Ja, kom ons kry ‘n vuur aan die gang. Wingerdstompe as dit kan. Laat hy hoog vlam! En gooi die tjops dik van Oosie se braai speserye. Sy koljander is net reg – nie te min nie, nie te veel nie. Dan staan ons kringetjie in die rook en om die kole en praat kopstukke en lag … en los almal se probleme op, behalwe ons eie. Maar dié vergeet ons darem ten minste vir ‘n rukkie terwyl ons om ons vure fuif. En ons pak meesal ook ons uitdagings met ‘n bietjie meer moed aan ná die tydelike ontvlugting van so ‘n ou braaitjie. Viva die Braai, Viva! En hiephiephoera, my Bok en my Bra!! Want rugby doen dit ook vir ons: ons kan al ons frustrasies uitskree – op speler, op teenstander, op die domonnoselestiksieninge ref … en, ontlaai en ontspanne (hopelik nie ont-span nie), weer ligter aan gaan. Veral as ons ‘n traai of drie gekry het. J
Terloops, ek skryf hierdie briefie terwyl ek met groot genot en ‘n bietjie simpatie kyk hoe ons Bokke die arme Namibië, soos my Velddrif-familie sê, pluiens speel!
Re-laas: Ek het ge-try en ge-traai en ge-travel vir die beker! Was in Gauteng, Porterville, Hennenman, Uniondale, Piketberg, die lieflike Laeveld en Hekpoort.
Was ook onder die mes – vir ‘n senuwee-loslating aan my regterbeen. Dankie vir almal wat so sorgsaam navraag doen oor my welstand. Die pyn in my onderbeen is merkbaar beter, maar die operasie het nie verligting vir die bobeenpyn gebring nie. Daarvoor sal ‘n opvolg operasie waarskynlik later vanjaar nodig wees.
Nou lê die volgende skof van optredes eers voor:
Komende Sondag, 25 September, die oggend erediens by Somerset-Wes Moeder gemeente
Dan die Oktober vakansie se asemskeppie.
10 – 14 Oktober, die Algemene Sinode van die NG Kerk; waar ek op die kommunikasie taakspan is
15 Oktober, Laerskool Delville vroue tee
22 Oktober, Upington fondsinsameling vir Geopende Deure
28 – 30 Oktober, ‘n kamp saam met die vroue van Kuilsrivier-Suid
Komende Saterdag gedenk ons ons erfenis, terwyl ons braai dat die roke draai. So om die vuur raak ons gesprekke tog dikwels daaraan: ons erfenis – ons geskiedenis; ons ryk-geskakeerde land en mense, en ons politiek … Ook ons kinders se erfenis – ons land se toekoms. Elke af en toe bedink ek weer 2 Korintiërs 5: 18 se woorde: dat God “aan ons die bediening van die versoening toevertrou”. Toevertrou – die woord laat my sidder. Veral in die konteks van ons erfenis. Sidder van die gewig en verantwoordelikheid daarvan, maar sidder ook van die Goddelike vertroue en agting wat so waaghalsig en met verwagting in ons belê word …
Dít maak dat ek sal aanhou try vir daai traai!
Op Suid-Afrika – soos God ons sien …
Mag die aansteeklike vure van welwillendheid en gemoedelikheid hóóg brand,