Die Avignon-fees - Interessant
Gérard Philipe, Jean Vilar, Léon Gischia in die Cour d'honneur van die Palais des Papes
Plakkaat vir die Festival d'Avignon
Verteenwoordiging van Dom Juan, Avignon-fees
Titel: Gérard Philipe, Jean Vilar, Léon Gischia in die Cour d'honneur van die Palais des Papes
Datum getoon: 1952
Kontak kopiereg: © Agnès Varda - Ciné-Tamaris
Titel: Plakkaat vir die Festival d'Avignon
Datum getoon: 1947
Kontak kopiereg: Voorbeelde regte
Titel: Verteenwoordiging van Dom Juan, Avignon-fees
Datum getoon: 1953
Publikasiedatum: Julie 2017
Dosent in kultuurgeskiedenis aan die hedendaagse Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne.
Van die Art Week tot die Avignon Festival
Die blaai van die donker jare, gekenmerk deur oorlog, ballingskap en sensuur, herbou van die samelewing en kuns en die kans benut om dit te versoen: dit is Yvonne Zervos se ambisie deur tydens die hy somer 1947 in Avignon, 'n destydse klein stad met 60 000 inwoners, 'n tentoonstelling van kontemporêre skilderye en beeldhouwerke in die Palais des Papes (insluitend werke van Giacometti, Arp, Calder en Klee).
Die "kunsweek" van 4 tot 11 September is oorspronklik deur die digter René Char beskou as 'n opening vir ander kunste in 'n gees van dialoog, kreatiwiteit en waagmoed: musiek, met konserte van vroeë musiek en teater, met drie "dramatiese skeppings".
Hierdie inisiatief, waarvan die plakkaat ons hier aanbied, dui op die geboorte van die Avignon-fees. 'N Vriend van Vilar van kindsbeen af ​​en het vanaf 1948 elke somer aangebied en het Vilar se span tydens en hul optredes afgeneem, insluitend dié van Dom Juan in 1953.
Vilar en sy span in Avignon
Die plakkaat van 1947 bevat geen illustrasies nie, maar adverteer die drie dramatiese skeppings wat verband hou met die uitstalling. Word aangebied om die tragedie op te stel Richard II deur Shakespeare, nog min bekend in Frankryk; en dié van twee Franse toneelstukke, een van Paul Claudel wat pas in die Académie française verkies is (Die verhaal van Tobias en Sarah, 1942) die ander van die jong Maurice Clavel (Die terrasse van Midi). Vroeë loopbaan man van die teater, bekend vir sy regie en sy rolle in Donderstorm deur Strindberg (1943) en Moord in die katedraal deur TS Eliot (1945), is Jean Vilar aan die stuur van die artistieke leiding van drie dramatiese skeppings wat hy sonder versierings in die Palais des Papes aanbied op bakke wat met behulp van die regiment van 7 opgestel is.de genie kaserne in Avignon.
Soos Agnès Varda se foto toon, kultiveer Jean Vilar (middel) ook in sy voorkoms en manier van wees, 'n eenvoud en toeganklikheid wat deur sy ewige strooihoed, pyp en espadrilles gesimboliseer word. Onder Vilar se bevoorregte medewerkers is Léon Gischia (regs). Hy is 'n skilder wat tydens die oorlog tot abstraksie gekom het toe hy bevriend was met Vilar, wat hom gevra het om die kostuums en dekor vir sy produksies vir Avignon te maak. In teenstelling met die donkerheid van die nag en die soberheid van die Palais des Papes, is die kostuums wat Gischia geskep het, vol helder kleure. Hulle dra by tot die glorie van Gérard Philipe (links), Vilar se ander beslissende medewerker: teater- en filmster (onthul in Die duiwel in die liggaam deur Claude Autant-Lara in 1947), 'n gewilde ikoon, het hy in 1951 by Vilar aangesluit om Le Cid en die Prince de Hombourg briljant te vergestalt. Tot sy skielike dood in 1959 was hy gereeld die hooflyn van Avignon-produksies.
Die sukses van die fees is ongetwyfeld te danke aan die verband tussen waaghalsige opvoering en 'n grandiose plek: die hoofhof van die Palais des Papes, 'n 1800 vierkante meter vierkant omring deur die ou paleis en die nuwe paleis, met sy mure monumentale Gotiek. In hierdie ruimte val 'n paar uitvoerings op, veral dié van Dom juan deur Molière in 1953. Vilar speel Dom Juan, Philippe Noir en die standbeeld van die bevelvoerder in spookwit. Die uitdaging is om "skoue te gee wat hulself kan meet, sonder om te veel agteruit te gaan, met hierdie klippe en hul geskiedenis", verklaar Vilar, baie geheg aan hierdie hof, wat die gemeenskap van akteurs nie bevoordeel nie. en die gehoor tydens die opvoering, en omskep dit in 'n sterk emosionele ervaring.
Die spiespunt van die Franse teatervernuwing
Die sukses van die verhoogeksperimente wat in Avignon uitgevoer is, het vir etlike dekades 'n besliste invloed op die teaterlewe in Frankryk gehad: die erkenning wat Vilar behaal het, het die moontlikhede van teatrale desentralisering getoon en aangemoedig: innovasies is in Saint-Etienne ontwikkel. , Toulouse, Rennes en Colmar. Daarbenewens bied Jeanne Laurent, direkteur van skoue by die Staatssekretariaat vir Beeldende Kunste, Vilar in 1951 aan om direkteur te word van die Théâtre national de Chaillot, wat hy onder die naam "Théâtre national populaire" gelei het, in kontinuïteit met wat hy in Avignon ontwikkel het, in 'n gees om die publiek te vergroot.
Die fees word 'n onmisbare jaarlikse byeenkoms, sowel vir professionele teaterpersoneel as amateurs. Jongmense word veral hiermee geassosieer deur die Centers for Training in Active Education Methods (CEMEA) en die Centre for International Artistic Exchanges (CEAI). Die ensemble is die uitvinding van 'n ware openbare teater, wat beskou word as 'n skeppingsdaad en 'n vektor van emosies vir 'n toenemende aantal toeskouers.
Antoine DE BAECQUE en Emmanuelle LOYER, Die geskiedenis van die Avignon-fees, Gallimard, Parys, 2016 (nuwe uitgawe).
Bernard FAIVRE D'ARCIER, Avignon vanaf die brug gesien: 60 jaar van die fees, Actes Sud, Nîmes, 2007.
Pascale GOETSCHEL, Vernuwing en desentralisering van die teater, 1945-1981, University Press of France, Parys, 2004.
Departement Studie en Navorsing van die Ministerie van Kultuur, Gehore van die Avignon-fees, La Documentation française, Parys, 1982.