Mantisgarnale: die onverbeterlike mariene klopers - diere Lees Meer
Hoof diere Mantisgarnale: die onverbeterlike mariene klopers
Mantisgarnale: die onverbeterlike mariene klopers
Mantisgarnale is aggressiewe skaaldiere wat in digte woon. Alhoewel hulle verkies om hul prooi in 'n hinderlaag te lok, kom hulle af en toe op jag.
Geskryf en geverifieer deur biochemie Luz Eduviges Thomas-Romero op 23 Augustus 2020.
Laaste opdatering: 23 Augustus 2020
Mantisgarnale kom in verskillende groottes voor, van 5 sentimeter tot 40 sentimeter lank. Hulle wissel ook in kleur, aangesien monsters van bruin tot opvallende kleure waargeneem word, soos die geval is met die pousprinkaangarnale (Odontodactylus scyllarus). Hulle kan ook fluoresserende kleure hê.
Hierdie ongewervelde skaaldiere behoort aan die orde van die stomatopods. Daar is ongeveer 400 verskillende spesies mantisgarnale en almal behoort aan die onderorde Unipeltata. Hulle is oor die algemeen bekend onder 'n verskeidenheid name: onder andere mantisgarnale, bokskreef, mantis kreef en duimsplitser.
Gereed vir die geveg
Stomatopods is aggressiewe roofdiere wat toegerus is met kragtige kloue. Dit is 'n paar gemodifiseerde torakale aanhangsels in die vorm van 'n voorhens -sub -gecheleerde tang, soortgelyk in morfologie as dié van bidsprinkane. Volgens die vorm van hierdie kloue word twee groepe onderskei:
Die boorder spesie stekelrige aanhangsels het eindig in doring- of harpoenpunte. Hierdie spesies skeer hul prooi met krag en spoed.
Die versnipperaars aanhangsels laat ontwikkel soos klubs. Hulle het ook 'n rudimentêre piek. In hierdie afdeling word die arm gebruik om prooi te slaan en te vermorsel. Hulle word boksmantise genoem omdat dit baie goeie ponsers is. Hulle het ook 'n skerp rand aan die einde waarmee hulle hul prooi kan sny.
As gevolg van hul spoed en wreedheid, kan beide tipes stomatopods prooi -groottes aansienlik groter as hulself verslaan. Daar is berig dat prooi vangste agt keer groter is as hul aanvaller.
Die wetenskap agter die staatsgreep
Beslis, die sleutel tot die uitklophou van hierdie skaaldiere is spoed, Maar om vinnig onder water te wees, is 'n uitgebreide proses. Om dit te bereik, bevat hul arms, benewens normale spiere, spesiale strukture wat hulle in staat stel om vinnig energie op te slaan en vry te stel in brutale houe. Sy aanhangsels word gelaai deur 'n gespierde veer.
Die stomp treffers van hierdie mantis garnale spesies is met 'n snelheid van tot 23 meter per sekonde gemeet (ongeveer 50 mph).
Die aanhangsel wat die garnale van die mantis dra, het 'n elastiese struktuur in die vorm van 'n saal, wat saamgepers en geknip word danksy die gelyktydige inkrimping van die ekstensor- en buigspiere. Op die presiese oomblik laat dit die grendel los deur die buigspier te verslap, sodat die "klub" na buite kan beweeg.
As dit nie van die slag doodmaak nie, word dit doodgemaak van die skrik
Wetenskaplikes het vasgestel dat dit te danke aan die spoed van die slag, aanval veroorsaak kavitasieborrels. Dit is interessant om te weet dat kavitasie 'n hidrodinamiese effek is waarin borrels geproduseer word wanneer 'n vloeistof aan kragte onderwerp word wat reageer op drukverskille.
Die gevormde borrels beweeg dus na gebiede met hoër druk en implodeer, dit wil sê, die damp wat geskep word, keer skielik terug na die vloeibare toestand en die borrels bars skielik. Vir daardie rede, daar word groot energie vrygestel wat op enige oppervlak kan kraak. Die verskynsel gaan oor die algemeen gepaard met geraas en trillings.
Daar word beraam dat die ineenstorting van hierdie kavitasieborrels produseer kragte wat hul prooi dubbel tref. Selfs as die aanvanklike slag nie slaag nie, kan die gevolglike skokgolf voldoende wees om prooi te verdoof of selfs dood te maak.
As die slag so sterk is, hoekom kraak mantisgarnale nie hul kolf nie??
Kreefsprinkane het 'n spesiale skokabsorberende kern wat 'n molekulêre struktuur het, anders as enige ander dier waarvan ons weet, om dit hard te slaan sonder om hul klubs te breek.
A) Ja, die groot weerstand teen impak is te wyte aan die sogenaamde Bouligand-struktuur, wat lyk soos laaghout op die buitenste laag. Kortom, die klubs van hierdie skaaldiere het twee lae:
Die boonste laag is 'n gemineraliseerde biokeramiese materiaal soortgelyk aan been, terwyl die onderste laag veselagtig is, soos 'n tou.
Die binneste laag, wat sterker is wanneer dit gestrek word, bied die nodige buigsame ondersteuning. Sonder dit sou die slag die skaaldiertjie benadeel.
Verskillende wapens, verskillende jagstrategieë
Daar moet op gelet word dat die meeste spesies mantisgarnale nie brekers is nie, maar boorders. Elke tipe het verskillende jagstyle. Ons wys hulle hieronder.
Die boorders jag deur hul gate te verlaat, op soek na 'n sittende prooi met harde omhulsel en dit dan stamp om die sagte en smaaklike binnekant bloot te stel. Hulle vang ook vis, inkvis en selfs baba haaie.
Tweedens, shredders is 'n hinderlaag roofdiere. Hulle vang gewoonlik hul prooi deur stilweg in hul gate weg te kruip totdat die prooi binne bereik is. Breker spesies gebruik hul vermoë om slakke, weekdiere, krappe en rots oesters aan te val.
Soos ons gesien het, is die wêreld van mantisgarnale baie ingewikkelder as wat u aanvanklik sou glo. Tog is een ding vir ons duidelik: dit is beter om uit sy pad te kom as hierdie dier sy prooi gaan tref, of as ons meer as een gebreekte been kan beland.