Hoekom eet dit vet wat jou vet maak Mighty Natural
Wêreldwye vetsug het verdriedubbel sedert 1975, met 1.9 miljard volwassenes as oorgewig beskou. Die toestand doodmaak nou meer mense regoor die wêreld as ondergewig en wanvoeding.
Een van die NHS's grootste koste laste, 'n verbysterende 70% van die Britse volwassenes Daar word na verwagting deur 2034 oorgewig of vetsug verwag. Vetsug is 'n probleem van Energie balans. As 'n persoon meer kalorieë inkom as wat uitgaan, dan word die verskil gewoonlik as liggaamsvet gestoor. Maar wat geïdentifiseer moet word, is die faktore wat in die eerste plek die wanbalans van inname en uitgawes veroorsaak. Hoekom het mense nie 'n beheersisteem wat hulle toelaat om presies te eet wat hulle nodig het nie en nie meer nie? Om die antwoord op hierdie vraag te verstaan, kan help om die vetsug-epidemie aan te pak.
Daar is verskeie verduidelikings van waarom mense soms kalorieë oorskat. Oor die algemeen draai hulle om die macronutrient samestelling van ons dieet. Makrovoedingstowwe bestaan ​​uit vette, proteïene en koolhidrate. Een verduideliking vir oor-verbruik van kalorieë heet die proteïen hefboom hipotese. Die idee is dat ons hoofsaaklik kos eet vir die proteïeninhoud daarvan. As die hoeveelheid proteïen val in verhouding tot die hoeveelheid vet en koolhidraat, dan moet ons ons proteïene ontmoet, as ons kalorieë oorskat.
'N Alternatief is die koolhidraat-insulienmodel. Dit beweer dat dit koolhidrate is wat ons vet maak, want wanneer ons hulle eet, stimuleer hulle die produksie van insulien, wat die berging van die koolhidrate as vet bevorder en die honger stimuleer om bykomende inname te verkry. Hierdie idee het baie gewild geword in die nasleep van verskeie boeke wat die hele "dieet met 'n hoë vet-lae koolhidraat" (HFLC) dieet veroorsaak het.
Meer as 'n kwart van volwassenes in Engeland en byna 'n derde van volwassenes in Skotland het vetsug. Shutter
Die klassieke idee is egter dat dit wat ons vet maak vet eet, want vet stimuleer beloningsentrums in ons brein wat ons aanmoedig om te ooreet. Dit is die hedoniese oorrit-hipotese.
Jy kan dink dat toets tussen hierdie idees redelik eenvoudig sou wees - bloot mense blootstel aan die verskillende diëte en sien wie vet word. Maar 'n gerandomiseerde beheerde verhoor by mense sal nooit toestemming kry nie omdat dit eties nie aanvaarbaar sal wees om enigiemand aan 'n verhoor bloot te stel nie, waar die verwagte uitkoms bruto vetsug en 'n bedreiging vir hul gesondheid is.
So die beste wat ons kan doen is om die dieet in diere soos muise te toets en te sien wat gebeur met ons om 'n paar leidrade te gee oor wat in mense kan gebeur. Ons het onlangs so 'n bestudeer die gebruik van 'n totaal van 1,000-muise wat vir drie maande aan 30 verskillende diëte blootgestel is (gelykstaande aan nege jaar se blootstelling in 'n mens).
Die studie het 12-dieet ingesluit waar die proteïeninhoud tussen 5% en 30% en 12-dieet verander het, wat die vetinhoud van 8.3% tot 80% verander. Die vet samestelling is ontwerp om die samestelling van die gemiddelde Amerikaanse dieet na te boots. In al hierdie diëte is die suikerinhoud konstant gehou teen 5%.
Uiteindelik het ons in die laaste ses diëte die vet en proteïen konstant gehou en die suiker van 5% tot 30% verander. Die balans in alle gevalle was uit hoogs verwerkte koolhidrate soos mielie stysel. Ons het die studie oor vyf verskillende stamme van muise herhaal, insluitend diegene wat beskou word as geneig of weerstandbiedend teenoor vetsug. Voedselinname en liggaamsgewigte is elke dag gemeet, en elke week gebruik ons ​​'n klein muis MRI-masjien om te bepaal hoeveel vet hulle was.
Die resultate van hierdie massiewe eksperiment was baie duidelik. Eerstens het die veranderende proteïenvlakke minimale impak op totale kalorie-inname en liggaamsvetheid gehad. So is die idee van die proteïenhefboom nie ondersteun nie. Tweedens, wanneer ons die proteïen- en vetvlakke vasgestel het, het wisselende suiker ook geen beduidende impak op liggaamsvetheid gehad nie, moontlik omdat die ander koolhidrate in die dieet reeds hoogs verfyn was. Nietemin was hoër vlakke van hierdie koolhidrate gemiddeld beskermend teen gewigstoename, wat nie die koolhidraat-insulienmodel ondersteun nie.
Trouens, die enigste ding wat die muise gemaak het, was om meer vet in hul diëte te eet. Maar die verhouding was nie lineêr nie. Met tot ongeveer 50% -60% vet in die dieet, het die muise meer kos geëet en meer gewig opgedoen. By hoër vetvlakke het hulle egter minder gewig gekry. 'N Muis wat 80% vet in sy dieet eet, het in gewig ongeveer dieselfde hoeveelheid gely as 'n mens wat 30% vet eet. Ons weet nie presies hoekom nie, net op hierdie super vet vet diëte het die muise minder kalorieë verteer en het nie soveel gewig gekry nie.
Kyk na die resultate
Daar is verskeie beperkings op hierdie werk. Hierdie eksperimente is hoofsaaklik op muise gedoen. Terwyl gerieflik en ons weet baie oor hul genetika en fisiologie, is dit moontlik dat muise andersins op mense reageer. 'N Definitiewe eksperiment in mense kan egter nie as gevolg van etiese kwessies plaasvind nie. Die hoop is dat muise ons kan help om te verstaan ​​wat aangaan. Daar is 'n aantal ander beperkings wat die moeite werd is om te beklemtoon. Kostebeperkings het beteken dat ons net een geslag muise op een enkele ouderdom kon studeer. Dit is dus moontlik dat hierdie resultate nie op ouer ouderdomme en in die teenoorgestelde geslag sal herhaal nie.
Ons het ook net die muise suiker as deel van hul dieet gegee, maar sommige studies stel voor dat dit in drinkwater lewer, 'n groter effek op vetheid by knaagdiere het. Hoër suikervlakke as 30% deur kalorieë kan ook 'n probleem wees, maar ons het dit nie in hierdie geval bestudeer nie.
Algehele data dui daarop dat as die antwoorde van muise-data aan mense vertaal, dan as jy maer is en wil voorkom dat dit vet word, is die beste strategie om vet in jou dieet te beperk tot minder as 20% van algehele kalorieë. Suiker tot 30% van die totale kalorieë in voedsel mag nie 'n groot probleem wees nie, maar in vloeibare vorm kan dit meer van 'n probleem wees. Proteïenvlakke blyk min verskil te maak.
Maar hierdie advies is slegs van toepassing op mense wat alreeds leun en hoop om te verhoed dat hulle gewig verloor. Of dit ook die beste strategie is vir iemand wat reeds vetsugtig is, word nie deur ons studie ingelig nie. Gelukkig is dit iets wat in menslike kliniese proewe bestudeer kan word.
John Speakman, Leerstoel in Dierkunde, Universiteit van Aberdeen