Periander tydlyn - Inligting - 2022
Trots gaan voor 'n val: 'n revolusionêre tydlyn van Griekeland
Daar is 'n algemene wanopvatting dat die Griekse rit na Ankara te wyte was aan territoriale uitbreiding. In werklikheid was dit 'n poging om die Turkse veldleërs te vernietig om Kemal te dwing om die Sevres -verdrag te erken. Dus, selfs toe was die territoriale aanspraak streng die Smyrna -sone. Die feit dat die veldtog ondeurdag was en swak uitgevoer is, het niks te doen gehad met bykomende territoriale ambisies in Anatolië nie. Dit sou die ekwivalent wees om te beweer dat Napoleon se rit na Moskou was omdat hy alles in Frankryk tot by Volga wou byvoeg.
Grieke in Egipte - Wikipedia
Ek wonder nog steeds persoonlik wat met die geopolitiek rondom Serwië gaan gebeur. Op hierdie punt moes die Austro-georiënteerde neigings van die prinsdom nog manifesteer, wat eers werklik tot stand gekom het na die heerskappy van die Ustavobranitelji (verdedigers van die grondwet, of konstitusionaliste) en die bewind van prins Aleksandar Karađorđević. Ek is persoonlik meer bewus van die taalontwikkelings wat aan die oorkant van die grens in Oostenryk aan die gang is, wat met die Wene -literêre ooreenkoms van 1850 gebeur het (met almal wat besluit om eerder die Vukaviese ontwikkelinge oor die Illyrianistiese styling aan te gaan, met implikasies en invloed wat stadig uitkom tydens die latere 18de en 19de eeu), dan is ek bewus van die Ustavobranitelji, maar dit moet opgelos word deur die nagaan van Wikipedia.
Die enigste ding wat ek onthou, is dat hulle tot 'n sekere mate nasionalistiese Ilija Garašanin se Načertanije (die konsep), die geheime program vir die eksterne en nasionale politiek van Serwië, konseptualisering van wat ons vandag as 'n Groter Serwië sou beskou, ingevolge die raamwerk van Serwië wat Serwië en ander Slawiërs bevry, asook Bosnië, Herzegowina, Montenegro en Noord-Albanië (wat toe as deel van 'Ou Serwië' beskou is, 'n term wat van toepassing is op Raška/Sandžak, Kosovo, Metochia en die huidige Noord-Masedonië, gesien as die ou kern van die Serwiërs gedurende die Middeleeue en 'n kort keiserlike era), selfs al is genoemde konsepte meer ter wille van die staat se veiligheid ingevoer as enige ander Serwiese nasionalisme of Joegoslavisme. OTL, gedurende hierdie tydperk, is Serwiese vrywilligers gestuur onder die bevel van Stevan Knićanin om te help met die Serwië se stryd om outonomie in Vojvodina tydens die Hongaarse Revolusie, vanaf Mei 1848, wat gelei het tot protesoptredes van die Oostenrykse konsul in Belgrado, wat tevergeefs was. Garašanin ondersteun die samewerking met die Hongare, maar kon hulle vermoedelik nie bereik nie vanweë hul rigiede nasionalistiese standpunte.
By die lees van die Serwiese Wikipedia -bladsy het die beginregime bestaan ​​uit Toma Vučić Perišić, Avram Petronijević, die broers Stojan en Aleksa Simić en Ilija Garašanin (sy pa, Milutin, was ook betrokke, maar hy is dieselfde jaar dood toe hy aan bewind gekom het). Dit was hulle wat Aleksandar Karađorđević aan bewind gebring het en sodoende hul eie mag oor die staat uitgeoefen het. Die Wikipedia -bladsy beskryf hul regime as 'burokraties en oligargies', gelei deur die maksimum 'die regering is die onderwyser, en die mense is die leerlinge.' en die bevordering van die onderwys (veral dit, aangesien hulle die gewone mense as onvoldoende opgevoed beskou het, dit wil sê dat hulle nie die politieke bewustheid het om hulself te regeer nie, wat noodsaak dat dit hulle is wat hulle moet leer hoe om te regeer sonder hul toestemming of hul wil) . Dit help om in gedagte te hou dat hoewel hulle welbekende individue was, bestaande uit burokrate, handelaars, ens. Wat die outokratiese heerskappy van Miloš teëgestaan ​​het, hulle nie demokrate of egalitare was nie. Die leiers was nie hervormers nie.
Gedurende die OTL -tydperk was die konstitusionaliste en die privaatraad altyd in konflik met Aleksandar, terwyl laasgenoemde probeer het om die mag van eersgenoemde te beperk, terwyl hy probeer om sy eie te vergroot (tevergeefs, meestal het hy dit reggekry) noem Stefan Stefanović Tenka president van die privy -raad in 1848, waarteen hulle beswaar maak). Die belangrikste voorbeeld hiervan is vroeg op die Petrusdagbyeenkoms in Junie 1848 in Kragujevac (nominaal opgeroep om die aangeleenthede in Hongarye te bespreek, op versoek van die mense), waar Aleksander en lede van die regering probeer het om Toma Vučić te vervang Perišić en sy ondersteuners, wat in 1845 weggebreek het nadat hulle 'n prominente Russofiel geword het en 'n voorstander was van die oriëntasie van Rusland se buitelandse beleid. Om te probeer om die steun van die mense te kry, om hom uit die regering te probeer dwing, aangesien hy een van die magtigste figure in die land was, het dit misluk, want hy het baie ondersteuners in die vergadering gehad. Vučić het hulle uiteindelik gedwing om verskeie van sy teenstanders, waaronder Stevan Knićanin, te ontslaan en verskeie eise te stel. Terselfdertyd het liberale begin manifesteer, nie net uit die revolusies wat aan die gang was nie, maar ook omdat die vergadering die idee van politieke verdeeldheid binne die Prinsdom teëgestaan ​​het, sonder dat daar sosio-ekonomiese toestande was om die instelling van politieke vryheid op hierdie stadium te dwing . Terselfdertyd dwing die pro-Obrenović-beweging tot 'n vertraging in die vergadering vanaf die oorspronklike datum van 1 Junie.
OTL, na die revolusies het dinge nie juis bedaar nie, met interne druk van die pro-Obrenović- en pro-Vučić-bewegings en eksterne druk van die Russe. Avram Petronijević, president van die regering sedert 1844, en bekende Turkophile, sou in 1852 in Istanbul sterf terwyl hy probeer om die waardigheid van die prins te bevestig. Hy is vervang deur Ilija Garašanin, 'n invloedryke in -en -uit -van Serwië, maar vir wie Aleksandar nie lief was nie. Hy was ook 'n uitgesproke Francophile. As gevolg van sy pogings om Serwië nouer bande met Frankryk te kry, het Oostenryk hom nie gehou nie, en die Russe het hom in die algemeen gepla (nie net deur die frankofilisme nie, maar ook vanweë sy uiters vyandige houding teenoor hulle), sodat hy vervang deur Aleksa Simić. Ilija het egter minister van buitelandse sake gebly, en hy was een van die wat gekant was teen die aansluiting by Rusland teen die Ottomane, en het later met sy persoonlike invloed Serwië se neutraliteit tydens die Krimoorlog verseker.
Aangesien Oostenryk die TTL verswak het en Hongarye waarskynlik nie die minderheidsfront laat vaar nie, laat dit my wonder in watter rigting Serwië polities sal kom. Sal die land sy neutraliteit handhaaf terwyl hy die interne probleme hanteer? Sal dit uiteindelik na Frankryk of na Rusland draai? Hoeveel van OTL sal homself herhaal vind? Sal die regering nog 5 keer val tussen 1855 (na Simić) en 1858 (einde van die konstitusionalistiese era)? Sal die Tenka -sameswering van 1857 om prins Aleksandar dood te maak, hoegenaamd gebeur? Sou hulle hierdie keer werklik slaag, of sal dit herhaal word as OTL (en dan die logiese gevolgtrekking daarvan volg met Aleksandar wat probeer om die situasie tot sy voordeel te gebruik, sonder om te slaag, en met die massas wat ontevrede is met hom, wat uiteindelik tot sy abdikasie in 1858 lei Saint Andrew's Day Assembly, en die terugkeer van Miloš Obrenović)?
. Ek het net weer rondgetrap, nie waar nie? Vervloek dit.
Hoofstuk 76: Die beweging van hemel en aarde
Die droom om 'n kanaal deur die Isthmus van Korinte te bou, was niks nuuts vir die Grieke wat sedert die vroegste dae van hul beskawing geworstel is nie. Begin in die laat 7de eeu vC sou die tiran van Korinthe Periander aanvanklik voorstel om 'n kanaal deur die Isthmus te grawe as 'n truuk om Corinth se greep op handel in die hele streek te versterk. Maar sonder die middele om so 'n kolossale onderneming te onderneem, beveel Periander in plaas daarvan die bou van 'n oorspronklike spoorstelsel van hout en klip, in die plek daarvan bekend as die Diolkos.  Hierdie poortpad het skepe in staat gestel om vinniger as oor die see oor die landtang te reis, wat in die komende seshonderd jaar groot rykdom en aansien vir Korinte gebring het. Met 'n matige sukses van die Diolkos, het Periander die pogings laat vaar om 'n kanaal oor die landmus te bou, bereik deur te bereik wat hy beoog het.
Uiteindelik sou die Diolkos egter verlore gaan vir die annale van die geskiedenis, wat sou lei tot die heropkoms van die Korintekanaal in die gedagtes van baie prominente figure deur die eeue. Onder hulle was Demetrius Poliocretes, Julius Caesar, Caligula en Hadrian, maar hulle sou, net soos Periander voor hulle, uiteindelik die idee laat vaar uit finansiële kommer en bygeloof of sterf voordat hulle daaraan kon begin werk. Verbasend genoeg sou dit die Romeinse keiser Nero wees wat eintlik die naaste daaraan gekom het om die kanaal te bou, aangesien hy persoonlik in 67 nC naby Korinte sou breek. Die werk op die terrein sou redelik vorder danksy 'n oorvloed van Joodse slawe -arbeid en Romeinse vindingrykheid totdat dit die volgende jaar skielik tot stilstand gekom het toe die goewerneur van Gallia Lugdunesis, Gaius Julius Vindex in opstand gekom het teen Nero wat sy terugkeer na Rome noodsaak.  Alhoewel baie verwag het dat werk uiteindelik sou voortduur, sou Nero se dood later daardie jaar die einde van die projek beteken, aangesien daar nog 1800 jaar geen ernstige poging aangewend sou word nie. Eers toe die Koninkryk van Griekeland in 1830 sy onafhanklikheid van die Ottomaanse Ryk verkry het, sou sprake van die Korintekanaal weer na vore kom.
Die goewerneur van Griekeland, Ioannis Kapodistrias, het in die openbaar gepleit vir die bou van 'n kanaal in Korinthe, met inagneming van die enorme ekonomiese en strategiese voordele wat 'n Korintekanaal vir die nuwe deelstaat Griekeland kan bied. Deur 'n seekanaal deur die eilandjie van Korinthe te sny, sal die tyd wat nodig is vir die gemiddelde seilskip om van Piraeus na Patras te reis, met meer as die helfte verminder word, van 320 seemyl (600 km) tot minder as 130 (240 km) . Op grond hiervan is die Griekse fregat VP Hellas (die vinnigste skip in die Helleense vloot destyds met 'n gemiddelde seilspoed van 14 knope) kon hierdie reis binne 'n bietjie minder as 10 uur onderneem deur deur die kanaal te reis, in teenstelling met meer as anderhalf dag om die Peloponnesos. Vir 'n staat wat so afhanklik is van seereise as wat Griekeland was, sou die voordele vir kommunikasie en handel wat die kanaal vir Griekeland kon bied, groot wees.
Belangriker nog: deur 'n kanaal deur die Isthmus van Korinte te bou, hoef skepe (beide seil en stoom) nie meer die gevreesde Kavomaleas en Kavomatapas langs die suidelike kus van die Peloponnesos te hoef te kruis nie. Deur die eeue heen het 'n ontelbare aantal manne en vaartuie langs hierdie onstuimige oewers verlore gegaan, met hul skepe wat deur stormsterk winde op die rotse gestamp is en hul bemannings verdrink onder die golwende golwe wat van die kus af wervel. Deur die ruige suidelike kuslyn van Matapan en Malea ten gunste van die Korintekanaal te omseil, kan die skeepvaart tussen die Egeïese See en die Adriatiese See teoreties die hele jaar deur voortgaan, aangesien vaartuie nie meer hoef te vrees vir die onstuimige Winterstorms wat deur die jare baie skepe laat sink het nie. . In plaas daarvan kon hulle deur die relatief rustige Saroniese Golf reis, deur die Korintekanaal en in die soortgelyke kalm Golf van Korinte.
As gevolg van hierdie verhoogde veiligheid, het baie Griekse ekonome voorspel dat die jaarlikse verkeer (beide buitelandse en binnelandse) deur 'n voltooide Korintekanaal meer as 3 miljoen ton per jaar sou beloop, wat 'n geweldige hoeveelheid geld in die streek sou bring. Plaaslike gemeenskappe langs die Saroniese Golf en die Golf van Korinthe sal baie baat vind by die behoefte om dienste en voorrade te lewer aan die talle skepe wat deur die kanaal gaan. Hierdie toename in verkeer sou die Griekse staat ook bykomende inkomste bied in die vorm van pasgemaakte tariewe en deurgeld deur die kanaal, 'n prys wat baie gewens was in die Griekse staat. Die bouwerk self sou ook honderde, indien nie duisende werksgeleenthede vir die mense van Argolis-Corinthia bied, nie net in die vorm van die arbeiders en ingenieurs wat die kanaal bou nie, maar ook in die vorm van kokke, herbergiers, entertainers, dokters, kleermakers en smede wat die bouwerk indirek sou ondersteun. Die geprojekteerde seën vir die Griekse ekonomie langs die Golf van Korinte en die Saroniese Golf, en oor die algemeen in Griekeland, sou die aanvanklike uitgawes die moeite werd wees, met konserwatiewe ramings wat jaarliks ​​tot miljoene drakmas beloop.
Die koste was egter ongelooflik hoog, met die geraamde koste van die projek noord van 40 000 000 Franse frank. Ondanks die groot belangstelling in die projek en sy kragtige greep op die Griekse politiek, sou Kapodistrias destyds onwillig en onmoontlik wees om Griekeland tot so 'n onderneming te verbind. Ten spyte van hierdie teleurstelling sou Kapodistrias se pogings die grondslag lê vir die toekomstige konstruksie daarvan. Gedurende sy ampstermyn as premier van Griekeland sou Kapodistrias verskillende geoloë en landmeters opdrag gee om moontlike terreine vir die kanaal op te spoor. Na 'n paar maande se noukeurige opmetings en navorsing, sou hulle tot die gevolgtrekking kom dat die landgrond die smalste was tussen die klein vissershok Isthmia en die kus tot noordoos van die stad Korinte.  Kapodistrias sou ook daarin slaag om aansienlike publieke belangstelling in die kanaal te werf, veral in die stad Korinthe self, wat uiteindelik tot die stigting van die Korinthe Kompanjie in 1842 kon lei ('n samekoms van entrepreneurs, bankiers en nyweraars wat die bou van 'n kanaal ondersteun het) in Korinte onder andere projekte).
Die Korintekanaal sou ook relatief gewild wees onder die politieke opvolgers van Kapodistrias, terwyl Andreas Metaxas in 1843 met voorlopige werk op die terrein begin, toe 'n span ingenieurs 'n roete deur die landmusiek opgestel het. Die volgende jaar stuur Metaxas 'n nuwe span landmeters om die grond- en rotssamestelling langs die gekose roete te ondersoek, wat daarop dui dat die bou van 'n Korinte -kanaal in die nabye toekoms sal begin. Hierdie hoop is in die wiele gery na die algemene verkiesing van 1844 toe die Fileléfthero Kómma (Liberale Party) onder Alexandros Mavrokordatos aan bewind gekom het, wat gelei het tot 'n breë verskuiwing van prioriteite deur die Griekse regering weg van die kanaal.
Nietemin sou Mavrokordatos 'n handjievol kontrakte goedkeur wat die Corinth Company ingedien het, sodat hulle self aan die projek kon begin. Nadat Ioannis Kolettis en sy onderdane in 1849 aan bewind gekom het, het die Griekse regering weer van koers verander en geld begin toewys uit die regering se infrastruktuurbegroting vir die bou van die Korinte -kanaal. Dit sou egter aan Konstantyn Kanaris val om die Vouli se finale goedkeuring vir die poging te kry, aangesien Kolettis se blik uiteindelik na ander sake verskuif. Gelukkig vir Kanaris was die situasie in 1854 heelwat anders as die een wat Kapodistrias in die 1830's hanteer het.
Eerstens was die Griekse ekonomie ligas beter as wat dit was aan die einde van die oorlog vir onafhanklikheid. Griekeland was nie meer 'n oorloggeteisterde land nie, verwoes deur bloedige gevegte, uitgebreide plundering en onnodige slagtings. Dit was in plaas daarvan 'n land van relatiewe ekonomiese voorspoed, aangesien jare van voortdurende groei en ontwikkeling Griekeland verhef het van 'n verarmde provinsiale agterwater aan die rand van Europa tot 'n bedrywige spilpunt van handel en handel. Die skeepvaartbedryf van Griekeland was ongeëwenaard in die Middellandse See en het dienste gelewer aan Brittanje, Frankryk, Spanje, Rusland, die Ottomaanse Ryk, Egipte, die Italiaanse State, Hongarye en die Drievoudige Monargie. Die landbousektor van Griekeland was ook sterk en het vinnig die vooroorlogse vlakke oortref tot hoogtes wat in die onlangse Griekse geskiedenis nie gesien is nie. Alhoewel dit nog ver onder die landboukragpunte van Europa was, het die Grieke 'n ruim voorraad rosyne, olyfolie en mastiek aan die Europese markte verskaf, terwyl hulle steeds in staat was om 'n miljoen en 'n half mense te voed.
Danksy hierdie ekonomiese herlewing het die Griekse regering se finansies sedert die 1830's dramaties verbeter. Deur talle hersienings van hul belasting-, tarief- en pasgemaakte kodes, sou die inkomste vir die regering in 1854 die hoogste tot nog toe wees met meer as 51 miljoen Drachma (ongeveer £ 1,820,000). Dit, gekombineer met meesterlike diplomasie en sterre rekeningkunde, het Griekeland in staat gestel om sy geweldige skuld oor die jare te verlaag, wat die som van 'n verbysterende 6 miljoen pond in 1831 tot 'n veel meer hanteerbare som van 2,4 miljoen pond in 1850 laat daal het, terwyl 40 miljoen frank sou die staat steeds 'n geweldige finansiële las vir die staat wees om self te dra, sou Kanaris en sy regime daarin slaag om 'n aantal geldleners, bankiers en private beleggers van regoor Griekeland, Brittanje en Frankryk te oortuig om te help met die finansiering van die kanaal .
Benewens die verbeterde ekonomiese status van Griekeland, het die Korinte -kanaal ook die voordeel van buitelandse kennis opgedoen uit die voortgesette bou van die Suezkanaal. Werk aan 'n kanaal naby die hawestad Suez, Egipte, het begin in die middel van 1851 begin toe die goewerneur van Egipte, Ibrahim Pasha, die Franse diplomaat Ferdinand Marie, Viscount de Lesseps, bereik het met betrekking tot die bou van 'n kanaal oorkant die landengte van Suez .  Net soos die Korintekanaal, het die belangstelling in 'n kanaal wat die Rooi See met die Middellandse See verbind, die afgelope jaar dramaties toegeneem namate die wêreldwye handel geleidelik toeneem. Deur die landengte van Suez deur te sny, sou skepe ontelbare weke bespaar, moontlik selfs maande wat tussen Europa en Asië reis, wat die handel geweldig sou bevoordeel. Alhoewel verskillende figure deur die geskiedenis so 'n kanaal voorgestel het, sou Napoleon Bonaparte die afgelope tyd die meeste belangstelling in die projek getoon het, en het een van sy ingenieurs, Jacques-Marie Le Pere, die opdrag gegee om die sigbaarheid te ondersoek en die haalbaarheid daarvan te bepaal. projek. Le Pere sou verkeerdelik opteken dat die seevlakke van die Rooi See en die Middellandse See met meer as 9 millimeter verskil, wat daartoe gelei het dat Napoleon die idee heeltemal laat vaar het.
Die verslag van Le Pere sou grootliks onbetwis bly tot 1839 toe die Franse ambassadeur in Egipte, die Viscount de Lesseps, gereël het dat Louis Maurice Adolphe Linant de Bellefonds die verslag van Le Pere sou toets. Linant sou uiteindelik vasstel dat daar geen waarneembare verskil in seevlak tussen die twee seë was nie, en sodoende Le Pere se vroeëre uitslag verander en die weg baan vir 'n kanaal by Suez.Hierdie ontwikkeling sou groot belangstelling in die Suez -kanaal veroorsaak, maar die uitbreek van die oorlog tussen Egipte en die Ottomaanse Ryk in 1840, gevolg deur die daaropvolgende ekonomiese resessie wat Europa teister, wat grootskaalse beleggings afgeskrik het en uiteindelik die dood van Mohammed Ali in 1847, het alles tot gevolg gehad vertraging na vertraging vir die projek. Teen 1850 het die situasie verbeter namate Ibrahim Pasha sy pa opgevolg het, en die Franse ekonomie het geweldig herstel danksy die inlywing van Wallonië en die broodnodige ekonomiese hervormings van Napoleon II.
Teen die somer van 1851 was die ratte aan die gang sodat die konstruksie uiteindelik aan die Suezkanaal kon begin. Linant sou die daaglikse sake lei, terwyl Lesseps en sy landgenote in die Société d'études de l'Isthme de Suez gefokus het op die logistiek en befondsing vir die projek. Die projek het ook sy billike deel van die steun van die Egiptiese regering ontvang, wat die bouwerk baie ondersteun het. Die Franse en Britse regering het ook 'n mate van politieke steun verleen.
Meer as 'n jaar lank is daar by Suez gewerk voordat Kanaris selfs die amp beklee het, maar gedurende hierdie tyd het talle ontwikkelings plaasgevind wat relevant was vir die voortslepende debat in Griekeland oor die Korintekanaal. Die gebruik van baggers deur die Franse en Egiptenare was besonder vernuftig, aangesien 'n span arbeiders 'n klein gedeelte van die kanaal met 'n graaf sou grawe voordat dit met water oorstroom sou word. Nadat 'n redelike hoeveelheid water die holte gevul het, sal 'n bagger en 'n bak in die nou oorstroomde gedeelte van die kanaal dryf om die kanaal te verbreed en te verdiep. Hierdie proses het die vordering met die kanaal baie bespoedig, waardeur die Suez Company in slegs 3 jaar 28 myl van die kanaal kon grawe. In vergelyking hiermee was die Korinte-kanaal op slegs 4 myl baie korter as die Suez-kanaal van 90 myl, wat baie mense laat glo het dat 'n Korinte-kanaal baie makliker sou wees om te bou. Die Suez -kanaal het egter die voordeel gehad dat dit deur sand en klei geloop het eerder as rots en gruis (waarvan baie op of bo seespieël was); hulle het ook verdere voordele wat die Grieke nie gehad het nie, naamlik 'n oorvloed goedkoop arbeid in die vorm van Corvées.
Hierdie mans was weinig meer as slawe, gedwing om in haglike omstandighede te werk sonder betaling onder die wrede Egiptiese Son en onderworpe aan 'n magdom siektes wat hul kampe geteister het. Alhoewel Linant en Lesseps huiwerig was om dit te erken, sou honderde van hierdie arbeiders tussen 1851 en 1854 weens hierdie omstandighede sterf, maar gevolglik het die Suez -onderneming indrukwekkende vordering gemaak met die kanaal. Vir 'n liberale land soos Griekeland wat so sterk geglo het in menslike ordentlikheid en gelykheid, sou en sou die stelsel nie deur die Griekse volk geduld kon word nie. 'N Ander probleem wat die Suez -onderneming ondervind het, was die vinnig stygende koste van die bouwerk. Ondanks die voordeel van gratis arbeid, word die totale koste van die kanaal in 1851 op 200 miljoen goue frank geraam. Die koste sou egter uiteindelik styg tot 300 miljoen in 1854 en tot 1858 meer as 400 miljoen bly. Sou hierdie ontwikkeling as dit vir die Grieke voorkom, sal die koste vir die Korinte -kanaal waarskynlik van 40 miljoen Francs tot 60 of selfs 80 miljoen swel, 'n prys wat die regering waarskynlik bankrot sal maak.
Dit was duidelik dat die goedkeuring van die Vouli 'n opdraande stryd sou wees vir Kanaris en die voorstanders van die kanaal, aangesien Mavrokordatos en sy liberale sterk teen die projek was. Alhoewel Mavrokordatos en die liberale die infrastruktuur oor die algemeen ondersteun, was hulle steeds daartoe verbind om die oortuiging te aanvaar dat die regering hulle nie moet bemoei met die aangeleenthede van private belange wat hulle gevra het om die kanaal te bou nie. Verskeie meer fiskaal versigtige lede van die onderdane was ook dit eens met Mavrokordatos. Uiteindelik sou 'n maatreël wat die konstruksie van die Korintekanaal toestaan, met 'n geringe marge van 71 tot 62 deur die Vouli gaan, met 4 onthoudings.
Volgens die finale wetsontwerp sou die konstruksie van die Korintekanaal plaasvind oor 'n tydperk van 6 jaar wat begin in die somer van 1854. Elke jaar word 8 miljoen drachma aan die projek toegewys vir 'n totaal van 48 miljoen drakma (ongeveer 44 miljoen Franse Frank). Die kanaal sou 6 kilometer lank, 25 meter breed en 30 meter diep wees, vanaf die dorpie Isthmia oor die Isthmus van Korinthe. Die Masedoniese argitek Stamatios Kleanthis was die hoof van die operasie, wat deur die ministerie van binnelandse sake belas is met die toesig oor die hele bouwerk.
Stamatios Kleanthis het 'n belangrike rol gespeel in die opknapping en uitbreiding van Athene na die onafhanklikheidsoorlog in 1830 en persoonlik verskeie geboue regoor die stad ontwerp, waaronder Palace Square (later herdoop tot Kolokotronis Square in 1861), die Britse ambassadehuis, die Anglikaanse Kerk van Athene , en die ou skoolhuis van die Universiteit van Athene onder vele ander. Na sy uitgebreide argitektoniese werk in Athene, sou Kleanthis in Piraeus en Eretria werk voordat hy na Paros verhuis, waar hy 'n marmergroef op die eiland oopmaak en die edelgesteentes na belangstellende kopers in Europa uitvoer. Sy marmer was so gesog dat dit die gesogte goue toekenning op die Wêreldtentoonstelling in 1852 in die Crystal Palace sou wen.  Dit was hierdie gesamentlike ervaring in argitektuur en mynbou wat Kleanthis 'n aantreklike kandidaat gemaak het om die Corinth Canal -projek te lei.
Terwyl Kleanthis die opsiener van die projek sou wees, sou die werklike konstruksie van die kanaal self deur die arbeiders onder die diens van die Korinte Kompanjie en die Hellenic Army Engineers regiment en sy bevelvoerder, kolonel Vasileios Sapountzakis, bewerkstellig word. Alhoewel dit hoofsaaklik as 'n eenheid van militêre ingenieurs beskou is, was die ingenieursregiment ook vaardig in 'n aantal siviele werksprojekte wat hoofsaaklik paaie en brûe, putte en akwadukte bou. Terwyl die grawe van 'n kanaal beslis binne hul vermoëns was, sou dit verreweg die grootste projek wees waaraan hulle tot dusver gewerk het. Nietemin het die ingenieurs hul bestellings ontvang en sou hulle op 23 Junie naby die stad Isthmia begin werk.
Toe die dag van die baanbraak uiteindelik aangebreek het, was die koninklike familie ten volle bygewoon vir die dag se gebeure wat koning Leopold en sy vrou koningin Marie, kroonprins Konstantyn vergesel het van sy vrou groothertogin Anna Mikhailovna en hul babadogter prinses Maria, prins Alexander en prinses Katherine. As gevolg van sy hoë ouderdom en 'n aantal fisiese kwale, sou koning Leopold nie self die seremoniële baanbrekerswerk uitvoer nie, maar sou hy die taak aan sy oudste seun, prins Konstantyn, delegeer. Die gangse prins, gryp die graaf en steek in 'n ongemaklike stoot die grond deur wat hy sonder seremonie na die kant toe gooi. Kanaris sou beroemd wees dat Konstantyn opneem waar Nero opgehou het.
Die eerste paar weke sal relatief seepglad verloop, met Sapountzakis en die ingenieurs wat stadig, maar bestendig vorder by Isthmia. Tog het hulle daarin geslaag om relatief goeie vordering te maak en het hulle teen einde Julie ongeveer 100 meter lank, 20 meter breed en 25 meter diep gevorder, volgens alle indrukke. Teen die einde van die somer is ongeveer 'n halwe kilometer volledig naby Isthmia gegrawe, maar daar sou gou probleme ontstaan ​​wat dreig om die hele projek te ontspoor. Eerstens was die koste van die bouwerk baie groter as wat aanvanklik verwag is. Byna die hele hoeveelheid Drachma wat vir 1854 opsygesit is, is in die eerste drie maande gebruik, wat 'n verleentheid vir werk op die perseel genoodsaak het terwyl die regering haastig was om meer geld vir die projek toe te wys.
Meer problematies as die toenemende finansiële probleme was die politieke ontwikkelinge wat in die hele streek begin plaasvind het. In die noorde het die Ottomaanse Ryk, met die aanmoediging van Groot -Brittanje, oorlog teen die Russiese Ryk verklaar wat later die Groot Eurasiese Oorlog sou genoem het. Alhoewel dit meestal beperk was tot die Krim -skiereiland, die Kaukasusberge en die Midde -Ooste, het hierdie oorlog tussen drie van Griekeland se grootste handelsvennote die Griekse handel in die streek sterk ontwrig. In kombinasie met die voortdurende rosyntjegloei, het die Griekse ekonomie daarna begin ly onder die eerste groot resessie sedert die Onafhanklikheidsoorlog, 'n feit wat die Kanaris -regering aansienlik verswak het.
Met slegs 'n paar weke se verkiesing en die Korintekanaal 'n groeiende finansiële gemors blyk te wees, het die Nasionale Party natuurlik na ander maniere gesoek om hul regering se gewildheid regoor die land te verhoog. Vir hierdie doel het hulle aangekondig dat premier Kanaris, minister van buitelandse sake, Konstantinos Kolokotronis (jongste broer van Panos en Ioannis Kolokotronis), en verteenwoordigers van die Britse regerings in die geheim onderhandel het oor die oordrag van die Ioniese Eilande na die Griekse administrasie. In 'n verrassende fout, het Kanaris, wat geglo het dat 'n ooreenkoms met die Britte bereik is, na sy bondgenote in die Vouli geglo dat die Ioniese Eilande binnekort aan Griekeland behoort. Sulke vreugdevolle nuus versprei natuurlik soos 'n veldbrand deur die partye, totdat dit gou openbare kennis geword het. Toe die nuus van hierdie openbaring na Londen kom, was die Britse regering begryplik woedend oor hierdie gebrek aan vertroulikheid van Kanaris. Gekombineer met Griekeland se taamlik openlike steun aan die Russe in die oorlog teen die Ottomane, het die Britse regering dit die beste geag om die onderhandelinge oor die eilande te stop en 'n ander keer daaroor te gesels. Dit was nie verbasend nie dat die mense van Griekeland ontevrede was met hierdie wending, en hoewel die meeste van hul woede op Perfidious Albion geval het, was Kanaris en die onderdane ook nie gespaar nie.
Alhoewel dit beslis 'n misstap vir die onderdane was, veral in die dae voor die verkiesing in 1854, was die ergste nog vroeg in Oktober, want elf van die arbeiders van die Korinte Kompanjie is dood toe 'n gedeelte van die nuutgeboude loopgraaf op hulle neergestort het. . Ten spyte van die lewensverlies, word onverpoos voortgegaan met die werk wat gelei het tot toenemende kritiek op Kleanthis, kolonel Sapountzakis en Kanaris omdat hulle die verraderlike werksomstandighede op die terrein geïgnoreer het. Toe hierdie ongeluk opgevolg word met nog drie weke later, is Kanaris genoodsaak om alle bouwerk op die perseel te beveel en onmiddellik te stop, terwyl 'n regeringsondersoek plaasgevind het om beter veiligheidsmaatreëls op die terrein te ontwikkel. Hierdie stilstand sou te min te laat wees vir lede van die Griekse publiek wat begin protesteer het naby die kanaal en 'n beroep op Kanaris se bedanking doen.
Kanaris het in nederigheid en eerbied vir die publieke oproer teen hom sy bedanking aan koning Leopold aangebied, maar die koning het werklik in die ou Navarchos geglo, geweier om dit te aanvaar en het standvastig agter die premier gestaan. Hierdie bewys van ondersteuning sou Kanaris red, maar dit sou nie die Nasionale Party red wat 31 setels in die daaropvolgende verkiesings verloor het nie, verlaag van hul vorige hoogtepunt van 87 in Julie, tot 56 teen Desember. Terwyl die onderdane nog steeds die oorheersende party in die Griekse politiek was, het die verkiesings van 1854 hul meerderheid in die Vouli vernietig. Kanaris was nie in staat om alleen oor die steun van sy party te regeer nie, maar was genoodsaak om sy mededingers te nader vir 'n koalisieregering.
Mavrokordatos sou hom uit die hand weier, en verwerp die taamlik anglofobiese standpunt van die Nasionale Party nadat die onlangse onderhandelinge oor die Ioniese Eiland misluk het. Boonop blameer hy sy belaglike uitgawes vir die huidige ekonomiese resessie waaraan Griekeland tans gebuk gaan. Met Mavrokordatos en sy liberale uit die prentjie, was Kanaris genoodsaak om hom by sy ou bondgenoot Panos Kolokotronis te wend vir ondersteuning.
Kolokotronis se Laïkó Kómma het die laagste lidmaatskap van die drie partye in die Griekse Vouli, met slegs 21 lede vanaf Januarie 1855, maar omdat dit baie kernwaardes met die Nasionale Party gedeel het, was dit 'n natuurlike bondgenoot vir Kanaris om hom aan te pas. Daar was egter 'n mate van slegte bloed tussen Kanaris en Kolokotronis in die afgelope jaar, deels as gevolg van die vermeende verlating van Kanaris deur Kolokotronis in 1848. Ten spyte hiervan het die politieke noodsaak bepaal dat Kanaris met Kolokotronis regmaak en hom oortuig om 'n koalisie te stig. regering tussen die nasionale en volkspartye. Na 'n bietjie beraadslaging sal die ou Strategos instem tot die versoek van Kanaris in ruil vir prominente posisies in die kabinet vir hom en verskeie van sy naaste ondersteuners.
Ondanks hierdie stabilisering van die Griekse regering, het die werk aan die Korintekanaal vir eers definitief tot 'n einde gekom, aangesien die openbare steun vir die projek ineengestort het en Griekeland se energie gerig was op die oorlog wat in die noorde en ooste plaasgevind het. Maar in 'n verrassende wending van die noodlot sou dit juis hierdie konflik, hierdie Groot Eurasiese Oorlog wees, wat die enose van die Ioniese Eilande met Griekeland en die voltooiing van die Korinte -kanaal uiteindelik sou laat realiseer.
Volgende keer: The Great Game
 Die presiese oorsprong van die Diolkos is onbekend, maar op grond van omstandigheidsgetuienis word die konstruksie van die portage gewoonlik in die laat 7de/vroeë 6de eeu vC tydens die bewind van Periander geplaas.
 Alhoewel Nero nie die eerste persoon was wat 'n kanaal buite Korinte wou bou nie, was hy die enigste voor die moderne tyd om die kanaal te probeer bou. Ander bekende figure om te oorweeg om 'n kanaal oorkant die landmus te bou, sluit onder meer Demetrios Poliocretes, Julius Caesar en Caligula in.
 Ongeveer gelykstaande aan die webwerf van OTL Canal.
 Hier is twee groot verskille in vergelyking met OTL, wat 'n vroeëre konstruksie van die Suez -kanaal moontlik maak. Eerstens, met Ibrahim Pasha wat langer oorleef, word sy neef Abbas nooit Wali van Egipte in hierdie tydlyn wat hom verhinder om die konstruksie van die Suezkanaal vir 'n paar jaar teë te staan ​​nie. Dit bevoordeel ook die Egiptiese ekonomie, wat gevolglik sterker is. Tweedens is die betrekkinge tussen Egipte en Frankryk baie sterker ITTL danksy Frankryk se pseudo -ingryping tydens die Tweede Egiptiese Ottomaanse Oorlog in 1840. Franse betrekkinge is ook sterk met Brittanje danksy Napoleon II wat etlike jare in Brittanje deurgebring het, en vermy dus ook hul aanvanklike opposisie . Napoleon II het ook 'n persoonlike belang hierin, aangesien dit sy wyle vader se ambisie sou vervul. Frankryk se verkryging van Wallonië help ook baie, hoewel dit op kort termyn in balans gebring word deur die verwoesting van die Belgiese oorlog en die uitval van die rewolusie in 1848.
 As gevolg van die ekstra probleme waarmee Brittanje ITTL te kampe het, is die uitstalling tot 1852 vertraag. Kleanthis se deelname aan die uitstalling en die toekenning vir sy marmer is egter per OTL.
Hirohiko Araki maak vroeg reeds 'n skrywer se aantekening JoJo's Bizarre Adventure: Steel Ball Run dat die waarde van dollars wat in die verhaal bespreek word, ongeveer gelyk is aan die moderne dollars eerder as aan die 1890's om die bedrae makliker aan 'n moderne leser oor te dra.
Chick Tracts. Waar om te begin? Dinosourusse het in die Middeleeue geleef, Allah is 'n maangod en die bestaan ​​van die Inkwisisie is blykbaar byna heeltemal onbekend.
Asterix, om Rule of Funny -redes (die doel was om te wees soos hoe kinders hul geskiedenis voorstel wat hulle op skool leer).
Dit is so alomteenwoordig dat dit nie regtig verdien om verder op te breek nie, maar dit is interessant om te sien hoe historiese akkuraatheid heen en weer hang, afhangende van hoe ernstig ons moet deelneem. Byvoorbeeld, die karakters wat ons gereeld in die reeks sien skryf, sny dit in tablette, selfs vir weggooigoed soos memo's of persoonlike briewe of om vir kinders te leer, veral omdat dit regtig snaaks is dat 'n Romeinse burokraat twaalf groot plate moet sny van rock net om 'n nuwe legionêr op te stel. In 'n toneel waar Asterix 'n bankroof beplan en 'n diagram van hul aanvalplan maak, doen hy dit egter op 'n tweeluik was tablet, wat iemand in sy tyd eintlik sou gebruik het om aantekeninge te maak word later vinnig ontslae geraak.
Historiese onakkuraatheid in Asterix kom in 'n paar geure & mdash Suiwer estetiese era anachronisme vir humor, doelbewuste Hollywood -geskiedenis, fudging -datums vir die plot om te werk en soms net totale foute. Dit is breedvoerig ondersoek deur die skeppers, wat albei museums besoek het om met kundige historici te praat en primêre bronne te lees, en dan is al die navorsing geïgnoreer sodat hulle iets kon doen wat hulle snaaks vind.
'N Paar verwarde besonderhede en datums. Pompeius lewe nog (hoewel sonder krag), maar Vercingetorix is ​​dood (in werklikheid word Vercingetorix etlike jare in die tronk gehou en word Pompeius vermoor tydens die militêre veldtog wat ons sien plaasvind in Asterix die legioenêr, wat die Engelse vertaler laat aanneem het dat hy dood is). Cassivelaunos se troepe verloor vir Caesar en Brittanje is beset (in werklikheid het sy troepe twee keer gewen, met keiser se opvolger keiser Claudius in plaas daarvan om Brittanje uiteindelik te verower). Die Colosseum verskyn en/of word verskeie kere genoem, nadat dit in opdrag van keiser Vespasianus meer as 'n eeu na die dood van Caesar was. Cleopatra en Caesar is man en vrou (Caesar het 'n ander vrou gehad en Rome herken huwelike tussen Romeine en nie-Romeine, hoewel die gevolg hiervan was dat Cleo en Caesar se verhouding nie as owerspel beskou word nie).
Gevangenes van die son bevat 'n ernstige fout: die Inkas, met al hul astronomiese navorsing, sou verstaan ​​het dat 'n sonsverduistering nie permanent is nie. Herg & eacute was later spyt oor hierdie toneel en wou dit altyd regstel.
Die vorige verhaal, Die sewe kristalballebevat ook 'n klomp, want die plot hang gedeeltelik af van 'n inskripsie in die graf van Rascar Capac, wat voorspel dat na baie mane bleekvallige indringers dit sou oortree, maar dat dit deur goddelike vergelding sou neerslaan. Die Inkas het geen skryfstelsel gehad voordat hulle Spaans geleer het nie en het dus geen inskripsies gelaat nie. Die oorspronklike weergawe van die verhaal, in volgorde Le Soirbevat ook 'n loodskyf met simbole wat "lyk soos die Azteekse of Inca-tekens", maar Herg & eacute het die paneel wat dit vertoon en die tekste wat dit genoem het tydens die vervaardiging van die album uitgesny, waarskynlik nadat hy verneem het dat die Inkas nie eintlik lood gebruik het voor Colombiaanse tyd.
In Uiteindelike oorsprongRoosevelt het verkies om tydens die Tweede Wêreldoorlog op die Super Soldier Captain America teen Nazi -Duitsland staat te maak. Die alternatief, die atoombom, was net te aaklig. Anders as sy bewerings, was die atoombom egter nie gereed toe die VSA in die Europese teater veg nie. Die kernopsie was op daardie stadium nie 'n beskikbare opsie nie.
Ultimate Galactus Trilogy: Die Tunguska -gebeurtenis het plaasgevind in 1908, nie in 1904 nie. Warren Ellis het dit geweet, maar het die jaar so verskuif dat dit 'n hele eeu voor die strokiesprent (2004) gebeur het.
Die Ottomaanse sultan word Murati genoem in plaas van Mehmed V, wat in 1912 die regerende sultan was, die tyd wat die strokiesprent afspeel. Hy word ook deur Enver Pasha afgesit voordat die Eerste Wêreldoorlog selfs begin, terwyl sy werklike eweknie minder as vier maande voor die kapitulasie van die Ottomaanse Ryk by die wapenstilstand van Mudros gesterf het. Sy broer en opvolger Mehmed VI sou die laaste keiserlike heerser wees.
Dit is 'n komplot dat Groot -Brittanje wil verhoed dat die Ottomaanse Ryk 'n alliansie met Duitsland sluit deur eers vrede met hulle te bewerkstellig, net omdat dit tot niet sou kom weens 'n diplomatieke skandaal. In die werklike lewe was dit andersom: die Ottomane wou neutraal bly vanweë die ernstige agteruitgang wat hulle deur die jare gely het, soos om die hele Balkan in die vroeë 20ste eeu net voor die Eerste Wêreldoorlog te verloor en hulle probeer 'n alliansie met Groot -Brittanje, maar hulle het geen belangstelling gehad nie.
Harmodius was eintlik 'n tiener toe hy en Aristogeiton Hipparchus vermoor het, maar hulle het sy ouderdom verander, sodat sy verhouding met Aristogeiton nie moeilik sou wees nie.
Alhoewel die mite met Hero en Leander wel bestaan ​​het, word geglo dat dit in die 1ste eeu nC geskryf is (en die verhaal speel 600 jaar vroeër af). Tog is die kans goed dat die mite ouer is as wat ons glo.
Volgens opnames het Hippias rasioneel opgetree toe Hippias geleer het van die moord op sy broer. Hier word gesien hoe hy huil oor sy dood.
In September 2009 verskyn 'n karakter in Tank McNamara Daar word gesê dat hulle die Vandale (die naam van 'n universiteitsportspan) ondersoek het en gevind het dat hulle deel was van die Noorse mitologie. Die Vandale het niks met die Noorse mitologie te doen nie; hulle was 'n historiese Germaanse stam, of miskien Slawiërs, wat die Romeinse Ryk binnegeval het. Hierdie verkeerde interpretasie kom uit die styl van die ou Sweedse konings as "Suecorum, Gothorum et Vandalorum Rex" Vandalorum synde die Wends (of die Vends), nie die Vandale nie. Dit is egter ietwat 'n voorbeeld van die werklike lewe, aangesien die "Vandalorum" dit was bedoel om (verkeerdelik) geïnterpreteer te word as "Vandale", wat onthou word as die uitoefening van indrukwekkende militêre mag — nie anders as die indruk wat 'n mens in die 20ste eeu kon verkry het uit die "King of the Vikings" noot wat eintlik historiese akkuraatheid sou gehad het nie , maar was waarskynlik ook hoogs polities inkorrek voor die 19de eeu. Dat die Swede hierdie spesifieke titel begin gebruik (in 1540, 'n goeie 300 jaar nadat die Wends uit die geskiedenis verdwyn het) is meestal deel van 'n pisswedstryd met die koning van Denemarke en Noorweë, wat op dieselfde manier beweer dat hy die koning van die Wends en Gote was.
Hierdie& lozBizarro strook.
Titanic: The Legend Goes On sê trots agter op die DVD dat "hulle die ware avonture aan boord van die Titanic. "Met praatganse, 'n rapphond en 'n mariachi -muise.
Die Legende van die Titanic het 'n muis wat aan boord van die Titanic genaamd Top Connors vertel sy kleinkinders die 'regte' verhaal van die Titanic: 'n reuse seekat met die naam Tentacles is deur 'n bende haaie deur 'n bende haaie mislei om die ysberg in die skip te gooi, en hy het die Titanic en almal daarop.
Van Don Bluth Anastasia het dit op verskeie vlakke:
Die film begin in die winter 1916 en beeld Anastasia uit as 'n destydse agtjarige prinses. In werklikheid was Anastasia 15 jaar oud en as sy op daardie stadium agt was, sou sy jonger gewees het as haar werklike lewe jonger broer Alexei.
Aan die begin (1916, sien hierbo), vertel die keiserin van Dowager dat die 300ste herdenking van die heerskappy van die Romanow -dinastie oor Rusland gevier is. In die werklike lewe was hierdie herdenking 1913.
Die eerste reël van "Sink the Bismarck" is "In Mei 1941 het die oorlog pas begin." Die Tweede Wêreldoorlog was eintlik ongeveer twee jaar daarvoor aan die gang, en geen land het eers in Mei 1941 by die oorlog betrokke geraak nie. (Brittanje het byvoorbeeld sedert die tweede helfte van 1940 lugaanvalle met Duitsland uitgevoer. .)
Steve Martin se One-Hit Wonder-liedjie "King Tut" gebruik die rympie "Gebore in Arizona / Verhuis na Babilonië"Dit is 'n wonderlike rympie, alhoewel Toetanchamon nie in Arizona gebore is nie en ook nooit na Babilonië gegaan het nie. Omdat die liedjie G-gegradeer en pakkend is, het sommige kinders grootgeword om dit te sing en moes daaroor nadink.
In die skaduwee van Martin self in 'n 2004 New York Times -stuk.
Die Goon Show: "The Histories of Plinius the Elder" begin met Julius Caesar wat Brittanje tien jaar lank suksesvol verower en beset, en eindig met die helde wat by Spartacus aansluit en sterf in 'n vulkaniese uitbarsting. Caesar het slegs daarin geslaag om twee kort uitstappies na Brittanje te maak tydens sy veldtogte in Gallië, die Romeine het Britannia nie geannekseer tot tagtig jaar na die dood van Caesar nie, en Spartacus is meer as 'n dekade voor die begin van die Galliese Oorloë in die geveg dood. Regverdig as Goon Show het op Rule of Funny gegaan, en hulle het waarskynlik besluit om elke aspek van die Romeinse geskiedenis waarvan die gemiddelde luisteraar sou weet, in te gooi, die episode bevat ook 'n verwysing na Hannibal Barca, wat al meer as 'n eeu dood was teen die tyd van Caesar .
Witch Girls Adventures dit lyk asof dit geskryf is onder die veronderstelling dat Vlad Dracul en Vlad Dracula dieselfde persoon is, en nie in 'n Beethoven Was a Alien Spy of Julius Beethoven da Vinci sin nie. Ter verwysing is dit dieselfde as om 'n verhaal te skryf onder die veronderstelling dat George H.. W. Bush en George W. Bush is dieselfde persoon. Dit lyk asof hulle nie besef het dat dit nie net twee verskillende mense is nie, maar pa en seun. 'N Wenk is dat' Dracula 'grofweg in Engels vertaal word as' Son of the Dragon ', met' a 'die' Son of '-deel.
Graf rowers uit die buitenste ruimte. Ondermyn met die herinterpreteerde historiese figuur wat waarskynlik nie so kwaad was as dit alles nie.
DODELIKDie skepper van Byron Hall beweer dat die spel absoluut histories akkuraat is en dat hy nie beweer dat 'n afskuwelike aanstootlike magiese item vir kontroversiële humor ingesluit is nie. In die praktyk beteken 'histories akkuraat' in hierdie geval dat hy net dinge opgesoek het wat mense op 'n stadium geglo het, en dit behandel het asof dit eintlik waar is.
Swashbuckling avontuurlike spel 7de see probeer sy bes om dit te regverdig deur in 'n wêreld te verkeer wat nie uitdruklik Aarde is nie ("Theah"), maar in plaas daarvan 'n byna identiese geografie het (behalwe die gebrek aan Amerika), en geheel en al bestaan ​​uit Fantasie-eweknie-kulture met beduidende name. Die resultaat is 'n wêreld wat baie soos ons eie is, omstreeks 1560 (die koningin van "Avalon" is 'n duidelike Elizabeth I) deur die 1700's (. Terwyl 'n uitroep aan Louis XIV op sy hoogtepunt is en 'n Napoleon expy maak 'n Early-Bird Cameo). Wee die GM wat sy boeke probeer gebruik vir enigiets wat in die werklikeKavalierjare.
In Arkham Horror, een van die Arkham Asylum -ontmoetings in die Innsmouth Horror uitbreiding laat u 'n vingerverf-sessie insluip. Vingerverf word soms soms as 'n komponent van geestelike terapie gebruik, so dit word reg gedoen. Die probleem? Kunsterapie dateer in die algemeen eers uit die laat veertigerjare, met vingerverf as 'n latere toevoeging tot die omgewing. Vingerverf self dateer uit die prehistoriese tyd, maar dit was eers in die dertigerjare deel van kunsopvoeding.
In Uitvinding Pioniers van die nootDie episode oor Alexander Graham Bell beweer onder meer dat hy in die Tweede Wêreldoorlog geveg het. Alhoewel die fout opsetlik opsetlik is, is dit nie so duidelik of dit 'n kritieke navorsingsmislukking of blatante leuens of iets anders is nie .
Ondanks die gesukkel aan die begin van die eerste Franse Revolusie -episode, was koning Lodewyk XVI nie altyd 'n Adipose Rex nie. Gebaseer op historiese rekords, was hy redelik lank vir sy tyd, op 'n indrukwekkende 6'4 '', en was hy eintlik redelik gespierd. Trouens, hy was die buitelug -tipe, met jag as een van sy meer passievolle stokperdjies. Eers in die laat dertigerjare, nadat hy jare lank verslap het, het hy vet geword, en selfs toe was hy meer aan die mollige kant as vetsugtig.
Die episodes van die burgeroorlog bevat verskeie goggas wat Ulysses Grant as 'n harde drinker uitbeeld, terwyl werklike historiese getuienis sterk daarop dui dat Grant eintlik 'n ernstige liggewig is, waarvan af en toe aflatings deur afgunstige mededingers, veral John McClernand, met behulp van die partydige pers toegeslaan is, hoewel die video wys wel op sy vyande wat dit uitbuit.
Die episodes van die Burgeroorlog speel ook effens op die ou mite dat die Konfederasie beter generaals as die Unie gehad het. Dit is slegs moontlik as 'n mens (soos die video) hoofsaaklik fokus op Robert E. Lee en die Army of Northern Virginia, want elders was die Konfederale generaals oor die algemeen so minderwaardig dat Lee omring was deur idiote. Uiteindelik het die Noorde vier mans gevind wat almal groot leërs tot 'n oorwinning kon lei: U.S. Grant, William T. Sherman, Phil Sheridan en George Thomas. Die suide het Lee eintlik nog nooit gehad nie, en selfs daaroor word daar gedebatteer, aangesien baie historici Lee se algehele strategie nou kritiseer as te verkwistend van die Konfederale mannekrag. let op Konfederale generaals soos Stonewall Jackson, Jubal Early en Nathan Bedford Forrest was beslis begaafd, maar het op kleiner skaal gewerk en het belangrike bevelfoute in semi-onafhanklike bevel getoon. Ander historici en liefhebbers van burgeroorlog en veral die kritici van Lee en mdash wys op James Longstreet as die beste generaal van die Suide (wat die popkultuur met die roman getref het) Die moordenaar engele en dit is filmverwerking Gettysburg), maar dit verontagsaam Longstreet se eie ernstige gebreke, soos sy Epic Fail in sy een groot skoot as onafhanklike bevelvoerder in Knoxville.
In Educomix, Is die Tweede Wêreldoorlog tussen Ierland en die Suidpool gevoer, en een van die vegters was Jesus.
Die skeppers van Aisopos het hul werk getoon, maar hulle het ook die vryheid geneem.
Yadmon is die verhaal van die Big Bad, in plaas van 'n vriendelike meester wat Aesop probeer bevry het.
In die geskiedenis van Herodotus is potte gebruik om die Persiese cavarly uit te skakel, nie die Spartaanse nie.
Die konteks waarin sommige van die mites van Aesop in die webkomedie gebruik word, verskil heelwat van die manier waarop dit normaalweg gebruik word.
Thales het 'n oorlog regtig gestop deur 'n eclise te voorspel, maar hier word hy getoon dat hy soveel vroeër sou doen as wat die geskiedenis opgeteken het.
Periander van Korinte was meer genadeloos, moorddadig, onvoorspelbaar en listig. Sy pragmatisme en intelligensie word egter beide akkuraat uitgebeeld.
Solon het in 'n selfopgelegde ballingskap gegaan omdat hy nie gedwing sou word om sy wette te verander nie. Hier gaan hy in ballingskap omdat hy 'n staatsgreep probeer doen wat lelik skeefloop.
Die webkanaal Die siniese historikus, wat 'n analise -kanaal is, het op 02 Mei 2019 'n video van 'Things Movies Can not Do Do' opgemerk wat hy noem 'noodsaaklike onjuisthede'. Hy noem "Troepgroottes, aksieafstand, toerusting, weglatings" as voorbeelde. Hy wys daarop dat geen oorlogsfilm, selfs die wat honderde en duisende ekstras gebruik, eintlik die troepegroottes van grootskaalse gevegte kan oordra nie. Werklike skiettonele in geweergevegte in oorlog en ander plekke vind dit oor 'n groot afstand plaas, tot die punt dat die meeste soldate hul vyand skaars sien, behalwe as 'n kol in die verte, maar in 'n film om dramatiese redes moet teenstanders nader kom Dit is byna altyd moeilik om die toerusting te vertel wat aangaan. Die toerusting is byna altyd moeilik om reg te doen, en dit moet gewoonlik opgebou en opgemaak word om 'n era-toepaslike en behoorlik identifiseerbare protagonis en antagonistiese faksie te lyk. die lewe en gedrag van 'n persoon oor 'n lang tyd, word 'n vorm van narratiewe fokus geplaas, selfs in sogenaamde wieg-tot-dood-films wat Biopic lyk, wat van nature sommige dele ten gunste van ander weglaat.
Video Voorbeeld (e):
'N Kort geskiedenis van die Korintekanaal
Die Korintekanaal is 'n waterweg wat die smal landengte van Korinte oorsteek om die Golf van Korinte met die Saroniese Golf te verbind. As sodanig skei die kanaal die Griekse vasteland van die Peloponnesos en verander dit in 'n eiland. Lees hieronder vir meer inligting oor die geskiedenis van hierdie kanaal.
Die Korintekanaal is 'n belangrike vaarroete waarmee skepe eens die Egeïese See kon binnegaan. Die kanaal is 6,4 kilometer lank met 'n breedte van slegs 25 meter deur die eilandjie op seevlak. Dit is onmoontlik vir moderne skepe om deur te gaan, maar die kanaal het nou enige beduidende ekonomiese belang verloor wat dit ooit gehad het.
Die kanaal, hoewel dit aan die einde van die 19de eeu uitgevoer is, was 'n 2000-jarige droom. Voordat dit gebou is, moes skepe in die Egeïese See wat na die Adriatiese See wou gaan of anker in Korinte, 'n ryk skeepsstad, om die Peloponnesos draai, wat hul reis 'n ekstra 185 seemyl sou verleng.
Daar word geglo dat Periander, die tiran van Korinte (602 vC), die eerste was wat die idee gekry het om die Korinte -kanaal te grawe. Omdat die projek te ingewikkeld was, gegewe die beperkte tegniese vermoëns van die tyd, het Periander die diolkós, 'n klippad wat dit moontlik gemaak het om skepe op wielplatforms te vervoer.
Later het die Masedoniese koning Dimitrios Poliorkitis (ongeveer 300 v.C.) die kanaal probeer grawe, maar sy span ingenieurs het hom gewaarsku dat as die verbinding tussen die seë gemaak word, die Adriatiese See die Egeïese gebied sal oorstroom. Dieselfde geloof het ook die diktator Julius Caesar en keisers Hadrianus en Caligula gestuit. Dit was eers in 67 nC dat keiser Nero probeer het om die kanaal te bou met 'n groep van 6 000 slawe. Maar hy is vermoor voordat die planne afgehandel is.
Veel later, in die 1830's, was Kapodistrias, die nuut aangestelde goewerneur van Griekeland na die val van die Ottomaanse Ryk, die eerste om die idee van die kanaal te heroorweeg. Teen 'n beraamde koste van 40 miljoen Franse frank was die projek egter te duur vir die nuutgestigte staat. Eers in 1869 het die parlement die regering gemagtig om 'n private onderneming, onder leiding van die Oostenrykse generaal Etienne Tyrr, toe te laat om die kanaal van Korinte te bou. Werk is in 1882 begin, maar die begroting van die Oostenrykse onderneming was onvoldoende. Die projek is dus onderbreek, en in 1890 begin dit weer deur 'n Griekse onderneming met 'n kapitaal van vyf miljoen frank. Hierdie keer is die werk voltooi, en die kanaal is op 28 Oktober 1893 vir die eerste keer gebruik.
Omdat die kanaal redelik smal is, benodig dit gereelde sluiting om herstelwerk moontlik te maak. Alhoewel moderne skepe dit nie kan gebruik nie, kan toeriste deur verskeie maatskappye 'n vaart deur die kanaal aanbied met die vertrek uit die hawe van Piraeus. En vir avonturiers is die brug wat die skiereiland met die vasteland verbind, ideaal vir rekspring.
Kaarte is noodsaaklik vir enige ernstige studie; dit help studente uit die Romeinse geskiedenis om die geografiese liggings en historiese agtergronde te verstaan ​​van die plekke wat in historiese bronne genoem word.
Korinte Corinthus (Κ ό ρ ι ν θ ο ς). 'N Beroemde stad van Griekeland, geleë op die landengte met dieselfde naam. Beheers deur die posisie van die Ioniese en die Egeïese see en hou as 't ware die sleutels van die Peloponnesos, Korinte, uit die vooraanstaande voordele van sy situasie, was reeds die setel van weelde en kunste, terwyl die res van Griekeland was versink in vergelykende onduidelikheid en barbaarsheid. Die oorsprong daarvan is natuurlik onduidelik, maar ons is verseker dat dit reeds bestaan ​​het onder die naam Ἐ φ ύ ρ η voor die beleg van Troje. Volgens die bewerings van die Korintiërs self het hul stad sy naam gekry van Corinthus, die seun van Zeus, maar Pausanias erken nie hierdie gewilde tradisie nie, en noem die digter Eumelus om aan te toon dat die benaming werklik afgelei is van Corinthus, die seun van Marathon (ii. 1). Homerus gebruik beslis albei name sonder onderskeid (Il. Ii. 570 xiii. 663). Pausanias berig dat die afstammelinge van Sisifos in Korinte geheers het tot die inval van hul gebied deur die Doriërs en die Heraclidae, toe Doridas en Hyanthidas, die laaste vorste van hierdie ras, die kroon afgestaan ​​het ten gunste van Aletes, 'n afstammeling van Herakles opvolgers het die troon van Korinte gedurende vyf geslagte gebly, toe die kroon oorgegaan het in die familie van die Bacchiadae, so genoem van Bacchis, die seun van Prumnis, wat dit vir vyf ander geslagte behou het. Hierna is die soewereine mag oorgedra na jaarlikse landdroste, maar steeds gekies uit die lyn van die Bacchiadae, met die titel van π ρ υ τ ά ν ε ι ς.
Die oligargie wat so lank deur hierdie ryk en magtige familie gevestig is, is lankal omvergewerp, ongeveer v.C. 629, deur Cypselus, wat baie van die Korintiërs verban het, ander van hul besittings beroof het en ander doodgemaak het (Herod. V. 92). Onder diegene wat vir sy vervolging gevlug het, was Demaratus, uit die familie van die Bacchiadae, wat hulle in Tarquinii in Etruria gevestig het, en wie se afstammelinge heersers van Rome geword het. Die bewind van Cypselus was voorspoedig, en die stelsel van kolonisering, wat voorheen so goed in die nedersettings Corcyra en Syracuse geslaag het, is aktief nagestreef deur die prins, wat Ambracia, Anactorium en Leucas bygevoeg het tot die maritieme afhanklikheid van die Korintiërs.
Cypselus is opgevolg deur sy seun Periander. By die dood van laasgenoemde (585 v.C.), na 'n heerskappy van vier en veertig jaar, volgens Aristoteles, kom sy neef Psammetichus op die troon, maar leef slegs drie jaar. By sy afsterwe herwin Korinte sy onafhanklikheid, toe 'n gematigde aristokrasie tot stand gekom het, waaronder die Republiek 'n toestand van rustigheid en voorspoed geniet wat ongeëwenaard is deur enige ander stad van Griekeland. Ons word deur Thucydides meegedeel dat die Korintiërs die eerstes was wat oorlogsgaleie of trireme bou en dat die eerste vlootbetrokkenheid volgens dieselfde historikus geveg is deur hul vloot en dié van die Corcyreans, wat van hul moederstaat vervreem is deur die wreedheid en beleid van Periander. Daar word vermoed dat die stad op die oomblik 'n bevolking van 300 000 siele gehad het.
Toe die Achaean League (qv) in 'n vernietigende oorlog met die Romeine betrokke was, was Korinte die laaste houvas van hul wankelende Republiek en het sy burgers verstandig ingedien by die aanbiedinge wat die oorwinnende Metellus voorgestel het, sou dit moontlik behoue ​​gebly het, maar die deputasie van dat die stad met minagting en selfs belediging behandel is, blootgestel is aan al die wraak van die Romeine (Polyb. xl. 4.1). L. Mummius, die konsul, verskyn voor sy mure met 'n talryke leër, en nadat hy die Achaeërs in 'n algemene verlowing verslaan het, het hy die stad binnegegaan, nou sonder verdediging en deur die grootste deel van die inwoners verlate. Dit is daarna opgegee om te plunder en uiteindelik is die mure ook aan die brand gesteek, sodat daar amper 'n spoor van hierdie eens groot en edele stad oorgebly het (v.C. 146). Polybius, wat die vernietiging daarvan gesien het, bevestig dat hy die mooiste skilderye op die grond gesien het, en die Romeinse soldate gebruik dit as borde vir dobbelstene of trekke. Pausanias berig (vii. 16) dat al die mans aan die swaard gesteek is, dat die vroue en kinders verkoop is en dat die waardevolste standbeelde en skilderye na Rome verwyder is. (Sien Mummius.) Strabo merk op dat die beste kunswerke wat daardie kapitaal in sy tyd versier het, uit Korinte gekom het. Hy sê eweneens dat Korinte baie jare verlate en in puin gelê het. Iulius Caesar het egter, nie lank voor sy dood nie, 'n talle kolonie daarheen gestuur, waardeur Korinthe weer uit sy toestand van verwoesting opgewek is, en Colonia Iulia Corinthus hernoem. Dit was reeds 'n groot en bevolkte stad en die hoofstad van Achaia, toe die Heilige Paulus 'n jaar en ses maande lank die Evangelie daar verkondig het (Handelinge, xviii. 11). Dit is ook duidelik dat wanneer dit deur Pausanias besoek is, dit dik versier is deur openbare geboue en verryk is met talle kunswerke, en so laat as in die tyd van Hierokles vind ons dat dit die metropool van Griekeland was. Op 'n latere ouderdom het die Venesiërs die plek van 'n Griekse keiser Mohammed II ontvang. het dit in 1458 van hulle geneem, die Venesiërs het dit in 1699 herwin en die Acrocorinthus weer versterk, maar die Turke het dit weer in 1715 geneem en dit behou totdat dit in 1822 van die Peloponnesus verdryf is. In 1858 is dit heeltemal vernietig deur 'n aardbewing, aangesien die keer is dit herbou op 'n terrein drie myl na die noordooste.
'N Belangrike kenmerk van die natuurskoon rondom Korinte was die Acrocorinthus, waarvan in 'n vorige artikel melding gemaak is. (Sien Acrocorinthus.) Op die top van hierdie heuwel is 'n tempel van Aphrodit opgerig, aan wie die hele Acrocorinthus in werklikheid heilig was. In die tye van weelde en voorspoed in Korintië word gesê dat die heiligdom van die godin bygewoon is deur nie minder nie as duisend slavinne, toegewy aan haar diens as hofdienaars. Hierdie priesteresse van Aphrodit? het nie 'n bietjie bygedra tot die rykdom en weelde van die stad nie, waaruit die bekende uitdrukking ontstaan ​​het, ο ὐ π α ν τ ὸ ς ἀ ν δ ρ ὸ & #962 ε ἰ ς Κ ό ρ ι ν θ ο ν ἐ σ τ ̓ ὁ π λ ο ῦ ς, of, soos Horatius dit uitdruk (Epist. i. 17, 36),? Non cuivis homini contingit adire Corinthum ,? in verwysing na sy duur plesier.
Korinthe was beroemd om sy drie hawens? Lechaeum, aan die Korinthiese Golf, en Cenchreae en Schoenus, aan die Saroniese gebied. Naby hierdie laaste was die Δ ί ο λ κ ο ς, waar vaartuie met masjinerie oor die landas vervoer is. Die stad was die geboorteplek van die skilders Ardices, Cleophantus en Cleanthes van die staatsmanne Periander, Phidon, Philola's, en Timoleon en van Arion, wat die dithyramb uitgevind het. - Harpers Dictionary of Classical Antiquities. New York. Harper en broers.
Korinte CORINTHUS (Κ ό ρ ι ν θ ο ς: Eth. Κ ο ρ ί ν θ ι ο ς: Gortho), een van die belangrikste stede van Griekeland.
Korinthe het gestaan ​​op die Isthmus, wat die noordelike afdeling van Griekeland, oftewel Hellas Proper, met die Peloponnesus verbind het. Aan weerskante van die Isthmus, wat 'n rotsagtige en steriele vlakte is, styg die berge van onderskeidelik Noord -Griekeland en Peloponnesus. Die berge ten noorde van die landgrond, wat die naam Geraneia gedra het, strek van see tot see oor die landgrond. Daar is slegs drie gange, waarvan die mees gevierde, die kortste pad tussen Korinthe en Megara, aan die oewer van die Saroniese Golf is, en die naam van die Scironian -rotse gedra het. 'N Besondere weergawe van die Geraneiese berge word gegee onder Megara, waartoe hulle meer behoorlik behoort. [MEGARA] Die berge in die suide van die Isthmus is die Oneian -rif genoem, van hul ooreenkoms met die rug van 'n esel (τ ὸ Ὄ ν ε ι ο ν, Thuc. 4.44 Xen. Hell 6.5. 51 τ ὰ Ὄ ν ε ι α, Strab. Viii. P. 380.) 1 Hulle het egter nie die hele breedte van die Isthmus beset nie. Die verhewe rots, wat die vesting van Korinthe gevorm het, en wat dus die Acrocorinthus genoem is, is behoorlik 'n uitvloeisel van die Oneian -rif, maar word van die laasgenoemde geskei deur 'n kloof, en vanuit die noorde gesien blyk dit 'n geïsoleerde berg te wees. Die Oneian -rant strek ooswaarts tot by die Saroniese Golf. Weswaarts bereik die Acrocorinthus nie die see nie, maar daar is 'n smal vlak ruimte tussen die voet van die berg en die see. Hierdie gelyke ruimte is beskerm deur die twee lang mure wat die stad met sy hawestad Lechaeum verbind, terwyl daar oos van die stad slegs twee passe was, waardeur 'n indringende mag kon dring, een deur die kloof, wat die Acrocorinthus- en die Oneianberge geskei het (Pol. 2.52), en die ander langs die oewer van Cenchreae. (Xen. Hel. 6.5. 51) So beveel Korinthe dus heeltemal die drie passe, wat alleen van die Isthmus na die Peloponnesus gelei het, die een aan die oewer van die Korintiese Golf wat deur die Langmure beset word, die een deur die kloof tussen die Acrocorinthus en die Oneian -berge lê onder die versterkings van die vesting, en die derde op die Saroniese Golf, onder die mure van Cenchreae. Vanuit sy posisie is Korinte deur die laaste Filippus van Masedonië een van die boeie van Griekeland genoem, die ander twee Chalcis in Euboea en Demetrias in Thessalië. (Pol. 17.11 Liv. 32.37.)
Die Corinthia (Η ῾ Κ ο ρ ι ν θ ί α), of gebied van Korinte, was nie vrugbaar nie (χ ώ ρ α ν δ & #8125 ἔ σ χ ε ν ο ὐ κ ε ὔ γ ε ω ν σ φ ό δ ρ α, ἀ & #955 λ ὰ σ κ ο λ ι ά ν τ ε κ α ὶ τ ρ α χ ε ῖ α ν , Strab. Viii. P.382). Nóg die rotsagtige kante van die Geraneiaanse en Oneiaanse berge, nóg die klipperige en sanderige vlakte van die Isthmus, was geskik vir koring. Die enigste bewerkbare grond op die gebied is in enige mate die vlakte aan die kus, wat tussen Korinthe en Sicyon lê en aan hierdie twee stede behoort. Die vrugbaarheid van hierdie vlakte word in die hoogste term geprys deur die antieke skrywers (ager nobilissimae fertilitatis, Liv. 27.31): en dit was die waarde daarvan, om te besit? Wat lê tussen Korinthe en Sicyon? het 'n spreekwoordelike uitdrukking geword vir groot rykdom. (Athen. 5.219a.) Dit moet egter nie uit hierdie en soortgelyke uitdrukkings afgelei word dat hierdie vlakte in vrugbaarheid elke ander distrik in Peloponnesus oortref het nie, maar die nabyheid aan die welgestelde en bevolkte stad Korinte het die waarde daarvan aansienlik verhoog en dus 'n Die landgoed op hierdie vlakte het 'n veel groter inkomste as 'n soortgelyke grootte in die vrugbaarste dele van Peloponnesus. Dit is natgemaak deur die bergstrome wat uit Nemea en Cleonae kom, en dit het Korinte en sy hawestede van vrugte en groente voorsien, maar kon nie 'n groot hoeveelheid koring opgelewer het nie. Van die ander produkte van die Korinthië word skaars melding gemaak dat die wyn baie sleg was (ὁ Κ ο ρ ί ν θ ι ο ς ο ἶ ν ο &# 962 β α σ α ν ι σ μ ὸ ς ἐ σ τ ι, Athen. 1.30f.).
Deur binne hierdie smal gebied deur die bergversperrings na die noorde en die suide toegesluit te wees, en nie in staat was om uit die grond genoeg lewensbenodighede te verkry nie, is die inwoners natuurlik gelei om hul fortuin op die see te probeer, waarna hul situasie hulle genooi. Korinte was [1.675] van nature bestem om 'n groot maritieme mag te wees. Terwyl Korinthië op 'n smal landtang tussen twee belangrike seë staan, op 'n tydstip waarop alle navigasie deur vaartuie uitgevoer is, en dit moeilik en gevaarlik was om goedere om die Peloponnesus te vervoer, word Korinte die snelweg van antieke handel. As gevolg van sy posisie vorm dit verreweg die mees direkte kommunikasie tussen die twee belangrikste Griekse seë, wat die Ioniese en Siciliaanse seë verenig het. aan die een kant, met die Aegaean, die Hellespont en die Pontus aan die ander kant. Dit het dus die emporium geword van die handel tussen die Ooste en die Weste. Die posisie van Korinte word goed beskryf deur Cicero (de Leg. Agr. 2.32):-? Erat posita in angustiis atque in faucibus Graeciae sic, ut terr? claustra locorum teneret, et duo maria, maxime navigation diversa, paene conjungeret, quum pertenui discrimine separentur.? Daarom beskryf Euripides (Eur. Tro. 1097) Korinthe ook as δ ί π ο ρ ο ν κ ο ρ υ φ ὰ ν Ἴ σ &# 952 μ ι ο ν, ἔ ν θ α π ύ λ α ς π έ λ ο π ο ς ἔ χ & #959 υ σ ι ν ἕ δ ρ α ι en Horace (Hor. Carm. 1.7) praat van? Bimaris Corinthi moenia.?
Die gunstige posisie van Korinthe vir handel kon nie die kennis van die Fenisiërs, wat nedersettings aan ander dele van die Griekse kus gehad het, ontgaan het nie. Daar kan min twyfel bestaan ​​dat 'n Fenisiese kolonie op 'n vroeë tydperk die Acrocorinthus in besit geneem het. As daar geen ander bewyse vir hierdie feit was nie, sou dit voldoende bewys gewees het deur die Oosterse karakter van die aanbidding van Afrodite in hierdie stad, waarvan 'n verdere verslag hieronder gegee word. Maar daarbenewens is die herinnering aan die vroeë Feniciese nedersetting voortgesit deur die Korinthiese berg genaamd Phoenicaeum (Φ ο ι ν ί κ α ι ο ν, Ephor. Ap. Steph. B. sub voce en deur die aanbidding van die Feniciese Athena (Φ ο ι ν ί κ η ἡ Ἀ θ ῆ ν α ἐ ν Κ & #959 ρ ί ν θ ῳ, Tzetzes, ad Lycophr. 658.)
Thucydides noem (4.42) Eoliërs as die inwoners van Korinte ten tye van die Doriese inval, maar daar kan geen twyfel bestaan ​​dat Ioniërs ook in die vroegste tye 'n aansienlike deel van die bevolking uitgemaak het nie, aangesien Ioniërs aan beide kante in besit was van die Isthmus, en op die Isthmus self was die mees vereerde setel van Poseidon, die hoofgod van die Ioniese ras. Tog word die vroegste heersers van Korinte eenvormig voorgestel as Eoliërs. Die stigter van hierdie dinastie was Sisyphus, wie se geslepe en liefde vir wins die kommersiële onderneming van die vroeë maritieme bevolking kan kenmerk, wat die eenvoudige inwoners van die binneland oorskry het. Onder die invloed van Sisifos en sy nageslag het Korinte een van die rykste en magtigste stede in Griekeland geword. Sisyphus het twee seuns gehad, Glaucus en Ornytion. Uit Glaucus het die gevierde held Bellerophon ontstaan, wat met heldhaftige eer in Korinthe aanbid is, en wie se bedrywighede tot in die jongste tye 'n gunsteling onder die Korintiërs was. Daarom vind ons voortdurend op die muntstukke van Korinthe en haar kolonies die figuur van die gevleuelde perd Pegasus, wat Bellerophon by die fontein van Peirene op die Acrocorinthus gevang het. Bellerophon het, soos bekend, hulle in Lycia gevestig en die afstammelinge van Ornytion het steeds in Korinte regeer totdat die Sisifiede -dinastie deur die verowerende Doriërs omvergewerp is.
Die oudste naam van die stad was Ephyra (Ἐ φ ύ ρ η). Op watter tydstip dit hierdie naam verruil het vir die van Korinte, is onbekend. M? Ller, wat op 'n gedeelte van Velleius Paterculus (1.3) vertrou, veronderstel dat dit die naam van Korinte ontvang het by die Doriese verowering, maar Homerus gebruik beide name sonder onderskeid. (Ἐ φ ύ ρ η, Il. 6.152, 210 Κ ό ρ ι ν θ ο ς, 2.570, 13.664.) Volgens die Korintiërs self Corinthus, van wie die stad het sy naam gekry, was 'n seun van Zeus, maar die epiese digter Eumelus, een van die Korintiese Bacchiadae, het 'n minder verhewe oorsprong aan die gelyknamige held gegee. Hierdie digter het die geskiedenis van sy geboorteplek na 'n nog vroeër tydperk oorgedra as die heerskappy van die Sisifiede. Volgens die legende, wat deur hom verwant is, het die gode Poseidon en Helios (die son) aangedring op die besit van die Korintiese land. Deur die toekenning van Briareus het Poseidon die Isthmus en Helios die rots gekry, daarna die Acrocorinthus genoem, en dan Ephyra, van Ephyra, 'n dogter van Oceanus en Tethys, en die primitiewe inwoner van die land. Helios het twee seuns Ae? Tes en Aloeus gehad: aan eersgenoemde het hy Ephyra gegee, aan laasgenoemde Asopia (Sicyon). Ae? Tes, wat na Colchis gegaan het, het sy land verlaat onder die regering van Bunus, 'n seun van Hermes by wie Epopeus, die seun van Aloeus, dood is, sowel as Ephra as Asopia. Marathon, die seun van Epopeus, wat gedurende sy leeftyd die land verlaat het, het by sy dood teruggekeer en sy gebied verdeel tussen sy seuns Corinthus en Sicyon, van wie die twee dorpe hul name gekry het. Die Korintiërs sterf sonder kinders en nooi Medea uit Iolcos as die dogter van Ae? Tes en sodoende verkry haar man Jason die soewereiniteit van Korinte. Medea keer daarna terug na Iolcos en laat die troon oor aan Sisyphus, op wie sy verlief was. (Paus. 1.1.2, 1.3.10 Schol. Ad Pind. Ol. 13.74.) Op grond van hierdie legende sê meneer Groot tereg dat die voorvalle daarin verbeeld en gereël word met die oog op die oppergesag van Medea, die emigrasie van Ae? Tes, en die omstandighede waaronder hy sy septer oorgedra het, was so uitgelê dat hy Medea 'n erflike titel aan die troon kon verleen. . . . . Ons beskou die legende van Medea as oorspronklik heeltemal onafhanklik van die van Sisifos, maar het dit in 'n oënskynlike chronologiese volgorde aangepas om die gevoelens van die Eoliede van Korinte wat vir sy nageslag oorgedra het, te bevredig.? : (Hist. Of Greece, vol. I. Bl. 165, volg)
Die eerste werklik historiese feit in die geskiedenis van Korinte is die verowering deur die Doriërs. Daar word gesê dat hierdie verowering eers tot die geslag ná die terugkeer van die Heracleidae in Peloponnesus plaasgevind het. Toe die Heracleidae op die punt was om van Naupactus oor te gaan, het Hippotes, ook 'n afstammeling van Hercules, maar nie deur Hyllus nie, die profeet Carnus doodgemaak, waardeur hy tien jaar lank verban is en nie toegelaat is nie, om deel te neem aan die onderneming. Sy seun Aletes, wat sy naam ontleen het aan sy lang omswerwinge, was daarna die leier van die Doriese veroweraars van Korinte, en die eerste Doriaanse koning van die stad. (Paus. 2.4.3.) Dit blyk uit die verslag van Thucydides (4.42) wat die Doriese indringers geneem het. besit van die heuwel genaamd Solygeius, naby die Saroniese golf, waarvandaan hulle oorlog gevoer het teen die Eoliese inwoners van Korinthe totdat hulle die stad verminder het.
Alhoewel die heersers van die Doriërs blykbaar slegs 'n klein deel van die bevolking van Korinte uitgemaak het. Die nie. Doriese inwoners moes in 'n vroeë tydperk tot burgerskap toegelaat gewees het, aangesien ons agt stamme uit Korinthe (π ά ν τ α ὀ κ τ ὼ, Fot. , terwyl [1.676] drie die standaardgetal was in alle suiwer Doriese state. Dit was onmoontlik om die gewone Doriese instellings in 'n stad soos Korinte te bewaar, aangesien die rykdom wat deur die handel verkry is, die waarde van grondbesit aansienlik oorskry het, en noodwendig aan die eienaars daarvan verleen het, al was dit nie Doriërs nie, groot invloed en mag. Aletes en sy nageslag het vir 12 geslagte die koninklike mag gehad. Hulle name en die lengte van hul bewind word dus gegee:
Aletes regeer 38
Ixion regeer 38
Agelas regeer 37
Prymnis regeer 35
Bacchis regeer 35
Agelas regeer 30
Eudemus regeer 25
Aristodeme regeer 35
Agemon regeer 16
Alexander regeer 25
Telestes regeer 12
Automenes regeer 1
Pausanias praat asof Prymnis die laaste afstammeling van Aletes was, en Bacchis, die stigter van 'n nuwe, maar nog steeds 'n Heracleid -dinastie, maar Diodorus beskryf al hierdie konings as afstammelinge van Aletes, maar as gevolg van die beroemdheid van Bacchis neem sy opvolgers die naam van Bacchidae in die plek van dié van Aletiadae of Heracleidae. Nadat Automenes 'n jaar regeer het, was die Bacchiad -gesin van ongeveer 200 mense vasbeslote om koninklikes af te skaf en 'n jaarlikse Prytanis uit hul eie nommer te kies. Die Bacchiad -oligargie het 90 jaar lank die regering in besit gehad totdat dit deur Cypselus, met die hulp van die laer klasse, in B.C. 657. (Diod. Vi. Fragm. 6, p. 635, Wess. Paus. 2.4.4 Hdt. 5.92.) Strabo sê (viii. Bl. 378) dat die Bacchiad -oligargie byna 200 jaar geduur het, maar hy het waarskynlik hierby ingesluit 'n deel van die tyd wat die Bacchiads die koninklike mag besit het. Die Bacchiads, na hul afsetting deur Cypselus, is grotendeels in ballingskap gedryf, en het na bewering hul toevlug geneem in verskillende dele van Griekeland, en selfs in Italië. (Plut. Lys. 1 Liv. 1.34.)
Volgens die mitiese chronologie het die terugkeer van die Heracleidae in B.C. 1104. Aangesien die Doriese verowering van Korinte 'n geslag (30 jaar) na hierdie gebeurtenis plaasgevind het, het die bewind van Aletes begin v.C. 1074. Sy gesin regeer dus uit B.C. 1074 tot 747 en die Bacchiad -oligargie duur van B.C. 747 tot 657.
Onder die Bacchiadae word die Korintiërs onderskei deur 'n groot kommersiële onderneming. Hulle handel hoofsaaklik met die westelike deel van Griekeland, aangesien die oostelike see die gebied van die Aeginetans was. Die see, wat vroeër die Crissaean genoem is uit die stad Crissa, is nou na hulle genoem die Korintiër en om die seestraat wat na die westelike waters lei, te beveilig, het hulle Molycria oorkant die rivier Rhium gestig (Thuc. 3.102.) Dit was onder die invloed van die Bacchiadae dat die belangrike kolonies Syracuse en Corcyra deur die Korintiërs gestig is (v.C.734), en dat 'n vloot oorlogsdiens vir die eerste keer in Griekeland geskep is, want ons het die uitdruklike getuienis van Thucydides dat trireme die eerste keer in Korinte gebou is. (Thuc. 1.13.) Die voorspoed van Korinthe het geen afname in die revolusie gehad nie, wat Cypselus despoot of tiran van Korinte gemaak het. Sowel hierdie prins as sy seun Periander, wat hom opgevolg het, word gekenmerk deur die sterkte van hul administrasie en deur hul beskerming van die handel en die beeldende kunste. Na aanleiding van die kolonisasieplanne wat deur die Bacchiadae begin is, het hulle talle kolonies op die westelike oewer van Griekeland geplant, waardeur hulle 'n soewereine mag in hierdie seë uitgeoefen het. Ambracia, Anactorium, Leucas, Apollonia en ander belangrike kolonies, is gestig deur Cypselus of sy seun. Corcyra, wat die oppergesag van Korinte verwerp het, en wie se vloot dié van die moederland in B.C. 665, in die regering van Periander weer tot onderdanigheid teruggebring. Miller het opgemerk dat al hierdie kolonies uit die hawe van Lechaeum aan die Korintiese golf gestuur is en dat die enigste kolonie wat uit die hawe van Cenchreae aan die Saroniese golf gestuur is, die een was wat Potidaea gestig het, aan die kus van Chalcidice in Masedonië. (M? Ller, Dor. 1.6.7.)
Cypselus het 30 jaar regeer (657-627 v.C.) en Periander 44 jaar (627-583 v.C.). Vir die geskiedenis van hierdie tiranne word die leser na die Dikt verwys. van Biogr. s. vv. Periander is opgevolg deur sy neef Psammetichus, wat slegs drie jaar regeer het. Hy is sonder twyfel omvergewerp deur die Spartane, wat soveel van die Griekse despote oor hierdie tydperk neergesit het. Die regering wat in Korinte gestig is, onder die vaandel van Sparta, was weer aristokraties, maar blykbaar van 'n minder eksklusiewe karakter as dié van die oorerflike oligargie van die Bacchiadae. Die gerusia bestaan ​​waarskynlik uit sekere adellike gesinne, soos die Oligaethidae genoem deur Pindar, wat hy beskryf as ο ἶ κ ο ς ἅ μ ε ρ ο ς ἀ &# 963 τ ο ῖ ς. (Pind. O. 13.2, 133.) Vanaf die tyd van die afsetting van Psammetichus het Korinte 'n bondgenoot van Sparta geword en een van die magtigste en invloedrykste lede van die Peloponnesiese konfederasie. In 'n vroeë tydperk was die Korintiërs vriendelik met die Atheners. Hulle het geweier om Cleomenes, koning van Sparta, by te staan ​​om Hippias na Athene te herstel, en hulle het die Atheners 20 skepe geleen om die oorlog teen Aegina te voer (Hdt. 5.92 Thuc. 1.41), maar die vinnige groei van die Atheense mag na die Persiese oorlog die jaloesie van Korinte en die toetreding van Megara tot die Atheense alliansie is vinnig gevolg deur oop vyandighede tussen die twee state. Die Korintiërs marsjeer na die gebied van Megara, maar word daar verslaan met groot verlies deur die Atheense bevelvoerder, Myronides, v.C. 457. (Thuc. 1.103-106.) Vrede is kort daarna gesluit, maar die vyandskap wat die Korintiërs teen die Atheners gevoel het, word nog verder verhoog deur die hulp wat laasgenoemde aan die Corcyraërs verleen het in hul rusie met Korinthe. Hierdie stap was die onmiddellike oorsaak van die Peloponnesiese oorlog, want die Korintiërs oefen nou al hul invloed uit om Sparta en die ander Peloponnesiese state te oorreed om oorlog teen Athene te verklaar.
In die Peloponnesiese oorlog het die Korintiërs aanvanklik die grootste deel van die Peloponnesiese vloot voorsien. Gedurende die hele oorlog het hulle vyandskap teen die Atheners onverpoos voortgegaan en toe die Spartane met laasgenoemde in B.C. 421 die vrede, gewoonlik die vrede van Nicias genoem, het die Korintiërs geweier om daarby deel te neem en was so verontwaardig teenoor Sparta, dat hulle probeer het om 'n nuwe Peloponnesiese bond te stig met Argos, Mantineia en [1.677] Elis. (Thuc. 5.17, seq.) Maar hulle woede teen Sparta het gou afgekoel (Thuc. 5.48) en kort daarna keer hulle terug na die Spartaanse alliansie, waaraan hulle getrou gebly het tot die einde van die oorlog. Toe Athene na die slag by Aegospotami verplig was om hulle aan die Spartane oor te gee, het die Korintiërs en Boeotiërs hulle aangespoor om die stad op die grond te laat val. (Xen. Hel. 2.2. 19 )
Maar nadat Athene werklik verneder is en Sparta soewereiniteit oor die res van Griekeland begin uitoefen het, het die Korintiërs en ander Griekse state jaloers geword op haar toenemende mag. Tithraustes, die satrap van Lydia, was vasbeslote om van hierdie jaloesie gebruik te maak om 'n oorlog in Griekeland teen die Spartane aan te wakker en hulle sodoende te dwing om Agesilaus te herroep uit sy seëvierende loopbaan in Asië. Gevolglik het hy Timocrates, die Rhodiër, na Griekeland gestuur met die som van 50 talente wat hy onder die voorste manne in die Griekse state sou verdeel, en sodoende 'n oorlog teen Sparta, B.C. 395. (Xen. Hel. 3.5. 2) Timokrates het geen moeite gehad om sy opdrag uit te voer nie en kort daarna verenig die Korintiërs met hul ou vyande die Atheners sowel as die Boeotians en Argives om oorlog teen Persië te verklaar. Afgevaardigdes van hierdie state het in Korinthe vergader om maatreëls te tref vir die vervolging van die oorlog, wat dus die Korintiese oorlog genoem is. In die daaropvolgende jaar het B.C. 394, is daar 'n geveg gevoer naby Korinthe tussen die geallieerde Grieke en die Lacedaemonians, waarin laasgenoemde die oorwinning behaal (Xen. Hell. 4.2. 9, volg). Later in dieselfde jaar voer die Korintiërs 'n tweede geveg saam met die ander bondgenote by Coroneia in Boeotia, waarheen hulle opgeruk het om Agesilaus, wat deur die Perse uit Asië teruggeroep is, te verset en nou op pad was huiswaarts. Die Spartane het weer die oorwinning behaal, maar nie sonder veel verlies aan hul eie kant nie. (Xen. Hel. 3? 15, volg., Ouderdom. 2.9. Volg.)
In B.C. 393 en 392 word die oorlog in die Korintiese gebied gevoer, terwyl die Spartane in Sicyon geplaas is en die bondgenote 'n lyn oor die Isthmus van Lechaeum na Cenchreae gehou het, met Korinte as die middelpunt. 'N Groot deel van die vrugbare vlakte tussen Sicyon en Korinte het tot laasgenoemde staat behoort, en die eienaars van Korinte het soveel gely onder die verwoesting van hul lande, dat baie van hulle angstig was om hul ou alliansie met Sparta te hernu. 'N Groot aantal van die ander Korintiërs het aan hierdie gevoelens deelgeneem, en die vooraanstaande manne in die regering, wat gewelddadig teen Sparta gekant was, het so ontsteld geraak oor die wydverspreide ontevredenheid onder die burgers dat hulle 'n groep Argives in die stad ingebring het tydens die viering van die Eucleia-fees en die getalle van die teenoorgestelde party op die mark en in die teater. Die regering, wat nou van Argos afhanklik is, het 'n noue verbintenis met hierdie staat gevorm, en word gesê dat hulle selfs hul Korintiese gebied met die van Argos opgeneem het en die naam van Argos aan hul eie stad gegee het. Maar die opposisieparty in Korinte, wat nog talryk was, het besluit om Praxitas, die Lacedaemoniaanse bevelvoerder by Sicyon, binne die lang mure wat Korinthe met Lechaeum verbind het, toe te laat. In die ruimte tussen die mure, wat groot was en ongeveer 1 1/2 myl lank was, het 'n geveg plaasgevind tussen die Lacedaemonians en die Korintiërs, wat die stad uitgetrek het om hulle te ontwrig. Die Korintiërs is egter verslaan, en hierdie oorwinning is gevolg deur die afbreek van 'n aansienlike deel van die lang mure deur Praxitas. Die Lacedaemonians het nou oor die Isthmus getrek en Sidus en Crommyon gevange geneem. Hierdie gebeure het in B.C. 392. (Xen. Hel. 4.4. 1, volg)
Die Atheners, met die gevoel dat hul eie stad nie meer veilig was vir 'n aanval van die Lacedaemonians nie, marsjeer die volgende jaar na Korinte (391 v.C.) en herstel die lang mure tussen Korinthe en Lechaeum, maar in die loop van dieselfde somer Agesilaus en Teleutias het nie net die lang mure teruggeneem nie, maar ook Lechaeum gevang, wat nou deur Lacedaemoniaanse troepe bewaak is. (Xen. Hell/ 4.4. 18, 19 Diod. 14.86, wat die vang van Lechaeum in die voorafgaande jaar verkeerdelik plaas, sien Grote, Hist. Of Greece, vol. Ix. P. 471, volg.) Hierdie suksesse egter van die Lacedaemonians is gekontroleer deur die vernietiging in die volgende jaar (390 v.C.) van een van hulle morae deur Iphicrates, die Atheense generaal, met sy peltaste of liggewapende troepe. Kort daarna marsjeer Agesilaus terug na Sparta, waarna Iphicrates Crommyon, Sidus, Peiraeum en Oeno ?, wat deur Lacedaemoniese troepe bewaak is, terugneem. (Xen. Hel. 4.5. 1, vervolg). 387. Die uitwerking van hierdie vrede was die herstel van Korinthe aan die Lacedaemoniese alliansie: want sodra dit gesluit is, het Agesilaus die Argiewe gedwing om hul troepe uit die stad terug te trek, en die Korintiërs om die ballinge wat ten gunste van die Lacedaemonians. Die Korintiërs wat aktief deelgeneem het aan die slagting van hul medeburgers tydens die Eucleia-fees, vlug uit Korinte en skuil, deels by Argos, en deels by Athene. (Xen. Hel. 5.1. 34 Dem. C. Lept. Bl. 473.)
In die oorlog tussen Thebe en Sparta, wat kort daarna uitgebreek het. die Korintiërs het getrou gebly aan laasgenoemde, maar nadat hulle baie onder die oorlog gely het, het hulle uiteindelik toestemming van Sparta gekry om 'n aparte vrede met die Thebans te sluit. (Xen. Hel. 7.4. 6, volg) In die daaropvolgende gebeure van die Griekse geskiedenis tot in die Masedoniese tydperk het Korinte min deelgeneem. Die regering was steeds oligargies en die poging van Timophanes om homself as tiran van Korinte te maak, is gefrustreerd deur sy moord deur sy eie broer Timoleon, v.C. 344. (Diod. 16.65 Plut. Tim. 4 Cornel. Nep. Tim. 1 Aristot. Pol. 5.5.9.) Vanaf die tyd van die slag van Chaeroneia is Korinte gehou deur die Masedoniese konings, wat altyd 'n sterk garnisoen gehou het in die belangrike vesting van die Acrocorinthus. In B.C. 243 dit is verras deur Aratus, bevry uit die garnisoen van Antigonus Gonatas, en geannekseer by die Achaean -liga. (Pol. 2.43.) Maar in B.C. 223 Korinte is deur die Achaeans aan Antigonus Doson oorgegee om sy steun teen die Aetoliërs en Cleomenes te verseker. (Pol. 2.52, 54.) Dit het voortgegaan in die hande van Philip, die opvolger van Antigonus Doson, maar na die nederlaag van hierdie monarg tydens die slag van Cynoscephalae, v.C. 196, is Korinte deur die Romeine vry verklaar en is hy weer verenig met die Achaean -liga. Die Acrocorinthus, sowel as Chalcis en Demetrias, wat as die drie vestings van Griekeland beskou is, is egter deur Romeinse garnisone beset. (Pol. 18.28, 29 Liv. 33.31.)
Toe die Achaeërs mal genoeg was om 'n wedstryd met Rome aan te gaan, was Korinthe die setel van die regering van die Achaeaanse liga, en dit was hier dat die Romeinse ambassadeurs mishandel is, wat [1.678] na die bond gestuur is met die ultimatum van die senaat. Die Achaese troepe is dadelik verslaan, en L. Mummius kom onbestrede Korinte binne. Die wraak wat hy op die ongelukkige stad geneem het, was vreesaanjaend. Al die mans is aan die swaard gesteek, en die vroue en kinders is as slawe verkoop. Korinte was die rykste stad in Griekeland en was vol standbeelde, skilderye en ander kunswerke. Die waardevolste kunswerke is na Rome gebring en nadat dit deur die Romeinse soldate geplunder is, was dit op 'n gegewe sein wat aan die brand gesteek is en sodoende is wat Cicero die lumen totius Graeciae (BC 146) geblus het, geblus. (Strab. Viii. P. 381 Pol. 40.7 Paus. 2.1.2, 7.16.7 Liv. Epit. 52 Flor. 2.16 Oros. 5.3 Vell. 1.13: Cic. Pro Leg. Man. 5 )
Korinte het 'n eeu lank in puin gelê. Die plek waarop dit gestaan ​​het, is aan die gode gewy en mag nie bewoon word nie (Macr. 3.9) 'n gedeelte van die gebied is aan die Sicyoniërs gegee, wat die toesig van die Istmiese speletjies onderneem het (Strab. Viii. Bl. .381) die res het deel geword van die ager publicus, en is gevolglik opgeneem in die vectigalia van die Romeinse volk. (Lex Thoria, 100,50 Cic. De Leg. Agr. 1.2, 2.19.) Die grootste deel van sy handel het oorgegaan na Delos. In B.C. 46 Julius Caesar was vasbeslote om Korinthe te herbou en het 'n talle kolonie daarheen gestuur, bestaande uit sy veterane en vrymanne. . IVLIA CORINTHVS, ook LAYS IVLI CORINT., En CICA, i. e., Colonia Julia Corinthus Augusta. Die koloniste is Corinthienses genoem, en nie Corinthii nie, soos die ou inwoners genoem is. (Festus, bl. 60, red. M? Ller.) Dit het gou weer opgestaan ​​om 'n welvarende en bevolkte stad te wees, en toe Paulus dit ongeveer 100 jaar nadat dit deur die kolonie Julius Caesar herbou is, besoek het, was dit die woning van Junius Gallio, die prokonsul van Achaia. (Acta Apost. 18.12.) St Paul het hier 'n bloeiende Christelike kerk gestig, waarna hy twee van sy sendbriewe gerig het. Toe dit in die tweede eeu van die Christelike era deur Pausanias besoek is, het dit talle openbare geboue bevat, waarvan hy ons rekenskap gegee het en nog later die hoofstad van Achaia was. (Hierocl. Bl. 646 B? Ckh, Inscr. Graec. Nr. 1086.)
III. KUNS, LETTERKUNDE, KARAKTER, en ampc.
Daar is reeds opgemerk dat Korinte een van die vroegste setels van Griekse kuns was. (Strab. Viii. P. 382.) Dit was in hierdie stad dat die skildery uitgevind is deur Ardicas, Cleophantus en Cleanthes (Plin. Nat. 35.5), en ten tyde van die vaslegging daarvan deur die Romeine wat dit besit het. van die mooiste skilderye in Griekeland. Hieronder was die gevierde prentjie van Dionysus deur Aristeides van Thebe, waarvoor Attalus die som van 600 000 sesteres aangebied het, en wat daarna in Rome in die tempel van Ceres uitgestal is. (Strab. Viii. P. 381 Plin. Nat. 35.8.) Die talle pragtige tempels wat die rykdom van die Korintiërs hulle in staat gestel het om op te rig, het 'n impuls gegee aan die argitektuur en die mees uitgebreide volgorde van argitektuur is, soos bekend, vernoem na hulle. Beelde floreer ook in Korinte, wat veral gevier is vir sy werke in brons en die naam Aes Corinthiacum is gegee aan die beste soort brons. (Sien Dikt. Van Ant. Bl. 25, 2de uitgawe.) Een van die vroeëre kunswerke uit die Korintiese kuns, wat later in die beroemde tyd sy beroemdheid behou het, waai met die gevierde bors van Cypselus, gemaak van sederhout en versier met figure. Dit is toegewy aan Olympia, waar dit gesien is deur Pausanias, wat 'n kort beskrywing daarvan gegee het (5.17, volg). Die korintiese vase van terracotta was een van die beste in Griekeland, en dit was hul skoonheid dat al die begraafplase van die stad deur die koloniste van Julius Caesar, wat hulle na Rome gestuur het, ontplof het waar hulle enorme pryse behaal het. (Strab. Viii. P. 381.)
In die tyd van Periander floreer die poësie ook in Korinte. Hier het Arion die verbeterings in die dithyramb ingebring, wat veroorsaak het dat hy as sy uitvinder beskou is, en wat Pindar laat praat het van Korinte as die stad waarin Μ ο ῖ ς ᾿ ἁ &# 948 ύ π ν ο ο ς ἀ ν θ ε ῖ. (Hdt. 1.23 Pind. O. 13.31.) Onder die oudste sikliese digters vind ons ook die name van Aeson, Eumelus en Eumolpus, almal inheems van Korinthe. (Schol. Ad Pind. L.c.) Maar na die tyd van Periander is min aandag gegee aan die literatuur in Korinte en onder die beroemde skrywers van Griekeland verskyn daar nie een Korintiër nie. Dit word deur Cicero genoem dat Korinthe nie 'n redenaar vervaardig het nie (Brut. 13) en Deinarchus, die laaste en minste belangrike van die solder -redenaars, geen uitsondering is nie, want hoewel hy 'n boorling van Korinte was, is hy in Athene grootgemaak, en beoefen sy kuns in laasgenoemde stad.
Die rykdom van die Korintiërs het aanleiding gegee tot luukse en sensuele toegeeflikheid. Dit was die mees losbandige stad in die hele Griekeland, en die aantal handelaars wat dit besoek het, was die gunsteling oord van courtezans. Die beskermgodin van die stad was Aphrodite, wat 'n wonderlike tempel gehad het op die Acrocorinthus, waar daar meer as duisend heilige vroulike slawe gehou is (ἱ ε ρ ό δ ο υ λ ο &# 953) vir die diens van vreemdelinge. (Strab. Viii. P.378.) Daarom word hulle genoem deur Pindar (Fragm. Bl. 244, Bergk) π ο λ ύ ξ ε ν α ι ν ε &# 940 ν ι δ ε ς, ἀ μ φ ί π ο λ ο ι Π ε ι θ ο ῦ ς ἐ &# 957 ἀ φ ν ε ι ῷ Κ ο ρ ί ν θ ῳ. In geen ander stad van Griekeland vind ons hierdie instelling van Hieroduli as 'n gereelde deel van die aanbidding van Afrodite nie, en daar kan geen twyfel bestaan ​​dat dit deur die Feniciërs in Korinte ingebring is nie. [Sien hierbo, p. 675a.] Baie van die Korintiese courtezans, soos Lais, het sulke hoë bedrae gekry as wat dikwels die handelaars wat die stad besoek het, verwoes het, waaruit die spreekwoord ontstaan ​​het (Strab. Viii. P.378):- ο ὐ &# 960 α ν τ ὸ ς ἀ ν δ ρ ὸ ς ἐ ς Κ ό ρ ι ν θ ο ν ἔ &# 963 θ ̓ ὁ π λ ο ῦ ς:
wat Horatius weergee (Ep. 1.17. 36):-? Non cuivis homini contingit adire Corinthum.?
IV. TOPOGRAFIE VAN DIE STAD EN VAN. HAVENSTADE.
Van die topografie van die antieke stad voor die vernietiging daarvan deur Mummius weet ons niks anders as die nuwe stad wat deur die Romeinse koloniste gebou is nie, beide Strabo (viii. P. 379) en Pausanias (2.2, volg) het ons verlaat n rekening. Die volgende is die beskrywing van Strabo:-? 'N Verhewe berg, genaamd Acrocorinthus, wat 3 1/2 stadia in loodregte hoogte is en 30 stadions in die klim by die [1.679] pad, eindig in 'n skerp punt. Die noordelike kant is die steilste, waaronder die stad op 'n gelyke plek in die vorm van 'n trapezium lê, naby die wortels van die Acrocorinthus. Die stad self het 'n omtrek van 40 stadia en was omring met mure, oral waar dit nie deur die berg beskerm was nie. Die berg van die Acrocorinthus was ook ingesluit in dieselfde omhulsel, vir sover dit 'n muur kon ontvang en toe ons bestyg, was die oorblyfsels van die vestinglyn sigbaar. Die hele kring van die mure beloop ongeveer 85 stadions. Aan die ander kante is die berg minder steil, maar dit is verder versprei en bied 'n wye vooruitsig. Op die top is 'n klein tempel van Aphrodite en onder die top is die klein fontein van Peirene, sonder uitlaat, maar altyd vol helder en drinkbare water.Hulle sê dat uit hierdie fontein en uit 'n paar ander onderaardse are die fontein uitbars, wat aan die voet van die berg is, en wat in die stad vloei, wat aan laasgenoemde genoeg water gee. Daar is ook 'n oorvloed putte in die stad en, soos daar gesê word, ook in die Acrocorinthus, maar ons het niks gesien nie. Onder die Peirene is die Sisypheium, met behoud van aansienlike oorblyfsels van 'n tempel of paleis wat uit wit marmer gebou is. Van die top na die noorde word die hoë berge Parnassus en Helicon gesien, bedek met sneeu.?
Strabo se weergawe van die Acrocorinthus is baie akkuraat en sy skatting van die hoogte stem byna ooreen met die van die Franse landmeters, volgens wie die loodregte hoogte van die berg bo die see 575 meter is, gelyk aan 1886 Engelse voet, wat gelyk is aan drie stadions en 'n tiende op 607 voet van die stadion. (Leake, Peloponnesiaca, p. 392.) Alle moderne reisigers is dit eens dat die Acrocorinthus, wat skielik opstaan ​​en geïsoleer is van die vlakte, een van die opvallendste voorwerpe van sy klas is wat hulle nog ooit gesien het. Kol. Mure merk op dat 'nóg die Akropolis van Athene, noch die Larissa van Argos, of enige van die meer gevierde bergvestings van Wes-Europa-selfs nie Gibraltar-met hierdie reusagtige vesting tot die verste kompetisie kan deelneem nie. Dit is miskien een van die voorwerpe wat meer gereeld in Griekeland ontmoet moet word as in enige ander land in Europa, waarvan geen tekening anders kan wees as 'n baie swak idee nie. Die uiteensetting inderdaad van hierdie kolossale massa ruwe rots en groen vlek, wat hier en daar afgewissel word, maar skaars, met die gebruiklike rand struike, alhoewel dit op 'n afstand in 'n goeie samestelling met die omliggende landskap kom, kan op sigself beswaarlik wees skilderagtig genoem en die formele lyn van 'n ingeslote Turkse of Venesiaanse muur, wat die kruin bekroon, bring dit nie met voordeel nie. Sy groot grootte en hoogte het die grootste effek, gesien vanuit die sewe Doriese kolomme, wat amper in die middel van die wildernis van rommel en skutte staan ​​wat nou die plek van die stad wat dit vroeër beskerm het, aandui.? Die Acrocorinthus word goed beskryf deur Livy (45.28) as,? Arx in immanem altitudinem edita? en Statius is nie skuldig aan veel oordrywing in die reëls nie (Theb. 7.106):
Tollit, and alterna geminum mare protegit umbra.
Die uitsig van die Acrocorinthus bevat 'n groter aantal gevierde voorwerpe as enige ander in Griekeland. Hymettus grens die horison na die ooste, en die Parthenon word duidelik op 'n direkte afstand van nie minder as 50 Engelse myl gesien nie. Buiten die landengte en die baai van Lechaeum word al die groot pieke van Locris, Phocis, Boeotia en Attica en die twee golwe vanaf die heuwel Koryf gesien? (Gonoessa) op die Corinthiac, na Sunium by die ingang van die Saroniese golf. Weswaarts word die uitsig belemmer deur 'n groot heuwel, wat genoem kan word die λ ῆ μ μ α, of oogseer, van die Acrocorinthus, veral met betrekking tot moderne oorlog. Die top is 'n afgeknotte piek, wat te perd bereik kan word deur regs te draai van die pad wat na die Acrocorinthus lei, 'n entjie kort van die eerste hek.? (Lek.)
Die stad Korinte lê aan die noordelike voet van die Acrocorinthus. Dit het nie in die vlakte gestaan ​​nie, maar op 'n breë, gelyke rots, wat amper 200 voet hoog is bo die vlakte, tussen dit en die baai van Lechaeum. Oorkant hierdie vlakte loop, soos ons reeds genoem het, die lang mure wat Korinthe en die hawestad Lechaeum verbind.
Korinte was een van die grootste stede in Griekeland en was slegs in grootte minderwaardig as Athene. Volgens Strabo was die stadsmure 40 stadions, en dié van die stad en Acrocorinthus saam 85 stadions. Elkeen van die twee lang mure wat Korinthe en Lechaeum verbind, het 'n lengte van 12 stadia, wat die versterking van Lechaeum bygevoeg het. Die vestings was baie sterk en so hoog en dik was die mure, wat na berig word dat Agis, die seun van Archidamus, uitgeroep het toe hulle dit aanskou: 'Watter vroue is dit wat in hierdie stad woon?' (Plut. Apophth. Lac. Bl. 215.) Van die bevolking van Korinte het ons geen betroubare rekords nie. Clinton bereken die bevolking van die hele staat op ongeveer 100,000 mense, van wie hy vermoed dat 70,000 of 80,000 die stad bewoon het, en die oorblywende 20,000 of 30,000 wat deur die land versprei is. Volgens 'n verklaring in Athenaeus (vi. Bl. 272) het Korinthe 460,000 slawe gehad, maar hierdie getal is redelik ongelooflik en behoort waarskynlik tot 60,000 reggestel te word. In daardie geval die vrye bevolking
PLAN VAN KORINTE.
? A. Acrocorinthus.
? B. Voorstad Craneium.
? C. Lechaeum.
? 1. Agora.
? 2. Tempel van Athena Chalinitis.
? 3. Tempel van Apollo.
? 4. Poort van Cenchreae.
? 5. Poort van Lechaeum.
? 6. Poort van Sicyon.
? 7. Poort van Tenca.
? 8. Fontein van Peirene.
? 9. Sisifium. [1.680]
sou ongeveer 40 000 gewees het. Hierdie getalle van Clinton is egter slegs veronderstel, en is op sy beste slegs 'n benadering tot die waarheid. (Clinton, Fasti Hell. Vol. Ii. Bl. 423, 2de uitg.)
Ondanks die vernietiging van Korinte deur Mummius, het sommige van die ou geboue nog op 'n later tydstip bestaan. Pausanias begin sy beskrywing van die stad deur te sê dat dit baie dinge bevat wat opmerklik is, waarvan sommige die oorblyfsels van die antieke stad is, maar die grootste deel word later in die bloeitydperk uitgevoer? (2.2.6). Dit lyk asof hy uit Cenchreae na Korinte gekom het. Die pad wat na die stad lei, was bedek met grafmonumente en weerskante van die pad was 'n bos sipresse versier met tempels van Bellerophon en Aphrodite, die graf van Lais en vele ander monumente. Hierdie voorstad, genaamd CRANEION (Κ ρ ά ν ε ι ο ν), was die aristokratiese wyk van die stad en die gunsteling woonplek van die welgestelde Korintiërs, soos Collytus in Athene, en Pitane in Sparta (Plut. De Exsil. 6, p. 601 kyk ATHENAE bl. 302a.) Daarom was dit die hoofpromenade van Korinthe. Hier het Diogenes van Sinope in die son gekuier, 'n opvallende kontras met die luukse en prag om hom en naby die stadspoort is sy graf nog in die tyd van Pausanias getoon. (Paus. 2.2.4 Alciphr. 3.60 Lucian, Quom. Hist. Conscrib. 3.) Xenophon noem die Craneium in sy verslag van die burgerlike onenigheid van Korinthe in B.C. 392, as die plek waar een van die partye hul toevlug geneem het en vandaar na die Acrocorinthus ontsnap het. (Hel. 4.4.4.)
Toe hy Korinte binnegaan deur die poort wat waarskynlik die naam Cenchreae gedra het, het Pausanias na die Agora gegaan, waar die grootste aantal tempels gestaan ​​het. Hy noem 'n Artemis Ephesia-twee houtbeelde van Dionysus-'n tempel van Tych? (Fortuin)-'n heilige tempel vir al die gode-naby laasgenoemde 'n fontein, afkomstig van 'n dolfyn aan die voet van 'n Poseidon in brons-standbeelde van Apollo Clarius, Aphrodite, Hermes en Zeus. In die middel van die Agora was 'n standbeeld van 'n brons Athena, op grond waarvan die figure van die muise in die reliëf was. Bo die Agora was 'n tempel van Octavia, die suster van Augustus (2.2.6-2.3.1).
Vanaf die Agora vertak vier hoofstrate, een wat na Cenchreae lei, waardeur Pausanias die stad binnegaan, die tweede na Lechaeum, die derde na Sicyon en die vierde na die Acrocorinthus.
Pausanias beskryf vervolgens die monumente op die pad na Lechaeum. Toe hy die Agora verlaat om na Lechaeum te gaan, het 'n persoon deur die Propylaea gegaan, waarop twee vergulde waens gestaan ​​het, een met Phaethon en die ander die son. 'N Entjie verder, regs van die pad, was die fontein van Peirene. Hierdie fontein is versier met wit marmer en die water vloei uit sekere kunsmatige grotte in 'n oop houer. Dit was aangenaam om te drink, en dit het bygedra tot die uitnemendheid van die Korintiese brons toe dit in die warm water gedompel het (2.3.?? 2, 3). Verder in sy verslag van die Acrocorinthus sê Pausanias dat 'n fontein agter die tempel van Aphrodite op die top van die berg opstaan, en dat hierdie fontein veronderstel is om dieselfde te wees as dié van Peirene in die stad, en dat die water vloei ondergronds van eersgenoemde na laasgenoemde (2.5.1). Dit stem ooreen met die verklaring van Strabo wat reeds aangehaal is ten opsigte van die opkoms van die Peirene in die Acrocorinthus en die verband met die fontein in die laer stad, maar die twee skrywers verskil oor die posisie van laasgenoemde fontein, en Strabo plaas dit op die voet van die Acrocorinthus, en Pausanias op die pad van die Agora na Lechaeum. Dit wil dus voorkom asof daar drie bronne in Korinte was, wat almal op 'n sekere tydstip ten minste onder die naam Peirene bekend was. Kol. Leake merk op dat al drie nog waarneembaar is, naamlik die put in die Acrocorinthus, die rivette wat aan die voet van die heuwel uitloop soos beskryf deur Strabo, en die enkele bron onder die voorkop van die hoogte waarop die stad geleë is , in die posisie waarna Pausanias verwys. Dieselfde skrywer voeg heel waarskynlik by dat dit nie moeilik is om te dink dat daar tussen die tye van Strabo en Pausanias 'n verandering in die toepassing van die naam Peirene in die laer stad kon plaasgevind het as gevolg van die water van die noordelike fontein is deur ervaring beter gevind as by die bronne aan die voet van die Acrocorinthus. Die praktyk van die moderne Korintiërs gee aanleiding tot hierdie veronderstelling, want hulle gebruik die voormalige fontein alleen om te drink, terwyl die water wat van onder die Acrocorinthus uitloop, in plaas daarvan om as die ligste in Griekeland beskou te word, soos Athenaeus die van Peirene beskryf, as swaar beskou word : die water word min gebruik om te drink, en die bronne is die voortdurende toevlugsoord: vroue wat klere was. Aangesien die opmerking van Athenaeus byna dieselfde datum as die beskrywing van Pausanias (ii. Bl. 43b.) Het, is dit billik om hulle albei op dieselfde waterbron toe te pas.? (Morea, vol. Iii. Bl. 242, volg.) Die grot met die fontein van Peirene op die Acrocorinthus word beskryf deur G? Ttling in die Arch? Ologische Zeitung vir 1844 (p. 326, vlg.). 'N Voorstelling daarvan word in die Dikt gegee. van Ant. (bl. 544, 2de uitg.)
Die fontein van Peirene word gereeld deur die ou skrywers genoem. So gevierd was dit dat Korinte deur Pindar, die stad Peirene, genoem word? (ἄ σ τ υ π ε ι ρ ά ν α ς, Pind. O. 13.86), en die Korintiërs word beskryf in een van die orakels van die Pythia in Delphi , soos die wat rondom die pragtige Peirene woon? . #949 ῖ τ ε, Hdt. 5.92). Die fontein in die laer stad was die gunsteling oord van die oudste in Korinte, waar hulle gereeld bymekaargekom het om te trek en om met mekaar te gesels (σ ε μ ν ὸ ν ἀ μ & #966 ὶ π ε ι ρ ή ν η ς ὕ δ ω ρ, Eur. Med. 69.) Dit was by die fontein van Peirene dat Bellerophon gesê het het die gevleuelde perd Pegasus gevang, wat dus deur Euripides die Peirenaean -stok genoem word, (Eurip. Electr. 475 Strab. viii. p.379.) Aangesien Pegasus in sommige legendes as die perd van die muise voorgestel is, word Peirene genoem deur die Romeinse digters as 'n fontein heilig vir hierdie godinne. (Stat. Silv. 1.4. 27 Pers. Prolog. 4.) Die Romeinse digters gebruik gereeld die byvoeglike naamwoord Pirenis in die algemene sin van Korintiër. (Ov. Met. 7.391, ex Pont. 1.3. 75.)
Ondanks die uitnemendheid van die water van die Peirene, was die inwoners van die Romeinse kolonie nie tevrede daarmee nie en die keiser Hadrianus het gevolglik 'n akwaduk van 20 myl lank gebou om water vir hulle van Stymphalus te bring. Hierdie akwaduk, sowel as die inheemse bronne, het die openbare baddens en fonteine ​​verskaf, wat volop was in Korinte. (Paus. 2.3.5, 8.22.3.) Sommige oorblyfsels van hierdie akwaduk kan nog steeds nie ver van die see, wes van Korinte, naby sommige meulens aan die rivier Lungo-potamos gesien word nie. (Stauffert, in die aanhangsel by Forster's Bauzeitung, 1844, p. 70.)
Terug na die pad wat van die agora na [1.681] Lechaeum lei, noem Pausanias naby die Peirene 'n standbeeld van Apollo en langs die pad 'n standbeeld van Hermes met 'n ram, en standbeelde ook van Poseidon, Leucothea en Palaemon op 'n dolfyn. Naby die standbeeld van Poseidon was die baddens wat deur Eurycles, die Laconian, gebou is, wat die mooiste in heel Korinte was, en versier is met verskillende soorte marmer, veral met die wat van Croceae afkomstig is, in Laconia. Verder was die merkwaardigste van al die fonteine ​​in Korinte, dit verteenwoordig Bellerophon gemonteer op Pegasus, deur wie se hoef die water vloei (2.3.?? 3-5).
Pausanias beskryf vervolgens die monumente in die straat wat van die Agora na Sicyon lei. (Comp.? Porta, quae fert Sicyonem ,? Liv. 32.23.) Dit was agtereenvolgens die Tempel van Apollo, met 'n bronsbeeld van die god die fontein van Glauce die Odeium, waarskynlik die bedekte teater, gebou deur Herodes Atticus , in navolging van die een wat hy in Athene opgerig het, maar van kleiner grootte (θ ε α τ ρ ο ν ὑ π ω ρ ό φ ι ο &# 957, Philostr. Vit. Soph. 236, Kays.) Die graf van Medea se kinders, die tempel van Athena Chalinitis, so genoem omdat sy Bellerophon die toom gegee het waarmee hy Pegasus die teater verseker het (komp. Plut. Arat. 23 Plb. 5.27 ) die tempel van Jupiter Capitolinus die ou gimnasium en die fontein genaamd Lerna, omring met kolomme en sitplekke en naby die gimnasium twee tempels wat onderskeidelik vir Zeus en Asclepius heilig was (2.3.6, 3.4.?? 1-5).
Pausanias bestyg dan die Acrocorinthus. In Romeinse Korinte blyk dit dat geen deel van die Acrocorinthus bewoon was nie: daar was slegs 'n paar openbare geboue langs die pad wat na die kruin lei. Pausanias noem tydens die styging twee heilige omhulsels van Isis, en twee van Sarapis -altare van die son, en 'n heiligdom van noodsaaklikheid en krag, wat niemand toegelaat het om 'n tempel van die Moeder van die gode binne te gaan nie, met 'n pilaar en 'n troon , beide van klip gemaak van 'n tempel van Juno Bunasa en op die top 'n tempel van Aphrodite, aan wie die hele berg heilig was (2.4.?? 6, 7). Pausanias noem nie die Sisypheium, wat Strabo beskryf (viii. Bl. 379) as geleë onder die Peirene. Hierdie gebou word genoem deur Diodorus Siculus (20.103), wat sê dat 'n deel van die garnisoen van Cassander in die Acrocorinthus skuil, en 'n deel in die Sisypheium, toe Demetrius deur 'n deel van die burgers in die stad opgeneem is. Uit hierdie vertelling is dit duidelik dat die Sisypheium naby die fontein aan die voet van die Acrocorinthus was, en nie naby die op die top van die berg nie: uit Strabo se woorde hierbo is dit nie duidelik watter van die twee fonteine ​​aangrensend was aan die Sisypheium nie . Uit sy naam kan ons aflei dat dit beskou is as die ou paleis van die konings van die ras van Sisifos.
Toe hy van die Acrocorinthus afdaal, het Pausanias nie teruggegaan na die laer stad nie, maar na die suide gedraai en Korinte verlaat by die Teneatiese poort, naby waar 'n tempel van Eileithyia was. Al die ander poorte van die stad het na die see gelei, maar hierdie het na die bergagtige land in die binneland gelei. Daarom word dit beskryf as die hek agter die berg (ἡ Τ ε ν ε α τ ι κ ὴ π ύ λ η, Paus. 2.5.4 &# 945 ἱ μ ε τ ὰ κ ο ρ υ φ ὴ ν π ύ λ α ι, Polyaen. 4.17.8).
Van die ou Korinte bly daar byna niks oor nie. Die belangrikste oorblyfsels is sewe Doriese kolomme aan die westelike buitewyke van die moderne stad. Vyf van hierdie kolomme het tot een van die voorhoeke van 'n tempel behoort, en drie (tel die hoekkolom twee keer) aan een van die sye van die omtrek. Die deursnee van die kolomme, 5 voet 10 duim, is groter as dié van enige ander kolomme van dieselfde orde wat nou in Griekeland bestaan. Toe Wheeler Griekeland in 1676 besoek het, het daar twaalf kolomme gestaan ​​en die ruïne was in dieselfde toestand toe dit 90 jaar daarna deur Stuart beskryf is. Dit was in sy huidige toestand toe hy in 1795 deur mnr. Hawkins besoek is. Dit lyk asof hierdie tempel oorspronklik ses kolomme voor gehad het. Dit word deur Leake vermoed dat dit die tempel van Athena Chalinitis was. Op 'n entjie noord van hierdie sewe kolomme, op die voorhoof van die kranse wat uitkyk op die vlakte en die baai van Lechaeum, merk Leake op 'n kunsmatige vlak, die fondamente van 'n groot gebou en enkele fragmente van Dcric -kolomme, voldoende, in sy mening, om te bewys dat daar op hierdie plek nog een van die belangrikste geboue van die Griekse Korinte gestaan ​​het. Hy veronderstel dat dit 'n heksastyle -tempel was, ongeveer 75 voet breed, en dat dit uit sy afmetings en posisie een van die belangrikste tempels van die onderste stad was. Hy vermoed verder dat dit die tempel van Apollo was, wat Pausanias beskryf op die pad na Sicyon en dat die tempel van Aphrodite die belangrikste heiligdom op die Acrocorinthus was, so hierdie van Apollo was die belangrikste heilige gebou in die laer stad. Dit blyk te word ondersteun deur die feit wat Herodotus genoem het, dat in die edik wat Periander uitgereik het, wie 'n gesprek met sy seun, Lycophron gehad het, 'n boete aan Apollo moes betaal. (Hdt. 3.52.)
Behalwe hierdie oorblyfsels van die Griekse Korinte, is daar ruïnes van twee geboue van die Romeinse Korinte. Die Romeinse oorblyfsels is:-1. 'N Groot massa metselwerk aan die noordelike kant van die basaar van die moderne Korinte, miskien 'n deel van een van die baddens wat Hadrianus gebou het. 2. 'n Amfiteater, opgegrawe in die rots aan die oostekant van die moderne stad. Aangesien hierdie amfiteater nie deur Pausanias opgemerk word nie, is dit moontlik 'n werk wat agter sy tyd was. Die oppervlakte hieronder is 290 voet by 190: die dikte van die oorblywende deel van die cavea is 100 voet. Aan die een kant van die amfiteater is die oorblyfsels van 'n ondergrondse ingang vir die wilde diere, of gladiators.Hierdie amfiteater is blykbaar die ontmoetingsplek van die Korintiërs, beskryf in 'n gedeelte van Dion Chrysostomus, waarop Leake die aandag gevestig het, (ἔ ξ ω τ ῆ ς π ό λ & #949 ω ς ἐ ν χ α ρ ά δ ρ ᾳ τ ι ν ὶ, π λ ῆ θ ο ς & #956 ὲ ν δ υ ν α μ έ ν ῳ δ έ ξ α σ θ α ι, τ ό π ῳ δ ὲ ῥ υ π α ρ ῷ ἄ λ λ ω ς, Or. Rhod., P. 347, Morell Leake, Peloponnesiaca, p. 393).
Die belangrikste van die. geïsoleerde oudhede van Korinte is die π ε ρ ι σ τ ό μ ι ο ν of die mond van 'n ou put, waarvan die buitekant met tien figure van goddelikhede in 'n baie lae beeld gevorm is verligting. Hierdie pragtige kunswerk wat deur Dodwell, Leake en ander in die tuin van Notar se huis in Korinte gesien is, is nou in Londen in die versameling van die graaf van Guildford. Die onderwerp verteenwoordig die bekendstelling van Aphrodite in Olympus. (Dodwell, Classical Tour, vol. Ii. Bl. 200 Leake, Morea, vol. Iii. Bl. 264 Welcker, Alte Denkm? Ler, vol. Ii. Bl. 27.) Curtius het voor die huidige regeringsgebou 'n fyn bolyf opgemerk van Aphrodite. Daar word beweer, maar sonder bewys, dat die vier bronsperde van Markus in Venesië uit Korinte gekom het.
Korinte is nou 'n klein dorpie, maar in die somer en herfs is dit uiters ongesond as gevolg van die malaria, waaroor dit moeilik is om rekenskap te gee, aangesien dit die seebries van weerskante ontvang. Dit word deur die inwoners Gortho genoem, wat slegs 'n verdorwenheid van die ou naam is. [1.682]
Port-Towns .-- LECHAEUM (τ ὸ Λ ε χ α ῖ ο ν, Lecheae, Plin. Nat. 4.4. S. 5 Lecheum, Stat. Silv. 4.3. 59) , die hawe aan die Golf van Korinthe wat met die stad verbind is deur middel van die lang mure, 12 stadia lank. reeds genoem. (Strab. Viii. P.380 Xen. Hell. 4.4. 17) Die lang mure het amper noord gery, sodat die muur aan die regterkant die oostelike en die linkerkant die westelike of Sicyonian genoem is. Die ruimte tussen hulle moes aansienlik gewees het, aangesien daar, soos ons reeds gesien het, voldoende ruimte was om 'n leër op te stel vir die geveg. [Sien hierbo, p. 677a.] Die platteland tussen Korinte en Lechaeum bestaan ​​slegs uit die sand wat deur die see gespoel is, en die hawe moes oorspronklik kunsmatig gewees het (χ ω σ τ ὸ ς λ ί μ & #951 ν, Dionys.), Alhoewel dit ongetwyfeld ruim en gerieflik was deur die welgestelde Korintiërs. Die hawe word nou aangedui deur 'n strandmeer, omring deur sandheuwels. Lechaeum was die hoofstasie van die Korintiese oorlogskepe en tydens die besetting van Korinte deur die Masedoniërs was dit een van die stasies van die koninklike vloot. Dit was ook die emporium van die verkeer na die westelike dele van Griekeland, en met Italië en Sicilië. Die nabyheid van Lechaeum aan Korinte het verhinder dat dit 'n belangrike stad soos Peiraeeus word. Die enigste openbare geboue in die plek wat deur Pausanias (2.2.3) genoem is, was 'n tempel van Poseidon, wat deur Callimachus Lechaeus genoem word. (Del. 271.) Die tempel van die Olympiese Zeus was waarskynlik op die lae grond tussen Korinte en die oewer van Lechaeum geleë. (Pouse. 3.9.2 Theophr. Blikkies. Plant. 5.14.)
CENCHREAE (Κ ε γ χ ρ ε α ί, Strab. Viii. P.380 Paus. 2.2.3 Ptol. 3.16.13 Κ ε γ χ ρ ε & #953 ά, Thuc. 4.42 Κ ε γ χ ρ ε ι α ί, Thuc. 8.20 Κ ε ρ χ ν ί ς, Callim. Del 271 Cenchreis of Cenchris, Ov. 1.10. 9), die hawe van die Saroniese golf, was ongeveer 70 stadia ver van Korinthe en was die emporium van die handel met Asië. (Strab. L.c.) Hierdie hawe was nie net 'n kunsmatige hawe, soos dié van Lechaeum nie. Dit is 'n baai wat beskerm word deur twee voorstede in die noorde en suide, waaruit die Korintiërs mol, soos die bestaande oorblyfsels bewys, uitgevoer het om die hawe veiliger te maak. Op 'n Korintiese muntstuk van Antoninus Pius (hieronder afgebeeld) word die poort van Cenchreae voorgestel as ingeslote tussen twee voorstede, op elkeen 'n tempel, en tussen hulle by die ingang van die hawe 'n standbeeld van Poseidon, met 'n drietand in een hand en 'n dolfyn in die ander. Dit stem ooreen met die beskrywing van Pausanias, van wie ons verneem dat die brazen Poseidon op 'n rots in die see gestaan ​​het, dat regs van die ingang die tempel van Afrodite was, en links, in die rigting van die warm bronne,
Op die voorkant die voorkant van Antoninus Pius: agterop die poort van Cenchreae. Die letters C.L.I. COR. staan ​​vir COLONIA LAYS IVLIA CORINTHVS: sien hierbo, p. 678a.) Was die heiligdomme van Asclepius en van Isis. (Paus. 2.2.3, waarin gedeelte in plaas van ῥ ε ύ μ α τ ι, behoort ons óf Leake se aanpassing aan te neem, ἕ ρ μ α τ ι, of andersins χ ά μ α τ ι. )
Cenchreae word in die geskiedenis van St. Die antieke stad het op die hange van die heuwel bo die stad gestaan, soos die talle oorblyfsels van die fondamente daarvan bewys. Tussen hierdie heuwel en die hoogtes regs en links was daar twee klein vlaktes, waarvan een die pad loop wat na Schoenus lei, en deur die ander die pad wat na Korinte lei.
Pausanias noem (l.c.) sekere louwarm soutbronne wat uit 'n rots in die see vloei teen Cenchreae en noem die bad van Helen. Hulle word ongeveer 'n kilometer SW gevind. van Cenchreae, aan die westelike voorstad. Hulle styg op voldoende afstand en hoogte van die see af om 'n meule in hul gang te draai.
Die pad van Cenchreae na Korinte loop in 'n suidwestelike rigting deur 'n smal vallei, toegemaak deur twee berge, wat byna die doel van lang mure gedien het. Aan die linkerkant was die hoë gebiede van die Oneian -berge aan die regterkant, die voortsetting van die hoogtes waarop Cenchreae gestaan ​​het.
V. DIE ISTHMUS.
Die belangrikste deel van die gebied van Korinte was die Isthmus, beide as die plek waarheen goedere van die oostelike na die westelike see vervoer is, en meer veral as geheilig deur die viering van die Istmiese spele. Die woord Isthmus (Ἰ σ θ μ ό ς) kom waarskynlik van die wortel ι, wat verskyn in ἰ-έ ν α ι? Om te gaan ,? en die Latynse i-re, en het dus oorspronklik 'n gedeelte beteken. Aangesien hierdie plek die regte naam was, is dit op die nek van enige skiereiland aangebring. Die situasie van die Isthmus, 'n klipperige vlakte wat tussen die bergversperrings van die Geraneia in die noorde en die Oneia in die suide lê, is reeds beskryf. [Sien hierbo, p. 674.] Die woord is sowel in 'n breër as 'n smaller betekenis gebruik. In die groter gebruik daarvan dui dit aan dat die hele land tussen die twee golwe lê, en daarom word gesê dat Korinthe op die Isthmus geleë was (Κ ό ρ ι ν θ ο ς ἐ π & #8054 τ ῷ Ἰ σ θ μ ῷ [1.683] κ ε ί μ ε ν ο ς, Strab. Viii. P.380 Corinthum in Isthimo condiditit , Vell. 1.3): in sy meer beperkte sin is dit toegepas op die smalste deel van die landengte, en veral op die omgewing van die Poseideium en die ligging van die Istmiese speletjies τ ὴ ν ε ἰ &# 962 Κ ε γ χ ρ έ α ς λ ό ν τ ω ν ἐ ξ Ἰ σ θ μ ο ῦ, Pouse. 2.2.3 τ ὰ Ἰ σ θ μ ο ῖ δ γ ά λ μ α τ α ,, Philostr. Vit, haar. 5.) Die meeste van die Griekse skrywers maak die breedte van die Isthmus 40 stadia. en Mela 2.3 km. Die laaste stelling is die korrekste, die werklike breedte is ongeveer 3 1/2 Engelse myl in direkte afstand. In die Bisantynse tyd is dit genoem: τ ὸ ἑ ξ α μ ί λ ι ο ν, die naam wat die dorpie op die landgrond nog steeds dra, en wat ook aan die Eiland van die berg Athos.
Die enigste stad op die landgrond in antieke tye was SCHOENUS aan die Saroniese golf. (ὁ Σ χ ο ι ν ο ῦ ς, viii. Bl. 380 Portus Schoenitas, Mel. 2.3.) Dit was die hawe van die Isthmian heiligdom, en die plek waar goedere, wat nie bedoel was vir die Korintiese mark nie, met behulp van die Diolcos oor die Isthmus vervoer is. Hierdie hawe, wat nou Kalam? Ki genoem word, is blootgestel aan die ooste en suidooste: die plek van die stad word aangedui deur 'n paar fragmente Doriese kolomme.
Die Istmiese heiligdom lê minder as 'n kilometer suidoos van Schoenus. Dit was 'n onreëlmatige vierhoekige vorm met die tempel van Poseidon en ander heiligdomme, en was omring deur alle getye deur 'n sterk muur wat nog duidelik opgespoor kan word. Die noordelike en noordoostelike dele van die omhulsel is beskerm deur die muur wat oor die landgrond strek, en waarvan ons tans sal praat. Aan die ander kante is dit toegemaak deur sy eie mure, wat in sommige gevalle meer as 12 voet dik is. Die omhulsel is ongeveer 640 voet lank, maar die breedte wissel, ongeveer 600 voet breed in die noorde en noordooste, maar slegs 300 voet breed aan die suidelike punt. Die vorm daarvan, sowel as die manier waarop dit met die Istmiese muur verbind is, word getoon in die bygevoegde plan van Curtius, wat met 'n effense verbetering van Leake geneem is. Die binnekant van die omhulsel is 'n hoop ruïnes, wat as gevolg van aardbewings en ander verwoestende oorsake so gemeng is, dat dit sonder omvangryke opgrawings onmoontlik is om die grondplan van die verskillende geboue te ontdek.
PLAN VAN DIE ISTHMIAN SANCTUARY.
Pausanias se weergawe van die Istmiese heiligdom is buitengewoon kort en onbevredigend (2.1). Hy het uit die hawe daarheen gekom. Links het hy die stadion en teater gesien, albei gemaak van wit marmer, waarvan daar nog 'n paar spore is. Beide lê buite die heilige omheining, die stadion in die suide en die teater in die weste. Hier is die Istmiese speletjies gevier en hierdie geboue is verbind met die heilige omheining deur 'n bos dennebome. (Strab. Viii. P.380.) Die hoofhek van die heiligdom blyk in die oostelike muur te wees, waardeur Pausanias ingegaan het. Die pad wat van hierdie hek na die tempel van Poseidon lei, was aan die een kant omring deur die standbeelde van veroweraars in die Istmiese speletjies, en aan die ander kant deur 'n ry dennebome. Op die tempel, wat nie groot was nie, het Tritons gestaan, wat waarskynlik as weerhane gedien het, soos die Triton op die Horologium van Andronicus Cyrrhestes in Athene. In die pronaus het Pausanias twee standbeelde van Poseidon gesien, en langs hulle standbeelde van Amphitrite en Thalassa. Die belangrikste sieraad van die cella was 'n manjifieke geskenk van Herodes Atticus, bestaande uit vier vergulde perde met ivoorhoewes, met die wa van Poseidon, Amphitrite en Palaemon. Die wa het op 'n basis gerus, waarop die bas-reliëf Thalassa was, met haar kind Aphrodite in die middel, terwyl weerskante die Nereïde was. Die fragmente van Doriese kolomme wat in die omhulsel voorkom, kan aan hierdie tempel toegewys word. Leake meet die einde van die fluit van een van hierdie skagte, en vind dit tien sentimeter lank.
Binne die heilige omhulsel, in die weste, was die Palaemonion, bestaande uit twee heiligdomme, een bo die grond, met standbeelde van Poseidon, Leucothea en Palaemon en 'n subterrane adytum, waar gesê word dat Palaemon begrawe is. Hierdie adytum was die heiligste plek in die Isthmus, aangesien die fees oorspronklik ter ere van Palaemon was. Poseidon is later vervang deur hierdie plaaslike godheid as die beskermgod van die fees, maar Palaemon het steeds spesiale eer ontvang, en in sy adytum is die heiligste eed afgelê. Pausanias noem ook 'n ou heiligdom, die altaar van die Cyclopes genoem. Daar word gesê dat Sisyphus en Neleus hier begrawe is, maar die plek van hul grafte was onbekend.
Dit is al die geboue in die Istmiese heiligdom wat deur Pausanias genoem word, maar ons leer uit 'n inskripsie wat Wheeler in 1676 ontdek het en nou in Verona bewaar het, dat daar ook ander geboue was. (Sien die opskrif in B? Ckh, Corp. ? Hy het verblyf vir die atlete gebou, wat uit die hele wêreld na die Istmiese spele gekom het. Hy het op eie koste die Palaemonium met sy versierings opgerig-die ἐ ν α γ ι σ τ ή ρ ι ο ν, waarskynlik die subterrane adytum, waarvan gepraat word deur Pausanias-die heilige laan-die altare van die inheemse gode, met die peribolus en die pronaos (miskien die heiligdom met die altare van die Cyclopes)-die huise waarin die atlete ondersoek is-die tempel van Helios, saam met die standbeeld en peribolus-boonop die peribolus van die Heilige Grove, en daarin tempels van Demeter, Core, Dionysus en Artemis, met hul standbeelde, versierings en pronai. Hy herstel die tempels van Eueteria, van Core, van Pluto, en die trappe en terrasmure wat deur aardbewings verval het [1.684] en die oudheid. aan hulle.?
Dit is reeds genoem dat die noordelike gedeelte van die mure wat die Istmiese heiligdom omring het, behoort tot 'n vestinglyn wat oor 'n tydperk oor die Isthmus gestrek het. Hierdie muur kan nog steeds in sy hele omvang opgespoor word oor die smalste deel van die landgrond, begin by die baai van Lechaeum en eindig by die baai van Schoenus. Dit is versterk met vierkantige torings aan die noordelike kant in die rigting van Megaris, wat wys dat dit bedoel was vir die verdediging van Peloponnesus teen aanvalle uit die noorde. Dit is nie in 'n reguit lyn gebou nie, maar volg die kruin van 'n reeks lae heuwels, die laaste val van die Oneian -berge. Die lengte van die muur, volgens Boblaye, is 7300 m? Tres, terwyl die breedte van die landstrook op sy smalste gedeelte slegs 5950 m is. Op watter tydperk hierdie muur opgerig is, is onseker. Die eerste Istmiese muur, wat in die geskiedenis genoem word, was die wat die Peloponnesiërs inderhaas opgegooi het toe Xerxes na Griekeland marsjeer. (Hdt. 8.71 Diod. 11.66.) Maar dit was 'n haastige werk en kon nie dieselfde gewees het as die massiewe mure waarvan die oorblyfsels bestaan ​​nie. Boonop blyk dit uit die militêre operasies in Korinthe, wat deur Thucydides en Xenophon opgeteken is, dat die asm nie in hul tyd verdedig is deur 'n lyn van versterkings nie: die moeilikhede van 'n indringende leër begin altyd met die passe deur die berge van die Oneian. Diodorus (15.68) praat van 'n tydelike versterkingslyn, bestaande uit palisades en loopgrawe, wat deur die Spartane en hul bondgenote oor die Isthmus gegooi is, om te verhoed dat die Thebanans na Peloponnesus marsjeer (369 v.C.), waaruit dit duidelik blyk dat daar was geen permanente muur nie. Boonop noem Xenophon (Xenoph. Hell. 7.1.15, seq.) Nie eers die palissade en loopgrawe nie, maar plaas die Lacedaemonians en hul bondgenote op die Oneian -berge. Eers as ons by die vervalperiode van die Romeinse ryk kom, kry ons melding van die Istmiese muur. Dit word toe beskou as 'n belangrike verweer teen die invalle van die barbare. Daarom is dit herstel deur Valeriaan in die middel van die derde eeu (Zosim. 1.29), deur Justinianus teen die einde van die sesde (Procop. De Aedif. 4.2), deur die Grieke teen die Turke in 1415, en nadat dit deur die Turke vernietig is dit deur die Venesiërs in 1463 herbou. en Venesiërs.
Die Istmiese muur het gevorm met die passe van die Geraneian en met dié van die Oneian-berge drie verskillende verdedigingslinies, wat in die volgende gedeelte van Claudian (de Bell. Get. 188) opgesom word:-
Vallata mari Scironia -roepies,
Et duo continuo verbind aequora muro
Isthmus, and angusti patuerunt claustra Lechaei.
'N Entjie noord van die Istmiese muur, waar die grond die meeste gelyk was, was die Diolcos (δ ί ο λ κ ο ς, Strab. Viii. P.335). Dit was 'n gelyk pad, waarop kleiner vaartuie getrek is deur rollers van die een see na die ander te skuif. Die vragte van die skepe, wat te groot was vir hierdie vervoermiddel, is afgelaai, oorgedra en aan boord van ander vaartuie aan die oorkantste kus. Daarom vind ons die uitdrukkings δ ι ϊ σ θ μ & #949 ῖ ν τ ὰ ς ν α ῦ ς, ὑ π ε ρ ι σ θ μ ε ῖ ν (Pol. 4.19 ), ὑ π ε ρ φ έ ρ ε ι ν (Dus. 8.7), δ ι ε λ κ ύ ε ι ν (Diod . 4.56). In sommige seisoene van die jaar was daar 'n ononderbroke verkeer op die Diolcos, waarna verwys word in een van die grappe van Aristofanes (Aristoph. Thes. 647).
Die smal breedte van die landgrond en die belangrike verkeer daaroor, dui gereeld op die idee om 'n kanaal daardeur te sny. Na bewering is hierdie projek gevorm deur Periander (DL 1.99), Demetrius Poliorcetes (Strab. Ip54), Julius Caesar (DC 44.5 Suet. Jul. 44 Plut. Caes. 58), Caligula (Suet. Calig. 21), Nero, en Herodes Atticus (Philostr. Vit. Soph. 2.6). Maar die enigste een wat eintlik met die werk begin het, was Nero. Hierdie keiser het die onderneming met groot prag geopen en 'n deel van die aarde met sy eie hande uitgesny, maar die werk het slegs vier stadia gevorder, toe hy verplig was om dit prys te gee, as gevolg van die opstand van Julius Vindex in Gallië. (D. C. 65.16 Suet. Nero 19 Paus. 2.1.5 Plin. Nat. 4.4. S.5 Lucian, de Fossa Isthmi.) Die kanaal is begin op die westelike oewer naby die Diolcos, en spore daarvan kan nog steeds reghoekig op die strand gesien word. Dit het nou min diepte, maar dit is 200 voet breed en kan ongeveer 1200 meter opgespoor word. Dit het opgehou waar die rotsagtige grond begin styg, selfs al is die Asmus nie 'n perfekte vlak nie, maar styg geleidelik van die een kant af en steiler van die oostelike as die westelike kant. Curtius sê dat die hoogste punt 246 voet bo is. die seevlak. Die bestaande oorblyfsels van die kanaal laat ongetwyfeld die posisie daarvan respekteer, maar aangesien sommige owerhede gesê het dat hulle moet begin 965, het Chandler verkeerdelik tot die gevolgtrekking gekom dat dit by die hawe van Lechaeum begin het. Leake het egter getoon dat die baai van die Korintiese kloof by die Isthmus die naam Lechaeum gedra het, en dat ons die baai moet verstaan, en nie die hawe nie, in die gedeeltes waarna verwys word.
VI. TOPOGRAFIE VAN DIE CORINTHIA.
Die gebied van Korinthe het 'n entjie na die noorde en suide van die Eiland uitgebrei. In 'n vroeëre tydperk het die grenslyn tussen die Corinthia en Megaris by Crommyon begin, maar later het die Corinthia tot by die Scironian -rotse en die ander passe van die Geraneia gestrek. Suid van die Isthmus -Korinte het die deel van die Peloponnesus beslaan wat strek tot by die noordelike hange van die Argiefberge en langs die kus van die Saroniese golf tot by die gebied van Epidaurus. Die direkte afstande in Engelse myl, van die stad Korinte tot by sy grense, soos gemeet deur Clinton, is: na die rivier Nemea, wat Korinte van Sicyonia verdeel het, 7 1/2 myl tot by die grense van Epidauria, 13 1/2 myl tot by die grens van Megaris, 12 myl. Korinthe was slegs 8 1/2 myl van Cleonae af, wat anderkant die grense van Korinte in die rigting van Argos gestaan ​​het. In die tyd van die Romeinse ryk is die Korinte onder Argolis opgeneem (ἡ Κ ο ρ ι ν θ ί α χ ώ ρ α μ ο ῖ & #961 α ο ὖ σ α τ ῆ ς Ἀ ρ γ ε ί α ς, Pouse. 2.1.1).
Ten suide van Cenchreae loop die Oneium uit in die Saroniese kloof en vorm 'n rivier met die naam Chersonesus. Tussen hierdie voorland en 'n plek met die naam Rheitus of die stroom is 'n baai met 'n plat oewer, waar die Atheners onder Nicias in B.C. 425, met die voorneme om die berg genaamd SOLYGEIUS (Σ ο λ ύ γ ε ι ο ς) in besit te neem, wat vroeër deur die Doriese indringers in beslag geneem is met die doel om [1.685] te dra oor oorlog teen die destydse inwoners van Korinte. Hierdie heuwel word deur Thucydides beskryf as 12 stadia ver van die oewer, 60 van Korinthe en 20 van die Isthmus en daarop het die dorpie SOLYGEIA gestaan ​​(Σ ο λ ύ γ ε ι α ). Die grafte tussen Mertisi en Galatiki het waarskynlik aan Solygeia behoort. Dit is hier waar 'n baie ou vaas gevind is, wat Dodwell in Korinte aangeskaf het. (Klassieke toer, deel ii. Bl. 197.) Die poging van Nicias het misluk. Die Korintiërs, nadat hulle inligting oor die Atheense bewegings ontvang het, het 'n groep troepe by Cenchreae gestasioneer, sodat die Atheners nie sou probeer om die hawe van Crommyon, buite die Isthmus, te verower nie en met die res van hul leër Solygeia te beset. 'N Slag het plaasgevind in die gebroke grond tussen die dorp en die see, waarin die Atheners die oorwinning behaal het. Die korinthiese losbandigheid in Cenchreae, wat die geveg nie kon sien nie as gevolg van die tussenpos van die rif van Oneium, het opgeruk na die aksietoneel, sodra die stof van die voortvlugtiges hulle ingelig het oor wat plaasvind en ook ander versterkings nader kom, dink Nicias dit meer verstandig om sy manne weer aan te gaan en vaar weg na die naburige eilande. (Thuc. 4.42, foll. Σ ο λ ύ γ η ς λ ό φ ο ς, Polyaen. 1.39 en die kaart van die aksietoneel in die 2de volume van Arnold's Thucydides.)
Buite Solygeius, aan die SE., Was 'n hawe, genaamd PEIRAEUS (Π ε ι ρ α ι ό ς), wat deur Thucydides beskryf word as onbewoon, en die laaste hawe na die grense van Epidaurus. In hierdie hawe is 'n paar Peloponnesiese skepe wat hierheen gevlug het as toevlug, gedurende 'n groot deel van die somer van v.C. deur 'n Atheense vloot geblokkeer. 412. Die Atheense vloot het hul stasie ingeneem by 'n eilandjie oorkant die ingang van die hawe. (Thuc. 8.10, 11.) Peiraeus is die hawe wat nou Frango-Limiña of Porto Franco genoem word en die klein eiland wat verwys word na die naam Ovrio-n? Si, ​​of Ovri?-kastro, Jode-kasteel. Ptolemeus (3.16.12) gee die volgende lys van plekke aan hierdie deel van die kus:-Ἐ π ί δ α υ ρ ο ς, Σ π ε ί & #961 α ι ο ν ἄ κ ρ ο ν, Ἀ θ η ν α ί ω ν λ ι μ ή ν , Β ο υ κ έ φ α λ ο ς λ ι μ ή ν, Κ ε γ χ ρ ε α &# 8054 ἐ π ί ν ε ι ο ν. In Plinius (4.4. S. 5) vind ons? Spiraeum promontorium, portus Anthedus et Bucephalus et Cenchreae.? Beide Ptolemeus en Plinius laat die hawe Peiraeus weg, maar die voorgebergte Speiraeum is waarskynlik dieselfde naam. Miller het inderdaad voorgestel om Speiraeus in plaas van Peiraeus in Thucydides te lees, maar dit is skaars toelaatbaar, aangesien Stephanus B. (s. Π ε ι ρ α ῖ ο ς) Peiraeus gelees het.
Ten suide van Korinte, op die noordelike hange van die Argive -berge, lê Tenea, op die afstand van 60 stadions van die hoofstad [TENEA] en in dieselfde bergagtige distrik kan ons PETRA miskien die woonplek van Eetion, die vader van Cypselus, plaas. (Hdt. 5.92.)
Die gebied van die Korint, noord van die Isthmus, kan in twee dele verdeel word; die oostelike helfte bestaan ​​uit 'n reeks klein vlaktes tussen die Geraneiese berge wat skuins afdraai na die Saroniese Golf, terwyl die westelike helfte bestaan ​​uit 'n massa berge wat loop uit in die Korintiese Golf, in die vorm van 'n vierhoekige skiereiland. Die noord-oostelike punt van hierdie skiereiland is die voorland OLMIAE genoem (Ὄ λ μ ι α ι, Strab. Viii. P.380, xp 409), wat oorkant Creusis, die hawe van Thespiae, gelê het, in Boeotia, en vorm saam met laasgenoemde die ingang van die baai met die naam Alcyonis. Die suidwestelike punt van die skiereiland was die heuwel HERAEUM (nou C. St. Nikolaos of Melank? Vi) waarvan ons tans verder sal praat en wat saam met die oorkant die Sicyoniese kus die ingang van die baai van Lechaeum gevorm het.
Hierdie distrik het die algemene naam van PERAEA gedra (Π ε ρ α ί α, Steph. B. sub voce of die land anderkant die Isthmus. Die besit daarvan was van groot belang vir die Korintiërs wat uit die berge 'n voorraad hout, en hier is weiveld vir hul vee gevind toe die gras op die vlaktes opgebrand het. Verder het die kortste pad na Boeotia en Phocis oor hierdie bergagtige distrik geloop. Die belangrikste plek in hierdie distrik was PEIRAEUM ( Π ε ί ρ α ι ο ν, Xen. Hel. 4.5. 1, ouderdomme 2.18), nou genoem Perach? Ra, lê in die binneland tussen die voorhoofde Heraeum en Olmiae, en moet nie wees nie verwar met die bogenoemde hawe Peiraeus aan die Saroniese Golf. Peiraeum, en naby die Alcyoniese Golf, was die vesting OENOE (Xen. Hell. 4.5. 5 Strab. Viii. P.380, xp 409), waarvan die plek gekenmerk is deur 'n vierhoekige toring bo die hawe van Skino. Die derde vesting het op die voorstad in die westelike hoek van die skiereiland gestaan, wat die HERAEUM genoem is, omdat dit die tempel en orakel van HERA was ACRAEA (Strab. Viii. P. 380 Xen. Hell. 4.5. 5 Plut. Cleom. 20 Liv. 32.23.) Die vesting het bestaan ​​uit die tempel self, wat op die uiterste van die voorland gestaan ​​het en omring was met sterk mure, waarvan die oorblyfsels nog bestaan. 'N Entjie in die binneland is 'n kapel van Sint Nikolaos, ook omring met mure, en waarskynlik die plek van 'n ou heiligdom: miskien was dit 'n tempel van Poseidon, wat gereeld deur Sint Nikolaos verteenwoordig word.
Die geografie van die Peraea word geïllustreer deur die veldtog van Agesilaus in v.C. 390, toe hy Peiraeum, Oenoe en die Heraeum geneem het. (Xen. Hel. 4.5. 1, volg., Ouderdomme. 2.18.) Xenophon noem in sy verslag van hierdie veldtog sekere THERMA (τ ὰ Θ ε ρ μ ὰ) of warm bronne , geleë op die pad na Peiraeum by die baai van Lechaeum (Hel. 4.5.?? 3, 8). Hierdie warm bronne is nog steeds sigbaar by die klein dorpie en die hawe van Lutr? Ki, wat sy naam daaraan ontleen het. Hulle is naby die see aan die voet van die berg Peiraeum geleë, waar die vlak grond van die landgrond eindig en die berge van die Perese -skiereiland begin. (Ulrichs, Reisen in Griechenland, p. 3.) Die meer naby die Heraeum, aan die oewer waarvan Agesilaus gesetel was, toe hy die nuus ontvang van die vernietiging van die Lacedaemonian mora deur Iphicrates (Xen. Hell. 4.5. 6 seq. .), word nou Vuliasm? ni genoem. Dit is 'n soutmeer omring deur berge, behalwe aan die sykant na die see, en dit word deur Curtius vermoedelik dieselfde as die ESCHATIOTIS -meer (Ἐ σ χ α τ ι & #8182 τ ι ς λ ί μ ν η). Daar word gesê dat Gorgo, die dogter van Megareus en die vrou van Corinthus, in hierdie meer gedompel het nadat sy inligting ontvang het oor die moord op haar kinders, wat die naam Gorgopis ontvang het. (Etym. M. s. V. Ἐ σ χ α τ ι ῶ τ ι ς Phavorin. Ecl. P. 209, Dind. Aesch. Ag. 302.)
In die rigting van die Saroniese kloof is die Gerane -berge nie naastenby so hoog en ruig soos in die Peraea nie. Tussen die plat grond van die Isthmus en die Scironian -rotse is daar drie vlaktes aan die kus. Die hoofstad in hierdie distrik was Crommyon [CROMMYON], en die naam Crommyonia is soms [1.686] aan die hele land tussen Megara en Schoenus gegee. Tussen Crommyon en Schoenus was die dorpie Sidus. [SIDUS] Oos van Crommyon, aan die westelike uiteinde van die Scironian -rotse, was 'n tempel van Apollo Latous, wat die grense van die Corinthia en Megaris in die tyd van Pausanias gemerk het (1.44.10). Hierdie tempel was seker naby die moderne dorp Kineta, 'n entjie waarbo die pad oor die Scironian -rotse na Megara lei. [MEGARA]
Die beste moderne owerhede op die topografie van Korinte en sy gebied is Leake, Morea, vol. iii. bl. 229, foll., Peloponnesiaca, p. 392 Boblaye, Recherches, & ampc., P. 33, volg. Curtius, Peloponnesos, vol. ii. bl. 514, volg. - Woordeboek van Griekse en Romeinse aardrykskunde, William Smith, LLD, Ed.
Draco, ook gespel Dracon, (floreer in die 7de eeu v.C.), Atheense wetgewer wie se streng wetlike kode beide triviale en ernstige misdade in Athene met die dood gestraf het - vandaar die voortgesette gebruik van die woord drakonies om onderdrukkende regsmaatreëls te beskryf.
Die ses junior archons (thesmotetai), of landdroste, word deur Aristoteles gesê dat dit na 683 vC in Athene ingestel is om die wette op te teken. As dit korrek is, was die kode van Draco, wat oor die algemeen gedateer is tot 621, nie die eerste vermindering van die Atheense reg tot skryf nie, maar dit was moontlik die eerste omvattende kode of 'n hersiening wat veroorsaak is deur 'n spesifieke krisis. Draco se kode word later as ondraaglik hard beskou, en triviale misdade met die dood gestraf, dit was waarskynlik onbevredigend vir tydgenote, aangesien Solon, wat die archon in 594 vC was, later die kode van Draco herroep en nuwe wette gepubliseer het, met slegs die statute van Draco. 'N Dekreet van 409/408 v.C. beveel die openbare inskrywing van hierdie moordwet, wat gedeeltelik bestaan, op. Later skrywers verwys na ander wette van Draco, wat moontlik eg is, maar die grondwet wat Draco in hoofstuk 4 van die Grondwet van Athene deur Aristoteles is beslis 'n latere versinsel.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Rise Of The Greeks History Of Civilization. Om aan die gang te kom met die vind van Rise Of The Grieken se geskiedenis van beskawing, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie opkoms van die Grieke se geskiedenis van beskawing wat ek nou kan kry!
'N Algemene leser
Aangesien ek agter was om iets te skryf, wou ek 'n uittreksel uit boek vyf plaas Die geskiedenis. Dit kom uit die toespraak van Sokleas van Korinte terwyl hy die Spartane bestraf omdat hy tiranne na Athene wou terugbring. Uit paragraaf 92:
Nadat hy [Kypselos] dertig jaar lank regeer het en die laaste dele van sy lewe geweef het, het sy seun Periandros die tirannie opgevolg. In die begin was Periandros beslis 'n sagter heerser as sy vader, maar nadat hy met Thrasyboulos -tiran van Miletus gekommunikeer het, het hy baie meer bloeddorstig geword as wat Kypselos ooit was. Wat gebeur het, is dat hy 'n boodskapper na Thrasyboulos gestuur het om advies te vra oor hoe hy die stad die beste kan bestuur om sy heerskappy so veilig as moontlik te maak. Thrasyboulos het die man wat van Periandros af buite die stad gekom het, gelei na 'n veld met graan. Terwyl hulle saam deur die graangewas stap, bevraagteken Thrasyboulos die boodskapper oor die rede waarom hy uit Korinte gekom het, die rede vir sy aankoms uit Korinte, en die hele tyd, wanneer hy een van die stingels bo die ander sien uitstrek, sou hy sny gooi dit weg en gooi dit weg totdat die fynste en hoogste graan vernietig is. Alhoewel hulle op hierdie manier deur die hele veld gegaan het, het hy nooit 'n enkele raad gegee nie, maar het hy die boodskapper teruggestuur. Toe die aankondiger na Korinte terugkeer, was Periandros gretig om die advies te hoor wat hy versoek het, maar die aankondiger het gesê dat Thrasyboulos glad nie raad gegee het nie en dat hy verbaas was dat hy gestuur is na 'n man wat duidelik nie in sy goeie verstand en wat sy eie besittings vernietig het en daarna alles gerapporteer het wat Thrasyboulos gedoen het.
Periandros het die betekenis van wat Thrasyboulos gedoen het, begryp en besef dat hy hom aanraai om die prominente mans van die stad te vermoor. Dit was toe dat hy elke soort kwaad aan die burgers bewys het. Periandros het alles voltooi wat Kypselos ongedaan gelaat het in sy moord en die verbanning van die Korintiërs. En op 'n dag het hy al die Korintiese vroue van hulle klere laat ontneem ter wille van sy eie vrou, Melissa [wat Periandros vermoor het terwyl sy swanger was]. Hy het boodskappers na die Thesprotians aan die Acheronrivier gestuur om die orakel van die dooies daar te raadpleeg oor 'n skat wat aan 'n gasvriend behoort. Toe Melissa verskyn, het sy geweier om hom daarvan te vertel en gesê dat sy nie sou bekend maak waar dit begrawe is nie omdat sy koud en naak was en geen gebruik kon maak van die klere wat saam met haar begrawe is nie, omdat dit nie deur die vuur. Sy het gesê dat die bewys van die waarheid van haar bewering was dat Periandros sy brode in 'n koue oond gesit het. Toe haar reaksie by Periandros aangemeld is, het hy haar bewys van die waarheid geloofwaardig gevind, want hy het met Melissa se lyk omgegaan. Toe hy die boodskap hoor, het hy 'n afkondiging gemaak waarin aangekondig word dat alle vroue uit Korinthe na die heiligdom van Hera moet gaan, en daarom gaan hulle daar aangetrek in hul beste klere asof hulle 'n fees wil bywoon. Periandros het sy lyfwagte in 'n hinderlaag geplaas, en nou het hy die vroue gestroop, sowel die vrye vroue as die bediendes. Daarna het hy hulle klere bymekaargemaak en dit na 'n put in die grond geneem, 'n gebed tot Melissa gebring en al die klere heeltemal verbrand. Nadat hy dit gedoen het, het hy gestuur om Melissa 'n tweede keer te raadpleeg, en haar spook vertel hom nou die plek waar sy gasvriend die skat neergesit het. Dit is dan, Lacedaemonians, hoe tirannie is, en dit is die soort dade wat dit lewer. "
(Van Die landmerk Herodotus, vertaling deur Andrea L. Purvis)
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur aanlyn toegang tot ons e -boeke te hê of dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Rise Of The Greeks History Of Civilization. Om aan die gang te kom met die vind van Rise Of The Grieken se geskiedenis van beskawing, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Tydlyn [wysig | wysig bron]
129 Post -Destruction, 9th Frostmoot - Ezekiel Malachi word gebore
141 P.D.4de Rainmoot - Ezekiel Malachi, 12 jaar oud, verlaat die Mycellian Stronghold met The Wanderers
146 P.D. - Esegiël word die leier van The Wanderers
158 P.D. 8th Firemoot - The Wanderers vind die ruïnes van Ou Vassos
170 P.D. 30ste Leaffall - Ezekiel Malachi trou met Meredith Malachi
173 P.D. 5de Frostmoot - Cleobulus Malachi word gebore
176 P.D. 23ste van Lowsun - Thessalys Psaros word gebore
193 P.D. 16de Firewane - Cleobulus verhuis uit sy ouers en besit sy eerste huis in The Old Mansion District
197 P.D. 25th Highsun - Cleobulus maak The Underground Arcanum oop
198 P.D. 9de Deepsnow - Cleobulus Malachi en Pittacus Myus vind die geheimsinnige Diogen Sinorpe in die natuur
204 P.D. 3de van Leaffall - Faidon Stamiadis word gebore uit Yorgis Stamiadis en Antonina Stamiadis, Antonina sterf in die proses
206 P.D. 5de van Leaffall - Diogen word siek met beenrot. Cleobulus (33 jaar) en Pittacus bestee die volgende vyf jaar aan 'n geneesmiddel
208 P.D. 23ste van Redfall - Klar Drommer word gebore aan Lars Drommer en Sifelda Drommer, Sifelda sterf in die proses
209 P.D. 8ste van Highsun - Benedis Oneiro word gebore as Benedis Psaros in Thessalys Psaros en Reylana Drifwin
211 P.D. 29ste Hoogsun - Diogen sterf
213 P.D. 5de Rainmoot - Ezekiel Malachi (83 jaar), ontdek Cleobulus (40 jaar) se ondergrondse Arcanum en verbrand dit.
220 P.D. 27ste Fellnight - Ezekiel Malachi (90 jaar) en Cleobulus Malachi (47) betrokke by wat na verwys word as "The Arcanum Incident" - Ezekiel word mal, Periander word vermis en Bias verdwyn op soek na hom
226 P.D. - Cleo besluit om 'n tweede raad te vorm
228 P.D. - Cleobulus, 55 jaar oud, ontdek Sithartho in die top van The Sage Council Tower
3de van Lowsun - The Great Gnoll Attack of Old Vassos, Ezekiel sterf, Sithartho sterf, Lars Drommer sterf, baie sterf.
16de van Lowsun - Die Vassoan -wag begin hulp van buite inroep
20ste van Lowsun - Die lede van eskader Omada word na Old Vassos gebring en begin oefen
7de van Leaffall - eskader Omada voltooi opleiding
16de van Leaffall - Gedenkteken ter herdenking van dooie Vassoane
18de van Leaffall - The Battle at Li Farms
30ste van Leaffall - Eskader Omada vertrek vanaf Old Vassos
6de van Fellnight - Slag van Barrett's Plains Klar "Dreamer" Drömmer sterf
Kyk die video: Christus Gemeente Live Stream - 06 Junie 2021 Tydlyn 139 - Paulus - Seksualiteit + Die Huwelik (Januarie 2022).