Tog is die tematiese skopus van die bundel beperk. Daar is ‘n paar gedigte oor jeugherinneringe, ‘n paar stemmingsgedigte, ‘n paar verse oor kunstenaars, (Van Gogh en Sylvia Plath as metafoor), maar die meeste gedigte gaan oor die liefde en liefdeservarings. Daar is mooi wendinge in die gedigte soos blyk uit die aanhalings hierbo en ook soms verrassende metafore. Die verse vlot ook gemaklik en val ritmies sag op die oor.
Ek het nog nie die bundel gelees nie; maar ek kry die indruk dat ons hier weer ‘n Wilma op haar ironies/satiriese beste kry – veral met haar gedigte oor die feilbaarheid van die woord – soos by alle digters wat primêr na betekenis soek. Ook deur haar metafore.