Image deur Gino Crescoli
Nadat hy in Mosul in 'n speurder-sluipskutterpeletjie gedien het, het Tom Voss huis toe gekom met onsigbare oorlogswonde - die herinnering aan dinge wat hy gedoen of gesien het wat teenstrydig was met sy fundamentele oortuigings. Dit was nie 'n liggaamlike besering wat genees kon word met medikasie en tyd nie, maar 'n 'morele letsel' - 'n sielwond wat hom uiteindelik tot selfmoord aangespoor het. Desperaat vir verligting van die pyn en skuldgevoelens wat hy agtervolg het, het hy 'n reis van 2,700 myl onderneem om oor Amerika te loop. Aan die einde van die trek besef Tom hy is regtig besig om sy genesing te begin. Hy volg meditasie-opleiding en ontdek heilige asemhalingstegnieke wat sy begrip van oorlog en homself verbreek en hom van wanhoop na hoop laat beweeg. Tom Voss se verhaal gee inspirasie vir veterane, hul vriende en familie en oorlewendes van alle soorte.
Geniet hierdie uittreksel uit die boek.
Ek het die laaste dag van die oordenking-werkswinkel begin met 'n vreemde, onverwagte voorneme: om myself te vergewe en God te vergewe. Ons het weer met die nuwe asemhalingstegniek gewerk - lang asems gevolg deur medium asem gevolg deur kort asem. James en Ken het ons vertel dat dit nie saak wat gebeur het nie, ons oë moes sluit, asemhaal en aanhou gaan.
As u 'n groep veeartse soos hierdie instruksies gee, doen ons dit, 100 persent. Ons was saam daarin. Ek het gereed gevoel om aan te pak met alles wat opduik, of dit terugflitse of onverskoonbare tale of iets anders was.
Later het ek geleer van hierdie energiepunte in ons liggame wat chakras genoem word. Hierdie punte bestaan ​​by energiesentrums regdeur die liggaam, soos die basis van die ruggraat en die bokant van die kop. Ons chakras kan verstop raak soos rommel. Asemhaling en meditasie kan help om die rommel los te maak en die liggaam weer in sy natuurlike toestand te bring.
Ons het die laaste asemhalingstegniek een laaste keer gedoen. Ek het hierdie keer nie terugflitse gehad nie, net 'n bietjie tinteling en gevoelloosheid in my hande en gesig. Toe ons klaar was, het ons gaan rus. Toe onthou ek die voorneme wat ek vir die dag se klas gehad het.
In 'n diepe toestand van meditasie het ek Vader Thomas herinner aan sy wese. Ek het nie sy woorde onthou nie, maar ek het die konsep van vergifnis onthou. Ek het dit soos 'n vraagteken gevoel. Kon ek myself vergewe vir dinge wat ek in Irak gehad het en nie gedoen het nie? Kon ek God vergewe vir die morele wonde wat die oorblywende van my lewe amper vernietig het?
Ek het nie die vraag in my kop gevra nie. Ek het die vraag êrens dieper in myself gevra. Ek het nie woorde of gedagtes nodig gehad nie. Hierdie V&A was tussen my siel en die natuur, of God.
'N Tinteling-sensasie roer skielik aan die basis van my ruggraat. Dit het gevoel asof iets oopgaan en homself van binne af binnetrek. Dit was 'n fisiese gewaarwording, maar dit was nie net my liggaam wat ontrafel nie. Ek voel hoe die sensasie opwaarts beweeg langs my ruggraat. Dit het momentum gekry toe dit van my stertbeen na die middel van my rug beweeg, dan tussen my skouerblaaie en in my keel. Die gewaarwording, die ckakra, wat ook al, dit het in 'n stil snik deur my keel gebars en soos trane uitgekom. Daar, lê ek op die mat, omring deur ander veterane, huil ek vrylik en geluidloos sonder hartseer of hartseer.
Terwyl ek huil, het 'n stem van binne opgestaan ​​en my verteer met die krag van 'n raket-aangedrewe granaat:
Jy is vergewe, het dit gesê.
Ek het die vergifnis van elke sel gevoel.
En dan, 'n reaksie van binne af in my.
Ek vergewe jou ook.
Begin van die meditasie was regtig moeilik
Ek het in die begin aan meditasie gesuig. Ek sou dit vir een dag doen en dan 'n hele week mis. Dan sou ek dit drie dae doen, maar die vierde dag oorslaan. Dit het maande so verloop. Meditasie was regtig moeilik. Dit was moeilik om stil te sit. Dit was moeilik om asem te haal. Dit was moeilik om myself te dissiplineer om dit te doen as ek nie lus het om dit te doen nie. Maar ek was vasberade om dit in my lewe op te neem, want toe ek in ooreenstemming met die praktyk bly, het ek soos 'n heeltemal ander persoon gevoel.
En ek wou die gevoel met ander veterane deel. Ek het vrywillig begin werk vir die organisasie wat die werkswinkel in Aspen aangebied het. Ek het saam met Ken, James en Kathy gewerk om meditasie-werkswinkels vir veeartse in Milwaukee te reël.
By die werkswinkels het ons dieselfde asemhalingstegnieke geleer as wat ek in Aspen geleer het. Ons sou na dieselfde band luister waarna ek geluister het. Ons sou die patroon van asemhalingstegnieke gebruik - asemhaling stadig, dan medium en dan vinnig. En ek sou sien dat ander veeartse hierdie ongelooflike deurbrake het, net soos ek. Hulle voel asof 'n gewig opgehef is, net soos ek. Hulle sou die kursus met 'n nuwe gevoel van hoop verlaat, net soos ek. Sommige van hulle sou selfs gereeld begin mediteer.
Terwyl ek die asemhalingswerk met meer en meer mense gedeel het, het die proses 'n raaisel gebly. Hoe kan iets so eenvoudig soos asemhaling so kragtig wees? Hoe kan asemhaling in 'n spesifieke patroon trauma so vinnig vrygestel word en morele letsels so direk aangespreek word? Hoe kan dit wees dat meditasie, wat gratis en beskikbaar was vir almal, die antwoord was waarna ons almal gesoek het?
Meditasie: dit 'n deel van die daaglikse lewe maak
Op 'n dag het ek 'n oproep van James en Kathy gekry om te vra of ek voltyds by die organisasie wil aansluit. Nie as vrywilliger nie, maar as voltydse betaalde personeellid. My taak sou wees om die land te reis en meditasiewerkswinkels vir veterane te reël.
In die herfs van 2015 het ek myself in Washington, DC bevind, voltyds gewerk, in 'n meditasiesentrum gewoon en ure per dag aan meditasie deurgebring. Voordat ek begin mediteer het, het ek bykans tien jaar daaraan gesit om morele letsels te genees en te versuim met alle middele wat ek kon vind - praatterapie, dwelms, alkohol, voorskrifmedikasie, EMDR-terapie, en 'n wandeling van 2,700 XNUMX kilometer oor die land.
Nadat ek meditasie 'n deel van my daaglikse lewe gemaak het, het dit slegs agtien maande geneem om 'n punt te bereik waarvan ek nog nooit gedroom het nie: ek was nie net selfmoord of depressief nie, maar het ek nie meer alkohol nodig om die pyn van morele letsels te verdoof nie. Ek kon ure aaneen sit en wees. Ek kon selfs aan die verlede sit en dink sonder om tot hartseer te beweeg.
Daar was nou 'n afstand tussen my en my verlede. 'N Buffer. Meditasie het nie die verlede laat verdwyn nie. Dit het my laat herinner aan herinneringe sonder dat ek heeltemal daarin ingesuig is. Die verlede het in die verlede gebly, en ek het in die hede gebly.
Ek het die hele land en soms in die buiteland gereis om ongelooflike vervullende werk te verrig.
Ek was meer as wat ek gesien en gedoen het.
Ek was meer as my wonde.
Die toekoms het seker en helder gelyk. Maar die huidige oomblik, waarmee ek geleer het om vriende te maak, lyk nog helderder.
Voorskou van die dokumentêr / film: Near Sunrise
(die verhaal van Tom Voss en Anthony Anderson se 2700-myl trek oor die VSA)
'N Opdatering van die veteraan Tom Voss, skrywer van die boek "Waar oorlog eindig ", en onderwerp van die roerende / dokumentêre film "Amper sonop"
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Meditasie > PTSV / meditasie deurbraak: vergewe myself en vergewe God