Indiensneming op 'n Noord-Engelse plaas, 1370-1409 - Konferensies - 2022
Deur Richard Britnell
Vraestel gegee by Produksie, handel en bedrog in Engelse Middeleeuse landbou sessie by die 45ste Internasionale Kongres oor Middeleeuse Studies (2010)
Professor Britnell het gepraat oor die herdenkingsverslae van 'n klein plaas in Durham genaamd Houghall, wat aan die Durham Priory behoort het. Houghall is in die 12de eeu gestig en was klein in grootte en het gemiddeld 120 hektaar per jaar verbou. Ongeveer twintig osse was ook op die plaas, wat waarskynlik gemaak het dat dit ook 'n stoetplaas vir beeste was. Uit rekords blyk ook dat 'n onbekende aantal skape ook hier grootgemaak is.
Houghall het geen gebruiklike huurders gehad nie (daar was in werklikheid geen dorp op die plaas nie), dus moes die plaasbestuurders werkers aanstel om die verskillende bedrywighede te bestuur. Rekeningrolle oorleef 29 jaar in die tydperk 1370 tot 1409, wat 'n paar fassinerende insigte gee oor hoe die boerdery bestuur is en wie die mense is wat gehuur is om daar te werk. Dit is waarskynlik dat die meeste mense wat daar gewerk het, afkomstig was uit die stad Durham, wat ongeveer 'n uur se stap weg was, of uit 'n dorpie Shincliffe, wat nader was.
Die plaasbestuurder het gewoonlik 'n voltydse personeel van agt mense in diens, wat 'n karter, creter, 4 ploeër, herder en tuinvrou ingesluit het. 'N Smid het ook op 'n stuk maaltyd gewerk. Gewoonlik is al hierdie mense vir ses maande kontrakte aangestel.
Die Houghall-verslae is ietwat ongewoon vir hierdie soort Middeleeuse optekeninge, omdat dit eintlik die name van die meeste mense wat aangestel is, bevat. Professor Britnell het hierdie rekords gebruik om te sien hoe die status van die arbeidsmark in die dekades na die grootskaalse afname in die bevolking in Engeland deur die Swart Dood veroorsaak is. Hy het bevind dat baie min van hierdie werkers vir lang tydperke vertoef, terwyl net meer as die helfte van die individue vir 1 of 2 termyne in diens was. Britnell beskou dit as 'n bewys van benoudheid in die arbeidsmark, aangesien werkers rondbeweeg en op soek is na beter werksgeleenthede.
Die jaar 1380-1 was vir die plaas 'n besondere moeilike tyd om ploeër te huur, en op 'n stadium het hulle selfs 'n vrou genaamd Matilda van Bron vir ses dae gehuur teen 'n tempo van anderhalf pennies per dag.
Britnell merk op dat die lone oor hierdie tydperk beskeie gestyg het. John Emanson is byvoorbeeld in 1376-7 ses sjielings per jaar betaal, maar toe hy in 1398-9 weer aan die werk kom, ontvang hy 'n salaris van veertien sjielings per jaar.
Inligting oor deeltydse werkers kom minder voor, maar dit toon wel dat daar ekstra mense vir spesifieke werk aangestel is, veral gedurende die oesseisoen. Britnell dat vroue in hierdie seisoenale werk aangestel word en dieselfde tarief as mans betaal word. In die jaar 1405-6 word ook 'n aantal vroue genoem wat vir toevallige werk aangestel is, en dit lyk asof hulle die vroue of dogters van die gewone werknemers is.
Oor die algemeen toon sy referaat aan dat daar gedurende die laat veertiende en vroeë vyftiende eeu baie beweging onder werkers in hierdie deel van Engeland was.