1 & 2 Korintiërs • FaithEquip
1 & 2 Korintiërs
Tydens sy tweede sendingreis, in omtrent 51 n.C., beweeg Paulus vanaf Athene na Korinte (vgl. Tenney 1985:291). Gedurende die volgende 18 maande stig en vestig Paulus ŉ plaaslike kerk in Korinte (Handelinge 18:1-11). Die stad Korinte is ŉ land-brug wat Noord en Suid Griekeland met mekaar verbind. Dit lok handel, welvaart, reisigers, maar ook immoraliteit (Bailey & Constable 1999:294). Korinte was bekend vir haar heidense godsdienste en gepaardgaande ontugtige praktyke. Fee (aangehaal deur Constable 2017:2; eie vertaling) sê dat “Paulus se Korinte was die New York, Los Angeles en Las Vegas van die antieke wêreld”.
Agtergrond, oorspronklike gehoor en datum
Tenney (1985:289; eie vertaling) meen die apostel Paulus was diep geraak deur die “minagtende onverskilligheid” wat hy in Athene teëgekom het (vgl. Handelinge 17:15-34) — dit kon veroorsaak het dat Paulus “sy hele apologetiese prosedure heroorweeg het”. In Korinte, kom Paulus “in swakheid en in vrees en in veel bewing” (Handelinge 18:1) en sy prediking was nie “in oorredende woorde van menslike wysheid nie, maar in die betoning van gees en krag, sodat julle geloof nie in wysheid van mense sou bestaan nie, maar in die krag van God “(1 Korintiërs 2:3-5).
1 en 2 Korintiërs is briewe met ŉ interessante geskiedenis. Tydens sy derde sendingreis, in omtrent 53-56 n.C., gebruik Paulus die stad Efese as ŉ basis vir sendingbedrywighede (Bailey & Constable 1999:293). Terwyl hy in Efese was hoor Paulus van onsedelikheid in die kerk in Korinte. Hy het aan hulle geskryf, maar ons het nie hierdie brief nie (1 Korintiërs 5:9). Toe skryf die Korintiërs terug en vra vir Paulus verskeie vrae. As gevolg van skeuringe in die gemeente (1:10-12) en om hulle vrae te beantwoord (vgl. 1 Korintiërs 7:1; 8:1; [11:2]; 12:1; [15:1]; 16:1, 17), skryf Paulus wat ons vandag as 1 Korintiërs ken. Hierdie brief is in 54-55 n.C. in Efese geskryf en vandaar na Korinte gestuur (Lowery 1984:506). Wat het toe gebeur?
Alhoewel sommige probleme waarna 1 Korintiërs verwys aangespreek is (vgl. 2 Korintiërs 2:5-11), het ander probleme voortgeduur, veral aanvalle op Paulus se apostoliese gesag en bediening (2 Korintiërs 10:1-13:10). Paulus het Efese toe kortliks verlaat en na Korinte gegaan vir ŉ “droewige besoek” (2 Korintiërs 1:15; 2:1; 12:14; 13:1-2). Terug in Efese skryf Paulus ŉ derde brief aan die Korintiërs en stuur dit met Titus en nog ŉ broer (2 Korintiërs 2:3-4; 7:6-8; 12:18). Hierdie “ernstige brief” is egter, soos ook die heel eerste brief wat aan die Korintiërs geskryf is, verlore. Duidelik wou God nie hierdie twee verlore briewe in die Bybelse kanon hê nie.
Terwyl Paulus nog in Efese was het ŉ opstand van silwersmede ontstaan en Paulus het na Macedonië gevlug en uiteindelik in Troas beland (Handelinge 19:23-20:1). Paulus was bekommerd oor Titus (2 Korintiërs 2:12-13), maar toe hulle weer ontmoet het, het Titus vir Paulus ŉ bemoedigende verslag gegee (2 Korintiërs 7:6-16). Vanuit Macedónië skryf Paulus die brief wat ons as 2 Korintiërs ken. Dit is opgevolg deur Paulus se derde besoek aan die Korintiërs gedurende die winter van 56-57 n.C. (Lowery 1983:506).
Die struktuur van 1 Korintiërs word tot ŉ mate bepaal deur die onenigheid (1:10-12) en vrae wat die gelowiges in Korinte vir Paulus gevra het oor onderwerpe soos die huwelik (hfsk 7), Christelike vryheid met betrekking tot heidense godsdienste (8:1-11:1) of Christelike aanbidding (11:2-14: 40). Raad oor die opstanding (15:1-58) en insameling vir die armes is ook gevra (16:1-4).
Hierdie uiteensetting kan vir 1 Korintiërs voorgestel word:
Verdeeldheid in die kerk (1:10-4:21)
Wanorde in die kerk (5:1-6:20)
Vrae vir Paulus gevra (7:1-16:12)
2 Korintiërs kan só ingedeel word:
ŉ Verdediging van Paulus se apostoliese bediening (1:12-7:16)
Insameling vir die arm heiliges in Jerusalem (8:1-9:15)
ŉ Verdediging van Paulus se apostoliese gesag (10:1-13:10)
Inhoud en gevolgtrekking
Waaroor gaan hierdie twee briewe? 1 Korintiërs is geskryf om “posisionele heiligmaking prakties te maak” (Lowery 1983:506), om die Korintiërs te leer “wat dit beteken om geestelik te wees” (Bailey & Constable 1999:294) of om lering te verskaf oor die “kruis en sy sosiale toepassings” (Findlay, aangehaal deur Tenney 1985:298). Miskien soos die geval ook vandag is (?) was die gelowiges in Korinte trots, self-gesentreerd en maklik deur die gees van hierdie wêreld beïnvloed. Volgens Lowery (1983:551; eie vertaling) was die Korintiërs “maklik beïndruk deur eksterne eienskappe soos welsprekendheid en voortreflike menslike wysheid (1 Kor. 2) en skouspelagtige gawes soos tale (1 Kor. 12-14). Hulle het nie deur die geloof gewandel nie, maar eerder na wat hulle kon sien (2 Kor. 5: 7)…”
Hoewel hierdie gelowiges vleeslik was (1 Korintiërs 3:1-3) en nie ten volle voor die kruis van Christus en God se gesag gebuig het nie, is God steeds lief vir hulle. Tenney (1985:299; eie vertaling) wys daarop dat elke “probleem word met ŉ geestelike beginsel aangespreek eerder as deur ŉ sielkundige salfie. Vir verdeeldheid word geestelike volwassenheid aanbeveel (3:1-9); vir hoerery word kerklike tug aanbeveel totdat die oortreder berou toon en dan herstel kan word (5:1-5); vir hofgedinge word arbitrasie binne die Christelike gemeenskap aanbeveel (6:1-6), [ensovoorts]”. Dit is in 1 Korintiërs dat ons ŉ uiteensetting van die geestelike gawes vind met die hoofstuk oor liefde tussen-in (12:1-14:40); ons vind in hierdie boek die lering oor die opstanding asook ander unieke Skrifgedeeltes.
In 2 Korintiërs verdedig Paulus “die egtheid van sy aposteliese boodskap en bediening” (Lowery 1983:552; eie vertaling). Of Paulus se vyande ongelowiges of misleide gelowiges was, in ieder geval het hulle verwoesting in Korinte gesaai. Paulus se persoonlike en informele reaksie hierop toon sy pastor-hart vir sy rustelose kudde (2 Korintiërs 2:4; 6:11-12).
Beide briewe wys egter bo alles God se liefde vir gelowiges, of hulle nou in Korinte, New York, Los Angeles of selfs in Las Vegas is (vgl. 1 Korintiërs 13).
← Lees Romeine Lees Galásiërs →