Die afgelope week was daar ’n nuusstorie wat my vasgenael gehou het: dié van die Thaise seuns en hul sokkerafrigter wat in ’n oorstroomde grot vasgekeer was.
Ek het asem opgehou toe die gewaagde reddingspoging van stapel gestuur is, en myself kort-kort betrap dat ek vir hulle skietgebedjies opstuur.
Ek was nie die enigste een wat deurgaans die nuuswebwerwe dopgehou het om te sien hoe die reddingspoging vorder nie – die verhaal van die seuns in die grot het die wêreld aangegryp.
Dit bring ook die beste in die mens na vore. In die geval van die Thaise seuns het taal- en nasionaliteitsgrense nie in die pad van die reddingspoging gestaan nie – kundiges vanoor die wêreld heen het saamgespan om die kinders te red.
As ek kyk na berigte oor die sittings oor grondonteiening wat tans plaasvind, kom dit vir my voor dat daar baie opgekropte woede en frustrasie is, en ’n behoefte om gehoor te word – maar dat die klowe so groot is dat wedersydse begrip moeilik te vind is.
Dit herinner my aan ’n lesing deur prof. Pumla Gobodo-Madikizela wat ek ’n paar jaar gelede bygewoon het. Sy is ’n sielkundige, wat by die Waarheid-en-versoeningskommissie (WVK) betrokke was.
Sy het vertel van die Gugulethu-Sewe, wie se moeders voor die WVK getuig het. By dieselfde sitting het die ma van ’n gestorwe troepie ook getuig. Die sewe vroue het haar omhels. Want, het hulle gesê toe Gobodo-Madikizela hulle daaroor vra, die taal van die baarmoeder spreek tot hulle.
Dit laat my dink aan die woorde van ’n bevelvoerder van die Thaise vloot die afgelope week: “Daar was net ’n klein bietjie hoop, maar dit was al waarmee ons kon werk.”