Dinge word nóg moeiliker vir hulle gemaak in ’n wêreld wat benewens die jaarlikse blouligfoefies diabete nie juis baie tuis laat voel nie. Dit het ek baie gou agtergekom nadat ek my lewensgewoontes moes verander ná bykans vier dekades waarin ek soveel kon eet van wat ek wou net wanneer ek wou.
Vet is, uiteraard, allesbehalwe jou vriend as jy ’n diabeet is. Die meeste van die kere is dié “plaasvervangers” bloot oneetbaar.
Enigiets light of low GI wat wel eetbaar is, het boonop die nare gewoonte om vir ’n maand of drie op die rak te pryk net om dan onverklaarbaar en vir ewig te verdwyn.
Kitsetes in ons gejaagde wêreld met sy ongereelde werkure is nóg ’n probleem. Wat is beskikbaar wat goedkoop, voedsaam en skadeloos vir jou gesondheid is wat jy nie oral met jou hoef saam te dra nie?
Terwyl jou kollegas aan ’n porsie slaptjips kan weglê wat R12 kos, loer jy maar na die onaptytlike broodrolletjie met sy moeë blaarslaai wat teen R25 per stuk verkwansel word. (Jy kan ook ’n voorbereide gesonde ete vir tussen R30 en R40 saampiekel en in ’n mikrogolfoond druk – as een beskikbaar is.)
Kafeterias en baie restaurante sukkel ook soms om kos voor te berei wat werklik geskik vir diabete is. Die enigste voordeel as jy ’n lugredery laat weet jy is ’n diabeet, is dat jy jou kos kry voor die ander passasiers bedien word. Maar geskik vir diabete, het ek agtergekom, is dit nie juis nie.