En begin vertel, alles wat maal in sy hart, terwyl die bus sy pad vind na die middestad, weet hy nogsteeds, hy’t nie nodig om ‘n Tempel te besoek om sy God te sien nie.
Hansie en Grietjie het mos ook ‘n selfsugtige stiefma wat hulle houtkapper Pa oortuig om die kinders in die woud te los?
Maar die prentjies in Frans se kop is die van die Walt Disney Film wat hy saam met sy boetie gaan kyk het by Kine 500 in Newton Park.
Die laaste paar dae wonder hy of die uiteinde nie dalk beter is as die ontduik van die onvermydelike nie?
“As jy nie goed genoeg is … as jy nie aanvaarbaar is vir jou eie bloed nie … hoe kan jy aanvaarbaar wees vir enige iemand anders?” vra Frans die verweerde wit klip bo-op die effense hopie grond.
Die draadjie van die oorfone soos ‘n naelstring uitgestrek oor die vloer tot by Frans se linker oor.
En sonder dat hy dit weet op die oomblik, het die skielike rem en die dramatiese vlug, hom terug geneem.
Asof sy vlug hom deur ‘n portaal geneem het, na ‘n plek waar hy nie anders kan as om sy eie monsteragtige siel te sien nie.
“Miskien is dit beter om eerlik te wees”, mompel Frans, terwyl hy fanaties aan sy huisie se vloere en mure skrop, in ‘n poging om beheer oor iets te kry, want hy het nie beheer oor sy lewe nie.
Beijing se stof, swart en taai op die teel vloer, ingemeng met sy jongste dogtertjie se lekkergoed en kos, waar sy dikwels speel.
Dae wat sin gehad het, maar wat, soos sy vriend uit die Vrystaat hom herhinner, nie sin kan gee aan hierdie dae nie.
En hulle jou naam roep, want die vliegtuig wil opstyg en hulle wag net vir jou om jou ‘boarding pass’ in te gee.
En partykeer op Uitenhage, waar sy Oom altyd die tafel tennis tafel sal opslaan en hulle eers met sy linkerhand sal wys dat hulle nog baie het om te leer.
En sy Ma wat hulle almal wit smeer uit sulke blou ‘lotion’ botteltjies met ‘n vyf op, dat die son hulle nie verbrand nie.