Die Bloomsbury -groep - Geskiedenis Podcasts - 2022
Na die dood van hul vader, Leslie Stephen in 1904, verhuis sy dogters Virginia Stephen en Vanessa Stephen na Fitzroy Square, Bloomsbury. Hul broer, Thoby Stephen, stel hulle voor aan 'n paar van sy vriende wat hy aan die Universiteit van Cambridge ontmoet het. Die groep het begin vergader om literêre en artistieke kwessies te bespreek. Die vriende en familie was Adrian Stephen, Clive Bell, John Maynard Keynes, E. M. Forster, Leonard Woolf, Lytton Strachey, Desmond MacCarthy, Molly MacCarthy, Duncan Grant, Arthur Waley en Saxon Sydney-Turner.
Ottoline Morrell het ook in Bloomsbury gewoon en in Desember 1908 saam met Vanessa Stephen en Virginia Stephen tee gedrink by hul huis op Fitzroy Square. Virginia was veral beïndruk met Ottoline en het aan Violet Dickinson erken dat hul verhouding was soos 'onder 'n groot lelie sit en stuifmeel absorbeer soos 'n verleide by'. Vanessa het geglo dat Ottoline biseksueel was en dat sy fisies aangetrokke was tot haar suster. In haar memoires erken Ottoline dat sy deur Virginia betower is: "Hierdie vreemde, lieflike, aanstootlike wese het nooit vir my van gewone vlees en bloed gelyk nie. Sy kom en gaan, sy vou haar mantel om haar en verdwyn nadat sy geskiet het in haar slagoffer se hart 'n koker van tergende pyle. " Die vroue het goeie vriende geword en van toe af is Morrell deur sommige beskou as 'n lid van die Bloomsbury Group.
In 1910 ontmoet Clive Bell Roger Fry in 'n spoorwa tussen Cambridge en Londen. Later het Virginia Stephen onthou: "Dit moes in 1910 gewees het. Ek veronderstel dat Clive op 'n aand die hoogste opgewondenheid na bo gehaas het. Hy het pas een van die interessantste gesprekke van sy lewe gehad. Dit was met Roger Fry. Hulle het hy het ure lank die kunsteorie bespreek. Hy dink Roger Fry die interessantste persoon wat hy sedert Cambridge -dae ontmoet het. So verskyn Roger. Hy lyk, lyk ek, in 'n groot jas, waarvan elke sak vol was 'n boek, 'n verfkissie of iets interessants; spesiale wenke wat hy by 'n klein man in 'n agterstraat gekoop het; hy het doeke onder sy arms; sy hare vlieg; sy oë gloei. "
Sedertdien het Roger Fry 'n baie belangrike lid van die Bloomsbury -groep geword. Robert Trevelyan, 'n kunsversamelaar, het Fry se werk begin koop. Trevelyan het aan Paul Nash gesê dat "Fry ongetwyfeld die hoëpriester van die destydse kuns was, en dat hy wel 'n artistieke reputasie kon verkry het." In die somer van 1910 het Fry en twee ander lede van die groep, Clive Bell en Desmond MacCarthy, na Parys gegaan en na 'n besoek aan 'Paryse handelaars en private versamelaars, 'n verskeidenheid skilderye gereël om in die Grafton Galleries' in Mayfair uit te stal. Dit bevat 'n seleksie skilderye van Pablo Picasso, Henri Matisse, Paul Cézanne, Édouard Manet, Paul Gauguin, André Derain en Vincent Van Gogh. Soos die skrywer van Crisis of Brilliance (2009) het daarop gewys: "Alhoewel sommige van hierdie skilderye reeds twintig of selfs dertig jaar oud was - en vier van die vyf vernaamste kunstenaars wat dood was, was nuut vir die meeste Londenaars." Hierdie uitstalling het 'n duidelike indruk op die werk van verskeie Engelse kunstenaars gehad, waaronder Duncan Grant, Vanessa Bell en Spencer Gore.
Die kritikus vir Die Pall Mall Gazette beskryf die skilderye as die "uitset van 'n kranksinnige asiel". Robert Ross van Die Morning Post stem saam dat die "emosies van hierdie skilders ... nie van belang is nie, behalwe vir die patologiestudent en die spesialis in abnormaliteit". Hierdie opmerkings was veral kwetsend vir Fry, aangesien sy vrou onlangs toegewyd was aan 'n instelling wat aan skisofrenie ly. Paul Nash onthou dat hy Claude Phillips, die kunskritikus van Die Daily Telegraphby die vertrek van die uitstalling, "gooi sy katalogus op die drumpel van die Grafton Galleries neer en druk daarop."
Volgens Hermione Lee, die skrywer van Virginia Woolf (1996): "Diegene wat daaraan behoort (Bloomsbury Group) het gesê dat dit 'n figuur is, of dat dit te uiteenlopend is om kategoriseerbaar te wees. Die oorsprong van die term, soos van toepassing op 'n aantal eendersdenkende vriende wat in 'n 'n spesifieke gebied van Londen wat hoofsaaklik met kuns en politiek verband hou, word betwis. Dit lyk asof dit in 1910 as 'n grap begin is. "
In sy outobiografie, Weer begin (1964), Leonard Woolf, het voorgestel dat die Bloomsbury -groep eers begin het toe hy in 1911 in Bloomsbury aangekom het. "Op Maandag 3 Julie (1911), slegs drie weke nadat ek in Engeland aangekom het, het ek saam met Vanessa gaan eet en Clive Bell op Gordon Square. Ek was alleen saam met hulle tydens die ete, maar daarna het Virginia, Duncan Grant en Walter Lamb ingekom. " Woolf onthou dat die groep destyds uit Virginia Stephen, Vanessa Stephen, Adrian Stephen, Clive Bell, John Maynard Keynes, E. Forster, Lytton Strachey, Roger Fry, Desmond MacCarthy, Molly MacCarthy, Duncan Grant en die Saksiese Sydney-Turner bestaan ​​het.
In 1913 het Roger Fry saam met twee ander lede van die Bloomsbury-groep, Vanessa Bell en Duncan Grant, begin om die Omega Workshops in 1913 te vorm. Ander kunstenaars wat betrokke was, was Henri Gaudier-Brzeska, Percy Wyndham Lewis en Frederick Etchells. Fry se biograaf, Anne-Pascale Bruneau, het aangevoer dat: "Dit was 'n ideale platform vir eksperimentering in abstrakte ontwerp en vir kruisbestuiwing tussen beeldende en toegepaste kunste .... Ondanks 'n aantal opdragte vir interieurontwerp, die onderneming het die oorlogsjare moeilik oorleef en in 1919 gesluit.
Volgens Hermione Lee, die skrywer van Virginia Woolf (1996): "Diegene wat daaraan behoort (Bloomsbury Group) het gesê dat dit 'n figuur was, of dat dit te uiteenlopend was om kategoriseerbaar te wees. Dit lyk asof dit in 1910 as 'n grap gebruik is."
Philip Morrell en Ottoline Morrell het aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog Garsington Manor naby Oxford gekoop en dit het 'n toevlugsoord geword vir gewetensbeswaardes. Hulle het op die plaas van die eiendom gewerk om vervolging te vermy. Dit het ook 'n ontmoetingsplek vir die Bloomsbury Group geword. Gretchen Gerzina, die skrywer van 'N Lewe van Dora Carrington: 1893-1932 (1989) het aangevoer dat Dora Carrington, Barbara Hiles en Mary Hutchinson in 1915 lede van die "Bloomsbury Circle" geword het. Jane Hill, die skrywer van Die kuns van Dora Carrington (1994), dui daarop dat "Carrington se rol in Bloomsbury 'n satelliet was".
Carrington, as die vennoot van Lytton Strachey, het beslis baie tyd saam met die Bloomsbury Group deurgebring. Sy onthou later: '' Dit was 'n wonderlike kombinasie van die hoogste intelligensie en waardering vir letterkunde gekombineer met 'n skraal humor en geweldige liefde. lug. "
In 1917 het Lytton Strachey saam met Dora Carrington in Mill House, Tidmarsh, in Berkshire tuisgegaan. Julia Strachey was 'n gereelde besoeker aan die huis. In 1918 het Strachey en Carrington 'n verhouding met Ralph Partridge begin. Volgens sy biograaf, Stanford Patrick Rosenbaum, het hulle geskep: "'n Veelhoekige menage wat die verskillende sake van beide oorleef het sonder om die diepe liefde wat die res van hul lewens geduur het, te vernietig. Strachey se verhouding met Carrington was deels vaderlik; hy het haar 'n literêre opvoeding gegee terwyl sy die huishouding geskilder en bestuur het. Ralph Partridge ... het onontbeerlik geword vir Strachey, wat op hom verlief geraak het, en Carrington. " Carrington en Partridge, het albei lede van die Bloomsbury Group geword.
Vanessa Bell het saam met Duncan Grant en David Garnett gewoon, eers by Wissett Lodge in Suffolk, daarna in Charleston Farmhouse, naby Firle, waar hy tot aan die einde van die oorlog plaaswerk onderneem het. In 1918 het Bell die lewe geskenk aan Grant se kind, Angelica Garnett. Sy biograaf, Quentin Bell, het aangevoer: 'Ondanks verskillende homoseksuele getrouhede in die daaropvolgende jare, het Grant se verhouding met Vanessa Bell tot die einde toe bestaan; dit het hoofsaaklik 'n huishoudelike en kreatiewe unie geword; die twee kunstenaars skildery langs mekaar, dikwels in dieselfde ateljee, mekaar se pogings bewonder, maar ook kritiseer. "
Frances Marshall, wat later met Ralph Partridge getroud is, word ook lid van die Bloomsbury Group. Sy onthou later in haar outobiografie, Herinneringe (1981): "Hulle was nie 'n groep nie, maar 'n aantal baie verskillende individue wat sekere lewenshouding gehad het en toevallig vriende of geliefdes was. Om te sê dat hulle onkonvensioneel was, dui op doelbewuste oortreding van reëls; dit was eerder dat hulle was nogal nie geïnteresseerd in konvensies nie, maar passievol in idees. Oor die algemeen was dit linksgesind, ateïste, pasifiste in die Eerste Wêreldoorlog, liefhebbers van kuns en reis, ywerige lesers, Francofiele. Afgesien van die verskillende beroepe soos skryf, skildery Ekonomie, wat hulle met oorgawe nagestreef het, wat hulle die meeste geniet het, was praatjies - gepraat van elke beskrywing, van die mees abstrakte tot die mees skreeusnaakse en onheilspellende. "
Leonard Woolf, voer aan dat na die Eerste Wêreldoorlog nuwe figure soos Julian Bell, Quentin Bell, Angelica Garnett en David Garnett by die Bloomsbury -groep aangesluit het: "in die 1920's en 1930's het Old Bloomsbury vernou en uitgebrei tot 'n nuwer Bloomsbury, dit verloor sterf Lytton (Strachey) en Roger (Fry) en voeg by sy getalle Julian, Quentin en Angelica Bell en David (Bunny) Garnett. "
'N Lid van die Bloomsbury -groep, John Maynard Keynes, het Lydia Lopokova aan sy vriende voorgestel. Dit sluit Virgina Woolf, Leonard Woolf, Lytton Strachey, Vanessa Bell, Clive Bell en Duncan Grant in. Hulle het haar nie altyd welkom laat voel nie. Volgens Margot Fonteyn: "Toe Keynes aan die huwelik begin dink, was sommige van sy vriende vervul. Hulle was geneig om Lopokova voëlbrein te vind. In werklikheid was sy intelligent, wys en geestig, maar nie intellektueel nie ... Sy kunstig gebruik en doelbewus misbruik van Engels tot onverwags komiese en dikwels verregaande effek. Keynes was voortdurend geamuseerd en betower. "
Quentin Bell beweer dat Virginia Woolf van Lydia Lopokova hou. "Lydia as 'n vriendin, Lydia as 'n besoekende voël wat springend van takkie tot takkie spring, was Virginia baie aangenaam. Sy was mooi, hoogmoedig, 'n strokiesprent, 'n sjarmant en uiters goedgesind. In daardie gay, peripatiese hoedanigheid sy was heeltemal onberispelik. Maar hoe sou sy, sonder twee vaste idees om saam te vryf, nie die intellektuele gemak van Maynard Keynes se vriende, en inderdaad van Maynard self, kon vernietig nie? " Lytton Strachey beskryf haar as 'n 'halfweterige kanarie'.
Vanessa Bell, soos almal, was betower deur Lydia, totdat Keynes aangekondig het dat hy van plan is om met haar te trou. Vanessa het aan Keynes geskryf: 'Clive (Bell) sê dat hy dink dat dit onmoontlik is vir een van ons ... om 'n nuwe vrou of man in die bestaande kring in te bring ... Ons voel dat niemand in die soort intieme kan kom nie. die samelewing wat ons het sonder om dit te verander. " Michael Holroyd, die skrywer van Lytton Strachey (1994) het daarop gewys dat Duncan Grant, sy voormalige geliefde, goeie rede het om beswaar te maak teen die voorgestelde huwelik: "Miskien het Duncan Grant 'n verskoning gehad om die opkoms van 'n tweede groot liefde in Maynard se lewe te weerstaan, maar dit was die ander wat As Maynard se minnares het Lydia Bloomsbury iets kinderliks ​​en bisar bygevoeg - sy was 'n meer welkome besoeker as Clive se oormatige minnares Mary Hutchinson. Maar moenie met haar trou nie ... As hy dit gedoen het, sou Lydia haar prysgee Vanessa waarsku, word duur, en verveel hom gou vreeslik, maar wat Vanessa en die ander Charlestonians veral bedoel het, was Lydia se effek as Maynard se vrou op Bloomsbury self. Woon 'n kwartmyl van Charleston by Tilton House aan die rand van die South Downs, sou sy inkom en Vanessa skilder - en hierdie onderbrekings was altyd so verstrooid! "
Gretchen Gerzina maak die punt dat lede van die Bloomsbury -groep aan seksuele eksperimente deelgeneem het: "Mansfield was self biseksueel, maar daar is geen aanduiding dat hul verhouding fisies geword het nie. Mansfield het Carrington toegelaat om haar kommer oor haar seksualiteit uit te spreek sonder om haar noodwendig aan te moedig. Bloomsbury se seksuele verhoudings het grense oorgesteek Carrington in haar jeug was vasberade Maynard Keynes het verhoudings met mans gehad voordat hy op middeljarige leeftyd trou; Duncan Grant was, ondanks die geboorte van 'n kind met Vanessa Bell, hoofsaaklik homoseksueel en het 'n verhouding met David Garnett wat later met Duncan en Vanessa se dogter Angelica getroud is; Virginia en Leonard Woolf het 'n selibate huwelik gehad; Lytton was natuurlik homoseksueel en het steeds sake met mans gehad ondanks sy verhouding met Carrington. "
Diegene wat daaraan behoort (Bloomsbury Group) het gesê dat dit 'n figuur is, of dat dit te uiteenlopend is om in kategorieë te wees. Dit lyk asof dit in 1910 as 'n grap begin is.
Op Maandag 3 Julie (1911), net drie weke nadat ek in Engeland aangekom het, het ek saam met Vanessa en Clive Bell op Gordon Square gaan eet. Dit was, veronderstel ek, wat my betref, die begin van wat Bloomsbury genoem sou word.
Wat deur die buitewêreld 'Bloomsbury' genoem word, het nooit bestaan ​​in die vorm wat die buitewêreld dit gegee het nie. Want "Bloomsbury" is en word tans gebruik as 'n term - gewoonlik van misbruik - toegepas op 'n grootliks denkbeeldige groep mense met grootliks denkbeeldige voorwerpe en eienskappe. Ek was 'n lid van hierdie groep en ek was ook een van 'n klein aantal persone wat uiteindelik 'n groep vriende gevorm het wat in of om die distrik van Londen woon, wat regtens Bloomsbury genoem word. Die term Bloomsbury kan wettiglik op hierdie groep toegepas word en sal ook op hierdie bladsye toegepas word. Bloomsbury, in hierdie opsig, het nie in 1911 bestaan ​​toe ek van Ceylon teruggekeer het nie; dit het in die drie jaar 1912 tot 1914 ontstaan. Ons het self die term van onsself gebruik voordat dit deur die buitewêreld gebruik is, want in die 1920's en 1930's, toe ons eie jonger geslag grootword en trou en sommige van ons generasie reeds sterf, het ons van "Ou" gepraat Bloomsbury ", wat beteken die oorspronklike lede van ons groep vriende wat tussen 1911 en 1914 in of om Bloomsbury kom woon het.
Ou Bloomsbury bestaan ​​uit die volgende persone: Die drie Stephens: Vanessa, getroud met Clive Bell, Virginia, wat met Leonard Woolf getroud is, en Adrian, wat met Karin Costello getroud is; Lytton Strachey; Clive Bell; Leonard Woolf; Maynard Keynes; Duncan Grant; E. Forster (na wie in hierdie boek verwys sal word as Morgan Forster of Morgan); Saks Sydney Turner; Roger Fry. Desmond MacCarthy en sy vrou Molly, hoewel hulle eintlik in Chelsea gewoon het, word deur ons altyd as lede van Old Bloomsbury beskou. In die 1920's en 1930's, toe Old Bloomsbury vernou en vergroot tot 'n nuwer Bloomsbury, verloor dit Lytton en Roger deur die dood en voeg dit by Julian, Quentin en Angelica Bell en David (Bunny) Garnett, wat met Angelica getroud is.
Daar is baie sienings van Bloomsbury (of, om meer akkuraat te wees, die Bloomsbury -groep). Sommige argumenteer oor die lidmaatskap daarvan, ander oor die belangrikheid daarvan, ander oor die bestaan ​​daarvan. Die minste twyfelagtige ding wat gesê kan word, is dat dit, ongeag wat dit was, om die Stephen -susters, hul familielede en Cambridge -vriende draai. Die belangrikste bekommernisse was idees, kuns, musiek en letterkunde, en die belangrikste uitgangspunt was vryheid van uitdrukking, 'n nalatenskap van die feit dat verskeie van sy voorste ligte apostels was wat gedurende hierdie tydperk baie beïnvloed was deur die filosoof GE Moore en sy teorieë oor eerlikheid in persoonlike verhoudings. Bloomsbury was in die praktyk 'n baie bevryde groep en sommige (hoewel beslis nie almal nie) van die lede was homoseksuele. Hoewel verskeie van die groep - veral Virginia Woolf, Lytton Strachey en J. Keynes - werk van groot betekenis gelewer het, was dit waarskynlik die gesprek wat Bloomsbury die meeste onderskei het.
Carrington het later in 1915 haar "formele" toetrede tot die Bloomsbury -sirkel gemaak toe sy drie dae in die Asheham -huis naby Lewes deurgebring het saam met Barbara Hiles, Vanessa Bell, Duncan Grant, Lytton Strachey en Mary Hutchinson; hulle het die huis etlike dae by Virginia en Leonard Woolf geleen. Carrington vind dat hul weë baie anders is as sy: sy het laat in die oggend geslaap, was onskuldig in huishoudelike aangeleenthede en het onophoudelik geskinder. Op hul beurt vind hulle haar stewig en gretig; sy het elke dag ure voor hulle opgestaan ​​en lang wandelings oor die heuwels gegaan, rooi wange teruggekeer en opgewek om hulle nog in die bed te vind ....
Terwyl sy op die lang wandeling met Lytton Strachey was, het sy aan Barbara gesê, het hy skielik en onverklaarbaar gestop om haar vas te hou en te soen. Sy was verskrik; sy vind hom baie onaantreklik. Dit was inderdaad fisiese teenoorgesteldes: Lytton, dertien jaar ouer as haar, lank en maer met donker, slank hare, bril en 'n eienaardige stem; Carrington, 22 Toe sy terugkeer na die huis, vertel sy die ontstellende voorval aan Barbara, wat haar probeer gerusstel het. Lytton was 'n bekende homoseksueel, en Barbara het goed geweet (as Gertler dit nie gedoen het nie) die aard van sy aantrekkingskrag tot Mark. Carrington het blykbaar nie eens die betekenis van die woord "homoseksueel" verstaan ​​nie. Toe sy verlig was, was sy nog kwater en het gesweer om wraak te neem.
Soos die verhaal gaan, kruip sy laat die aand in Lytton se kamer met 'n skêr, gereed om die offensiewe baard af te sny. Net toe sy buk om die eerste snit te maak, gaan Lytton se aandete oop. Vanaf daardie oomblik, tot aan die einde van haar lewe, was sy absoluut verlief op hom.
Dit was baie gelukkiger as wat ek verwag het. Die huis was te midde van groot wilde afdraande, vier kilometer van Lewes af, omring deur 'n hoë heuwel aan weerskante met bome. Ons het in die kombuis gebly om te eet, aangesien daar geen bediendes was nie. So ek het Vanessa gehelp kook. Lytton is nogal nuuskierig ... Hulle het saans rum geslaan, wat goed was. Gister het ons 'n goeie wandeling gemaak oor geweldige hoë afdraande. Ek het saam met Lytton gestap ... Watter verraaiers is al hierdie mense! Hulle bespot Ottoline! selfs Mary Hutchinson lag saam met hulle vir die Cannans. Dit het my verbaas. Ek dink dit is 'n dier van hulle om Ottoline se vriendelikheid te geniet en dan vir haar te lag.
Duncan Grant was daar wat die mooiste van hulle was en Strachey met sy geel gesig en baard. Ugh! ... Ons het in die kombuis gewoon en daar gekook en geëet ... Almal sonder tafelmaniere. Die vaagste kookkuns is onder die indruk. Duncan het ernstig die oorblyfsels van melkpoeding in die voorraadpot gesit ... Watter poseurs is dit regtig!
Carrington het die naweek gekom. Sy is die maklikste van besoekers, aangesien sy nooit ophou om dinge te doen nie - pomp, skelm of loop. Ek vermoed dat 'n doel daarvan opsetlike aktiwiteite is, sodat sy nie sou verveel nie; maar dit het sy voordele. Nadat sy hier rondgedwaal het, het sy na Charleston gestroom ... Sy het vanoggend weer weggetrek om die boks van Lytton te pak of vir hom 'n haarborsel te koop in Londen - 'n stewige figuur, geklee in 'n gedrukte rok, gemaak volgens die patroon van een in 'n John prentjie, 'n dik goue rooi hare, en 'n vet besliste gesiggie met starende helderblou oë. Die geheel mis net, maar mis beslis wat vulgariteit kan wees. Dit lyk asof sy 'n kunstenaar is - blykbaar, sê ek, want in ons kring is die stroom genoeg om mense met geen kuns meer as Barbara in die rigting te vee nie. Tog dink ek Carrington sorg werklik daarvoor, deels vanweë haar manier van kyk na prente.
Hulle (Dora Carrington en Lytton Strachey) se fisiese verhoudings, het hulle selfs probeer ... Seks gaan nie tussen hulle werk nie, en in 'n brief aan Lytton in 1917 beskryf Carrington grappenderwys hoe: 'Ure voor die glas spandeer is gisteraand die slotte vasgemaak en myself probeer oortuig dat twee wange soos koolraap bo -op 'n skoffel soortgelyk was aan 'n baie goed gevoede jeug van sestien. "
Carrington was klein, 'n paar koppe korter as Lytton en het 'n eienaardige manier van aantrek. Lytton was bohemies en uitgeteer. Beide saam en afsonderlik word hulle in die straat aangestaar. Carrington se hare het vyandige geskreeu gelok en Lytton se modieuse baard het 'bokke' veroorsaak.
Hulle was ongetwyfeld 'n nuuskierige paartjie, maar die punt was, en is, daar is 'baie baie soorte liefde' en Carrington en Lytton het 'n soort gevind wat hulle pas. Hulle was albei beeldbreker en opkomende geeste wat elkeen op hul manier gehelp het om die ouderdom waarin hulle geleef het, te vorm.
Regtig, hulle vriende was ontsteld. Hulle het gedink die wedstryd was ondeurdag en Virginia sou later 'n grap maak met haar suster Vanessa van 'n aand by Tidmarsh Mill toe Carrington en Lytton rustig terugtrek, "skynbaar om saam te werk", maar daar word gevind dat hulle hardop uit Macaulay voorlees. En as Lytton Carrington hoegenaamd 'n slegte diens gedoen het, was dit nie deur haar nie genoegsaam lief te hê nie, maar deur op daardie stadium nie die moed te hê om aan sy oudste vriende te erken hoe belangrik sy vir hom was nie.
Hierdie vriende, van wie die meeste mekaar van universiteitstyd in Cambridge geken het, het bekend gestaan ​​as die Bloomsbury Group, oftewel Bloomsberries, soos Molly MacCarthy hulle die bynaam gegee het. Hulle het aanhou vergader in Thoby Stephen se huis op Gordon Square en het Thoby se susters, Vanessa en Virginia, ingesluit.
Baie jare later, in haar dagboek, wonder Carrington oor die 'wese' van Bloomsbury en kom tot die gevolgtrekking: 'Dit was 'n wonderlike kombinasie van die hoogste intelligensie en waardering van literatuur gekombineer met 'n maer humor en geweldige liefde. Hulle het dit terug en terug vir mekaar gegee soos pendelaars, net die vlieënde het vermeerder namate hulle in die lug vlieg. "Maar hulle was in die geheel Lytton se vriende en Carrington se rol in Bloomsbury was 'n satelliet. soos Bloomsbury gedoen het en haar makkers kom uit die Slade; hulle het verkies om rondom die grense van Hampshire-Wiltshire te woon en het hul ateljees in Chelsea gehad, terwyl die Bloomsbury-groep in Sussex en Bloomsbury gewoon het.
Hulle was nie 'n groep nie, maar 'n aantal baie verskillende individue wat sekere lewenshouding gehad het en toevallig vriende of geliefdes was. Afgesien van die verskillende beroepe, soos skryf, skildery, ekonomie, wat hulle met oorgawe beoefen het, was dit die lekkerste om te praat - praat oor elke beskrywing, van die mees abstrakte tot die snaaksste en onheilspellendste.
Carrington het geweet van Gertler se homofobie (heel waarskynlik aangemoedig deur haar groeiende vriendskap met Strachey en deur Gertler se vriendskap met DH Lawrence, 'n berugte homofobie), en hierdie brief dui op haar ontluikende erkenning van haar eie biseksualiteit sowel as 'n pleidooi vir 'n neutrale en allesomvattende androginie. Mansfield was self biseksueel, maar daar is geen aanduiding dat hul verhouding fisies geword het nie. Mansfield het Carrington toegelaat om haar kommer oor haar seksualiteit uit te spreek sonder om haar noodwendig aan te moedig om dit uit te voer. Ander in Bloomsbury het hierdie aspek van Carrington blykbaar herken, twaalf jaar nadat Carrington naak voorgestel het en 'n standbeeld gesimuleer het vir 'n foto in Garsington, het Vanessa Bell 'n paneel getiteld Bacchanale geskilder, met 'n figuur wat op 'n verstommende manier gelyk was met 'n belangrike uitsondering: die figuur is duidelik 'n hermafrodiet. Maynard Keynes het verhoudings met mans gehad voordat hy op middeljarige ouderdom getrou het; Duncan Grant was, ondanks die geboorte van 'n kind by Vanessa Bell, hoofsaaklik homoseksueel en het 'n verhouding gehad met David Garnett wat later met Duncan en Vanessa se dogter Angelica getrou het; Virginia en Leonard Woolf het 'n selibate huwelik gehad; Lytton was natuurlik homoseksueel en het steeds sake met mans gehad ondanks sy verhouding met Carrington.
Bloomsbury Groep Intellektuele wat mekaar ontmoet het in Bloomsbury, Londen, van c.1907. Hulle sluit die kunskritici Roger Fry en Clive Bell -romanskrywers E. M. Forster en Virginia Woolf, haar man Leonard Woolf, 'n uitgewersekonoom John Maynard Keynes en biograaf Lytton Strachey in. Die houding van die groep is beïnvloed deur die empiristiese filosoof G. E. Moore, en is saamgevat in sy verklaring: Die rasionele uiteindelike einde van menslike vooruitgang bestaan ​​uit die plesier van menslike omgang en die genot van pragtige voorwerpe. "
Omdat elke styl sy eie opmaak nuanses het wat mettertyd ontwikkel en nie alle inligting beskikbaar is vir elke verwysingsinskrywing of artikel nie, kan Encyclopedia.com nie elke aanhaling wat dit genereer, waarborg nie. Daarom is dit die beste om Encyclopedia.com-aanhalings as vertrekpunt te gebruik voordat u die styl nagaan aan die vereistes van u skool of publikasie en die mees onlangse inligting wat op hierdie webwerwe beskikbaar is:
Die Chicago Manual of Style
Amerikaanse sielkundige vereniging
Die meeste aanlynverwysings en artikels het nie bladsynommers nie. Daarom is hierdie inligting vir die meeste Encyclopedia.com -inhoud nie beskikbaar nie. Die datum van herwinning is egter dikwels belangrik. Verwys na die konvensie van elke styl oor die beste manier om bladsynommers en ophaaldatums te formateer.
Benewens die MLA-, Chicago- en APA -style, het u skool, universiteit, publikasie of instelling moontlik sy eie vereistes vir aanhalings. Verwys dus na die riglyne wanneer u u bibliografie of lys van werke redigeer.
Die Bloomsbury Artists -kunswerke
Hierdie reeks muurskilderye, wat in gebruik geneem en geïnstalleer is in die kantine van Borough Polytechnic in Londen, is 'n belangrike voorbeeld van die Bloomsburys se gesamentlike filosofie in die praktyk. Die figure in die verskillende panele word destyds lewendig en verstommend modern uitgebeeld, wat deelneem aan besondere kontemporêre ontspanningsaktiwiteite, soos swem in die Serpentine Lake in Londen en voetbal speel in die stad Hyde Park.
Die projek is bedink en gelei deur Roger Fry, hoewel hy losbandig was in die benadering om dit te lei. Hy maak staat op die tema van die muurskilderye, 'London on Holiday', 'n gedeelde palet en 'n begrip dat alle kunstenaars 'n buitelyn sou skilder met 'n styl geïnspireer deur die Bisantynse mosaïek om individuele gedeeltes 'n samehangende gevoel te gee. Die belangrikheid van die projek lê in die demokratiese onderwerp en omgewing daarvan - dit word nou beskou as 'n sleutelwerk in die geskiedenis van openbare kuns, wat teen 'n lae koste en in 'n universiteitsrestaurant eerder as 'n groot museum of galery besef is.
Die muurskilderye is oor die algemeen baie goed ontvang deur die pers en die publiek, hoewel daar 'n paar klagtes was dat hul onderwerp 'n korrupte invloed op die studente van die kollege kan bewys. Die kunskritikus van die London Evening Standard noem hulle 'die belangrikste artistieke gebeurtenis van 1911', terwyl die Londense Times-koerant dit ook prys, en moedig lesers aan om die radikale, postimpressionistiese benadering daarvan te aanvaar en te verlustig: 'Moenie jouself afvra soos jy nie kyk daarna, of dit nou heeltemal lyk soos die Serpentine of enige baders wat jy al ooit gesien het, 'het hulle geskryf. 'Dit is nie, en is nie bedoel om te wees nie. Maar as u geen illusie eis nie, sal u agterkom dat dit u 'n buitengewoon skerp gevoel gee van die plesier van swem. Dit werk eintlik op jou soos poësie of musiek. '
Die projek is op 'n beperkte begroting van £ 100 uitgevoer, wat beteken dat die muurskilderye in olie op seilpanele geverf is in plaas van direk op die mure - 'n besluit wat uiteindelik tot die behoud daarvan gelei het toe die gebou van die Polytechnic in die dertigerjare van eienaarskap verander het.
Olie op doek - The Tate Museum
Candleshade -ontwerpe vir die Omega -werkswinkels
Hierdie ontwerp vir 'n stel kersskakerings was een van die vroegste wat vir die Omega Workshops vervaardig is - die gesamentlike inisiatief vir dekoratiewe kuns wat deur Bloomsbury gelei is, wat Roger Fry in 1913 bedink het. Met radikale, sterk afgetrapte vorms en vet kleure wat die tegnieke weerspieël en idees van die post-impressioniste, hierdie ontwerpe is argetipies Omega. In teenstelling met vorige, vergelykbare skemas wat die grens tussen kuns en ontwerp - die bekendste beweging van William Morris's Arts and Crafts uit die laat 19de eeu - vervaag het, was Fry vasbeslote dat Omega -kunswerke bloot op estetiese verdienste fokus, eerder as om politiek te maak of sosiale punte.
Wyndham Lewis, 'n produktiewe skilder, romanskrywer en kritikus, was 'n belangrike - alhoewel kort - vroeë medewerker van die Bloomsbury Group. Hy het drie olieverfskilderye op Fry se tweede Post-Impressionistiese uitstalling van 1912 uitgestal en verskeie gewilde ontwerpe vir Omega vervaardig, maar hy het 'n dramatiese en hoë profiel met Fry en Clive Bell in 1913 gehad. Hy het daarna 'n mededingende dekoratiewe werkswinkel, die Rebel, begin Art Center, en die kortstondige, maar baie invloedryke Vortisistiese beweging, word beskou as die eerste werklik avant-garde kunsbeweging in die Verenigde Koninkryk. Die Voortrekkers het uitdruklik in opstand gekom teen wat hulle as die gruwelik burgerlike Bloomsbury -kunstenaars in die besonder beskou het - Lewis het hulle bespottend beskryf as 'Fitzroy tinkers'. Hy het besondere toorn vir Fry (wat hy '' '' '' '' '' '' '' '' '' '', '' en '' '' '' '' '' '', '' sê) Hierdie stryd met die hele Bloomsbury -groep sou uiteindelik dekades lank duur - in 1930, Lewis spreek sy voortdurende minagting uit vir die literêre en artistieke toonsetting van Londen in 'n bytende satiriese roman, Die ape van God.
Rivier Met Populiere
In Rivier Met Populiere, Roger Fry skilder die uitsig vanaf 'n brug in die dorp Angles sur l'Anglin in Poitiers, Frankryk, met vet, eenvormig soliede blokke kleur om elke element van die toneel, insluitend die water en bewolkte lug, voor te stel. Fry is geïnspireer deur die werk van die ikoniese Post-Impressionist Paul Cézanne toe hy die stuk geskep het, hoewel die geboorte van sy belangstelling in die Franse skilder ongelukkig saamgeval het met Cézanne se dood in 1906.
By die tyd Rivier Met Populiere wat in 1912 voltooi is, werk Fry al 'n paar jaar volgens sy eie estetiese teorie gebaseer op Cézanne se metodologie - met sorgvuldige kwashale om 'n beeld te 'konstrueer' eerder as om dit net 'te verf'. Sy teorie van betekenisvolle vorm, wat deur die ander Bloomsbury -kunstenaars entoesiasties omhels is, beklemtoon ook die belangrikheid van vorm (waarmee hy 'n aangename kombinasie van lyn, kleur en algehele komposisie bedoel) om 'n emosionele reaksie in die kyker - 'n idee wat hier ryklik gedemonstreer word.
Vanuit 'n kontemporêre perspektief hou Fry se individuele kunswerke meer simbolies as artistieke betekenis. Hy word algemeen erken as 'n swakker kunstenaar as byvoorbeeld Vanessa Bell, wie se abstrakte skilderye uit dieselfde tyd nou algemeen as revolusionêr beskou word. Sy belangrikste bydraes tot die Bloomsbury -groep was as teoretikus en kurator (hy was kurator van Europese skilderkuns by MOMA in New York tussen 1906 - 10), maar sy eksperimente met post -impressionistiese tegnieke was 'n belangrike demonstrasie van sy belangrike teorieë wat tot artistieke lewe.
Olieverf op hout - The Tate Museum
Die groot meisie
Kunstenaar: Frederick Etchells
Hierdie aggressiewe ekspressiewe portret deur die vroeë Bloomsbury -lid Frederick Etchells is eintlik nie 'n portret van 'n individuele vrou nie, maar 'n kombinasie van die suster van die kunstenaar, Jessie Etchells, en Madge Pulsford, 'n vriend van die groep. Etchells wou fokus op vorm, lyn en bui eerder as om 'n tradisionele portret van 'n enkele oppasser te maak. Die sterk buitelyne van die figuur, stoel en kussings is almal ongemaklik en doelbewus rof geverf, terwyl die hele skildery gevul is met swaar kolletjies in die puntillistiese styl.
Etchells, 'n opgeleide argitek sowel as 'n kunstenaar, was bevriend met Europese ligte soos Braque, Picasso en Modigliani, en Die groot Meisie voel beslis beïnvloed deur die werk van hierdie Europese skilders. Its palette of soft pastels, for example, is typically Fauvist, while his stylized depiction of his subject is reminiscent of Modigliani as well as bearing a strong resemblance to the work of fellow Bloomsbury, Duncan Grant. Etchells was distinctive among the Bloomsberries for his unabashedly eccentric, even anarchic sensibility. Also a member of the Omega Works, he joined the rebellious and militant Vorticist movement soon after he completed this work, after eventually tiring of what he saw as the overly genteel Bloomsbury ethos.
Both Bell and Duncan Grant (who painted Omega Paper Flowers On The Mantelpiece at the same time as Bell painted this) entirely prioritized the visual power of their work - its surface, use of color, and texture - over any conceptual concerns. They both explicitly rejected the idea that their paintings should be oor something, unlike other modernist painters of the era who wanted their work to speak about big societal issues of the day. It was a revolutionary approach that Bell pursued enthusiastically in the years leading up to WWI - widely regarded as her most exciting period - in which she produced a series of radical experiments in form, color and abstraction. Yet her distinctive take on Post-Impressionism has only been properly recognized in the 21 st century, almost 100 years later.
Virginia Woolf and her sister, Vanessa Bell, also played fundamental roles in the development of each other's work and ideas. In 1930, Woolf wrote the catalogue essay for Bell's exhibition at a gallery in Mayfair, London. She opened the piece with the line "That a woman should hold a show of pictures in Bond Street. is not usual', and went on to challenge the limits imposed on creative women of the time by a conservative society that expected them to be subservient and domesticated. She was especially struck by London art schools banning female students from the life modelling room 'on moral grounds' - mentioning the issue in her catalogue essay served to emphasize her sister's radicalism in painting so many nude subjects. Bell's experimental methods of representing individuals through portraiture also helped push Woolf to reimagine new ways to represent individuals in her novels, a feat she achieved in pioneering works such as To The Lighthouse (1927) and The Waves (1931).
The heady atmosphere of openness, experiment and intellect produced some of the most significant statements in English modernism: from Strachey&rsquos Eminent Victorians and Keynes&rsquos Ekonomiese gevolge van die vrede, to Virginia Woolf&rsquos Mrs Dalloway and Vanessa Bell and Duncan Grant&rsquos paintings.