AFRIKAANSE OPSOMMING: Die dokumentêre kredietbrief is een van die belangrikste betalingsmetodes wat in die internasionale handel aangewend word. Hierdie buigbare middel kan 'n verskeidenheid van vorms aanneem. In sy eenvoudigste vorm is dit 'n onderneming deur 'n bank wat op aansoek van 'n koper-invoerder (die bank se kliënt) aan die verkoper-uitvoerder (die begunstigde) gegee word. Dit het twee essensiele eienskappe: (i) die onderneming van die bank om die begunstigde te betaal is onafhanklik van die koopkontrak sowel as die kontrak tussen die bank en sy klient; en (ii) die bank sal slegs betaal teen lewering van die presiese dokumente vereis in die kredietbrief. In Hoofstuk Een word die verskillende verhoudinge tussen die partye betrokke teen hierdie agtergrond bespreek asook die verskillende tipes kredietbriewe. Dokumentere kredietbriewe is relatief gesproke moderne instrumente. Moontlike historiese oorspronge word kortliks in Hoofstuk Twee verken. Kredietbriewe word bykans sonder uitsondering aangevra en uitgereik onderworpe aan die Uniform Customs and Practice for Documentary Credits (die UCP). Die UCP is 'n stel reels wat deur die Internasionale Kamer van Koophandel opgestel is. Die moderne geskiedenis van kredietbriewe soos in die ontwikkeling van die UCP weerspieel, is die hoofonderwerp van Hoofstuk Drie. In Hoofstuk Vier word die regsaard van die UCP vanuit die perspektief van die regstelsels baseer op die ius civile, die common-law stelsels en die Suid-Afrikaanse reg beskou. In Hoofstuk Vyf word op die regsaard van die verhouding tussen die bank en die begunstigde gefokus. Die aangeleentheid word benader vanuit 'n ius civile (veral Duitse en Nederlandse) perspektief, 'n common-law (veral Engelse en Amerikaanse) perspektief, asook 'n Suid-Afrikaanse perspektief. Besondere aandag word verleen aan die vermoe (of onvermoe) van die tradisionele kontraktereg in die verskillende jurisdiksies om 'n teoretiese grondslag daar te stel vir: (i) die onafhanklikheid van die bank se verpligting; en (ii) die onherroepbaarheid van die bank se betalingsonderneming. Daar word tot die gevolgtrekking geraak dat die Suid-Afrikaanse kontraktereg wel in staat is om 'n bevredigende basis vir die verhouding in die algemeen, en hierdie twee aangeleenthede in die besonder, daar te stel. In die laaste hoofstuk word aandag geskenk aan die verwere wat 'n bank teenoor die begunstigde se aanspraak kan opper, asook aan die moontlikheid dat die bank by wyse van interdik belet kan word om die begunstigde te betaal. Verwante aangeleenthede soos interdikte in securitatem debiti en beslagleggings in die konteks van kredietbriewe word ook bygehaal. Hierdie aangeleenthede word eweneens vanuit 'n ius civile, common-law, en Suid-Afrikaanse perspektief benader. Die ondersoek lei tot die gevolgtrekking dat die Suid-Afrikaanse reg breedweg beskou in harmonie is met ander stelsels en dat ons howe die integriteit van kredietbriewe tot dusver suksesvol beskerm het.