Battle of Crecy - GESKIEDENIS - Inligting
Tydens die Honderdjarige Oorlog vernietig die Engelse leër van koning Edward III 'n Franse mag onder koning Philip VI tydens die Slag van Crecy in Normandië. Die geveg, waarin die Engelse vroeër die dodelike langboog gebruik het, word beskou as een van die mees beslissende in die geskiedenis.
Op 12 Julie 1346 het Edward 'n invalmag van ongeveer 14 000 man aan die kus van Normandië geland. Van daar af het die Engelse leër noordwaarts opgeruk en die Franse platteland geplunder. Toe hy kennis neem van die aankoms van die Engelse, het koning Philip 'n leër van 12 000 man bymekaargemaak, bestaande uit ongeveer 8 000 berede ridders en 4 000 gehuurde Genoese kruisboogskutters. By Crecy het Edward sy leër gestop en voorberei op die Franse aanval. Laat die middag van 26 Augustus het Philip se leër aangeval.
Die Genoese kruisboogskutters het die aanval gelei, maar hulle is gou oorweldig deur Edward se 10 000 langboë, wat vinniger kon herlaai en baie verder kon skiet. Die kruisboogmense trek toe terug en die Franse berede ridders het probeer om die Engelse infanterielinne binne te dring. In beheer ná aanklag is die perde en ruiters in die genadelose pyltjie gestort. Teen die aand word die Franse uiteindelik terug. Byna 'n derde van hul leër lê op die veld, insluitend Philip se broer, Karel II van Alencon; sy bondgenote koning Johannes van Bohemen en Lodewyk II van Nevers; en 1500 ander ridders en esquires. Philip self het met 'n wond ontsnap. Engelse verliese was minder as honderd.
Die stryd was die agteruitgang van die berede ridder in Europese oorlogvoering en die opkoms van Engeland as 'n wêreldmoondheid. Van Crecy af stap Edward op na Calais, wat hom in 1347 aan hom oorgee.
Battle of Crecy 1346 - Honderd jaar en#x27 Oorlog SLEGTE GESKIEDENIS
Kings and Generals, die YouTube -kanaal wat 100% akkurate DOCUMENTARIES uitpomp, het gister 'n video vrygestel oor die Slag van Crecy. Soos hulle sê, dit is nie die eerste video wat die kanaal op Crecy geplaas het nie, maar omdat die ou uiters verouderd was, besluit hulle om die video oor te dra en terselfdertyd 'n reeks oor die Honderdjarige Oorlog te begin. Aangesien die kanaal nie bronne in die videobeskrywing plaas nie, kan ek nie evalueer hoe goed die navorsing gekonseptualiseer of uitgevoer is nie, maar watter navorsing ook al was beslis gedoen was nie genoeg om die video op datum te bring nie.
In hierdie plasing fokus ek byna geheel en al op die stryd, en gaan ek net oor twee foute wat gemaak is voordat die stryd bespreek word, omdat ek hierdie week min tyd het en omdat die aanhef meestal voldoende is. Daar moet egter op gelet word dat K & ampG meer tyd moes bestee het aan die bespreking van die beleg van Aiguillon en die Vlaamse aanval op die Franse, beide gebeurtenisse wat die Franse reaksie op die aanval van Edward gevorm het. Die kanaal noem die sukses van die graaf van Lancaster in 1345 (14: 08-14: 28), maar versuim om die kykers in kennis te stel dat die oorgrote meerderheid Franse veldmagte Aiguillon in die suide beleër het en dat hulle baie van die Franse finansiële en gereed mannekraghulpbronne. Waarskynlik was 15-20 000 betaalde mans in die beleg, en benewens swaar en ongewilde belasting van meer as £ 55 000 Engelse pond (372 000 floriene) is slegs by die pous geleen 1.
Dit het beteken dat, toe Philip 'n inval in Normandië begin verwag het, in plaas van Bretagne of Gascogne, soos hy hom voorberei het, 'n heel nuwe leër op baie kort kennisgewing en op 'n kort begroting 2 opgerig moes word. Die Vlaamse weermag, hoewel die Franse minder aandag daaraan gegee het, was 'n steeds bedreiging aan die agterkant van die Franse lyne wat die Franse in ag moes neem by elke beweging wat hulle gemaak het 3. Deur al hierdie konteks weg te laat, lyk die Franse veel onbevoegder as wat hulle was. Daar was goeie redes om te vermoed dat die Engelse elders sou aanval, en 'n mate van versterking van garnisone - sowel as die huur van dertig oorlogsgaleie uit Genua - is onderneem om die ander gebiede te help verdedig.
Net 'n bietjie huishouding as enige aanhangers van Kings en Generals dit sou vind: ek is nie 'n professionele historikus nie, en hoewel ek hierdie jaar met die universiteit begin het, is geen van die bronne wat ek hier gebruik, deur my universiteit verkry nie. Dit is navorsing wat almal met 'n belangstelling in die onderwerp kan doen, en as u iets 'n 'dokumentêr' sal noem, moet u moeite doen om seker te maak dat die besonderhede in werklikheid aan die spesifikasies voldoen. Ek bespreek ook as bewys van goeie trou nie kwessies soos die posisie van die boogskutters waar daar ruimte is vir dubbelsinnigheid en interpretasie in die beurs nie. Het dit? Goed.
4:50-5:20 - Salic Law is nie, soos die video suggereer, gebruik om Philip Valois bo Edward III vir die Engelse troon te kies nie. Dit was 'n verskoning wat omstreeks 1413 opgeduik het en van daar af beslag gekry het. In werklikheid was die rede waarom Edward III die troon geweier is (die Franse wou hom nie eenkant nie), dat Philip V die tradisie gebuig het deur middel van wil en 'n groot gewapende gevolg en die presedent daargestel het dat dogters nie meer hul vader geërf het nie. #x27s lande en posisie. Van hier af het die Franse aangevoer dat dit nie oorgedra kon word nie, eerder as om 'n ou en verouderde wet aan te roep wat op daardie stadium vir hulle irrelevant was 4.
15:40-15:50 - Hier word beweer dat, ondanks die feit dat Edward III die oorgawe van Caen aanvaar het, die Engelse sonder kwartaal geplunder, geplunder, verbrand en vermoor het. Eerstens, ja, die sak van Caen was verskriklik vir die inwoners, net soos 'n sak van 'n stad, maar die stad is bestorm en afgedank, nie afgedank nadat hulle oorgegee het nie. Die stadsmense van Caen het 'n bittere stryd met die Engelse in die strate gevoer, versperrings opgerig, rotse en houtblokke op die Engelse uit die boonste verdiepings van die huise laat val en net in die algemeen hul bes gedoen om hulself te verdedig. Deel van die garnisoen oorgegee, toe dit afgesny is en die gevaar loop dat almal doodgemaak word, maar daar was nog driehonderd man in die kasteel, wat nie geneem is nie, en beide die garnisoen en die oorlewende bevolking het die 1500 man sterk garnisoen gou geslag agtergelaat om die belangrike stad te hou^ 5.
17:00-17:30 - 'n Paar kwessies hier. In die eerste plek bied die video die scenario aan asof Edward skielik die Franse naby hom vind en haastig omdraai om die Franse te beveg. As dit die geval was, soos Clifford J. Rogers dit stel, waarom het hy so stadig in die dae voor die geveg 6 beweeg? Terwyl dit gebeur, is ek 'n voorstander van die idee dat Edward III op die optog verras was, na aanleiding van die essensie van die onlangse uitdaging van Michael Livingston en Kelly DeVries ' A.H. Burne, Livingstone en Witzel, Rogers, Andrew Ayton en Richard Barber beweer almal dat die Engelse doelbewus gekies het om by Crecy te veg eerder as om noordwaarts na Calais of Vlaandere 8 te gaan. Ek is nie seker of die kanaal van die nuwe teorie gehoor het nie - hul werk toon andersins geen bewys daarvan nie - of hulle hul bronne verkeerd geïnterpreteer het, maar ongeag, moet Edward erken dat hy probeer om 'n goeie verdedigingsposisie te vind is 'n minderheidsopvatting.
Tweedens, soos hierbo aangeraak, is die webwerf van Crecy onlangs uitgedaag. Michael Livingston en Kelly DeVries, met behulp van die primêre bronne en kyk na die bewegings van die Engelse, het voorgestel dat die werklike geveg net bokant Domvast plaasgevind het, waar die land skerp styg tot 'n rant en die name van 'n aantal velde in Napoleontiese kaarte blyk bewys te lewer vir die geveg 9. Beide die idee dat die Engelse teen die aand van 25 Augustus nie by die stad Crecy aangekom het nie, sowel as die spesifieke ligging wat die skrywers gekies het, is gekritiseer 10, maar die basiese idee hou water en moet ten minste erken word video oor die onderwerp.
Derdens is die ou idee dat die Engelse langs die rant tussen Crecy en Wadicourt opgestel het, al 'n geruime tyd nie meer aktueel nie. Vanaf Sumption is die vroeë bronne wat verwys na die gebruik van waens aan die agterkant van die Engelse aanvaar 11, en die siening het toenemend geword dat een of twee gevegte in die middel van die wagenburg, met boogskutters op die vleuel, en 'n baie smaller formasie algeheel 12.
Uiteindelik het die video die Franse nader vanaf Fontaine-sur-Maye. Dit was die ou mening, en is tot 2005 gehou toe Sir Philip Preston, wat die slagveld in detail ondersoek het, daarop gewys het dat die kwota lank, steil en amper deurlopend, met 'n val van 2,5-5,5 meter, die hele lengte gehardloop het van die oostelike kant van die vallei. Dit is so steil dat dit onwaarskynlik is dat perde veilig kan afklim, selfs al is dit nie belas nie, laat staan ​​nog met 'n ruiter, en dit maak dit funksioneel onmoontlik vir die Franse weermag om vanuit hierdie rigting 13 te kom. As die stryd op die tradisionele plek uitgevoer is, moes enige Franse leër wat uit die rigting van Fontaine-sur-Maye kom, die nou gaping tussen die oewer en die moerasagtige Maye-rivier opgevolg het, en dan hoër geloop het as vandag, of anders kruis die rivier uit die suide 14. Dit sou die Franse in 'n relatief klein gebied geskep het en verhoed het dat hulle maklik hul volle getal kon uitwerk.
17:31-17:57 - 'n Paar klein punte. Eerstens was die ridders en die wapenskut dieselfde soort soldaat, en die implikasie dat die ridders normaalweg geveg het terwyl die wapenstryde afstap, is verkeerd. Hulle was albei swaar gepantserde ruiters wat te perd of te voet kon veg, soos die behoefte ontstaan ​​het. Tweedens het hulle nie net 'kettingpos' gedra nie. Alhoewel skilderye, koperblaaie, voorrade en die getuienis van Jean le Bel toon dat die Engelse voor 1330 byna uitsluitlik met pos toegerus was, tussen 1330 en 1340 is die Engelse ridders en wapenrustings heeltemal gemoderniseer, dra- en kwota-helm, bascinet, aventail , kraag, pare borde, kussings, onderbeen, verdediging, vambraces, rerebraces en handskoene, posstertjies en moue & quot. Selfs matrose sou in die laat 1330's en die 1340's 15 plate en ander plaatverdedigings vir arms en bene (alhoewel soms van leer) kry. Derdens was daar 3250 & quothobelars en gemonteerde boogskutters, nie 3250 light cavalry bekend as hobelars & quot. Omdat beide soorte soldate vir dieselfde loon gedien het, maak ons ​​afgesnyde oorblywende rekeninge dit gereeld bymekaar en is dit nie moontlik om te bepaal hoeveel van elke tipe daar 16 was nie.
18:00-18:20 - Hier het ons 'n paar tipiese teaboo -miteskepping. Terwyl Edward I se statuut van Winchester in 1285 boë genoem het as verpligte toerusting vir diegene met 'n inkomste van £ 2-5, was dit slegs 'n geringe verandering van sy pa 1230, 1242 en 1253 Assises of Arms, wat op hul beurt was wysigings van Henry II 's 1181 Assize of Arms, wat nie boogskietapparatuur vir die Engelse onderdane van die Angevin -konings 17 bevat nie. Ek kon kwalik ontken dat Edward I se gebruik van die Commissions of Array nie 'n rol gespeel het in die militarisering van die Engelse samelewing aan die einde van die 13de en vroeë 14de eeu nie, maar boogskietoefening was eers verpligtend tot 1363 - byna 'n dekade na die laaste groot geveg in die Edwardiaanse fase, waar boogskiet 'n belangrike rol gespeel het 18. Boonop toon die bewyse wat ons wel het met betrekking tot die status van boogskutters wat via Commissions of Array gemonster is, of ten minste aangeteken is dat hulle beskikbaar is om op te teken, byna eenvormig in die klas van £ 2-5, wat 'n relatief welgestelde klas was. van grondeienaars en wys op beperkte motivering vir elke man om met 'n boog te besit en te oefen 19.
Ayton stel wel voor dat baie van die boogskutters plaasvervangers, bediendes of armer lede van die gemeenskap kan wees, en dit het moontlik die algehele kwaliteit van die boogskutters verminder. Klagtes van hierdie aard was beslis nie ongehoord in die jare tussen 1315 en 1346 nie, en daar is geen rede om te dink dat die massiewe leër wat vir Crecy opgerig is, anders was nie, dus die Engelse boogskutters as 'n soort universele boer ubermensch is misplaas. Belangriker nog, die artistieke en argeologiese bewyse dui daarop dat, alhoewel Engelse boë teen Crecy deurgaans konsekwent was, baie ligter was as die boë van die 15de en 16de eeu, meer op die gebied van 90-120 pond wat weer verlaag u verwagtinge van prestasie 21.
19:27-19:35 - Ons weet nie hoeveel mans die Franse by Crecy gehad het nie, maar ons kan redelik seker wees dat hulle nie 12 000 ridders gehad het nie. Engelse bronne skryf wel dat daar 12 000 & quothelmets & quot of & quothommes d ɺrmes & quot was, die Edward III verduidelik ook dat slegs 8000 hiervan 'gentlemen, ridders of esquires' was. Wie die ander 4000 was, is iets van 'n raaisel, met Rogers wat beweer dat hulle gemonteerde kruisboogskutters was en dat die moontlikheid oop was dat hulle valet arme was, wie se toerusting gelyk was aan of beter was as die van die Engelse hobilars en wat as 'n gekwoteerde man beskou kan word. die vroeë definisie 23. Net so min aanvaar nou die ou getal van 6000 Geneesse kruisboogskutters, aangesien die Franse nog nooit so baie in diens gehad het nie - selfs by die beleg van Aiguillon, waar net 1400 in diens was - en daar is blykbaar geen manier vir so baie nie om Frankryk betyds te bereik, veral gegewe die spanning wat voor 1346 geheers het 24.
20:15-20:24 Die goeie ou Geneesse kruisboë is verwoes deur die reën -truuk. Kyk, Ralph Payne-Gallwey het 'n kruisboog geweek met 'n wassnaar vir 'n dag en 'n nag sonder om 'n verskil te sien, en dit is al sedert 1903 bekend, so ek voel nie nodig om dit aan te haal nie. Die beste en mees waarskynlike redes vir die swak vertoning van die Genoese by Crecy - hul gebrek aan wapenrusting en sypaadjies eenkant - is in elk geval die feit dat daar op hulle geskiet is en die modder dit moeilik gemaak het om voldoende aankope te kry toe hulle kruisboë 25.
Die res van die video is gebaseer op die foute hierbo, en ek dink dit is nie die moeite werd om die video verder te breek nie. Vir die 1950's sou die video redelik goed wees, maar in die lig van meer onlangse geleerdheid, val die video baie kort waar dit moet wees. Hopelik, as die kanaal die volgende video's maak, probeer hulle om op hoogte te bly van die beurs.
1 Opsomming, Jonathan. Die Honderdjarige Oorlog, Deel 1: Trial by Battle, (Faber en Faber Bpk .: Londen, 2010) pp. 854-861
3 ibid., 910-913. c.f. Rogers, Clifford J. Oorlog wreed en skerp (The Boydell Press: Woodbridge, 2014) pp. 227-228
5 Sumption, pp. 902-909, 945 Livingstone, Marilyn en Witzel, Morgen. The Road to Crecy: The English Invasion of France 1346, (Pearson Education Limited: Harlow, 2005) pp. 152-166
7 The Battle of Crecy: A Casebook, red. Livingston, Michael en DeVries, Kelly, (Liverpool University Press: Liverpool, 2015). c.f. "The Location of the Battle of Crecy" deur Michael Livingston, pp. 415-438. My persoonlike siening is dat Edward III van plan was om op die tradisionele gevegsterrein te veg, maar op pad daarheen onderbreek is. Ek het nog nie my gedagtes oor die presiese webwerf uitgesorteer nie, maar dit was óf tussen die Forest of Crecy en die Bois de But, wat die pad van Abbeville blokkeer, óf tussen die Forest of Crecy en die Bois de Crocq, en beide die paaie na Abbeville en St. Ricquier, afhangende van waar die Franse vandaan kom.
8 Livingstone en Witzel, pp. 262-265 Rogers, pp. 264-267 Andrew Ayton, & quotThe Crecy Campaign & quot, in Die Slag van Crecy, 1346, red. Andrew Ayton en sir Philip Preston. (The Boydell Press: Woodbridge, 2007) pp. 106-107) Barber, Richard. Edward III en die triomf van Engeland, (Penguin Global:. 2014) pp. 183 Burne, A.H. Die Crecy War (Frontline Books: Barnsley, 2016 ), pp. 160-161, 168-169
9 Livingston, & quotLocation & quot, pp. 415-438.
10 Ayton, Andrew. & quotBook Review: The Battle of Crécy. A Casebook deur Michael Livingston en Kelly DeVries (reds) & quot Oorlog in die geskiedenis. 2017 24 (3) pp. 386-389.
11 Sumption, pp. 934-935 Rogers, pp. 266-267
12 Prestwich, Michael "The Battle of Crecy", in Die Slag van Crecy, 1346, red. Andrew Ayton en sir Philip Preston. (The Boydell Press: Woodbridge, 2007) bl. 145-146 Barber, bl. 188-200, 432-436 DeVries, Kelly, & quot The Tactics of Crecy & quot, in The Battle of Crecy: A Casebook, red. Livingston, Michael en DeVries, Kelly, (Liverpool University Press: Liverpool, 2015) pp. 447-468
13 Sir Philip Preston, "The Traditional Battlefield of Crecy", in Die Slag van Crecy, 1346, red. Andrew Ayton en sir Philip Preston. (The Boydell Press: Woodbridge, 2007) pp. 122-130
14 ibid., pp. 130-132 Prestwich, pp. 142
15 Die middeleeuse voorrade van die toringwapens 1320–1410, ongepubliseerde PhD-proefskrif, University of York, pp. 50-69 Die ware kronieke van Jean le Bel, tr. Nigel Bryant, (The Boydell Press: Woodbridge, 2011) pp
16 Andrew Ayton, & quotThe English Army at Crecy & quot, in Die Slag van Crecy, 1346, red. Andrew Ayton en sir Philip Preston. (The Boydell Press: Woodbridge, 2007) pp. 177-178
17 Wadge, Richard. Wie was die Bowmen of Crecy? (The History Press: Stroud, 2012), Kindle-uitgawe, Location 461-534
19 Ayton, & quotEnglish Army & quot pp. 218-224
20 Wadge, Richard. Pylstorm (The History Press: Stround, 2009) pp. 32
21 Wadge, Bowmen of Crecy, Hoofstuk 9 Loades, Mike, Die Langboog (Osprey Publishing: Oxford, 2013) pp
23 Rogers, pp. 265 Ordonnances des roys de France de la troisième race Quatrième volume, Contenant differents suppléments pour le règne du roy Jean et les ordonnances de Charles V données pendant les années 1364, 1365 en 1366 red. Denis-François Secousse, 1734, pp. 67
24 Bertrand Schnerb, & quotVassals, Allies and Mercenaries: The French Army before and after 1346 & quot, in Die Slag van Crecy, 1346, red. Andrew Ayton en sir Philip Preston. (The Boydell Press: Woodbridge, 2007) pp. 265-272 Kelly DeVries en Niccolo Capponi, "The Genoese Crossbowmen at Crecy", The Battle of Crecy: A Casebook, red. Livingston, Michael en DeVries, Kelly, (Liverpool University Press: Liverpool, 2015) pp. 445. Vir die Genoese in Aiguillon, sien Sumption, bl. 861, en vgl. ook pp. 950fn.49 vir die lae ongevalle op die gekontrakteerde skepe en die implikasie dat die bemanning nie by Crecy kon geveg het nie. Vir betrekkinge tussen Genua en Frankryk, sien Livingstone en Titzel, pp. 76, maar vgl. hul voorstel dat & quotGenoese & quot; 'n generiese term was vir & quotItalian & quot.
Die Honderdjarige Oorlog, wat grotendeels 'n dinastiese stryd om die Franse troon was, het begin ná die dood van Philip IV en sy seuns, Louis X, Philip V en Charles IV. Dit het 'n einde gemaak aan die Kapeniese dinastie wat sedert 987 in Frankryk geheers het. Aangesien geen direkte manlike erfgenaam geleef het nie, het Edward III van Engeland, die kleinseun van Philip IV, deur sy dogter Isabella, sy aanspraak op die troon gedruk. Dit is verwerp deur die Franse adel wat die neef van Philip IV verkies het, Filips van Valois.
Hy het Philip VI in 1328 gekroon en het 'n beroep op Edward gedoen om hom te huldig vir die waardevolle leen van Gascogne. Edward was aanvanklik onwillig hieroor, maar het Philip in 1331 berou gegee en aanvaar as koning van Frankryk in ruil vir voortgesette beheer oor Gascogne. Daardeur het hy sy regmatige aanspraak op die troon oorgegee. In 1337 het Philip VI Edward III se beheer oor Gascogne ingetrek en 'n aanval op die Engelse kus begin doen. In reaksie hierop bevestig Edward sy aansprake op die Franse troon en begin alliansies bou met die edeles van Vlaandere en die Lae Lande.
Crécy-en-Ponthieu is veral bekend as die plek van die Slag van Crécy in 1346, een van die vroegste en belangrikste gevegte van die Honderdjarige Oorlog. Daar is ander belangrike historiese skakels. Die Chausée Brunehaut, wat binne 3,2 km van die stad verby is, is die Romeinse pad van Parys en Amiens na Boulogne, en is vandag nog sigbaar en loopbaar.
Die stad verleen sy naam aan 'n gewilde wortelsop, bekend as potage Crécy.
Die Britte het 'n vliegveld in Crécy gebou om lugondersteuning te bied voor die val van Frankryk in 1940. Tydens die Slag van Frankryk was die plan blykbaar om RAF -eskaders van Bristol Blenheim -ligbomwerpers daar te ontplooi, maar dit is nie duidelik hoe intensief die vliegveld gebruik is. In die deurmekaar dae van middel Mei 1940 het een eskader wat beveel is om daar te ontplooi, weens die afwesigheid van militêre beskerming nie. Dit is veral opvallend vir die besetting deur die Duitse Luftwaffe, met Gruppe Zerstörergeschwader 26 van Messerschmitt Bf 110's wat daar gestasioneer was van Mei 1940 tot November 1940 toe die Gruppe na die einde van die Slag van Brittanje na Duitsland teruggetrek is om te rus en weer toerus. Verskeie ander eskaders het gekom en gegaan, waaronder 'n paar Messerschmitt Bf 109's. Die ingang van die vliegveld is nog steeds sigbaar aan die linkerkant van die D12 -pad van Crécy na Ligescourt, halfpad tussen die twee. Sommige versterkte installasies is ook sigbaar, versteek onder bome aan verskillende kante van die vliegveld.
Die Crécy -museum bevat 'n versameling items wat oor twee kamers en 'n gang vertoon word. Die versameling bevat inligting oor die slag van Crecy sowel as verskillende items uit die Tweede Wêreldoorlog, pre-historiese materiaal en geologiese monsters.
Daar was 'n stasie (Crécy-Estrées) op 'n tak van die Réseau des Bains de Mer tussen Abbeville en Dompierre-sur-Authie. Dit is op 19 Junie 1892 geopen en gesluit vir passasiers op 10 Maart 1947 en vrag op 1 Februarie 1951.
Die Slag van Crécy: Ontbreek
deur Michael Livingston
Op 26 Augustus 1346 het die indringende Engelse leër eindelik van aangesig tot aangesig gestaan ​​met 'n aansienlik meer talle Franse leër op 'n klein heuwel nie ver van Crécy nie. 'N Kapelletjie daar naby lui die klokkies vir die middaggebede toe die Franse by die Engelse posisie begin oplaai. Pyle sing in 'n lug vol gille. Mans val duisende na die bloedbesoedelde landbougrond waarop hulle sukkel.
Die Slag van Crécy was selfs volgens middeleeuse standaarde 'n gruwel, en die woord van wat gebeur het, sou met 'n verstommende spoed oor Europa versprei word. Byna net so vinnig het die geskiedenis 'n legende geword.
Dat die nuus ver en vinnig sou loop, is nie verbasend nie. Daar was daardie dag vyf konings op die veld. Koning Philip VI het aan die hoof van die Franse leër gestaan. By hom was koning Johannes van Bohemen, miskien die beroemdste ridder in die Christendom, alhoewel hy nou oud geword het, en volgens verhale blind sowel as die monarge van Mallorca en (ten minste nominaal) die Romeine. Teenoor hierdie vergadering was koning Edward III van Engeland, wat op 12 Julie in Normandië geland het en 'n stuk vernietiging in Noord -Frankryk afgesny het, en twee keer daarin geslaag het om sy skynbaar vasgekeerde leër oor riviere te bring, enkele ure voordat die agtervolgende Franse hom kon vang.
Edward was al weke lank slinks, maar hy was ook gelukkig. En selfs die beste dobbelaar se geluk sal uiteindelik opraak. Edward 's blykbaar gehad het. Sy leër was uitgeput nadat hy binne 10 dae minstens 120 myl opgeruk het. En hier, op hierdie golwende platteland, is hulle uiteindelik gevang. Sy geluk verdwyn, die Engelse koning moes op sy slinksheid staatmaak om hom nou te red.
Dat Edward inderdaad die geveg oorleef het, sou merkwaardig genoeg wees, maar die waarheid van wat gebeur het, is die rede waarom Crécy een van die beroemdste gevegte in die geskiedenis is: die Engelse het die Franse leër in 'n groot verbintenis afgebreek, so skeef dat dit studie by militêre verdienste verdien het. kolleges nog steeds.
Soveel is onbetwisbaar.
Hoe Edward het egter gewen – inderdaad waar hy het gewen – is baie minder seker as wat lankal vermoed is. In The Battle of Crécy: A Casebook, Kelly DeVries en ek (met 'n hulpvaardige span mede-geleerdes en essayiste) het die bekende bronne van inligting oor die geveg uit die veertiende eeu bymekaargemaak, wat ons in hul oorspronklike tale en in vertaling weergegee het. Hierdie 81 bronne, in Latyn, Engels, Frans, Nederlands, Italiaans, Duits, Wallies en selfs Tsjeggies (baie van hulle word vir die eerste keer gepubliseer of vertaal), van briewe en kronieke tot preke en gedigte, het ons saam voorsien met 'n ongeëwenaarde vroeë perspektief op die geveg. En wat ons gevind het, is dat ons eeue se geleerdheid omverwerp.
Onder ons mees opvallende ontdekkings:
Die tradisionele veldtog van die geveg is verkeerd, meer as 5 km van die mees waarskynlike plek af
Die tradisie dat die Genoese kruisboogmanne die Franse verraai het, is in geen werklikheid gebaseer nie
Die tradisionele verslag van die geveg beskryf die Franse leiers as dwase en verminder dus die prestasie van Edward en die Engelse, maar hierdie nuwe bevindings toon dat bekwame Franse bevelvoerders logiese besluite neem, maar in werklikheid uitoorlê is deur die briljante taktiek van Edward '.
– die tradisie van die langboog wat die blom van die Franse ridderskap vernietig, vertel slegs 'n breukdeel van die verhaal van hoe die wapen in diens geneem is en die sleutelrol wat dit gespeel het in die uitkoms van die geveg
Die tradisionele rekonstruksies van die geveg het heeltemal heeltemal weggegooi wat ons nou weet dat dit waar is oor die Engelse gebruik van 'n verdedigende vesting wat uit waens gebou is, en '8212 'n wagenberg' genoem.
Baie algemene aannames oor Edward III se groot strategieë vir sy inval in Frankryk moet nou heroorweeg word en
Verskeie nuut -ontblote ooggetuieverslae gee ons 'n groter insig in die gruwels van die Middeleeuse oorlogvoering as wat ons ooit tevore gehad het.
Soveel hiervan staan ​​skerp teen die greep van aanvaarde denke oor hierdie beroemde stryd, maar ons is baie bewus daarvan dat dit die probleem van die ligging is wat die meeste opval.
Sedert ten minste die middel van die agtiende eeu is die Slag van Crécy geïdentifiseer as net noord van die stad Crécy-en-Ponthieu. Die Engelse lyne sou verby die top van 'n hoë heuwel daar gestrek het, terwyl die Franse oor 'n wye vallei onder hulle opgeruk het, die Vallée des Clercs genoem. Hulle sterf daar onder die reën van die Engelse boogskiet, maar min kom selfs naby die top van die helling.
Behalwe niks oor hierdie webwerf en die ooreenstemmende rekonstruksie daarvan, is dit sinvol, begin met die basiese topografie. Die vier konings aan die Franse kant (om nie eens te praat van die honderde strydtoetse onder hulle nie) sou dwase gewees het om so 'n aanklag te probeer doen, veral as slegs 'n kilometer verder na die noorde sou marsjeer. van die vallei en oor plat grond in die swakker Engelse flank kan laai. Erger nog, 'n natuurlike wal langs die oostekant van die vallei sou die Franse gedwing het om twee draaie van 90 grade uit te voer, vermoedelik binne die pylskietbereik, voordat hulle redelik teen die steil heuwel by die Engelse kon oplaai . As iemand werklik so 'n aanval probeer het, sou min inderdaad hulle gevolg het, nog minder die duisende wat in 1346 by die Engelse aangekom het.
Ander aspekte pas ook nie daarin nie. Ons berigte sê dat die Franse verbaas was toe hulle op die Engelse posisie kom, dat hulle alreeds amper bo -op hulle was, maar tog kan enige krag op die tradisionele plek kilometers ver gesien word. Ons verslag sê dat die Engelse ruimte gehad het om hul mag in 'n wagenberg te omsingel, maar dit is byna nie moontlik op die tradisionele terrein nie. En nie een bron beskryf Edward III of sy leër wat die Maye-rivier oorsteek of die stad Crécy-en-Ponthieu in beslag neem nie, alhoewel beide geleenthede nodig sou gewees het vir die Engelse om die tradisionele standpunt in te neem.
Dit is dus geen wonder nie dat, ondanks verskeie argeologiese ondersoeke, geen materiaal wat verband hou met die geveg op die heuwel of in die vallei gevind is nie. Die Slag van Crécy het amper verseker nie daar gebeur nie.
Om 'n alternatiewe plek te vind, het ek die optog van die Engelse leër tydens hierdie veldtog gerekonstrueer, 'n prestasie wat moontlik gemaak is deur ons publikasie van die tydskrif van die koning se kombuis, wat daagliks die plek van die koning se kamp opgeslaan het. Soortgelyke kartering is met die Franse weermag gedoen, wat gelei het tot gemiddelde spoedsnelhede vir die twee magte wat aan die gang was. Omdat ek die ligging van die laaste kampe van albei leërs en hul beskikbare reisure op die noodlottige dag geken het, het ek dus twee soekradiusse bereik (die een die benaderde afstand wat die Engelse kon marsjeer en die ander hoe ver die Franse kon marsjeer). Albei hierdie radiusse skiet voorspelbaar baie minder as die tradisionele gevegsterrein.
Die radiusse kom egter bymekaar op 'n plek baie suid van Crécy-en-Ponthieu, langs die Forest of Crécy, wat vandag nog die landskap oorheers. Die terrein is die hoë grond op die pad tussen Crécy en Abbeville, en dit is presies hoeveel van ons bronne die gekose slagveld beskryf. 'N Engelse leër wat hier opgeslaan is, kan ongesiens wees totdat die Franse naby genoeg was om in staat te wees om lyne te vorm. Dit het plek vir die Engelse wagenberg. Dit vereis nie dat die Franse dwase is nie.
Is dit die ontbrekende plek van die Slag van Crécy? Totdat ons behoorlike argeologiese ondersoeke onderneem het (en ons hoop dat dit sal gebeur), kan ons eenvoudig nie seker wees nie. Maar in teenstelling met die tradisionele webwerf, stem dit ooreen met wat gesê is oor die geveg deur die mans wat daar was. Dit voldoen eintlik aan elke beskrywing in elke bron van die veertiende eeu.
Ten spyte van meer as ses eeue van byna konstante roem, hou die Slag van Crécy steeds sy geheimenisse vas, maar met die publikasie van die bronne en essays in die Crécy-boek, glo ons dat ons 'n massiewe stap geneem het om nuwe lig op die vergete te werp oorblyfsels van hierdie groot stryd en sodoende die weg baan vir 'n heeltemal herskrewe geskiedenis van 'n fassinerende en belangrike konflik.
Lees meer oor The Battle of Crécy: A Casebook geredigeer deur Michael Livingston en Kelly De Vries, beskikbaar op ons webwerf.
Michael Livingston is lektor in Engels aan The Citadel, die Militêre Kollege van Suid -Carolina en skrywer van The Battle of Brunanburh: A Casebook (2011) en Owain Glyndwr: A Casebook (2013).
Kelly DeVries is professor in geskiedenis, Loyola Universiteit Maryland, 'n ere -historiese konsultant by die Royal Armouries, Leeds, en verskyn gereeld in televisiedokumentêre as 'n deskundige kommentator oor oorlogvoering in die Middeleeue.
Enige ware Middeleeuse oorlogvoeringliefhebber weet ongetwyfeld van die gevegte van die Honderdjarige Oorlog Crécy, Poitiers, Agincourt en moontlik die kleiner of minder gevierde verlowings, soos my persoonlike gunsteling – Auberoche. Die berugte uitbuiting van die Franse, en die Engelse wat gewoonlik in getal was, is deur die jare goed deur geskiedkundiges gedokumenteer - maar selfs vandag is die debatte woedend.
Nou is ek altyd lus vir 'n goeie debat, veral wat geskiedenis betref. In addition, I am also an archery enthusiast, especially in regards to the longbow – yes, I have one, yes, I am that much of a nerd. My fondness for debating is such that, as a teacher, I make my own little peasants partake in the fun almost weekly. With this is mind, it should come as no surprise that looking into an aspect of history that involves longbows, a famous battle, and intense debate over a single word, would be like mining for gold for this historian.
The interpretation and translation of the word herce as Froissart gave it, can possibly be understood as the Harrow Theory suggests. However, by tracing different origins of the word, through not hirpex maar hèrisson, and hercia it can be understood as related to a hedgehog, or indeed a 'bristly fence'. For a much more impressive analysis of this, read E. M. Llyod's 'The 'Herse' of Archers at Crecy'. From this hedgehog like, bristly fence, we get back to a line like formation which matches the contemporary literature. We can now place the archer's at the front of the battle, forming a fence, and the men-at-arms behind or ou fons de leur bataille. Two separate lines of battle, but each mobile in their own right. This theory is also backed up by additional chroniclers and the slight differing versions are argued as simply being views of different stages of the battle. With the archers likely assuming the front line, or herse, shortly before the actual commencement of battle. The success of a hedgehog type formation will be familiar to fans of the scots, and particular the Battle of Bannockburn. Further suggestion that the Fence or Hedgehog theory has particular merit.