Lamheid in u perd - Algemene - 2020
Lamheid is enige abnormaliteit in die gang van 'n perd. Dit is 'n aanduiding van 'n strukturele of funksionele versteuring in een of meer ledemate van 'n perd wat sigbaar is tydens beweging of in die posisie. 'N Ander term vir kreupelheid is claudication.
Wat veroorsaak lamheid?
Lamheid is meestal te wyte aan spier-, gewrig- of beenafwykings. Die senuweestelsel en, by rare geleenthede, afwykings van die bloedsomloopstelsel, moet egter oorweeg word. Daarbenewens kan kreupelheid veroorsaak word deur trauma, aangebore of verworwe abnormaliteite, infeksie, metaboliese versteurings, bloedsomloop- en senuweeafwykings of 'n kombinasie hiervan.
Hoe om lamheid te diagnoseer
'N Belangrike deel van die diagnosering en behandeling van kreupelheid is die versameling van 'n volledige geskiedenis van die perd. Veeartse het dikwels 'n goeie leidraad oor die probleme van die kreupelheid wat u perd kan beïnvloed deur bloot die geskiedenis van die dier te hersien. Hier is 'n paar faktore wat u moet oorweeg by die diagnosering van kreupelheid:
Ouderdom. Ouderdom kan 'n belangrike leidraad wees. Neonate kan loop met misvormde ledemate en gewrigsinfeksie (d.w.s. septiese artritis). Jong perde kan loop met tekens van beenontwikkelingsafwykings (bv. Osteochondritis dessicans). Ouer perde kan met 'n ringbeen loop (d.w.s. falangeale eksostose).
Seks. By sommige geleenthede kan die geslag van 'n perd nuttig wees om kreupelheid te diagnoseer.
Die ras en gebruik van die perd. Hoe perde gery word of hoe hulle presteer, kan hulle predisponeer vir verskillende soorte gewrigte en spiere. Byvoorbeeld, knieskyfies (d.w.z. karpale spaanderfrakture) kom meer gereeld voor by rasperde, terwyl heksiekte meer gereeld by Westerse en Engelse prestasieperde voorkom.
Erns en duur. Ernstige kreupelheid wat baie vinnig ontwikkel (d.w.s. akuut) word meestal geassosieer met voetabces. Ernstige spier- en tendon trauma, beenbreuk, infeksie moet egter oorweeg word. Ligte kreupelheid wat stadig vorder, word meer gereeld geassosieer met chroniese artritisveranderings.
Plek. Oor die algemeen kom die oorgrote meerderheid van kreupelheid by perde sekondêr voor met gewrigspyn van die voetspore (gelykstaande aan die kneukel by mense) in die voorste ledemate distaal (na onder), en die hak (gelykstaande aan die enkel by mense) distaal agter. ledemate.
Hoe 'n kreupel perd ondersoek word, hang grootliks af van die soort kreupelheid. Sommige gevalle van kreupelheid word maklik gediagnoseer deur geskiedenis, aanbieding en 'n vinnige liggaamlike ondersoek. Ander kreupelheidsversteurings (dikwels ligte kreupelheid), kan egter baie waarneming, gewrigsbuiging, palpasie plaaslike verdowing vereis (d.w.s. senuweeblokke), en in sommige gevalle radiografie, ultrasonografie, kernsintigrafie en ander diagnostiese modaliteite om te diagnoseer.
Oor die algemeen begin die lamheidsondersoek met 'n goeie blik op die houding en beweging van die perd. Daarna hang die verloop van die gebeure af van die spesifieke probleem en die ervaring van die veearts. Die volgende ry sal van geval tot geval verskil.
Hoof-toetsers. Druk word toegepas deur hoeftoetsers (tangagtige gereedskap) om te toets vir hoefpyn.
Palpasie. Vervolgens kan die veearts die anatomie van die ledemate voel, op soek na swelling, pyn en hitte.
Fleksie van die gewrigte. Dit is gelykstaande aan 'n persoon met 'n knie-artritis wat vir 'n minuut of twee in 'n vanger se posisie kom en dan opstaan ​​en probeer loop.
Diagnostiese senuweeblokke. Perde kan nie sê waar dit seer is nie. Diagnostiese senuweeblokke word gereeld uitgevoer om te identifiseer of pyn verlig word al dan nie. Die senuweeblokke begin dikwels laag op die ledemaat en beweeg opwaarts. Lidocaïne of karbocaïne word in die senuwee-area ingespuit en dan sal dit byna pynvry wees. As die pyngebied binne die gebied van pynblokkie (pynstiller) is, sal die dier vir 'n kort periode relatief gesond wees. As die perd nie verbeter word nie, word die volgende blok teen die ledemaat uitgevoer. Dit duur voort totdat die pyn verlig is. Dit stel die veearts in staat om die pyn te lokaliseer en die volgende vlak van diagnostiese tegnieke op daardie gebiede te fokus.
Radiografie. Radiografie is 'n metode om been- en sagteweefsel te evalueer. Die radiografiemasjien genereer X-strale wat deur die betrokke liggaam gaan. Danserareas (bv. Been) blokkeer meer X-strale as minder digte gebiede (bv. Spiere). Die oorblywende X-strale tref die X-straalplaat. Die plaat reageer dan op die X-strale deur klein hoeveelhede lig uit te gee. Die lig ontbloot dan 'n stuk fotografiese film wat 'n radiogram vervaardig (d.w.z. röntgenstraal, radiografie). Dit help om die veranderinge in die been- en sagteweefsel te identifiseer wat tydens fisiese ondersoek moontlik nie sigbaar is nie, en die abnormaliteite wat tans voorkom, kan duideliker word.
Ultrasonografie. Ultrasonografie is 'n beeldvormingsmetode waarin hoë frekwensie ultraklank in 'n weefsel uitgestraal word, en dan word die geluid wat teruggebuig word na die sonde opgeneem. Verskillende weefseldigthede buig verskillende hoeveelhede klank terug na die sonde. Klank word nie in water gedeflekteer nie en word heeltemal deur been gedeflekteer.
Kernsintigrafie. Kernsintigrafie is 'n manier om aktiewe been (dikwels 'n abnormaliteit by volwasse perde) en ander weefsels te identifiseer. Radioaktiewe materiale word in die perd ingespuit en die radioaktiewe opname van 'n weefsel kan met behulp van 'n gammakamera geïdentifiseer word. Die gamma-kamera tel die aantal radioaktiewe deeltjies in 'n gebied.
Ander tegnieke. Magnetiese resonansbeelding (MRI) en CT-skandeerders kan gebruik word om ekstreme detail in die anatomie van die perd se ledemaat te evalueer. Op hierdie tydstip is die gebruik daarvan egter beperk en verdowing nodig om die prosedures te voltooi.