingsvaardighede te ontwikkel. Misbruikers kan ook nugter optree en hul slagoffer behandel op dieselfde manier as onder die invloed van alkohol. Ander studies het getoon dat verkragting voorkom in welgestelde families met geen dwelm- of alkoholprobleme nie. Dit is net dat hulle in so 'n omgewing probeer om nie persoonlike probleme openbaar te maak nie.
Misbruikers is geestesongestelde mense wat nie hul aggressiwiteit en woede kan beheer nie. Menties gesonde, suksesvolle en opgeleide mans kan wel verkragters word. By vreemdelinge gedra hulle hulself met selfbeheersing en respek, in die openbaar betoon hulle hul maat vir hul maat. Maar privaat vertoon sulke mans geweld en beskou hulle hulself waardig vir oorheersing en volledige beheer. Misdadigers kan redelik selfbeheersd wees en hul impulse beperk indien nodig.
Die geweld sal stop as die vrou haar mishandelde man agterlaat. Selfs al is daar verskeie sulke afwykings, sal die geweld nie ophou nie. Die praktyk toon dat vervolging, hoofsaaklik sielkundige, maar ook beheersende, fisieke mishandeling, voortgaan na die verbrokkeling van die verhouding. Soms word die geweld selfs meer gereeld en gewelddadiger.
Verkragting is onvoorwaardelik gepleeg. In werklikheid is die meeste van hierdie misdade vooraf beplan. Dit is duidelik dat as 'n man of vrou in die nag sy slagoffer volg of 'n bedwelmende stof by die drank voeg, dan is dit nie per ongeluk nie. 'N Dronk man kan skielik 'n vrou aanval, maar daarvoor het hy doelbewus alkohol ingepomp om hierdie stadium te bereik.
As 'n voorlopige toestemming gegee is, is dit nie meer moontlik om "nee" te sê nie. Hierdie situasie is nie 'n kontraktuele verpligting nie. Dit gaan oor die menslike liggaam, waarvan beide verstand en wil deel is. Niemand anders het die reg om daaroor te heers nie. 'N Man moet stop as hy nee hoor. Anders sal geweld voorkom. Selfs as 'n vrou haar maat lok en strydig optree, moet haar weiering om seks te hê 'n stopsein wees.