Swakprobleme: probleme met sluk - Simptome - 2021
Geswelprobleme kan waargeneem word as 'n newe-effek van talle siektes, maar dit kan ook toegeskryf word aan siektes van die senuweestelsel, 'n aangebore gestremdheid of beserings aan die kop. Afhangend van die intensiteit van die slukprobleme, word dit geassosieer met min of meer ernstige verswakking van voedselinname, wat op sy beurt in die ergste geval 'n aansienlike gesondheidsrisiko kan inhou.
Swakprobleme verwys na alle klagtes wat tydens sluk kan voorkom, ongeag of dit te wyte is aan 'n fisieke oorsaak, funksionele afwyking of sielkundige gestremdheid. Die mediese term is disfagie. As keelpyn of seer keel waargeneem word tydens sluk, word die nouer term odynofagie ook hiervoor gebruik.
In die slukaksie vind 'n refleksaksie (slukrefleks) gewoonlik plaas nadat die slukproses doelbewus geaktiveer is, waarmee die ingeneemde voedsel die maag via die slukderm bereik, sonder dat voedselreste in die lugweë kan binnedring. Eenvoudig gestel, die sagte verhemelte en die sogenaamde boonste keel verseël die lugweë, die kos gly in die slukderm en word deur die golwende spierkontraksie na die maag vervoer. Enige verswakking van hierdie slukwet word slukprobleme genoem.
Simptome van slukprobleme
Moeilik om te sluk, kan wissel van die gevoel van 'n effense knop in die keel tot gereelde sluk met daaropvolgende hoes, kloof en pyn tot 'n volledige mislukking van die sluk, wat dit onmoontlik maak vir diegene wat geraak word om te eet. Verskeie gepaardgaande simptome kan waargeneem word vir die verskillende oorsake van die slukprobleme, wat dan verduidelik word in verband met die aanleiding tot slukprobleme.
Oor die algemeen is slukprobleme gewoonlik 'n uitdrukking van 'n organiese inkorting van die strukture wat by die slukwet betrokke is, maar dit kan ook wees as gevolg van versteurings in die senuweestelsel en sielkundige faktore. Sommige mense het ook 'n aangebore gestremdheid wat lei tot ernstige slukversteurings. Aangesien die slukprobleme 'n ernstige siekte kan aandui, moet 'n mediese ondersoek in elk geval uitgevoer word.
Aansteeklike siektes as oorsaak
Talle aansteeklike siektes veroorsaak ontsteking van die mangels, mond- en keelslymvlies, wat kan lei tot ongemak tydens sluk. Virusse van die geslag van griepvirusse, parainfluenza-virusse en adenovirusse is algemene snellers. Coxsackie-virusse (wat dikwels verkoue veroorsaak) en herpesvirusse (wat mondvrot veroorsaak) kan ook inflammasie in die keel van die keel veroorsaak. Verder lei sistemiese virale aansteeklike siektes soos pampoentjies of rubella dikwels tot die ontsteking van die slymvliese in die mond en keel, wat aansienlike slukprobleme kan veroorsaak. Tipiese simptome van virusinfeksies is gepaardgaande met koors, loopneus, hoes en heesheid. Liggaamspyn kom ook gereeld voor as 'n newe-effek van virusinfeksies. In pampoentjies is inflammasie van die parotis-kliere ook nie ongewoon nie, wat 'n duidelik herkenbare swelling van die gesig veroorsaak. Die probleme om te sluk by virusinfeksies word hoofsaaklik veroorsaak deur die swelling van die slymvliese of mangels (mangels), wat die gang van voedsel belemmer of belemmer.
Bakteriële infeksies in die mond en keel kan ook lei tot slukprobleme. Dit is van toepassing op direkte bakteriële infeksies in die slymvlies van die farinks of die epiglottis, sowel as sistemiese bakteriële infeksiesiektes soos bloedrooi koors (veroorsaak deur spesiale streptokokke) of difterie (veroorsaak deur Corynebacterium dhththeriae). Laasgenoemde se simptome lyk dikwels aanvanklik soos dié van 'n griepinfeksie. By skarlakenkoors word byvoorbeeld koors, kouekoors, naarheid en braking waargeneem. Daar is ook 'n merkbare uitslag hier. Daar is ook dikwels 'n ongemaklike tong- of mondverbranding. In die vroeë stadiums van die siekte is die tong witterig en lyk dit later duidelik rooierig met effens verhoogde papille (die sogenaamde frambose-tong). Difterie word gekenmerk deur pyn tydens sluk, koors, buikpyn, liggaamspyne, hoes, naarheid en braking. Namate die siekte vorder, toon diegene wat geraak word gewoonlik beduidende swelling van die limfknope. Die resultaat is 'n dik nek.
Inflammasie van die epiglottis moet ook genoem word in die geval van bakteriële infeksies, wat kan lei tot slukprobleme. Hierdie potensieel lewensgevaarlike siekte, meestal veroorsaak deur bakterieë van die genus Haemophilus influenzae tipe B, veroorsaak dat die epiglottis opswel, wat nie net tot seer keel en slukprobleme kan lei nie, maar ook tot aansienlike asemhalingsprobleme. In die ergste geval is daar 'n risiko vir 'n volledige vernouing van die lugweë en gevolglike versmoring.
Organiese oorsake van slukprobleme
Benewens infeksies, is daar talle ander fisieke oorsake van slukprobleme. Dit wissel van 'n abses op die mangels tot sogenaamde slukderm-divertikula (sakke van die slukderm) en ontsteking van die slukderm tot kanker in die omgewing van die mond, keel en slukderm. 'N Verlengde ingewing op die servikale ruggraat kan ook die slukproses beïnvloed. Die spore druk op die omliggende weefsel en veroorsaak die sogenaamde Eagle-sindroom, wat onder meer aansienlike slukprobleme veroorsaak.
Achalasia, waarin die onderste slukderm sfinkter (onderste esofageale sfinkter) nie voldoende oopmaak om voedsel deur die maag te laat slaag nie, is ook een van die moontlike fisiese oorsake van die slukprobleme. Verder is Plummer-Vinson-sindroom, wat veroorsaak word deur ystertekort, bekend as 'n moontlike sneller vir slukprobleme. Die gebrek aan essensiële yster lei tot aansienlike slymfoute, wat weer die oorsaak van die slukprobleme is. Geskeurde hoeke van die mond en bros naels en hare is 'n opvallende simptome van Plummer-Vinson-sindroom.
Crohn se siekte word ook as 'n moontlike oorsaak van slukversteurings beskou, aangesien die chroniese inflammatoriese siekte van die spysverteringskanaal soms nie net lei tot ontsteking van die slymvliese in die dunderm en dunderm nie, maar ook tot die ontsteking van die slymvliese in die omgewing van die slukderm. Diarree en buikpyn is die belangrikste simptome van Crohn se siekte. Verlies van eetlus, naarheid en braking kan ook as deel van die siekte voorkom. Die terugval van die siekte kan ook aansienlike gewrigspyn veroorsaak en die velvoorkoms verander, sogenaamde ekstraintestinale simptome.
Dit is ook bekend dat versteurings van die tiroïedklier, soos tiroïeditis (ontsteking van die skildklier), oorsaak is van die slukversteurings, waardeur die swelling van die orgaan gewoonlik die oorsaak van die sluk van die slukweg is. Dit is veral van toepassing op 'n sogenaamde goiter (goiter) wat byvoorbeeld kan ontstaan ​​as gevolg van jodiumtekort, 'n ooraktiewe skildklier of 'n onderaktiewe skildklier. Die massiewe swelling van die skildklier lei nie net tot 'n duidelik sigbare verbreding van die nekomtrek nie, maar verhoog ook die druk op die weefsel in die nek, wat kan lei tot ongemak tydens sluk.
Talle neurologiese siektes hou verband met die slukprobleme, aangesien die werking van die senuweestelsel van groot belang is in die slukrefleks. As die spiere van die slukderm byvoorbeeld nie meer met die regte impulse geaktiveer word nie, kan die nodige golfagtige beweging om die voedsel te verwyder slegs in 'n beperkte mate of glad nie uitgevoer word nie. Die bekendste neurologiese siektes wat die slukwet kan benadeel, sluit in veelvuldige sklerose (MS), Parkinson-siekte en demensie.
By MS kan swaelversteurings waargeneem word, byvoorbeeld wanneer die tipiese fokus van ontsteking van die siekte in die omgewing van die breinstam en serebellum manifesteer. Terselfdertyd toon diegene wat geraak word dikwels afwykings van algemene bewegingskoördinasie, oogbewegings, verswakte visie, spraakafwykings en duiseligheid. Tipies vir MS is ook neurologiese abnormaliteite soos tinteling in die ledemate. Boonop voel MS-pasiënte dikwels uitgeput en ly hulle aan chroniese moegheid.
In Parkinson-siekte is slukafwykings gewoonlik 'n taamlik onopvallende gepaardgaande simptoom van bradykinesis (stadige spierbeweging) wat gewoonlik by pasiënte waargeneem kan word. Die probleme met sluk word hoofsaaklik gekenmerk deur verhoogde sluk, wat kan lei tot voedselreste wat in die lugweë beland en sodoende die risiko vir longontsteking verhoog. Tipies vir Parkinson is sogenaamde bewing (spiertremors), strengheid (spierstyfheid) en posturale onstabiliteit. Met verloop van tyd toon pasiënte toenemende kognitiewe gestremdhede, soos 'n beduidende verlangsaming in denkprosesse.
Demensie lei nie net tot 'n beduidende afname in die kognitiewe vermoëns van diegene wat geraak word nie, soos korttermyngeheue, denkvaardighede en taalgebruik, maar ook motoriese vaardighede word dikwels aansienlik beïnvloed. Dit lyk asof die pasiënte toenemend nie meer energie het nie, hul persoonlike higiëne en ander alledaagse take verwaarloos, honger gevoel verloor en selfs elementêre dinge in die laat stadiums van die siekte vergeet, soos om kos in te sluk of die slukrefleks te aktiveer. In die laaste fase van die siekte, wat nog steeds ongeneeslik is, is diegene wat geraak word afhanklik van die versorging van die hele dag.
Verskeie ander neurologiese siektes, soos ALS (amyotrofiese laterale sklerose), myasthenia gravis of die sogenaamde Huntington-siekte, moet ook as snellers van die slukprobleme beskou word, selfs al is dit gelukkig baie selde voorkom. Dieselfde geld spesiale siektes van die rugmurg, soos syringomyelia. Breintumore kan ook beskou word as die oorsaak van neurologiese inkortings van die slukrefleks.
Benewens massiewe hoofpyn, duiseligheid, naarheid, braking, balans, koördinasie, visie, spraak- en persepsie-afwykings, sowel as eensydige verlamming, is slukversteurings een van die moontlike tekens van 'n beroerte. As die brein beseer word deur die gebruik van geweld, kan die daaropvolgende traumatiese breinbesering ook lei tot neurologiese mislukkings en gepaardgaande slukprobleme.
Skade aan die senuwees van die tong-farinks (glossofaryngeale senuwee; negende kraniale senuwee) lei soms ook tot aansienlike slukprobleme, aangesien die senuwee 'n belangrike rol speel in die beheer van die sogenaamde faryngeale spier en as laasgenoemde verlam is, kan die sluk nie plaasvind soos bedoel nie. Moontlike oorsake van ooreenstemmende skade aan die glansofaryngeale senuwee is byvoorbeeld 'n siekte van hondsdolheid, tetanus of botulisme.
In die geval van voedselallergie kan beduidende swelling van die slymvliese in die mond en keel intree nadat die allergene opgeneem is, wat kan lei tot ongemak tydens sluk en onder sekere omstandighede asemhalingsprobleme. Dit is op 'n soortgelyke manier van toepassing op insekgif-allergie-lyers na 'n by of wesp. In die ergste geval bedreig kontak met die allergene lewensgevaarlike anafilaktiese skok.
Moeilik om te sluk as gevolg van ouderdom
Die algemene verouderingsproses is onderhewig aan alle senuwees, spiere, organe en bindweefselstrukture wat by die sluk betrokke is - soos die liggaam as geheel. Dit kan die slukaksie op verskillende maniere beïnvloed. Byvoorbeeld, die aansienlike afname in speekselproduksie by ouer mense lei dikwels tot slukprobleme. Die ouderdomsverwante verlangsaming in motoriese prosesse kan ook probleme met sluk veroorsaak. Dit geld soortgelyk aan die strukturele veranderinge in die temporomandibular gewrig wat by sommige bejaarde pasiënte waargeneem kan word. Tande wat ontbreek of kunsgebitte wat nie goed pas nie, lei ook dikwels tot verswakking van die slukaksie by ouer mense.
Benewens die fisieke oorsake, kan sielkundige faktore ook slukprobleme veroorsaak. Sommige mense ervaar byvoorbeeld slukversteurings as 'n gepaardgaande simptoom van spanning, hartseer, vrees of akute verhoogskrik. Funksionele slukafwykings word ook hier genoem.
Volgens die talle oorsake wat die rede vir die slukprobleme kan wees, is die diagnose dikwels uiters moeilik. Eerstens word 'n deeglike mediese geskiedenis in die loop van die mediese ondersoek uitgevoer. Vervolgens word die slukwet meestal nader ondersoek, solank die beskrywing van die simptome nie aanleiding gee tot die vermoede van 'n akute klag, soos 'n beroerte nie. Die dokter toets die mobiliteit van die larinks sowel as die funksie van die slukrefleks, gagrefleks, hoesrefleks en die tong. Die inspeksie van die mond- en keelarea bied ook belangrike verwysingspunte vir die diagnose. Die meeste van die bogenoemde infeksies kan reeds duidelik bepaal word aan die hand van die tongbedekking, die rooiheid en ander veranderinge in die slymvlies. Die laboratoriumondersoek na 'n slymvliese smeer dien dan om die patogeen te identifiseer.
'N Bloedtoets bevat ook dikwels inligting oor die oorsaak van die slukprobleem. In die geval van aansteeklike siektes kan daar ooreenstemmende teenliggaampies in die bloed wees, of verhoogde ontstekingswaardes dui op inflammatoriese prosesse in die organisme. Die hormoonvlak in die bloed gee aanduidings van moontlike tiroïedsiektes en die ysterinhoud toon of daar 'n ystertekort of die Plummer-Vinson-sindroom is.
Daarbenewens kan 'n endoskopiese ondersoek uitgevoer word by die diagnose van slukprobleme, waarin 'n endoskoop deur die mond of neus geplaas word en die pasiënt in die gesig staar. In die konteks van hierdie sogenaamde endoskopie is dit ook moontlik om 'n weefselmonster (biopsie) te neem wat byvoorbeeld gebruik word om gewasse of kanker te identifiseer. Gastroskopie (gastroskopie) word gebruik om die slukderm, maag en duodenum te ondersoek.
X-straalondersoeke en ander beeldmetodes kan ook help met die diagnose van slukprobleme, byvoorbeeld as daar vermoed word dat 'n divertikulum of 'n ingewing op die servikale ruggraat voorkom. Dikwels word 'n mis met kontrasmedium geneem om abnormaliteite op te spoor tydens die slukproses. Op hierdie manier, byvoorbeeld, kan achalasie ook bepaal word. Magnetiese resonansbeelding word ook gebruik as 'n beeldmetode om fokus op ontsteking in die brein, rugmurg en senuweestelsel op te spoor in MS. Ultrageluidondersoeke word byvoorbeeld gebruik om skildklierversteurings soos stremmers te diagnoseer, maar hier kan ook aanvullende ondersoeke met behulp van rekenaartomografie of magnetiese resonansbeelding nodig wees.
Verdere neurologiese ondersoeke word uitgevoer, byvoorbeeld as u vermoed dat dementie, Parkinson-siekte, myasthenia gravis of ALS is. As alle organiese en neurologiese oorsake van die slukprobleme uitgesluit word, word 'n psigoterapeutiese ondersoek aanbeveel om vas te stel of daar moontlik psigosomatiese oorsake van die slukprobleme is.
Behandeling vir slukprobleme
In die eerste plek is die behandeling van die onderskeie oorsake gewoonlik nodig vir slukprobleme. Gegewe die veelheid van moontlike snellers vir slukprobleme, sou 'n beskrywing van alle terapeutiese benaderings duidelik hier buite die bestek val. Daar is egter enkele behandelingsopsies wat eksplisiet met die slukversteurings verband hou en wat hieronder in meer besonderhede uiteengesit moet word. Hierdie prosedures word saamgevat onder die term slukterapie.
'N Noodsaaklike deel van slukterapie is spesiale motoriese oefeninge waardeur doelgerigte oefening van die spiere en bewegings wat by die slukproses betrokke is, moontlik is. Op hierdie manier kan u byvoorbeeld vermyding van die seël aan die nasofarinks en die gepaardgaande sluk van voedsel vermy. In die geheel streef die oefeninge na die normalisering van die slukaksie of die sluk, verstikking en hoesrefleks. Oefeninge uit die gebied van spraakterapie speel hier dikwels 'n deurslaggewende rol, aangesien soortgelyke spiergroepe tydens bespreking aangespreek word soos tydens die sluk.
Spesiale masserings as deel van slukterapie moet ook slukprobleme verlig. Daarbenewens is asemhalingsoefeninge en liggaamshouding tydens die eet dikwels deel van die terapie. Laastens, maar nie die minste nie, kan die konsekwentheid van die voedsel as deel van die behandeling aangepas word om dit makliker te inneem of te sluk en sodoende kunsmatige voeding met 'n maagbuis te vermy. As die pasiënt weens die slukprobleme nie langer genoeg voedsel en vloeistof kan inneem vir 'n langer tydperk nie, moet 'n buis in die maag geplaas word om te verseker dat hy voed. Gemaklike aanleer van slukmaneuvers kan die risiko van inname tydens die eet en die slukproses gewoonlik aansienlik verminder. Die Mendelsohn-maneuver, waarin die larinks gestut word vir 'n kort tydjie, en die sogenaamde supraglottiese sluk (hou asem op na sluk, jou keel skoonmaak en weer sluk) is veral opmerklik.
Swelterapie vervang op geen manier die behandeling van oorsake wat ondervind word met sluk nie, maar kan op sy beste ook addisionele verligting bied. Dit word ook gereeld gebruik in die behandeling van siektes (byvoorbeeld by pasiënte met 'n beroerte) as daar 'n langdurige afwyking van die slukrefleks is. Om die kanse op sukses te vergroot, moet slukterapie ideaal gepaard gaan net nie deur die behandelende dokters nie, maar ook deur spraakterapeute en voedingkundiges.
Aangesien talle aansteeklike siektes inflammasie van die slymvliese in die mond en keel veroorsaak, voorkom verbeterde beskerming teen infeksie indirek slukprobleme. Naturopatie het talle opsies hier wat die immuunstelsel oor die algemeen versterk. Irritasie van die slymvliese, byvoorbeeld deur rook, verhoog die risiko van slukprobleme en moet daarom vermy word. Alkoholverbruik staan ​​bekend as 'n moontlike oorsaak van skade aan die slukderm of kanker in die slukderm, wat op sy beurt kan lei tot slukprobleme. In die algemeen kan dieet 'n beduidende invloed hê op die risiko van slukderm siektes. Byvoorbeeld, kos wat ryk aan vet, kalorieë en proteïene is, word hier 'n negatiewe effek toegeskryf. 'N Gebalanseerde dieet met 'n voldoende basiese dieet kan nie net bydra tot die vermindering van die risiko van siektes in die omgewing van die slukderm nie, maar kan terselfdertyd 'n moontlike oorversuring van die organisme teëwerk, wat weer verband hou met 'n verskeidenheid gesondheidsklagtes.
Kristle Lee Lynch: Dysphagia, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
J. Strutz, W. Mann: Beoefening van ENT-medisyne, kop- en nekoperasies, 3de uitgawe, Thieme Verlag, 2017
Wolfgang Rösch: Gesertifiseerde mediese opleiding: sleutel simptoom van disfagie, Dtsch Arztebl 2004; 101: A 2748-2752 [Uitgawe 41], (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), aerzteblatt.de
Nasionale Instituut vir Gesondheid (NIH): Plummer Vinson-sindroom, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), siviele siektes
Thomas Lenarz, Hans-Georg Boenninghaus: ENT, Springer-Verlag, 14de uitgawe 2012
ICD-kodes vir hierdie siekte: R13, F45.8, D50.1ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.