Perls Gestaltterapie - Teorie, Tegnieke, Grondbeginsels - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Gestaltterapie - Dit is een van die metodes van psigoterapeutiese berading wat in die middel van die 20ste eeu ontstaan ​​het. Sy grondbeginsels, idees en tegnieke is ontwikkel deur Paul Goodman, Frederick en Laura Perls. Die sentrale beginsels van gestaltterapie is om te streef om bewustheid, relevansie te vorm en uit te brei en verantwoordelikheid te neem vir alles wat met jouself gebeur. Die hoofdoel en middel van gestaltterapie is "bewuste bewustheid". Hierdie definisie impliseer die bestaan ​​van 'n spesifieke situasie "hier en nou", sowel as 'n bewuste teenwoordigheid in so 'n koshuis. Werk in Gestalt word altyd net uitgevoer met die probleme, ervarings wat hier en nou relevant is vir pasiënte.
Gestaltterapie in moderne psigoterapie word gebou op grond van die ervaring van die begripsbewussyn en die isolasie van die noodsaaklike kenmerke daarin (filosofiese fenomenologie) en die gestalte van sielkunde.
Die stigters van gestaltterapie het hierdie metode van psigoterapie so diep prakties gesien, nie onderhewig aan teoretiese studie nie. Met verloop van tyd het die hoeveelheid inligting en begrip van die ervaring van gestaltterapie egter die sistematisering van teorie en analise vereis. Vir die eerste keer het P. Goodman teoretiese sistematisering en analise aangepak. Dit was hy wat eers die kromme van die sikluskontak opgestel het. Dit is vir Goodman dat moderne psigoterapie verplig is om die meeste van die terme van Gestalt terapie voor te stel.
Gestaltterapie en sy belangrikste bepalings is gebaseer op die vermoë van 'n individu se psige om selfreguleer te word in die proses van eenheid van alle liggaamsfunksies en psige op die liggaam se vermoë om kreatief aan te pas by die omgewing.
Die teorie van gestaltterapie is ook gebaseer op die individu se verantwoordelikheid vir hul eie optrede, doelwitte en verwagtinge. Die hoofrol van die psigoterapeut is om die aandag van die pasiënt te fokus op die bewustheid van wat hier en nou gebeur. "
S. Ginger het geargumenteer dat alles wat met die onderwerp gebeur, die gebeure is wat op die grenskontak vloei. Met ander woorde, die grenskontak behels gelyktydig die skeiding van die individu uit die omgewing en die moontlike moontlikheid van interaksie met so 'n omgewing. In gestaltterapie is die benadering tot weerstand radikaal anders as die benadering van navorsingsaanwysings.
Gestaltterapie bied resistanse as metodes van interaksie van 'n individu se organisme met 'n medium wat voorheen hoë doeltreffendheid het vir die doel van interaksie. In die huidige teenwoordige of onvanpaste metodes van interaksie is die pasiënt egter heeltemal of slegs beskikbaar. Byvoorbeeld, vir 'n dwelmverslaafde kliënt, sal die kenmerkende metode van interaksie die samesmelting van die organisme met die omgewing wees, wat as geheel en al organies beskou word wanneer die baba en die moeder interaksie het. Hieruit volg dat die pasiënt se weerstande, wat natuurlik deur hom getoon word in die proses van interaksie met die psigoterapeut, gebruik word as die basis vir die effektiewe soeke na behoeftes wat nie deur die pasiënt gerealiseer word nie.
Gestaltterapiepraktyk is ook daarop gemik om die kliënt te laat bewus maak van hul eie werklike behoeftes. Die Gestaltteorie beskou die grense van die kontakliggaam van die individu en sy omgewing. Die belangrikste waarde in hierdie teorie het praktiese ervaring. In wese sien die gestalt enige situasie deur die prisma van ondervinding, en probeer om te abstrak uit enige menings wat die ervaring voorafgaan.
In Gestalt-terapie, in teenstelling tot psigiatriese praktyk, behoort die hoofspasie aan die eksperimentele analise en aksie wat tot kreatiewe aanpassing, persepsie van die nuwe, ontwaking en groei behoort te lei.
Uit die oogpunt van antropologie beskou gestaltterapie die organisme as 'n geheel, die individu is sy integriteit. En verskillende metodes van interaksie met die omgewing, soos emosies, denke, is funksies van die geheel. Hierdie teorie is gebaseer op die konsep van die dierlike natuur van die individu, waardeur hy nie van die omgewing kan skei nie en gedwing word om voortdurend aan te pas ter wille van sy eie oorlewing.
Uit die oogpunt van gestaltterapie woon 'n persoon in elke stadium van sy ontwikkeling in 'n sekere veld, wat sy ervarings in die verlede kombineer, idees oor homself, oortuigings, waardes, houdings, hoop, toekomsgerug, beduidende verhoudings, loopbaan, omgewing, materiële eienskappe en kultuur.
Gestaltterapie word beskou as 'n veldkonsep, aangesien dit verklaar dat die opset van verhoudings in hul lewe ten volle beskou moet word om die gedrag van 'n individu te verstaan. Hierdie opset dek die ervaring van die individu, sy sienings en waardes, begeertes en verwagtinge, werklike behoeftes, die moderne struktuur van die lewe, bepaal deur sy woonplek, werk, familiebande, die onmiddellike omstandighede waarin dit nou woon. Die term gestalt verwys na die opset van verwante dele.
Die toestand van elke deel van die veld is tot 'n mate as gevolg van sy wedersyds gerigte aksie met die ander deel. Die veld bevat ook die biologiese toestand van die individu op die oomblik, sy werklike "nou" begeertes en behoeftes, onmiddellike omstandighede. Aksies en ervarings sal op enige gegewe oomblik bepaal word deur die interaksie van al hierdie dele. Aangesien sommige deel van hierdie veld altyd in sekere transformasies sal lei, d.w.z. die individu kan nooit dieselfde bly as wat hy voorheen was nie.
Gestaltterapie bring in die vooruitsig die bewustheid van wat op die oomblik op verskillende vlakke plaasvind, wat onlosmaaklik met mekaar verbind is - die liggaamsvlak, die emosionele en intellektuele vlakke. Alles wat hier en nou gebeur, is 'n volvloeiende ervaring wat die liggaam in eenheid beïnvloed, en bestaan ​​ook uit herinneringe wat ervaring, fantasieë, onvoltooide situasies, afwagtings en bedoelings voorafgaan.
Die doel van gestaltterapie is om nie die pasiënt by te staan ​​in die oplossing van 'n spesifieke probleem wat hom bekommer nie en waarmee hy by 'n psigoterapeut kom. Volgens Gestalt is 'n klag 'n definitiewe sein of simptoom van 'n gewone lewenstyl wat 'n werklike probleem is. Gestaltterapie fokus op die verhoging van die vermoë van 'n individu om volle kontak te handhaaf en die bewustheid van wat aangaan, te verhoog, waardeur die individu 'n effektiewe keuse kan maak. Dit moet egter verstaan ​​word dat gestalt nie beteken dat insig verkry word deur "verhoogde bewustheid" nie. Die essensie van gestaltterapie is om die kliënt se vermoë om op die huidige oomblik te fokus, te verhoog en om daarvan bewus te wees.
Gestaltterapie deur Perls
Gestalt letterlik vertaal uit Duits beteken 'n beeld, 'n vorm. Gestaltteorie beweer dat die individu funksioneer op grond van die beginsel van selfregulering. Die persoonlikheid behou sy homeostase (dinamiese balans) deur voortdurend sulke behoeftes te verstaan ​​wat daardeur gevorm word en deur die omgewing gegenereer word, en die bevrediging van hierdie behoeftes word geleidelik aangepas, met die gevolg dat al die oorblywende voorwerpe of gebeure wat geen verband met hierdie proses het nie, vervaag in die agtergrond.
Gestaltterapie en die belangrikste bepalings daarvan is gebaseer op vyf kernteoretiese definisies: die verhouding van agtergrond en figuur, bewustheid en konsentrasie op die werklike teenwoordigheid, teenoorgesteldheid, verantwoordelikheid en volwassenheid, beskermingsfunksies.
Een van die sentrale definisies in die teorie van gestaltterapie is die verband tussen die agtergrond en die figuur. Selfreguleringsprosesse van die liggaam lei tot die vorming van 'n gestalt figuur. Die konsep van "gestalt" moet verstaan ​​word as 'n patroon of vorm - 'n spesiale organisasie van dele wat 'n sekere geheel vorm, wat nie getransformeer kan word sonder om dit te vernietig nie. Gestaltformasies ontstaan ​​slegs met 'n spesifieke agtergrond of teen 'n spesifieke agtergrond. Vir die agtergrond kies die individu wat belangrik of belangrik vir hom, en dit is belangrik vir hom of die interessante word 'n gestalt.
Na die behoefte te bevredig, eindig die gestaltes. Met ander woorde, die gestalt verloor sy relevansie en belang. Hy verval in die agtergrond terwyl hy ruimte vir die vorming van 'n nuwe gestal vrystel. So 'n ritme van die opwekking en beëindiging van gestalts is 'n normale ritme van die vitale aktiwiteit van die menslike liggaam.
As die behoefte nie bevredig kan word nie, bly die gestalt onvoltooid.
Ten einde gestalts te kan ontwikkel en te voltooi, moet die individu op 'n gegewe tydstip ten volle bewus wees van homself. Bewustheid en konsentrasie op die werklike hede is sentrale konsepte van gestaltterapie. Om te voldoen aan hul eie behoeftes, moet mense voortdurend in kontak wees met die gebiede van hul innerlike "Ek" en die eksterne omgewing. Die innerlike bewustheidsveld dek die prosesse en verskynsels wat in die menslike liggaam voorkom. Mense reageer op hul eie innerlike behoeftes in gevalle waar hulle byvoorbeeld 'n trui dra terwyl hulle koud voel. Die eksterne gebied kombineer op sigself 'n stel eksterne verskynsels wat die menslike bewussyn betree as waarnemende seine. Data van interne en eksterne gebiede word feitlik nie geëvalueer en nie geïnterpreteer nie.
Benewens interne en eksterne gebiede, is daar ook 'n middelarea. Perls noem hierdie gebied 'n sone van fantasie, wat gedagtes, fantasieë, oortuigings, verbindings en ander intellektuele, denkprosesse bevat. Hy het geglo dat neurose voorkom as gevolg van die neiging om op die middelstreek te konsentreer as gevolg van die uitsluiting uit die bewussyn van die verskynsels van interne en eksterne gebiede. Hierdie neiging strydig met die natuurlike ritme van die liggaam se prosesse. Basies ontstaan ​​'n belangrike deel van die privaat en kulturele ervaring van mense in die proses van die middelveld. Mense leer om hul eie gedagtes te beredeneer, oortuigings te staaf, verhoudings te verdedig en assessering van ander te maak.
Perls het aangevoer dat die oorsake van afwykende state lê in mense se aspirasies om te fantaseer en te besin oor die interpretasie van wat hulle bewus is. Wanneer 'n individu in die middelveld is, werk hy hoofsaaklik met sy verlede of toekoms: hy onthou, planne, wanhoop en hoop. Mense leef nie in die werklike geskenk nie en gee altyd aandag aan die behoefte aan bewustheid van die prosesse wat in eksterne en interne areas voorkom. Selfregulering van die liggaam is afhanklik van die bewustheid van die werklike en die vermoë om volgens die beginsel "hier en nou" ten volle te leef.
Die teenoorgestelde van Perls het 'n enkele evaluering of 'n kombinasie van sulke assesserings genoem. Byvoorbeeld, evaluering van "sleg" of "goed" is twee teenoorgestelde van so 'n aggregaat. Volgens gestaltterapie vorm mense hul eie persepsie van die wêreld deur sulke teenstellings. Perls het geglo dat persoonlikheid volgens dieselfde beginsels gevorm word. Dwarsdeur hul lewens beleef vakke teenoorgestelde emosies. Elke dag domineer mense afwisselend, haat dan, dan liefde, dan geluk, dan frustrasie. Byvoorbeeld, gedurende 'n leeftyd, het 'n individu sy eie ouers, vrouens of mans en kinders lief en haat. Dit is belangrik om te verstaan ​​dat sulke teenstellings nie onversoenbare teenstrydighede verteenwoordig nie, maar is verskille wat gestalt kan vorm en voltooi.
Die konsep van opposiete kan ook toegepas word op die funksionering van die persoonlikheid. Persoonlikheid word behandel as 'n soort holistiese opvoeding, wat die twee komponente: "Ek" en "Dit" kombineer. In gevalle waar die individu optree ooreenkomstig die motivering van die sfeer van sy "Ek", kan hy homself van ander onderskei. So 'n grens van "ek" blyk jou eie uniekheid te onderskei, anders as die res van die wêreld. In gevalle waar individue optree volgens opdragte van die "It" -gebied, blyk dit dat hulle nou met hulle eie omgewing verbind is, die "I" -versperring is omskep in 'n vae en buigsame gesig. Soms is daar selfs 'n gevoel van identiteit (identiteit) met die buitewêreld. Hierdie aspekte van die funksionering van die persoonlikheid, aanvullend tot mekaar, is verantwoordelik vir die ontwikkeling en voltooiing van gestalts. Aspirasies uit die sfeer van "Ek" help om 'n duidelike beeld van die agtergrond te onderskei. Met ander woorde, hulle vorm 'n beeld, en aspirasies uit die "It" -gebied voltooi die gestalt met die daaropvolgende terugkeer van die beeld na die agtergrondomgewing.
Die individu se gedagtes is op risiko of stresvolle faktore deur probleme te vermy, immuniteit vir pyn te ontwikkel, en soms met hallusinasies of wanfunksies. Sulke reaksies word beskermingsfunksies genoem. Hulle kan die kontak van die individu met 'n dreigende situasie verdraai of onderbreek. As die gevaar egter vir 'n lang tydperk die gevaar vir die onderwerp raak of die individu gelyktydig blootgestel word aan 'n verskeidenheid gevare, waardeur sy brein selfs van die gewone nies sal beskerm sonder om beskerming te gebruik. Die gevolg hiervan is die assimilasie deur die individu van die feit dat kontak met die omgewing onveilig is, waardeur hy in alle situasies beskermende reaksies sal toeval, selfs wanneer die gevaar nie bedreig word nie.
In gestaltteorie word optimale gesondheid as volwassenheid beskou. Om volwassenheid te bereik, moet die vak homself hanteer om buite hulp te ontvang. In plaas daarvan moet hy leer om nuwe hulpbronne in homself te vind. As 'n individu nie volwasse is nie, sal hy die omgewing beter manipuleer om sy begeertes en behoeftes te bevredig as om verantwoordelikheid te aanvaar vir sy eie frustrasies, mislukkings. Volwassenheid kom slegs wanneer 'n individu sy eie hulpbronne mobiliseer om die toestand van frustrasie en vrees te oorkom, wat voorkom as gevolg van gebrek aan buitehulp en die onvoldoende van selfhelp. Die omstandighede waarin 'n individu nie buite kan gaan nie, help om op homself te staatmaak, is 'n doodloopbaan. Volwassenheid is die vermoë om risiko's te neem om uit die impasse te kom. In gevalle waar die individu nie in gevaar is nie, is hy opgedateerde gedragstrol stereotipes wat hom toelaat om ander mense te manipuleer.
Perls het geglo dat 'n volwassene persoonlik, stap vir stap, deur al sy eie neurotiese vlakke moet werk om verantwoordelikheid vir homself te neem en volwassenheid te bereik. Die eerste vlak word die "cliche" -vlak genoem. Op hierdie vlak tree mense stereotipies op. Die volgende vlak is 'n "kunsmatige" vlak, waarin rolle en speletjies van verskillende oriëntasies oorheers. Hier manipuleer hulle ander terwyl hulle probeer om die nodige hulp te kry. Agter die "kunsmatige" vlak is die "dooie punt" vlak, gekenmerk deur die gebrek aan hulp buite en die onvoldoende van selfhelp. Individue verbeur hierdie vlak op dieselfde manier dat hulle pyn vermy, want in situasies van 'n doodloopbaan voel hulle gefrustreerd, verlore en mislei. Dan kom die vlak van "interne ontploffing". Nadat hierdie vlak bereik is, beïnvloed mense hul ware "ek", self, wat voorheen onder die beskerming van 'n ander aard begrawe is.
Meestal is gestaltterapiepraktyk gefokus op die ervaar van 'n "dooie punt" -vlak. Die terapeutiese effek skep 'n nie-gevaarlike kritiese situasie, en die groep bied 'n veilige atmosfeer wat risiko-aanmoediging aanmoedig.
Vir 'n voldoende interaksie van die individu met die omgewing, moet die res van die individue en hulself die sogenaamde "kontakgrens" altyd waargeneem word. Die versteuring, versteuring lei tot neuroses en ander probleme van 'n sielkundige, persoonlike en emosionele aard. Dit kan hom manifesteer na die beëindiging van die kontak sonder om dit behoorlik te voltooi. Versuim om die kontak te voltooi, kan gevolg word in die optrede van die individu en lei tot neurotisme.
Met behulp van Gestalt terapie tegnieke kan 'n individu die kontakgrens herstel, sy eie gevoelens, gedagtes en reaksies verenig, en sodoende homself bevry van sielkundige probleme.
Tegnieke wat in gestaltpraktyke gebruik word, is verenig rondom twee sleutel areas van werk: beginsels en speletjies. Beginsels word gebruik tydens die aanvanklike stadium van terapie. Die hoofbeginsels in gestaltterapie is die beginsels: "hier en nou", "ek is jou", die subjektiwisering van stellings en die kontinuum van bewussyn.
Die beginsel van "hier en nou" is 'n funksionele konsep van wat op die oomblik gebeur. Так, например, сиюминутные воспоминания из детства будут относиться к принципу "здесь и сейчас", а происходящее пару минут назад, не будет.
Принцип субъективизации высказываний заключается в трансформации субъективных утверждений в объективные. Byvoorbeeld, die frase "iets druk in die borsgebied" moet vervang word deur "ek onderdruk myself."
'N integrale deel van alle tegnieke van gestalt praktyke en een van die sentrale konsepte is die kontinuum van bewussyn. Dit kan ook as 'n aparte tegniek gebruik word. Die kontinuum van bewussyn is 'n fokus op die spontane vloei van die essensie van die ervarings, 'n manier om die individu te lei tot natuurlike opwinding en afstanddoening van verbalisasies en interpretasies.
Tegnieke word gestalt-speletjies genoem, wat bestaan ​​uit 'n verskeidenheid aksies wat deur kliënte uitgevoer word op die instruksies van die psigoterapeut. Hulle dra by tot 'n meer natuurlike konfrontasie met aansienlike inhoud en ervarings. Speletjies maak dit moontlik om met jouself of ander lede van 'n groep te eksperimenteer.