Die mense wat my lewe gevorm het - Reisverhale - 2020
Die mense wat my lewe gevorm het
Dis die mense wat jy ontmoet wat die ryk, lewendige ervaring maak wat dit is. Hulle vorm ons herinneringe meer as die liggings self. Hulle kan 'n slegte plek goed maak, of 'n goeie plek sleg. Hulle leer ons oor wat ons in ander graag wil of nie. Hulle skyn ligte op ons onkunde en leer ons van onsself.
En as ek vyf jaar se reis benader, wil ek die tyd neem om die vyf mense (of groepe mense) wat die grootste impak op my reis gehad het, te noem:
Greg - Terug in 2006 het ek 'n paar maande in Amsterdam aan die speel van poker gewerk. (Ja, jy kon my 'n beroep geroep het.) Daar was altyd hierdie plaaslike daar wat my uitgenooi het. Hy kyk na 'n groot stapel van sy geld voor my, ek was altyd agterdogtig daaroor - gaan hy my net beroof? Maar nadat hy gerus was, was hy 'n goeie ou deur die ander spelers en sien hom baie, het ek besef hy was net 'n goeie ou en het ingestem om sy uitnodiging. Hy en sommige ander spelers het my vir drankies, hul weeklikse huispokerspeletjies uitgehaal, en algehele het my net die "plaaslike" aanval op Amsterdam gewys. Greg het my geleer dat vreemdelinge nie altyd uitkom om jou te kry nie. As iemand wat al 'n rukkie op die pad is, is dit nou vir my voor die hand liggend. Maar wanneer jy nuuskierig en nuut is om te reis, is dit nie so maklik om jou wag te hou en vreemdelinge in te laat nie. Ongelukkig kan ek Greg nooit bedank nie. 'N Paar maande nadat ek uit Amsterdam weg is, is hy tydens sy rooftog doodgemaak. Maar waar hy nou is, word hy gemis.
Die Onbekende Backpackers in Chiang Mai - Daar is klein oomblikke in die lewe wat daarna die res van jou lewe vorm. Klein gebeure wat rimpel om groot golwe te vorm. Ek het nooit gedink my twee weke reis na Thailand sou iets meer as 'n pouse van die koue Boston winter wees nie. Maar op daardie noodlottige reis in 2005 ontmoet ek vyf backpackers op 'n bus na 'n tempel in Chiang Mai. Oor die gesprek oor hoe absurd die twee weke per jaar vakansie stelsel in Amerika is, het ek besef daar was meer as 401 (k) en 50 uur werksweke. Dié klein gebeurtenis het een van die mees sentrale momente in my lewe geword. 'N Week later op die strand in Ko Samui, het ek na my vriend gegaan en gesê ek gaan die wêreld rugsak. Die res is geskiedenis - alles danksy vreemdelinge op 'n bus.
Die Ko Lipe Crew Kort na Amsterdam het ek besluit om na Ko Lipe, Thailand te gaan. Iemand het vir my gesê dit was goed, goedkoop, en meestal toeriste vry - dit het soos die paradys gelyk. Dit was. Ek het uiteindelik 'n maand bly. Terwyl ek daar was, het ek Paul en Jane, 'n paartjie van Nieu-Seeland, ontmoet. Ons het dit dadelik getref en vinnig vriende geword. Dit was die eerste keer op my reis dat ek so vinnig met mense gebind was. Ek het gedink om te reis as 'n manier om vriende te maak, maar nooit as 'n manier om "beste vriende" te vind nie. Maar Ko Lipe het my verkeerd bewys, en jare later het hulle my by die lughawe in Nieu-Seeland ontmoet en ons het reg opgespoor waar ons weg is af. Hierdie ervaring het my oopgemaak vir die idee dat jy selfs lewenslange vriende kan maak, selfs in 'n oogwink.
Anna die Ex - Ek praat nie dikwels oor my dating lewe nie, behalwe om te noem dat dit soms moeilik is om op die pad te dateer. Maar ek sal sê ek het 'n verhouding gehad. Ek het Anna 'n paar dae ontmoet nadat ek na Taiwan verhuis het. Ek het haar in 'n kroeg gesien en het eenvoudig opgegaan om met haar te praat. (Lees hier mense van die wêreld: Gaan maar op en sê hallo. Dit werk.) Sy was vir die semester in Chinees. Ons het gedateer terwyl ek in Taipei was, wat - met die wete dat ek oor 'n paar maande vertrek het - dinge baie kompleks gemaak het. Nadat ek Taipei verlaat het, het ons in 'n los sin van die woord "saam" gebly. Maande later het ek na Europa gegaan en twee weke saam met haar in Wene deurgebring. Dit was moeilik: Anna wou nie Wene verlaat nie, en ek was nie gereed om op te hou nie. Toe ek weg was, het ons albei geweet dat ek nie terugkom nie. Ons het net die soort daar oorgebly, hoewel ons soms in kontak bly. My verhouding met haar het my egter geleer dat ek nie gereed was vir 'n verhouding wat vereis het dat ek opgehou het om te reis nie, en dat was ek reg daarmee.
Die La Tomatina-bende - Soos die mense in Ko Lipe, was dit 'n groep mense wat net geklik het. Daar was ses van ons in 'n slaapsaal. Vreemdelinge van regoor die wêreld, maar ons het dit dadelik afgehaal. Vir die volgende week was ons almal onafskeidbaar. Toe ons na Barcelona vertrek, het mense gereageer op hoe naby ons was, wat, aangesien ons almal van verskillende dele van die wêreld was, vreemd was. "Hoeveel jaar ken jy mekaar?" Sou hulle vra. "Oor 'n week," het ons geantwoord. Maar soms verbind mense net, en die bende van La Tomatina was 'n herinnering dat dit nie net een keer moontlik is wanneer jy reis nie, maar dikwels. En in 'n perfekte voorbeeld van hoe dinge nooit verander nie, het ek meer as 'n jaar later Thanksgiving met die tweelingbroers van hierdie groep en hul familie gevier, en dit was asof ons sedert die kinderjare vriende was. Natuurlik sal ek daar wees vir danksegging!
Die lewe is gevul met vreemdelinge wat ons lewens goed vorm, sowel goed as sleg. Al die mense wat jy ontmoet, laat 'n stuk van hulself saam met jou. En jy besef dit dikwels eers baie later. Jy dink nie regtig daaroor nie tot 'n paar melancholie, reflektiewe nag in die toekoms wanneer jy gaan sit om 'n blogpos soos hierdie te skryf.
Alhoewel ek baie wonderlike plekke in my reise gesien het, is dit grootliks irrelevant. Dis die mense wat ek ontmoet het wat my lewe beter gemaak het. Dit is waaroor ek die meeste dink. En sonder om mense soos hierdie op die pad te ontmoet, sou ek waarskynlik nie so lank geduur het nie.
So as ek hierdie naweek 30 word, bring ek 'n glas vir hulle en al die ander mense wat ek die afgelope vyf jaar ontmoet het. Dankie, dankie, dankie.