Geskiedenislyste: Antieke bouers van die ryk - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Geskiedenislyste: Antieke keiserbouers
Sumer (of Šumer) was een van die vroeë beskawings van die Ou Nabye Ooste, geleë in die suidelike deel van Mesopotamië (hedendaagse Irak) vanaf die vroegste rekords in die middel van die 4de millennium vC tot die opkoms van Babilonië in die laat 3de millennium v.C. . Die term "Sumeries" is van toepassing op alle sprekers van die Sumeriese taal. Sumer (tesame met die antieke Egipte en die Indusvallei -beskawing) word beskou as die eerste gevestigde samelewing ter wêreld wat al die eienskappe wat nodig is om volledig as 'n "beskawing" te kenmerk, geopenbaar het en uiteindelik uitgebrei het tot die eerste ryk in die geskiedenis, die Akkadiese Ryk.
Die Hurriërs verwys na 'n volk wat in die noorde van Mesopotamië gewoon het, ongeveer 2500 vC. Die Hurriaanse koninkryke van die Ou Nabye Ooste was in Noord -Mesopotamië en sy mense het gedurende die Bronstydperk in die aangrensende streke gewoon. Die grootste en invloedrykste Hurriaanse nasie was die koninkryk Mitanni. Die bevolking van die Hetitiese Ryk in Anatolië bestaan ​​grotendeels uit Hurriane, en daar is 'n beduidende Hurriaanse invloed in die Hetitiese mitologie.
Teen die vroeë ystertydperk was die Hurriane geassimileer met ander mense, behalwe miskien in die koninkryk Urartu. Die Hurriaanse volke was nie ongelooflik verenig nie en het bestaan ​​as kwasi-feodale koninkryke. Die koninkryk van Mitanni was op die hoogtepunt teen die einde van die 14de eeu vC. Teen die 13de eeu vC is die Hurriaanse koninkryke verower deur vreemde moondhede, veral die Assiriërs.
Die diepgaande politieke, sosiale en kulturele invloed wat die Nabye Ooste deur die beskawing, bekend as die Antieke Babiloniese Ryk, opgelê het, was die mees deurdringende in hierdie historiese tydperk. Die stad self, Babilon, het homself eeue lank as 'n sentrum van belangrike historiese ontwikkelings geposisioneer. Daar was drie groot Babiloniese dinastieë: Amoriete, Kassiete en Chaldeërs. Hierdie politieke entiteit was die belangrikste in die suidelike deel van Mesopotamië. Dit het bestaan ​​as 'n onophoudelike mededinger van die noordelike Assiriese Mesopotamiërs. Alhoewel dit by verskeie geleenthede aangerand en militêr oorkom is, bestaan ​​dit wel as 'n vaste teenwoordigheid vanaf die latere 3de millennium v.C. tot die middel van die 6de eeu v.C. Na die val van die Assiriese Ryk in 612 vC was die Babiloniese Ryk die magtigste staat in die antieke wêreld. Die hoofstad, Babilon, is pragtig versier deur koning Nebukadnesar, wat verskeie beroemde geboue opgerig het. Selfs nadat die Babiloniese Ryk in 539 vC deur die Persiese koning Kores die Grote omvergewerp is, het die stad self 'n belangrike kulturele sentrum gebly. Hierdie tydperk word beskou as die hoogtepunt van die oorheersing van Babilon in sy twee-en-'n-half millenniumgeskiedenis. Antieke Babilon is amptelik verower deur die Achaemenidiese Persiese Ryk in die laat 6de eeu vC.
In die vroegste historiese tye verwys die term Assirië na 'n streek aan die Bo -Tigris -rivier, vernoem na die oorspronklike hoofstad, die antieke stad Assur. Later, as 'n nasie en ryk wat die hele vrugbare halfmaan, Egipte en 'n groot deel van Anatolië beheer het, het die term 'Assirië' na ongeveer die noordelike helfte van Mesopotamië verwys (die suidelike helfte was Babilonië), met Nineve as hoofstad . Die Assiriese tuisland was naby 'n bergagtige gebied, wat langs die Tigris strek tot by die hoë Gordiaanse of Carduchiaanse bergreeks van Armenië, soms bekend as die "berge van Ashoer". Die Assiriese konings het op drie verskillende tye in die geskiedenis 'n groot koninkryk beheer. Dit word die Ou, Middel en Neo-Assiriese koninkryke of periodes genoem. Die magtigste en bekendste nasie van hierdie tydperke is die Neo-Assiriese Ryk, 934–609 v.C.
Shalmaneser III (858–823 v.C.) het Babilonië aangeval en tot vassalage teruggebring en Aramea, Israel, Urartu, Fenisië en die neo -Hetitiese state verslaan en hulle almal gedwing om hulde aan Assirië te bring. Shamshi-Adad V (822–811 v.C.) het 'n ryk geërf wat deur die burgeroorlog geteister is, wat hy die grootste deel van sy bewind geneem het. Hy word opgevolg deur Adad-nirari III, wat bloot 'n seuntjie was. Die Ryk is dus tot 806 vC deur die beroemde koningin Semiramis regeer. In daardie jaar het Adad-nirari III die leisels geneem. Na sy voortydige dood kon Assirië nie verder uitbrei tydens die bewind van Shalmaneser IV (782-773 vC), Ashur-dan III (772-755 vC) en Ashur-nirari V (754-746 vC).
Onder Ashurbanipal (669–627 vC) strek sy oorheersing van die Kaukasusberge in die noorde tot Nubië, Egipte en Arabië in die suide, en van Ciprus en Antiochië in die weste tot Persië in die ooste. Ashurbanipal het Elam vernietig en 'n rebellie onder leiding van sy eie broer Shamash-shum-ukim, wat die Assiriese koning van Babilon was, vernietig en 'n woeste wraak op die Chaldeërs, Nabateërs, Arabiere en Elamiete geëis. Persië en Media is beskou as vasale van Ashurbanipal. Hy het groot biblioteke gebou en 'n toename in die bou van tempels en paleise begin.
Hetitiese Ryk Bewerk
Die Hetiete was 'n ou volk wat 'n Indo-Europese taal gepraat het, en 'n koninkryk gevestig in Hattusa in Noord-Sentraal-Anatolië vanaf die 18de eeu vC. In die 14de eeu vC was die Hetitiese Ryk op sy hoogtepunt, wat sentraal Anatolië, noordwestelike Sirië tot by Ugarit en bo -Mesopotamië omvat. Na 1180 vC ontbind die ryk in verskeie onafhanklike "Neo-Hetitiese" stadstate, waarvan sommige tot laat in die 8ste eeu vC oorleef het.
Die Hetiete was ook bekend vir hul vaardigheid in die bou en gebruik van strydwaens, soos die Slag van Kadesh aangetoon het. Die Hetiete was baanbrekers van die Ystertydperk en het yster -artefakte vanaf die 14de eeu vC vervaardig, wat hulle moontlik selfs die eerste mense gemaak het. Die Hetiete het baie kennis en kennis van die Ou Nabye Ooste aan die nuut aangekomde Grieke in Europa oorgedra.
Die voorspoed van die Hetiete was meestal afhanklik van die beheer van die handelsroetes en metaalbronne. Vanweë die belangrikheid van Noord -Sirië vir die lewensbelangrike roetes wat die Ciliciërhekke met Mesopotamië verbind, was die verdediging van hierdie gebied van kardinale belang en is dit gou deur die uitbreiding van Egipte onder farao Rameses II op die proef gestel. Die uitkoms van die Slag van Kades is onseker, hoewel dit lyk asof die tydige aankoms van Egiptiese versterkings die totale Hetitiese oorwinning verhinder het. Die Egiptenare het die Hetiete gedwing om hul toevlug te neem by die vesting van Kadesh, maar hul eie verliese het hulle verhinder om 'n beleg te ondergaan. Hierdie geveg het plaasgevind in die vyfde jaar van Rameses II (ongeveer 1274 vC volgens die mees gebruikte chronologie).
Fenisië was tussen 1200 en 539 vC 'n groot mag oor die Middellandse See.  Hierdie ou Semitiese thalassokratiese beskawing was geleë aan die westelike kusgedeelte van die vrugbare halfmaan en gesentreer aan die kuslyn van die moderne Libanon. Alle groot Fenisiese stede was aan die kuslyn van die Middellandse See, en sommige kolonies bereik die westelike Middellandse See. Dit was 'n ondernemende maritieme handelskultuur wat van 1550 vC tot 300 vC oor die Middellandse See versprei het. Die Feniciërs gebruik die kombuis, 'n seilvaartuig wat deur 'n mens aangedryf is, en word toegeskryf aan die uitvinding van die bireme.  Hulle was in Klassieke Griekeland en Rome bekend as 'handelaars in pers', met verwysing na hul monopolie op die kosbare pers kleurstof van die Murex slak, wat onder meer gebruik word vir koninklike klere en vir die verspreiding van hul alfabet, waaruit byna alle moderne fonetiese alfabet is afgelei. [ aanhaling nodig ]
Kartago Ryk Redigeer
Die Kartago -ryk, ook bekend as die Kartago Republiek (alternatiewelik "Kartago -hegemonie", of bloot"Kartago") was die Fenisiese stadstaat Kartago en sy invloedsfeer, wat 'n groot deel van die kus van Noord-Afrika sowel as groot dele van die kus Iberia en die eilande van die westelike Middellandse See van 814 tot 146 vC insluit. 
Antieke Iran Wysig
Elam was net oos van Mesopotamië geleë en was een van die oudste beskawings wat aangeteken is. Elam was gesentreer in die verre weste en suidweste van die hedendaagse Iran, wat strek vanaf die laaglande van die Khuzestan- en Ilam-provinsie (wat sy naam van Elam kry), sowel as 'n klein deel van die suide van Irak. In die Ou Elamitiese tydperk (Middel-Bronstydperk) het Elam bestaan ​​uit koninkryke op die Iraanse plato, gesentreer in Anshan, en vanaf die middel van die 2de millennium vC was dit gesentreer in Susa in die Khuzestan-laaglande.
Elam was deel van die vroeë stede van die Ou Nabye Ooste gedurende die Chalcolithic (Kopertydperk). Die verskyning van geskrewe rekords uit ongeveer 3000 vC stem ook ooreen met die geskiedenis van Mesopotamië waar skryfwerk effens vroeër gebruik is. Elamitiese sterkte was gebaseer op die vermoë om verskillende gebiede bymekaar te hou onder 'n gekoördineerde regering wat die maksimum uitruil van die natuurlike hulpbronne wat uniek is vir elke streek, moontlik gemaak het. Tradisioneel is dit gedoen deur 'n federale regeringstruktuur.
Elamitiese kultuur het 'n deurslaggewende rol gespeel in die Persiese Ryk, veral tydens die Achaemenidiese dinastie wat dit opgevolg het, toe die Elamitiese taal onder diegene in amptelike gebruik gebly het. Die Elamitiese taal word oor die algemeen as 'n taalisolaat beskou. As sodanig word die Elamitiese tydperk beskou as 'n beginpunt vir die geskiedenis van Iran.
Die mediaanryk was die eerste ryk op die gebied van Persië. Teen die 6de eeu v.C., nadat hulle saam met die Babiloniërs die Neo-Assiriese Ryk verslaan het. In die Griekse verwysings na "Mediane" mense is daar geen duidelike onderskeid tussen die "Perse" en die "Mediane" nie, want 'n Griek sou "te nou verbonde wees aan die Iraanse kultuur" was "om gemedianiseerd te word, nie om te persianiseer nie". Die mediane koninkryk was 'n kortstondige Iraanse staat en die tekstuele en argeologiese bronne van daardie tydperk is skaars en daar is min bekend uit die mediane kultuur wat 'n 'diep en blywende bydrae tot die groter wêreld van die Iraanse kultuur' gelewer het. Die Mede kon hul eie ryk vestig, die grootste van sy tyd, wat ongeveer sestig jaar duur, vanaf die sak van Ninevé in 612 vC tot 549 vC toe Kores die Grote die Achaemenidiese Ryk gestig het deur sy oorheer en grootvader, Astyages, te verslaan. koning van Media.
Achaemenidiese ryk wysig
Die Achaemenidiese ryk was die eerste van die Persiese ryke wat 'n wêreldryk geword het. Op die hoogtepunt van sy mag strek die Ryk oor drie kontinente, naamlik Europa, Asië en Afrika, en was dit die magtigste ryk van sy tyd. Uiteindelik het dit, óf vinnig in die vroegste dae, óf geleidelik mettertyd, die volgende gebiede opgeneem: in die noorde en weste van Klein -Asië (moderne Turkye), dele van die Balkan -skiereiland - Thracië, Masedonië en Paeonië, en die grootste deel van die Kusstreke van die Swart See of die huidige suidelike en oostelike Bulgarye, Noord -Griekeland en Masedonië in die weste en suidweste, die gebiede van die moderne Irak, Noord -Saoedi -Arabië, Jordanië, Palestina, Libanon, Sirië, alle belangrike bevolkingsentrums van antieke Egipte en tot dusver wes as gedeeltes van Libië in die oostelike moderne Afghanistan en verder na Sentraal -Asië en dele van Pakistan.
Die Achaemenidiese Ryk, wat ongeveer 500 miljoen vierkante kilometer op sy hoogtepunt in 500 vC beslaan het, was territoriaal die grootste ryk van die oudheid. [ twyfelagtig - bespreek ] In sy tyd het dit politieke mag oor buurlande gehad en hoë kulturele en ekonomiese prestasies behaal tydens sy lang heerskappy oor 'n uitgestrekte gebied vanuit die skilderagtige hoofstad Persepolis.
Alexander die Grote (Alexander III van Masedonië) verslaan die Persiese leërs by Granicus (334 v.C.), gevolg deur Issus (333 v.C.), en laastens by Gaugamela (331 v.C.). Daarna het hy opgeruk na Susa en Persepolis wat vroeg in 330 vC oorgegee het. Vanuit Persepolis is Alexander noordwaarts na Pasargadae, waar hy die graf van Kores die Grote besoek het.
Parthian Empire Wysig
Die Partiese Ryk was die derde Iraanse Ryk. Op die hoogtepunt van sy mag regeer die ryk die grootste deel van Groter Iran, Mesopotamië en Armenië. Maar anders as die meeste ander Iraanse monargieë, het die Partiër 'n vasaalstelsel gevolg wat hulle van die Seleukiede aangeneem het. Die Arsacid -kultuur was nie 'n enkele samehangende staat nie, maar bestaan ​​eerder uit talle sytak (maar andersins onafhanklike) koninkryke.
Die Partiërs het grootliks die kuns, argitektuur, godsdienstige oortuigings en koninklike tekens van hul kultureel heterogene ryk aangeneem, wat Persiese, Hellenistiese en streekskulture omvat. Vir ongeveer die eerste helfte van sy bestaan ​​het die Arsacid -hof elemente van die Griekse kultuur aangeneem, hoewel dit uiteindelik geleidelike herlewing van Iraanse tradisies was. Die Arsacid -heersers is die 'Koning van die Konings' genoem, omdat hulle aanspraak maak op erfgename van die Achaemenidiese Ryk, maar dat hulle baie plaaslike konings as vasale aanvaar het, waar die Achaemenids sentraal sou wees, al was dit grotendeels outonome satraps. Die hof het wel 'n klein aantal satraps aangestel, grootliks buite Iran, maar hierdie satrapies was kleiner en minder kragtig as die Achaemenidiese potensate. Met die uitbreiding van die Arsacid -mag, het die setel van die sentrale regering van Nisa, Turkmenistan na Ctesiphon langs die Tigris (suid van die moderne Bagdad, Irak) verskuif, hoewel verskeie ander plekke ook as hoofstede gedien het. Alhoewel die Parthian Arsacids plek gemaak het vir 'n nuwe Iraanse dinastie, het die Arsacid -familie voortgegaan deur die Arsacid -dinastie van Armenië, die Arsacid -dinastie van Iberië en die Arsacid -dinastie van die Kaukasiese Albanië, almal gelyknamige takke van die Parthian Arsacids.
Sassanid Empire Wysig
Die Sassanidiese Ryk is die naam wat gebruik word vir die vierde Iraanse dinastie, en die tweede Persiese Ryk (226–651). Die gebied van die ryk het die huidige Iran, Irak, Armenië, Afghanistan, die oostelike dele van Turkye en dele van Sirië, Pakistan en groot dele van Kaukasië, Sentraal -Asië en Arabië ingesluit. Tydens die bewind van Khosrow II in 590–628 is Egipte, Jordanië, Palestina, Libanon ook kortliks by die Ryk geannekseer, sowel as in die weste as Klein -Asië. Die Sassanid -era, wat die lengte van die laat -oudheid insluit, word beskou as een van die belangrikste en invloedrykste historiese tydperke in Iran. In baie opsigte was die Sassanid -periode die hoogste prestasie van die Persiese beskawing. Die ryk is verder bekend daarvoor dat dit 'n tydperk van meer as 400 jaar die aartsvyand van die naburige Romeins-Bisantynse Ryk was. Namate die Partiërs deur die Sassanids vervang is, voer hulle die reeds eeue lank duur Romeinse -Persiese oorloë voort, wat uiteindelik die langste konflik in die geskiedenis van die mens sou word.
Die ryk was die laaste groot Iraanse Ryk voor die Moslem -verowering en die aanneming van Islam. Die klimaks -Bisantynse -Sasaniese oorlog van 602–628 het beide die Bisantyne sowel as die Sassaniede drasties uitgeput en die weg gebaan vir 'n maklike verowering. Die Sassanids, sterk verswak, het nooit 'n werklike weerstand teen die druk van die aanvanklike Arabiese leërs gehad nie. Ctesiphon het geval ná 'n langdurige beleg. Yazdegerd het ooswaarts van Ctesiphon gevlug en die grootste deel van die ryk se skatkamer agtergelaat. Die Arabiere het Ctesiphon kort daarna verower en die Sassanid -regering agtergelaat vir geld en 'n kragtige finansiële hulpbron vir hul eie gebruik bekom. 'N Aantal Sassanidiese goewerneurs het probeer om hul magte te kombineer om die indringers terug te gooi, maar die poging is verlam deur die gebrek aan 'n sterk sentrale gesag, en die goewerneurs is verslaan tydens die Slag van Nihawānd. Die ryk, met sy militêre bevelstruktuur wat nie bestaan ​​nie, sy nie-edele troepe-heffings gedimineer, sy finansiële hulpbronne effektief vernietig en die Asawaran-ridderkasteel stukkend vernietig is, was heeltemal hulpeloos teenoor die indringers. Toe hulle die nederlaag hoor, vlug Persiese adellikes verder die binneland in na die oostelike provinsie Khorasan.
Antieke Kartago Redigeer
Antieke Egipte was een van die eerste beskawings ter wêreld, met sy begin in die vrugbare Nylvallei omstreeks 3150 vC. Antieke Egipte bereik die hoogtepunt van sy mag tydens die Nuwe Koninkryk (1570–1070 vC) onder groot farao's. Antieke Egipte was 'n groot mag waarmee beide die ou Nabye Ooste, die Middellandse See en Afrika suid van die Sahara te kampe gehad het. Die ryk het ver suid na Nubië uitgebrei en het groot gebiede oor die ou Nabye Ooste gehad. Die kombinasie van 'n vrugbare riviervallei, natuurlike grense wat 'n inval onuitvoerbaar gemaak het en 'n weermag wat die uitdaging kon aanpak, het Egipte in 'n groot moondheid verander.
Dit was een van die eerste nasies wat 'n skryfstelsel en grootskaalse bouprojekte gehad het. Namate die naburige beskawings militêre groepe ontwikkel het wat die natuurlike hindernisse van Egipte kon oorsteek, kon die Egiptiese leërs hulle nie altyd afweer nie, en teen 1000 vC het die Egiptiese invloed toe 'n onafhanklike beskawing afgeneem. 
Vroeë dinastiese periode wysig
Die argaïese of vroeë dinastiese periode van Egipte is die era onmiddellik na die vereniging van Bo- en Benede -Egipte c. 3100 v.C. Die Eerste en Tweede Dinastieë word algemeen aangeneem, wat van die einde van die Naqada III -argeologiese tydperk tot ongeveer 2686 vC, of ​​die begin van die ou koninkryk, duur.  Met die Eerste Dinastie het die hoofstad van Thinis na Memphis verhuis met 'n verenigde Egipte onder leiding van 'n Egiptiese godskoning. Abydos het die belangrikste heilige land in die suide gebly. Die kenmerke van die antieke Egiptiese beskawing, soos kuns, argitektuur en baie aspekte van godsdiens, het gedurende die vroeë dinastiese tyd gestalte gekry. Gedurende die vroeë dinastiese tydperk het die farao's die vroegste sentrale regering ter wêreld gestig.
Die Ou Koninkryk is die tydperk van ongeveer c. 2686–2181 v.C. Dit staan ​​ook bekend as die 'Age of the Pyramids' of die 'Age of the Pyramid Builders', aangesien dit die heerskappy van die groot piramide-bouers van die Vierde Dinastie omvat-koning Sneferu het die kuns van piramide-bou en die piramides van Giza is gebou onder die konings Khufu, Khafre en Menkaure.  Egipte bereik sy eerste volgehoue ​​hoogtepunt van die beskawing-die eerste van drie sogenaamde 'Koninkryk'-tydperke (gevolg deur die Middelryk en Nuwe Koninkryk) wat die hoogtepunte van die beskawing in die laer Nylvallei aandui.
Gedurende die Ou Koninkryk het die piramide -gebou in antieke Egipte begin tydens die Derde Dinastie onder die heerskappy van koning Djoser toe hy die Stap -piramide van Djoser (die eerste piramide van Egipte) gebou het en 'n hoogtepunt bereik het tydens die vierde Dyansty tydens die bou van die Giza -piramides.
Gedurende die vyfde dinastie het die piramide -gebou in Egipte afgeneem.Die Piramide -tekste, die oudste rituele tekste uit antieke Egipte, verskyn eers in die laat vyfde dinastie.
Die Middelryk van Egipte (ook bekend as "Die tydperk van hereniging") is die tydperk in die geskiedenis van antieke Egipte na 'n tydperk van politieke verdeeldheid, bekend as die eerste tussenperiode. Die Middelryk het van ongeveer 2050 vC tot ongeveer 1710 vC geduur, wat strek vanaf die hereniging van Egipte onder die bewind van Mentuhotep II van die elfde dinastie tot aan die einde van die twaalfde dinastie. Die Elfde Dinastie regeer vanuit Thebe en die Twaalfde Dinastie regeer uit el-Lisht.
Die middelryk het sy hoogtepunt bereik onder die farao's Senusret III en Amenemhat III. Senusret III was 'n groot farao van die twaalfde dinastie en word beskou as die grootste farao in die middelryk. Die bewind van Amenemhat III was egter die hoogtepunt van die ekonomiese voorspoed in die Midde -Koninkryk. Sy bewind is opvallend vir die mate waarin Egipte sy hulpbronne benut het.
Die Nuwe Koninkryk het omstreeks 1550 vC begin toe koning Ahmose I die koning van Egipte geword het, die Hyksos verslaan en Egipte herenig het. Die farao's van die nuwe koninkryk het 'n tydperk van ongekende voorspoed gevestig deur hul grense te beveilig en diplomatieke bande met hul bure te versterk. Militêre veldtogte onder Tuthmosis I en sy kleinseun Tuthmosis III het die invloed van die farao's uitgebrei tot die grootste ryk wat Egipte nog ooit gesien het. Tuthmosis III het 350 stede tydens sy bewind verower en 'n groot deel van die Nabye Ooste van die Eufraat tot Nubië verower tydens sewentien bekende militêre veldtogte. Tydens die bewind van Amenhotep III het Egipte 'n tydperk van ongekende voorspoed en artistieke glorie betree, Egipte het in sy bewind die hoogtepunt bereik van sy artistieke en internasionale mag. Amenhotep IV het die troon bestyg en 'n reeks radikale en chaotiese hervormings ingestel. Deur sy naam na Akhenaten te verander, het hy die god Aten as die oppergod beskou, die aanbidding van ander gode onderdruk en die mag van die priesterlike instelling aangeval. Toe hy die hoofstad na die nuwe stad Akhetaten verhuis, het hy 'n dowe oor gedraai na buitelandse sake en hom in sy nuwe godsdiens en artistieke styl opgeneem. Na sy dood word die godsdiens van die Aten vinnig laat vaar, en die daaropvolgende farao's wis alle vermelding van Akhenaten se Egiptiese kettery, nou bekend as die Amarna -periode.
Ramses die Grote het die troon bestyg en het meer tempels gebou, meer standbeelde en obeliske opgerig en meer kinders as enige ander farao in die geskiedenis gebaar. Een van die grootste bouprojekte wat deur Ramesses uitgevoer is, was die stad Pi-Ramesses. Die stad beslaan 'n oppervlakte van 18 km 2 (so groot soos Rome). Op sy hoogtepunt was die stad 'n bevolking van 160,000-300,000. Dit sou Pi-Ramesses 2-4 keer groter as Yinxu (destyds die tweede grootste stad) maak. Ramesses het sy leër teen die Hetiete gelei in die Slag van Kadesh, en nadat hy tot 'n dooiepunt geveg het, het hy uiteindelik ingestem tot die eerste geregistreerde vredesverdrag. Egipte se rykdom het dit egter 'n aanloklike teiken gemaak vir inval, veral deur die Libiërs en die seevolke. Aanvanklik kon die weermag hierdie invalle tydens die bewind van Ramses III afweer, maar Egipte het uiteindelik beheer oor Sirië en Palestina verloor. Die impak van eksterne bedreigings is vererger deur interne probleme soos korrupsie, grafroof en burgerlike onrus. Die hoëpriesters by die tempel van Amun in Thebe het groot stukke grond en rykdom opgebou, en hul groeiende mag het die land tydens die Derde Tussenperiode versplinter.
Derde intermediêre periode wysig
Die Derde Tussenperiode van Antieke Egipte het begin met die dood van Farao Ramesses XI in 1070 vC, wat die Nuwe Koninkryk beëindig het, en is uiteindelik gevolg deur die Laat Tydperk. Verskeie punte word as die begin van die laasgenoemde era aangebied, al word dit meestal beskou as dateer uit die stigting van die ses en twintigste dinastie deur Psamtik I in 664 vC.
Die eerste dinastie van die Antieke Egiptiese Derde Tussenperiode is die 21ste Dinastie. Die eerste heerser daarvan is koning Smendes wat slegs in Neder -Egipte geheers het. Die kragtigste farao's van die een-en-twintigste dinastie was psusennes I en Siamun wat uitgebreid gebou het in vergelyking met die ander farao's van die dinastie. Die farao's van die een-en-twintigste dinastie het al die ou tempels, obeliske, stelee, beelde en sfinkse van Pi-Ramesses na die nuwe hoofstad Tanis vervoer. Die obeliske en standbeelde, die grootste wat meer as 200 ton weeg, is in een stuk vervoer terwyl groot geboue in dele afgebreek en by Tanis weer bymekaargemaak is.
Die land is stewig herenig deur die Tweede-en-twintigste dinastie wat gestig is deur Shoshenq I in 945 vC (of 943 vC), wat afstam van immigrante uit Meshwesh, oorspronklik uit Antieke Libië. By die vereniging van Egipte begin koning Shoshenq I veldtog in die Levante. Dit het die land meer as 'n eeu lank stabiliteit gebring en Egipte weer 'n supermoondheid gemaak, maar veral na die bewind van Osorkon II het die land effektief in twee state verdeel, met Shoshenq III van die Tweede-en-twintigste dinastie wat Laer Egipte beheer het deur 818 vC terwyl Takelot II en sy seun Osorkon (die toekomstige Osorkon III) die Midde- en Bo -Egipte regeer het.
Die laat periode van antieke Egipte verwys na die laaste bloei van inheemse Egiptiese heersers na die Derde Tussentydperk, begin met die 26ste Saïtiese dinastie wat deur Psamtik I. gestig is. van Egipte onder leiding van Cambyses II in 525 vC.
Die Egiptenare het egter daarin geslaag om onafhanklikheid van die Perse te verkry tydens 'n rebellie onder leiding van die rebel Farao Amyrtaeus omstreeks 404 vC wat die agt-en-twintigste dinastie van Egipte gestig het. Egipte het gedurende die nege-en-twintigste dinastie en dertigste dinastie onafhanklik gebly totdat die Perse dit weer in 343 v.C. Gedurende daardie tyd het die Egiptenare daarin geslaag om verskeie aanvalle van die Achaemenidiese Ryk af te weer. Die bekendste aanval van hulle het plaasgevind in ongeveer 351 vC, toe Artaxerxes III 'n veldtog begin het om Egipte te herstel, wat onder sy vader, Artaxerxes II, in opstand gekom het. Met 'n groot leër het Artaxerxes na Egipte gegaan en Nectanebo II, die stigter van die dertigste dinastie van Egipte, verloof geraak. Na 'n jaar van die stryd teen die Egiptiese Farao, het Nectanebo die Perse 'n verpletterende nederlaag toegedien met die ondersteuning van huursoldate onder leiding van die Griekse generaals Diophantus en Lamius.
Die laat periode van antieke Egipte eindig toe Alexander die Grote Egipte omstreeks 332 v.C. uit Egipte van die Perse geneem het.
Die vele prestasies van die ou Egiptenare sluit in die ontginning, opmeting en konstruksietegnieke wat die bou van monumentale piramides, tempels en obelisks vergemaklik het, 'n wiskundige stelsel, 'n praktiese en effektiewe medisyne, besproeiingstelsels en landbouproduksie tegnieke, die eerste bekende skepe, Egiptiese faience en glastegnologie, nuwe vorme van letterkunde en die vroegste vredesverdrag. Egipte het 'n blywende nalatenskap agtergelaat. Die kuns en argitektuur daarvan is wyd gekopieer, en die oudhede daarvan is na die uithoeke van die wêreld gebring. Die monumentale ruïnes het eeue lank die verbeelding van reisigers en skrywers geïnspireer. 'N Nuutgevonde respek vir oudhede en opgrawings in die vroeë moderne tydperk het gelei tot die wetenskaplike ondersoek van die Egiptiese beskawing en 'n groter waardering vir die kulturele nalatenskap daarvan, vir Egipte en die wêreld.
Die Kerma -kultuur was 'n vroeë beskawing wat van ongeveer 2500 v.C. tot ongeveer 1600 v.C. in Nubië, die huidige Soedan, gefloreer het, in Kerma. Dit lyk asof dit een van 'n aantal Soedannese state was gedurende die periode van die Middelryk in die ou Egipte. In sy jongste fase, van ongeveer 1700–1500 v.C., het dit die Soedanese koninkryk Sai opgeneem en 'n groot, bevolkte ryk geword wat met Egipte wedywer. Omstreeks 1500 vC is dit opgeneem in die Egiptiese Ryk, maar rebellies het eeue lank voortgeduur. Teen die 11de eeu vC het die meer 'egyptiseerde' koninkryk Kush, blykbaar uit Kerma, ontstaan ​​en die onafhanklikheid van die streek van Egipte herwin. 
Die Koninkryk Kush was die vroegste van die Sub -Sahara -state in Afrika, sowel as die eerste wat ysterwapens geïmplementeer het. Dit is sterk beïnvloed deur Egiptiese koloniste, maar in 1070 vC word dit nie net onafhanklik van Egipte nie, maar 'n hewige mededinger. Dit het die pogings van Egipte om dit te herwin suksesvol afgeweer, en dit het die invloed op Bo -Egipte begin uitbrei. Teen die einde van koning Kashta se regering in 752 v.C. was Thebe onder Kushitiese beheer.
'N Hele paar bekwame opvolgers het die res van Egipte ingeneem en as die vyf-en-twintigste dinastie van Egipte regeer wat die Kushitiese beheer van sentraal-Soedan tot die huidige Israel strek. Die Kushiete het hierdie ryk nie lank gehandhaaf nie en is in 653 vC deur die Assiriërs teruggeslaan. Kush het egter 'n kragtige entiteit in die streek gebly. Dit het voortgegaan om in te meng in Egiptiese aangeleenthede en handel oor handelshulpbronne uit Afrika in die suide van die Sahara te beheer. Dit het 'n harde veldtog gevoer teen die Romeinse Ryk (27 vC - 22 vC) onder leiding van koningin Amanirenas, en het 'n meer as vriendskaplike vrede met die jong Augustus Caesar bereik. Die twee state het as bondgenote gewerk, terwyl Kush kavallerie steun verleen het aan Rome tydens sy verowering van Jerusalem in 70 nC.
Die koninkryk Kush het sy status as 'n streeksmoondheid behou tot en met die verowering deur die Aksumitiese Ryk in 350.
Die Macrobiërs was 'n ou volk en koninkryk wat in die 1ste millennium vC in die Horing van Afrika (Somalië) geleë was. Volgens Herodotus het die Macrobiërs 'n uitgebreide vorm van balseming beoefen. Dit suggereer op hul beurt 'n kennis van hul kant van anatomie en, ten minste, 'n begrip van die basiese beginsels van chemie. Die Macrobiërs het die lyke van die dooies bewaar deur eers vog uit die lyke te onttrek, dan die liggame met 'n soort gips te bedek en uiteindelik die buitekant in helder kleure te versier om die oorledene so realisties moontlik na te boots. Hulle het die lyk daarna in 'n hol kristalpilaar geplaas wat hulle ongeveer 'n jaar lank in hul huise gebêre het.  Macrobia was ook bekend vir sy goud, wat so volop was dat die Macrobiërs hul gevangenes in goue kettings geboei het. 
Die ou stadstate in die noorde van Somalië het 'n vaste handelsverbintenis met die ou Egiptenare gehad en kosbare natuurlike hulpbronne soos mirre, wierook en tandvleis uitgevoer. Hierdie handelsnetwerk het tot in die klassieke era voortgegaan. Die stadstate Mossylon, Malao, Mundus en Tabae in Somalië was betrokke by 'n winsgewende handelsnetwerk wat Somaliese handelaars met Fenicië, Ptolemaïese Egipte, Griekeland, Partië -Persië, Saba, Nabataea en die Romeinse Ryk verbind. Somaliese matrose het die antieke Somaliese seevaartuig, bekend as die 'beden', gebruik om hul vrag te vervoer.
Die Aksumite-ryk was 'n belangrike handelsland wat afkomstig was uit Noord-Ethiopië in noordoostelike Afrika, wat groei uit die proto-Aksumite-periode ca. 4de eeu v.C. om prominent te word teen die 1ste eeu nC. Dit was 'n belangrike rol in die handel tussen die Romeinse Ryk en Antieke Indië, en die Aksumitiese heersers het handel vergemaklik deur hul eie munt te slaan. Die staat het sy hegemonie oor die dalende Koninkryk Kush gevestig en het gereeld die politiek van die koninkryke op die Arabiese skiereiland betree, en sou uiteindelik sy heerskappy oor die streek uitbrei met die verowering van die Himyaritiese Koninkryk. Op sy hoogtepunt het dit 'n groot deel van Ethiopië, Eritrea, Djiboeti, Soedan, Somalië, Jemen, Saoedi -Arabië en Egipte beheer. Dit word deur historici beskou as een van die magtigste militêre moondhede ter wêreld.
Antieke Indië, wat bestaan ​​het uit die Indiese subkontinent (die hedendaagse state Indië, Pakistan, Afghanistan, Nepal, Bhoetan, Birma, Tibet, Indonesië en Bangladesh) is verenig onder baie keisers en regerings in die geskiedenis. Verskeie Indiese ryke, waaronder die magtige Chola -ryk, kon oor Suid -Asië uitbrei, wat 'n groot deel van die streek insluit, en soms ook daarbuite.
Die geskiedenis van Indië begin met bewyse van menslike aktiwiteite van Homo sapiens, so lank as 75 000 jaar gelede, of met vroeëre hominiede, insluitend Homo erectus ongeveer 500 000 jaar gelede. Die Indusvallei -beskawing, wat versprei en floreer het in die noordwestelike deel van die Indiese subkontinent vanaf c. 3300BC tot 1300 BC in die huidige Pakistan en Noordwes-Indië, was die eerste groot beskawing in Suid-Asië. 'N Gesofistikeerde en tegnologies gevorderde stedelike kultuur ontwikkel in die Volwasse Harappan -periode, van 2600 tot 1900 vC. Hierdie beskawing van die Bronstydperk het voor die einde van die tweede millennium vC in duie gestort en gevolg deur die Vediese beskawing van die Ystertydperk, wat 'n groot deel van die Indo-Gangetiese vlakte uitgestrek het en wat die opkoms van groot polities bekend as die Mahajanapadas was. In een van hierdie koninkryke, (Magadha), is Mahavira en Gautama Boeddha in die 6de of 5de eeu vC gebore en het hulle Shramaniese filosofieë gepropageer.
Die grootste deel van die subkontinent is gedurende die 4de en 3de eeu vC deur die Maurya -ryk verower. Verskeie dele van Indië word gedurende die volgende 1 500 jaar deur talle Middelryke regeer, waaronder die Gupta -ryk. Suid -Indië het die heerskappy van die Chalukyas, Cholas, Pallavas, Pandyas en Cheras gesien. Hierdie tydperk, wat 'n Hindoe -godsdienstige en intellektuele herlewing beleef, staan ​​bekend as die klassieke of 'goue era van Indië'. Gedurende hierdie tydperk het aspekte van die Indiese beskawing, administrasie, kultuur en godsdiens (Hindoeïsme en Boeddhisme) na 'n groot deel van Asië versprei, terwyl koninkryke in Suid -Indië maritieme sakebande met die Romeinse Ryk gehad het vanaf ongeveer 77 nC.
Die Indusvallei beskawing was 'n Bronstydperk beskawing (3300–1300 vC). Saam met Mesopotamië en faraoniese Egipte was dit 'n bakermat van die vroeë beskawing in die ou wêreld (Childe 1950). Van die drie was die Indus die grootste, met 'n oppervlakte van 1,25 miljoen km2  [ twyfelagtig - bespreek ] en omvat wat vandag die grootste deel van Pakistan, dele van Afghanistan en Noordwes -Indië is. Dit floreer in die bekkens van die Indusrivier, een van die belangrikste riviere van Asië, en die Ghaggar-Hakra-rivier, wat eens deur die noordweste van Indië en die ooste van Pakistan geloop het. Op sy hoogtepunt het die Indus -beskawing moontlik 'n bevolking van meer as vyf miljoen gehad. Inwoners van die ou Indus -riviervallei het nuwe tegnieke ontwikkel in handwerk (karneoolprodukte, seëlsnywerk) en metallurgie (koper, brons, lood en tin). Die Indus-stede is bekend vir hul stedelike beplanning, baksteenhuise, uitgebreide dreineringstelsels, watervoorsieningstelsels en groepe groot nie-residensiële geboue.  
Die Nanda -ryk het sy oorsprong in Magadha in Antieke Indië gedurende die 5de en 4de eeu vC. In sy grootste omvang het die Nandas 'n groot deel van Noord -Indië beheer.  Die Nanda's word soms beskryf as die eerste keiserbouers in die opgetekende geskiedenis van Indië. Hulle het die groot koninkryk Magadha geërf. Hulle het 'n groot leër opgebou.
Die Nanda's het nooit die geleentheid gehad om hul leër op te staan ​​teen Alexander die Grote, wat Indië binnegeval het tydens die tyd van Dhana Nanda nie, aangesien Alexander sy veldtog tot die vlaktes van Punjab moes beperk, vir sy magte, met die vooruitsig om 'n verdere magtige Magadha -leër, gemut by die Hyphasisrivier (die moderne Beasrivier) wat weier om verder te marsjeer. Daar was 'n sameloop van die Indiese, Persiese en Griekse beskawing in daardie tydperk.
Nanda het voortgegaan met die vroeë Hindoe -Vedas en Upanishads -tekste, en het 'n invloed op die Indiese sosiale, regs- en politieke stelsels gehad. Boonop het die streek Gandhara, of die huidige oostelike Afghanistan en noordweste van Pakistan, 'n mengsel van verskillende kulture geword, waaronder Griekse en Indiese kulture, en het dit 'n hibriede kultuur, Grieks-Boeddhisme, tot gevolg gehad wat die artistieke ontwikkeling van Mahayana beïnvloed het. Boeddhisme.
Die Mauryan -ryk was die eerste politieke entiteit wat die grootste deel van die Indiese subkontinent verenig het en na Sentraal -Asië uitgebrei het. Die kulturele invloed daarvan strek ook wes tot in Egipte en Sirië, en oos na Thailand, China en Birma.
Die Ryk is in 322 vC gestig deur Chandragupta Maurya. Chandragupta het 'n oorlog gevoer teen die nabygeleë Griekse moondhede en gewen, wat die Grieke gedwing het om groot hoeveelhede grond oor te gee. Onder die bewind van Ashoka die Grote het die ryk pasifisties geword en sy sagte mag in die vorm van Boeddhisme versprei. 
Die Ryk is in vier provinsies verdeel, waarvan een van die vier soos 'n reuse halfmaan lyk. met die keiserlike hoofstad in Pataliputra. Uit Ashokan -edikte is die name van die vier provinsiale hoofstede Tosali (in die ooste), Ujjain in die weste, Suvarnagiri (in die suide) en Taxila (in die noorde). Die hoof van die provinsiale administrasie was die Kumara (koninklike prins), wat die provinsies as die verteenwoordiger van die koning beheer het. Die kumara is bygestaan ​​deur Mahamatyas en ministerraad. Hierdie organisatoriese struktuur is weerspieël op die keiserlike vlak met die keiser en syne Mantriparishad (Raad van Ministers).
Historici teoretiseer dat die organisasie van die Ryk in ooreenstemming was met die uitgebreide burokrasie wat Kautilya in die Arthashastra beskryf het: 'n gesofistikeerde staatsdiens het alles beheer, van munisipale higiëne tot internasionale handel. Volgens Megasthenes het die ryk 'n weermag van 600 000 infanterie, 30 000 kavallerie en 9 000 oorlogsolifante gehad. 'N Groot spioenasiestelsel het intelligensie ingesamel vir interne en eksterne sekuriteitsdoeleindes. Nadat hy van offensiewe oorlogvoering en ekspansionisme afstand gedoen het, het Ashoka nietemin voortgegaan om hierdie groot leër in stand te hou, om die Ryk te beskerm en stabiliteit en vrede in die weste te vestig [ aanhaling nodig ] en Suid -Asië.
Die Shunga-ryk is 'n Magadha-dinastie wat Noord-Sentraal- en Oos-Indië sowel as dele van die noordweste (nou Pakistan) van ongeveer 185 tot 73 vC beheer het. Dit is gestig na die val van die Indiese Maurya -ryk. Die hoofstad van die Shungas was Pataliputra. Later het konings soos Bhagabhadra ook die hof by Vidisha, die moderne Besnagar in Oos -Malwa, gehou.  Die Shunga -ryk is bekend vir sy talle oorloë met buitelandse en inheemse magte.
Alhoewel daar baie debat is oor die godsdienstige politiek van die Shunga -dinastie, word dit erken vir 'n aantal bydraes. Kuns, opvoeding, filosofie en ander leer het gedurende hierdie tydperk geblom. Die belangrikste is dat Patanjali's Yoga Sutras en Mahabhasya in hierdie tydperk saamgestel is; Panini het die eerste Sanskrit -grammatikus Ashtadayai saamgestel. Dit is ook bekend vir die daaropvolgende vermelding daarvan in die Malavikaagnimitra.Hierdie werk is in die latere Gupta -periode deur Kalidasa gekomponeer en het die liefde van Malavika en koning Agnimitra romantiseer, met 'n agtergrond van hofintrige. Kunstenaars op die subkontinent vorder ook met die opkoms van die Mathura -skool, wat beskou word as die inheemse eweknie van die meer Hellenistiese Gandhara -skool van Afghanistan en Pakistan. Gedurende die historiese Shunga -periode (185 tot 73 v.C.) het Boeddhistiese aktiwiteite ook daarin geslaag om ietwat in die sentrale Indië (Madhya Pradesh) te oorleef, soos voorgestel deur sommige argitektoniese uitbreidings wat by die stupas van Sanchi en Barhut gedoen is, oorspronklik begin onder keiser Ashoka. Dit bly onseker of hierdie werke te wyte was aan die swakheid van die beheer van die Shungas in hierdie gebiede, of 'n teken van verdraagsaamheid van hulle kant.
Die laaste van die Shunga -keiser was Devabhuti (83–73 v.C.). Hy is vermoor deur sy minister (Vasudeva Kanva) en word gesê dat hy te veel van die geselskap van vroue was. Die Shunga -dinastie is daarna vervang deur die daaropvolgende Kanvas.
Die Chola -ryk het 'n groot deel van Indië en Suidoos -Asië beheer. Die Tamil-dinastie, een van die langste regerende dinastieë in die suide van Indië. Die vroegste dateerbare verwysings na hierdie Tamil -dinastie is in inskripsies uit die 3de eeu vC wat Ashoka, van die Maurya -ryk as een van die Drie Gekronde Konings gelaat het. Teen die 9de eeu, onder Rajaraja Chola en sy seun Rajendra Chola, het die Cholas as 'n noemenswaardige mag in Suid -Asië verrys. Die Chola -ryk strek tot by Bengale. Op sy hoogtepunt strek die ryk byna 3,600,000 km2. [ aanhaling nodig ] Rajaraja Chola het die hele skiereiland Suid -Indië en dele van Sri Lanka verower. Die vloot van Rajendra Chola het selfs verder gegaan en kuste van Birma (nou Myanmar) tot Viëtnam,  die Andaman- en Nicobar -eilande, Lakshadweep, Sumatra, Java, Malaya in Suidoos -Asië en Pegu -eilande beset. Hy verslaan Mahipala, die koning van die Bengale, en om sy oorwinning te herdenk, bou hy 'n nuwe hoofstad en noem dit Gangaikonda Cholapuram.
Die hartland van die Cholas was die vrugbare vallei van die Kaveririvier, maar hulle regeer op die hoogtepunt van hul krag 'n aansienlik groter gebied vanaf die latere helfte van die 9de eeu tot die begin van die 13de eeu.  Die hele land suid van die Tungabhadra is verenig en as 'n staat gehou vir 'n tydperk van twee eeue en meer.  Onder Rajaraja Chola I en sy seun Rajendra Chola I het die dinastie 'n militêre, ekonomiese en kulturele mag geword in Suid-Asië en Suidoos-Asië.   Die mag van die nuwe ryk is aan die oostelike wêreld bekend gemaak deur die gevierde ekspedisie na die Ganges wat Rajendra Chola I onderneem het en deur die omverwerping na 'n ongekende vlootoorlog van die maritieme ryk Srivijaya, sowel as deur die herhaalde ambassades na China. 
Gedurende die tydperk 1010–1200 het die Chola -gebiede gestrek van die eilande van die Maledive in die suide tot so ver noord as die oewers van die Godavari -rivier in Andhra Pradesh.  Rajaraja Chola het die skiereiland Suid -Indië verower, dele van wat nou Sri Lanka is, geannekseer en die eilande van die Maledive beset.  Rajendra Chola het 'n seëvierende ekspedisie na Noord -Indië gestuur wat die rivier die Ganges aangeraak het en die Pala -heerser van Pataliputra, Mahipala, verslaan het. Hy het ook koninkryke van die Maleise argipel suksesvol binnegeval.   Die Chola -dinastie het aan die begin van die 13de eeu agteruitgegaan met die opkoms van die Pandyas, wat uiteindelik hul ondergang veroorsaak het.   
Die Cholas het 'n blywende nalatenskap nagelaat. Hul beskerming van Tamil -letterkunde en hul ywer om tempels te bou, het 'n paar wonderlike werke van Tamil -letterkunde en argitektuur tot gevolg gehad.  Die Chola -konings was ywerige bouers en het die tempels in hul koninkryke nie net as aanbiddingsplekke nie, maar ook as sentrums van ekonomiese aktiwiteit beskou.   Hulle was pioniers in 'n gesentraliseerde regeringsvorm en stig 'n gedissiplineerde burokrasie.
In die 4de en 5de eeu het die Gupta -ryk 'n groot deel van Indië verenig. Hierdie tydperk word die Goue Eeu van Indië genoem en word gekenmerk deur uitgebreide prestasies in wetenskap, tegnologie, ingenieurswese, kuns, dialektiek, letterkunde, logika, wiskunde, sterrekunde, godsdiens en filosofie wat die elemente van die algemeen bekend staan ​​as Hindoe -kultuur gekristalliseer het. Chandragupta I, Samudragupta en Chandragupta II was die belangrikste heersers van die Gupta -dinastie.
Die hoogtepunte van hierdie kulturele kreatiwiteit is pragtige argitekture, beeldhouwerke en skilderye. Die Gupta -tydperk het geleerdes soos Kalidasa, Aryabhata, Varahamihira, Vishnu Sharma en Vatsyayana opgelewer wat op baie akademiese gebiede vordering gemaak het. Wetenskap en politieke administrasie het tydens die Gupta -era nuwe hoogtes bereik. Sterk handelsbande het die streek ook 'n belangrike kultuursentrum gemaak en die gebied opgerig as 'n basis wat koninkryke en streke in Birma, Sri Lanka, Indonesiese argipel en Indochina sou beïnvloed.
Shang -dinastie wysig
Die Shang -dinastie (Chinees: 商朝 pinyin: Shāng cháo ) of Yin -dinastie (Chinees: 殷代 pinyin: Yīn dài ), volgens die tradisionele geskiedskrywing, regeer in die Yellow River -vallei in die tweede millennium vC, wat die Xia -dinastie opvolg en gevolg deur die Zhou -dinastie. Die klassieke weergawe van die Shang kom uit tekste soos die Klassiek van die geskiedenis, Bamboes Annale en Rekords van die Groot Historikus. Volgens die tradisionele chronologie gebaseer op berekeninge wat ongeveer 2000 jaar gelede deur Liu Xin gemaak is, het die Shang regeer van 1766 vC tot 1122 vC, maar volgens die chronologie gebaseer op die 'huidige teks' van Bamboes Annale, het hulle regeer van 1556 vC tot 1046 vC. Die Xia -Shang - Zhou Chronology Project dateer uit ongeveer c. 1600 vC tot 1046 vC. Op sy hoogtepunt 1122 vC het dit 'n oppervlakte van 1,250,000 km2 beslaan.  
Zhou -dinastie wysig
Die Zhou -dinastie (c. 1046–256 vC Chinees: 周朝 pinyin: Zhōu Cháo Wade – Giles: Chou 1 Ch'ao 2 [tʂóʊ tʂʰɑ̌ʊ]) was 'n Chinese dinastie wat die Shang -dinastie gevolg het en die Qin -dinastie voorafgegaan het. Alhoewel die Zhou -dinastie langer geduur het as enige ander dinastie in die Chinese geskiedenis, het die werklike politieke en militêre beheer van China deur die dinastie, met die naam Ji (Chinees: 姬), slegs geduur tot 771 vC, 'n tydperk wat bekend staan ​​as die Westelike Zhou.
Hierdie tydperk van die Chinese geskiedenis het geproduseer wat volgens baie die hoogtepunt is van die vervaardiging van Chinese bronsware. Die dinastie strek ook oor die tydperk waarin die geskrewe skrif in sy moderne vorm ontwikkel het met die gebruik van 'n argaïese geestelike skrif wat tydens die laat strydende state ontstaan ​​het.
Qin -dinastie wysig
Die Qin -dinastie is voorafgegaan deur die feodale Zhou -dinastie en gevolg deur die Han -dinastie in China. Die eenwording van China in 221 vC onder die eerste keiser Qin Shi Huang was die begin van die keiserlike China, 'n tydperk wat geduur het tot die val van die Qing -dinastie in 1912.
In 214 vC het Qin Shihuang sy grense in die noorde verseker met 'n fraksie (100 000 man) van sy groot leër en die meerderheid (500 000 man) suid gestuur om nog meer grond te gryp. Voor die gebeure wat gelei het tot die oorheersing van Qin oor China, het hulle 'n groot deel van Sichuan in die suidweste besit. Die Qin -leër was onbekend met die oerwoudterrein, en dit is verslaan deur die guerrilla -oorlogvoeringstaktieke van die suidelike stamme, met meer as 100,000 manskappe wat verlore is. In die nederlaag was Qin egter suksesvol in die bou van 'n kanaal in die suide, wat hulle baie gebruik het om hul troepe te voorsien en te versterk tydens hul tweede aanval in die suide. Op grond van hierdie winste het die Qin -leërs die kuslande rondom Guangzhou verower en die provinsies Fuzhou en Guilin ingeneem. Hulle het tot in die suide tot by Hanoi toegeslaan. Na hierdie oorwinnings in die suide, het Qin Shihuang meer as 100,000 gevangenes en ballinge verhuis om die nuut verowerde gebied te koloniseer. Ten opsigte van die uitbreiding van die grense van sy ryk, was die Eerste Keiser uiters suksesvol in die suide.
Ondanks sy militêre krag het die Qin -dinastie nie lank gehou nie. Toe die eerste keiser in 210 vC sterf, is sy seun op die troon geplaas deur twee van die vorige keisers se adviseurs, in 'n poging om die administrasie van die hele land deur hom te beïnvloed en te beheer. Die adviseurs het egter onder mekaar getwis, wat gelei het tot sowel hul dood as dié van die tweede Qin -keiser. 'N Paar jaar later het 'n volksopstand uitgebreek, en die verswakte ryk het gou 'n Chu -luitenant te beurt geval wat die Han -dinastie gestig het. Ondanks die vinnige einde daarvan het die Qin -dinastie toekomstige Chinese regimes beïnvloed, veral die Han, en die Europese naam vir China is daaruit afgelei.
Han -dinastie wysig
Die Han -dinastie (206 vC - 220 nC), wat 400 jaar duur, word in China algemeen beskou as een van die grootste tydperke in die geskiedenis van China. Op sy hoogtepunt strek die Han -ryk oor 'n uitgestrekte gebied van 6 miljoen km2 en het 'n bevolking van ongeveer 55 miljoen gehuisves. Gedurende hierdie tydperk het China 'n militêre, ekonomiese en kulturele kragpunt geword. Die ryk het sy politieke en kulturele invloed oor Korea, Japan, Mongolië, Viëtnam en Sentraal -Asië uitgebrei voordat dit uiteindelik in duie gestort het onder 'n kombinasie van binnelandse en eksterne druk.
Die Han-ryk is verdeel in gebiede wat direk beheer word deur die sentrale regering, bekend as bevelvoerders, en 'n aantal semi-outonome koninkryke. Hierdie koninkryke het geleidelik alle spore van hul onafhanklikheid verloor, veral na die rebellie van die sewe state. Die Xiongnu, 'n nomadiese konfederasie wat die oostelike Eurasiese Steppe oorheers het, het die Han -leër in 'n geveg in 200 vC verslaan. Na die nederlaag is 'n politieke huweliksalliansie beding waarin die Han die de facto minderwaardige vennoot geword het. Toe die Xiongnu ondanks die verdrag aanhou om Han -grense in te val, het keiser Wu van Han (141–87 v.C.) verskeie militêre veldtogte teen hulle geloods. Die uiteindelike Han -oorwinning in hierdie oorloë het die Xiongnu uiteindelik gedwing om vasaalstatus as Han -sytakke te aanvaar. Hierdie veldtogte het die soewereiniteit van Han uitgebrei tot die Tarim -kom van Sentraal -Asië en het gehelp om die groot handelsnetwerk bekend as die Silk Road, tot by die Middellandse See -wêreld, te vestig. Han -magte het daarin geslaag om die Xiongnu in twee mededingende lande, die Suidelike en Noordelike Xiongnu, te verdeel en die Noordelike Xiongnu oor die Ili -rivier gedwing. Ondanks hierdie oorwinnings is die gebiede noord van Han se grense vinnig oorval deur die nomadiese Xianbei -konfederasie. Die Han -dinastie was waarskynlik een van die sterkste ryke ter wêreld tydens die bewind van keiser Wu, hoewel dit as die grootste gevestig is.
Jin -dinastie wysig
Die Jin -dinastie (vereenvoudigde Chinees: 晋朝 tradisionele Chinees: 晉朝 pinyin: Jin Cháo Wade – Giles: Chin⁴-ch'ao² , IPA: [tɕîn tʂʰɑ̌ʊ]), was 'n dinastie in die Chinese geskiedenis, tussen 265 en 420 nC. Daar is twee hoofafdelings in die geskiedenis van die dinastie, die eerste is Western Jin (西晉, 265–316) en die tweede Eastern Jin (東晉, 317–420). Western Jin is gestig deur Sima Yan, met sy hoofstad in Luoyang, terwyl Eastern Jin begin is deur Sima Rui, met sy hoofstad in Jiankang. Die twee tydperke staan ​​ook bekend as Liang Jin (兩晉 letterlik: twee Jin) en Sima Jin (司馬 晉) deur geleerdes, om hierdie dinastie te onderskei van ander dinastieë wat dieselfde Chinese karakter gebruik, soos die Later Jin -dinastie (後晉).
Antieke Griekeland Redigeer
Antieke Griekeland is die beskawing wat deel uitmaak van die tydperk van die Griekse geskiedenis wat duur van die Argaïese tydperk van die 8de tot die 6de eeu vC tot 146 vC en die Romeinse verowering van Griekeland na die Slag van Korinte. In die middel van hierdie tydperk is Klassieke Griekeland, wat gedurende die 5de tot 4de eeu vC floreer het, eers onder Atheense leiding die militêre bedreiging van Persiese inval suksesvol afgeweer het. Die Atheense Goue Eeu eindig met die nederlaag van Athene deur Sparta in die Peloponnesiese Oorlog in 404 vC. Na die verowerings van Alexander die Grote, floreer die Hellenistiese beskawing vanaf Sentraal -Asië tot by die westelike punt van die Middellandse See. Klassieke Griekse kultuur het 'n kragtige invloed op die Romeinse Ryk, wat 'n weergawe daarvan na baie dele van die Middellandse See -gebied en Europa gebring het, en daarom word Klassieke Griekeland oor die algemeen beskou as die belangrikste kultuur wat die grondslag van die Westerse beskawing was.
Athene, na 'n tirannie in die tweede helfte van die 6de eeu, het die eerste demokrasie van antieke Europa gevestig as 'n radikale oplossing om te verhoed dat die aristokrasie die mag herwin. 'N Burgersvergadering (die Ecclesia), vir die bespreking van stadsbeleid, het bestaan ​​sedert die hervormings van Draco wat alle burgers toegelaat is om na die hervormings van Solon by te woon, maar die armste burgers kon nie die vergadering toespreek of hulle verkiesbaar stel nie. Met die totstandkoming van die demokrasie het die vergadering die de jure -regeringsmeganisme geword wat alle burgers gelyke voorregte in die vergadering gehad het. Nie-burgers, buitelanders wat in Athene woon, slawe en vroue het egter geen politieke regte gehad nie. Na die opkoms van die demokrasie in Athene, het ander stadstate demokrasieë gestig. Baie het egter meer tradisionele regeringsvorme behou. Soos so gereeld in ander aangeleenthede, was Sparta 'n noemenswaardige uitsondering op die res van Griekeland, wat deur die hele periode deur nie een nie, maar twee oorerflike monarge regeer is. Dit was 'n vorm van diargie.
Antieke Athene is ongeveer 3000 jaar gelede bewoon. Athene het een van die langste geskiedenis van enige stad in Europa en ter wêreld. Dit het in die eerste millennium vC die voorste stad van Antieke Griekeland geword. Sy kulturele prestasies gedurende die 5de eeu vC het die grondslag gelê van die westerse beskawing. Gedurende die Middeleeue het Athene agteruitgang beleef en daarna herstel onder die Bisantynse Ryk. Athene was betreklik welvarend tydens die kruistogte en het baat gevind by die Middeleeuse Italiaanse handel.
Athene in die vyfde eeu verwys na die Griekse stadstaat Athene in die tydperk van ongeveer 480 vC-404 vC. Dit was 'n tydperk van Atheense politieke hegemonie, ekonomiese groei en kulturele opbloei, bekend as die Goue Eeu van Athene of die era van Perikles. Die tydperk begin in 480 vC toe 'n koalisie van stadstate onder leiding van Athene, bekend as die Delian League, die Perse in Salamis verslaan het. Namate die vyfde eeu aangestap het, het dit wat begin het as 'n alliansie van onafhanklike stadstate geleidelik 'n Atheense ryk geword. Uiteindelik het Athene die skyn van gelykheid onder sy bondgenote laat vaar en die tesourie van die Delian League van Delos na Athene verskuif, waar dit die bou van die Atheense Akropolis befonds het. Met sy vyande onder sy voete en sy politieke lotgevalle gelei deur die legendariese staatsman en redenaar Pericles, Athene as sentrum van letterkunde, filosofie (sien Griekse filosofie) en die kunste (sien Griekse teater). Sommige van die belangrikste figure uit die Westerse kulturele en intellektuele geskiedenis het gedurende hierdie tydperk in Athene gewoon: die dramaturge Aeschylus, Aristophanes, Euripides en Sophocles, die filosowe Aristoteles, Plato en Sokrates.
Sparta was 'n Doriese Griekse militêre staat, oorspronklik gesentreer in Laconia. As 'n stadstaat wat toegewy was aan militêre opleiding, het Sparta die mees gedugte leër in die Griekse wêreld gehad, en nadat hy noemenswaardige oorwinnings oor die Atheense en Persiese ryke behaal het, beskou sy homself as die natuurlike beskermer van Griekeland.  Laconia of Lacedaemon (Λακεδαίμων) was die naam van die breër stadstaat in die stad Sparta, hoewel die naam "Sparta" nou vir beide gebruik word.
Na die oorwinnings in die Messeniaanse oorloë (631 vC) was Sparta se reputasie as 'n landbestrydende mag ongeëwenaard.  In 480 vC het 'n klein Spartaanse eenheid onder koning Leonidas 'n legendariese laaste standpunt gemaak teen 'n massiewe, indringende Persiese leër tydens die Slag van Thermopylae. 'N Jaar later vergader Sparta op volle sterkte en lei 'n Griekse alliansie teen die Perse op Plataea. Daar het 'n beslissende Griekse oorwinning 'n einde gemaak aan die Grieks-Persiese Oorlog, tesame met die Persiese ambisie om na Europa uit te brei. Alhoewel hierdie oorlog deur 'n pan-Helleense weermag gewen is, is krediet gegee aan Sparta, wat, behalwe die protagonis in Thermopylae en Plataea, die nominale leier van die hele Griekse ekspedisie was. 
In latere klassieke tye was Sparta, saam met Athene, Thebe en Persië, die belangrikste streeksmoondhede wat veg vir oppergesag teen mekaar. As gevolg van die Peloponnesiese oorlog het Sparta, 'n tradisioneel kontinentale kultuur, 'n vlootmag geword. Op die hoogtepunt van haar mag het sy baie van die belangrikste Griekse state onderwerp en selfs daarin geslaag om die magtige Atheense vloot te oorrompel. Teen die einde van die 5de eeu was sy 'n staat wat die Persiese en Atheense ryke tydens 'n oorlog verslaan het, 'n tydperk wat die Spartaanse Hegemonie aandui.
Sparta was veral 'n militaristiese staat, en die klem op militêre fiksheid het feitlik by geboorte begin.
Masedonië was die naam van 'n antieke koninkryk in die noordelikste deel van antieke Griekeland, wat grens aan Epirus in die weste en die antieke Thraciese Odrysiese koninkryk in die ooste. Vir 'n kort tydperk het dit die magtigste staat ter wêreld geword nadat Alexander die Grote die grootste deel van die bekende wêreld, insluitend die hele Achaemenidiese Ryk, verower het en die Hellenistiese periode van die Griekse geskiedenis ingehuldig het.
Die opkoms van Masedonië, van 'n klein koninkryk aan die periferie van klassieke Griekse aangeleenthede, tot 'n heerskappy wat die hele Helleense wêreld (en verder) sou oorheers, het binne slegs 25 jaar plaasgevind, tussen 359-336 vC. Hierdie opkoms word grootliks toegeskryf aan die persoonlikheid en beleid van Filips II van Masedonië. Philip se militêre vaardighede en ekspansionistiese visie van Masedoniese grootheid het hom vroeë sukses gebring. Hy moes egter eers weer 'n situasie herstel wat vererger is deur die nederlaag teen die Illyriërs waarin koning Perdiccas self gesterf het. Die Paioniërs en die Thraciërs het die oostelike streke van die land afgedank en binnegeval, terwyl die Atheners by Methoni aan die kus geland het, 'n kontingent onder 'n Masedoniese voorgee genaamd Argeus. Met behulp van diplomasie het Philip Paioniërs en Thraciërs belowende huldeblyke teruggehou en die 3 000 Atheense hopliete verpletter (359). Tydelik vry van sy teenstanders konsentreer hy op die versterking van sy interne posisie en bowenal sy leër. Sy belangrikste innovasie was ongetwyfeld die bekendstelling van die phalanx infanteriekorps, gewapen met die beroemde sarissa, 'n buitengewoon lang spies, destyds die belangrikste weermagkorps in Masedonië.
Philip se seun, Alexander die Grote, het daarin geslaag om die Masedoniese mag kortliks uit te brei, nie net oor die sentrale Griekse stadstate nie, maar ook na die Persiese ryk, insluitend Egipte en lande so ver oos as die rand van Indië. Alexander se aanvaarding van die regeringsstyle van die verowerde gebiede het gepaard gegaan met die verspreiding van die Griekse kultuur en leer deur sy uitgestrekte ryk. Alhoewel die ryk kort na sy dood in verskeie Helleense regimes ingebreek het, het sy verowerings 'n blywende nalatenskap nagelaat, nie die minste nie in die nuwe Griekssprekende stede wat in die westelike gebiede van Persië gestig is, wat die hellenistiese tydperk ingelui het. In die verdeling van Alexander se ryk onder die Diadochi val Masedonië op die Antipatrid -dinastie, wat na slegs 'n paar jaar deur die Antigonid -dinastie omvergewerp is.
Hellenistiese state Redigeer
Alexander het geen spesiale voorbereidings getref vir sy opvolging in sy nuut gestigte ryk en in die apokriewe van sy dood nie, maar dat hy dit op sy sterfbed wou doen aan diegene wat goed en kragtig handelinge uitgevoer het. Die gevolg was die oorloë van die Diadochi tussen sy generaals (die Diadochi, of 'opvolgers'), wat veertig jaar geduur het voordat 'n min of meer stabiele reëling tot stand gekom het, bestaande uit vier groot domeine:
Die Antigonid -dinastie in Masedonië en Sentraal -Griekeland
Die Ptolemaïese dinastie in Egipte gebaseer in Alexandrië
Die Seleukide -dinastie in Sirië en Mesopotamië gebaseer in Antiochië
Die Attalid -dinastie in Anatolië in Pergamum.
'N Verdere twee koninkryke het later ontstaan, die sogenaamde Grieks-Baktriese en Indo-Griekse koninkryk. Die hellenistiese kultuur het floreer in die behoud van die verlede. Die state van die Hellenistiese tydperk was diep vasgevang in die verlede en sy skynbaar verlore heerlikheid. Athene behou sy posisie as die mees gesogte setel van hoër onderwys, veral op die gebied van filosofie en retoriek, met aansienlike biblioteke. Alexandrië was 'n sentrum vir Griekse leer en die Biblioteek van Alexandrië het 700 000 volumes gehad. Die stad Pergamon het 'n belangrike sentrum vir boekproduksie geword, met 'n biblioteek van ongeveer 200 000 volumes, net die tweede van Alexandria. Die eiland Rhodes spog met 'n beroemde afrondingsskool vir politiek en diplomasie. Antiochië is gestig as 'n metropool en 'n sentrum van Griekse leer wat sy status in die era van die Christendom behou het. Seleucia het Babilon vervang as die metropool van die onderste Tigris.
Antieke Rome en die Romeinse Ryk Redigeer
Antieke Rome is algemeen bekend as die grootste en magtigste beskawing van antieke Europa. Na die Puniese oorloë was Rome reeds een van die grootste ryke op die planeet, maar die uitbreiding daarvan het voortgegaan met die invalle van Griekeland en Klein -Asië. Teen 27 vC het Rome beheer oor die helfte van Europa sowel as Noord -Afrika en groot hoeveelhede van die Midde -Ooste gehad. Rome het ook 'n ontwikkelde kultuur, wat voortbou op die vroeëre Griekse kultuur. Vanaf die tyd van Augustus tot die val van die Westerse Ryk, het Rome Wes -Eurasië oorheers, wat die meerderheid van die bevolking uitmaak.
Romeinse uitbreiding het begin lank voordat die staat in 'n ryk verander is en sy hoogtepunt bereik het onder keiser Trajanus met die verowering van Mesopotamië en Armenië in 113 na Christus. . Elke keiser van hierdie tydperk is deur sy voorganger aangeneem. Die Nerva -Antonine -dinastie was 'n dinastie van sewe opeenvolgende Romeinse keisers wat van 96 tot 192 oor die Romeinse Ryk geheers het. Hierdie keisers is Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius, Marcus Aurelius, Lucius Verus en Commodus.
Die laaste twee van die "Five Good Emperors" en Commodus word ook Antonines genoem. Na sy toetreding het Nerva, wat Domitianus opgevolg het, 'n nuwe toon aangegee: hy herstel baie gekonfiskeerde eiendom en betrek die Romeinse senaat by sy bewind. Vanaf 101 begin Trajanan twee militêre veldtogte teen die goudryke Dacia, wat hy uiteindelik in 106 verower het (sien Trajanus se Dacian Wars). In 112 het Trajan op Armenië opgeruk en dit aan die Romeinse Ryk geannekseer. Daarna draai hy suid na Parthia, neem verskeie stede in voordat hy Mesopotamië tot 'n nuwe provinsie van die ryk verklaar, en betreur dat hy te oud is om in die stappe van Alexander die Grote te volg. Tydens sy bewind het die Romeinse Ryk in sy grootste omvang uitgebrei en sou dit nooit weer so ver na die ooste vorder nie. Hadrianus se heerskappy word gekenmerk deur 'n algemene gebrek aan groot militêre konflikte, maar hy moes die groot gebiede wat Trajanus verkry het, verdedig.
Op sy territoriale hoogtepunt in die jaar 117, het die Romeinse Ryk ongeveer 5 000 000 km2 grondoppervlakte beheer.   Die invloed van antieke Rome op die kultuur, wet, tegnologie, kunste, taal, godsdiens, regering, weermag en argitektuur van die Westerse beskawing duur tot vandag toe voort.
Thraciese state Redigeer
Die Odrysiese koninkryk was 'n Thraciese koninkryk wat bestaan ​​het vanaf die vroeë 5de eeu v.C. tot ten minste die middel van die 3de eeu v.C. Dit het hoofsaaklik bestaan ​​uit die huidige Bulgarye en dele van Suidoos-Roemenië (Noord-Dobruja), Noord-Griekeland en Europese Turkye. Oorheers deur die gelyknamige Odrysiese volk, was dit die grootste en kragtigste Thraciese koninkryk en die eerste groter politieke entiteit van die Oos -Balkan. Voor die stigting van Seuthopolis in die laat 4de eeu het dit geen vaste kapitaal gehad nie.
Die Odrysiese koninkryk is gestig deur koning Teres I, wat die ineenstorting van die Persiese teenwoordigheid in Europa benut het as gevolg van 'n mislukte inval in Griekeland in 480-79. Teres en sy seun Sitalces het 'n beleid van uitbreiding gevolg, wat die koninkryk een van die magtigste van sy tyd gemaak het. Gedurende die grootste deel van sy vroeë geskiedenis was dit 'n bondgenoot van Athene en het hy selfs by die Peloponnesiese oorlog aangesluit. Teen 400 het die staat eerste tekens van moegheid getoon, hoewel die bekwame Cotys I 'n kort renaissance begin het wat tot sy moord in 360 geduur het.
Die Getae, 'n noordelike Thraciese volk    geleë tussen die noordoostelike voetheuwels van die Haemusreeks en die onderste Donau en die Swart See, was sedert Teres I deel van die Odrysiese koninkryk, alhoewel dit nie duidelik hoe styf hulle werklik by die staat opgeneem is. Wanneer en hoe die Getae onafhanklik geword het, word nie in die beskikbare bronne bespreek nie.  Miskien het hulle onafhanklik geword tydens die bewind van Cotys I  of na sy dood in 360.  Ryk begrafnisskatte uit die tweede helfte van die 4de eeu, soos dié van Agighiol, Peretu of Borovo, getuig van die toenemende rykdom van die Getiese elite.  Dit lyk asof verskeie artefakte in die Odrysiese koninkryk ontstaan ​​het en moontlik ook prestige geskenke was. 
Teen die middel van die 4de eeu bestaan ​​daar 'n Getiese koninkryk wat 'n eeu lank sou gedy.  Die Gotiese hoofstad was Helis, wat geïdentifiseer is met die argeologiese terrein van Sboryanovo, wat in die 330's  of vroeë 320's  gestig is en ongeveer 10.000 inwoners gehuisves het.  Dit lyk asof die Getae ook aktief geword het in Muntenia noord van die Donau,   'n gebied wat 'n deel van die "Dacia" van die keiserlike Romeinse historiografie sou uitmaak.  Die eerste Getiese koning wat in die bronne verskyn het, was Cothelas, wat met sy dogter Meda met Philip II getroud is,  en sodoende 'n alliansie tussen die twee state gesluit het.  Dit het waarskynlik gebeur tydens  of kort na Filippus se verowering van die Odrysiërs.  Die koninkryk het twee oorloë met Lysimachus  en die Keltiese inval in ongeveer 280 oorleef, maar het uiteindelik 'n paar dekades later ontbind.  Helis/Sboryanovo is in die middel van die 3de eeu heeltemal verwoes deur 'n aardbewing. 
Met Alexander se afwesigheid in Asië, het die Strategie van Thrakië was besig met rebellies en mislukte ekspedisies teen die Getae, wat die land in die proses baie ontstel het.  Aan die einde van die 330's of in die middel van die 320's (die datering is nie heeltemal duidelik nie) het 'n sekere Seuthes, later bekend as Seuthes III, 'n Thrakiese opstand aan die gang gesit.  Dit lyk asof hy 'n Odrysiaan was  en moontlik met die koningshuis van Cersebleptes verbind is, hoewel sy sosiale agtergrond spekulasie moet bly.   Dit lyk asof Seuthes se doel die herlewing van 'n onafhanklike Odrysiaanse staat was.  Seuthes regeer in die binneland, wat Thracië noord van die Rhodopes is, maar nie die kusstreke van die Egeïese en Swart See nie.   Waarskynlik na die dood van Alexander in 323,  stig hy die hoofstad Seuthopolis, aan die Tonzos -rivier, naby die moderne Kazanlak, en na homself vernoem.   
Onder die heerskappy van Burebista (82BC-44BC) het die Daciese koninkryk sy grootste territoriale omvang bereik. Tydens sy bewind verower hy gebiede van Sentraal -Europa tot die Balkan en bereik die Egeïese see. Hy is onder die Griekse geleerdes bekend as die 'Keltiese moordenaar', omdat hy baie Keltiese stamme van die Balkan (Scordisci) en Sentraal -Europa (Boii & Taurisci) verslaan en vermoor het. In 48 vC probeer Burebista die Romeinse politiek tydens die Romeinse burgeroorlog beïnvloed deur 'n bondgenootskap met Pompeius Magnus teen die seëvierende Julius Caesar. Maar Pompeius is verslaan en later in Ptolemaïese Egipte vermoor. Na dit alles het Julius Caesar die Ryk van Burebista as 'n bedreiging beskou, en hy was van plan om dit saam met die Partiese Ryk binne te val. Maar hy is in 44 vC vermoor. Die staat van Burebista het in verskillende koninkryke ineengestort. Dit sal nooit verenig word totdat Decebalus in 87AD die laaste koning word nie.
Die Thraciese koninkryk, ook bekend as die Sapaean -koninkryk, was die voortsetting van die Thraciese staat vanaf die middel van die 1ste eeu vC tot 46 nC. Dit is oorheers deur die Sapaean -stam, wat regeer het vanuit hul hoofstad Bizye in die huidige noordweste van Turkye. Aanvanklik slegs van beperkte relevansie, het sy mag aansienlik gegroei na die slag van Actium in 31 vC, toe keiser Augustus 'n nuwe dinastie installeer wat baie lojaal en uitgestrek blyk te wees. Dit het namens die Romeinse regering 'n groot deel van Thracië verower en regeer, en dit duur tot 46 nC, toe keiser Claudius die koninkryk geannekseer het en Thracië tot 'n Romeinse provinsie gemaak het.
Satavahanas: Deccan se eerste ryksbouers (100 vC - 3de nC)
Daar is 'n legende waarna ou tekste verwys, sentreer op Paithan in die Aurangabad -distrik van Maharashtra. Dit is die verhaal van Shalivahana, 'n jong man wat vroeër in 'n pottebakker -nedersetting in die stad gewoon het. Daar word gesê dat hy Paithan gered het van die aanval van 'n magtige koning, Vikrama van Ujjaini. Hy het daarin geslaag om die mag van die koning aan te neem met behulp van 'n klei/terracotta speelgoedleër wat hy besit.
Die verhaal lui dat hy besprinkel het amrit of soet nektar daarop, en hulle het lewend geword. Shalivahana was die seun van 'n Naga -koning en 'n Brahmin -vrou, wat hom in die dorp verlaat het toe hy gebore is. Volgens die legende is dit die seun wat die Satavahana -ryk gestig het.
Daar word gesê dat legendes en mites voortspruit uit die mis van die geskiedenis, en volgens sommige historici kan hierdie verhaal 'n verwysing wees na die koning van Satavahana, Gautamiputra Satakarni, wat die magtige Kshatrapa-heerser, Nahapana, verslaan het wat die naburige gebied van die huidige tyd regeer het. Wes -Malwa en Gujarat in die 1ste eeu nC. Geskiedkundiges beweer dat die verhaal van Shalivahana verwar word met die van Simuka, wat na bewering die Satavahana -dinastie gestig het.
Oorwinnings is selde finaal as ryke gesmee word en Gautamiputra ook nie. Territoriale oorloë het voortgeduur lank nadat beide hy en Nahapana oorgegaan het. Maar hierdie besondere oorwinning was 'n belangrike oomblik in die verhaal van die Satavahanas, wat beskryf kan word as die eerste keiserbouers van die Deccan. Dit het hulle 'n plek in ons kollektiewe geheue gegee en verseker dat hulle die helde van legendes word.
Die verhaal van die Satavahanas was lankal in donkerte omhul. Wenke van hul grootheid kom uit legendes en Puranas. Maar namate argeoloë, epigrafiste, historici en numismatiese kenners dieper deur die 19de en 20ste eeu gegrawe het, het die sluier geleidelik opgehef.
Inskripsies in tempels regoor die Deccan -groot muntstukke wat op die Malwa -plato, Maharashtra en Saurashtra gevind is stupas gebou in Amaravati (in die huidige Andhra Pradesh) afgode wat in die verre Italië gevind is, het die uitstekende poorte van die Groot Stupa van Sanchi en die Boeddhistiese grot tempels en kloosters in die huidige Maharashtra, Telangana en Andhra Pradesh almal gehelp om hul verhaal saam te stel.
Die opkoms van die Satavahanas
Gaan op 'n steil staproete in die golwende heuwels van die Western Ghats, bekend as die Mavals, 'n vier uur se ry van Mumbai af, en u kom by 'n bergpas. Dit staan ​​bekend as Naneghat en was 'n belangrike belastinginvorderingspunt op die roete van die hawe van Kalyan (noordoos van Mumbai) na Junnar (in die huidige Pune-distrik), wat vermoedelik 'n vroeë basis van die Satavahanas was . Mettertyd het dit ook verbind tot Pratisthana (die huidige Paithan), die hoofstad van die ryk.
Naneghat is belangrik, nie net vanweë die kommersiële waarde wat dit eens verskaf het nie, maar ook omdat dit ons 'n insig gee in die vroeë Satavahana -tydperk. Dit kom uit 'n grot aan die kant van die pas wat in die vroeë opskrifte van die Satavahana-era bedek is. Binne in die grot vind u ook oorblyfsels van 'n reeks beelde van vroeë heersers van die dinastie - dit was waarskynlik eens 'n beeldhougalery - wat 'n hele muur bedek het. Ongelukkig het al die beelde verdwyn en slegs 'n paar se voete bly oor.
Geskiedkundiges is verdeeld oor die oorsprong van die Satavahanas. Die vroeë Puranas verwys na die Satavahana-dinastie as 'Andhra' of 'Andhra-Jatiya'. Dit het baie vroeë historici laat glo dat die Satavahanas ontstaan ​​het in 'n gebied verder oos, miskien Srikakulam, in die huidige Andhra Pradesh. Ander skryf selfs hul oorsprong toe aan Bellary, verder suid, in die huidige Karnataka. Later navorsing het daarop gewys dat die term 'Andhra' in die Puranas, was die naam van een van die vele stamme wat suid van die Vindhya -reekse gewoon het. Hulle kon oor 'n groot gebied versprei gewees het. Meer onlangse opgrawings dui aan dat die oorsprong van die Satavahanas in die Vidarbha -streek van Maharashtra kon wees.
Die beste bron vir ons begrip van die Satavahanas en die periode waarin hulle oorheers het, is epigrafies. Die inskripsies by Naneghat gee ons die vroeë chronologie van heersers. Inskripsies in Nashik, in opdrag van Gautamiputra Satakarni se ma, Gautami Balasri, vertel ons van sy bewind en wat met hom gebeur het.
Daarbenewens het ons kruisverwysings. Die eerste kom uit die aangrensende koninkryk van die Chedis in Kalinga, waar koning Kharavela regeer het - die beroemde Hathigumpha -inskripsie in Bhubaneswar. Dan is daar munte uit daardie tydperk.
Verwysings na die lys van 'toekomstige' konings vroeg Puranas - die Matsya en Vishnu Puranas, dui byvoorbeeld aan dat Simuka die stigter van die ryk was. Daar word gesê dat hy die Kanvas verslaan het-wat kortliks regeer het en die Sungas in die onstuimigheid van die post-Mauryan tydperk gebruik het-om sy eie koninkryk uit te sny. Die presiese datums van Simuka se bewind is vaag en terwyl die Puranas verwys na 'n baie vroeëre oorsprong van die Satavahanas, die meeste hedendaagse historici maak dit ongeveer 100 vC vas. Die volgende aan die beurt was sy broer Kanha/Krishna, wat op sy beurt gevolg is deur Satakarni I, wat in 70-60 vC regeer het. Dit was onder hom dat die eerste stap in werklike uitbreiding plaasgevind het. Inskripsies by Naneghat werp ook lig hierop.
Een van die belangrikste gebeurtenisse in Satakarni se bewind was sy huwelik. Sy vrou, koningin Naganika, was die dogter van die Maharathi (King/Lord) Tranakiya. Die Maharathis of 'strydwaensvegters' was kragtige krygers wat oorheers het oor dele van die huidige Maharashtra. Die huwelik van Satavahana King, Satakarni I en Naganika was 'n belangrike politieke gebeurtenis tydens Satakarni se bewind.
Die dinastiese alliansie van hierdie Maharathi -prinses met Satakarni I het die Satavahanas militêre mag gegee en die sade gesaai van ambisie en bou van ryk. Op grond van die inskripsies en munte wat op verskillende argeologiese terreine gevind is, weet ons dat Satakarni I die grootste deel van Noord -Maharashtra beheer het. Inskripsies verwys na hom as 'Lord of the Southern Streeks' of 'Dakshina-pathapati'. Alhoewel dit wonderlik klink, wys geleerdes daarop dat dit moontlik beperk was tot 'n gebied rondom die huidige Maharashtra.
Met die koms van Satakarni en Naganika, is dit asof die sluier uit hierdie tydperk gelig is. Daar is voldoende inligting oor Satavahana se heerskappy van hier af.
Namate ek die roem en mag van Satakarni gegroei het, het die statuur van sy koningin, Naganika, ook gegroei. Muntstukke is selfs in haar naam gemunt - 'n buitengewone prestasie vir daardie tye. Twee munte wat gevind is, dateer uit die 1ste eeu vC, het die naam van Naganika op. Haar naam 'Naganikaya' in die Brahmi -skrif is in die middel van die muntstuk geplaas, terwyl die naam van Satakarni I hieronder geplaas word. Die Naneghat -inskripsie, hoewel erg beskadig, noem ook hoe sy saam met haar seuns Vedisri en Saktisri verskillende Vediese offers gebring het. Daar word gesê dat Satakarni I twee Ashvamedha Yajnas of perdeoffers uitgevoer het.
Interessant genoeg kon die posisie wat koningin Naganika in die Satavahana -hof geniet, ook die weg gebaan het vir 'n unieke neiging, gevolg deur 'n reeks konings van hierdie dinastie, wat die name van hul moeders aangeneem het - soos Gautamiputra Satakarni (seun van Gautami), Vasishthiputra Pulumavi ( seun van Vasishthi)!
Dit lyk asof die tydperk tussen Satakarni I en Gautamiputra Satakarni, die bekendste van die Satavahana -heersers, in 'n lang lys (of kortlys, afhangend van die bron waarna u kyk) van heersers wissel van 30 tot 10! Volgens die historikus en epigrafis D C Sircar het 'n greep van hierdie heersers moontlik nie eers tot die hooflyn van die Satavahana -familie behoort nie. Hy wys op hul name wat in die Puranas en na inskripsies. Hy sê: 'Dit lyk asof' Apilaka 'behoort het aan 'n tak van die familie wat in Madhya Pradesh swaai, terwyl' Kuntala Satakarni 'en' Hala 'behoort aan 'n ander tak wat in die Kuntala -land regeer, bestaande uit die Noord -Kanara -distrik en dele van Mysore, Belgaum en Dharwad. "
In die algemeen het die Satavahana-ryk in die grootste omvang gestrek van Vidisha in Malwa (in die huidige Madhya Pradesh) tot dele van Karnataka. Die kern was die stuk tussen die Godavari- en Krishna -riviere. Oorwinnings is egter selde blywend, en net soos ander dinastieë, het die Satavahanas ook 'n paar gewen en 'n paar verloor tydens die 300-jarige jare waarin hulle aan die gang was.
Daar is twee verwysings na hoe moeilik dit was vir die Satavahanas om selfs in hul vroeë dae aan bewind te bly. Die Hathigumpha -inskripsie van koning Kharavela noem hoe hy die leërs van sy tydgenoot Satakarni I in die weste teruggedruk het. Die Grieks-Romeinse verslag, die Periplus van die Erythraen See, wat vermoedelik in 70-80 nC geskryf is, dui op 'n verandering van geluk vir die Satavahanas. Terwyl die handelaars se verslag oor die bekende wêreld van die tyd verskillende dorpe van die Satavahanas noem, soos Suppara (Sopara) en Calliena (Kalyan), interpreteer historici die kommentaar in die werk om aan te dui dat die gebied van Noordelike Konkan of Aparanta, wat Dit lyk asof die kern gedurende Satakarni I se tyd vir die Sakas verlore geraak het.
Meesters van die oorsese handel
Terwyl die opkoms van ryke in die Noorde tot dan - van Magadha tot die Mauryas - aangevuur is deur die uitbreiding van landbouinkomste, handel langs rivierroetes en militêre verowering, was die opkoms van die Satavahanas, soos die koninkryke in die diep suide, word grootliks aangedryf deur internasionale handel. En deur die tydperk blyk dit dat gevegte oor die beheer van belangrike hawens langs die weskus gewoed het - van Bharuch tot Kalyan.
In 30 vC het Rome Ptolemaïese Egipte verower en 'n nuwe kring van seehandel via die Rooi See en die Arabiese See oopgemaak vir die Indiese subkontinent en dan verder oos. Die hawens langs die weskus van Indië-van Bharuch, na verwys as 'Barygaza' (wat 'diep skat' beteken) of 'Bargosa' deur Grieks-Romeinse skrywers Kalyan of 'Kalliana', Sopara of 'Shurparaka' en Muziris-het geword vroeë spilpunte vir Romeinse handelaars wat nie genoeg kon kry van die rykdom van Indië nie, dit wil sê ivoor, katoen, sy, pêrels en speserye. Daar word gesê dat op die hoogtepunt van die Romeinse Ryk elke dag 'n nuwe skip uit Rome aan die Indiese kus vasgemeer het en geduldig op Indiese ware gewag het.
Met die beheer oor die belangrikste noordelike hawens van Kalyan en Sopara, het die Satavahanas 'n deel van hierdie handel beheer, en tolgeld betaal deur handelaars wat die roete besoek het, in stasies soos Naneghat, het ongetwyfeld 'n bydrae gelewer tot hul uitbreiding.
Die Satavahana -ryk het baie baat gevind by die strukture wat tydens die Mauryan -beheer van die streek aangebring is. Hierdie tydperk sou ook 'n groot toename in die binnelandse handel veroorsaak het namate reis tussen Noord- en Suid -Indië maklik geword het. Die Satavahana-hoofstad in Pratisthana, die huidige Paithan, aan die oewer van die Godavari-rivier, was 'n belangrike punt in die Dakshinapatha ('Great Southern Highway') en dit is nie verbasend dat die stad 'n belangrike politieke spilpunt geword het nie. Die groot hoeveelheid muntstukke wat deur Satakarni I uitgereik is, in vergelyking met sy voorgangers, vertel ons hoe ryk sy ryk was en hoe die latere heersers op hierdie rykdom kon voortbou.
Die skepping van 'n ryk
Teen die tyd dat Gautamiputra Satakarni in die 1ste eeu nC (86-110 nC) op die troon gekom het, het die Satavahanas hulself stewig gevestig. Maar hulle was op die agtervoet. In die noordweste, in die huidige Gujarat, die magtige heerser van die Westelike Kshatrapas, het Nahapana heers. Nahapana was reeds in beheer van Bharuch of Barygaza, 'n uiters belangrike hawe wat ook die Wes -Kshatrapas se hoofstad was.
Hy beheer ook Kalyan, Sopara en die handelsroetes langs die Westelike Ghats. Die verskuiwing van die regeringsimbole deur Satavahana -vasale soos die Mahabhojas na die simbole van Nahapana in muntstukke word deur numismatiste soos Shailendra Bhandare van die Ashmolean Museum aan die Universiteit van Oxford, Engeland, gesien as 'n groot verskuiwing van getrouheid.
Baie van die winsgewendste dele van die Satavahana -ryk het verlore gegaan. Op hierdie punt spring Gautamiputra regtig uit die geskiedenisboeke. Gebaseer in Pratisthana of Paithan, praat die inskripsies oor hoe hy 'n konfederasie van konings uit die hele Deccan -streek bymekaar gebring het om op te marsjeer teen Nahapana, wat hy uiteindelik verslaan het.
Die Nashik -inskripsie wat tydens die bewind van sy seun Vasishthiputra Pulumavi geskryf is, gee ons besonderhede. Dit verwys na Gautamiputra as 'Saka-yavana-pahlava-nisudana'Of die' vernietiger van die Skithiërs, Indo-Grieke en Partiërs '.
Die nederlaag van Nahapana in Gautamiputra in 78 nC het twee belangrike gevolge gehad. Eerstens het die Satavahanas in die geheue en in die legende geëts as die 'seuns van die grond' wat 'vreemde' indringers weghou. En tweedens was dit die begin van 'n nuwe era. Nahapana se opvolger, Chashtana, wat sy eie dinastie gestig het, die Kardamaka Kshatrapas, het ook die bal aan die rol gesit vir die 'Shaka Era'.
Dit is 'n historiese kalender -era (soos die Vikram Samvat, wat die historiese Hindoe -kalender is), wat begin ná die oorwinning van Gautamiputra. Alhoewel dit die Saka Chashtana was waaronder dit begin is, word dit ook na die 'Shalivahanas' of die Satavahanas na die 'Shalivahana Era' in Maharashtra verwys.
Volgens historikus DC Circar is dit egter histories onakkuraat om die Shalivahana -era te verbind met die oorwinning van Gautamiputra Satakarni. Hy glo dat dit moontlik geïnspireer is deur die idee dat die Vikram Samvat vernoem is na die noordelike koning Vikramaditya.
Die oorwinning van Gautamiputra was 'n goue era vir die Satavahanas. Die ryk was nou op sy hoogtepunt, wat strek van Malwa en Saurashtra in die noorde tot by die huidige Maharashtra en verder suid tot by die Krishna-rivier. Dit was egter die seun van Gautamiputra, Vasishthiputra Pulumavi, wat die vrede en voorspoed geniet het ná sy vaders se oorwinnings.
Een van die belangrikste inligtingsbronne vir die laaste jare van Gautamiputra se regering kom van 'n inskripsie in 'n Nashik -grot in Maharashtra. Alhoewel dit betwis word, dui dit ook op die laaste jare van sy lewe.
Hierdie Nashik Prashasti, wat toegeskryf word aan sy moeder Gautami Balashri, verwys na Gautamiputra as die 'koning van die konings' en verklaar dat sy bevele deur die kring van alle konings gehoorsaam is. Dit dui aan dat die heerskappy van Gautamiputra strek van Malwa en Saurashtra in die noorde tot die Krishna -rivier in die suide en van die Konkan in die weste tot Vidarbha (Berar) in die ooste. Die inskripsie dateer uit sy 24ste regeringsjaar, en dit is waar die twis na vore kom. Gautami Balashri word 'n jiva-suta genoem, wat beteken 'om 'n lewende seun te hê'. Daar is ook bewyse dat Vasishthiputra Pulumavi, die seun van Gautamiputra, teen hierdie tyd 'n medeheerser was. Geskiedskrywer D C Sircar vertolk hierdie feite so dat hierdie inskripsie moontlik gemaak is tydens 'n tyd toe Gautamiputra siek was en sy ma en seun die administrasie bestuur het. Ander historici soos V V Mirashi verwerp hierdie interpretasie.
Na die regering van Gautamiputra het sy seun Vasishthiputra 29 jaar lank regeer en die ryk verder suidwaarts uitgebrei. Hy het in botsing gekom met die Westerse Kshatrapa -heerser Rudradaman, wat vrede met hom gesluit het deur sy dogter aan hom te gee. Vasishthiputra het wel nog twee keer probeer om Rudradaman aan te val Ek maar kon hom nie beweeg nie. Hy moes hom tevrede stel met 'n uitbreiding na die suide. Dit is onder hom dat die Satavahana-bewind dieper suid gestrek het, tot dele van die huidige Karnataka.
Die seun van Gautamiputra het die koninkryk uitgebrei; met verloop van tyd bly die Kshatrapas in die weste 'n bedreiging, met territoriale gevegte wat jare lank woed. Maar met die bewind van Yajnashri Satakarni (152-181 CE) het die lotgevalle van die Satavahanas weer begin opkyk. Hy het die Kshatrapas in die laat 2de eeu nC verslaan en 'n aantal inskripsies agtergelaat by Nashik, Kanheri in die huidige Mumbai en Guntur, sowel as muntstukke. Yajnashri was ongelukkig die laaste van die groot Satavahanas, en kort daarna het die dinastie afgeneem. Sy opvolger Vijaya was die laaste bekende heerser van die dinastie. Hierna het die Satavahana -ryk in streekkoninkryke verdeel.
Die Satavahana -roete
Vanaf die begin van die gewone era kom verwysings na die Satavahanas van byna oral in die Deccan en die ooskus van Indië. 'N Reeks latere Satavahanas is byvoorbeeld bekend uit inskripsies in die Kanheri -grotte in Mumbai. In 1939 is 'n skare van 1,526 muntstukke uit hierdie tydperk gevind in Tarhala in die Akola -distrik Berar/ Vidarbha in Maharashtra, wat uitgebreide lig op hierdie heersers werp.
'N Gefragmenteerde Sanskrit -inskripsie van Sannati in Noord -Karnataka dui op die verspreiding van die staat Satavahana. Saam met die beeldskone beelde van Simuka en Gautamiputra op die Kanagannahalli stupa paneel, die muntstukke van die Satavahanas wat tydens die opgrawings gevind is en die Amaravati -styl van beelde dui blykbaar op die verspreiding van sy heerskappy in Karnataka en miskien verder, in Andhra.
Ons het ook feitelike bewyse om aan te toon dat Satavahana -vakmanne van die Deccan groot spelers was in die bou van die Sanchi stupa kompleks, veral die poorte wat deur die vakmanne van die Satavahana -heerser Satakarni II ingeskryf is. Dit impliseer dat die gebied Vidisha in Malwa, in die huidige Madhya Pradesh, deur Satakarni gevange geneem en by die Satavahana-ryk gevoeg is.
Afgesien van inskripsies en muntstukke, is daar 'n verskeidenheid literêre bronne wat ons 'n blik gee op die Satavahanas en hul tye. Die Puranas – Matsya, Vishnu, Vayu en Brahmanda - het byvoorbeeld verskillende lyste van die konings van die dinastie. Die Boeddhist Jataka Verhale en die vroeër genoemde inskripsies by Boeddhistiese grotkomplekse in Nashik, Karla en Kanheri, en stupas verder suid in Bhattiprolu lewer Nagarjunakonda en Amaravati inligting oor die Satavahanas.
Simuka, die vroegste van die Satavahanas, word breedvoerig in die Dwatramsika Puttalika, 'n Jain -teks met inligting oor die Satavahana -heerser 'Srimukha'.
Hierdie era was ook 'n tyd van groot literêre skeppings en nie verrassend nie vind die heersers van Satavahana genoeg melding in klassieke soos die 11de eeu Kathasaritsagaram geskryf deur Somadevasuri, wat die Satavahana -dinastie noem.
Die Gathasaptashati, 'n bloemlesing toegeskryf aan Satavahana King Hala (1ste eeu nC), is 'n digbundel oor die emosie van liefde. Behalwe dit, Kamasutra van Vatsyayana, Katanatra Vyakaranam van Sarva Varma, Leelavati Parinayam van Kuthuhala, Bruhatkatha Manjari van Kshemendra en die Bruhatkatha Sokam van Hari Sena verwys na die Satavahana -dinastie. Vatsayana's Kamasutra noem ook die heerser van Satavahana, Kuntala Satakarni.
Maar deur twee toevallige ontdekkings kan die ware nalatenskap van die Satavahanas werklik waardeer word.
Dit was 'n ontdekking in die verre Rome, in werklikheid in die ruïnes van die antieke stad Pompeii, wat die bereik van die Satavahanas werklik onderstreep het. In 1938, 'n jaar voordat die Akola -muntstuk gevind is, het argeoloë wat die ruïnes van hierdie ou Romeinse stad opgegrawe het wat deur 'n vulkaniese uitbarsting opgegrawe is, 'n pragtige beeldjie opgegrawe wat op die Indiese godin Lakshmi gelyk het.
Dit was slegs 25 cm lank en is pragtig uit ivoor gesny en was waarskynlik 'n beeld van 'n yakshi, of geestesgodin eerder as Lakshmi. Hierdie 'Pompeii Lakshmi', soos dit nog steeds genoem word, is gevind in 'n houtkis in 'n privaat huis in Pompeii. Vandag is dit gehuisves in die National Archaeological Museum of Naples (Museo Nazionale Archeologico di Napoli) in Italië.
Hoewel die oorsprong van die figuur nog onbekend is, gegrond op die Kharosthi-opskrif daarop, glo geleerdes dat dit van Gandhara in antieke Indië (die huidige Pakistan) gereis het en Pompeii bereik het deur Romeinse handel met die Satavahanas tussen die 1ste eeu vC en 1ste eeu nC. Interessant genoeg is 'n klein beeldhouwerk van die Griekse seegod, Poseidon, gevind deur argeoloë by Brahmagiri, 'n plek naby Kolhapur in Maharashtra, wat tot dieselfde era behoort, wat die noue bande tussen die Satavahanas en Rome onderstreep.
In die laaste deel van die 2de eeu tot die 3de eeu nC lyk dit asof daar 'n verskuiwing in die middel van die Satavahanas - Oos was. Baie historici skryf dit toe aan die stadiger handel met Rome, gegewe die vloed wat dit ondervind het - ekonomiese krisis en twis. Dit lyk asof dit die lotgevalle van hawestede in die Indiese subkontinent, veral aan die weskus, seergemaak het tot by Bharuch tot by Muziris aan die Kerala -kus.
Interessant genoeg het hierdie periode ook die handelsbelangstelling in die skiereiland Indië na die ooskus, langs die kuslyn van Andhra en die Tamil -land, verskuif. En dit is waar 'n nuwe stedelike sentrum, miskien die latere administratiewe sentrum van die Satavahanas, verskuif het na die stad Dhanyakakata, later bekend as Amaravati (nou die hoofstad van Andhra Pradesh). Daar moet op gelet word dat daar geen verwysings is na die feit dat dit die hoofstad van die ryk is nie, wat die inskripsies betref. Die teenwoordigheid van een van die mooiste stupas hier, uit die Satavahana -tydperk, dui die stad se uitnemendheid aan.
Terwyl die Satavahanas groot beskermhere was van beide Hindoe -tempels en Boeddhiste stupas en viharas of kloosters, wat liberale toelaes verleen het aan grottempels in Nashik, Kanheri in die huidige Mumbai, en tot by die Dakshinapatha tot by die weskus van Indië, het 'n Britse offisier, kolonel Colin Mackenzie van die Trigonometrical Survey of India, na ontdek die beste erfenis van die Satavahanas.
Tydens 'n toer deur die streek in 1797, ontdek Mackenzie die oorblyfsels van 'n groot stupa met die mees ingewikkelde en voortreflike beeldhouwerke wat die lewe en leerstellings van die Boeddha uitbeeld. Later opgrawings deur sir Walter Elliot van die Madras -staatsdiens het 'n massiewe Mahachaitya- of Grand Stupa -kompleks met ingewikkelde vakmanskap onthul. Daar was ook 'n reeks van 120 beelde wat bekend staan ​​as die Amaravati Marbles (alhoewel hulle van kalksteen gemaak is). Dit word tans in die British Museum gehuisves. In die Chennai -museum kan u 'n paar ander 'marmer' -stukke, bekend as die' Elliot Marbles ', vind.
Byna 300 jaar lank was die Satavahanas 'n mag om mee rekening te hou, regoor die skiereiland Indië. Teen 225 nC het swak heersers, toenemende bedreigings uit die noorde, afname in handel en geleidelike splintering van die koninkryk gelei tot die geleidelike einde van hierdie groot dinastie. Nuwe ryke het opgekom - die Ikshvakus in Andhra, die Pallavas verder suid en die Vakatakas in Maharashtra.
Maar dit is 'n bewys van die Satavahana -nalatenskap dat die Deccan, 'n groot deel van die skiereiland Indië, hetsy Maharashtra of Andhra, steeds aanspraak maak op 'n noue band met hulle. Die hoofstad van die deelstaat Andhra Pradesh is Amaravati, die tuiste van die groot Satavahana -stad Dhanyakakata, en in Maharashtra word Gautamiputra Satakarni se oorwinning teen die Saka -koning Nahapana steeds as 'n waterskeiding gemerk - 'n tydperk van 'n groot plaaslike ontwaking.
Die vroegste nedersettings in Libanon dateer uit vroeër as 5000 vC. In Byblos, wat beskou word as die oudste stad wat voortdurend bewoon word in die wêreld, het argeoloë oorblyfsels van prehistoriese hutte met gebreekte kalkvloere, primitiewe wapens en begraafpotte ontdek wat bewys is van die neolitiese en chalcolithiese vissersgemeenskappe wat aan die oewer gewoon het van die Middellandse See meer as 8 000 jaar gelede. [ aanhaling nodig ]
Die gebied is omstreeks 4000 vC die eerste keer in die geskiedenis aangeteken as 'n groep kusstede en 'n swaar beboste agterland. [ aanhaling nodig ] Dit is bewoon deur die Kanaäniete, 'n Semitiese volk, wat die Grieke 'Fenisiërs' genoem het vanweë die pers kleurstof (phoinikies) wat hulle verkoop het. Hierdie vroeë inwoners verwys na hulself as "manne van Sidon" of iets dergeliks, volgens hul stad van herkoms. Die Kanaäniete was stad-staat setlaars, wat kolonies regdeur die Middellandse See gevestig het (sien: Lys van Fenisiese stede) in 'n vorm van 'n Thalassokrasie in teenstelling met 'n gevestigde ryk met 'n aangewese hoofstad. [ aanhaling nodig ]
Elkeen van die kusstede was 'n onafhanklike stadstaat wat bekend was vir die spesiale aktiwiteite van sy inwoners. [ aanhaling nodig ] Tirus en Sidon was belangrike maritieme en handelsentrums Gubla (later bekend as Byblos in Arabies, Jbeil) en Berytus (huidige Beiroet) was handels- en godsdienstige sentrums. Gubla was die eerste Kanaänitiese stad wat aktief handel gedryf het met Egipte en die farao's van die Ou Koninkryk (2686-2181 vC) en sederhout, olyfolie en wyn uitgevoer het terwyl hy goud en ander produkte uit die Nylvallei ingevoer het. [ aanhaling nodig ]
Voor die einde van die 17de eeu vC is die Kanaänities-Egiptiese verhoudings onderbreek toe die Hyksos, 'n nomadiese Semitiese volk, Egipte verower het. Na ongeveer drie dekades van Hyksos-bewind (1600-1570 vC) het Ahmose I (1570-1545 vC), Thebaanse prins, die Egiptiese bevrydingsoorlog geloods. Teenstand teen die Hyksos het toegeneem en 'n hoogtepunt bereik tydens die bewind van die farao Thutmose III (1490-1436 vC), wat die gebied wat nou bekend staan ​​as Sirië binnedring, het 'n einde gemaak aan Hyksos se oorheersing en Kanaän opgeneem in die Egiptiese Ryk. [ aanhaling nodig ]
Teen die einde van die 14de eeu vC het die Egiptiese Ryk verswak, en die stadstate kon teen die begin van die 12de eeu vC 'n deel van hul outonomie herwin. Die daaropvolgende drie eeue was 'n periode van voorspoed en vryheid van buitelandse beheer waartydens die vroeëre Kanaänitiese uitvinding van die alfabet kommunikasie en handel vergemaklik het. [ aanhaling nodig ] Die Kanaäniete het ook nie net uitgeblink in die vervaardiging van tekstiele nie, maar ook in die sny van ivoor, in die werk met metaal en veral in die vervaardiging van glas. Meesters in die kuns van navigasie, hulle stig kolonies waar hulle ook al in die Middellandse See kom (spesifiek in Ciprus, Rhodes, Kreta en Kartago) en vestig handelsroetes na Europa en Wes -Asië. Hierdie kolonies en handelsroetes het floreer tot die inval van die kusgebiede deur die Assiriërs. [ aanhaling nodig ]
Assiriese bewind Redigeer
Assiriese bewind (875-608 BE) het die Kanaänitiese stadstate van hul onafhanklikheid en voorspoed ontneem en herhaalde, onsuksesvolle rebellies meegebring. In die middel van die 8ste eeu vC het Tirus en Byblos in opstand gekom, maar die Assiriese heerser, Tiglath-Pileser III, het die rebelle onderwerp en swaar hulde gebring. [ aanhaling nodig ] Onderdrukking het onverpoos voortgegaan, en Tirus het weer in opstand gekom, hierdie keer teen Sargon II (722-705 vC), wat die stad in 721 vC suksesvol beleër en die bevolking daarvan gestraf het. Gedurende die 7de eeu vC het die stad Sidon in opstand gekom en is dit heeltemal vernietig deur Esarhaddon (681-668 vC). Esarhaddon het 'n nuwe stad op die ruïnes van Sidon gebou.Teen die einde van die 7de eeu v.C. is die Assiriese Ryk, wat verswak is deur die opeenvolgende opstande, deur die Mediaanse Ryk vernietig. [ aanhaling nodig ]
Babiloniese bewind Redigeer
Terwyl die Babiloniërs uiteindelik die Assiriërs by Carchemish verslaan het, was 'n groot deel van die streek Kanaän reeds in hul hande, aangesien baie daarvan uit die ineenstortende Assiriese koninkryk beslag gelê het. In daardie tyd het twee Babiloniese konings die troon opgevolg, Nabopolassar wat hom daarop toegespits het om die invloed van Assirië in die streek te beëindig, en sy seun Nebukadnesar II, wie se bewind verskeie plaaslike rebellies beleef het, veral in Jerusalem. [ aanhaling nodig ] Opstande in Kanaänitiese stede het gedurende die tydperk meer gereeld plaasgevind (685-636 vC, Tirus het weer in opstand gekom en dertien jaar lank weerstaan ​​teen 'n beleg deur die troepe van Nebukadnesar 587-574 vC. Na hierdie lang beleg het die stad oorgegee dat sy koning onttroon is, en sy burgers was tot slawe. [ aanhaling nodig ]
Die Babiloniese provinsie Fenicië en sy bure het na Achaemenidiese bewind oorgegaan met die verowering van Babilon deur Kores die Grote in 539/8 vC. 
Die kusstede in Siro-Kanaän het die volgende twee eeue onder Persiese bewind gebly. [ aanhaling nodig ] Die Kanaänitiese vloot ondersteun Persië tydens die Grieks-Persiese Oorlog (490-49 vC). Maar toe die Kanaäniete oorlaai was met swaar hulde wat deur die opvolgers van Darius I (521-485 vC) opgelê is, het opstande en opstand in die kusstadstate hervat. [ aanhaling nodig ]
Die Persiese Ryk, insluitend die Kanaän -provinsie, het uiteindelik in die 4de eeu vC aan Alexander die Grote, koning van Masedonië, geval. [ aanhaling nodig ]
Hoofheersers onder die Achaemenidiese Ryk:
Pers-styl tweekoppige bul protome gevind in Sidon. Marmer, 5de eeu v.C.
Akkadiese Ryk: Die Eerste Ryk van die Wêreld
Sover ons weet, is die eerste ryk ter wêreld in 2350 v.G.J. gevorm deur Sargon die Grote in Mesopotamië. Sargon se ryk is die Akkadiese Ryk genoem, en dit het floreer gedurende die historiese tydperk bekend as die Bronstydperk.
Die antropoloog Carla Sinopoli, wat 'n nuttige definisie van ryk bied, noem die Akkadiese ryk as een van die twee eeue. Hier is Sinopoli se definisie van ryk en imperialisme:
Hier is meer interessante feite oor die Akkadiese ryk.
Dr Neil Faulkner is 'n eredosent aan die Institute of Archaeology, University College London. Hy is redakteur van die gewilde tydskrifte Huidige argeologie en Huidige Wêreld Argeologie, en het vier boeke geskryf, insluitend Die agteruitgang en val van Romeinse Brittanje en Apokalips: die groot Joodse opstand teen Rome. Sy TV -optredes sluit in Channel Four's Tydspan, BBC TWEE's Tydshorlosie, en Channel Five's Openbaar gemaak.
Meso -Amerikaanse beskawing, die kompleks van inheemse kulture wat in dele van Mexiko en Sentraal -Amerika ontwikkel het voor die Spaanse verkenning en verowering in die 16de eeu. In die organisasie van sy koninkryke en ryke vorm die gesofistikeerdheid van sy monumente en stede, en die omvang en verfyning van sy intellektuele prestasies, die Meso -Amerikaanse beskawing, tesame met die vergelykbare Andes -beskawing verder suid, 'n eweknie van die Nuwe Wêreld as dié van antieke Egipte , Mesopotamië en China.
'N Kort bespreking van die Meso -Amerikaanse beskawing volg. Vir volledige behandeling, kyk voor-Columbiese beskawings.
Argeoloë het die teenwoordigheid van die mens in Meso -Amerika tot so vroeg as 21 000 vC gedateer (hoewel die datering van die Valsequillo -bevindings waarop die vroeë datum gebaseer is, omstrede bly). Teen 11 000 v.C. het jag-en-versamelaars die grootste deel van die nuwe wêreld beset, suid van die ys-kappie wat Noord-Amerika bedek. Die koeler klimaat van hierdie tydperk in vergelyking met dié van die huidige tyd ondersteun 'n grasveldplantegroei, veral in die hooglandvalleie, wat ideaal was vir groot troppe weidingdiere. Die verskuiwing na sedentêre landbou het blykbaar begin na ongeveer 7000 v.C., toe 'n dramatiese aardverwarming die gletsers laat terugtrek het en tropiese woude die Meso -Amerikaanse grasvelde inhaal.
Die geleidelike makmaak van suksesvolle voedselplante - veral 'n mutante koring (mielies) met skil, wat dateer uit ca. 5300 v.C. - meer as die daaropvolgende millennia het ongeveer 1500 v.C. tot min of meer permanente dorpsboerdery gelei. Benewens mielies, bevat gewasse boontjies, pampoentjies, chilipepers en katoen. Namate die produktiwiteit van die landbou verbeter het, het die beginsels van die beskawing ontstaan ​​tydens die tydperk wat deur argeoloë as die vroeë formatief aangewys is (1500–900 v.C.). Aardewerk, wat al in 2300 v.C. in sommige gebiede van die streek verskyn het, wat moontlik uit die Andes -kulture in die suide bekendgestel is, het gevarieerde en gesofistikeerde vorme aanneem. Dit lyk asof die idee van die tempelpiramide gedurende hierdie tydperk wortel geskiet het.
Mielieverbouing in een gebied - die vogtige en vrugbare laaglande van die suide van Veracruz en Tabasco, in Mexiko - was voldoende produktief om 'n groot omleiding van menslike energie na ander aktiwiteite, soos kuns en handel, toe te laat. Stryd om die beheer van hierdie ryk, maar beperkte landbougrond het gelei tot 'n dominante grondbesitsklas wat die eerste groot Meso -Amerikaanse beskawing, die Olmec, gevorm het.
San Lorenzo, die oudste bekende Olmec -sentrum, dateer uit ongeveer 1150 vC, 'n tyd toe die res van Meso -Amerika op sy beste op neolitiese vlak was. Die webwerf is veral bekend vir sy buitengewone klipmonumente, veral die 'kolossale koppe' wat tot byna 3 meter hoog is en moontlik spelers verteenwoordig in 'n rituele balspel (kyk tlachtli).
Die tydperk bekend as die Middle Formative (900–300 v.C.), waartydens die stedelike kompleks La Venta gestyg en floreer het, was 'n toenemende kulturele regionalisme. Die Zapotec -mense het byvoorbeeld 'n hoë ontwikkelingsvlak bereik in Monte Albán, wat die eerste skryf- en geskrewe kalender in Meso -Amerika opgelewer het. Op hierdie webwerf, sowel as in die Vallei van Mexiko, kan die Olmec -teenwoordigheid egter wyd opgespoor word.
In die daaropvolgende laat formatiewe en klassieke periodes, wat tot ongeveer 700-900 nC duur, het die bekende Maya-, Zapotec-, Totonac- en Teotihuacán-beskawings kenmerkende variasies op hul gedeelde Olmec-erfenis ontwikkel. Die Maya's het byvoorbeeld sterrekunde, wiskunde, kalenderopstelling en hiërogliewe skryfwerk, sowel as monumentale argitektuur, tot hul hoogste uitdrukking in die Nuwe Wêreld gebring. Terselfdertyd het Teotihuacán, in die Vallei van Mexiko, die hoofstad geword van 'n politieke en kommersiële ryk wat 'n groot deel van Meso -Amerika insluit.
Teotihuacán se mag het na ongeveer 600 verminder, en die volgende paar eeue het talle state om oppergesag geveg. Die Tolteke van Tula, in die middel van Mexiko, het van 900 tot 1200 (die vroeë postklassiese tydperk) geheers. Na die agteruitgang van die Tolteke het 'n verdere tydperk van onrus in die laat postklassiese tydperk geduur tot 1428, toe die Asteke die mededingende stad Azcapotzalco verslaan het en die dominante mag in Sentraal -Mexiko geword het. Hierdie laaste inheemse Meso -Amerikaanse ryk het in 1521 aan die Spanjaarde, onder leiding van Hernán Cortés, geval.
Die belangrikste leerstoele in die ou Indiese subkontinent sluit in:
Takshasila (6de tot 5de eeu vC in die hedendaagse Pakistan), Nalanda (gestig in 427) Beskou as "een van die eerste groot universiteite in die geskiedenis".  In 1193 is die Nalanda -universiteitskompleks deur die Slave -dinastie binnegeval en afgedank onder die Turkse Moslem -generaal Bakhtiyar Khilji. Hierdie gebeurtenis word beskou as 'n mylpaal in die agteruitgang van Boeddhisme in Indië. Vikramshila (8ste eeu) Kanchipuram Saam met ander universiteite het hy uitgebreide biblioteke van palmblaarmanuskripte oor verskillende onderwerpe onderhou, wat wissel van teologie tot sterrekunde. Sharada Peeth (6de tot 12de eeu nC in die hedendaagse Pakistan) 'n Ou leersentrum, bekend vir die gewildheid van die Sharada-skrif, en vir die skaars versameling tekste van Sanskrit-grammatika. 
Grootste ryke in die geskiedenis van die wêreld
Talle ryke in die geskiedenis van die wêreld het die moderne wêreld op meer maniere gevorm as wat ons ons kan voorstel. Hierdie artikel beskryf sommige van die grootste, magtigste en invloedrykste ryke in die wêreldgeskiedenis.
Die eerste ryk ter wêreld, die Akkadiese Ryk, het floreer in Mesopotamië (die huidige Irak). Dit is in die 3de eeu vC gestig en duur meer as honderd jaar voort.
Voor die aanslag van nasionalistiese bewegings oor die hele wêreld in die 19de en 20ste eeu, was imperialisme feitlik die enigste manier van bestuur ter wêreld. In die wedloop om wêreldwye oppergesag te vestig, versprei Europese swaargewigte soos Brittanje, Spanje, Frankryk en Portugal in alle rigtings en eis nuwe grond in die naam van hul keiser en voeg dit kosbare volume toe aan hul land se kaarte en koffers.
Selfs voor die Middeleeuse Europese stormloop was daar baie groot, welvarende en magtige ryke in die mensegeskiedenis. Sommige, soos die Mongoolse Ryk, word net so onthou genadeloosheid van hul uitbreiding sommige, soos die Achaemenidiese en Maurya -ryke, word onthou vir die voorspoed en vrede hulle het daarin geslaag om te vestig en sommige, soos die Romeinse en die Spaanse Ryk, word onthou vir hulle belangrike bydraes tot die moderne kultuur.
Dit is 'n lys van die grootste ryke in die geskiedenis van die wêreld, hoofsaaklik gebaseer op hierdie drie kriteria.
LET WEL: die uitbeeldings van ryke is anachron en bevat alle gebiede wat ooit deur die betrokke land gehou is. Die afmetings van die ryke is afgerond, want dit is onmoontlik om 'n ou meting te meet.
Sterkste tydperk: 19de en 20ste eeu
Grond gebied: 33 miljoen vierkante km.
Die grootste ryk in die mensegeskiedenis, die groot Britse ryk, strek oor al die 6 bewoonbare kontinente, sowel as die Britse Antarktiese gebied. As gevolg van sy grootte en belangrikheid, het die son beroemd nooit ondergegaan nie, beide allegories, wat sy ewige krag en prakties aandui, omdat dit altyd in ten minste een van sy gebiede bedags sou wees.
Die Britse Ryk kan in twee tydperke verdeel word. Die eerste was toe Brittanje op Amerika gefokus was en teen Spanje en Frankryk stry om die oorheersing van die twee westelike kontinente. Nadat die VSA in 1783 onafhanklik geword het, nadat hulle in 1776 die eerste keer onafhanklikheid verklaar het, fokus Brittanje op Asië, Afrika en Australië. Nadat Brittanje die eerste Indiese rebellie in 1857 onderdruk het, het die Asiatiese nasie die juweel geword in die keiserlike kroon van Brittanje, terwyl hul invloed in Afrika sonder ophou gegroei het. Op sy hoogtepunt in die 1920's het Brittanje byna die hele wêreld beheer deur middel van militêre en ekonomiese strategie.
Na die Tweede Wêreldoorlog het 'n toenemend sterk nasionalistiese beweging die Britse premier, Clement Attlee, gedwing om die belangrikste bate, die Indiese subkontinent, toe te gee. Die dekolonisering van Afrika het ook in die 1950's en 821760's plaasgevind. Die Britte het blywende afdrukke op hul gebiede gelaat, waaronder talle sosiale en tegnologiese vooruitgang, en die Engelse taal, wat nou as die taal van die wêreld beskou word.
Sterkste tydperk: 13de eeu
Die grootste aaneengeslote ryk wat ooit deur die mensdom geskep is, was te danke aan die woedende begeerte van een man om die wêreld te verower. Genghis Khan, gebore as Temujin, het die grense van Mongolië tot by die Middellandse See gestrek, wat 'n ononderbroke skakel van die Stille Oseaan na die Middellandse See (en dus die Atlantiese Oseaan) geskep het en die bloeiende koninkryke in China, Korea, Persië en Rusland in die proses.
Die nomadiese Mongoolse hordes het staatgemaak op hul blitsvinnige kavallerie-aanvalle en 'n verskriklike reputasie ontwikkel na hul oorwinning oor die sterk Persiese Ryk. Hulle optog na Europa het die naam van Genghis Khan nie net in die geskiedenis geëts nie, maar het ook gehelp om Asiatiese tegnologie na Europa oor te dra, waaronder die Chinese uitvinding van kruit.
Na die dood van Genghis Khan, is die ryk onder sy seuns verdeel. Die faksies kon nie lank oorleef sonder die felle visie van die Groot Khan nie, maar lewer 'n aantal jare aansienlike mag oor Eurasië.
Sterkste tydperk: 19de eeu
Grond gebied: 23 miljoen vierkante km.
Die Tsardom van Rusland, deur Peter die Grote herdoop tot die Russiese Ryk, het gestrek van Oos -Europa tot Alaska. Dit is die tweede grootste aangrensende ryk in die geskiedenis, en die derde algeheel.
Dit is verminder in 1867, toe Alaska aan die VSA verkoop is. Dit het 'n konstitusionele monargie geword na die Russiese Revolusie van 1905, en uiteindelik die Sowjetunie na die tweede Russiese Rewolusie in 1917. Rusland, die belangrikste nasie van die Sowjetunie, is die grootste land ter wêreld.
Sterkste tydperk: 17de-18de eeu
Grond gebied: 20 miljoen vierkante km.
Die Spaanse Ryk, die eerste wêreldwye ryk, was die oorspronklike land van die ewige sonskyn. In sy bloeitydperk het Spanje die hele westelike seebodem van Suid-Amerika gehou en tot in die huidige Kalifornië, Florida, Filippyne en talle klein kolonies in Afrika voortgegaan.
Teen die einde van die 19de eeu was Spanje 'n gebroke weerspieëling van sy glorieryke verlede. Die Suid- en Sentraal -Amerikaanse kolonies het onafhanklik geword, en Kuba, Puerto Rico, Guam en die Filippyne is deur die VSA oorgeneem. Slegs die Afrika -kolonies het oorgebly, waarvan die laaste in 1975 bevry is.
Die sukses van die Spaanse Ryk het die Amerikas tot die Christendom gelei en ook die Spaanse taal bevorder. Spaans is nou die tweede mees gesproke moedertaal ter wêreld en die derde mees gesproke taal. Die Christendom is nou die belangrikste godsdiens op beide Amerikaanse kontinente.
Sterkste tydperk: 8ste eeu
Grond gebied: 15 miljoen vierkante km.
Die Umayyad -kalifaat het die grootste ryk geskep wat die wêreld nog ooit gesien het, wat strek van Persië tot Andalusië, deur Noord -Afrika.
Ondanks hul Islamitiese oorsprong, word gesê dat die Umayyad -kalifaat die beginsels van Islam tot hul voordeel verdraai en gebuig het. Hulle het 'n godsdienstige instelling (die kalifaat) omskep in 'n dinastiese, tiranniese ryk. Dit word die beste verklaar deur die Umayyad -heersers wat na hulleself verwys as '#1616 -pligte van God', eerder as die tradisionele (en nederiger) ' -opvolgers van die boodskapper van God '.
Die Umayyad -heerskappy het die gewildheid van die Arabiese taal verhoog, en hulle was ook verantwoordelik vir 'n paar beroemde konstruksies, soos die Rotskoepel in Jerusalem. Hulle bewind het die oorheersing van Islam in Noord -Afrika begin, selfs vandag nog gesien.
Sterkste tydperk: 18de eeu
Die Qing -dinastie bestaan ​​uit die laaste keisers van China. Hierdie dinastie is gevorm deur die Aisin Gioro -stam van Jurchen -mense in Mantsjoerije. Die stam het 'n alliansie aangegaan met die verdeelde, maar steeds magtige Mongoolse stamme in die weste, en het Jurchen -stamme verenig om 'n verenigde Manchu -politieke entiteit te skep. Die konfederasie het die heersende Ming-dinastie in die middel van die 17de eeu oorheers.
Die Manchu Qing-dinastie het daarin geslaag om die Han-gedomineerde bevolking met die verenigde Manchu-mense te meng. Dit is in 1912 omvergewerp en is vervang deur die Republiek van China.
Sterkste tydperk: 14de eeu
Grond gebied: 14 miljoen vierkante km.
Die Yuan -dinastie is gevorm deur Kublai Khan, 'n kleinseun van Genghis Khan. Hierdie dinastie was die skakel tussen die verdeelde en verswakte Mongoolse magte in die res van Asië, en die keiserlike regeringstelsel wat tot 1912 in China sou voortduur. Dit word beskou as 'n opvolger van die Mongoolse Ryk uit die 13de eeu, sowel as die eerste koninklike dinastie van China.
Die heerskappy van Kublai Khan is in Europa gewild onder die annale van die beroemde reisiger Marco Polo. Kublai Khan was 'n slim heerser en het die ou Chinese stelsel van koninklike regering teruggebring, met aanpassings wat van hom 'n absolute monarg gemaak het. Hy was 'n voorstander van die uitruil van handelsware en tegnologie tussen die Ooste en Europa, en het die Silk Road sterk ondersteun. Die Yuan -dinastie was veral die eerste Chinese dinastie wat papiernote as die belangrikste vorm van valuta gebruik het.
Die dinastie is geteister deur binnegevegte sowel as ontevredenheid onder die bevolking na die dood van Kublai Khan, en is deur die Ming -dinastie oorgeneem. Die Yuan het intussen na Mongolië geëmigreer en het bekend gestaan ​​as die Noord -Yuan -dinastie.
Grond gebied: 13 miljoen vierkante km.
Die Franse koloniale ryk was op sy hoogtepunt een van die grootste ryke ter wêreld, wat eers belemmer is deur die Spaanse en daarna die oorheersing van Brittanje.
In sy eerste era het Frankryk kolonies in Noord -Amerika, Indië en die Karibiese Eilande gestig, in reaksie op die toenemende Britse invloed in dieselfde streke. Danksy diplomatieke bande met die Eerste Nasies kon Frankryk 'n netwerk van invloed uitbrei ver buite hul werklike gebied Oos -Kanada en Louisiana (Sentraal -Noord -Amerika). Na die Napoleontiese oorloë het Frankryk min koloniale beheer op enige van die Amerikaanse vastelande gelaat en by die 'Scramble for Africa ' aangesluit. Die tweede era van die Franse koloniale ryk het bestaan ​​uit hul groot kolonies in die noorde en sub-Sahara, Madagaskar, klein kolonies in Indië, Indochina en Frans-Guyana, wat 'n oorsese streek van Frankryk bly.
Baie Franse kolonies is in die Tweede Wêreldoorlog deur asmagte beset, maar is daarna herstel. Frankryk was betrokke by twee hewige oorloë oor dekolonisering, die Eerste Indochina -oorlog en die Algerynse oorlog. Beide streke het uiteindelik onafhanklik geword.
Net soos die Britse en Spaanse Ryk, het die groot verspreiding van die Franse Ryk gehelp dat die Franse taal na Europa versprei het. Vandag word Frans gepraat deur 'n beduidende persentasie van die bevolking in Kanada, Gaboen, Senegal, Algerië, Mauritius, Ivoorkus, ens.
Sterkste tydperk: 16de eeu
Grond gebied: 10,5 miljoen vierkante km.
Die Portugese Ryk was die heel eerste interkontinentale ryk ter wêreld. Die ryk was grootliks afhanklik van Brasilië, wat selfs gedien het as die setel van administrasie van die ryk toe Napoleon self Portugal binnekom. Die ryk is kreupel omdat Brasilië in 1825 onafhanklikheid verkry het, en het na Afrika as die enigste ander opsie gekyk. In hierdie tweede era het die Portugese hul onderneming nie 'n ' -heerskappy genoem nie, maar 'n meer -kontinentale nasie '.Sy Afrika -gebiede, naamlik Angola, Mosambiek en Benin, is in 1975 bevry.
Ondanks die feit dat dit die eerste Europeërs was wat in die winsgewende land Indië aangekom het, was Portugal nooit die mees dominante moondheid in Indië nie, en was dit eers in toom gehou deur die Maratha -ryk en daarna deur Brittanje. Tog het Portugal die gebied van Goa behou tot 1961, toe dit deur militêre optrede deur Indië herwin is.
Grootliks as gevolg van die groot bevolking van Brasilië, is Portugees een van die mees gesproke tale ter wêreld, en beide Angola en Mosambiek het Portugees as amptelike taal.
Sterkste tydperk: 5de eeu vC
Grond gebied: 8 miljoen vierkante km.
Die Achaemenidiese Ryk, of die Persiese Ryk, was destyds die grootste ryk in die geskiedenis en het oor drie kontinente gelê, en#8211 Asië, Afrika en Europa. Dit is in die 6de eeu vC deur Kores die Grote gestig en het voorspoedig geduur tot die bewind van Darius III in die 4de eeu v.C., toe dit verslaan en geassimileer is deur die Alexander-geleide Masedoniese Ryk.
Op sy hoogtepunt in die 5de eeu vC het die Achaemenidiese Ryk 44% van die wêreld se bevolking gehuisves, die grootste persentasie van enige ryk in die menslike geskiedenis.
Sterkste tydperk: 7de eeu
Grond gebied: 6,5 miljoen vierkante kilometer.
Die Sassaniede, wat in dieselfde tydperk as die Romeine floreer het, was die hoofmoondheid in die Kaukasus en Wes -Asië. Die Sassanids, wat van Egipte tot aan die buitewyke van Indië gestrek het, was 'n belangrike kulturele brug tussen Europa en die Ooste en was noodsaaklik vir die ontwikkeling van die Middeleeuse kuns.
Die welvarende ryk is binne 5 jaar verslaan en in die Abbasidiese kalifaat geassimileer, 632 – 637 nC. Die bevolking is nie gedwing om tot Islam te bekeer nie, maar het dit geleidelik aanvaar namate die Islamitiese kalifaat meer invloed begin uitoefen het.
Sterkste tydperk: 2de eeu
Grond gebied: 6,5 miljoen vierkante km.
Gesentreer rondom die Middellandse See, het die Romeinse Ryk die sterkste mag in Europa en Wes -Asië geword. Voordat dit in die Oos- en Wes -Romeinse Ryk verdeel is, het die verenigde Romeinse Ryk, onder Trajanus, gestrek van Portugal tot Mesopotamië en van Brittanje tot Egipte.
Na die verdeling het die Oos -Romeinse Ryk, beter bekend as die Bisantynse Ryk, nog 1000 jaar floreer voordat dit uiteindelik in duie gestort het na die val van Konstantinopel in 1453.
Die Romeinse Ryk het waarskynlik die grootste impak op die moderne kultuur gehad in vergelyking met tydelike ryke. Die Romeinse reg is in baie lande aangepas en aangeneem, terwyl Romeinse kuns en argitektuur, wat eeue se artistieke evolusie beïnvloed het, steeds gewild is.
Sterkste tydperk: 3de eeu vC
Grond gebied: 6 miljoen vierkante km.
Die Maurya -ryk is die grootste ryk in die geskiedenis van die Indiese subkontinent, en was destyds een van die grootste en magtigste ter wêreld. Dit is gestig deur Chandragupta Maurya, en is uitgebrei deur Bimbisara en Ashoka die Grote, voordat dit ineengestort het nadat laasgenoemde heerskappy was.
Op sy hoogtepunt het die Maurya -ryk destyds 'n bevolking van 68 miljoen gehad en meer as 43% van die wêreldbevolking.
Veral die Mauryan -ryk en veral keiser Ashoka – het 'n belangrike rol gespeel in die verspreiding van Boeddhisme oor Asië. Bedroef oor die storm en geweld in die Kalinga -oorlog, het Ashoka die Grote die Boeddhisme omhels en Boeddhistiese afgevaardigdes na alle groot koninkryke in Asië, sowel as sommige in Europa, gestuur.
Sterkste tydperk: 4de eeu vC
Grond gebied: 5 miljoen vierkante km.
Ondanks die assosiasie van die Masedoniese Ryk met Alexander die Grote, het die opkoms daarvan eintlik begin by Alexander se vader, Philip II. Hy het die plaaslike vyande van Macedon verslaan, 'n koalisie van verskillende Griekse stadstate, wat Macedon se posisie in die streek versterk het en die grondslag gelê het vir die beroemde optog van Alexander na Asië.
Onder Alexander verower die Masedoniese leër Egipte, stig die stad Alexandrië in die proses en verslaan die ondeurdringbare en numeries beter Persiese leër. Hulle het verskillende koninkryke in die buitewyke van Indië verower, maar moes noodgedwonge terugtrek omdat die soldate moeg en heimwee was. Na die dood van Alexander het verskeie streekshoofde van sy ryk gebel satraps, rebelleer teen die sentrale Masedoniese moondhede en verklaar onafhanklikheid. Hierdie leërs is later verower deur die Partiese Ryk en die Maurya -ryk.
Sterkste tydperk: 17de eeu
Die geskiedenis van die Mughal -ryk is onlosmaaklik verbind met die geskiedenis van Indië. Die stigter van die ryk, Babur Begh, was 'n afstammeling van Timur en Genghis Khan en regeer die Farghana (Fergana) streek in Oesbekistan. Nadat hy in die vroeë 1500's deur verraderlike familielede en soldate verdryf is, het hy na Indië gekom, waar hy Ibrahim Lodi in die eerste geveg van Panipat verslaan het en die Mughal -bewind in Delhi en Agra gevestig het.
Die Ryk is uitgebrei deur 'n opeenvolging van heersers, nl. Humayun, Akbar, Jahangir, Shah Jahan en Aurangzeb. Dit bereik sy hoogtepunt onder Aurangzeb, wat strek van Sentraal -Asiatiese plato's tot by Assam en Bengale. Na die dood van Aurangzeb, is die Mughal -ryk oorval deur die Maratha -ryk, wat 'n groot deel van Indië verower het, en dit is beëindig na die Indiese rebellie van 1857 in die hande van die Britte.
Die Mughal -styl van argitektuur, kuns en kookkuns is gemaak deur 'n wedersyds voordelige kulturele uitruil met Indiese tradisies. Tradisionele Indiese musiek het 'n wonderlike metamorfose ondergaan en die huidige vorm aangeneem, baie beroemde Indiese argitektoniese bakens is in die Mughal-periode gebou, en die Mughlai-Indiese kookkuns, waaronder die algemeen gewilde hoender tikka masala en tandoori-hoender, is 'n immergroen gunsteling oor die hele wêreld .
Dit was 15 van die grootste ryke ooit. Al hierdie het onuitwisbare voetspore op die tyd gelaat, en het die geskiedenis op meer maniere beïnvloed as wat 'n mens kan dink.
68 gedagtes oor & ldquo7 mees gevorderde antieke beskawings ter wêreld & rdquo
'N Groot verskeidenheid plekke wat ek absoluut wil besoek! Dankie.
Ek dink 'n duidelike een is die Romeinse ryk en ek dink dat sommige van die antieke ryke in die Midde -Ooste indrukwekkende nalatenskap nagelaat het.
sjoe, baie goeie keuse! As ek 'n uitsondering maak op die Maya -beskawing, is die ou Egipte wat my die meeste aangetrek het, nooit die geleentheid gehad om daarheen te reis nie, maar ek hoop dat ek dit eendag sal doen.
Ou geheimenisse van die mensdom laat my dink hoekom ons nou hier is in hierdie beskawingspunt !?
Ek dink dat die Grieke 'n bietjie hoër op die lys moet wees met die uitvinding van die Antikythera -meganisme, met in wese die eerste rekenaar. Dit is gebruik om astronomiese posisies te bereken. Ek is ook nie eens seker dat die Osiriese beskawing (wat dit ook al is) selfs bestaan ​​het nie, of die Rama -beskawing. Ek kan nie 'n enkele betroubare verwysing vind om 'n paar top tien lys van crackpots op te slaan nie. Ek bedoel, dink daaroor as daar 'n antieke beskawing was wat elektrisiteitsverbruik gehad het of getoon het dat dit na almal verwys sou word? Uiteindelik was Atlantis 'n metaforiese verhaal wat Plato bedink het om sy dissipels te leer oor die gevare van te veel vorder. Ook die Grieke en Maya's waar groot sterrekundiges, astrologie, handel oor hoe die plasing van die planete en die sterre bepaal of u 'n ruk of gemoedelik gaan wees, afhangende van watter maand u gebore is. Doen eers navorsing.
Waar is Angkor?
Waar is Pagan?
Wonderlike foto's !! wonderlike pos.
Pragtige pos met uitstekende foto's. Die foto's alleen maak dat ek daarheen wil gaan, want dit wys hoeveel karakter die plek het!
Die skrywer is óf 'n volledige idioot óf 'n agtste klas wat 'n referaat op 'n noue tyd skryf.
Die asterisk aan die onderkant waarin staan ​​dat 28% van hierdie artikel betwis word, behoort genoeg te wees om daarop te wys dat die skrywer 'n blatante hippie is toe sy die Romeinse ryk of die Kartagoërs uitgelaat het ten gunste van twee fiktiewe kulture en drie ander wat naby en dierbaar is vir nuwe kunstenaars.
Plus die feit dat die twee ryke wat sy in die westelike halfrond insluit, nog bestaan ​​het tot redelik onlangs rasse.
Oor die maya -stede wil ek opmerk dat Copan in Honduras waarskynlik die beste plek is om beeldhouwerk en indrukwekkende artistieke klipwerk uit die klassieke maya -era te sien. Dit word dikwels die atene van die nuwe wêreld genoem vanweë sy artistieke rykdom, en dit is ook die enigste Maya -plek waar 'n ware tempel wat nog steeds met pleisterwerk en oorspronklike skilderye is, gevind kan word. daar is eintlik 'n replika van die hele tempel wat in die museum gebou is, en daar is 'n lieflike Spaanse koloniale stad net buite die argeologiese park.
een ding het my laat dink ... wie was die Osiriërs? ek het nog nooit van hulle gehoor nie. vergewe my onkunde, maar ek wil regtig meer weet oor hierdie kultuur.
So boeiend, die antieke Maya en die Chinese beskawings is diegene wat my die meeste lok. Ek het tot dusver slegs die Groot Muur van China besoek en daarna na Indië gegaan, baie nuuskierig oor wat ek sal vind!
U moet u feite nagaan, my vriend. As u van iemand kom wat hierdie dinge daagliks bestudeer, het u die Romeine, Perse, Mesopotamië vergeet. Die ryke en beskawings van die Ou Wêreld behoort op hierdie lys te wees, nie die Andes -Suid -Amerikaanse terreine (Inka), wat amper nie die magte van China, Mesopotamië, Egipte en Rome kan meeding nie. Ja, hulle het 'n paar fundamentele ooreenkomste, maar niemand kon die mag van die Romeine of die Perse betwis nie.
waar het u die antieke Ethiopië neergesit?
U bedoel nie Assiriërs nie?
En wat van nog 'n paar van die groot Afrika -ryke?
Diegene van julle wat sê dat die Romeinse Ryk nie eers oud was nie. Dit was Klassiek. verskeie hiervan is ook klassieke en post-klassieke tydperke (China, Maya, Griekeland).
Tweedens het die Romeinse Ryk (sonder om Byzantynse "Rome " te tel) slegs ongeveer 300 jaar geduur voordat dit begin oplos het. Voorheen was dit 'n republiek, en voorheen was dit 'n stadstaat in die land wat deur die Etruske beheer word.
3. Die "Rama " word oor die algemeen Mohenjo-Dharrans, of Harrappans, genoem. Ek weet nie waar die skrywer Rama gekry het nie.
4. Atlantis word algemeen beskou as allegories vir Kreta en die Minoane, of die "Sea People ". Die bogenoemde Osiriese beskawing kombineer (verkeerdelik) die verskillende Middellandse See -beskawings, soos die Fenesiërs, Minoane, miskien Cypresiërs, en ander mense op die Middellandse See -eilande. Baie van hulle WAS uiters gevorderd vir hul tyd.
Die Inca was ook nie oud nie. Enigsins. Daar was egter 'n antieke ryk in die land wat hulle later beweer dat hulle van bly, hoewel ek die naam ongelukkig nie kan onthou nie. Daar was ook in die ou dae verskeie ander in Suid- en Sentraal -Amerika.
Laastens hang die vooruitgang van Griekeland af van wanneer u in hul geskiedenis praat. Griekeland het 'n "Dunk Ages " gehad, waartydens hulle glad nie tegnologies gevorderd was nie. Dit is waarskynlik waarskynlik dat hierdie presiese verval in hul mag vir 'n paar eeue, wat die naburige beskawings in staat gestel het om uit te brei en teen die Helenes te hou. Griekse Griekeland het nooit baie groot of magtig geword nie, en het selde meer as die Griekse skiereiland en klein dele van Illeria gehad. Dit was eers in die Hellenistiese Grieke, verby "Ancient ", dat hulle 'n dominante ryk geword het.
Puik lys en foto's! Dit is 7 met baie sigbare oorblyfsels en hopelik sal ek hulle almal kan besoek. Die Uiger -beskawing van die Gobi -woestyn kan ook op die lys hoort.
baie verkwikkend, fantasties !.
Die opname van die Inkas op hierdie lys is verbysterend. Die Inkas sou ongelooflik indrukwekkend gewees het as hulle tweeduisend jaar voor hulle tyd bestaan ​​het, maar in 1200 nC? Nee.
Ek moet sê, hierdie lys is vol historiese onjuisthede, wanopvattings oor mites sodat dit as feite voorgestel word, en volstrekte leuens. Persoonlik sou ek die Griekse beskawing boaan die lys plaas (van die klassieke tot laat hellenistiese tydperke); 'n deel hiervan sluit hul groot kulturele invloed in, van Wes -Europa tot Indië. Ek weet nie van die ander nie, ek veronderstel dat ek China as 2de plaas vir die tydperk bekend as die oudheid, en miskien Indië of Rome as 3de. Met Rome verwys ek na die republikeinse era tot aan die einde van die westerse ryk. Ek veronderstel ek sluit die bronstydperk uit van my geredigeerde lys, want dit kompliseer dinge. Ek moet erken dat die harappan -beskawing vir sy tyd baie gevorderd was, met loodgieterswerk van loodpype en sentraal ontwerpte stede wat algemeen gebruik word. Ten slotte, alhoewel dit baie mense wat romantiese idees het oor die mistieke inheemse Amerikaanse beskawings wat so gevorderd en vernuftig was, kan maak, moet ek sê dat hul prestasies oor die algemeen bleek is in vergelyking met die van die ou wêreld beskawings. Ek beweer nie dat die meso -Amerikaners, ens. Hulle was nie beter as Europeërs nie, ens. Voordat Columbus gekom het, hulle het oorloë gevoer en mekaar in groot getalle vermoor, net soos alle ander mense. Ten slotte, alhoewel ek waarskynlik ietwat bevooroordeeld is omdat ek 'n Wes -Europese erfenis het, dink ek dat die Keltiese mense in Europa op so 'n lys sou verskyn. Ek beweer nie dat "celt " 'n ras, etnisiteit of individuele ryk beteken nie. Net 'n kompleks van verskillende kulturele eienskappe. Ongelukkig het Rome se volksmoordoorloë die prestasies van Keltiese groepe baie deeglik vernietig. Kyk na die reeks barbarians van terry jone 's vir inligting oor nuwe ontdekkings oor die kelste, veral die galses. Alhoewel hy ook 'n bietjie bevooroordeeld is, is al sy bewerings gebaseer op vaste bewyse.
Ek bedoel my opmerking oor meso -Amerikaners sal mense met ahistoriese idees van hul lewens kwaad maak.
Moenie vergeet van die wondere van die Orkney- en Shetland-eilande nie, en#8211 Skara Brae op Orkney dateer uit die piramides. Sommige ander webwerwe is eers in die afgelope 10 en 15 jaar ontdek. Dit moet 'n mens sien as jy Skotland besoek !! Moenie u tyd mors nie, op soek na "Nessie ".
Hierdie ryke en keuses is die interessantste. Ek sal graag wil besoek, en ek is terloops slegs 14 jaar oud, en ek is baie slim en weet alles van hierdie ryke.
As dit kom by civalisasies, is die meeste van die ontwikkelde wêreld met 'n bleek vel rasisties en verheerlik die Civs of Europe & amp Asia, terwyl Poo-poo die Afrikaanse, inheemse Amerikaanse en Midde-Oosterse civalisasies veroorsaak en die kleur van hul vel onderdruk. Hou aan om dit te doen, en ons kry 'n Noord -teen -Suid -kernwêreldoorlog 3 waar almal sal verloor en uitsterf soos die dinosourusse.
Waar is Mykene? Waar is Knossos? Waar is Akrotiri? sedert 4000 v.C.
Rama? Waar kry jy die een vandaan? U het bedoel die Indus Valley Civilization, nie waar nie?
kernwapens is tydens die rama -beskawing gebruik, maar ek wonder hoekom chian eerste staan. vimanas (vliegtuie), bhrama astra (kernwapens) is gebruik
Ek was in Chitchin Itza, sowel as Coba en Tulum in Mexiko. Die akkuraatheid wat hulle in geboue gebruik het, veral met betrekking tot die posisies van sterre, maan en son, is wonderlik en die konstruksie maak die meeste moderne bouers skaam en#8230 geen koffie nie breek en loodgieters kraak vir die Maya's: P
Baie dankie dat u dit met ons almal gedeel het, u verstaan ​​eintlik waarvan u praat!
Geboekmerk. Besoek ook my webwerf =).
Ons kan 'n alternatiewe skakeling tussen ons hê
Mesopotamië, is die bakermat van die beskawings
Egipte het 'n groot aantrekkingskrag vir diegene wat avontuur, mistiek, ou wortels en ontspanning op die strand soek. Egipte, die mistieke land van die Farao's. 'N Land wat ongeëwenaard is vanweë sy majestueuse monumente en outentieke skatte van uiteenlopende faraoniese, Grieks-Romeinse, Koptiese Christelike en Islamitiese mengsels van kulture. Mediterreense strande Rooi See fassinerende onderwaterlewe, berge en woestyne, onvergeetlike landskappe langs die Nyl, toegerus met 'n sagte klimaat van die natuur, bied 'n keuse van vakansieoorde vir almal van oor die hele wêreld.
Egipte Farao's Toere
Die dokumente wat verband hou met die ou beskawings van Indië bestaan ​​nie omdat alle inligting mondelings nie in 'n geskrewe skrif versprei is nie.
Goeie pos. Ek leer iets nuuts en uitdagend op blogs wat ek elke dag struikel.
Dit is altyd interessant om artikels van te lees
ander skrywers en oefen 'n bietjie iets van hul webwerwe af.
WTF wat van die Indusvallei beskawing. Harappa, Mohinjadaro. enige klokkies lui. Die beskawing in die Indusvallei word beskou as die oudste en#8230 herskryf u artikel.
Ek is absoluut mal daaroor. Dankie
Kan u die Asteke en Mississippiane byvoeg? Dit sal my dogter regtig help met haar huiswerk. Omdat sy die minste gevorderde moet weet tot die gevorderde uit Maya, Inca, Asteke, Mississippiërs