1937: feministiese "aksies" - Die versamelings
Titel: Demonstrasie vir die stemreg van Franse vroue, 1937
Tegniek en ander aanduidings: Internasionale uitstalling van kuns en tegnieke, Parys 1937: demonstrasie vir die stemreg van Franse vroue
Prentverwysing: Afdruk en fotografie, EI-13
Demonstrasie vir die stemreg van Franse vroue, 1937
Publikasiedatum: Maart 2017
Die oorwinning van die Volksfront in die wetgewende verkiesing van April-Mei 1936 blaas 'n wind van vryheid en sosiale vooruitgang op die land. Vir die eerste keer stel Léon Blum drie vroue-onder-sekretarisse aan: Cécile Brunschvicg (president van die Franse Unie vir Vrouestem, UVSF) vir nasionale onderwys, Suzanne Lacore vir openbare gesondheid en Irène Joliot-Curie in wetenskaplike navorsing.
Maar terwyl die Kamer van Afgevaardigdes op 30 Julie 1936 weer eens uitgespreek het (en hierdie keer eenparig) ten gunste van die stemming vir vroue, het die regering die Senaat daarvan weerhou en nie gedwing om hierdie teks in sy agenda. Boonop bly die invloed van die drie staatsekretarisse meer as beperk in 'n regering wat hulle redelik vinnig verlaat: Joliot-Curie (om gesondheidsredes) na drie maande, Brunschvicg en Lacore le 21 Junie 1937.
Binne feministiese en suffragistiese verenigings is die debat dan hervat tussen die ondersteuners van 'n 'gematigde' aktivisme wat die steun soek van politieke partye (die UVF en die Franse Liga vir Vroueregte, LFDF) en diegene wat , soos Madeleine Pelletier of Louise Weiss (aan die hoof van haar vereniging Die nuwe vrou, wat in 1934 geskep is) die "passiwiteit" van eersgenoemde aan die kaak stel, en verkies om instellings uit te daag en meer "radikale" weë te volg wat geïnspireer is deur Anglo-Saksiese suffragette.
Gedurende die periode 1936-1937 is verskeie "aksies" op hierdie manier georganiseer wat bedoel was om die pers se aandag te trek en die openbare mening te merk.
'N Suffragistedemonstrasie op die Universele Uitstalling.
Van 25 Mei tot 25 November 1937 is die Internasionale Tentoonstelling van "Kunste en tegnieke toegepas op die moderne lewe" (of Exposition Universelle) in Parys, op die Champ-de-Mars en in die tuine van die Trocadéro, gehou. Dit is in hierdie konteks dat die toneel van Demonstrasie vir die stemreg van Franse vroue, 1937, wat die hou van 'n suffragistiese demonstrasie voorstel.
Naby 'n moderne, geglasuurde gebou (waarskynlik een van die paviljoene van die tentoonstelling) en met die Eiffeltoring (gemoderniseer vir hierdie geleentheid) in die agtergrond, sien ons Louise Weiss (sigbaar in die middel van die beeld, agter 'n mikro) omring deur twintig aktiviste. Drie daarvan hou bordjies waarop gedruk is Die nuwe vrou (sigbaar bo-aan die blad) wat in hoofletters sê dat 'die Franse vrou moet stem'.
Onder die aanwesiges is vroue van alle ouderdomme, van wie baie glimlag of na die lens kyk (voorgrond, regs; vrou regs Louise Weiss). Ons let ook op die teenwoordigheid van twee mans (links op die voorgrond, regs in die tweede ry), sowel as die taamlike moderne uitrusting (broek en gedrukte bokant) van 'n jong aktivis (net links van Louise Weiss).
Die groep wat vir die fotograaf van hierdie persopname poseer, word as 'n geheel gevang wat 'n liggaam sou vorm (om 'n algemene saak te verdedig), versprei in 'n boog aan weerskante van Louise Weiss, die sentrale figuur (letterlik en figuurlik) van hierdie doelgerigte georganiseerde byeenkoms.
"Gooi feminisme in die nuusarena"
Hierdie foto toon een van die "aksies" wat deur Louise Weiss en die lede van Die nuwe vrou, sowel as die bepalings daarvan. Dit is goedgerigte ontwrigtings in die openbare ruimte tydens verskillende geleenthede, wat bedoel is om die pers te lok (dit is die geval hier, aangesien hierdie cliché in die media opgeneem en wyd versprei sal word). In die woorde van Louise Weiss is dit inderdaad nodig om "feminisme in die arena van aktuele sake te gooi" deur oorspronklike ingrypings (dikwels ironies en uitdagend), sonder om te huiwer om die openbare orde te versteur of mans te versteur. in hul gewoontes om die traagheid van bewussyn en praktyke op te skud.
En die proses lyk goed gevestig, want die plakkate en die mikrofoon is voorberei. Dit is omdat die aktiviste nie by hul eerste poging is nie: hulle organiseer 'n vrylating van rooi ballonne wat met pamflette geweeg is in die stadion waar die finale van die Coupe de France-sokker gespeel word (Junie 1936 ); versprei vergeet-my-nie (blom wat simbolies beteken "Vergeet my nie") aan adjunkte (Junie 1936); bied senatore sokkies aan met die opskrif "Al gee u ons die reg om te stem, dan word u sokkies herstel" (Junie 1936); beset die baan van die Longchamp-renbaan tydens die Grand Prix, met plakkate waarop die opskrif "La Française must vote" (Junie 1936) staan; of aan mekaar gekoppel is om verkeer in Rue Royale in Parys in Julie 1936 te voorkom.
In al hierdie presedente, soos in die een wat deur hierdie foto voorgestel word, gee die effek van verrassing en gaping (tussen die instelling of die aard van die gebeurtenis enersyds en die suffragistiese boodskap aan die ander kant) meer resoneer met die boodskap en met die eise. Hier is die omgewing ideaal, op meer as een manier simbolies: dit is eerstens Parys (hoofstad, magsplek en metonimie van Frankryk), wat die middelpunt van internasionale aandag is (vir die Uitstalling); maar ook van 'n vergadering wat spesifiek toegewy is aan (argitektoniese) moderniteit waartoe die suffragiste beweer dat hulle die argaïsme van diegene wat teen die stem vir die vrou teenstaan, aan die kaak stel. Ons verstaan ​​dan dat die Franse vrou (lid van hierdie moderne land) moet stem.
BARD, Christine. Marianne's Daughters: History of Feminisms 1914-1940. Parys: Fayard, 1995.
BARD, Christine. Vroue in die Franse samelewing in die 20ste eeu, Parys, Armand Colin, 2001.
BOUGLE-MOALIC, Anne-Sarah. Le Vote des Françaises, honderd jaar debat, 1848-1944, Rennes, Presses Universitaires de Rennes, 2012.