HY IS DIE KENNER VAN ALLE HARTE - Afrikanervolksparty
Gepubliseer op 20 Maart 2016 | Geskryf deur Hannes Ollewagen | | | Trefslae: 1173
Handelinge 4:32 – 5:16
“Toe sê Petrus: Ananías, waarom het die Satan jou hart vervul om vir die Heilige Gees te lieg en van die prys van die grond agter te hou?” (5:3).
Ons lees in die gedeelte waar hierdie gelowiges eendragtig besluit het om hul besittings op daardie stadium te verkoop en na behoefte onder mekaar te verdeel omdat hulle gelyke sorg vir mekaar gedra het. Hierdie gelowiges het mekaar se geestelike welstand, maar ook die stoflike behoeftes van elkeen op die hart gedra.
‘n Mens kan verseker wees dat daar groot bewondering was vir diegene wat bereid was om groot opofferings te maak i.t.v. hul besittings a.g.v. hul toegewydheid in hul diensbaarheid aan God. Dit is egter duidelik dat Ananías en Saffíra ook graag bewonder wou word, maar hul opregte toegewydheid het egter ontbreek. Die rede waarom hulle hul grond verkoop en die geld na die apostels gebring het, was om uiterlike vertoon en mense se aansien en nie om diensbaarheid aan God nie. As gevolg van die feit dat hulle gesindheid teenoor God tekortgeskiet het, was daar ‘n plek vir die Satan om homself in hierdie saak in te wriemel. Deur die krakies van selfsug en eie eer het die Satan ingesluip in die harte van Ananías en Saffíra en hul verhouding met die gemeente van God en derhalwe ook met Hom, vertroebel.
Hierdie gesindheid het egter nie saam met Ananías en Saffíra in die eerste eeu n.C. uitgesterf van die aarbodem en uit die hart van die kerk van Christus hier op aarde nie. Daar is steeds vandag soveel mense wat godsdienstigheid doodeenvoudig aanwend ten einde hul aansienlike posisie in die gemeenskap en samelewing te handhaaf. Dit is hierdie mense se harte wat troebel is voor God en wat dalk ‘n aansienlike posisie in hul samelewing handhaaf, maar nie besef dat hulle voor Hom nie sal standhou nie. Mense vergeet te maklik dat hulle mense dalk kan verblind met allerhande vertoon hier benede wat dalk tog te vroom mag voorkom, maar dat God in elke mens se hart kan sien, selfs dieper as wat die individu self kan verstaan.
Dit is van uiterste belang dat ek en u sal besef dat ons gesindheid teenoor God geen ligtelike saak is nie. God laat Hom nie bedrieg en bespot nie en diegene wat met ‘n skynheilge gesindheid eredienste bywoon en allerhande werksaamhede in die gemeente verrig terwyl hulle hart nie daarin is nie, is besig om God te versoek en kan Sy felle oordeel te wagte wees.
Die gesindheid waarvan ons lees in Handelinge 4:32 “EN die menigte van die wat gelowig geword het, was een van hart en siel, en nie een het gesê dat iets van sy besittings sy eie was nie, maar hulle het alles in gemeenskap gehad.” is die gesindheid wat Christus onder Sy dissipels wil bespeur. Dit is een van die kosbare versierings waarmee Christus se bruid hier op aarde (die kerk) versier moet word – ‘n opregte en eensgesinde hart wat besorg is oor mekaar se welstand. Ek wonder of gemeentelede vandag die vrymoedigheid het om hul swaarkry, hul hartseer en dalk ook hul bekommernisse met mekaar te deel of is hulle bang vir die venynige en verwytende antwoorde wat hul op hul noodkrete sal kry en dit binne die mure van die gemeente? Indien laasgenoemde die geval is in u gemeente, moet ons dalk vra hoe wyd die krake van afguns, selfsug en hebsug die mure beskadig het wat oorgenoeg ruimte vir die Satan bied om vryelik sy vernietigingswerk te doen?
Ons moet in gedagte hou dat geen menslike struktuur hier benede ooit volmaak sal wees nie en dat geen mensehart sonder vlek of rimpel is terwyl ons in ons verganklike tentwoning tuis is nie. Dit beteken egter nie dat ons nie die krake waardeur die Satan ons harte kan binnekom, nie stewig moet toe messel en regmaak nie. Dit beteken nie dat ons nie gedurig moet besig wees om ons harte te inspekteer vir nuwe moontlike krakies nie. Ons moet inderdaad gereeld ons Meester deur gebed uitnooi om die krake in ons harte vir ons uit te wys sodat ons dit tot Sy eer kan herstel om sodoende al meer die mens te word wat Hy wil hê dat ek moet wees.
Dit is algemeen bekend dat daar diegene is wat reken dat die Afrikanervolk nooit sal kan saamstaan nie. Ek sal egter nie sondermeer laasgenoemde stelling net beaam nie, want sou dit in God se Raadsplan bestem wees om hierdie Bondsvolk voor Hom te stel en te reinig van ons eiesinnigheid, koppigheid en ongeregtigheid om weer daarna te streef om tot Sy eer te leef, sal ook hierdie plan van Hom deur geen mens gestuit word nie. Vir my en u dalk mag dit dalk onmoontlik lyk om mense in eensgesindheid saam te snoer, maar ons moet onthou dat Hy egter geen mens is nie. Hy sal nie deur uiterlike vertoon mislei word nie en sal derhalwe ook in staat wees om elke hart noukeurig te ondersoek ten einde vas te stel en te onderskei – diegene wat ‘n saak met uiterlike vertoon diensbaar is en diegene wat ‘n saak met ‘n onselfsugtige en opregte hart dien.
As u saam met die skrywer oortuig is daarvan dat God van ons volk ‘n eiendomsvolk vir Hom gemaak het om Hom diensbaar te wees hier aan die Suidpunt van Afrika, wil ek u versoek om saam met my te bid vir ‘n gelowige volk van God wat ook in hart en siel in Hom alleen verenig sal word.