▷ Paulding Drywall Repair OH 45879
Paulding Drywall Repair OH 45879
Paulding Roofing Contractors426 Reviews.
Home > Paulding Drywall Repair OH 45879
2 Video: Handyman using Ladder Hooks Tile Roof Repair
5 Video: East Islip Handyman Roof Repair ALL Services. PROFESSIONAL Kaari Blue™ Embroidered Yoke Clip Dot Peasant Top | belk
Buy 1 Embroidered Yoke Clip Dot Peasant Top, Get 50% Off 1 , Select from: View Details
Banjara Bell Sleeve Top
Kensie Embroidered Top Gepubliseer: Donderdag, 13 April 2017 13:50
Deur: FOR SA
Ná lang verwagting word die saak van OGOD (Organisasie vir Godsdienste-Onderrig en Demokrasie) vs. Laerskool Randhart & Andere uiteindelik van 15 – 17 Mei in die Johannesburgse Hooggeregshof aangehoor. Hierdie saak wat al beskryf is as ‘n “waterskeiding-saak” in Suid-Afrika en heel moontlik in die Grondwetlike Hof mag draai, gaan spesifiek oor die reg van openbare skole om hulself met ’n bepaalde godsdiens (in die geval, Christenskap) te vereenselwig en hulself as ’n skool met ’n bepaalde godsdienstige (in die geval, Christelike) etos en/of waardes voor te hou.
Indien OGOD suksesvol is in die hof, kan dit die einde van (selfs vrywillige deelname aan) Skriflesing en gebed, lofprysing en aanbidding, ACSV - en ander Christelike aktiwiteite in openbare skole beteken. Alhoewel die uitkomste van die saak nie ’n direkte impak op privaatskole sal hê nie, mag dit wel ’n impak hê op die vryheid van ander staatsinstellings of staatsondersteunde instellings om godsdienstige praktyke in daardie instellings toe te laat.
Die eiser is die Organisasie vir Godsdienste-Onderrig en Demokrasie (“OGOD”), ’n sekulêre organisasie wat beweer dat hulle in die publieke belang en veral in die belang van kinders optree “om hulle te beskerm teen die inbreukmaking van hul grondwetlike regte op die altaar van godsdienstige praktyke en onderrig”.
Die verweerders is ses openbare skole (drie laerskole en drie hoërskole) en word in die saak verteenwoordig deur die “Federation of Governing Bodies of South African Schools” (FEDSAS). Die skole het almal ’n Christelike etos en waardes, maar laat leerders van ander geloofsoortuiging toe tot die skool en gee hul die vryheid om hulself van Christelike aktiwiteite te verskoon. (Ander partye tot die saak sluit in die Ministers van Basiese Onderwys en Justisie. Verskeie organisasies het ook tot die saak toegetree as “Vriende van die hof”)
OGOD vra die hof dan verder om ’n bevel (interdik) teen elkeen van die skole afsonderlik uit te reik, wat hul gelas om sekere godsdienstige praktyke (insluitende die volgende) stop te sit: motto’s en skoolwapens wat geloof (veral geloof in die drie-enige God) erken of simboliseer; godsdienstige sang en ACSV-aktiwiteite as deel van die skool se weeklikse aktiwiteite (selfs tydens pouse-tyd); Skriflesing en gebed aan die begin of einde van enige skoolbyeenkoms; die nooi van godsdienstige leiers om leerders toe te spreek; die uitdeel van Bybelmateriaal en/of promovering van Bybelstories; verwysings na die skeppingsleer (“creationism”) asof dit feitelik is.
Alhoewel OGOD in hul hofstukke benadruk dat die saak nie gesien moet word as ’n “aanval” op Christenskap nie, maar bloot as ’n aansoek om die regte van álle leerders te beskerm, argumenteer FEDSAS dat dit presies dit is. Hoekom anders sou OGOD, ’n erkende ateïste-organisasie, slegs openbare skole wat ’n Christelike etos handhaaf, teiken, ten spyte daarvan dat die regshulp wat hul vra, ’n direkte impak op élke openbare skool in die land met ’n godsdienstige etos (hetsy Christelik, Moslem, Joods, ens.) sal hê?
Die betrokke skole in hierdie geval is almal “openbare skole” wat (finansiële en ander) ondersteuning van die staat geniet. As sodanig, en in terme van a 15(2) van die Grondwet, word godsdiensbeoefening (“religious observances” – i.e. godsdienstige praktyke soos Skriflesing en gebed, lofprysing, aanbidding, meditasie, oordenking, getuienislewering, vas en ander voedingsverwante praktyke, godsdienstige kleredrag, ens.) in beginsel wél toegelaat, maar slegs indien daar aan die bostaande drie voorwaardes voldoen word.
In dié saak word heelwat regstegniese argumente rondom die betekenis van “tersaaklike openbare gesag” (is dit die Minister van Onderwys, die skoolbeheerliggaame, of beide?) gevoer; “’n billike grondslag” (“equitable basis”) (beteken dit dat alle godsdienste presies dieselfde hanteer moet word, of dat die meerderheidsgodsdiens voorrang mag geniet mits minderheidsgodsdienste redelikerwys geakkommodeer word?); asook “vry en vrywillig” (in omstandighede waar OGOD argumenteer dat daar “indirekte dwang” op leerders van ander godsdienstige oortuigings is om aan Christelike praktyke deel te neem, uit vrees dat hul geëtiketteer en gemarginaliseer sal word indien hul nie sou deelneem aan ’n “meerderheidspraktyk” nie.)
Terwyl die Grondwet spesifiek godsdiensbeoefening (“religious observances”) toelaat, sê dit niks oor die bestudering van verskillende godsdienste (“religion education”) en godsdiensonderrig (“religious instruction”) nie. Die Nasionale Beleid op Godsdiens en Onderrig (wat weliswaar nie regskrag as wetgewing het nie, maar tóg as riglyn geld) tref egter so ’n onderskeid en sê dat godsdienste-onderwys/studies (“religion education” i.e. die bestudering van verskillende godsdienste as deel van die verpligte kurrikulum) die verantwoordelikheid van skole is; terwyl godsdiensonderrig (“religious instruction” i.e. onderrig/opvoeding in ’n bepaalde godsdiens met die doel om daardie godsdiens se leerstellings, waardes, ens. in leerders te vestig) primêr die verantwoordelikheid van die huis, familie en godsdienstige gemeenskap is. Die beleid moedig skole wel aan om hul fasiliteite vir godsdiensonderrig beskikbaar te stel, mits dit nie met die skool se kern opvoedkundige oogmerke inmeng nie, bv. vir vrywillige byeenkomste en ontmoetings van godsdienstige organisasies buite skoolure, of tydens pouse-tyd.
In hierdie saak is die bestudering van verskillende godsdienste nie in geskil nie, maar wel godsdiensbeoefening en (in die geval van twee van die skole) godsdiensonderrig. Volgens OGOD, behoort álle godsdiensonderrig in skole verbode te wees Hierteenoor argumenteer FEDSAS dat so lank as wat godsdiensonderrig ’n vrywillige vak is (eerder as ’n verpligte vak wat nodig is om na ’n volgende vlak/jaar te vorder), die nasionale beleid dit nie verbied nie.
Die saak is belangrik omdat dit die vraag vra: Wat is die plek van godsdiens in openbare skole? Dat daar wél ’n plek vir beoefening van godsdienstige praktyke is (onderhewig egter aan sekere voorwaardes), staan vas (art. 15(2) van die Grondwet). Anders as in Amerika wat ’n streng skeidslyn tussen staat en godsdiens handhaaf, volg Suid-Afrika ’n samewerkende model tussen staat en godsdiens in terme waarvan godsdiens, onderhewig aan sekere voorwaardes, in staats(ondersteunde)-instellings toegelaat of selfs aangemoedig word. Die waarborg van ons Grondwet is duidelik “freedom of religion”, nie “freedom from religion” soos wat OGOD oënskynlik in die saak betoog nie.
Die vraag wat die hof derhalwe moet beslis, is: Wat beteken dit en hoe lyk dit in ’n reënboogland soos Suid-Afrika waar elke persoon en leerder (Christen, Moslem, Jood, ateïs, ens.) daarop aanspraak kan maak dat sy/haar geloof (of nie-geloof) gerespekteer, beskerm en bevorder moet word?
Terwyl sommige, juis a.g.v. die uitdagings en potensiële konflik wat so ’n diverse omgewing meebring, mag argumenteer dat godsdiens liefs in die binnekamer (en uit die skool) gehou moet word, is dit nie so eenvoudig nie. As Bybelgelowige Christene verstaan ons dat ons geloof en ons Christelike oortuigings nie slegs ’n (private) kompartement van ons lewens is nie, maar die kern is waarom alle lewensterreine sentreer. 1 Korintiërs 10:31 sê: Of julle eet en of julle drink of wat julle ook al doen, doen alles tot eer van God. Daarom laat ons nie ons geloofsoortuigings agter, die oomblik wanneer ons ons voete by die huis uit sit nie – ons neem ons geloofsoortuigings met ons sáám na die skool, die werksplek en die markplein.
Natuurlik is ’n skool nie ’n kerk (moskee, sinagoge, ens.) nie. Die wyse waarop en die mate waartoe gelowiges uitdrukking aan hul geloof kan (behoort te) gee in ’n skool, verskil daarom (tereg) van ’n godsdienstige konteks. Die vraag wat die hof in hierdie saak sal moet beantwoord, is derhalwe nie óf godsdiens in openbare skole hoort nie (dit hoort), maar wat die grense is - in die konteks van hierdie spesifieke skole (wat almal ’n leerder-samestelling van feitlik 100% Christene het), maar ook in die breër konteks van ’n diverse land soos Suid-Afrika wat behoort aan “almal wat daarin woon, verenig in ons verskeidenheid” (aanhef tot die Grondwet).
*Nota: Alhoewel FOR SA nie ’n party tot die geskil is nie, en die organisasie nie direk by die saak betrokke is nie, het ons die volledige hofstukke en betoogshoofde in die saak bestudeer. FOR SA se regsverteenwoordiger is ook genader om die Council for the Protection and Promotion of Religious Rights and Freedoms, wat ’n “Vriend van die Hof” is, in die saak by te staan.
Freedom of Religion South Africa (FOR SA) is ’n nie-winsgewende organisasie wat hul vir die beskerming en bevordering van godsdiensvryheid in Suid-Afrika bewyer. Die organisasie het onlangs voorleggings gemaak m.b.t. die nuwe voorgestelde wetgewing op haatspraak en die ‘CRL’ Regte Kommissie se voorstelle vir die regulering van godsdiens in Suid-Afrika. Ondersteun FOR SA deur:
(Kosteloos) by die organisasie aan te sluit en/of op hul nuusbrief in te teken, by www.forsa.org.za;
’n Donasie aan die organisasie te maak, by www.forsa.org.za/donate