Hongaarse opstand - Geskiedenis Podcasts - 2022
Saam met duisende ander is ek in die somer van 1949 deur die Hongaarse geheime polisie (AVO) gearresteer. Dit was die tyd toe Stalin en sy trawante duisende van hul volgelinge begin doodmaak het as deel van 'n belaglike propagandastryd teen Tito. Dit was ook die tyd toe hulle in Hongarye die sosiaal-demokratiese leierskap en die uitstaande nie-Muscovite kommuniste begin arresteer het.
Ek het toe geglo dat ons ons onskuld sou kon beweer. Maar ek het gou agtergekom dat ons lot erger was as dat ons skuldig was, want ons het niks om in die martelkamers weg te gee nie. Ek is drie meter by vier in 'n yskoue kelderkas gegooi. Daar was 'n houtplank vir 'n bed, en 'n helder naakte elektriese lig glo dag en nag in my gesig. Later was dit 'n groot verligting om na hierdie donker plek terug te keer.
Nou gaan ek uitvind wat die geheim is van die toetse, het ek gedink toe hulle my vir die eerste keer aangehoor het. Twee AVO -beamptes het my om die beurt van 09:00 tot 21:00 ondervra. Toe moes ek my lewensverhaal tik tot 04:00. Die res van die 24 uur moes ek op en af ​​loop in die hok, omdat ek nie mag slaap nie. Dit het drie weke aangehou. Die enigste slaap wat ek gekry het, was 'n paar minute toe die wag slap was. Die "verhore" het gou marteling geword. Die AVO -beamptes wou hê dat ons self misdade moet uitdink omdat hulle geweet het ons is onskuldig. Ek sal nie die marteling beskryf nie. Daar is soveel maniere om deurdringende pyn aan die menslike liggaam te veroorsaak. Daar was dae toe ons op 'n stormagtige oseaan van pyn geslinger is. Die pyniging alleen het ons nie laat "bely" nie. Slapeloosheid, honger, volslae agteruitgang, smerige beledigings van menswaardigheid, die wete dat ons heeltemal aan die AVO se genade oorgekom het - dit was nie genoeg nie. Toe het hulle vir ons gesê dat hulle ons vrouens en kinders sou arresteer en hulle voor ons sou pynig. Ons het vroue en kinders in die aangrensende kamers hoor skree. Was dit 'n opgeleide werk tot ons voordeel? Ek weet nog steeds nie.
Na die eerste martelingsperiode is ons 'n paar weke teruggestuur na ons eensame kelders om ''n rukkie weg te vrot'. Nou word ons geteister deur die intense koue, die gloeiende gloeilamp en die vier mure wat dreig om op ons in te stort. Ons moes 18 uur per dag wakker wees. Daar was geen boeke nie, geen sigarette nie, slegs duisende leë minute. Ons vrees was nou waansin. Ons koppe draai, ons het klanke en kleure verbeel. Sommige van ons het 'n nagmerrie gevoel om verdrink te word. Ons uitgeteerde liggame en koorsagtige brein het onheilspellende gesigte en hallusinasies veroorsaak. Is dit 'n wonder dat baie van ons geen gesonde oordeel en geen wilskrag gehad het om ons pynigers te weerstaan ​​nie? Hierdie marteling het 'n mate van bekentenis gemaak. Ander het waansinnig geword of is doodgekap. 'N Paar hou vas. Ek kon myself nie tot 'belydenis' bring nie - dat UNO en die World Federation of United Nations Associations 'n imperialistiese spioenasie- en sabotasie -organisasie was; dat die Hongaarse UNA, waarvan wyle Michael Karolyi president was en ek sekretaris-generaal, saamgesweer het om die 'volksdemokrasie' omver te werp.
Na 'n tydperk van 'verrotting' het 'n nuwe tydperk van pyniging begin. En so het dit vir 13 maande aangegaan.
Toe ek uiteindelik 'n belaglike verklaring onderteken wat my pynigers opgestel het, het ek gereeld drie of vier keer per dag in duie gestort en meer as dertig kilogram verloor. Ek moes erken dat John F. Ennals, sekretaris-generaal van WFUNA, my "spioenhoof" was en dat ek hom daagliks in Boedapest spioenasieverslae gegee het van 1947 tot die tyd van my arrestasie in 1949. Gedurende hierdie tydperk het Ennals slegs drie deurgebring dae in Boedapest. Hy was óf in die hoofkwartier van Genève, óf deur die vyf kontinente. Toe ek dit herhaaldelik aan die AVO uitwys, het hulle gesê: "Maak nie saak nie. Geen woord daarvan sal uitlek nie. U verhoor sal geheim gehou word."
Die Suez -krisis het eers verskyn toe die Amerikaners en die Britte in Julie 1956 geweier het om die Aswan Hoë Dam in Egipte te finansier. Die Egiptiese president, kolonel Nasser, het daarna die Suez -kanaal genasionaliseer.
Met die vooruitsig van gewapende ingryping op hande, het die Suez-noodkomitee op Sondag 4 November Trafalgarplein bespreek vir 'n teenoorlogse byeenkoms. Ek was telefonies in verbinding met Peggy Rushton, hoofsekretaris van die MCF, met die doel om hulp te mobiliseer. Op Donderdag 1 November, toe ek gebel het, het sy my meegedeel dat die Arbeidersparty in opdrag was om die bespreking namens die Nasionale Raad van Arbeid, ook die TUC en die koöperatiewe beweging, oor te neem. Ek was verheug dat sy reeds ingestem het en voortgegaan het met my planne om betogers byeen te bring. Boonop het ek met behulp van die Epping CLP -duplikaat 6000 pamflette wat ek en my Socialist Review -kollegas opgestel het, gekopieer en 'n beroep op werkers gedoen om teen die Suez -ingryping te staak.
Die byeenkoms op Trafalgar Square was 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van die Britse Arbeid. My 6 000 pamflette, wat 'n menigte dokters ons gehelp het om te versprei, het blitsvinnig verdwyn. Die hele middag het mense op die plein gestroom totdat dit onmoontlik was om te beweeg. Op die hoogtepunt van die verrigtinge het 'n groot gesang in die noordwestelike hoek van die plein opgegaan toe 'n massiewe kolom studente -betogers inkom en eindeloos aangaan ...
Op Trafalgar Square Mike Kidron, 'n kêrel Sosialistiese hersiening ondersteuner, het vir my gesê (aangesien hy baie later die huis verlaat het) dat die Russe blykbaar die opstand in Hongarye, wat in die laaste deel van Oktober plaasgevind het, sou verpletter. Die Britse Kommunistiese Party was reeds in 'n diep krisis. Sedert Nikita Krushchev, die nuwe Sowjet -leier, Sowjet -veranderinge wat onder Stalin aangebring is teen Tito in Joego -Slawië, wat die CPGB -leiers ondersteun het, verwerp het, was daar wydverspreide onrus. Sedertdien was Krushchev se geheime toespraak op die 20ste kongres van die CPSU op 25 Februarie, wat die Observer op 10 Junie volledig gepubliseer het. Die Hongaarse premier, Matyas Rakosi, het erken dat die verhoor van Laszlo Rajk, 'n Hongaarse kommunistiese leier wat tereggestel is, opgehou is. In Pole het Gomulka die mag oorgeneem in weerwil van die Sowjet -wense ná onluste in Poznan in Junie. Die Hongaarse opstand was die laaste strooi, veral toe die saak van Edith Bone, 'n Britse kommunis wat gemartel en mishandel is in 'n Hongaarse gevangenis, die nuus bereik het. 'N Groot aantal lede van die Kommunistiese Party was in opstand oor die onwrikbare steun wat hul leiers aan die Sowjet -beleid onder Stalin gegee het.
Peter Fryer, die Daaglikse werker korrespondent in Hongarye, verslae gestuur wat die koerant geweier het om te publiseer. Dit vind 'n ander joernalis, Charlie Coutts, wat bereid was om die Sowjet -optrede te verdedig. Peter Fryer bedank uit die Kommunistiese Party, skryf 'n boek Die Hongaarse tragedie in rekordtyd en het by Gerry Healy en sy groep aangesluit.
Edward Thompson en John Saville het gepubliseer Die Redeerder, 'n gedupliseerde tydskrif, wat hulle geweier het om te sluit. 'N Derde van die Daily Worker se joernaliste is weg. Belangrike vakbondlede soos John Homer, hoofsekretaris van die Fire Brigades Union, Jack Grahl, Leo Keely, Laurence Daly ('n vooraanstaande Skotse mynwerker), Les Cannon van die ETU en vele ander het die party verlaat. Die historici Edward Thompson en John Saville het opgehou. Christopher Hill, 'n ander historikus, wat saam met Peter Cadogan en ander 'n minderheidsverslag oor die demokrasie van die binneste party gelewer het, vertrek daarna. Benewens hierdie en ander bekende figure, was duisende ander lede in opstand.
Kyk na die hel wat Rákosi uit Hongarye gemaak het, en jy sal 'n aanklag sien, nie van marxisme nie, nie van kommunisme nie, maar van stalinisme. Skynheiligheid sonder beperking; Middeleeuse wreedheid; dogmas en slagspreuke sonder lewe of betekenis; nasionale trots woedend; armoede vir almal behalwe 'n klein handjievol leiers wat in weelde geleef het, met herehuise op Rózsadomb, die aangename Hill of Roses in Boedapest (met die bynaam 'Hill of Cadres'), spesiale skole vir hul kinders, spesiale winkels wat goed gevul is vir hul vroue - selfs spesiale badstrande by die Balatonmeer, afgesluit van die gewone mense met doringdraad. En om die mag en voorregte van hierdie kommunistiese aristokrasie te beskerm, het die A.V.H. - en agter hulle die uiteindelike sanksie, die tenks van die Sowjet -leër. Teen hierdie walglike karikatuur van Sosialisme wou, kon ons Britse Staliniste nie protesteer nie; hulle spaar ook nie nou 'n woord van vertroosting of solidariteit of jammerte vir die dapper mense wat uiteindelik opgestaan ​​het om die skande uit te wis nie, wat hul hunkerende hande uitgestrek het na vryheid en wat so 'n duur prys betaal het.
Hongarye was gestalinisme vleesgeword. Hier in 'n klein, gekwelde land was die prentjie, volledig in elke detail: die afstand doen van humanisme, die gehegtheid van die belangrikste belang om nie te lewe nie, asem te haal, te ly, om mense te hoop nie, maar aan masjiene, teikens, statistieke, trekkers, staalmeulens, beplan vervullingsyfers ... en natuurlik tenks. Ons is stom van stalinisme en het self die fyn sosialistiese beginsel van internasionale solidariteit grotes verwring deur enige kritiek op huidige ongeregtighede of onmenslikhede in 'n kommunistiese land te laat taboe. Stalinisme het ons lamgelê deur ons morele passie te kastreer en ons te verblind vir die onreg wat mense aangedoen het as die verkeerde dinge in die naam van die kommunisme gedoen is. Ons kommuniste was verontwaardig oor die onreg wat imperialisme begaan het: die onregte is baie en skandelik; maar ons eensydige verontwaardiging was op een of ander manier nie waar nie. Dit het 'n suur smaak in die mond van die Britse werker gelaat, wat vinnig huigelary opspoor en veroordeel.
My kamerade het die afgelope twee jaar gereeld genoem dat ek nie die fabrieke so gereeld besoek as in die verlede nie. Hulle het reg, die enigste ding wat hulle nie geweet het nie, is dat dit te wyte was aan die agteruitgang van my gesondheid. My gesondheidstoestand het begin vertel oor die kwaliteit en hoeveelheid werk wat ek kon verrig, 'n feit wat die party in so 'n belangrike pos skade kan berokken. Soveel oor die toestand van my gesondheid.
A oor die foute wat ek begaan het op die gebied van die "kultus van persoonlikheid" en die skending van die sosialistiese wettigheid, het ek dit tydens die vergaderings van die Sentrale Komitee in Junie 1953 erken, en ek het sedertdien herhaaldelik erken. Ek het ook selfkritiek in die openbaar uitgeoefen.
Na die 20ste kongres van die CPSU en toespraak van kameraad Chroesjtsjof het dit vir my duidelik geword dat die gewig en effek van hierdie foute groter was as wat ek gedink het en dat die skade wat ons aan ons party aangerig het, baie erger was as wat ek voorheen gehad het geglo.
Hierdie foute het ons party se werk moeiliker gemaak, dit het die aantrekkingskrag van die party en die volksdemokrasie verminder, dit het die ontwikkeling van die leninistiese norme van partylewe, kollektiewe leierskap, konstruktiewe kritiek en selfkritiek belemmer, van demokratisme in die party- en staatslewe, en van die inisiatief en skeppende krag van die wye massa werkersklas.
Uiteindelik het hierdie foute die vyand 'n uiters groot geleentheid vir aanval gebied. Die foute wat ek in die belangrikste pos van partytjie -werk begaan het, het ons sosialistiese ontwikkeling as geheel ernstige skade berokken.
Dit was aan my om die voortou te neem in die herstel van hierdie foute. As rehabilitasie soms traag en met onderbrekings verloop het, as daar verlede jaar 'n sekere terugval opgemerk is in die likwidasie van die persoonlikheidskultus, as kritiek
en selfkritiek, tesame met kollektiewe leierskap, het in 'n stadige tempo ontwikkel, as sektariese en dogmatiese standpunte nie resoluut bestry is nie - dan is dit ongetwyfeld 'n ernstige aanspreeklikheid wat my swaar kry omdat ek die pos van die Eerste Sekretaris van die Partytjie.
Die rewolusie wat op 23 Oktober op Joseph-Bem-Square uitgebreek het, het as 'n vreedsame manifestasie begin. Die eise van die studente, opgesom in sestien punte en versprei in die strate van Boedapest in pamflette, was die van ongeduldige revolusionêre jeug.
Sekere waarnemers dring aan op die wesenlik nasionalistiese kenmerke van die manifestasies. Die teenwoordigheid van die Sowjetleër op Hongaarse grondgebied, die sigbare uiterlike tekens van buitelandse besetting (daar was geen praktiese verskil tussen Sowjet- en Hongaarse uniforms nie), het die vlam van die Hongaarse nasionalisme wat nog nooit geblus is nie, weer laat opvlam. Maar dit was nie net 'n kwessie van nasionalisme nie; die studente van Boedapest wou ook ware sosialisme hê.
Dit was gratis onafhanklike sosialisme dat jong Hongare die stryd begin teen die enigste gewapende fasciste wat in die nag van 23 Oktober hul regering nog wou red: die rooi fasciste van die politieke polisie, aangestel om die laaste spore van die Stalinistiese regering te beskerm .
Talle ooggetuies het bevestig dat die opstandelinge aan die begin van die rewolusie geen wapens gehad het nie. Dit was eers nadat Gero se dreigende en rampspoedige toespraak by sy terugkeer uit Belgrado dat die staatspolisie (wat nie met die "AVO" of politieke polisie verwar moet word nie) by die studente aangesluit het en wapens aan hulle voor die Hongaarse radio -omroephuis uitgedeel het in Sandor-Brodystraat. Die volgende oggend het die hele garnisoenbeamptes in Budapest, onderoffisiere en soldate by die studente aangesluit en vir hulle bewapingsdepots oopgemaak.
Die amptenare wat verantwoordelik was, was byna almal kommuniste en nie 'fascistiese agente of Horthistiese offisiere' nie. Die opstand van die weermag was 'n gevolg van die wending wat gedurende die nag op die oewer van die Donau plaasgevind het in die neogotiese gebou wat uitkyk oor Pariiament.
Op die tweede verdieping het 'n buitengewone vergadering van die Sentrale Komitee van die Arbeidersparty, onder leiding van Gero, om 22:50 plaasgevind. Danksy 'n persoonlike verslag deur een van die deelnemers is dit moontlik om 'n gedetailleerde weergawe van hierdie historiese vergadering te gee. Met die beoordeling van die situasie, begin Gero deur sy kollegas te probeer oortuig van die noodsaaklikheid van 'n Sowjet -ingryping, aangesien die 'volksmagte' oorweldig word en die regering in gevaar is. Janos Kadar en dan Gyula Kallai (nog 'n Titoïs wat pas uit die tronk vrygelaat is) het geantwoord dat Gero onmiddellik bedank. Istvan Hidas (vise -president) en Laszlo Piros (minister van binnelandse sake) het hierdie voorstel gewelddadig gekant. Piros het na Imre Nagy en sy vriende verwys as "medepligtiges van die fasciste wat op die oomblik deur die hoofstad vee."
Ek was vandag die getuie van een van die groot gebeurtenisse in die geskiedenis wat ek gesien het hoe die mense van Boedapest die vuur aansteek wat in Poznan en Warskou aangesteek is en in 'n opstandige opstand teen hul Sowjet -heersers op straat uitkom. Ek het saam met hulle opgeruk en amper saam met hulle gehuil terwyl die Sowjet -embleme in die Hongaarse vlae deur die woedende en verhewe skare uitgeruk is. En die groot punt van die opstand is dat dit lyk asof dit suksesvol is.
Terwyl ek hierdie boodskap bel, hoor ek die gedreun van bedrieglike menigtes wat bestaan ​​uit studente-meisies en seuns, van Hongaarse soldate wat nog steeds hul uniforms van Russies dra, en in die algemeen fabriekswerkers wat deur Boedapest marsjeer en trotseer teen Rusland. "Stuur die Rooi Leër huis toe," brul hulle. 'Ons wil vrye en geheime verkiesings hê.' En dan kom die onheilspellende kreet wat 'n mens altyd by hierdie geleenthede hoor hoor: "Death to Rakosi." Dood aan die voormalige Sowjet -marionetdiktator - nou 'n geneesmiddel op die Russiese Swartsee -riviera - wat die skare blameer vir al die kwale wat hul land in elf jaar van die Sowjet -marionetregering getref het.
Pamflette wat die onmiddellike onttrekking van die Rooi Leër en die afdanking van die huidige regering eis, word tussen die straatmense uit die trams gestort. Die pamflette is in die geheim gedruk deur studente wat "daarin geslaag het om toegang te verkry", soos hulle dit stel, na 'n drukkery toe koerante geweier het om hul politieke program te publiseer. Op huismure regoor die stad is primitief gestempelde lakens geplak wat die sestien eise van die rebelle bevat.
Maar die fantastiese en, na my mening, werklik super-vernuftige kenmerk van hierdie nasionale opstand teen die hamer en sekel, is dat dit onder die beskermende rooi mantel van voorgegee kommunistiese ortodoksie voortgaan. Reuse portrette van Lenin word aan die hoof van die optoggangers gedra. Die gesuiwerde oud-premier Imre Nagy, wat eers die afgelope paar weke weer by die Hongaarse Kommunistiese Party toegelaat is, is die gekose kampioen van die rebelle en die leier wat hulle eis, moet die leiding neem oor 'n nuwe vrye en onafhanklike Hongarye. Die sosialisme van hierdie voormalige premier en-dit is my weddenskap-premier-wat binnekort weer sal wees, is ongetwyfeld eg genoeg. Maar na my mening was die jongmense in die skare in die oorgrote meerderheid so anti-kommunisties as anti-Sowjet-dit wil sê, as u met my saamstem dat die oproep tot die verwydering van die Rooi Leër anti-Sowjet is.
Laat die aand van 23 Oktober het ondergrondse reaksionêre organisasies probeer om 'n kontrarevolusionêre opstand teen die volksregime in Boedapest te begin.
Hierdie vyandelike avontuur was duidelik al 'n geruime tyd in voorbereiding. Die kragte van buitelandse reaksie het stelselmatig anti-demokratiese elemente aangewakker vir optrede teen die wettige gesag.
Vyandelemente het gebruik gemaak van die studentedemonstrasie wat op 23 Oktober plaasgevind het om groepe wat hulle voorheen voorberei het in die strate te bring om die kern van die opstand te vorm. Hulle het roerders in aksie gestuur wat verwarring veroorsaak het en massa -wanorde probeer uitlok.
'N Aantal regeringsgeboue en openbare ondernemings is aangeval. Die fascistiese boewe wat hulself laat gaan het, begin winkels plunder, vensters in huise en instellings breek en probeer om die toerusting van industriële ondernemings te vernietig. Groepe rebelle wat daarin geslaag het om wapens in die hande te kry, het op verskeie plekke bloedvergieting veroorsaak.
Die magte van die revolusionêre orde het begin om die rebelle af te weer. Op bevel van die heraangestelde premier Imre Nagy is krygswet in die stad verklaar.
Die Hongaarse regering het die USSR -regering om hulp gevra. In ooreenstemming met hierdie versoek het Sowjet -militêre eenhede, wat in die voorwaardes van die Warskou -verdrag in Hongarye is, troepe van die Hongaarse Republiek gehelp om die orde in Boedapest te herstel. In baie nywerheidsondernemings het werkers gewapende weerstand gebied teen die bandiete wat toerusting wou beskadig en vernietig en gewapende wagte wou monteer.
Werkers, kamerade! Die demonstrasie van universiteitsjeug, wat begin het met die formulering van oor die algemeen aanvaarbare eise, het vinnig ontaard in 'n demonstrasie teen ons demokratiese bestel; en onder die dekking van hierdie demonstrasie het 'n gewapende aanval uitgebreek. Slegs met brandende woede kan ons praat van hierdie aanval deur kontrarevolusionêre reaksionêre elemente teen die hoofstad van ons land, teen die demokratiese orde van ons mense en die mag van die werkersklas.Teenoor die rebelle wat met die arms in hul hande opgestaan ​​het teen die regsorde van ons Volksrepubliek, het die Sentrale Komitee van ons Party en ons Regering die enigste korrekte gesindheid aangeneem: slegs oorgawe of volledige nederlaag kan wag op diegene wat hardnekkig met hul moord voortgaan, en terselfdertyd heeltemal hopeloos, veg teen die orde van ons werkende mense.
Terselfdertyd is ons bewus daarvan dat die provokateurs, wat in die stryd aangaan, baie mense gebruik het wat in die ure van chaos verdwaal het, en veral baie jongmense wat ons nie as die bewuste vyande van ons regime kan beskou nie. Noudat ons die stadium bereik het van die likwidasie van die vyandige aanval, en om verdere bloedvergieting te vermy, het ons gevolglik die misleide individue wat bereid is om op aanvraag oor te gee, die geleentheid gebied om hul lewens te red en te bied toekoms, en om terug te keer na die kamp van eerlike mense.
Geagte kamerade, geliefde vriende, werkende mense van Hongarye! Natuurlik wil ons 'n sosialistiese demokrasie hê en nie 'n burgerlike demokrasie nie. In ooreenstemming met ons party en ons oortuigings, waak ons ​​werkersklas en mense jaloers op die prestasies van die demokrasie van ons mense, en hulle sal niemand toelaat om daaraan te raak nie. Ons sal hierdie prestasies onder alle omstandighede verdedig, uit watter kwartaal dit ook al bedreig kan word. Vandag is die hoofdoel van die vyande van ons mense om die mag van die werkersklas af te skud, die bondgenootskap tussen boere en werkers los te maak, die leierskap van die werkersklas in ons land te ondermyn en hul geloof in sy party, in die Hongaarse Werkersparty. Hulle poog om die noue vriendskaplike verhoudings tussen ons land, die Hongaarse Volksrepubliek en ander lande wat sosialisme bou, veral tussen ons land en die sosialistiese Sowjetunie, los te maak. Hulle probeer die bande tussen ons party en die glorieryke Kommunistiese Party van die Sowjetunie, die party van Lenin, die party van die 20ste kongres, losmaak.
Hulle belaster die Sowjetunie. Hulle beweer dat ons op 'n ongelyke voet met die Sowjetunie handel, dat ons betrekkinge met die Sowjetunie nie op gelykheid berus nie, en beweer dat ons onafhanklikheid verdedig moet word, nie teen die imperialiste nie, maar teen die Sowjetunie. Dit alles is 'n leuen sonder belagging - vyandige laster wat nie 'n greintjie waarheid bevat nie. Die waarheid is dat die Sowjetunie ons mense nie net bevry het van die juk van Horthy -fascisme en Duitse imperialisme nie, maar dat sy selfs aan die einde van die oorlog, toe ons land neergelê het, by ons staan ​​en 'n ooreenkoms met ons sluit grondslag van volle gelykheid; sedertdien het sy hierdie beleid gevolg.
Die 5 000 studente wat voor die Petofi -monument in Boedapest vergader het, is kort ná skemer by duisende werkers en ander aangesluit. Die groot menigte het toe opgeruk na die Stalin -monument. Toue was om die nek van die standbeeld gewikkel, en die skare het tot vreugde probeer om die standbeeld omver te werp. Maar dit sou nie wankel nie. Hulle het uiteindelik daarin geslaag om Stalin se knieë te smelt deur middel van sweisbranders.
Mense van Boedapest, ek kondig aan dat almal wat ophou veg voor 14.00 vandag en hul wapens neerlê om verdere bloedvergieting te vermy, vrygestel sal word van krygswet. Terselfdertyd verklaar ek dat ons so gou as moontlik en met alle beskikbare middele, op grond van die regeringsprogram van Junie 1953 wat ek destyds in die parlement uiteengesit het, besef dat ons stelselmatige demokratisering van ons land in elke sfeer van Party, Staat, politieke en ekonomiese lewe. Gee ag op ons appèl. Hou op om te veg, en verseker die herstel van kalmte en orde in die belang van die toekoms van ons mense en ons nasie. Keer terug na vreedsame en kreatiewe werk!
Hongare, kamerade, my vriende! Ek praat met jou in 'n oomblik vol verantwoordelikheid. Soos u weet, het ek op grond van die vertroue van die Sentrale Komitee van die Hongaarse Arbeidersparty en die Presidensiële Raad die leiding van die regering oorgeneem as voorsitter van die Ministerraad. Elke moontlikheid bestaan ​​dat die regering my politieke program kan verwesenlik deur op die Hongaarse volk te vertrou onder leiding van die kommuniste. Die essensie van hierdie program is, soos u weet, die verreikende demokratisering van die Hongaarse openbare lewe, die verwesenliking van 'n Hongaarse pad na sosialisme in ooreenstemming met ons eie nasionale eienskappe en die verwesenliking van ons verhewe nasionale doel: die radikale verbetering van die lewensomstandighede van die werkers.
Om hierdie werk - saam met u - te begin, is die eerste noodsaaklikheid om orde, dissipline en kalmte te vestig. Die vyandige elemente wat aangesluit het by die vreedsame demonstrasie van die Hongaarse jeug, het baie goedbedoelde werkers mislei en hulle gekant teen die volksdemokrasie, teen die mag van die mense. Die belangrikste taak wat almal nou in die gesig staar, is die dringende konsolidasie van ons posisie. Daarna sal ons elke vraag kan bespreek, aangesien die regering en die meerderheid van die Hongaarse mense dieselfde wil hê. Met verwysing na ons groot gemeenskaplike verantwoordelikheid vir ons nasionale bestaan, doen ek 'n beroep op u, op elke man, vrou, jeug, werker, boer en intellektueel om vas te staan ​​en kalm te bly; weerstaan ​​provokasie, help om orde te herstel en help ons magte om orde te handhaaf. Saam moet ons bloedvergieting voorkom, en ons mag nie toelaat dat hierdie heilige nasionale program deur bloed besoedel word nie.
Die troepe in Boedapest, soos later in die provinsies, het twee menings gehad: daar was diegene wat neutraal was en daar was diegene wat bereid was om by die mense aan te sluit en saam met hulle te veg. Die neutrale mense (waarskynlik die minderheid) was bereid om hul arms aan die werkers en studente te oorhandig sodat hulle die stryd teen die A.V.H. saam met hulle. Die ander het hul arms saamgeneem toe hulle by die rewolusie aangesluit het. Verder is baie sportgewere deur die werkers uit die fabriekswapens van die Hongaarse vrywillige verdedigingsorganisasie geneem. Die 'raaisel' van hoe die mense gewapen was, is glad nie 'n raaisel nie. Niemand kon nog 'n enkele wapen vervaardig wat in die Weste vervaardig is nie.
Die Hongaarse Staliniste, wat twee rampspoedige foute begaan het, het nou 'n derde gemaak - of liewer, dit is liefdadig om te sê, as die Sowjetunie dit op hulle druk. Dit was die besluit om 'n nie-bestaande klousule van die Warskou-verdrag in te roep en Sowjet-troepe in te roep. Hierdie eerste Sowjet-ingryping het die volksbeweging presies die stukrag gegee wat nodig was om dit verenig, gewelddadig en landswyd te maak. Dit blyk waarskynlik dat die Sowjet -troepe reeds drie of vier uur voor die appèl in aksie was, in die naam van Imre Nagy as sy eerste daad om premier te word. Dit is betwisbaar, maar wat nie betwisbaar is nie, is dat die appèl in werklikheid deur Gero en Hegedus gemaak is; die bewyse hiervan is later gevind en openbaar gemaak. Nagy word presies vier-en-twintig uur te laat premier, en diegene wat modder na hom gooi omdat hy toegewings aan die regterkant gemaak het in die tien dae wat hy beklee het, moet die ontsettende gemors wat die Staliniste in sy hande gelê het, in ag neem, in wanhoop , hulle het amptelik die verhoog verlaat.
Met Nagy in die amp, sou dit nog steeds moontlik gewees het om die uiteindelike tragedie af te weer as die mense se twee eise onmiddellik nagekom is - as die Sowjet -troepe onmiddellik teruggetrek het en die veiligheidspolisie ontbind is. Maar Nagy was gedurende die eerste dae van sy premierskap nie 'n gratis agent nie. Dit was in Boedapest bekend dat sy eerste uitsending gemaak is - metafories, indien nie letterlik nie - met 'n tommiegeweer in sy rug.
Vanaand is Boedapest 'n treurstad. Swart vlae hang uit elke venster. Vir die afgelope vier dae is duisende van sy burgers wat veg om die juk van Rusland af te gooi, dood of gewond. Boedapest is 'n stad wat stadig sterf. Sy strate en eens pragtige pleine is 'n deurmekaar stuk glas, uitgebrande motors en tenks en puin. Kos is skaars, petrol raak op.
Maar steeds woed die stryd voort. Vanoggend vyf uur lank totdat 'n mistige dagbreek oor Boedapest breek, was ek in een van die gevegte. Dit was tussen Sowjet -troepe en opstandelinge wat probeer om 'n deurgang oor die Donau te dwing.
Twee van die rebelle in wie se geledere ek letterlik gedwaal het, is in die geveg dood, een van hulle in my arms. Verskeie is gewond. Vanaand, terwyl ek hierdie versending skryf, skud die stad swaar, wat nog van die res van die wêreld afgesluit is.
Om hier te kom, het ek deur eindelose Russiese kontrolepunte gery en deur gevegte wat duisende burgerlikes nou doodgemaak het. Waar die trams voorheen geloop het, het die opstandelinge die relings geskeur om as tenkwapens te gebruik. Minstens 70 tenks is tot dusver verpletter, baie met Molotov -skemerkelkies. Hulle uitgebrande geraamtes lyk oral, versprei aan weerskante van die Donau. Selfs bome is uitgegrawe as tenkversperrings. Uitgebrande motors word deur die rebelle op elke straathoek gebruik, maar steeds dreun die Sowjet-tenks deur die stad. Daar is ten minste 50 nog in aksie, saam met gepantserde motors en troepedraers. Hulle skiet op enigiets, amper by sig.
Op die oomblik kan ek, soos donder in die verte, die geluid van hul 85 mm hoor. gewere. Hulle sukkel om 'n doelwit wat ongeveer 'n kwartmyl daarvandaan klink. Die Kettingbrug waarskynlik. Die opstandelinge het baie ammunisie wat in 'n sentrale stortingsterrein gestoor is, maar dit is alles vir outomatiese wapens en die maak van Molotov -cocktails.
Om deur die stad te reis is 'n nagmerrie, want niemand weet wie 'n vriend of vyand is nie, en almal skiet op almal. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die opstand baie bloediger was as wat die amptelike radioverslae voorgestel het nie. Die ongevalle tel duisende. Die Russies maak net moord op elke straathoek oop .... Ek is my lewe verskuldig aan 'n opstandige meisie wat 'n bietjie Engels gepraat het, en my gehelp het om veilig te wees nadat die Russe op my motor losgebrand het.
Dit het my drie uur geneem om van die grens na die buitewyke van Buda, die heuwelagtige deel van Boedapest, te ry. Ek is twee keer onderweg deur Sowjet -troepe voorgekeer. Maar elke keer het ek hulle oorreed om my deur te laat. Ek het gemaak vir die Kettingbrug wat oor die Donau strek. Voor die brug het 'n versperring van uitgebrande tramkarre, 'n bus, ou motors en ontwortelde tremlyne gestaan. Dit was ten minste die 50ste versperring in sy soort wat ek gesien het sedert ek die stad binnegekom het. Terwyl ek daarnatoe ry, ligte vol en die kettingbrug aan my linkerkant, swaar Bring, begin uit die middel van die brug. Masjiengeweerkoeëls fluit verby die motor. Toe 'n paar swaarder goed begin val, skakel ek die ligte af, spring uit en kruip na die kant toe.
Dit was mistig. Tien minute lank het die afvuur op 'n slegte manier voortgegaan. Toe hoor ek 'n fluisterstem - 'n vrou. Sy het eers in Duits gepraat, rondgekruip na waar ek gehurk het, en toe in stilhoudende Engels gesê ek moet weer in my motor klim. Sy loop self, gehurk by die motor, en lei my in 'n systraat. Toe ry ons saam terug na die padblokkade.
Ek het nege seuns daar gevind, hul gemiddelde ouderdom ongeveer 18. Drie het Hongaarse uniform gedra, maar met die gehate Rooi Ster afgeskeur. Ander dra rooi, groen en wit armbande, die nasionale kleure van Hongarye. Almal het ondermasjiengewere gehad. Hulle sakke was vol ammunisie. Die meisie, wie se naam ek ontdek het, was Paula, het ook 'n geweer gehad.
Halfpad oor die brug kon ek die dowwe buitelyne van twee Sowjet-tenks sien. Vir 'n uur skiet hulle op ons af. Maar nooit 'n direkte treffer nie - 'n dop het reguit deur die bus geslaan. Een van die seuns is op slag dood. Ek het probeer om 'n tweede seuntjie wat seergekry het, te help, maar hy is vyf minute later dood. Die beskuldiging het aangegaan. Ons het onder die deksel gehurk en slegs splinters tref ons. Die rebelle het heeltyd die vuurwapen aangehou. Paula is in die arm gewond, maar nie ernstig nie. Ek het haar gehelp om dit aan te trek met een van my sakdoeke.
'Nou sien u waarteen ons veg', het Paula gesê. Sy het broeke, helderblou skoene en 'n groen jas aangehad.
'Ons sal nooit ingee nie - nooit', het sy gesê.
"Nooit totdat die Russe uit Hongarye is en die AVH (sy het dit Avo uitgespreek) ontbind is".
Dit het Woensdag gelyk asof die ingryping van Sowjet -troepe, wat die oggend om 16:30 ingeroep is, die opstand onderdruk het. Die Sowjet -magte het tagtig tenks, artillerie, gepantserde motors en ander toerusting van 'n verskeidenheid gehad wat normaalweg slegs deur 'n volledige Sowjet -gemeganiseerde afdeling bestaan. Die opstandige Hongaarse studente en werkers het nooit meer as handwapens gehad wat deur simpatieke soldate van die Hongaarse leër voorsien is nie.
Wat die opstand laat herleef het, was 'n slagting. Aangesien slegs 'n paar minute vroeër Sowjet -tenkspanne met opstandelinge gebroedereer het, is dit moontlik dat die slagting 'n tragiese fout was. Die mees geloofwaardige weergawe is dat die politieke polisiemanne op die betogers losgebrand het en die Sowjet -tenkspanne paniekerig gemaak het in die oortuiging dat hulle aangeval word.
Maar in elk geval toe die vuur bedaar het, was die Parlementsplein besaai met dooie en sterwende mans en vroue. Die totale aantal ongevalle word op 170 geraam. Hierdie korrespondent kan getuig dat hy 'n dosyn lyke gesien het.
Die afvuur het die Hongaarse bevolking nie afgeskrik nie. 'N Paar minute later en slegs 'n paar blokke van die bloedbad af, het die oorlewende betogers weer bymekaargekom op die Szabadsag -plein (die woord beteken vryheid). Toe vragmotors vol Hongaarse soldate opry en die betogers waarsku dat hulle gewapen is, het die leier van die betogers 'n Hongaarse vlag geswaai en geantwoord: 'Ons is net hiermee gewapen, maar dit is genoeg'.
Op 'n balkon hierbo verskyn 'n bejaarde Hongaar wat in pyjamas en 'n kamerjas geklee is en 'n groot vlag omhels. Hy het dit na die betogers neergegooi.
'N Ander man het op 'n leer geklim om die Sowjet -embleem van die "Liberty" -monument in die "Liberty" -plein af te breek. Dit is in 1945 deur die Russe met dwang -Hongaarse arbeid opgerig.
'N Skare het bymekaargekom voor die Amerikaanse legasie op die plein en geskree: "Die werkers word vermoor, ons wil hulp hê." Uiteindelik het Spencer Bames, Charge d'Affaires, vir hulle gesê dat hul saak 'n besluit van sy regering en die Verenigde Nasies was, nie van die plaaslike personeel nie. Die Britse minister het 'n deputasie ontvang en dieselfde boodskap aan hom gegee.
Onder diegene wat hierdie demonstrasie gekyk het, was 'n verdwaalde figuur in 'n leerjas. Skielik identifiseer iemand hom reg of verkeerd as 'n lid van die gehate AVO, die Hongaarse politieke polisie. Soos tiere het die skare op hom gedraai, hom begin slaan en in 'n binnehof ingedring. 'N Paar minute later kom hulle tevrede oor hul hande. Die figuur met leer is nie meer gesien nie.
Gedurende al hierdie aktiwiteite en terwyl die Sowjet tenks aanhou om deur die strate te jaag, het die skare nooit opgehou skreeu: "Down with Gerol" Minder as 'n uur later het die radio aangekondig dat Gero deur Janos Kadar vervang is, voormalige minister van binnelandse sake en tweede sekretaris van die party.
Die Daaglikse werker, Kommunistiese koerant in New York, noem die gebruik van Sowjet -troepe in Hongarye vandag 'betreurenswaardig' en vra dat die gevegte in die land beëindig moet word ... die hande van die kontrarevolusionêres ". Nadat die redaksie beweer het dat die Sowjet -troepe in Hongarye op versoek van die Hongaarse regering gebruik is, het die redaksie sy enigste nota van protes bygevoeg - "wat volgens ons die gebruik van Sowjet -troepe in Hongarye egter nie minder treffend maak nie . "
Die regering het die minister van onderwys onmiddellik opdrag gegee om alle geskiedenisboeke uit die sirkulasie te onttrek. In ander handboeke moet alle gedeeltes wat geïmpregneer is met die gees van die persoonlikheidskultus deur onderwysers reggestel word tydens die onderrig.
Hongaarse werkers, soldate, kleinboere en intellektuele. Die steeds groter wordende omvang van die revolusionêre beweging in ons land, die geweldige krag van die demokratiese beweging het ons land tot 'n kruispad gebring. Die Nasionale Regering, in volle ooreenkoms met die Presidium van die Hongaarse Arbeidersparty, het besluit om 'n noodsaaklike stap te neem vir die toekoms van die hele nasie, en ek wil die Hongaarse werkers daarvan in kennis stel.
In die belang van verdere demokratisering van die land se lewe, skaf die kabinet die eenpartystelsel af en plaas die land se regering op die grondslag van demokratiese samewerking tussen koalisiepartye soos dit in 1945 bestaan ​​het. In ooreenstemming met hierdie besluit het 'n nuwe nasionale regering - met 'n klein binnekas - is tans gevestig, met slegs beperkte bevoegdhede.
Die lede van die nuwe kabinet is Imre Nagy, Zoltan Tildy, Bela Kovacs, Ferenc Erdei, Janos Kadar, Geza Losonczy en 'n persoon wat die Sosiaal -Demokratiese Party later sal aanstel.
Die regering gaan sy voorstel aan die Presidensiële Raad van die Volksrepubliek voorlê om Janos Kadar en Geza Losonczy as minister te benoem.
Hierdie voorlopige regering het 'n beroep op die Sowjet -algemene kommando gedoen om onmiddellik te begin met die onttrekking van Sowjet -troepe uit die gebied van Boedapest. Terselfdertyd wil ons die mense van Hongarye in kennis stel dat ons die regering van die Sowjetunie gaan versoek om Sowjet -troepe heeltemal uit die hele gebied van die Hongaarse Republiek te onttrek.
Namens die nasionale regering wil ek verklaar dat dit alle outonome, demokratiese, plaaslike owerhede erken wat deur die revolusie gevorm is; ons sal op hulle staatmaak en ons vra hul volle ondersteuning.
Hongaarse broers, patriotiese burgers van Hongarye! Beskerm die prestasies van die rewolusie! Ons moet eers weer die orde herstel! Ons moet vreedsame toestande herstel! Geen bloed mag deur broedermoord in ons land gestort word nie! Voorkom alle verdere versteurings! Verseker die veiligheid van lewe en eiendom met alle mag!
Hongaarse broers, werkers en kleinboere: Saamstaan ​​agter die regering in hierdie noodlottige uur! Lank lewe die vrye, demokratiese en onafhanklike Hongarye.
My medewerkers, werkende broeders, liewe kamerade! Deur die diepe verantwoordelikheidsgevoel om ons volk en werkende massas verder bloedvergieting te spaar, verklaar ek dat elke lid van die Presidium van die Hongaarse Arbeidersparty saamstem met vandag se besluite deur die Ministerraad. Wat myself betref, kan ek byvoeg dat ek volkome saamstem met diegene wat voor my gepraat het, Imre Nagy, Zoltan Tildy en Ferenc Erdei. Hulle is my kennisse en vriende, my gewaardeerde en gerespekteerde landgenote.
Ek spreek my tot die Kommuniste, tot die Kommuniste wat deur die progressiewe idees van die mensdom en sosialisme aangespoor is om by die Party aan te sluit, en nie deur selfsugtige persoonlike belange nie - laat ons ons suiwer en regverdige idees op suiwer en regverdige wyse voorstel.
My kamerade, my medewerkers! Slegte leierskap het ons party die skaduwee van groot en ernstige laste op ons party gewerp. Ons moet heeltemal van hierdie laste ontslae raak, van alle beskuldigings teen die party. Dit moet met 'n skoon gewete, met moed en reguit besluit geneem word. Die geledere van die party sal uitdun, maar ek is nie bevrees dat suiwer, eerlike en goedbedoelde kommuniste ontrou aan hul ideale sal wees nie. Diegene wat om selfsugtige persoonlike redes, vir 'n loopbaan of ander motiewe by ons aangesluit het, sal die weggaan. Maar as ons van hierdie ballas en die las van misdade van die verlede deur sekere persone in ons leierskap ontslae geraak het, sal ons, selfs al in 'n mate van nuuts af, onder gunstiger en duideliker omstandighede veg ten bate van ons idees, ons mense, ons landgenote en land.
Ek vra elke kommunis afsonderlik om deur dade en sonder skyn 'n voorbeeld te stel, 'n werklike voorbeeld wat 'n mens en 'n kommunis waardig is om die orde te herstel, die normale lewe te begin, die werk en die produksie te hervat en die grondslag te lê van 'n geordende lewe . Slegs met die eer wat ons verkry het, kan ons ook die respek van ons ander landgenote verdien.
Selfs die kinders, honderde van hulle, het aan die geveg deelgeneem, en ek het met dogtertjies gepraat wat petrol in die pad van Sowjet -tenks gestort het en dit aangesteek het. Ek het gehoor van 14-jariges wat in die tenks gespring het met brandende petrolbottels in hul hande. Seuntjies van twaalf, gewapen tot op die tande, spog met my oor die rol wat hulle in die stryd gespeel het. 'N Wapenstad, 'n gewapende volk, wat met een reuse -poging opgestaan ​​het en die kettings van slawerny gebreek het, wat bygedra het tot die oproep van militante stede - Parys, Petrograd, Kanton, Madrid, Warskou - nog 'n onsterflike naam . Boedapest! Haar geboue is moontlik gehawend en littekens, haar trolliebus en telefoondrade af, haar sypaadjies besaai met glas en bevlek met bloed. Maar die gees van haar burgers was onblusbaar.
Hier is 'n belangrike aankondiging: Die Hongaarse nasionale regering wil verklaar dat die verrigtinge wat in 1948 teen Jozsef Mindszenty, Cardinal Primate, ingestel is, nie alle regsgrondslag gehad het nie en dat die beskuldigings wat deur die regime van daardie dag teen hom gerig is, onregverdig was. Gevolglik kondig die Hongaarse nasionale regering aan dat die maatreëls wat kardinaal Primate Jozsef Mindszenty van sy regte ontneem, ongeldig is en dat die kardinaal vry is om al sy burgerlike en kerklike regte uit te oefen.
In hul glorieryke opstand het ons mense die Rakosi -regime afgeskud. Hulle het vryheid vir die mense en onafhanklikheid vir die land bereik. Sonder hierdie kan daar geen sosialisme wees nie. Ons kan gerus sê dat die ideologiese en organisatoriese leiers wat hierdie opstand voorberei het, uit u geledere gewerf is. Hongaarse kommunistiese skrywers, joernaliste, universiteitstudente, die jeug van die Petofi -sirkel, duisende en duisende werkers en kleinboere, en veteraanvegters wat op valse aanklagte in die gevangenis was, het in die voorste linie geveg teen Rakositiese despotisme en politieke rampokkery.
In hierdie belangrike ure het die kommuniste wat teen die despotisme van Rakosi geveg het, besluit, in ooreenstemming met die wens van baie ware patriotte en sosialiste, om 'n nuwe party te stig. Die nuwe Party sal vir eens en vir altyd van die misdade van die verlede wegbreek. Dit sal die eer en onafhanklikheid van ons land teen enigiemand verdedig. Op hierdie basis, die basis van nasionale onafhanklikheid, sal dit broederlike verhoudings bou met enige progressiewe sosialistiese beweging en party in die wêreld.
In hierdie belangrike ure van ons geskiedenis doen ons 'n beroep op elke Hongaarse werker wat deur toewyding aan die mense en die land gelei word om by ons Party aan te sluit, waarvan die naam die Hongaarse Sosialistiese Arbeidersparty is. Die party reken op die ondersteuning van elke eerlike werker wat hom ten gunste van die sosialistiese doelwitte van die werkersklas verklaar. Die party nooi in sy geledere elke Hongaarse werker wat hierdie beginsels aanneem en wat nie verantwoordelik is vir die kriminele beleid en foute van die Rakosi-kliek nie. Ons verwag dat almal sal aansluit wat in die verlede van diens teen die sosialisme afgeskrik is deur die anti-nasionale beleid en kriminele dade van Rakosi en sy volgelinge.
Deesdae word dit dikwels beklemtoon dat die spreker wat wegbreek van die praktyk van die verlede opreg praat. Ek kan dit nie so sê nie. Ek hoef nie met my verlede te breek nie; deur die genade van God is ek dieselfde as voor my gevangenisstraf. Ek staan ​​vas aan my oortuiging fisies en geestelik ongeskonde, net soos ek agt jaar gelede was, hoewel gevangenisstraf sy stempel op my afgedruk het. Ek kan ook nie sê dat ek nou eerliker sal praat nie, want ek het nog altyd opreg gepraat.
Dit is die eerste keer in die geskiedenis dat Hongarye die simpatie van alle beskaafde nasies geniet. Ons is diep geraak hieroor. 'N Klein nasie is opreg bly dat die ander nasies vanweë sy liefde vir vryheid die saak aangeneem het. Ons sien die voorsienigheid hierin, uitgedruk deur die solidariteit van vreemde volke, net soos dit in ons volkslied staan: "God seen the Hungarian - reach to your Throwering hand." Dan gaan ons volkslied voort; "as hy teen sy vyand veg." Maar ons, selfs in ons uiters ernstige situasie, hoop dat ons geen vyand het nie! Want ons is niemand se vyande nie. Ons begeer om in vriendskap met elke volk en met elke land te leef.
Ons, die klein nasie, wil graag in vriendskap en in wedersydse respek met die groot Amerikaanse Verenigde State en met die magtige Russiese Ryk lewe, in 'n goeie naburige verhouding met Praag, Boekarest, Warskou en Belgrado. In hierdie verband moet ek noem dat vir die broederlike begrip in ons huidige lyding elke Hongaar Oostenryk tot sy hart omhels het.
En nou word ons hele posisie bepaal deur wat die Russiese Ryk van 200 miljoen beoog om te doen met die militêre mag wat binne ons grense staan. Radioaankondigings sê dat hierdie militêre mag groei. Ons is neutraal, ons gee die Russiese Ryk geen rede tot bloedvergieting nie. Maar het die leier van die Russiese Ryk nie gedink dat ons die Russiese volk baie meer sal respekteer as dit ons nie onderdruk nie? Dit is slegs 'n vyandige volk wat deur 'n ander land aangeval word. Ons het Rusland nie aangeval nie en hoop van harte dat die onttrekking van Russiese militêre magte spoedig sal plaasvind.
Dit was 'n vryheidstryd wat ongeëwenaard in die wêreld was, met die jong geslag aan die hoof van die land. Die stryd om vryheid is gevoer omdat die nasie vryelik wou besluit hoe dit moet leef. Dit wil vry wees om te besluit oor die bestuur van sy staat en die gebruik van sy arbeid. Die mense self sal nie toelaat dat hierdie feit verdraai word tot voordeel van 'n paar ongemagtigde magte of verborge motiewe nie. Ons het nuwe verkiesings nodig - sonder misbruik - waarop elke party kan benoem.
Dit was dagbreek. die dag toe die Russe weer toeslaan. Ons is wakker gemaak deur die gedruis van swaar gewere. Die radio was 'n deurmekaarspul. Al wat ons gekry het, was die volkslied, wat oor en oor gespeel word, en voortdurende herhaling van premier Nagy se aankondiging dat ons na 'n tekenweerstand moet ophou veg en 'n beroep moet doen op die vrye wêreld om hulp.
Na ons tien dae se vryheidsoorlog; na die pateties kort tydperk van ons 'oorwinning', was dit 'n vreeslike slag. Maar daar was nie tyd om verlam te sit in wanhoop nie. Die Russe het generaal Maleter, hoof van die Central Revolutionary Armed Forces Council, gearresteer. Die weermag het bevele oor skietstilstand ontvang. Maar wat van die veggroepe van werkers en studente?
Hierdie moedige burgerlike eenhede moes nou aangesê word om slegs weerstand te bied om bloedvergieting te red. Hulle is opdrag gegee om nie te begin skiet nie.
Ek het die grootste groep, die 'Corvin -regiment', opgeroep. 'N Onderbevelvoerder het die telefoon geantwoord. Sy stem was vreemd kalm: "Ja, ons het besef ons moenie vuur oopmaak nie. Maar die Russe het. Hulle het posisies ingeneem rondom ons blok en met alles wat hulle het, geskiet. Die kelders is gevul met 200 gewondes en dooies. Maar ons sal veg tot die laaste man. Daar is geen keuse nie. Maar stel premier Nagy in kennis dat ons nie met die geveg begin het nie. "
Dit was net voor seweuur die oggend. Premier Nagy kon helaas nie meer ingelig word nie. Hy was nie te vinde nie.
Die situasie was oral dieselfde. Sowjet tenks het ingeloop en begin skiet op elke sentrum van weerstand wat hulle tydens ons eerste stryd om vryheid getrotseer het. Hierdie keer het die Russe die geboue in stukke geskiet. Vryheidsvegters was vasgevang in die verskillende kaserne, openbare geboue en woonstelblokke. Die Russe gaan hulle tot die laaste man doodmaak. En hulle het dit geweet. Hulle het baklei totdat die dood hulle geëis het.
Hierdie sinnelose Russiese slagting het die tweede fase van gewapende verset uitgelok. Die installering van die marionetregering van Radar was slegs olie op die vuur. Na ons stryddae, na ons kort tydperk van vryheid en demokrasie. Radar se afskuwelike slagspreuke en dom leuens, wat in die gehate Stalinitiese terminologie beland het, het almal se bloed laat kook. Hoewel tien miljoen getuies die teendeel geweet het, het die marionetregering die belaglike leuen na vore gebring dat ons vryheidsoorlog 'n kontrarevolusionêre opstand was wat deur 'n handjievol fasciste geïnspireer is.
Die antwoord was bittere gevegte en 'n algemene staking in die hele land. In die ou revolusionêre sentrums - die industriële voorstede van Csepel, Ujpest en die res - het die werkers wreed teen die Russiese tenks toegeslaan en geveg.
Plakkate op die mure betwis die leuens van die marionetregering: "Die 40.000 aristokrate antifasciste van die Csepel -werke slaan op!" het een van hulle gesê.
'Die algemene staking is 'n wapen wat slegs gebruik kan word as die hele werkersklas eenparig is - moenie ons fasciste noem nie,' het 'n ander gesê.
Gewapende weerstand het eers gestop. Die Russe het elke huis gebombardeer waaruit 'n enkele skoot afgevuur is. Die veggroepe het besef dat verdere gevegte die vernietiging van die hoofstad sou beteken. So het hulle opgehou baklei.
Maar die staking het voortgegaan.
Laat die aand van Sondag 4 November - 'n nag van terreur in Boedapest wat niemand wat daardeur geleef het ooit sal vergeet nie - ontmoet ek Bela Kovacs, een van die leiers van die kortstondige revolusionêre regering van Hongarye, in 'n kelder in die stad sentrum.
Kovacs, as 'n minister van buitelandse sake van die Nagy -regime, het die oggend vroeg al gereeld na die parlementsgebou begin, maar hy het dit nooit bereik nie. Sowjet tenks was daar voor hom. Nou hurk hy op die vloer oorkant my, 'n vlugteling uit Sowjet -soekgroepe.
Bela Kovacs was 'n gebukkende, stewige man, met 'n dun snor en half toe oë, slegs 'n skaduwee van die robuuste figuur wat hy eens was. Nou, in die vroeë vyftigerjare, het hy na die oorlog bekendheid verwerf as een van die voorste leiers van die Hongaarse Onafhanklike Kleinboere Party. In 1947, toe Matyas Rakosi met die steun van die Sowjet-besettingsmagte die regering begin oorneem het, het Kovacs roem verwerf deur die enigste uitstekende anti-kommunistiese Hongaarse leier te wees wat Rakosi trotseer en openlike opposisie voortduur. Sy aansien het so groot geword onder die boer dat die kommuniste hom aanvanklik nie gemolesteer het nie. Maar toe tree die Sowjets self in, en arresteer hom op 'n verdagte aanklag dat hy die besettingsmagte beplan en hom tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis het. Na agt jaar in Siberië, is Kovacs na Hongarye teruggebring en na 'n Hongaarse gevangenis oorgeplaas, waaruit hy in die lente van 1956 vrygelaat is, gebreek in die liggaam, maar nie in die gees nie, deur sy lang beproewing. Na wat sy 'rehabilitasie' genoem is, is Kovacs besoek deur sy ou vyand Rakosi, wat gebel het om sy eer te betoon. Rakosi word by die deur ontvang deur hierdie boodskap van Kovacs: "Ek ontvang geen moordenaars in my huis nie."
Solank Nagy se regering nog onder die duim van die Kommunistiese Politburo was, het Kovacs geweier om iets met die nuwe regime te doen te hê. Eers in die oplewing van die einde van die opstand in Oktober, toe Nagy daarin geslaag het om hom van sy voormalige medewerkers te bevry en 'n koalisieregering wou vorm, het Kovacs ingestem om sy naam en geweldige gewildheid daaraan te verleen.
Ek het Kovacs gevra of hy voel dat die Nagy -regering se verklaring van neutraliteit die Sowjet -leiers tot aksie gewek het. Nee, hy het gedink dat die besluit om die Hongaarse revolusie te verpletter vroeër en onafhanklik daarvan geneem is. Dit was duidelik dat die Russe hulle nie sou verheug oor 'n neutrale Hongarye nie, maar solank die ekonomiese samewerking tussen die state in die gebied verseker was, moes die Russe en hul satelliete nie te ongelukkig gewees het nie.
In hierdie opsig, het Kovacs my verseker, was daar nooit 'n gedagte in die Nagy-regering om die ekonomiese samewerking van die Danubiese state te onderbreek nie. "Dit sou vir ons selfmoord gewees het om taktiek vyandig teenoor die blok te probeer. Wat ons wou gehad het, was eenvoudig die reg om ons produk tot die beste voordeel van ons mense te verkoop en ons benodigdhede te koop waar ons dit die voordeligste kon doen."
"Na u mening was daar geen rede waarom die Russe weer moes kom en die rewolusie vernietig het nie?"
"Niemand tensy hulle probeer om terug te keer na die ou Stalinistiese dae nie. Maar as dit is wat hulle werklik probeer - en op die oomblik lyk dit so - sal hulle misluk, selfs jammerliker as voorheen. Die tragedie van dit alles is dat hulle brand al die brûe wat tot 'n vreedsame oplossing kan lei. "
Hoeveel waarheid was daar in die Russiese bewering dat die rewolusie 'n teenrevolusie geword het en dat Russiese ingryping dus geregverdig was?
'Ek sê vir jou,' het Kovacs gesê, 'dit was 'n rewolusie van binne, gelei deur kommuniste. Daar is nie 'n greintjie bewyse dat dit anders was nie. die eerste paar dae. Dit het ons voormalige nie-kommunistiese partyleiers in staat gestel om na vore te kom en 'n aandeel in die toekoms van Hongarye te eis. Daarna is dit toegestaan ​​deur Nagy, en die sosiaal-demokratiese, onafhanklike kleinboere en Hongaarse boerepartye is hersaamgestel. 'n klein randjie van ekstremiste in die strate en daar was ook bewyse van 'n beweging wat skynbaar bande met die ballinge van die Nazi's en Nyilas van vroeër gehad het, maar hulle krag was nooit in staat om kommer te veroorsaak nie. Niemand in Hongarye gee om nie diegene wat na die Weste gevlug het nadat hul eie korrupte terreur regime klaar was - en toe hul finansiering uit die Weste gekry het. As daar probeer is om hulle aan bewind te bring, sou die hele Hongarye onmiddellik opgestaan ​​het ... "
"Wat van die toekoms?" Ek het gevra. Na 'n paar aarseling het Kovacs gesê: "Alles is nie verlore nie, want dit is onmoontlik vir die Russe en hul marionette om hulself te handhaaf teen die vasberade weerstand van die Hongare. Die dag sal kom wanneer 'n noodlottige keuse gemaak moet word: Skrap die hele bevolking deur stadige hongersnood en polisie -terreur, anders aanvaar hulle die onherstelbare eis - die onttrekking van Sowjet -magte uit ons land. "
Kameraad soldate en matrose, sersante en klein offisiere! Kameraadoffisiere, generaals en admiraals! Werkende mense van die Sowjetunie! Ons liewe buitelandse gaste ek groet en wens u geluk met die 39ste herdenking van die Groot Oktober Sosialistiese Revolusie! ... saamgevoeg agter die party en die regering, wat vasbeslote Lenin se optrede uitvoer, sal die Sowjet -volk geen moeite of kreatiewe energie spaar in die stryd om die voortgesette opbloei van ons sosialistiese vaderland nie.
In sy buitelandse beleid het die Sowjetunie altyd uitgegaan van die beginsel van die vreedsame naasbestaan ​​van lande met verskillende sosiale stelsels, van die groot doel om wêreldvrede te bewaar.
Die vyande van sosialisme, die vyande van vreedsame naasbestaan ​​en vriendskap van die volke, gaan egter voort met hul optrede wat bedoel is om die vriendskaplike betrekkinge tussen die mense van die Sowjetunie en die mense van ander lande te ondermyn, om die edele doelwitte van vreedsame naasbestaan ​​op grond van volkome soewereiniteit en gelykheid. Dit word bevestig deur die gewapende aggressie van Brittanje, Frankryk en Israel teen die onafhanklike Egiptiese staat en die optrede van die kontrarevolusionêre magte in Hongarye wat daarop gemik was om die stelsel van volksdemokrasie omver te werp en die fascisme in die land te herstel. Die patriotte van mense se Hongarye, tesame met die eenhede van die Sowjet -leër wat ingeroep is om die revolusionêre werkers- en boereregering by te staan, het die pad na reaksie en fascisme in Hongarye vasgesper ...
Lank lewe ons magtige Sowjet -tuisland! Lank lewe die heldhaftige Sowjetmense en sy gewapende magte! Lank lewe ons Sowjetregering! Eer aan die Kommunistiese Party van die Sowjetunie, die inspirator en organiseerder van al ons besoekers!
Die gevegte in Boedapest is verby. Die strate is stampvol. Dit is tegelyk 'n stad in vrede en 'n stad in oorlog. Die skare in die strate, die werkers van die fabrieke, dink nie daaraan om weer te begin werk nie. Die mense wat die hoofpaaie van die stad vul, maak deel uit van 'n groot stille demonstrasie van protes. In 'n eindelose lyn vaar hulle verby die beskadigde en verwoeste huise, wys stilweg na die dopgate en hope puin wat eens mure was, en gaan deur.
Die werkers stroom terug na die fabrieke, maar slegs om hul salaris in te vorder - in die meeste gevalle 50 persent van hul lone - en dan huis toe te gaan. Soms vergader hulle vir massavergaderings in hul fabrieke, waar besluite geneem word wat onmiddellike onttrekking van Sowjet -troepe vergader, die stigting van 'n regering onder Imre Nagy, die toelating van die Verenigde Nasies se waarnemers in die land, die oprigting van 'n neutrale Hongarye en gratis verkiesings - hoewel hierdie laaste punt in sommige resolusies weggelaat word. Daar sal geen werk verrig word nie, behalwe deur openbare fasiliteite en voedseldienste, totdat die eise van die werkers toegestaan ​​is.
Pamflette, waarvan sommige gedruk, sommige in siklo-styl, versprei die tekste van hierdie resolusies deur die stad. Regeringsplakkate wat vra om terug te keer na die werk, word bedek met hierdie pamflette en met kleiner handgeskrewe plakkate wat 'n voortsetting van die algemene staking vereis.
Die gevegte in Boedapest is verby, maar die geveg is aan die gang. En dit is 'n grimmiger geveg as gedurende die dae toe skulpe verby gesweef het en seuns en meisies met Molotov -cocktails hulself na Sowjet -tenks gegooi het.
Want hoewel beperkte voorraad voedsel beskikbaar is, beteken die weiering van die vaders om te werk hongersnood vir jonk en oud en die dood vir die swakstes. Die jongste en die oudste en die siekes sterf inderdaad in groter getalle as in die meer normale tye. Hierdie sterftes, net soos die sterftes as gevolg van die werklike gevegte, is die logiese gevolge van die besluit wat die hele nasie geneem het om die stryd voort te sit.
Die algemene staking waardeur hierdie stryd nou gevoer word, is 'n moorddadige wapen vir diegene wat dit gebruik en vir diegene teen wie dit gerig is. Die Kadar-regering, wat slegs deur Sowjet-tenks ondersteun word, word net so effektief doodgemaak asof elkeen van sy lede uit 'n lamppaal gespan is. Die mense wat aan hierdie staking deelneem, besef terdeë goed dat dit waansin is waansin, dat hulle nie die Russe benadeel deur hul staking nie, maar slegs hulself. Tog is daar 'n metode in hul waansin. Hulle kan nie glo dat die Weste passief die stadige selfmoord van 'n hele volk sal bystaan ​​nie.
Dinge het al te ver gegaan, verder as wat ons geweet het, en Gero se besoek aan Joego -Slawië en ons gesamentlike verklaring kon nie meer help nie. Mense in Hongarye was absoluut teen die stalinistiese elemente wat nog aan die bewind was; hulle het gevra vir hul verwydering en 'n draai na die pad van demokratisering. Toe die Hongaarse afvaardiging onder leiding van Gero na hul land terugkeer, bevind Gero hom in 'n moeilike posisie en wys hy weer sy vorige gesig. Hy het die honderdduisende betogers, wat destyds nog betoog het, 'n bende genoem en byna die hele nasie beledig. Stel jou voor hoe blind hy was, watter leier hy was! Op so 'n kritieke oomblik, as alles kook en die hele volk ontevrede is, durf hy die nasie 'n bende noem, onder wie 'n groot aantal, en miskien 'n meerderheid kommuniste en jongmense was. Dit was genoeg om die kruitvat op te blaas. Konflikte het plaasgevind.
Die punt is nou nie om te kyk wie die verste skoot afgevuur het nie. Gero het die weermag gebel. Dit was 'n noodlottige fout om Sowjet -troepe te ontbied in die tyd toe demonstrasies nog aan die gang was. Dit is 'n groot fout om troepe van 'n ander land op te roep om lesse te gee aan die mense van u eie land, selfs al vind daar skietery plaas. Dit het die mense nog meer woedend gemaak en so het 'n spontane opstand ontstaan.
Die ervaring van Joego -Slawië bewys blykbaar dat nasionale kommunisme nie in staat is om die grense van kommunisme as sodanig te oorskry nie, dit wil sê om die soort hervormings in te stel wat geleidelik sou transformeer en die kommunisme tot vryheid sou lei. Hierdie ervaring dui daarop dat die nasionale kommunisme bloot van Moskou kan wegbreek en op sy eie nasionale tempo en manier in wese die identiese kommunistiese stelsel kan opbou. Niks sou egter meer foutief wees as om hierdie ervarings van Joego -Slawië van toepassing te maak op alle lande in Oos -Europa nie.
Die weerstand van die leiers het die weerstand van die massas aangemoedig en gestimuleer. In Joego -Slawië is die hele proses dus van bo gelei en noukeurig beheer, en die neigings om verder te gaan - na demokrasie - was relatief swak. As sy revolusionêre verlede 'n aanwins was vir Joego -Slawië terwyl sy vir onafhanklikheid van Moskou veg, was dit 'n struikelblok sodra dit nodig was om vorentoe te beweeg - na politieke vryheid.
Joegoslavië het hierdie ontevredenheid ondersteun solank dit deur die kommunistiese leiers gevoer is, maar het dit - soos in Hongarye - daarteen gekeer sodra dit verder gegaan het. Daarom het Joego -Slawië in die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad onthouding oor die kwessie van Sowjet -ingryping in Hongarye. Dit het aan die lig gebring dat die Joegoslaviese nasionale kommunisme in sy buitelandse beleid nie van sy eng ideologiese en burokratiese klasbelange kon afwyk nie, en dat dit verder bereid was om selfs die beginsels van gelykheid en nie-inmenging in interne aangeleenthede waarop al sy suksesse was, te lewer. in die stryd met Moskou gegrond was.
Die kommunistiese regimes van die Oos -Europese lande moet óf van Moskou begin wegbreek, anders word hulle nog meer afhanklik. Nie een van die lande - selfs nie Joego -Slawië - sal hierdie keuse kan afweer nie. Die massabeweging kan in geen geval gestuit word nie, of dit nou die Joegoslavies-Poolse patroon, dié van Hongarye volg, of 'n nuwe patroon wat die twee kombineer.
Ondanks die Sowjet -onderdrukking in Hongarye kan Moskou slegs die prosesse van verandering vertraag; dit kan hulle op die lange duur nie keer nie. Die krisis is nie net tussen die USSR en die bure nie, maar ook binne die kommunis.
Daar is omstandighede in die politieke lewe wanneer diskrete uitdrukking ondraaglik word. 'N Mens voel die behoefte om alles te sê wat jy moet sê, of liewer om jou gevoelens en jou gedagtes uit te roep. Ons sou ons nie skaam voel oor die emosies wat ons beïnvloed nie, maar ons sou kwaad wees vir onsself om dit nie te voel nie. Selfs as ons met 'n duideliker kop na die tyd kan kyk en die meriete en skuld op ander skouers plaas, sal ons nooit spyt wees dat die oordeel van vandag duidelik gedefinieer is nie.
In die loop van die eerste paar dae van November het ons die dieptes van politieke wanhoop bereik. Die feit dat Frankryk en Engeland deur al die nasies van die wêreld beskuldig is terwyl Sowjet -tenks die mense wat die reg geëis het om in vryheid te lewe, vermoor het en dat die protes van Europa half versmoor en half gediskwalifiseer is deur die landings in Egipte, verteenwoordig 'n historiese ramp , waarvoor ons nog lank berou sal hê.
Laat ons stomp praat: alles wat ons sedertdien geleer het, laat geen twyfel in ons gedagtes oor die skynheiligheid van die Russe toe hulle besluit het om die styging te onderdruk nie. Die ontruiming van Boedapest was slegs 'n oorlogstrategie en die tenks wat toe strategiese posisies ingeneem het. Russiese troepebewegings het begin voor die Frans-Britse ultimatum ... Ja, maar Hongare wat uit Boedapest kom, het vir my gesê: "Toe ons van die Frans-Britse ultimatum verneem, het ons geweet dat ons verlore was." Regoor die wêreld bly miljoene mense hulself afvra: 'Sou hulle dit gewaag het as ...' Hierdie vraag, selfs al huiwer ons nie oor die antwoord nie, sal ons gewete martel. Ek bewonder diegene wat hulle nie daaroor ontstel nie.
Die ondergetekende wat nooit die USSR en sosialisme onvriendelike gevoelens gehad het nie, ag hulle vandag geregtig om teen die Sowjetregering te protesteer teen die gebruik van gewere en tenks om die opstand van die Hongaarse volk en sy strewe na onafhanklikheid te onderdruk, selfs met inagneming van die feit dat 'n paar reaksionêre elemente, wat 'n beroep op die rebelradio gedoen het, betrokke was.
Ons oorweeg en sal altyd van mening wees dat sosialisme, soos vryheid, nie op 'n bajonet gedra kan word nie. Ons vrees dat 'n regering, wat met geweld opgelê word, binnekort genoodsaak sal wees om homself te dwing en die ongeregtigheid teenoor sy eie mense wat hieruit voortspruit.
Chroesjtsjov se geheime toespraak tydens die XXe Party -kongres het 'n politieke en sielkundige skok in die hele land veroorsaak. By die Party krai -komitee het ek die geleentheid gekry om die inligtingsbulletin van die Sentrale Komitee te lees, wat feitlik 'n woordelikse verslag van Chroesjtsjof se woorde was. Ek het Khrushchev se moedige stap ten volle ondersteun. Ek het my standpunte nie verberg nie en dit in die openbaar verdedig. Maar ek het opgemerk dat die reaksie van die apparaat op die verslag gemeng was; sommige mense het selfs verward gelyk.
Ek is oortuig dat die geskiedenis nooit Khrushchev se veroordeling van Stalin se persoonlikheidskultus sal vergeet nie. Dit is natuurlik waar dat sy geheime verslag aan die twintigste partykongres skaars analise bevat en buitensporig subjektief was. Om die komplekse probleem van totalitarisme bloot aan eksterne faktore en die bose karakter van 'n diktator toe te skryf, was 'n eenvoudige en hard treffende taktiek - maar dit het nie die diepgaande wortels van hierdie tragedie onthul nie. Chroesjtsjov se persoonlike politieke oogmerke was ook deursigtig: omdat hy die eerste persoon was wat die persoonlikheidskultus aan die kaak gestel het, het hy sy naaste mededingers en antagoniste, Molotov, Malenkov, Kaganovich en Voroshilov - wat saam met Chroesjtsjov was, die naaste medewerkers van Stalin was.
Waar genoeg. Maar wat die geskiedenis en 'wyer polities' betref, was die werklike gevolge van Chroesjtsjof se politieke optrede deurslaggewend. Die kritiek op Stalin, wat die regime verpersoonlik het, het nie net die erns van die situasie in ons samelewing en die verdraaide karakter van die politieke stryd wat daarin plaasvind, openbaar nie - dit het ook 'n gebrek aan basiese legitimiteit aan die lig gebring. Die kritiek het totalitarisme moreel gediskrediteer, hoop op 'n hervorming van die stelsel gewek en 'n sterk dryfveer vir nuwe prosesse op die gebied van politiek en ekonomie sowel as in die geestelike lewe van ons land. Hiervoor moet aan Chroesjtsjof en sy ondersteuners volle eer gegee word. Chroesjtsjof moet ook erkenning kry vir die rehabilitasie van duisende mense en die herstel van die goeie naam van honderdduisende onskuldige burgers wat in Stalimst -gevangenisse en kampe omgekom het.
Chroesjtsjof was nie van plan om die wortels van totalitarisme stelselmatig te ontleed nie. Hy was waarskynlik nie eens daartoe in staat nie. En juis daarom was die kritiek op die persoonlikheidskultus, hoewel retories hard, in wese onvolledig en beperk van die begin af tot goed gedefinieerde perke. Die proses van ware demokratisering is in die kiem geslaan.
Chroesjtsjov se buitelandse beleid is gekenmerk deur dieselfde teenstrydighede. Sy aktiewe teenwoordigheid op die internasionale politieke arena, sy voorstel vir vreedsame naasbestaan ​​en sy aanvanklike pogings om die betrekkinge met die voorste lande van die kapitalistiese wêreld te normaliseer; die nuut gedefinieerde betrekkinge met Indië, Egipte en ander state van die Derde Wêreld; en laastens, sy poging om bande met sosialistiese bondgenote te demokratiseer - insluitend sy besluit om sake met Joego -Slawië reg te stel - is alles goed ontvang in ons land en in die res van die wêreld en het ongetwyfeld gehelp om die internasionale situasie te verbeter.
Maar terselfdertyd was daar die wrede verplettering van die Hongaarse opstand in 1956; die avontuurlustigheid wat uitgeloop het op die Kuba -krisis van 1962, toe die wêreld op die rand van 'n kernramp was; en die rusie met China, wat gelei het tot 'n uitgerekte tydperk van antagonisme en vyandskap.
Alle besluite wat binne daardie tyd geneem is, weerspieël ongetwyfeld nie net Chroesjtsjof se persoonlike begrip van die probleme en sy buie nie, maar ook die verskillende politieke kragte wat hy moes oorweeg. Die druk van party- en regeringstrukture was veral sterk, wat hom gedwing het om te manoeuvreer en om die een of ander maatstaf voor te stel in 'n vorm wat vir sulke invloedryke groepe aanvaarbaar is.
Die verband tussen Rusland se besluit om die Hongaarse rewolusie te verpletter en die Anglo-Franse aanval in die Midde-Ooste word, en sal sterk bespreek word. Watter uitwerking het die Anglo-Franse aanval in Suez op die Sowjet-houding teenoor Hongarye gehad? Sou Hongarye verpletter gewees het as die Israeliese aanval op Egipte 'n maand later gekom het?
My eie antwoord is dat die Anglo-Franse aanval in werklikheid 'n groot rol gespeel het om Rusland te oorreed om in Hongarye in te gryp, en ek glo dat as die Anglo-Franse ultimatum 'n maand later na Egipte gestuur is, Hongarye vandag 'n tweede Pole sou wees.
Die wêreldbeskouing het altyd baie by die Russe getel, ondanks die feit dat alles anders was. Hulle wou nie eensame meedoënlose aanvallers en bedrieërs van die gesag van die Verenigde Nasies verskyn nie en deur die Weste op 'n hoë kansel gepreek word.
Voormalige aristokrate, kardinale, generaals en ander ondersteuners van die ou regime, vermom as fabriekswerkers en kleinboere, maak propaganda teen die patriotiese regering en teen ons Russiese vriende.
Gesoek: Premier vir Hongarye. Kwalifikasies: geen opregte oortuiging nie, geen ruggraat nie; lees- en skryfvermoë is nie nodig nie, maar moet dokumente wat deur ander opgestel is, kan onderteken. Aansoeke moet gerig word aan mnre Chroesjtsjof en Bulganin. "
Tien miljoen teenrevolusionêre is op vrye voet in die land.
Verlore - die vertroue van die mense. Die eerlike vinder word versoek om dit terug te stuur aan Janos Kadar, premier van Hongarye, in 10,000 Sovjet -tenksstraat.
Ons praat nie van 'n Hongaarse rewolusie nie. Ons praat van die Hongaarse pyn. Vanaf die oomblik dat die kommunistiese bewind in Boedapest op 'n ongewapende skare afgevuur het en sy rusie met die Hongaarse volk van 'n politieke rusie afgewend het, wat, as dit nie sou kon wen nie, 'n gewapende opstand kan veroorsaak, wat deur die Sowjet -hulp nie die onderdrukking van die Hongaarse verset was onvermydelik. Die wêreld het skynbaar gevoel dat daar geen ander keuse was nie, behalwe atoomoorlog, as om agteroor te sit en met afgryse en afsku na die wrede, metodiese vernietiging van 'n woedende volk deur oorweldigende geweld en gewetenslose verraad te kyk.
Dit is beslis te verstane dat ons in die Verenigde State skaam moet voel oor ons onvermoë om in hierdie nagmerrie op te tree. Tog moet ons nie vergeet van al die lyding en pyn dat ons die mense van Hongarye meer skuld as ons jammerte nie. Ons is hulle ook trots en lof verskuldig. Want hulle nederlaag was self 'n triomf. Daardie Hongaarse studente en werkers en vroue en vegkinders het meer gedoen om die toekoms vir die kommunisme af te sluit as wat leërs of diplomate voor hulle gedoen het. Hulle het meer gegee en meer gedoen. Want wat hulle gedoen het, was om die wrede skynheiligheid van die kommunisme bloot te stel vir die hele Asië, die hele Afrika en die hele wêreld. Solank mans in enige land woon wat die moord op Hongarye onthou, sal Sowjet -Rusland nooit weer die weldoener van die mensdom voor die wêreld kan stel nie. Die Hongaarse dooies het die masker afgeskeur. Hulle vingers hou sy flenters in hul grafte.
Een van die seuns (Hongaarse vlugtelinge) met wie ek in Wene gepraat het, het 'n besonder verbeeldingryke gelykenis gebruik: 'Mense sê ons leef agter die ystergordyn', het hy gesê. "Dit is nie heeltemal waar nie. Ons het in 'n blik gewoon. Solank 'n blikkie hermeties toegemaak is, is dit reg. Maar tydens Imre Nagy se eerste premierskap het hulle die blik deurboor en 'n bietjie vars lug ingegee. Weet jy wat gebeur 'n blik as daar 'n bietjie vars lug daarin kom? ... Alles binne word vrot. " Dit is waar. Dit is ook die volledige geskiedenis van kommunistiese indoktrinasie.
Ons, die ondergetekende lede van die Britse Parlementêre Arbeidersparty, wat in die verlede altyd gewerk het vir 'n beter begrip tussen ons twee lande, is diep ontsteld oor die gebruik van Sowjet -gewapende magte in Hongarye. Ons vra daarom hierdie geleentheid om ons siening aan Sowjet -lesers uit te spreek en sekere vrae aan u te stel oor die gebeure in Hongarye.
In die eerste plek het u koerant die Hongaarse opstand as 'teenrevolusionêr' uitgebeeld. Mag ons vra presies wat u onder hierdie uitdrukking verstaan? Bevat dit alle regeringstelsels wat politieke partye toelaat wie se programme teenoor die van die kommunistiese party is? Sou die Hongaarse volk byvoorbeeld 'n parlementêre stelsel kies wat ooreenstem met dié in Finland en Swede, sou u dit as kontrarevolusionêr beskou?
Tweedens het u op 4 November gesê dat die regering van Imre Nagy 'in werklikheid verbrokkel het'. Bedoel u hiermee dat dit bedank het of dat dit omvergewerp is? As dit met die hulp van Sowjet -wapens omvergewerp is, kom dit dan nie neer op Sowjet -inmenging in die binnelandse sake van Hongarye nie?
Is u in die derde plek van mening dat die huidige regering van Janos Kadar die steun van die meerderheid van die Hongaarse bevolking geniet? Sou dit 'n verskil aan u gesindheid maak as dit nie die geval was nie? Ons stel hierdie vraag, want op 15 November, volgens die radio in Boedapest, het Janos Kadar gesê dat sy regering die vertroue van die mense wil herwin, maar dat ons die moontlikheid in ag moet neem dat ons deeglik geslaan kan word tydens die verkiesing. "
In die vierde plek onthou ons dat die Sowjetunie herhaaldelik die reg van alle lande voorgestaan ​​het om buite militêre blokke te bly. Gee hierdie reg om neutraliteit te kies, volgens u mening ook lede van die Warskou -verdrag?
Uiteindelik het u gesê dat die Hongaarse opstand lank voor die tyd deur die Weste beplan is en dat u veral Radio Free Europe die skuld gegee het. Stel u ernstig voor dat massas Hongaarse werkers en kleinboere op hierdie manier gelei is tot die organisering van massastakings wat daarop gemik is om die mag van feodale verhuurders en kapitaliste te herstel?
Hongaarse rewolusie van 1848
Die Hongaarse rewolusie van 1848 of volledig Hongaarse burgerrevolusie en onafhanklikheidsoorlog van 1848-1849 (Hongaars: 1848–49-jare polgári forradalom és szabadságharc) was een van die vele Europese revolusies van 1848 en was nou gekoppel aan ander revolusies van 1848 in die Habsburg -gebiede. Alhoewel die revolusie misluk het, is dit een van die belangrikste gebeurtenisse in die moderne geskiedenis van Hongarye en vorm dit 'n hoeksteen van die moderne Hongaarse nasionale identiteit.
Oostenryk-Russiese oorwinningsrevolusie onderdruk
Hongarye is onder krygswet geplaas
Hongarye is onder militêre diktatuur geplaas tot die Oostenryk-Hongaarse kompromie.
Kossuth en baie van sy bondgenote gaan in ballingskap in die Verenigde State
Die Oostenrykse Ryk stel 'n beleid van germanisering bekend
Oostenrykse Ryk Hongaarse staat
Na Frankryk (1791) en België (1831) het Hongarye die derde land van Kontinentale Europa geword wat demokratiese verkiesings gehou het (Junie 1848), en daarna 'n verteenwoordigende parlement ingestel wat die parlementêre stelsel van feodale boedels vervang het.
Die deurslaggewende keerpunt van die gebeure was die aanvaarding van die April -wette wat koning Ferdinand I bekragtig het, maar later het die nuwe jong Oostenrykse monarg Franz Joseph I dit willekeurig herroep sonder enige regsbevoegdheid. Hierdie ongrondwetlike daad het die konflik tussen die Hongaarse parlement en Franz Joseph onomkeerbaar verhoog. Die nuwe beperkte Stadion -grondwet van Oostenryk, die herroeping van die April -wette en die Oostenrykse militêre veldtog teen die Koninkryk Hongarye het gelei tot die val van die pasifistiese Batthyány -regering (wat ooreenkoms met die hof gesoek het) en het gelei tot die skielike opkoms van Lajos Kossuth se volgelinge in die parlement, wat die volle onafhanklikheid van Hongarye geëis het. Die Oostenrykse militêre ingryping in die Koninkryk Hongarye het 'n sterk anti-Habsburgse sentiment onder Hongare tot gevolg gehad, en daarom het die gebeure in Hongarye uitgegroei tot 'n oorlog vir totale onafhanklikheid van die Habsburgse dinastie.Ongeveer 40% van die privaatsoldate in die Hongaarse Revolusionêre Leër het bestaan ​​uit etniese minderhede in die land. 
Na 'n reeks ernstige Oostenrykse nederlae in 1849, het die Oostenrykse ryk naby die rand van ineenstorting gekom. Die jong keiser Franz Joseph I moes Russiese hulp in die naam van die Heilige Alliansie ontbied.  Tsaar Nicholas I het geantwoord en 'n 200,000 sterk leër met 80,000 hulpmagte gestuur. Laastens het die gesamentlike leër van Russiese en Oostenrykse magte die Hongaarse magte verslaan. Na die herstel van die Habsburgse mag, is Hongarye onder krygswet geplaas. 
Die herdenking van die uitbreek van die rewolusie, 15 Maart, is een van die drie nasionale vakansiedae van Hongarye.
Dit lyk asof Hongarye in 1956 alles opgesom het waarvoor die Koue Oorlog gestaan ​​het. Die mense van Hongarye en die res van Oos -Europa is met 'n ysterstaaf regeer deur Kommunistiese Rusland en almal wat die bewind van Stalin en Rusland uitgedaag het, het die prys betaal. Die dood van Stalin in 1953 verswak nie die greep wat Moskou op die mense van Oos -Europa en Hongarye gehad het nie, deur die heerskappy van Moskou uit te daag, het in 1956 so 'n prys betaal.
Vanaf 1945 was die Hongare onder beheer van Moskou. Alle rykdom van watter aard ookal is uit Hongarye geneem deur die Russe wat hul mag getoon het deur duisende Russiese troepe en honderde tenks in Hongarye te plaas. Die Hongaarse leier, Rakosi, is deur Stalin van Rusland aan bewind gestel. Toe Stalin in 1953 sterf, het alle mense in Oos -Europa die hoop gekry dat hulle vry kan wees van die Sowjet (Russiese) heerskappy.
In Februarie 1956 het die nuwe Russiese leier Chroesjtsj 'n bittere aanval op die dooie Stalin en sy beleid gedoen en in Julie 1956 in 'n gebaar aan die Hongare, is Rakosi gedwing om te bedank. Trouens, die Hongare het meer verwag, maar hulle het dit nie gekry nie. Hierdie situasie, gekombineer met 1) 'n slegte oes 2) brandstoftekort 3) 'n koue en nat herfs het alles 'n onbestendige situasie veroorsaak.
Op 23 Oktober 1956 het studente en werkers die strate van Boedapest (die hoofstad van Hongarye) binnegegaan en hul sestien punte uitgereik, waaronder persoonlike vryheid, meer kos, die verwydering van die geheime polisie, die verwydering van Russiese beheer, ens. is in 1956 regte verleen wat verkry is deur straatbetogings en demonstrasies van opstand. Hongarye het eweneens gevolg.
'N Verwoeste standbeeld van Stalin in Boedapest
Imre Nagy is aangestel as premier en Janos Kadar minister van buitelandse sake. Daar word geglo dat hulle liberaal was, en in Moskou was dit die beste manier om die 'hooligans' gelukkig te hou, soos die media in Moskou na die betogers verwys het. As 'n gebaar trek die Rooi Leër uit en Nagy laat politieke partye weer begin. Die bekendste man wat die Russe gekritiseer het, is uit die tronk vrygelaat - kardinaal Mindszenty.
Op 31 Oktober 1956 het Nagy uitgesaai dat Hongarye hom aan die Warskou -verdrag sou onttrek. Dit het die Russe te ver gedruk en Kadar het die regering in afsku verlaat en 'n mededingende regering in die ooste van Hongarye gestig wat deur Sowjet -tenks ondersteun word. Op 4 November het Sowjet -tenks na Boedapest gegaan om die orde te herstel, en hulle het met groot wreedheid opgetree en selfs gewonde mense doodgemaak. Tanks sleep om lyke deur die strate van Boedapest as 'n waarskuwing aan ander wat nog protesteer.
Russiese tenks in Boedapest
Honderde tenks het na Boedapest gegaan en waarskynlik is 30 000 mense dood. Om die verwagte Sowjet -vergelding te ontvlug, het waarskynlik 200 000 na die weste gevlug en alles wat hulle in Hongarye besit, gelaat. Nagy is verhoor en tereggestel en begrawe in 'n ongemerkte graf. Teen 14 November was die orde herstel. Kadar is aangestel. Sowjetregering is weer gevestig.
President Eisenhower van die VSA het gesê: "Ek voel met die Hongaarse mense." J F Dulles, Amerikaanse minister van buitelandse sake, het gesê: "Aan almal wat onder kommunistiese slawerny ly, laat ons sê dat u op ons kan staatmaak." Maar Amerika het niks meer gedoen nie.
Waarom het Europa en Amerika niks anders gedoen as om morele steun te bied en Rusland te veroordeel nie?
1) Vanweë die geografiese ligging van Hongarye, hoe kon u eintlik help sonder om oorlog te neem? Beide partye in die Koue Oorlog was kernmagte en die risiko's was te groot. Enige ekonomiese boikot van die Sowjetunie sou nutteloos gewees het, aangesien Rusland van die lande wat dit beset het, wat dit nodig gehad het, geneem het.
2) Die Suez -krisis, wat terselfdertyd plaasgevind het, word as baie belangriker en van groter belang vir die weste beskou as die lyding van die Hongare. Daarom het Brittanje, Frankryk en Amerika hul hulpbronne op hierdie krisis gekonsentreer.
Hongaarse opstand - geskiedenis
Die plaaslike frustrasie met Sowjet -oorheersing is uitgespreek deur ongeveer 15 000 Poolse staalwerkers in Poznan toe hulle in Julie 1956 op straat was om hul verskillende griewe aan te toon. Die gevolglike botsing met Sowjet -troepe het gelei tot die dood van 38 werkers. Die oproer het egter ook gelei tot 'n verslapping van die gesentraliseerde partybeheer in Pole die volgende Oktober.
Die Poolse ervaring het die Hongare geïnspireer om op te tree. Op die middag van 23 Oktober het 'n geskatte skare van 50 000 mense in die middel van Boedapest vergader om 'n Hongaarse held te vereer. 'N Verkondiging wat onafhanklikheid verklaar en die terugtrekking van Sowjet -troepe eis, is gelees. Teen 8:00 die aand het die skare tot meer as 200 000 gegroei en na die parlementsgebou verhuis om hul eise te stel. Die skare omring deur die leier van die Kommunistiese Party, wat die betogers as 'n "reaksionele skare" bestempel het, omring die hoofkwartier van die staatsradiostasie in die hoop om hul eise aan die nasie uit te saai. Die skare word gekonfronteer deur die Hongaarse geheime polisie wat hulself binne -in gebars het. Toe die skare meer kwaad word, het die skare met die radiostasie afgestorm en onmiddellik op hulle afgevuur.
Die Hongaarse rewolusie het begin. Die Hongaarse leër het met die burgers saamgespan. Die geveg het vyf dae lank gewoed, wat gelei het tot die verdrywing van die Sowjet -magte uit die stad. Dit het gelyk asof die opstand suksesvol sou wees.
Die Sowjet -leiers in Moskou het ander idees gehad. In die vroeë oggendure van 4 November het 'n infanteriemag vergesel van artillerie en 1000 tenks die stad binnegedring. Teen 7 November was die opstand verpletter.
Die begin: & quot Ek was vandag die getuie van een van die groot gebeurtenisse in die geskiedenis. & Quot
Verslaggewer D. Sefton Delmer het hierdie ooggetuieverslag van die begin van die opstand by die London Daily Express ingedien:
Ek was vandag die getuie van een van die groot gebeurtenisse in die geskiedenis; ek het gesien hoe die mense van Boedapest die vuur aansteek wat in Poznan en Warskou aangesteek is en in openlike opstand hulle Sowjet -heersers op straat uitkom. Ek het saam met hulle opgeruk en amper met vreugde saam met hulle, terwyl die Sowjet -embleme in die Hongarye deur die woedende en verhewe skare uitgeruk is. En die punt van die opstand is dat dit lyk asof dit suksesvol is.
Terwyl ek hierdie boodskap bel, hoor ek die gedreun van bedrieglike menigtes wat bestaan ​​uit studente-meisies en seuns, van Hongaarse soldate wat nog steeds hul uniforms van Russies dra, en in die algemeen fabriekswerkers wat deur Boedapest marsjeer en trotseer teen Rusland. 'Stuur die Rooi Leër huis toe,' brul hulle. 'Ons wil vrye en geheime verkiesings hê.' En dan kom die onheilspellende kreet wat 'n mens altyd by hierdie geleenthede hoor: 'Dood aan Rakosi.' Dood aan die voormalige Sowjet -marionetdiktator - nou 'n geneesmiddel op die Russiese Swartsee -riviera - wat die skare blameer vir al die kwale wat hul land in elf jaar van die Sowjet -marionetregering getref het.
Pamflette wat die onmiddellike onttrekking van die Rooi Leër en die afdanking van die huidige regering eis, word tussen die straatmense uit die trams gestort. Die pamflette is in die geheim gedruk deur studente wat 'daarin geslaag het om toegang te verkry', soos hulle dit stel, na 'n drukkery toe koerante weier om hul politieke program te publiseer. Op huismure regoor die stad is primitief gestempelde lakens geplak wat die sestien eise van die rebelle bevat.
Maar die fantastiese en, na my mening, werklik super-vernuftige kenmerk van hierdie nasionale opstand teen die hamer en sekel, is dat dit onder die beskermende rooi mantel van voorgegee kommunistiese ortodoksie voortgaan. Reuse portrette van Lenin word aan die hoof van die optoggangers gedra. Die gesuiwerde oud-premier Imre Nagy, wat eers die afgelope paar weke weer by die Hongaarse Kommunistiese Party toegelaat is, is die gekose kampioen van die rebelle en die leier wat hulle eis, moet die leiding neem oor 'n nuwe vrye en onafhanklike Hongarye. Die sosialisme van hierdie voormalige premier en-dit is my weddenskap-premier, wat binnekort weer sal wees, is ongetwyfeld eg genoeg. Maar na my mening was die jongmense in die skare in die oorgrote meerderheid so anti-kommunisties as anti-Sowjet-dit wil sê, as u met my saamstem dat die oproep tot die verwydering van die Rooi Leër anti-Sowjet is.
In werklikheid was daar 'n moeilike oomblik toe hulle amper op hierdie punt 'n hou gekry het. Die hoofgroep studente en optoggangers het reeds buite hul universiteit vergader voor die monument vir die digter-patriot Petofi wat die rebellie teen die Oostenrykers in 1848 gelei het. Skielik kom 'n nuwe groep studente met rooi baniere uit 'n systraat. Die baniere het getoon dat hulle die studente was van die Leninisties-Marxistiese Instituut, wat jong onderwysers in die kommunistiese ideologie oplei en staatsamptenare van die marionetheersers voorsien.
Die onmiddellike reaksie van die hoofliggaam wat ek opgemerk het, was om die aankomende ideoloë uit te daag en af ​​te keur, maar hulle was vinnig stil en die ideoloë het saam met die res aan die optog deelgeneem en gelukkig gesing Marseillaise. & quot
Die Sowjet -reaksie: & quot Hulle het posisies ingeneem rondom ons blok en met alles wat hulle het, geskiet. & Quot
Die Hongaarse joernalis George Paloczi-Horvath het hierdie verslag by die London Daily Herald ingedien:
& quotDit was dagbreek. die dag toe die Russe weer toeslaan.
Ons is wakker gemaak deur die gedruis van swaar gewere. Die radio was 'n deurmekaarspul. Al wat ons gekry het, was die volkslied, wat oor en oor gespeel word, en voortdurende herhaling van premier Nagy se aankondiging dat ons na 'n tekenweerstand moet ophou veg en 'n beroep moet doen op die vrye wêreld om hulp. . .
Die skare val 'n borsbeeld van Stalin aan
Na ons tien dae se vryheidsoorlog na die pateties kort tydperk van ons 'oorwinning', was dit 'n vreeslike slag. Maar daar was geen tyd om verlam te sit nie. Die Russe het generaal Maleter, hoof van die Central Revolutionary Armed Forces Council, gearresteer. Die weermag het bevele oor skietstilstand ontvang. Maar wat van die veggroepe van werkers en studente?
Ek het die grootste groep, die 'Corvin -regiment', opgeroep. 'N Onderbevelvoerder het die telefoon geantwoord. Sy stem was vreemd kalm: 'Ja, ons het besef dat ons nie moet vuurmaak nie. Maar die Russe het. Hulle het posisies ingeneem rondom ons blok en met alles wat hulle het, losgebrand. Die kelders is gevul met 200 gewondes en dooies. Maar ons sal veg tot die laaste man. Daar is geen keuse nie. Maar stel premier Nagy in kennis dat ons nie met die geveg begin het nie. '
Die situasie was oral dieselfde. Sowjet tenks het ingeloop en begin skiet op elke sentrum van weerstand wat hulle tydens ons eerste stryd om vryheid getrotseer het.
Hierdie keer het die Russe die geboue in stukke geskiet. Vryheidsvegters was vasgevang in die verskillende kaserne, openbare geboue en woonstelblokke. Die Russe gaan hulle tot die laaste man doodmaak. En hulle het dit geweet. Hulle het baklei totdat die dood hulle geëis het.
'N Gesin vlug deur
die Hongaarse grens
Hierdie sinnelose Russiese slagting het die tweede fase van gewapende verset uitgelok. Die installering van Kadar se marionetregering was slegs olie op die vuur. Na ons gevegsdae, na ons kort tydperk van vryheid en demokrasie, het Kadar se afskuwelike slagspreuke en dom leuens, vasgevang in die gehate Stalinitiese terminologie, almal se bloed laat kook. Hoewel tien miljoen getuies die teendeel geweet het, het die marionetregering die belaglike leuen na vore gebring dat ons vryheidsoorlog 'n kontrarevolusionêre opstand was wat deur 'n handjievol fasciste geïnspireer is.
Die antwoord was bittere gevegte en 'n algemene staking in die hele land. In die ou revolusionêre sentrums - die industriële voorstede van Csepel, Ujpest en die res - het die werkers wreed teen die Russiese tenks toegeslaan en geveg. . .
Die Werkersrade, die Skrywersvereniging en die Revolusionêre Raad van die Studente het uiteindelik besluit dat die algemene staking opgeskort moet word as Hongarye nie selfmoord sou pleeg nie. . . & quot
D. Sefton Delmer se rekening verskyn in die London Daily Express, 23 Oktober 1956 George Paloczi-Horvath se verslag verskyn in die London Daily Herald, 4 November 1956 Sebestyen, Victor, Twelve Days: The Story of the 1956 Hungarian Revolution (1996).
Die Hongaarse opstand van 1956, wat dikwels die Hongaarse revolusie van 1956 genoem word, word deur baie beskou as die grootste tragedie van die land. Die Opstand was 'n byna spontane opstand deur die Hongaarse volk teen die heersende Kommunistiese Party van die tyd en die Sowjet-beleid wat die na-oorlogse Hongarye lamgelê het. Dit bestaan ​​uit verskeie belangrike gebeurtenisse, wat begin het met 'n studente-protes op 23 Oktober in Boedapest en eindig met 'n verklaring deur Janos Kadar, wat deur die Sowjet-gesteunde op 11 November gehou word dat hy die Opstand verpletter het. Ongeveer 2500 Hongare is tydens die rewolusie dood. 200 000 het na die Weste gevlug na die Weste.
Na -oorlogse Hongarye. Saai Die saad van onmin
Na die Tweede Wêreldoorlog het Russiese troepe nog steeds Hongarye beset en hulle was nie van plan om nêrens heen te gaan nie, aangesien Stalin sy invloedsfeer so ver as moontlik wou uitbrei. In 1949 is die Hongare gedwing om 'n verdrag vir onderlinge bystand met die Sowjetunie te onderteken, wat hulle die regte gee tot 'n voortgesette militêre teenwoordigheid en sodoende die uiteindelike politieke beheer verseker. Geleidelik word die mag oorgedra van die vrygekose Hongaarse regering Independent Small Holders Party na die Sowjet-gesteunde Hongaarse Socialist Workers 'Party onder leiding van die sinistere Matyas Rakosi.
Rakosi, 'n man van Stalin se soort, het 'n outoritêre regime oor Hongarye begin en het die land gekommunikeer en die nasie gereinig van dissidente, sy politieke teenstanders gearresteer of tereggestel. Intussen het sy verkeerde hantering van die ekonomie gelei tot drastiese afname in lewensgehalte vir feitlik elke Hongaar.
Dit het in 1953 beter geword met die dood van Stalin, toe die veel meer liberale Imre Nagy as premier oorgeneem het. Ongelukkig kon Rakosi 'n ordentlike deel van die politieke mag behou as hoofsekretaris van die Hongaarse Arbeidersparty. Terwyl Nagy aan die gang was om anti-kommuniste uit die gevangenis te bevry en staatsbeheer oor die media te verwyder, het Rakosi veldtog teen hom gevoer en hom uiteindelik in die steek gelaat om hom uit sy pos te laat stem. Rakosi het weer die voorste politikus van die land geword net om uit die mag gedwing te word toe Nikita Chroesjtsjof (wat Stalin in die Kremlin in Moskou opgevolg het) 'n toespraak gehou het waarin hy Stalin en sy volgelinge aan die kaak gestel het. Maar voordat hy uittree, verseker Rakosi die aanstelling van sy goeie vriend Erno Gero as die nuwe hoofsekretaris. Die toneel was nog ryp vir onrus.
Dit blyk dat gebeure in Pole die oorsaak van die Hongaarse rewolusie was. Nadat werkers in Poznan vroeër in Junie 1956 massa -protesoptogte gehou het (wat hoewel hulle deur die regeringsmagte gewelddadig neergelê is, die Sowjetunie in Moskou bekommerd gemaak het), het Wladyslaw Gomulka daarin geslaag om 'n groter outonomie en liberalisering vir Pole te beding. [Die jaar voordat Oostenryk daarin geslaag het om homself neutraal te verklaar en om nie by die Warskou -verdrag aan te sluit nie]. Baie Hongare het hoop dat iets soortgelyks vir Hongarye bereik kan word, en toe studente van die Tegniese Universiteit (wat 'n sterk politieke stem geword het) hoor dat die Hongaarse Skrywersunie van plan was om 'n krans te lê by die standbeeld van die in Pools gebore generaal Bem om solidariteit met die hervormingsbewegings in Pole uit te spreek, het hulle besluit om by hulle aan te sluit.
Betogings ontmoet geweld
So was dit dat in die namiddag van 23 Oktober 1956 vyftigduisend mense by die standbeeld van generaal Bem. Peter Veres van die Hongaarse Skrywersunie het 'n afkondiging van onafhanklikheid voorgelees aan die vergaderings, waarby die Techies 'n resolusie van sestien punte bygevoeg het wat alles vereis van die onttrekking van Sowjet -troepe uit die land tot die reg om hul uraanafsettings op die vryemark. Nasionale liedere en mantras is gesing, en die kommunistiese wapen is van die Hongaarse vlag geskeur.
Hierna het die skare oor die Donau opgeruk om buite die Hongaarse parlement te betoog. Teen 18:00 het 200 000 mense byeengekom en die gemoedstoestand was opgewonde, maar rustig. Maar om 20:00 het Erno Gero 'n toespraak uitgesaai waarin die eise van die Writers 'Union en die studente afgewys word en die skare' reaksionêre skare 'genoem word. Hierdie kompromislose houding het die Hongaarse volk aangespoor om dinge in eie hande te neem, en daarom het hulle een van hul eise van die resolusie van sestien punte uitgevoer en die standbeeld van Stalin wat in 1951 opgerig is, afgebreek.
Daarna het 'n groot deel van die skare opgetrek na die Radio Budapest -gebou om hul eise oor die lug aan die land te stuur. Die AVH (Hongaarse geheime polisie) het egter die radiostasie bewaak, en hulle het die gebou versper. Namate die situasie toegeneem het, het die skare meer oproerig geraak en probeer om die stasie stormagtig te neem, wat die eerste slagoffers van die Hongaarse rewolusie was. Die AVH het op die skare losgebrand.
Hierdie koelbloedige moord het 'n grootskaalse oproer veroorsaak, waarin Hongaarse soldate die mense by die AVH aangesluit het. Polisiemotors is aan die brand gesteek, wapens is in beslag geneem en kommunistiese simbole is afgebreek en gevandaliseer. Daardie aand het Erno Gero 'n beroep op militêre ingryping van die Sowjetunie gedoen om die opstand te onderdruk.
Sowjet -tenks in Boedapest
Omstreeks 02:00 op 24 Oktober het die eerste Sowjet -tenks in Boedapest ingeloop en posisies ingeneem buite die parlementsgebou. Intussen het Sowjet -troepe sleutelposisies in die stad ingeneem. Hulle het gewapende verset teëgekom toe revolusionêre versperrings opgerig het en sporadiese geweld ontstaan ​​het. Imre Nagy is heraangestel as premier in die hoop dat die bevolking sal kalmeer, en Nagy het 'n einde gemaak aan die geweld met beloftes om voort te gaan met hervormings. Toe 'n Sowjet -tenk op 25 Oktober op ongewapende betogers op die parlementsplein afgevuur het, het die geveg egter toegeneem.Erno Gero is gedwing om as eerste sekretaris te bedank, met Janos Kadar wat hom vervang.
Die Sowjet -troepe en hul AVH -kohorte het voortgegaan om teen die revolusionêre te veg tot die 28ste Oktober, toe die Sowjets uit die stad teruggetrek het. Nagy het 'n amnestie aangebied vir almal wat by die geweld betrokke was, belowe om die AVH af te skaf, politieke gevangenes vrygelaat en sy voorneme duidelik gemaak dat Hongarye van die Warskou -verdrag ontsnap het. Die bui was beslis optimisties. Vir 'n kort rukkie het dit gelyk asof Nagy die wense van die Hongaarse volk vir 'n neutrale, veelparty-nasie sou kon bereik.
Hongarye se lot word in Moskou beslis
Die nuwe leier Chroesjtsjof van die Sowjetunie was geen Josef Stalin nie, en die kwessie van onafhanklikheid van Hongarye is in Moskou baie gedebatteer, met groot oorweging oor die onderhandelinge oor die onttrekking van troepe uit die land. Met die Koue Oorlog in volle stilte was daar egter ander faktore wat in ag geneem moes word: "As ons van Hongarye vertrek, sal dit 'n groot hupstoot gee vir die Amerikaners, Engelse en Franse? Die imperialiste." Die Sowjetunie kon dit nie bekostig om veld te verloor in die magstryd van ideologieë nie. Die bevel is gegee om binne te val.
Die (Sowjet) Ryk slaan terug
Die tweede Sowjet -ingryping laat niemand hul bedoelings raai nie. In die vroeë oggendure van die 24ste het ongeveer 1.000 tenks na Boedapest gerol, wat die hewige maar ongekoördineerde weerstand van die Hongaarse leër vernietig het om die sleutelposisies in die stad te beklee. Imre Nagy het sy laaste uitsending om 0515 die oggend na die wêreld gemaak en 'n beroep op internasionale hulp gedoen (maar Westerse moondhede was destyds baie meer besorg oor die Suez -krisis). Minder as 'n uur later verklaar Janos Kadar, in samewerking met Moskou, homself as hoof van 'n nuwe "Hongaarse revolusionêre werkers-boer-regering". Hy verklaar dat hy 'n beroep op Sowjet-hulp doen om 'n teenrevolusie te beëindig wat deur die imperialistiese westerse moondhede gefinansier is, en om die orde te herstel.
Hierdie 'herstel van orde' is ondersteun deur swaar artillerie en lugaanvalle toe Boedapest in 'n bloedige geveg gewikkel was. Burgers het die grootste deel van die slagoffers gedra, aangesien Sowjet -troepe dikwels nie 'n onderskeid kon tref tussen burger en vryheidsvegter nie, en dikwels sonder onderskeid op mense en geboue afgevuur het.
Dit was net 'n kwessie van tyd voordat die veel beter georganiseerde en beter toegeruste Sowjet -magte die revolusie verpletter het. Teen 10 November het die gevegte amper geëindig en op die 11de verklaar Kadar dat die opstand verpletter is. 2 500 Hongare is dood, met nog 13 000 beseerdes. Meer as sewehonderd Sowjet -soldate het ook hul lewe prysgegee, sommige is tereggestel omdat hulle geweier het om te veg.
Die lyding van Hongarye eindig nie met die verplettering van die opstand nie. Vervolgings word gevolg deur tienduisende Hongare wat in hegtenis geneem, gevange geneem en na die Sowjetunie gedeporteer is, dikwels sonder bewyse. Na raming is 350 tereggestel, waaronder Imre Nagy ná sy uiteindelike arrestasie in 1958. Intussen het 200 000 mense uit Hongarye gevlug, óf uit vrees vir hul lewe óf bloot om uit die kommunistiese bewind te ontsnap - baie van hulle was die beste opgeleide mense in Hongarye.
Ondanks die feit dat Kadar blykbaar uitverkoop was aan die Sowjetunie, was dit 'n beter leier vir Hongarye as wat baie verwag het. Na die oormatige onderdrukking van die post-rewolusie, het hy agtereenvolgens baie van die onderdrukking van die mense verlig, en beroemd verklaar "wie nie teen ons is nie, is met ons". Hy ontwerp ook 'n unieke handelsmerk van kommunisme wat elemente van die vrye markekonomie bevat, wat later 'Goulash Communism' genoem is. Hongarye is inderdaad tot 1989 beskou as een van die "gelukkigste kaserne" van die Sowjet -kamp toe die Ystergordyn uiteindelik gebars het - hierdie keer onherstelbaar.
Wat 'n goeie lees, dankie, my pa Istvan Nagy het in 1956 op 19 -jarige ouderdom uit Hongarye gevlug, so dapper almal wat gevlug het vir 'n beter lewe. Ek wens ek het meer van hom geleer oor die reis, maar soos ander gesê het, het hy nie daarvan gehou om daaroor te praat nie. Ek het hom verlede jaar verloor, mis hom baie. RIP al die Hongare wat daar verloor het tydens die opstand.
Van die wat gevlug het, was kinders, en toe ons op die strand in Kent speel, speel een van die ontheemde kinders saam met ons om sandkastele te bou. My ma sou net een broodjie eet en die ander een vir die kind gee, wat vir ons gesê het hy kom uit Hongarye. Sy het ook 'n broer gehad, maar ek onthou ek was ouer en moes skool toe gaan, wat ek dink in Dymchurch was.
Goeie artikel oor die Hongaarse opstand. My pa is in 2016 oorlede, in Cambridge, die Verenigde Koninkryk. Hy was van Boedapest en was net 12 jaar oud toe hy in die Verenigde Koninkryk aankom nadat hy uit 1956 uit Hongarye gevlug het. Sy naam was Istvan Borbas. Hy het eintlik nie veel oor die opstand gepraat nie, want dit was moeilik vir hom. Maar ek verstaan ​​dat hy op 'n jong ouderdom baie in die gat was om koeëls te vermy. Sy ouma het in Boedapest gebly totdat sy sover ons weet, gesterf het. My pa het alleen na die Verenigde Koninkryk gekom, maar hy het wel broers (ouer) wat moontlik ook na Amerika en of Kanada gevlug het, wat ek nie seker weet nie. Een van sy broers is moontlik genoem John (Hongaars) vertaling) Borbas. Ek weet dit is 'n lang afstand en rekords is moontlik vernietig, maar ek wil graag hoor van iemand wat miskien 'n familielid is. Ek het seker neefs en 2 neefs daar buite. My pa het wel gepraat oor sy pa wat tydens die opstand gesterf het en hy was 'n argitek, ek ken nie sy voornaam nie, maar van sou Borbas gewees het. Ek hoor graag van almal wat meer van my vorige familie in Hongarye weet.
Verenigde Nasies se verslag oor die Hongaarse opstand 1956
VN se spesiale komiteeverslag oor die Hongaarse opstand in 1956. Ondersoek die revolusionêre werkersrade wat deur Hongaarse werkers gestig is, en ontleed die gevare wat dit vir die Sowjet -burokrasie en kapitalisme inhou.
Blaai na die onderkant van die bladsy vir die werklike verslag oor die revolusionêre werkersrade. Dit is aangeheg as 'n PDF.
Hierdie VN-verslag bied 'n nuttige dokument vir die weerlegging van Stalinistiese leuens, wat die opstand van die werkers as 'n 'fascistiese kontrarevolusie' beskryf, sowel as om die basiese propaganda van die westerse kapitalistiese demokrasieë te weerlê dat dit 'n poging van Hongare was om hul vroeëre kapitalistiese vryhede te herwin. en die eienaarskap van private eiendom. Alhoewel dit bewys toon van 'n mate van nasionalistiese ideologie onder die Hongaarse werkersklasse (ongetwyfeld veroorsaak deur die noue beheer wat die Sowjetunie oor die Hongaarse regime uitoefen), toon dit ook aan dat hulle in die praktyk revolusionêre oorlog teen beide die Sowjet -lande gevoer het Unie en die Hongaarse staat (selfs toe die sentrale komitee van die Kommunistiese Party verklaar dat dit die steun van die Hongaarse opstand is), het dwangbeamptes die beheer oor die produksie van goedere en dienste en die verspreiding daarvan met geweld geïmplementeer.
Die komitee het ook baie ander dokumente oor die Hongaarse opstand gelewer, maar dit bly die grootste belang vir libertariese kommuniste.
Agtergrondinligting oor die VN se spesiale komitee oor die probleem van Hongarye (geneem uit hul amptelike digitale argief)
Deur Resolusie 1132/XI aan te neem. op 10 Januarie 1957 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies die Spesiale Komitee vir die Probleem van Hongarye gestig met die doel om die revolusie van 1956 in Hongarye, die daaropvolgende Sowjet-militêre ingryping en die omstandighede en gebeure wat gelei het tot die instelling van 'n kontrarevolusionêre regering, te ondersoek onder János Kádár. Vyf lande is gevra om lede aan die komitee te delegeer. Australië was sy ambassadeur in die Filippyne, K.C.O. Shann, Denemarke, het Alsing Andersen, 'n LP, genoem, terwyl Ceylon, Tunisië en Uruguay onderskeidelik hul permanente VN -verteenwoordigers, R.S Gunewardene, Mongi Slim en Enrique Rodriguez Fabregat, afgevaardig het. Aangesien daar vyf lede in die komitee was, het kommentators dit soms as die komitee van vyf genoem.
Tydens sy eerste sitting op 17 Januarie 1957 het die komitee Alsing Andersen as voorsitter verkies, en K.C.O. Shann as rapporteur. Dag Hammarskjöld, sekretaris-generaal van die VN, het William M. Jordan, destyds hoof van die VN-departement wat sake oor politieke en veiligheidsraad aangaan, aangestel as hoofsekretaris van die komitee-dit wil sê die operasionele hoof-terwyl hy die Deense diplomaat Povl Bang-Jensen as adjunk-sekretaris benoem het . (In 1959 het Bang-Jensen onder verdagte omstandighede selfmoord gepleeg.) Claire de Héderváry het 'n adviseur en hoofassistent van die komitee geword, wat sy bedrywighede gekoördineer het en ook deelgeneem het aan die opstel van die komiteeverslag.
Deur sy resolusie het die Algemene Vergadering die Komitee die taak gegee om "die Vergadering en al die Lede van die Verenigde Nasies te voorsien van die volledige en beste beskikbare inligting oor die situasie wat ontstaan ​​deur die ingryping van die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke, deur middel van sy gebruik van gewapende mag en ander middele in die binnelandse aangeleenthede van Hongarye, sowel as met betrekking tot ontwikkelings rakende die aanbevelings van die vergadering hieroor ... ". Verder die resolusie opgeroep die Sowjetunie en Hongarye om op elke gebied met die komitee saam te werk en veral om lede en amptenare van die komitee toegang en vryheid van beweging in die land te waarborg. Terselfdertyd het die Resolusie gevra elke lidstaat om alle inligting rakende die onderwerp van die ondersoek aan die komitee oor te dra, insluitend inligting, ooggetuieverslae en belangrike bewyse wat via diplomatieke kanale verkry is, asook om saam te werk om sodanige bewyse te verkry.
Die internasionale agtergrond
Die resolusie oor die oprigting van 'n spesiale komitee was nie die eerste keer dat die 'Hongaarse probleem' op die agenda van die Algemene Vergadering van die VN verskyn nie. Op gesamentlike versoek van die Verenigde State, Frankryk en Groot -Brittanje, was die VN se Veiligheidsraad reeds ingeroep vir 'n bespreking van die Hongaarse situasie op 28 Oktober 1956, terwyl die rewolusie nog aan die gang was. Aangesien die Sowjetunie in hierdie liggaam 'n vetoreg gehad het, was daar nie 'n groot kans om daar 'n besluit te neem nie. Om die dinge nog erger te maak, het die Hongaarse regering onder Imre Nagy die bewering gemaak dat die gebeure wat na 22 Oktober plaasgevind het onder die soewereine jurisdiksie van die land val, en daarom protesteer dit sterk teen enige besprekings oor die binnelandse sake van Hongarye in die wêreldorganisasie. Hierdie verklaring, aangevuur deur sterk druk van die Sowjetunie, is ook geskryf in die hoop dat dit die vermoede van die Sowjet -leierskap kan verdryf en die weg sal baan vir 'n vreedsame oplossing vir die haglike situasie wat na die eerste Sowjet -ingryping ontwikkel het. Hierdie verklaring was egter in die vroeë dae van November nie die enigste struikelblok vir die behoorlike hantering van die Hongaarse probleem binne die wêreldorganisasie nie: 'n ander huidige ontwikkeling was die uitbarsting van die Suez -krisis, waarby Groot -Brittanje en Frankryk direk betrokke was. As gevolg hiervan het die VN en die Westerse moondhede nie gereageer op óf die Hongaarse regering se verklaring van 1 November van neutraliteit nie, óf die daaropvolgende pleidooi om substantiewe onderhandelinge oor die Hongaarse situasie te begin. Maar die hoofrede agter die passiewe houding van die Westerse moondhede was die besef dat hulle nie oor die politieke of militêre middele beskik om die Sowjets te stuit nie. Daarom staan ​​hulle ledig by terwyl die Sowjet-leër 'n grootskaalse aanval op Boedapest begin het.
Die tweede Sowjet -ingryping op 4 November, sowel as die revolusie verpletter en die wettige Hongaarse regering omvergewerp het, het 'n nuwe situasie in die VN geskep. Op versoek van die Verenigde State en ander lidlande het die Algemene Vergadering van die VN die Sowjet -ingryping in Hongarye bygevoeg op die dag waarop die inval plaasgevind het. Die Sowjets het die middele gehad om te voorkom dat 'n resolusie van die Veiligheidsraad die ingryping veroordeel, maar hulle het geen vetoreg in die kwessie om die kwessie na 'n buitengewone vergadering van die Algemene Vergadering te verwys nie. In die eerste weke van November het die Algemene Vergadering 'n aantal besluite geneem met 'n meerderheid van stemme, waarin 'n beroep op die Sowjetregering gedoen is om op te hou van enige militêre optrede teen die Hongaarse bevolking, sy troepe terug te trek en die Hongaarse volk se selfbeskikkingsreg te herstel . In die resolusies is ook gevra dat vrye verkiesings gehou moet word, dat die deportasies moet eindig en dat VN -waarnemers die land mag binnekom.
Die besluite wat geneem is as gevolg van Amerikaanse aanmaning, wat in daardie dae gewoonlik oorweldigende steun in die Algemene Vergadering gekry het, het glad nie 'n effek op die werklike verloop gehad nie, aangesien dit nie op enige manier ondersteun is nie. Dit is onwaarskynlik dat die oorspronklikes self vir 'n oomblik geglo het dat die Sowjet -troepe aan die VN se eise sou toegee en Hongarye aan die een kant sou verlaat, of dat die regering van Kádár die mag aan Imre Nagy aan die ander kant sou herstel. Vanuit die perspektief van die Verenigde State was dit egter nog lank nie 'n leë gebaar om die Hongaarse probleem op die agenda te hou nie: die Amerikaanse administrasie wou morele en politieke druk op beide die Sowjets en die Hongaarse marionetregering uitoefen, wat die gapende gaping wat het bestaan ​​tussen die retoriek van bevryding wat dit in die vroeë dae van die Koue Oorlog gebruik het, en die beweegruimte waaroor dit eintlik in buitelandse politiek beskik het. Die VSA kon die verdere uitbreiding van die Sowjet -invloed in die geopolitieke arena, en veral in die Derde Wêreld, nagaan. En uiteindelik, as gevolg van hierdie besluite, is die internasionale erkenning van die Kádár -regering vertraag en het die VN -lidmaatskap van Hongarye nog jare opgeskort. Nietemin was dit juis die meedoënlose verontagsaming van die VN -resolusies wat uiteindelik die Algemene Vergadering genoop het om 'n spesiale komitee op die been te bring om die Hongaarse probleem op 10 Januarie 1957 te bestudeer.
Ons kan die aktiwiteite van die spesiale komitee in twee verskillende periodes verdeel. In die eerste, wat van Januarie tot Junie 1957 duur, het die komitee 'n verslag voltooi waarin die oorsake uiteengesit is wat gelei het tot die uitbreek van die rewolusie en 'n uiteensetting van die gebeurtenisse wat eintlik plaasgevind het, asook 'n beskrywing van die Sowjetunie se militêre ingryping en die proses waardeur die Kádár -regering die land oorgeneem het. Tydens 'n sitting op 14 September 1957 het die Algemene Vergadering die verslag met 'n groot meerderheid goedgekeur en onmiddellik 'n besluit geneem oor die toepassing van die aanbevelings in die verslag. Die komitee is nie ontbind nie, maar is opdrag gegee om die politieke ontwikkelinge in Hongarye dop te hou, asook die nakoming van die twee state met die vorige besluite. Dit het spesiale aandag gegee aan die inkorting van politieke regte, vergelding en politieke vervolging. Die verhoor van Imre Nagy en sy medewerkers, sowel as die nuus oor die teregstelling van die premier en twee van sy medewerkers, het 'n dramatiese wending by die gebeure in Junie 1958 gelewer. Die spesiale komitee het 'n protesverklaring teen die teregstellings uitgereik. Daarna het dit 'n tweede, aanvullende verslag aan die Algemene Vergadering voorgelê wat die tydperk van vergelding nagaan wat gevolg het op die verplettering van die Revolusie.
Die VN het die verslag, en dus die Hongaarse probleem, weer op sy agenda geplaas vir sy herfsessie in 1958. In 'n resolusie wat op 14 Desember 1958 aangeneem is, het die internasionale liggaam die tweede verslag van die komitee aanvaar en weer Hongarije en die Sowjetunie gesensor. vir die ignoreer van die VN -resolusies, sowel as vir die politieke terreur wat in Hongarye voortduur, die skending van menslike vryhede en die teregstelling van Imre Nagy en sy medewerkers.
Die aanneming van die resolusie was egter ook die einde van die spesiale komitee se werk, ten minste in die vorm waarin dit oorspronklik in Januarie 1957 bedink is. Daar was verskeie bydraende faktore in hierdie besluit. Na die dood van Stalin in 1953, het beide leidende moondhede tydens die konfrontasie van die Koue Oorlog - om verskillende politieke redes, buitelandse sowel as binnelandse - gevoel dat dit in hul eie belang sou wees om die gespanne verhoudinge wat tydens die Koue ontstaan ​​het, te verlig Oorlog. Alhoewel hierdie ontdooiingsproses, wat in 'n slakkegang vooruit gegaan het, beslis 'n aantal terugslae gehad het, soos die verplettering van die 1956 -rewolusie of die teregstelling van Imre Nagy en sy medewerkers, het die proses self nooit heeltemal tot stilstand gekom nie.
Die voortgesette pogings om die Hongaarse vraag op die agenda te hou, werk egter teen die ontdooiingsproses. Teen die einde van 1958 het dit ook duidelik geword dat die "Hongaarse probleem" belang in internasionale diplomasie verloor. Na die teregstelling van Imre Nagy en sy medewerkers, het dit heeltemal duidelik geword dat enige hoop om die toestande wat voor 4 November 1956 in Hongarye bestaan ​​het, te herstel, op 'n volledige dwaling was. 'N Bydraende faktor in hierdie' verbrokkeling van hoop 'was die feit dat die Sowjets meer en meer lande kon oorreed - hetsy deur politieke druk of deur middel van ekonomiese diplomasie - om hulself los te maak van die meerderheid wat die Sowjet -ingryping ten sterkste veroordeel het. In die herfs van 1958 het Ceylon, in ruil vir 'n pakket vir ekonomiese hulp wat deur die Sowjets belowe is, sy verteenwoordiger uit die Komitee van Vyf onttrek, wat dit funksioneel gemaak het. Onder hierdie omstandighede het die Algemene Vergadering van die VN in Desember 1958 'n ander resolusie aangeneem waarin hy - terwyl hy al die uitsprake en eise wat in vorige resolusies gespesifiseer is - die werk van die spesiale komitee suksesvol afgehandel het.
Dit beteken egter nie dat die Hongaarse probleem outomaties van die agenda verwyder is nie. Die Algemene Vergadering het sir Leslie Munro, die VN -ambassadeur van Nieu -Seeland, wat onder die sterkste kritici van die ingryping van die Sowjetunie in Hongarye was, aangestel as 'spesiale verteenwoordiger van die Verenigde Nasies' vir die Hongaarse vraag, en hom die taak toevertrou om 'n wakende oog oor verdere verwikkelinge in Hongarye, weliswaar met 'n baie meer beperkte mandaat as die van die komitee.
Die twee supermoondhede het dwarsdeur 1959 voortgegaan om voorlopige stappe te neem in die rigting van ontdooiing. In hierdie wedstryd was die "Hongaarse vraag" steeds een, hoewel steeds ondoeltreffender, troefkaart in die hande van die Amerikaanse diplomasie. Die geleidelike konsolidasie van die Kádár -regime - die eerste gedeeltelike amnestie in Hongarye wat in 1960 aangekondig is - was 'n duidelike aanduiding dat dit net 'n kwessie van tyd was voordat die deksel oor die Hongaarse vraag gesluit was. In verskeie van sy verslae wat oor die volgende twee jaar gepubliseer is, het sir Leslie opgemerk dat die Sowjet- en die Hongaarse regerings die bestaande VN -resolusies bly ignoreer. Intussen het die aantal lande wat by die Hongaarse saak staan, steeds afgeneem in die Algemene Vergadering, wat getrou weerspieël is deur die veranderinge in die stemgetalle.Ook in die lig van die Munro -verslae was daar onderhandelinge aan die gang oor die omstandighede waaronder die Kádár -regime volle lidmaatskap van die internasionale gemeenskap en die wêreldorganisasie kon herwin. Eind 1962 het 'n stilswyende ooreenkoms ontstaan ​​waarvolgens die Hongaarse regime - ten minste in diplomatieke sin - ontbinding kan kry in ruil vir 'n volledige amnestie en die vrylating van politieke gevangenes wat na die rewolusie in die tronk gestuur word. Onder die beskerming van hierdie ooreenkoms, en na 'n Amerikaanse inisiatief, het die Algemene Vergadering van die VN op 20 Desember 1962 'n ander resolusie aangeneem om die Hongaarse vraag effektief te laat vaar. Die bewoording van die resolusie sou nie outkarakter gewees het in 'n orakel van een van die priesters van Dodona nie: enersyds het dit ontevredenheid uitgespreek oor die mislukking van die regerings van die Sowjetunie en Hongarye om saam te werk met die VN -verteenwoordigers en herhaal die doelwitte van al die vorige resolusies wat die twee regerings veroordeel het (die herstel van nasionale selfbeskikking, vrye verkiesings, die terugtrekking van Sowjet-troepe, ens.), terwyl dit aan die ander kant Sir Leslie se mandaat herroep (nadat hy sy werk ten volle waardeer het) ) en het die sekretaris-generaal van die VN gevra om 'alle maatreëls in te stel wat hy nuttig vind in die Hongaarse probleem'. Op hierdie verborge manier het die Algemene Vergadering die sekretaris-generaal U Thant gemagtig om die Hongaarse vraag eens en vir altyd van die VN-agenda te verwyder, ten volle in ooreenstemming met die agtergrondooreenkoms. Die resolusie seil deur die Algemene Vergadering met 50 afgevaardigdes wat daarvoor stem, 13 teen en 40 onthoudings. Op 21 Maart 1963 kondig János Kádár 'n algemene amnestie aan, wat, anders as wat hy beloof het, nie die vrylating van elke gevangene wat vir 1956 veroordeel is, vrylaat nie. Honderde gevangenes het agter tralies gebly weens hul sogenaamde "verswarende misdade". Maar niemand wou meer 'n groot saak daarvan maak nie.
Die aktiwiteite van die komitee
Die kort uiteensetting hierbo moet duidelik maak dat die Komitee van Vyf sy werk in 'n omstrede omgewing uitgevoer het. Agterna is dit moeilik om die indruk te vermy dat die komitee bloot 'n pion was in die groot skaakspel en magspolitiek tussen die twee supermoondhede. Desondanks het hierdie omstandighede blykbaar geen invloed op die werk van die komitee of die finale dokumente wat dit gelewer het nie. Uit die dokumente en die gepubliseerde verslae blyk dit duidelik dat die komitee onder die omstandighede sy taak baie ernstig opgeneem het en sy werk pligsgetrou en op 'n hoë standaard verrig het. Ondanks af en toe feitelike foute in die verslag wat in die somer van 1957 gepubliseer is - was Imre Nagy op geen stadium 'n gevangene van die staatsveiligheidspolisie tydens die rewolusie nie. van die revolusionêre komitees, soos hy teen daardie tyd reeds in Moskou aangekom het - die verslag van die komitee bied 'n verbasend akkurate en gedetailleerde historiese weergawe van die gebeure van die rewolusie van 1956. Alhoewel hul werk byna geen invloed op die magspolitiek van die supermoondhede gehad het nie, het hul verslag, wat in verskeie wêreldtale sowel as in talle Hongaarse uitgawes gepubliseer is, danksy die Hongaarse emigrépers 'n waardevolle diens aan die internasionale gemeenskap gelewer deur dit in te lig openbare mening in die hele demokratiese wêreld. Dit was die eerste gedetailleerde en outentieke opsomming van wat werklik in 1956 in Hongarye gebeur het.
Die prestasies van die komitee lyk veral indrukwekkend in die lig van die feit dat sy lede minder as ses maande tyd gehad het om hul eerste verslag op te stel en geen toegang tot enige outentieke bron van inligting in Hongarye gehad het nie. By verskeie geleenthede het die komitee die Kádár -regering versoek om toestemming te gee dat sy verteenwoordigers die land binnekom om navraag te doen, soos vereis deur die bestaande resolusies van die VN. Hulle het ook toestemming gesoek om kontak te maak met Imre Nagy en ander vooraanstaande politici van die Revolusie (teen daardie tyd was die groep van Imre Nagy na Roemenië gedeporteer). Uiteraard het die Hongaarse en die Roemeense regering hierdie versoeke verwerp. Daarom moes die komitee klaarkom met openbare dokumente wat tydens die rewolusie vrygestel is (persmateriaal, politieke verklarings, verklarings) en inligting wat deur verskillende lande via diplomatieke of ander kanale ontvang is en aan die komitee (in hierdie verband, die gewilligste vennote) was die Britse, Nederlandse, Italiaanse, Franse en Amerikaanse regerings), tesame met die amptelike Hongaarse mededelings wat na die onderdrukking van die rewolusie gepubliseer is en die ooggetuieverslae van mense wat aan die rewolusie deelneem en daarna tot emigrasie gedwing is. Die internasionale organisasies van vakbonde wat tydens en na die revolusie in noue kontak met die Hongaarse werkerrade was, verskaf ook inligting en bronne oor die Hongaarse situasie. Gedurende dieselfde tydperk het die Internasionale Hof van Justisie in Den Haag ook 'n ondersoek gedoen na die gebeure van die 1956 -rewolusie. Die resultate van die ondersoek is aan die spesiale komitee voorgelê tydens die verhoor in Genève van Hartley William Shawcross, 'n lid van die hof.
Die werk van die komitee is gehelp deur 'n klein personeel wat bestaan ​​uit kundiges oor die Sowjetunie en Sentraal -Europa, tolke en emigrante Hongaarse kenners wat vertroud was met die plaaslike omstandighede. Hulle het die materiaal versamel, die geskrewe bronne vertaal, ooggetuieverslag en ontledings, agtergrondmateriaal vir die verslae voorberei en die teks en die struktuur van die finale dokumente opgestel. Die konsepte en die voorgestelde verslae is op verskillende vlakke bespreek totdat die komitee in sy geheel die finale weergawe goedgekeur en aan die algemene vergadering voorgelê het. Die dokumente wat deur Claire de Héderváry bewaar is, gee 'n blik op die kleinste besonderhede van hierdie proses.
Parallel met die versameling van die bronne en die ontleding van die materiaal, het die komitee van plan om getuies so vroeg as Maart 1957 te ondervra. Op grond van verskeie kriteria - die belangrikste is dat almal wat die land voor 23 Oktober 1956 verlaat het, gediskwalifiseer - hulle het 111 Hongaarse getuies gekies. Die drie prominente politieke akteurs van die Hongaarse Revolusie-Anna Kéthly, 'n sosiaal-demokratiese kabinetsminister in die Imre Nagy-regering, Béla Király, opperbevelhebber van die nasionale garde en József Kővágó, die burgemeester van Boedapest wat lid was van die Small Houersparty - is tydens 'n openbare verhoor ondervra, terwyl die res van die onderhoude agter geslote deure plaasgevind het. Soos Béla Király later onthou, het die vrae van die meeste lede van die komitee hul vriendelike geaardheid en gevoel van solidariteit teenoor die Hongaarse saak geopenbaar. Die enigste uitsondering in hierdie verband was die verteenwoordiger van Ceylon, wat probeer het om die getuies deur middel van aggressiewe kruisondervraging uit te lok. Ambassadeur Gunewardene het later aan Király gesê dat die verteenwoordiger van Ceylon slegs as die advokaat van die duiwel optree om seker te maak dat die onderhoude en die verslag so onpartydig en so outentiek as moontlik lyk.
Al met al het die komitee onderhoude gevoer met 111 getuies tydens verskillende verhore in New York, Rome, Wene, Genève en Londen. Een-en-tagtig van hulle het op eie versoek getuienis sonder hul name gegee om familielede wat nog in Hongarye woon, teen moontlike vergelding te beskerm. Nadat die mandaat van die komitee geëindig het, het die Sowjets geëis om die lys van getuies te sien. Bang-Jensen, die hoofsekretaris van die komitee, wou nie verplig word nie. In die oë van baie het hierdie voorval, tesame met die gepaardgaande teistering, moontlik 'n rol gespeel in die geheimsinnige dood van die Deense diplomaat, wat deur sommige waarnemers vermoedelik die slagoffer van 'n politieke sluipmoord was.
Die komitee het sy verslag oor die Hongaarse rewolusie in Julie 1957 aan die Algemene Vergadering beskikbaar gestel. In werklikheid was die verslag 'n redelik gedetailleerde historiese verslag, wat die bevindinge van die komitee in die raamwerk van internasionale reg probeer voorlê het en politieke voorstelle daarvolgens gemaak het. . In die belang van groter objektiwiteit het die verslag 'n aparte hoofstuk gewy aan beide die amptelike Sowjet -verslag van die 1956 -gebeure en die Kádár -regime se eie beoordeling van die rewolusie, en hul weergawes van die gebeure item vir item weerlê. In hierdie sin kan die verslag as die voorloper van Die waarheid oor die Nagy -saak, 'n boek wat deur emigrante kringe uitgegee is na die teregstelling van Imre Nagy en sy medewerkers.
Die verslag beskou die Sowjet -ingryping as 'n geval van eksterne militêre aggressie teen die wettige Hongaarse regering, 'n handeling wat die VN -handves en die internasionale reg wat op die soewereiniteit van state berus, duidelik oortree. Dit het tot die gevolgtrekking gekom dat in plaas van 'n opstand wat ontstaan ​​het as gevolg van 'n georganiseerde sameswering, 1956 ''n instinktiewe nasionale opstand' was, veroorsaak deur die langdurige griewe van die land. Die doel van die opstand was om nasionale soewereiniteit en demokratiese menslike vryhede te herstel. Van die begin af was die opstand gelei deur studente, werkers, soldate en intellektuele, eerder as deur die sogenaamde "reaksionêre kringe" en westerse imperialiste. Die Revolusie was die oorwinning, die Imre Nagy -regering het die vertroue van die mense geniet, en die kans was moontlik om die situasie te normaliseer. In 'n resolusie wat op 14 September 1957 aangeneem is, het die Algemene Vergadering van die VN die beoordeling en voorstelle van die komitee goedgekeur.
In die volgende fase van die werk, toe dit oorgegaan het tot die ontleding van die tydperk na die verplettering van die rewolusie, kon die komitee nie meer op ooggetuieverslae staatmaak nie, terwyl die versameling en ontleding van Hongaarse en buitelandse nuusberigte en artikels onverpoos voortgaan. As gevolg hiervan kon dit die proses van vergelding wat na die Revolusie plaasgevind het, dokumenteer en rekonstrueer om te bewys dat die Sowjet -indringers en die marionetregime onder Kádár skuldig was aan voortdurende en ernstige skendings van menseregte en burgerlike vryhede . Hulle het hul slotverklaring in die somer van 1958 gepubliseer. Daarna is die mandaat van die kommissie beëindig en die missie daarvan oorgeneem deur sir Leslie Munro, wat die werk tot Desember 1962 voortgesit het, toe die Hongaarse probleem laas in die Algemene Vergadering bespreek is van die Verenigde Nasies.
Die geskiedenis van die Héderváry -versameling
In 1981 tree Claire de Héderváry uit haar pos as een van die direkteure van die Verenigde Nasies se departement van politieke aangeleenthede, hoewel sy selfs in die negentigerjare opdragte van die VN en die Belgiese regering ontvang het: tussen 1990 en 1992 was die spesiale gesant van die sekretaris-generaal na Japan, en vier jaar daarvoor was sy 'n afgevaardigde van die VN wat die Belgiese regering verteenwoordig het. In 1950, reguit uit Harvard en Columbia, waar sy ekonomie studeer het, kry sy werk by die Verenigde Nasies en werk vir die departement wat spesialiseer in tegniese hulp aan ontwikkelende lande in die Midde -Ooste. Sodra die besluit geneem is om 'n spesiale VN-komitee in die lewe te roep om die Hongaarse probleem in 1957 te ondersoek, bied Claire de Héderváry, van Belgies-Hongaarse afkoms, haar dienste aan die sekretariaat aan die komitee. Gedurende die vier jaar wat die komitee in werking was, het Claire aan al die belangrikste fases van die werk deelgeneem. Haar take sluit in die versameling en ontleding van inligting wat verband hou met die Hongaarse situasie, en die evaluering van bronne. Sy was 'n tolk tydens die verhore van die getuies en die voorlopige ondersoek van moontlike getuies, en het deelgeneem aan die voorbereiding van die verskillende hoofstukke van die verslag wat aan die Algemene Vergadering van die VN voorgelê moet word.
Die VN het die mandaat van die spesiale komitee tot 1957 verleng deur 'n spesiale gesant aan te stel in die persoon van sir Leslie Munro, wie se taak was om voort te gaan met die monitering van die Hongaarse situasie en om steun te verleen aan die komitee se werk tot 1962. In haar hoedanigheid as sir Leslie se adviseur, Claire de Héderváry het bygedra tot die pogings om die Hongaarse vraag op die VN se agenda te hou.
Volgens die VN se rekordbewaringskedule moes die dokumentasie van die spesiale komitee na drie jaar vernietig gewees het, en dieselfde lot sou wag vir die konsepte wat gemaak is by die voorbereiding van die verslae, die klankopnames van die getuies se verhore, die agtergrondmateriaal versamel, en selfs die sekondêre afskrifte van die amptelike VN -dokumente. Sedert Claire de Héderváry haar loopbaan by die VN ná 1962 voortgesit het, het sy die geleentheid gehad om 'n aansienlike deel van die dokumente en klankopnames te red, wat andersins vernietig sou gewees het. By haar uittrede in 1981, het sy haar baas se toestemming verkry om die versameling, wat 22 whisky -gevalle gevul het, uit die VN te verwyder. Na haar woonstel in New York, waar sy die versameling aanvanklik gestoor het, het sy dit om veiligheidsredes by die Hoover Institution van Stanford University in Kalifornië neergesit. In 1998, na die oorgang van Hongarye na demokrasie, besluit Claire de Héderváry om die versameling te skenk aan die manuskripdepartement van die National Széchényi -biblioteek (die OSA -argief kon finansiële hulp verleen om die dokumente huis toe te bring), omdat sy van mening was dat hierdie waardevolle versameling behoort aan die Hongaarse nasie.
Die lys dokumente is opgestel deur die historikus Mihály Zichy, wat vir die manuskripafdeling by die Széchényi -biblioteek werk. Terselfdertyd het die biblioteek die 77 uur se klankopnames, bande en skywe gedigitaliseer vir bewaring. Die argiveringswerk het dringend geword, aangesien die toestand van die geskrewe dokumente vinnig begin versleg het en die voorbereiding van die Engelse taalkatalogus 'n breër samewerking vereis. Daar word ook voorgestel dat die gedigitaliseerde weergawe van die volledige versameling aanlyn gepubliseer word op die webwerf van die OSA Archives, as deel van die 1956 Digital Archives. Van 2008 tot 2009 het die OSA die digitalisering van die 30 000 bladsye geskrewe dokumente voltooi en in die huidige fase van die argivering word die aanlynversameling geleidelik beskikbaar.
In die eerste fase sal die publiek toegang hê tot die Engelstalige (of soms Franse) transkripsies van die 111 getuieverhore, saam met die opsommings van die meegaande bande wat deur die spesiale komitee gehou word. Die materiaal wat in die volgende fase aanlyn gepubliseer sal word, bevat die verslag wat aan die Algemene Vergadering van die VN voorgelê is, saam met die verskillende konsepte en die korrespondensie van die komitee met die regerings, diplomatieke liggame en nie-regeringsorganisasies.
Die internasionale en Hongaarse persopsommings, verslae en uittreksels, wat die agtergrondmateriaal vir die komitee se werk was, sal later op die internet gepubliseer word, hoewel dit reeds toeganklik is vir navorsers in die manuskripafdeling van Széchényi -biblioteek en die navorsingskamer van OSA .
1956: Die Hongaarse rewolusie
Die geskiedenis van die Hongaarse arbeidersrevolusie teen die kommunistiese diktatuur. 'N Algemene staking is verklaar en werkersrade het oor die hele land ontstaan.
In stede het die werkers hulself bewapen en met die troepe verbroed, maar uiteindelik is hulle deur Sowjet -tenks verpletter.
Dit is nie uit liefde vir nostalgie dat ons die Hongaarse opstand in 1956 herdenk nie: Hongarye '56 was 'n uitstekende voorbeeld van die werkersklas self wat na mag gesoek het. Dit was dubbel betekenisvol en het plaasgevind in een van die mitiese 'arbeidersstate'.
Dit het vir baie mense regoor die wêreld 'n nuwe alternatief vir kapitalisme en Sowjet -kommunisme gewys - lees staatskapitalisme - en dit het bewegings na ware revolusionêre politiek gegalvaniseer.
Toe die Sowjet -leër teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Oos -Europa ingevaar het, het hulle in werklikheid nie werkers en kleinboere bevry nie. Dieselfde stelsel as voorheen het bestaan, met Stalin wat reaksionêre regerings ondersteun het.
Tussen 1919 en die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Hongare die fascistiese regime van admiraal Horthy gely, wat duisende vermoor en meer as 400 000 Jode na die Nazi -konsentrasiekampe gedeporteer het. In 1944 is die land deur die Sowjet-leër 'bevry' en 'n nuwe Hongaarse regering geïnstalleer, onder leiding van opperbevelhebber van die Hongaarse leër, Bela Miklos-'n man versier met die Ysterkruis deur Adolf Hitler. Hierdie nuwe regering ondersteun Horthy weer as heerser van Hongarye.
Die Kommunistiese Party het gou begin om die regering te infiltreer en het die Ministerie van Binnelandse Sake en die beheer van die geheime polisie van Hongarye, die AVO, saamgeneem. Die AVO is deur die Hongaarse werkersklas gevrees en gehaat vanweë hul rekord van marteling en moord en vanweë die bevoorregte posisie wat hulle in die Hongaarse samelewing beklee, en ontvang tussen drie en twaalf keer die gemiddelde werkersloon.
Intussen het die Sowjet -leër 'n enorme hoeveelheid buit uit Hongarye saamgeneem en groot hoeveelhede graan, vleis, groente en suiwelprodukte aangevra. Hulle het 'n geweldige eis aan Hongarye gelaai, wat beteken dat die Hongaarse werkersklas moes betaal in voedseltekorte en lae lone. Die Kremlin het uiteindelik die helfte van die vergoedings wat nog in 1948 betaal is, gekanselleer omdat hulle bang was vir 'n opstand.
Moskou het Hongarye op ander maniere uitgebuit: hulle het teen hoër wêreldpryse aan Hongarye verkoop en sy uitvoer teen ver onder die wêreldpryse gekoop. Teen 1950 is Hongarye deeglik geïntegreer in die politieke en ekonomiese stelsel van die USSR, met die staatsbepaalde kollektivisering van die landbou en die nasionalisering van die nywerheid.
Maar 'n siek gevoel en onrus begin toeneem: werkers reageer op die nuut ingestelde stelsel met traagheid, swak werk en afwesigheid. Ontevredenheid het vinnig versprei. Onenigheid binne die Kommunistiese Party het ook toegeneem en suiwering begin. In Hongarye is 483 000 partylede verdryf en honderde tereggestel.
Joseph Stalin is op 6 Maart 1953 oorlede. Die hoop van werkers het gestyg: hulle het gedink daar is 'n kans om die diktatuur oor die proletariaat te beëindig. Later dieselfde jaar was daar stygings in Tsjeggo -Slowakye en Oos -Duitsland, wat vinnig onderdruk is. In die USSR het 'n stakingsbeweging op 20 Julie begin waarby 250 000 slawe in dwangarbeidskampe betrokke was. Die Staliniste het gereageer deur 120 tereg te stel. Hierdie oplewing onder die werkers van die ystergordynlande het die partybase genoop om 'n sagter lyn te neem. Tydens die 20ste kongres van die Russiese Kommunistiese Party in Februarie 1956 het Khruschev begin om Stalin aan die kaak te stel. Dit is byna onmiddellik gevolg deur die Poznan -opstand in Pole. Poolse tenks het die opstand verpletter.
Soortgelyke gebeure het in Hongarye begin afspeel.Die Petofi -sirkel is in April 1956 gestig deur Jong Kommuniste: dit is vernoem na Sander Petofi, die beroemde nasionale digter wat in 1848 vir die Hongaarse vryheid geveg het teen die Oostenrykse Ryk, en is gesteun deur die Writers Union. Gou het duisende vergaderings van die Sirkel bygewoon, en die artikels wat hulle vir hul literêre tydskrif geskryf het, het onder werkers versprei. Teen Julie het besprekings oor toestande in Hongarye en veral die AVO vermeerder. Sommige sprekers tydens sirkelvergaderings het selfs geëis dat Imre Nagy, die hoof van die party, bedank.
Hierdie kritiese gees het na die werkers versprei, wat meer beheer oor hul 'fabrieke' begin eis het. Hulle wou vakbonddemokrasie hê, werkersdeelname en konsultasie met die bestuur met die vakbondskomitee oor lone en welsyn. Die Petofi -kring ondersteun hierdie eise. Hulle is aan die regering voorgelê in 'n versoek om die fabrieksadministrasie aan die werkers te oorhandig.
Terwyl Gero, eerste sekretaris van die Hongaarse Kommunistiese Party, Tito in Belgrado ontmoet het, het die Petofi -sirkel besluit om 'n betoging uit te roep in solidariteit met Poolse werkers wat teregstaan ​​as gevolg van die Poznan -opstand. Die owerhede, wat konfrontasie wou vermy, het die betoging toegelaat. Die Petofi -sirkel en ander besprekingsgroepe het vergader, sowel as dissidentele studente -organisasies, waaronder die amptelike jeuggroep van die Kommunistiese Party, en besluit om op 23 Oktober te marsjeer na die standbeeld van Josef Bern in Boedapest, 'n Pool wat saam met die Hongare teen die Oostenrykse monargie geveg het in die rewolusie van 1848-9.
Die regerende party het paniekerig geraak. Hulle minister van binnelandse sake het die optog verbied, maar omdat dit reeds in dele van die stad gevorm het, het hulle die verbod opgehef. Die betoging was meestal jongmense, met 'n klein aantal werkers wat hul gereedskap verlaag het. Buite die parlementsgeboue het hulle Imre Nagy opgeroep, wat uit die party geskors is weens 'afwyking'. Nagy het al die beleid van Stalin getrou uitgevoer. Toe hy egter deur aarts-Stalinistiese Rakosi vervang word, het hy baie misplaaste simpatie gekry. Teen hierdie tyd het Gero oor die radio uitgesaai en die betogers as kontrarevolusionêr veroordeel.
Toe die dag aand word, het 100 000 mense byeengekom. Die skare besluit om op die radiostasie te marsjeer om te vra dat hul eise uitgesaai word, terwyl hulle 'n reuse -standbeeld van Stalin afbreek terwyl hulle gaan. AVO het die radiogebou swaar bewaak, maar uiteindelik is 'n afvaardiging in die gebou ingelaat. Maar twee ure het verloop en nog steeds geen teken van die afvaardiging nie. Die skare het uiters onrustig geraak en begin eis dat die afvaardiging vrygelaat word. Skielik spring die skare vorentoe. Die AVO-mans het met masjiengewere op die ongewapende massa losgebrand. Baie het geval, maar die skare het voortgegaan en die polisielede oorweldig en hul wapens op die radiogeboue gevuur.
Nuus van die gebeure in Sandorstraat het vinnig versprei. Werkers het teruggekeer na wapenfabrieke waar hulle gewerk het en met die nagskof het werkers vragmotors met wapens gelaai. Dit is na Sandorstraat geneem en versprei. In die omliggende strate het werkers en studente begin om padblokkades op te rig.
In die regering en die party het intussen verskillende maneuvers plaasgevind. Gero het gereël dat Nagy die kleurlose Hegedus as Premier sou vervang. Woensdagoggend om 08:00 is aangekondig dat die regering gevra het dat Russiese weermag -eenhede in Hongarye gestasioneer is om 'orde te herstel'.
Werkers en studente in Boedapest het vroeg Woensdagoggend 'n revolusionêre raad gestig - wat sedert die rewolusie van 1918 nie gesien is nie. 'N Hewige geveg het rondom die radiogebou gewerm, terwyl die maneuver binne die Kommunistiese Party voortgeduur het. Gero is as eerste sekretaris vervang deur Janos Kadar. Kadar kom uit die werkersklas. Hy was 'n 'Titois' en is gevange geneem en gruwelik gemartel. Die burokrate het dit as 'n goeie stap beskou - 'n perfekte oplossing vir die toenemende ontevredenheid. Nagy het om 09:00 uitgesaai en gevra vir die neerlê van wapens en belowende wydverspreide demokratisering.
In reaksie hierop het die Revolusionêre Raad van Werkers en Studente pamflette uitgereik waarin 'n algemene staking vereis word. Russiese tenks het dieselfde dag die stad ingeval en hewige gevegte het uitgebreek. Versperrings is uit vate gebou. Later is dit versterk met spoorwaens en wapens uit 'n goedereterrein. Die werkers en studente het Molotov -cocktails, wapens wat hulle gevang het, gebruik en selfs 'n klein veldwapen waarmee hulle die tenks gebombardeer het.
Die staking wat deur die Revolutionary Council of Workers and Students opgeroep is, het deur die hele Boedapest versprei en tot by die belangrikste nywerheidsdorpe - Miskolc, Gyor, Szolnoc, Pecs, Debrecen. Rewolusionêre komitees en rade is in Hongarye ingestel. Oral het werkers hulself gewapen en in sommige dorpe het radiostasies boodskappe teen die Staliniste uitgesaai en gesê dat die mense nie deur die regering mislei moet word om hul wapens oor te gee nie.
Baie rade het vinnig programme uitgereik waarin politieke en burgerlike vryheid gevra word, die onttrekking van Russiese troepe, die bestuur van die werkplek en die nywerheid, die verbod op die AVO en vryheid vir vakbondlede en partye. Sommige van die programme wou die terugkeer van 'parlementêre demokrasie' hê, terwyl ander Nagy ondersteun het.
Boere en plaaswerkers het aflewerings van voedsel aan die werkers in die stede gereël. Hulle het die bestuurders van die kolkhoz (staatsplaas) verdryf. In sommige gebiede het hulle grond herverdeel, terwyl hulle in ander gebiede die kollektiewe onder hul eie bestuur gehou het.
Die Observer het gesê: 'Alhoewel die algemene staking bestaan ​​en daar nie 'n sentraal georganiseerde bedryf bestaan ​​nie, neem die werkers dit egter op hulself om noodsaaklike dienste aan die gang te hou vir doeleindes wat hulle bepaal en ondersteun. Werkersrade in industriële distrikte het die verspreiding van noodsaaklike goedere en voedsel aan die bevolking onderneem om dit lewendig te hou. Dit is selfhulp in 'n omgewing van anargie. "
Die geveg duur voort
Die geveg tussen die opstandelinge en die Russiese leër het in intensiteit toegeneem. Saterdagaand is die gevangenis in Budapest gevange geneem en al die politieke gevangenes is vrygelaat. Die mense het gou al die verhale gehoor van verskriklike toestande, van marteling en slae wat toegedien is. Budapest Radio het voortgegaan om 'n skietstilstand te beloof, onmiddellike loonverhogings te belowe, onderhandelinge vir Russies-Hongaarse politieke en ekonomiese gelykheid.
Nagy het probeer om die situasie te kalmeer. Hy het belowe dat die AVO ontbind sal word en dat die regering herorganiseer sal word. Alhoewel verskeie groepe opstandelinge oorgegee het weens 'n gebrek aan ammunisie, het die gevegte rondom Szena -plein en die Killian -kaserne voortgegaan.
'N Vergadering van afgevaardigdes van die Raad by Gyor het hul eise aan Nagy herbevestig. Dinsdagoggend het Budapest Radio die terugtrekking van die Russiese troepe aangekondig. Nagy het kalmte van die mense gevra terwyl hierdie onttrekking plaasgevind het, en om terug te keer werk toe. Die Rooi Leër het die middag begin terugtrek uit Boedapest. Die werkers in Boedapest en in ander dele van die land bly gewapen en gereed.
Dit was gelukkig dat hulle hul waaksaamheid behou het, want die Russe het net teruggetrek om die hoofstad met 'n ring tenks te omring. Uit die noordooste het Russiese versterkings die land binnegekom. Plaaslike rade het nuus gestuur, en Nagy is gewaarsku dat, as die troepe van die Rooi Leër nie sou onttrek nie, die rade sou probeer om dit te keer. Die staking in die hele bedryf sou nie eindig voordat troepe onttrek is nie. Teen 3 November het die afdelings van die Rooi Leër die meeste strategiese punte in die land beset, afgesien van die stede wat deur opstandelinge beheer word.
Lede van die Nagy -regering het die mense verseker dat Rusland nie weer sou aanval nie. Die werkersklas het hul versekering nie geglo nie - met goeie rede. Die Russe het die volgende oggend met tenks en artillerie op alle groot stede losgebrand. Russiese tenks het Boedapest binnegedring en konvensionele en brandende skulpe afgevuur.
Janos Kadar, lid van die Nagy -regering, vorm nou 'n 'Werkers- en Boereregering'. Nagy het reeds by vyftien ander amptenare en hul gesinne skuiling in die Joego -Slawiese ambassade gesoek. Hierdie nuwe regering het die Russiese regering gevra om hulle te help met die likwidasie van die 'kontrarevolusionêre' magte.
Die gevegte het meer as 'n week aangehou. Oor die radio het Moskou teen die middel van November 4 aangekondig dat die 'teenrevolusie' heeltemal verpletter sou word. Die georganiseerde verset van die Hongaarse werkersklas duur egter voort tot 14 November.
Toe die oorlog eindig, kom die AVO uit die gate waarin hulle weggekruip het. Hulle het opstandelinge in groepe begin ophang op die brûe oor die Donau en in die strate.
Die gevegte het in 1957 in die landelike gebiede voortgeduur, maar dit was sporadies en geïsoleerd. Alhoewel baie mense teruggekeer het na die werk, het die staking in die meeste bedrywe voortgeduur. Kadar het gewerk om die mag van die werkerrade te ondermyn. Hy het 'n paar lede van die Raad se aksiekomitees gearresteer. Dit kon nie intimideer nie. Daarna beloof hy die afskaffing van die AVO, die onttrekking van Russiese troepe en die suiwering van Staliniste uit die party. Sommige werkers het dit geglo en teruggekeer werk toe. Maar die staking het op baie gebiede en in baie nywerhede voortgeduur. Op 16 November is Kadar genoodsaak om met afgevaardigdes van die rade gesprekke te begin. Hulle het geëis dat 'n Nasionale Arbeidersraad ingestel word, wat Kadar verwerp en sê dat daar reeds 'n 'werkersregering' is.
Hy was egter verplig om toe te stem tot die erkenning van individuele rade en die oprigting van 'n fabrieksmilisie. Kadar het gesê dat as die werk hervat word, sal hy onderhandel vir die onttrekking van die Russiese leër. Die afgevaardigdes het gevra dat hy dit op skrif stel, wat hy geweier het. Kadar het ander metodes probeer. Hy het die Rooi Leër gebruik om voedselaflewering deur die boere na die dorpe te stop. Hy het rantsoenkaarte begin uitreik - maar slegs aan werkers wat aangemeld het vir werk. Tog het die staking voortgeduur. Kadar en sy Russiese meesters het ongeduldig geraak. Daar was reeds ontevredenheid in die Rooi Leër. 'N Paar het by die guerrillas aangesluit, terwyl baie meer ontwapen en teruggestuur moes word huis toe omdat hulle geweier het om bevele uit te voer. In reaksie hierop probeer die Hongaarse regering nog 'n taktiek. Inhegtenisnemings van afgevaardigdes van werkers het begin.
Baie raadsafgevaardigdes is afgerond, asook afgevaardigdes van studenteliggame. Baie het na vore gekom om hul plek in te neem. Toe die staat dit besef, het hulle ook die gevangenisstraf begin tronkstraf. In die komende maande het die weerstand voortgegaan teen die aanslag van die 'Werkersregering'. Massademonstrasies het voortgegaan, en werkers het teen die AVO en die soldate baklei toe hulle hul afgevaardigdes gearresteer het. Deur 1957 het die arrestasies, gevangenisse en teregstellings voortgegaan. Die raadslede wat nie in hegtenis geneem is nie, het begin bedank, en die laaste oorblyfsels van die Raad is teen 17 November daardie jaar vernietig.
Daar is geen amptelike syfers vir hoeveel mense in 56-57 in Hongarye gesterf het nie. Die skatting is tussen 20 en 50 000 Hongare en 3 tot 7 000 Russe. Die aantal gewondes was baie hoër, en meer as 100,000 het oor die grens gevlug. Stakings en betogings het tot in 1959 voortgeduur, en die stryd om werkersmag bly tot vandag toe.
Aangepas uit A Special Supplement of Anarchist Worker, November 1976: Hongarye 56 deur Nick Heath
Geredigeer deur Rob Ray en John S.
B é k é s, Csaba. 1996. Die Hongaarse Revolusie en Wêreldpolitiek van 1956. Koue Oorlog Internasionale Geskiedenisprojek Werkstuk nr. 16. Washington, DC: Woodrow Wilson International Center for Scholars.
B é k é s, Csaba, Malcolm Byrne, en J á nos Rainer. 2002. Die Hongaarse rewolusie van 1956: 'n geskiedenis in dokumente. Boedapest: Central European University Press.
Borhi, L á szl ó. 2004. Hongarye in die Koue Oorlog, 1945 – 1956: Tussen die Verenigde State en die Sowjetunie. Boedapest: Central European University Press.
Gati, Charles. 2006. Mislukte illusies: Moskou, Washington, Boedapest en die Hongaarse opstand van 1956. Stanford, CA: Stanford University Press en Woodrow Wilson Center Press.
Kovrig, Bennett. 1973. Die mite van bevryding: Oos -Sentraal -Europa in die Amerikaanse diplomasie en politiek sedert 1941. Baltimore, besturende direkteur: Johns Hopkins University Press.
Kovrig, Bennett. 1991. Van mure en brûe: die Verenigde State en Oos -Europa. New York: New York University Press.
Kramer, Mark. 1996. Die " Malin Notes " oor die krisisse in Hongarye en Pole, 1956. Koue Oorlog Internasionale Geskiedenisprojek Bulletin 8/9 (Winter): 385 – 410.
Litv á n, Gy ö rgy, J á nos M. Bak, en Lyman H. Legters, reds. 1996. Die Hongaarse rewolusie van 1956: hervorming, opstand en onderdrukking, 1953 – 1963. New York: Longman.
Orekhova, Elena D., Viacheslav T. Sereda en Aleksandr S. Stykalin, red. 1998. Sovietskii Soiuz en Vengerskii Krizis 1956 Goda: Dokumenty [Die Sowjetunie en die Hongaarse krisis in 1956: dokumente]. Moskou: Rossiiskaya Politicheskaya Enciklopedia.
Rainer, J á nrs. 1996 – 1999. Nagy Imre: Politiek é letrajz [Imre Nagy: 'n Politieke biografie]. 2 vols. Boedapest: 1956-os Int é zet.
Na die dood van Josef Stalin in 1953 ontwikkel baie Europese kommunistiese lande liberale hervormingsfaksies. In Hongarye het die hervormer Imre Nagy premier geword, maar sy pogings tot hervorming is deur Rákosi se hoofsekretaris van die Kommunistiese party in die wiele gery. Rákosi gebruik elke geleentheid om Nagy in diskrediet te bring en laat hom in 1955 uit sy amp onthef. In Julie 1956 is Rákosi afgesit en vervang deur Erno Gero.
In Pole het 'n opstand in Junie 1956 daartoe gelei dat Rusland op 19 Oktober hervormende toegewings toegestaan ​​het.
Op die middag van 23 Oktober 1956 het duisende Hongaarse studente die strate ingevaar om te protesteer teen die Russiese bewind. Hul 16 belangrikste eise sluit in die terugkeer aan die bewind van Imre Nagy, vrye verkiesings en ontruiming van alle Sowjet -troepe.
Teen die aand het die aantal betogers tot 200 000 gestyg. Om 20:00 het Erno Gero 'n uitsending gemaak wat die eise as leuens veroordeel en verklaar dat die land nie sy bande met Rusland wil verbreek nie. Woedend oor die uitsending het sommige betogers die standbeeld van Stalin afgebreek terwyl ander na die radiogebou opgeruk en probeer het om toegang te verkry. Die veiligheidspolisie (? VH) het traangas op die skare gegooi en 'n paar betogers doodgeskiet. In reaksie hierop het die betoging gewelddadig geword, kommunistiese simbole is vernietig en polisiemotors het aan die brand gesteek.
Erno Gero het Sowjet -militêre ingryping versoek en om 24:00 op 24 Oktober om twee uur het Sowjet -tenks Boedapest binnegekom. Die betoging het egter voortgegaan, aangesien baie soldate simpatiseer met die betogers. Imre Nagy is op 24 Oktober weer as premier aangestel en het 'n einde gemaak aan geweld. Maar sporadiese gevegsuitbarstings duur voort tot 28 Oktober toe die Russiese weermag uit Boedapest onttrek het.
Die nuwe Hongaarse regering het onmiddellik begin met die implementering van sy beleid, wat demokrasie, vryheid van spraak en godsdiensvryheid insluit. Nagy het ook aangekondig dat Hongarye aan die Warskou -verdrag sou onttrek.
Op 1 November het Nagy berigte ontvang dat Russiese tenks die ooste van Hongarye binnegekom het. Op 4 November het die tenks Boedapest bereik en omsingel. Nagy het 'n uitsending aan die wêreld gemaak dat Hongarye aangeval word deur Sowjet -magte in die hoop dat daar hulp uit die Weste sou kom. Destyds was Brittanje en Frankryk besig met die Suez -krisis en Amerikaners wou nie terugkeer na die oorlog nie.
Ongeveer 4000 Hongare is tussen 4 en 10 November dood toe die Russe beheer oorgeneem het. Nagy het aanvanklik skuiling in die Joego -Slawiese ambassade gesoek, maar is later deur die Russe gevange geneem. Hy is in Junie 1958 tereggestel.
Hervormings en aksie
Op 18 Maart brei koning Ferdinand V die outonomie van Hongarye uit en stel Lajos Battyani die eerste premier van Hongarye aan. Die regering het ook prominente figure van die liberale beweging ingesluit.
Op 18 Maart 1848 keur die Hongaarse staatsvergadering 'n hele reeks hervormings goed. Later is die diensbaarheid afgeskaf, die grond is aan die kleinboere oorgedra en die staat moes afbetalings aan grondeienaars betaal. Die implementering van hierdie hervorming het gelei tot die uitskakeling van feodalisme in landbouverhoudinge en het die weg gebaan vir die oorgang van die Hongaarse landbou na kapitalistiese spore. Die wet op die instelling van universele belasting en die ontneming van die adel en priesters van belastingvoorregte is ook aanvaar. Persvryheid, onaantasbaarheid van die individu en eiendom, gelykheid van Christelike denominasies, die verantwoordelikheid van die regering teenoor die parlement is ingestel, die stemreg is uitgebrei (tot 7-9% van die bevolking) en die staatsvergadering moes van nou af belê word. Die unie van Hongarye en Transsilvanië is uitgeroep.
Op 11 April keur die koning die hervormings van die Hongaarse revolusie goed. Die land het 'n konstitusionele monargie geword. Ferdinand V het die reg behou om oorlog te verklaar en vrede te sluit, asook die aanstelling van senior amptenare van die Koninkryk Hongarye, maar die werklike mag het oorgegaan in die hande van die nasionale regering wat by die parlement verantwoordelik was. Die probleme met die verdeling van magte tussen Wene en Pest in kwessies van internasionale betrekkinge, finansiële beleid en, die belangrikste, die gewapende magte is egter nie opgelos nie. Ook in die hervormings van die staatsvergadering en die regeringsbesluite is die nasionale vraag nie weerspieël nie.
Intussen het revolusies in die etniese streke van die Hongaarse koninkryk ook begin, wat vinnig 'n nasionale kleur gekry het. Op 22 Maart 1848 word Josip Jelacic die verbod op Kroasië, wat 'n program begin vir die herstel van die Drie -enige Koninkryk en, met die steun van die keiser, sy eie leër stig en onafhanklikheid van Hongarye eis. In Vojvodina het die Serwiese nasionale beweging gelei tot die afkondiging van outonomie en skermutselinge met die Hongare. Die Slowake en Roemeniërs eis ook nasionale outonomie, en die besluit om met Hongarye te verenig, veroorsaak bloedige interetniese konflikte in Transsilvanië.