Jean Joseph Marie Gabriel de Lattre de Tassigny, (Frans: [ʒɑ̃ də latʁ də tasiɲi]; 2 Februarie 1889 - 11 Januarie 1952) was 'n Franse leërgeneraal tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Eerste Indogina-oorlog. Hy is postuum verhef tot die waardigheid van Marshal van Frankryk.
As offisier tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy in verskillende gevegte, waaronder Verdun, geveg en is hy vyf keer gewond, terwyl hy die oorlog oorleef het met 8 aanhalings, die Legioen van Eer en die Militêre Kruis. Gedurende die tussenoorlog het hy aan Marokko deelgeneem waar hy weer in aksie gewond is. Hy het daarna 'n loopbaan in die hoofkantoor van die personeel en as bevelvoerder van 'n regiment beoefen.
Vroeg in die Tweede Wêreldoorlog, van Mei tot Junie 1940, was hy die jongste Franse generaal. Hy het sy afdeling gelei tydens die Slag van Frankryk, in die gevegte van Rethel, Champagne-Ardenne en Loire en tot die wapenstilstand van 22 Junie 1940. Tydens die Vichy-regime het hy in die wapenstilstand gebly, eers in streekskommissarisposte, daarna as opperbevelvoerder van troepe in Tunisië. Na die vertrek van die Geallieerde magte in Noord-Afrika, het die Duitsers op 11 November 1942 die vrye gebied binnegeval; de Lattre, bevelvoerder van die 16de militêre afdeling op Montpellier, het die bevele geweier om nie teen die Duitsers te veg nie en was die enigste aktiewe generaal wat sy troepe beveel het om die indringers teen te staan. Hy is in hegtenis geneem, maar het aan die einde van 1943 ontsnap en na Charles de Gaulle se Free France weggevoer. Van 1943 tot 1945 was hy een van die senior leiers van die Bevrydingsleër, en onder leiding van die magte wat op 15 Augustus 1944 in die suide van Frankryk geland het, daarna veg tot by die Riviere Ryn en Donau. Hy was die enigste Franse generaal van die Tweede Wêreldoorlog wat groot getalle Amerikaanse troepe beveel het toe die Amerikaanse XXI Corps aan sy Eerste Leër verbonde was tydens die slag van die Colmar Pocket. Hy was ook op 8 Mei 1945 die Franse verteenwoordiger by Berlyn, saam met Eisenhower, Zjoekof en Montgomery.
In 1945, destyds inspekteur-generaal van die Franse leër, was hy die opperbevelvoerder van die Franse magte in Duitsland, hy was die vise-president van die Raad van die Oorlog. Van 1948 tot 1950 dien hy as opperbevelvoerder van die grondmagte van die Westelike Unie. In 1951 was hy die Hoë Kommissaris, opperbevelvoerder in Indochina en opperbevelvoerder van die Franse Expeditionary Corps in die Verre Ooste, en het hy verskeie veldslae teen Việt Minh gewen. Sy enigste seun is daar dood. Sy siekte het hom toe gedwing om terug te keer na Parys, waar hy in 1952 aan kanker oorlede is.