Ons Afrikaners is nou maar eenmaal berug vir ons onvermoë om oor die mees elementêre sake tot 'n vergelyk te kom. Soms is ons twisappels die trivialiteite van die lewe en soms is ons onversoenbaar oor meer gewigtige sake. Soos oor politiek, of oor kerkaangeleenthede, of oor wie van Joost of Amor nou éintlik die morele hoëgrond kan opeis.
Maar danksy Maroela Media sal ons binnekort saamgesnoer word in 'n eenparige heldeverering vir Die Grootste Afrikaner van Alle Tye, siende dat dié Afrikaanse internet-kuierplek die afgelope paar maande die dryfveer is agter 'n veldtog om 'n geskikte kandidaat vir dié vername titel te vind. Via 'n openbare stemproses is honderde aanvanklike nominasies intussen uitgedun tot net tien finaliste en Die Volk het voorwaar dié stemmery met weergalose ywer teen die bors gedruk. Tot op hede is 'n duiselingwekkende 12,000 stemme uitgebring, wat vanselfsprekend 'n onbestrede geloofwaardigheid aan die wenner sal verleen. Kug-kug.
Om in die eerste plek 'n maandelange kampanje te loods in die soeke na die grootste Afrikaner van alle tye wil-wil na 'n futiele oefening lyk, sedert álmal tog reeds weet wie dit is. Dis Jimmy Abbott. En met dié dat ou Jim die skaal op meer as 200 kg laat kreun laat hy Louis Luyt en Casper de Vries, sy vernaamste teenstanders, letterlik in sy skadu.
Maar ernstig nou — ek was ietwat ontstig deur die oënskynlik ligsinnige benadering van sommige Afrikaners jeens dié allerbelangrike inisiatief. Die aanvanklike kandidatelys het tot my groot ontsteltenis 'n aantal nominasies bevat wat kennelik net vir die grap daar kon wees. Soos Haas Das, Liewe Heksie en Juanita du Plessis.
Maar tóg het heelparty verdienstelike Afrikaner-geeste die kandidatelys gehaal. Dis net jammer dat 'ons' nie vir hulle wou stem nie. Oom Beyers Naudé het mos durf waag om menseregte te bepleit, Anton Rupert het té ryk geword, wat ons gewone sterflinge in 'n swak lig stel, terwyl NP Van Wyk Louw se intimiderende intelligensie hom waarskynlik sý plek onder die finaliste gekos het. En hoewel Andries Pretorius die vyandige nerwe by Bloedrivier laat waai het, het hy vier jaar later verseg om die Rooibaadjies by Kongela onder die lood te steek. En dít is onvergeeflik.
En nou is ons finaliste aangewys, met Paul Kruger, die ontoegeeflike, aartskonserwatiewe president van die ZAR, wat land-uit is die oomblik toe die koeëls begin vlieg het in 'n oorlog wat hý verklaar het, wat onder hulle tel. So ook Koos de la Rey, die hardekop-bittereinder, met sy kinderlike ontsag vir Siener van Rensburg se drogbeelde en sy dwarstrekkery in 1914 wat Die Rebellie tot gevolg gehad en indirek tot sy dood gelei het. Ja, dis reg, Koos de la Rey, met sy opgeblaasde kontemporêre beeld danksy 'n liedjie van Bok van Blerk, is 'n finalis. Red nou 'n volk.
Nou kyk, dis nie my bedoeling om disrespekvol teenoor oom Paul of oom Koos te wees nie. Hulle is, trouens, beide besonder geskikte kandidate. Ek is maar net, soos mens in keurige Afrikaans sal sê, 'n bad loser. Want mý kandidaat het nie die paal gehaal nie. En mý kandidaat was nie sommer enige hierjy nie, hy was 'n man onder manne. Akademies briljant en 'n wêreldberoemde staatsman. 'n Gerespekteerde naturalis en filosoof, sowel as 'n uitsonderlike militêre strateeg. Kortom, 'n visioenêr wat die agting en waardering van sy Afrikaner-tydgenote kortgekom het. Iets wat, tot my uiterste teleurstelling en frustrasie, ook blyk om die geval met hedendaagse Afrikaners te wees…