Die Viljoens se eenvoudige gebed vir gesinne met spesiale behoeftesJana, Kyna, Leo, Abigale, Hannes en Gian Viljoen geniet die wintersneeu in die VSA. Foto: Verskaf. Jana en Hannes Viljoen se boodskap van hoop is dat ouers van kinders met spesiale behoeftes daarin sal slaag om die glorie in die gebrokenheid van hul kinders te sien. “God het die manier om soms die mooiste skatte in die vreemdste pakkies te versteek. Dit is soos die heuningkoek in die karkas van die leeu, of die Redder van die wêreld wat in ŉ stal gebore word. Dit is egter beslis nie so romanties soos wat Kerstyd uitgebeeld word nie,” sê Jana. Sy wou soms mense behoorlik te lyf gaan wanneer hulle vir haar sê sy is ŉ “spesiale soort mens” omdat drie van haar vier kinders spesiale behoeftes het. Kyna het op 13 maande ŉ pediatriese beroerte gehad wat haar ŉ hemipleeg gemaak het, verlam aan die een kant van haar lyfie. Gian, hul tweede oudste seun, is met Down se sindroom gediagnoseer en Leo is op die outistiese spektrum. Abigale is ŉ normale agtjarige dogtertjie. “Niks het my spesiaal gemaak nie en ek het definitief nie hierdie pad gekies nie. Tog, ná ŉ paar jaar op hierdie pad het ek besef ons ís spesiaal. Die Here weet beslis aan wie hy hierdie spesiale kinders kan toevertrou. “Al het dit nie toe so gevoel nie, besef jy jy het genade en ŉ wonderlike guns om hierdie pad te loop. Ja, daar is pyn en seer, en jy as ouer moet daarmee worstel en leer om dit te verwerk, maar jy het besonderse guns.” Jana en Hannes toer tans deur Suid-Afrika om hul ervaring en hoop met ouers van kinders met spesiale behoeftes te deel. Die Viljoens het in 2014 na die VSA geëmigreer sodat hulle heeltyds naby ŉ organisasie in Philadelphia kan wees wat ouers toerus om hul kinders met spesiale behoeftes self te rehabiliteer. “Ons het meer resultate in drie maande in dié program gesien as ná vier jaar van konvensionele terapie. Dit het ons laat besluit om permanent na Amerika te verhuis, want dit het net nie vir ons sin gemaak om die heeltyd tussen die twee lande te vlieg nie,” sê Jana. Maroela Media het in 2014 die eerste keer met die Viljoens gesels oor die uitdagings en vreugdes van hul besonderse gesin. Volgens Hannes het hy egter in die laaste drie jaar in die VSA sy kinders weer werklik teruggekry. “My kinders se gestremdhede het hulle as’t ware weggeneem. Leo is nou tien jaar oud, maar ons verhouding met mekaar is eintlik net vier jaar oud. Kyna kan nou skool toe gaan – ek kan haar nou vrylaat want sy is nie meer my hemiplegie nie – sy is 11 jaar oud en ŉ tienermeisie.” Jana en Hannes het lank daaroor gedroom om die program van die Family Hope Center met Suid-Afrikaanse gesinne wat dieselfde uitdagings het te deel. “Dit is werklik ŉ hoogtepunt om nou saam met dié organisasie in Afrika te kan werk. Ons het by hul kantore ingestap en hulle het gesien ons is ernstig oor hierdie droom ten spyte van wat mense gesê het, onder meer oor die rand-dollar-wisselkoers. “Ons het ons harte gevolg en die guns van die Here beleef,” sê Hannes. Die Family Hope Center het in Februarie die eerste kursus in Suid-Afrika kom aanbied en 70 gesinne se lewens is verander. Maroela Media het vroeër vanjaar berig oor Pippie Kruger asook oor Sanmari Smith en Wilma Steyn wat kinders met spesiale behoeftes het en wat die organisasie se program tans volg. Dié ouers praat ook net met lof van die program. Hannes en Jana Viljoen toer tans deur Suid-Afrika om hulle ervarings en storie van hoop te deel. Foto: Verskaf. “Ek dink hierdie was een van my trotste oomblikke. Die seer en pyn wat ons as gesin beleef het, het iets mooi geword wat ander gesinne kan help. Ons uitdagings het vir ander mense ŉ seën geword.” Hannes het besluit om ŉ ondersteuningsprogram vir die Family Hope Center se rehabilitasieprogram te skryf. Hy het begin nadink oor die soort ondersteuning wat hulle as gesin nodig gehad het. Hy het ook vir agt maande lank met die gesinne in Suid-Afrika gesels om uit te vind wat hulle behoeftes was. “Ons het deur die Brain Child Fund mense gehelp om geld in te samel sodat hulle die Family Hope Center in Amerika kon besoek, maar het vinnig besef dat hierdie gesinne baie meer as net geld nodig het,” verduidelik hy. “Geestelik is die ouers dikwels kwaad oor wat gebeur het, of verstaan nie hoekom hulle kind so is nie – mense weet nie hoe om die situasie wat aan hulle uitgedeel is te hanteer nie. “Op ŉ emosionele vlak is daar dikwels skok en trauma. Die ouers vries behoorlik en kan nie planne maak hoe om aan die anderkant uit te kom nie. “Dan is daar net fisieke behoeftes, soos wat om met jou ander kinders te maak as jy skielik na die hospitaal toe moet jaag. “Boonop is die sorg vir ŉ kind met spesiale behoeftes byna onbekostigbaar duur. Dit is dikwels hoekom ouers skei; die druk is eenvoudig net te groot.” Dit het Hannes se missie en passie geword om ŉ ondersteuningsprogram te skryf wat ouers leer dat hulle nie in isolasie in die huis kan sit nie. Sy program bemagtig ouers en professionele mense wat met hierdie kinders werk om hulle te help genees. “Ons verkondig beslis nie ŉ alternatief wat iemand uitsny nie. Dit is span wat hierdie ouers en kinders moet genees en dit sluit dokters, arbeids- en fisioterapeute in,” sê hy. “Mense sien dikwels ŉ gestremdheid as ‘dit is nou maar hoe dit is’. Ouers gee hulself so maklik oor aan al die gevoelens van skuld, vrees en skande. Boonop is hulle verskeur tussen hulle verpligting om geld te verdien om al die uitgawes vir ŉ kind met spesiale behoeftes te dek en om tyd saam met hul kind deur te bring. “Ek wil vir hierdie ouers sê ŉ mens bestaan uit drie fasette – geestelik, vleeslik en ŉ sielsdimensie – jou kind se besering is net in een van daardie dimensies. “As jy in jou kind met spesiale behoeftes se ogies kyk, maak nie saak wat die diagnose is nie, sal jy sien daar is ŉ hartjie daar binne wat net liefde wil hê. “Jou kind wil erken word omdat hy of sy daar is en nie vir wat hy of sy kan doen nie want dit is nie wat ons waarde bepaal word nie. Jou kind is deur God gemaak en God maak nie fout nie. “Partykeer moet ons ingesteldheid van wat perfek of normaal is uitgedaag word. Dit is ŉ kwessie van moenie iets op sy baadjie takseer nie want daar is soveel meer in jou kind met spesiale behoeftes, jy moet net bereid wees om daarvoor te gaan delf,” het Hannes bygevoeg.