Rekonstruksie van Marcus Licinius Crassus (illustrasie) - Inligting
Rekonstruksie van Marcus Licinius Crassus
Marcus Crassus toon 'n ywerige, ambisieuse psige. Hy beskik oor een van die mees intelligente gedagtes waarmee Spartacus en die Rebel -leër ooit te kampe het. Hy verwag meer van sy seun as 'n militêre owerheid, en wag dat hy ware bekwaamheid as leier moet toon voordat hy hom 'n pos verleen, eerder as om hom te dwing deur omkoopgeld of gunste. Marcus Crassus verlang na die ondergang van Spartacus na die glorie van Rome. Anders as Glaber and Varinius, is Crassus meer berekenend en onderskat dit nie Spartacus nie. In teenstelling met ander Romeinse leiers wat die taak gehad het om Spartacus af te neem, bewonder Crassus eintlik die Rebel -generaal, veral vir sy skerp intellek, unieke strategieë en militêre taktiek.
Alhoewel hy beslis nie sonder persoonlike ambisies is nie, is hy ook baie lojaal aan die republiek en sy mede -Romeine. Hy glo in meritokrasie en verag die gevoel van geregtigheid wat sommige van sy mede -patrisiërs besit. Crassus respekteer ook slawe, veral gladiators. Crassus het ook 'n diepe gevoel van geregtigheid en glo dat niemand bo straf is nie, insluitend mede -Romeine en selfs familie, vriende of geliefdes.
Anders as die meeste ander gesinne in die reeks, behandel Crassus en sy gesin hul slawe redelik goed. Hulle beskerm hulle teen mishandeling, toon respek aan hulle en tugtig selfs diegene wat hulle verkeerd doen. Hy betoon groot sorg vir sy gesin, maar sy tyd word dikwels opgebruik deur druk op sake en werk, wat soms skeurings in sy huwelik veroorsaak. Die grootste swakheid van Crassus is egter sy onbewuste geaardheid oor die pyn van die naaste aan hom, wat verskeie skade aan die weermag veroorsaak het, veral die wedywering tussen Tiberius en Caesar.
John Smith is bekend daarvoor dat hy Jamestown, die eerste permanente Engelse kolonie in Noord-Amerika, gestig het. Wat baie mense egter nie weet nie, is dat Smith nogal 'n buitengewone lewe gehad het voordat hy na die nuwe wêreld gegaan het. Hy werk 'n paar jaar voor sy beroemde reis as huursoldaat en veg in 'n aantal konflikte regoor Europa.
Terwyl hy tydens die beleg van Alba Iulia teen die Turke in Transsilvanië geveg het, was Smith besig met drie tweestryde. Hulle het ontstaan ​​toe 'n Turkse offisier 'n Christenoffisier versoek het om hom in 'n enkele geveg te beveg. Smith het op die uitdaging reageer, en die twee het mekaar ontmoet in die no man & rsquos -land, waar Smith die Turkse offisier vinnig verslaan het. Daarna het nog twee tweegevegte gekom, een waarin pistole gebruik is en 'n ander waarin strydbyle gebruik is. Smith het al drie gewen en elkeen van sy teenstanders onthoof.
Vir sy sukses in 'n enkele geveg, is Smith tot ridder geslaan deur die Transsylvaanse prins, en die embleem van die Turkse koppe is aan hom geskenk.
Finansiële towenaar. Marcus Licinius Crassus het sy broer en vader tydens die burgerstryd tydens die vroeë deel van die eerste eeu v.G.J. Om sy aristokratiese erfenis van sy familie voort te sit en 'n belangrike rol in die politiek te wees, moes hy sy finansies opbou. In hierdie strewe het hy uitgeblink. Hy het nie net geld uit landbougrond verdien nie (die tradisionele finansiële basis vir 'n Romeinse senator), hy het ook belê in mynbou- en leningsbedrywighede. Hy was ook ongewoon omdat hy geld verdien het uit stedelike vaste eiendom in Rome, waar hy eiendomme teen 'n lae prys sou koop ('n algemene verskynsel) en dit dan sou red. Hy het 'n bekwame arbeidsmag van slawe onderhou wat hy sou verhuur. Omdat so 'n openlike belangstelling in finansies vir 'n Romeinse senator as vernederend beskou is, het Crassus 'n reputasie as hebsug gekry. Hy het opgestaan ​​om by Julius Caesar en Pompeius in die Eerste Triumviraat aan te sluit, maar is in 53 v.G.J. in 'n geveg dood.
Die man wat Spartacus vermoor het, het sy fortuin laat omslaan
Nadat Gaius Marius en sy hoof bondgenoot Cinna gesterf het, kom Crassus uit sy grot en werf 2500 mans van sy pa se kliënte in die omgewing, wat uiteindelik kragte saamspan met Sulla ('n "spesiale eer" verwerf) en hom help om Sulla se tweede te beveg burgeroorlog. Soos Plutarchus verduidelik, was dit deur sy noue verhouding met Sulla dat Crassus sy groot rykdom begin ophoop het. Terwyl sommige van die rykdom van Crassus afkomstig was van silwermyne, verkoop van slawe en geldlenings, het baie van sy besittings deur 'n huishoudelike afval gegaan as enigiets wat u ooit op HGTV sal sien.
Na sy oorwinning het Sulla baie ondersteuners van Gaius Marius doodgemaak, waarna hy hul eiendom as 'oorlogsbuit' aangegee het en dit alles teen 'n vaste prys opgeveil het. Die persoon wat die meeste baat gevind het hierby, was Crassus, wat al hierdie bloedbevlekte vaste eiendom opgeraap het. Crassus was ook bekend vir sy klomp goed opgeleide slawe, onder wie hy seker gemaak het dat hy argitekte en bouers insluit wat sy nuut verworwe eiendomme kan herstel, wat 'n groot opbrengs op sy belegging kan oplewer. Met hierdie skaduryke middele het Crassus die meeste van die geboue in Rome besit, en hy het 'n rykdom van 7.100 talente opgebou. Volgens Business InsiderVolgens historici kan dit tussen $ 200 miljoen en $ 20 miljard beloop. So ja, baie. Om eerlik te wees, het hy egter met 300 talente begin, wat nie juis uit niks begin nie.
Lirieke [wysig | wysig bron]
Ek is Marcus Licinius Crassus,
Geen ryk man sou ons ooit kon oortref nie.
Ek wou hê mense moet sê ek was dapper,
Maar ek het my eerste geveg verloor en in 'n grot weggekruip.
Om daar te woon kan 'n arm se nagmerrie wees,
Maar as jy ryk is soos ek, gee dit nie om nie.
Ek het my slaaf na die grot geroep om dit te vra,
Om 'n feesmaal te kook en laer in 'n mandjie.
Daardie Romeine dink hulle is geslaan,
Maar hulle is nie ryk soos ek nie.
U kan uself nie gelaai noem nie,
Tot jy 'n weermag kan koop.
Bestuur Rome met Pompey & amp; Caesar,
Hulle is meer bekend as ek.
Maar ek is die wêreld se rykste gier,
Daar is niemand ryker as ek nie.
Ek is geslaan!
Ek ondersteun generaal Sulla,
Elke dag het my beursie voller geword.
Haal die land van vyande af om dit te slaan,
Gebruik die kontant om my sak vol te maak.
As ek gehoor het van 'n huis wat brand,
Ek sal haastig wees en 'n vinnige kontantkoper wees.
My brandweermanne sou dan die vlamme blus, boem!
Nog 'n groot huis op my naam.
Het Rome gehardloop met Pompeius en Caesar,
Ek het 'n weermag gekoop om te veg Spartacus,
Aan die begin verloor my mans hartseer.
Ek het een uit tien in 'n moordtog doodgemaak,
Hulle was dus meer bang vir my as vir die vyand.
Het die slawe stukkend geslaan, dit het regtig bloedig geword,
Maar toe steel Pompeius my glorie.
Om te wys dat dit ek was wat die horde verpletter het,
Die slawe vasgespyker soos op 'n advertensiebord.
Hulle is gespalk!
Nie genoeg om 'n politikus te wees nie,
Ek wou seëvier, het my weermag op 'n missie geneem.
Word besit deur die Parthian Perses,
Hulle het my doodgemaak, maar jy sal twee weergawes hoor.
Die beroemde is nogal moeilik om te volg,
Hulle het my kookgoud gegee om te sluk.
Maar die regte manier waarop hulle my laat betaal het,
Hulle het my kop as 'n rekwisiet in 'n toneelstuk gebruik!
Gebeurtenis #5544: Marcus Licinius Crassus: rykste man in die Romeinse geskiedenis beskermheer van Julius Caesar verslaan en vermoor deur Partiërs
Marcus Licinius Crassus (ongeveer 115 v.C. - 53 v.C.) was 'n Romeinse generaal en politikus wat 'n sleutelrol gespeel het in die transformasie van die Romeinse Republiek in die Romeinse Ryk. Crassus verdien 'n enorme fortuin gedurende sy lewe en word beskou as die rykste man in die Romeinse geskiedenis, en onder die rykste mense in die geskiedenis, indien nie die rykste nie.
Crassus het sy openbare loopbaan begin as 'n militêre bevelvoerder onder Lucius Cornelius Sulla tydens sy burgeroorlog. Na aanleiding van Sulla se aanvaarding van die diktatuur, het Crassus 'n enorme fortuin opgebou deur spekulasie oor vaste eiendom. Crassus het tot politieke bekendheid gekom ná sy oorwinning oor die slaweopstand onder leiding van Spartacus, en het die konsulsskap met sy mededinger Pompeius die Grote gedeel.
Crassus, 'n politieke en finansiële beskermheer van Julius Caesar, het by Caesar en Pompeius aangesluit in die nie -amptelike politieke alliansie, bekend as die Eerste Triumviraat. Saam het die drie mans die Romeinse politieke stelsel oorheers. Die alliansie sou nie onbepaald duur nie as gevolg van die ambisies, ego's en jaloesie van die drie mans. Terwyl Caesar en Crassus lewenslange bondgenote was, het Crassus en Pompeius 'n hekel aan mekaar gehad en het Pompeius al hoe meer afgunstig geword op die skouspelagtige suksesse van Caesar in die Galliese oorloë. Die alliansie is herstabiliseer tydens die Lucca-konferensie in 56 vC, waarna Crassus en Pompeius weer gesamentlik as konsuls gedien het. Na sy tweede konsulsskap is Crassus aangestel as die goewerneur van Romeinse Sirië. Crassus het Sirië gebruik as die wegspringplek vir 'n militêre veldtog teen die Partiese Ryk, Rome se jare lange Oosterse vyand. Crassus se veldtog was 'n rampspoedige mislukking, wat sy nederlaag en dood in die Slag van Carrhae tot gevolg gehad het.
Crassus se dood het die bondgenootskap tussen Caesar en Pompeius permanent ontrafel. Binne vier jaar na Crassus se dood, sou Caesar die Rubicon oorsteek en 'n burgeroorlog teen Pompeius en die Optimates begin.
Marcus Licinius Crassus was die tweede van drie seuns wat gebore is aan die vooraanstaande senator en vir triumphalis P. Licinius Crassus (konsul 97, sensor 89 vC). Hierdie lyn was nie afstammelinge van die Crassi Divites nie, hoewel dit dikwels aanvaar word. Die oudste broer Publius (gebore omstreeks 116 v.C.) is kort voor die kursivering oorlede en Marcus het die broer se vrou as sy eie geneem. Sy vader en die jongste broer Gaius het in die winter 87–86 vC hul eie lewe in Rome geneem om gevangenskap te vermy toe hy deur die Mariane gejag is ná hul oorwinning in die bellum Octavianum.
Daar was drie hoofvertakkings van die huis van Licinii Crassi in die 2de en 1ste eeu vC, en baie foute in identifikasies en lyne het ontstaan ​​as gevolg van die eenvormigheid van die Romeinse nomenklatuur, foutiewe moderne aannames en die oneweredigheid van inligting oor die generasies. Boonop beteken die Dives cognomen van die Crassi Divites ryk of ryk, en sedert Marcus Crassus die onderwerp hier bekend was vir sy enorme rykdom, het dit bygedra tot haastige aannames dat sy familie aan die Diviete behoort. Maar geen ou bron gee hom of sy vader die kennis van Dives nie, terwyl ons uitdruklik in kennis gestel word dat sy groot rykdom eerder as geërf is en dat hy in beskeie omstandighede grootgemaak is.
Die gelyknamige grootvader van Crassus, M. Licinius Crassus (praetor c.126 v.C.), het die Griekse bynaam Agelastus (die grimmige) op fasetiese wyse gekry deur sy tydgenoot Gaius Lucilius, die beroemde uitvinder van die Romeinse satire, wat beweer het dat hy een keer in sy geheel glimlag lewe. Hierdie oupa was die seun van P. Licinius Crassus (konsul 171 vC). Laasgenoemde se broer C. Licinius Crassus (konsul 168 vC) het die derde reël van Licinia Crassi van die tydperk vervaardig, waarvan die bekendste Lucius Licinius Crassus was, die grootste Romeinse redenaar voor Cicero en laasgenoemde se kinderheld en model. Marcus Crassus was ook 'n talentvolle redenaar en een van die mees energieke en aktiewe advokate van sy tyd.
Na die Marian-suiwering en die skielike dood van Gaius Marius, het die oorlewende konsul Lucius Cornelius Cinna (skoonvader van Julius Caesar) vervolgings opgelê op die oorlewende Romeinse senatore en perderuiters wat Lucius Cornelius Sulla ondersteun het tydens sy optog in 88 vC Rome en omverwerping van die tradisionele Romeinse politieke reëlings.
Die voorskrif van Cinna het Crassus gedwing om na Hispania te vlug. Na die dood van Cinna in 84 vC, het Crassus na die Romeinse provinsie Afrika gegaan waar aanhangers van Sulla bymekaargekom het.  Toe Sulla Italië binneval nadat hy teruggekeer het van gedeeltelike suksesse in die onomwonde Tweede Mithridatiese Oorlog, het Crassus hom aangesluit by Sulla en Metellus Pius, die naaste bondgenoot van Sulla. Hy het die bevel gekry oor die regtervleuel in die Slag van die Colline-poort toe die oorblywende Marian-aanhangers en die oorlewende Samniete op 'n optog in Rome was om Sulla uit Rome te verdryf. Die Colline -poort was een van die ingange na Rome deur die Serviese mure Crassus en sy troepe het Sulla se oorwinning verseker, insluitend die vernietiging van die oorlewende Samniet -troepe en enige ander militêre opposisie.
Marcus Licinius Crassus se volgende bekommernis was om die lot van sy gesin, wat tydens die Marian-Cinnan-voorskrifte gekonfiskeer is, te herbou. Volgens Plutarchus se "Life of Crassus" het Crassus die meeste van sy fortuin verdien deur middel van "rapine and fire". Sulla se voorskrifte, waarin die eiendom van sy slagoffers goedkoop opgeveil is, het een van die grootste verkrygers van hierdie tipe eiendom in Crassus gevind: inderdaad, Sulla ondersteun dit veral omdat hy soveel as moontlik die skuld wou versprei, onder die gewetenlose om bly te wees om dit te doen. Sulla se voorskrifte het verseker dat sy oorlewendes hul verlore lotgevalle sou verhaal uit die lot van welgestelde aanhangers by Gaius Marius of Lucius Cornelius Cinna. Voorwaardes beteken dat hul politieke vyande hul lot verloor het en dat hul vroulike familielede (veral weduwees en weduwee -dogters) verbied is om weer te trou en dat die gesinne se hoop op heropbou van hul lot en politieke betekenis in sommige gevalle vernietig is. Daar word gesê dat Crassus 'n deel van sy geld gemaak het uit voorwaardes, veral die beskuldiging van een man wie se naam aanvanklik nie op die lys was van diegene wat verbode was nie, maar bygevoeg is deur Crassus wat die man se fortuin begeer het. Crassus se rykdom word deur Plinius geraam op ongeveer 200 miljoen sestertii. Plutarchus sê die rykdom van Crassus het van minder as 300 talente aanvanklik toegeneem tot 7.100 talente, of naby $ 8.4 miljard USD vandag, wat reg was voor sy Parthiaanse ekspedisie, waarvan Plutarch die meeste verklaar dat Crassus 'deur vuur en verkragting' gemaak het, openbare rampe ".
Sommige van Crassus se rykdom is konvensioneel verkry deur verkeer in slawe, vervaardiging uit silwermyne en spekulatiewe aankope van vaste eiendom. Crassus was geneig om te spesialiseer in transaksies wat beskuldigde burgers betref en veral en berugte aankope tydens brande of strukturele ineenstorting van geboue. As geboue brand, sou Crassus en sy doelbewuste bemanning opdaag, en Crassus sou aanbied om die vermoedelik gedoemde eiendom en miskien aangrensende bedreigde eiendom van hul eienaars te koop vir spekulatiewe lae bedrae as die koopaanbod aanvaar word, sou Crassus dan sy weermag van ongeveer 500 slawe wat hy gekoop het vanweë hul kennis van argitektuur en gebou om die vuur te blus, soms voordat te veel skade aangerig was: anders sou Crassus sy spanne gebruik om te herbou. As sy koopaanbiedinge nie aanvaar word nie, sal Crassus nie aan die brand ly nie. Crassus se slawe het die Romeinse brandbestrydingsmetode gebruik - die brandende gebou vernietig om die verspreiding van die vlamme te beperk. Crassus het soortgelyke metodes gebruik in die algemene geval van die ineenstorting van die groot Romeinse geboue wat bekend staan ​​as insulae, wat berug was vir hul swak konstruksie en onveilige toestande. Crassus was gelukkig om nuwe insulae goedkoop te bou met behulp van sy slawe -arbeidsmag, in plaas van die ou insulae wat ineengestort en/of gebrand het, was hy bekend vir die verhoging van huurgeld eerder as vir die oprigting van verbeterde woonstrukture.
Crassus was verwant aan Licinia, 'n Vestal Virgin, wie se waardevolle eiendom hy begeer het. Plutarchus sê: 'En toe hy in jare verder was, word hy beskuldig van kriminele intimiteit met Licinia, een van die maagde en Licinia is formeel vervolg deur 'n sekere Plotius. Nou was Licinia die eienaar van 'n aangename villa in die voorstede wat Crassus teen 'n lae prys wou kry, en dit was om hierdie rede dat hy vir ewig oor die vrou gesweef en sy hof aan haar betaal het totdat hy onder die gruwelike vermoede geval het . En op 'n manier was dit sy gierigheid wat hom vrygespreek het van die beskuldiging van die beskadiging van die vestal, en hy is deur die regters vrygespreek. Maar hy het Licinia nie laat gaan voordat hy haar eiendom verkry het nie. "
Nadat hy sy fortuin herbou het, was Crassus se volgende bekommernis sy politieke loopbaan. As 'n aanhanger van Sulla, en die rykste man in Rome, en 'n man wat uit 'n reeks konsuls en praetors kom, is Crassus se politieke toekoms blykbaar verseker. Sy probleem was dat hy ondanks sy militêre suksesse verduister is deur sy tydgenoot Pompeius die Grote, wat die diktator Sulla afgepers het om hom 'n triomf te gee vir 'n oorwinning in Afrika oor 'n lappie groep dissidente Romeine 'n eerste in die Romeinse geskiedenis oor 'n paar tel. Eerstens was Pompeius nie eens 'n praetor nie, op grond waarvan 'n triomf in 206 vC ontken is aan die groot Scipio Africanus, wat pas Hannibal se broer Hasdrubal in Spanje verslaan en Rome die hele provinsie (Hispania) gebring het. Tweedens, Pompeius het mede-Romeine verslaan, maar 'n quasi-presedent was daar toe die konsul Lucius Julius Caesar ('n familielid van Gaius Julius Caesar) 'n triomf gekry het vir 'n klein oorwinning oor Italiaanse (nie-Romeinse) volke in die sosiale Oorlog. Pompeius se triomf was die eerste wat 'n Romein toegestaan ​​is omdat hy 'n ander Romeinse leër verslaan het. Crassus se wedywering met Pompeius en sy afguns oor Pompeius se triomf sou sy daaropvolgende loopbaan beïnvloed.
Crassus styg geleidelik teenoor die cursus honorum, die opeenvolging van ampte van Romeinse burgers wat politieke mag soek, toe gewone Romeinse politiek deur twee gebeurtenisse onderbreek word - eerstens, die Derde Mithridatiese Oorlog, en tweedens, die Derde Serviele Oorlog, wat die georganiseerde was twee jaar opstand van Romeinse slawe onder leiding van Spartacus (vanaf die somer van 73 v.C. tot die lente, 71 v.C.). In reaksie op die eerste bedreiging is die beste generaal van Rome, Lucius Licinius Lucullus (konsul in 74 v.C.) gestuur om Mithridates te verslaan, kort daarna sy broer Varro Lucullus (konsul in 73 vC, wie se dogter Tertulla later sy vrou geword het). Intussen veg Pompeius in Hispania teen Quintus Sertorius, die laaste effektiewe Marian -generaal, sonder noemenswaardige voordeel. Pompeius het eers daarin geslaag toe Sertorius deur een van sy eie bevelvoerders vermoor is. Die enigste bron om Crassus te noem wat die amp van praetor beklee, is Appian, en die datum blyk in 73 of moontlik 72 vC te wees.
Die senaat het die slawe -opstand aanvanklik nie ernstig opgeneem totdat hulle geglo het dat Rome self bedreig word nie. Crassus het aangebied om nuwe troepe toe te rus, op te lei en te lei, op eie koste, nadat verskeie legioene verslaan en hul bevelvoerders in die geveg vermoor of gevange geneem is. Uiteindelik is Crassus deur die Senaat in die stryd teen Spartacus gestuur. Aanvanklik het hy probleme ondervind om Spartacus se bewegings te verwag en sy leër te inspireer en hul moraal te versterk. Toe 'n deel van sy leër uit die geveg vlug en hul wapens laat vaar het, herleef Crassus die ou praktyk van desimasie - dit wil sê, een uit elke tien mans teregstel, met die slagoffers wat deur loting gekies word. Plutarchus berig dat 'baie verskriklike en verskriklike dinge om te sien' plaasgevind het tydens die straf, wat die res van die leër van Crassus gesien het. Volgens Appian het die troepe se veggees daarna dramaties verbeter, aangesien Crassus getoon het dat "hy gevaarliker vir hulle as die vyand was."
Toe Spartacus daarna terugtrek na die Bruttium -skiereiland in die suidweste van Italië, het Crassus probeer om sy leërs op te vang deur 'n sloot en 'n skans te bou oor 'n landengte in Bruttium, "van see tot see." Ondanks hierdie merkwaardige prestasie het Spartacus en 'n deel van sy leër steeds daarin geslaag om uit te breek. Die nag van 'n hewige sneeustorm sluip hulle deur Crassus se lyne en maak 'n brug van vuil en boomtakke oor die sloot en ontsnap sodoende.
'N Ruk later, toe die Romeinse leërs onder leiding van Pompeius en Varro Lucullus na Italië teruggeroep is ter ondersteuning van Crassus, het Spartacus besluit om te veg eerder as om homself en sy volgelinge vas te hou tussen drie leërs, waarvan twee terugkeer uit die buitelandse optrede. In hierdie laaste geveg, die Slag van die Silerrivier, het Crassus 'n beslissende oorwinning behaal en sesduisend slawe lewendig gevang. Tydens die gevegte het Spartacus probeer om Crassus persoonlik dood te maak, terwyl hy na die posisie van die generaal geslag het, maar hy het slegs daarin geslaag om twee van die hoofmanne wat Crassus bewaak het, dood te maak. Daar word vermoed dat Spartacus self in die geveg dood is, hoewel sy liggaam nooit teruggevind is nie. Die sesduisend gevange slawe is op bevel van Crassus langs die Via Appia gekruisig. Op sy bevel is hul liggame nie daarna afgeneem nie, maar het hulle steeds verrot langs die hoofroete van Rome na die suide. Dit was bedoel as 'n objektiewe les vir almal wat in die toekoms sou dink om in opstand te kom teen Rome, veral opstand van slawe teen hul eienaars en meesters, die Romeinse burgers.
** Crassus het die Derde Serviele Oorlog in 71 v.C. effektief beëindig, maar sy politieke mededinger, Pompeius, wat betyds saam met sy veteraan -troepe uit Hispania (Spanje) aangekom het net vir 'n opruimingsaksie teen die ongeorganiseerde en verslane vlugtelinge wat na die laaste stryd, erkenning gekry vir die finale oorwinning, 'n brief aan die Senaat geskryf waarin hy aangevoer het dat Crassus slegs 'n paar slawe verslaan het, terwyl Pompeius die oorlog gewen het (verwys ook na die suksesvol afgehandelde Spaanse burgeroorlog, 'n sukses wat Pompeius het ook twyfelagtig krediet daarvoor geëis). ** Dit het baie twis tussen Pompeius en Crassus veroorsaak. Crassus is slegs vereer met 'n Ovation (oorspronklik 'n skaapoffer, wat baie minder 'n eer was as die triomf), alhoewel die gevaar vir Rome en die vernietiging van die Romeinse lewens en eiendom baie meer verdien het, maar uit militêre oogpunt beskou word , soos Plutarchus gretig en onwrikbaar aandui, volgens 'n eertydse vooroordeel teenoor slawe, was selfs 'n Ovasie volgens die ou tradisie onwelvoeglik: volgens Plutarchus was dit 'n skande dat 'n vry man 'n eer kan opeis deur slawe te bestry. met terugwerkende krag aanbeveel dat as Crassus homself in die wiele moes ry deur so 'n plig uit te voer, hy eerder sy werk moes gedoen het en dan moes stilbly oor sy plig, eerder as om daaroor te spog en onredelik die eer van 'n triomf te eis, iets wat deur antieke tradisie tot dusver gereserveer was vir 'n generaal wie se militêre oorwinnings tot aansienlike winste van bykomende gebied vir sy land gelei het. As gevolg van sy gedwarsboomde hoop op 'n triomf, tesame met die toevoeging van die vernederende opmerkings in die teenwoordigheid van die aristokratiese senatore, het Crassus se vyandigheid teenoor sy politieke vyand Pompeius toegeneem.
Desondanks is Crassus saam met Pompeius vir 70 vC as konsul verkies. In daardie jaar het Crassus sy rykdom ten toon gestel deur openbare opofferinge aan Hercules en het die bevolking by 10 000 tafels onthaal en genoeg graan uitgedeel om elke gesin drie maande te hou, 'n daad wat die bykomende doel gehad het om 'n voorheen godsdienstige gelofte van 'n tiende aan die god Hercules en ook om steun te kry onder die lede van die gewilde party.
In 65 vC is Crassus verkies tot sensor saam met 'n ander konserwatiewe Quintus Lutatius Catulus (Capitolinus), self seun van 'n konsul. Gedurende daardie dekade was Crassus die beskermheer van Julius Caesar in alle opsigte behalwe die naam, en finansier Caesar se suksesvolle verkiesing om Pontifex Maximus te word, en Caesar het voorheen die nommer 2 -pos beklee as die priester van Jupiter of flamen dialis, maar is deur Sulla van die amp ontneem. Crassus ondersteun ook Caesar se pogings om militêre veldtogte te beheer. Caesar se bemiddeling tussen Crassus en Pompeius het gelei tot die skepping van die Eerste Triumviraat in 60/59 vC, die koalisie van Crassus, Pompeius en Caesar (nou konsul in 59). Hierdie koalisie sou tot Crassus se eie dood duur.
In 55 vC, nadat die Triumvirate by die Lucca -konferensie vergader het, was Crassus weer konsul by Pompeius, en is 'n wet uitgevaardig wat die provinsies van die twee Hispanias en Sirië vir vyf jaar onderskeidelik aan Pompeius en Crassus toewys.
Crassus het Sirië as sy provinsie ontvang, wat beloof het om 'n onuitputlike bron van rykdom te wees. Dit was moontlik, as hy nie ook militêre glorie gesoek het nie en die Eufraat oorgesteek het in 'n poging om Parthia te verower. ** Crassus het Parthia aangeval, nie net vanweë die groot bron van rykdom nie, maar vanweë die begeerte om die militêre oorwinnings van sy twee groot mededingers, Pompeius die Grote en Julius Caesar, te pas. ** Die koning van Armenië, Artavazdes II, het Crassus die hulp van bykans veertigduisend troepe (tienduisend katafrakture en dertigduisend infanteriste) aangebied, op voorwaarde dat Crassus deur Armenië binnegeval het sodat die koning nie net die instandhouding van sy eie troepe kon handhaaf nie maar bied ook 'n veiliger roete vir sy manne en Crassus. Crassus het geweier en het die meer direkte roete gekies deur die Eufraat oor te steek. Sy legioene is verslaan in Carrhae (moderne Harran in Turkye) in 53 vC deur 'n numeries minderwaardige Partiese mag. Crassus se legioene was hoofsaaklik infanteriemanne en was nie voorbereid op die soort vinnige aanval op kavallerie en pyl wat die Partiese troepe veral bedrewe het nie. Die Partiërs sou binne die skietbaan kom, 'n klomp pyle op Crassus se troepe laat reën, omdraai, terugval en met 'n ander aanval in dieselfde trant voortgaan. Hulle kon selfs so agteruit as moontlik vorentoe skiet, wat die dodelikheid van hul aanslag verhoog. Crassus het die planne van sy quaestor, Gaius Cassius Longinus, geweier om die Romeinse strydlyn te herbou, en het in die testudo -formasie gebly en gedink dat die Partiërs uiteindelik die pyle sou opraak.
Daarna het Crassus se manne, wat naby mymering was, geëis dat hy met die Partiërs, wat aangebied het om met hom te vergader, te praat. Crassus, moedeloos oor die dood van sy seun Publius in die geveg, het uiteindelik ingestem om die generaal van Parth te ontmoet. 'perd by die toom, wat 'n skielike geveg aanhits met die Partiërs wat die Romeinse party doodgemaak het, waaronder Crassus. Later het 'n verhaal ontstaan ​​dat die Partiërs na Crassus se dood gesmelte goud in sy mond gegooi het as 'n simbool van sy dors na rykdom. Of volgens 'n gewilde maar histories onbetroubare weergawe dat hy op hierdie manier doodgemaak is.
Die verslag wat in Plutarchus se biografie oor Crassus gegee word, noem ook dat Crassus se kop na Orodes II gebring is tydens die troue van die suster van Artavazd met die seun van die Partiaanse koning Orodes II en erfgenaam Pacorus in Artashat. Beide konings geniet 'n uitvoering van Euripides se Griekse tragedie The Bacchae en 'n sekere akteur van die koninklike hof, genaamd Jason van Tralles, neem die kop en sing die volgende verse (ook uit die Bacchae):
Ons bring van die berg af
'N Kersfees vars gesny na die paleis
'N Wonderlike prooi.
Crassus se kop is dus gebruik in plaas van 'n stutkop wat Pentheus voorstel en gedra is deur die heldin van die toneelstuk, Agave.
Volgens Plutarchus is 'n laaste bespotting gemaak om die nagedagtenis aan Crassus te bespot deur 'n Romeinse gevangene, Caius Paccianus, aan te trek, wat soos 'n voorkoms in vroueklere lyk, hom 'Crassus' en 'Imperator' noem en hom lei in 'n skouspelagtige vertoning van 'n laaste, spottende "triomftog", wat die tradisionele simbole van Romeinse triomf en gesag belaglik gebruik.
Plutarchus. "Lewe van Crassus". Parallelle lewens. trans. Bernadotte Perrin (Loeb Classical Library ed.).
Cicero. Briewe van Marcus Tullius Cicero aan Project Gutenberg
Dio Cassius Boek 40, strofe 26
Bivar, A.D.H. (1983). "The Political History of Iran Under the Arsacids," in The Cambridge History of Iran (Vol 3: 1), 21–99. Geredigeer deur Ehsan Yarshater. Londen, New York, New Rochelle, Melbourne en Sydney: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20092-X.
Marshall, BA: Crassus: 'n Politieke biografie (Adolf M Hakkert, Amsterdam, 1976)
Ward, Allen Mason: Marcus Crassus en die Laat -Romeinse Republiek (University of Missouri Press, 1977)
Twyman, Briggs L: kritiese oorsig van Marshall 1976 en Ward 1977, Classical Philology 74 (1979), 356–61
Hennessy, Dianne. (1990). Studies in antieke Rome. Thomas Nelson, Australië. ISBN 0-17-007413-7.
Holland, Tom. (2003). Rubicon: Die triomf en tragedie van die Romeinse Republiek. Klein, bruin.
Sampson, Gareth C: Die nederlaag van Rome: Crassus, Carrhae en die inval in die ooste (Pen & Sword Books, 2008) ISBN 978-1-84415-676-4.
Smith, William (1870). Woordeboek van Griekse en Romeinse biografie en mitologie 2.
Lang, David Marshall: Armenië: wieg van die beskawing (Allen & Unwin, 1970)
Kyk na ons regskennisgewing voordat u van hierdie databasis gebruik maak.
Sien ook ons ​​kredietbladsy vir inligting oor data waarop ons bou.
Die QFG Historical Database is 'n navorsingsprojek wat Quantum Future Group Inc. (in kort "QFG") onderneem onder toesig van die senior uitvoerende redakteur Laura Knight-Jadczyk saam met 'n internasionale groep redaksionele assistente.
Die hoofdoel van die projek is om ou en moderne tekste te ondersoek en uittreksels uit te haal waarin verskillende relevante gebeurtenisse beskryf word vir analise en kartering.
Hierdie databasis, Die kroniek van die val van die Romeinse Ryk (in kort "QFG: COF" ) fokus op 'n chronologiese en gekategoriseerde versameling van verskillende omgewings- en sosiale geleenthede wat gepaard gegaan het met die val van die Romeinse Ryk.
Konsulskap en die Eerste Triumviraat
As gevolg van hul werk in die slawe -opstand, is Crassus en Pompeius albei in 70 vC as konsuls verkies, alhoewel hul wedywering deur die termyn voortgeduur het en min bereik kon word. In 'n poging om guns by die mense van Rome te verkry en sy rykdom te vertoon, het Crassus die bevolking by 10 000 tafels vermaak en genoeg graan uitgedeel om elke gesin drie maande te hou. In 65 vC dien Crassus as sensor, maar kan weer niks doen nie weens die opposisie van sy kollega, Lutatius Catulus.
Omdat hy 'n gemeenskaplike vriend van beide mans was, het Julius Caesar Pompeius en Crassus oorreed om hul geskille te besleg, en hulle drie vorm saam die informele vereniging waarna die Eerste Triumviraat in 60 vC verwys word. Pompeius en Crassus se geld en invloed het die keiser in 59 vC gemaak, en Caesar het op sy beurt die magte van sy amp gebruik om die belange van Pompeius en Crassus te beskerm.
In verkiesings wat deur ernstige oproer versteur is, is Pompeius en Crassus weer vir 55 vC tot konsuls verkies. They used their powers as consuls to extend Caesar s proconsulship of Gaul for five more years. They also secured for themselves as proconsuls of Hispania for Pompey and of Syria for Crassus for five-year terms.
Marcus Licinius Crassus (1), son of P. Licinius Crassus (1) , escaped from L. Cornelius Cinna (1) to Spain, joined Sulla after Cinna's death, played a prominent part in regaining Italy for him, and made a fortune in Sulla's proscriptions. After his praetorship he defeated Spartacus ( 72–71 bce ), but Pompey, after crucifying many fugitives, claimed credit for the victory, deeply offending Crassus. Formally reconciled, they were made consuls 70 and presided over the abolition of Sulla's political settlement, though his administrative reforms were retained. During the next few years Crassus further increased his fortune and, relying on his connections, financial power, and astuteness, gained considerable influence. After 67, overshadowed by Pompey's commands (which he had opposed), he is associated by our sources with various schemes to expand his power and perhaps gain a military command. As censor 65, he tried to enrol the Transpadanes (see transpadana) as citizens and to have Egypt annexed he was foiled by his colleague Q. Lutatius Catulus (2) and their quarrel forced both to abdicate. Always ready to help eminent or promising men in need of aid, he shielded the suspects in the 'first conspiracy' of Catiline (see cornelius sulla, p. and autronius paetus, p.) and supported Catiline until the latter turned to revolution and a programme of cancelling debts. He may have supported the law of P. Servilius Rullus . A patron of Caesar (without, however, detaching him from Pompey), he enabled him to leave for his province in 62 by standing surety for part of his debts. On Caesar's return, he was persuaded by him to give up his opposition to Pompey, which during 62–60 had prevented both of them from gaining their political objectives, and to join Pompey in supporting Caesar's candidacy for the consulship. As consul ( 59 ), Caesar satisfied him by passing legislation to secure remission of one third of the sum owed by the publicani of Asia for their contract (Crassus presumably had an interest in their companies), and he now joined Pompey and Caesar in an open political alliance. After Caesar's departure for Gaul he supported P. Clodius Pulcher, who soon proved to be too ambitious to make a reliable ally and tried to embroil him with Pompey and Cicero. He welcomed Cicero on his return from exile, but in 56 alerted Caesar to the attempts by Cicero and others to recall him and attach Pompey to the optimaliseer. Caesar and Crassus met at Ravenna and Pompey was persuaded to meet them at Luca and renew their alliance. The dynasts' plans were kept secret, but it soon became clear that Pompey and Crassus were to become consuls for a second time by whatever means proved necessary and to have special commands in Spain and Syria respectively assigned to them for five years (see trebonius, c..), while they renewed Caesar's command for five years.