“Vir die eerste keer is my en Jomar se lewensritme, wat nog altyd gelukkig was, ietwat versteur. ’n Miskraam het byna nie ‘ingepas’ by ons lewe nie. Mikroskoop-objektiewe word in die rel ontwerp om parfokaal te wees, wat beteken dat die voorwerp in fokus bly al beweeg 地 mens van een lens na die ander. 地 Mens sal dikwels drie of vier objektiewe lense aan 地 mikroskoop vind. Alles in ag geneem, tree daar nogal ‘n promoverende strewe uit die verf aangaande Vos se digterskap. ‘n Fisiese uiting van laasgenoemde is die feit dat al Vos se bundels sedert Die afdruk van ons hande, ook die bundels vertalings, aantreklik uitgegee is in hardeband - ‘n voorreg wat al lank nie meer selfs internasionaal bekende Afrikaanse digters, soos Breyten Breytenbach en Antjie Krog, beskore is nie. In bekende gedigte soos “Ek wou my ganse digkuns waag” (uit “Onrus”) en “o Die pyn-gedagte” (“Onheil”) wend die spreker hom tot God, maar opvallend genoeg eindig beide hierdie gedigte slegs met die mededeling van sy pyn aan God, sonder ’n egte consolatio. Klaarblyklik is sy enigste troos dat God weet wat hy deurmaak, soos hy ook skryf in die slotreëls van “Ek wou my ganse digkuns waag”: