Woordloos | Slaai Sonder Blare
Terwyl ek hier tik, staan ‘n tienerseun iewers voor ‘n spieël en druk aan ‘n puisie, want more het hy ‘n afspraak met ‘n mooi meisie en hy wil vlekkeloos wees. Op dieselfde tyd, op ‘n ander plek is ‘n klein foxterriër besig om aan sy eienaar se skoene te kou, want sy tandvleis jeuk en die skoene bied verligting. In ‘n ander tydsone is ‘n ma besig om haar kind se doek te ruil en kan sy nie help om die kleur van die doek se inhoud te vergelyk met haar skoonma se sitkamermure nie.
Ek hou van humoristiese vertellings. My inspirasie kom dikwels uit dooswyn, vals naels en manlike logika. Self besit ek nie een van hierdie drie dinge nie, maar die onverkrygbare fassineer my. Met die ses en twintig letters van die alfabet kry ek dit (soms) reg om beskrywende opstelle te kan skryf wat mense laat glimlag, want die bril waardeur ek na die lewe kyk, is kleurvol.
Mense wat op ‘n piesangskil gly of in ‘n glasdeur vasloop is nie noodwendig vir my snaaks nie, maar ek lees op ‘n pakkie vol grondboontjies “May contain nuts” en ek lag lekker. Ek kyk hoe Moeder Karma ‘n aflewering maak aan ‘n persoon waarvan ek nie hou nie… en ek skree van die lag. Ek sien onderwysers as mense wat lank gelede gedink het hulle hou van kinders. Ek kyk na tienermeisies en verstaan hoekom sekere diere hul kinders by geboorte opeet. My sin vir humor is swart… en daarom is ek nie ‘n rassis nie. Al slaap ek nie laat nie, krap ek nie rond in my onderklere nie, al kan ek nie vier ure lê en rugby kyk nie… is ek steeds bly dat ek ‘n vrou is, want mans is vir my soos kinders: snaakse goed.
Die wêreld is ‘n wrede plek. Daar is oorloë wat mense se lewens steel. Selfmoordbomaanvalle maak vals beloftes oor die hemel. Sigarette word aangesteek, bierbottels word nie herwin nie en walvisse word uitgemoor. Dit is dinge wat nie my binnekring binnedring nie. Dit is dinge wat ek op die nuus sien en dan eenvoudig die televisie afskakel of die koerant toemaak.
Maar terwyl ek hier tik is daar ‘n onderwyseres wat chemoterapie kry, want die kanker is terug. Meer aggressief as vantevore. Iewers huil ‘n ma oor die kind wat sy 20 maande terug moes begrawe. Die hartseer wil nie weggaan nie. Iewers lê ‘n niggie op ‘n dialiesemasjien, terwyl sy bid vir ‘n nier. Sy het reeds iemand anders se pankreas. Terwyl ek hier tik, wag ‘n vriendin vir die fertiliteitspesialis, want na haar vierde miskraam is sy moedeloos. Iewers staan ‘n vrou, met trane in haar oë en kyk af na die stippellyn waar sy haar handtekening moet maak om haar egskeiding te finaliseer. Sy was nege jaar getroud en skielik is sy dankbaar sy het nie kinders nie.
Iewers drink ‘n man koffie, want hy het sy werk verloor en hy het niks om vandag te doen nie. Hy is maar net gestres oor waar hy geld gaan kry om huur te betaal. Iewers wroeg ‘n seun met sy seksualiteit, maar sy pa is ‘n boer en gaan hom dooddonner as hy ‘n mofgat is. Hy oorweeg dit om homself te hang. Iewers is ‘n terapeut besig om pille voor te skryf vir die depressielyer wie se kinders emigreer het. Iewers is ‘n prokureur besig om vorms in te vul, sodat die sewejarige meisie verwyder kan word uit haar pa se huis, want hy verkrag haar elke aand. Iewers bid ‘n epilepsielyer dat die aanvalle moet minder word, want sy wil net die beste vir haar kind hê. Iewers verlang ‘n kind na sy ma se kookkos, want hy is duisende kilometer ver weg… en hy… wel, hy mis sommer net sy mense.
Iewers kry nog ‘n boer se familie die tyding: plaasmoord het jou statistiek gemaak. Iewers sit ‘n bejaarde oom langs die telefoon en wag dat sy kind, wat net om die hoek bly, hom moet bel. Maar hy wag nou al ses jaar en hy is besig om moeg te word vir wag. Iewers is daar die ma van drie seuns, wat sielsmoeg en tevrede nog ‘n broodjie maak, terwyl sy net smag na een aand van ononderbroke slaap. Iewers word ‘n kar gesteel, word ‘n huisinbraak suksesvol uitgevoer en trek ‘n polisielid net sy skouers op. Iewers skenk ‘n sestienjarige geboorte aan ‘n seun, maar daar is nie vreugde nie, want daar is nie heenkoms of uitkoms nie.
Iewers mis kinders die hondjie wat weggeloop het, terwyl enkelouers harder moet werk om kop bo water te hou en studente in vrees klas gaan draf om die graad met minder lekkerkry net klaar te kan kry. Iewers sit ‘n mynbaas met sy kop in sy hande, want hy weet mense gaan hul werk verloor en hy kan niks doen nie. Iewers staan ‘n onderwyser en weet dat die swaarkry in haar klas, nooit vakansie kry nie en dat hongersnood nie net ‘n begrip op papier vir die kinders is wat voor haar sit nie. Iewers skinder, kritiseer en oordeel iemand en trap so ‘n selfbeeld plat.
Ek wou nie gehad het dat die wêreld se wreedheid by binnekring binnekom nie, maar dit het. Dit dreig al hoe nader. My glimlag word gewurg, my kleurvolle bril kraak. Ek wil iets doen, maar ek kan nie siekte genees, pyn wegvat, tyd terugdraai of lewe skep nie. Ek kan niemand forseer om ander te aanvaar nie, al keur hulle nie noodwendig goed nie. So ek wil my ses en twintig towerletters gebruik. Ek wil probeer om die bloed te keer en die trane op te vee, maar ek is vanoggend… woordloos.