Peter Veldsman kos-blog: Blondines, Mosambiek en meer
JY LEES NOU Peter Veldsman kos-blog: Blondines, Mosambiek en meer
Lees wat hy oor blondines, Mosambiek en Marlene van der Westhuizen se nuwe kookboek in die nuutste inskrywing van sy blog te sê het.
Die eerste blog het my stoutste verwagtinge oortref! Sestien jaar het verloop sedert ek kosredakteur by SARIE was. Ná so 'n lang tyd het ek gedink die mense het al van my vergeet. Die spreekwoord lui tog uit die oog, uit die hart. En toe laat julle van julle hoor! Heelwat mense het my uitnodiging vir 'n geselsie hier by my restaurant aanvaar en kom kuier. Daar was selfs versoeke vir resepte en nostalgiese herinneringe. Baie dankie.
Marlene se nuwe boek
Marlene van der Westhuizen het my gevra om die bekendstellingstoespraak by die verskyning van haar eerste boek, Delectable, te lewer. Twee jaar gelede het ek by dié geleentheid gesê dat sy 'n onmiskenbare eie styl het. Toe vra sy my weer om die mense toe te spreek vir haar tweede boek, Sumptuous. Die boek bevestig die verdieping in haar styl en tog is dit gemakliker en, o, so mooi!!! Gerda Genis se foto's dra daartoe op verkwiklike wyse by. Die boek neem jou op 'n Franse reis na die hinterland van Frankryk, na die suidpunt van die Kaap en eindig met 'n Bolandse draai. Maklike resepte, sonder opsmuk.
Terwyl ek besig was om hierdie te tik, sit twee blondines in Emily's. Hulle het die sop, waaroor ek in die vorige blog geskryf het, bestel. Die een proe aan die ander een se sop en verklaar: "Joune smaak nes myne." Het sy dan gedink iets wat uit dieselfde pot kom, gaan anders smaak?!
Op pad noorde toe
Die voortbestaan van ballet in Johannesburg is in die weegskaal. Die regering wil nie finansiëel bydra nie. Toe besluit Arnold Tanzer om iets aan die saak te doen. Hy vra twee Kaapse sjefs, Ruben van Franschhoek en Emily's se Johan, om hand by te sit en 'n ete vir 500 mense te kook. Teen R2 000 per kop sodat die balletmense 'n volle miljoen kan kry. Ek tree op as Johan se assistent en vertrek douvoordag die volgende oggend om teen tien uur die dames van Middelburg toe te spreek.
Verlede week was ek Mosambiek toe. Vir Adelaide en Mark se troue. En wat 'n avontuur was dit nie. Deur sandvelde en voetpaadjies tot Kosibaai se wildekus en 'n swemmery met dolfyne (ek het uitgesit!) tot die huweliksbevestiging op die strand. Maar so amper-amper het dit nie gebeur nie. Adelaide hou daarvan om dinge op groot skaal te doen. So pak sy 'n reuse-vervoerwa met stoele, eetgerei, silwer, blomme, geskenke vir die gaste, selfs spesiaalontwerpte handdoeke vir die gastekamers, en haar trourok. Deeskant Colesberg is die vragmoter in 'n ongeluk en alles brand uit. Twee dae voor die troue met allerlei BBP's. Haar ma sit hand by en die twee verken Durban, huur die nodige en sorg dat alles piekfyn verloop. Dit wil gedoen wees. Amper vergeet ek: 'n Kaapse modeontwerper moes dag en nag werk om 'n nuwe trourok binne 24 uur te maak en dié moes 'n vriendin saambring. Met trourok en al sit die vriendin (Jenny Morris) toe in 'n verkeersknoop (paaie uit die Kaapse middestad was vir ses ure gesluit) en kan nie by die lughawe uitkom nie. Jenny hou kop en ná meer as 'n uur se slakkegang van die Tuine tot by die Waterfront huur sy die plesiervlug-helikopter om haar lughawe toe te vlieg! Adelaide was 'n stralende bruid.
Kos wat vertroos
Dit is nou maar eenmaal so: Daar is kos en dan is daar kos wat draaie met jou loop. Ria Olivier het my daaraan herinner. (Sien haar kommentaar op die eerste blog). Sy praat van my resep vir kerriesult.
Die rotte op die solder
Ek moet eers Ladismith toe vir my ma se verjaardag. Ná 'n eeu is die ou girl nog op en soms wakker. Sal volgende keer die sensasionele einde van die storie met julle deel! Tot dan, groete van my af en onthou: Julle is altyd welkom by Emily's in die Kloktoring. Kom kuier op 'n Saterdag laatmiddag.