Anna Engelbrecht was ’n finale jaar onderwysstudent, hoofvak geskiedenis, maagdevlies intakt, toe die manjifieke Helena van Rossum-Laurier in 1954 met haar twee verd­waalde kinders en haar kiste vol boeke en heelde op Stellen­bosch aangekom het. Met die fanfare van ’n opgewonde Europeër in Afrika het sy vier kamers in die groot huis in Dorpstraat betrek waar Anna haar hele studieloopbaan lank reeds geloseer het. (...) Soos ’n skaam wilde ding in ’n oopte het sy gevoel soos sy daar met haar groot lyf in die middel van die voorhuis die onophoudelike stroom opgewonde vrae van haar nuwe huisgenoot staan en beantwoord het. ’n Gesprek kon jy dit nie noem nie, want Mevrou Laurier was met drie dinge te­gelyk besig – sy was die beskimmelde kinders aan die aan­por om die ryp granate wat sy in die voortuin gesien het, te gaan afpluk (‘Kijk, hier heb je een schaal’), sy was in ’s wirwar van flitsende bewegings en kraak- en splirüergelui­de met ’n skroewedraaier en ’n hamer besig om haar kiste oop te breek, en tussendeur het sy kort-kort opgespring om die een na die ander stel skuiframe op te skuif en die hor­tjies oop te klap, sodat die voorhuis volgeloop het met die wit skitering van die hoogsomerlig.
Soos ’n soort stuifmeel het sy haarself betrap dat sy dink, soos die damp van iets wat weldadig bloei in ’n wildernis. Dit het dieselfde genoeglike skaamie in haar gewek waar­mee sy soms aan haar oksels geruik het na ’n warm dag, en die skerp reuk van tussen haar bene opgesnuif het voordat sy beide sweet en wete met ’n ingeseepte lap weggewis het. (...)