Die Slag van Barentssee - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die Slag van Barentssee
Die Slag van Barentssee het op 31 Desember 1942 plaasgevind. Daar word nie gereeld na Barentssee verwys nie, maar dit het daartoe gelei dat Adolf Hitler die beëindiging van sy hele strydvloot beveel het.
Kaptein Robert Sherbrooke, VC
Teen die lente van 1942 het Hitler homself oortuig dat die Geallieerdes 'n aanval op die Nazi-besette Europa beplan en dat hierdie aanval deur Noorweë sou kom. Die toenemende aantal kommando-aanvalle op Noorweë het gehelp om Hitler te oorreed dat hy korrek was. Hy het dus 'n plan nodig om hierdie aanval teen te werk. Hy was nie van plan om troepe uit Rusland te verskuif nie, en beveel die Duitse vloot om 'n magtige vloot oorlogskepe na Noorweë te stuur wat dan gebruik sou word om enige beplande amfibiese aanval deur die Geallieerdes via die Noordsee na Noorweë aan te val. Gevolglik is die 'Prinz Eugen', 'Scharnhorst' en 'Gneisenau' beveel om van Brest in Frankryk na Noorweë te verhuis. Hulle het aangesluit by die 'Hipper', 'Admiral Scheer' en 'Köln' wat reeds in Altenfjord, Noorweë, gevestig was. Daarom was daar 'n formidabele teenwoordigheid van groot Duitse oorlogskepe in Noorweë. Daar was ook een probleem rakende die gebruik daarvan. Hitler het spesifiek beveel dat die skepe nie vir enige ander doel gebruik sou kon word as om enige aanvallende mag aan te val nie en dat hy geen "onbehoorlike risiko" vir die skepe daar sou aanvaar nie. Daarom is die gebruik van hierdie magtige skepe teen konvooie deur Hitler verbied, aangesien die konvooie duidelik nie 'n indringende mag was nie.
Tussen September en November 1942 was daar geen Artic-konvooie nie, aangesien die Geallieerdes hul hulpbronne op Operation Torch konsentreer. Die konvooie na Rusland het weer in Desember 1942 begin. Daar is besluit dat twee konvooie in Desember na Rusland sou vaar - een op die 18de en die ander op die 22ste. Albei konvooie sou uit 15 skepe bestaan. Die eerste terugreis was geskeduleer om op 31 Desember te begin.
Die eerste van die konvooie - JW-51A - het op die 18de tyd betyds geseil en veilig aangekom, aangesien dit beskerm was deur verwoesters en twee kruisers - 'Sheffield' en 'Jamaica'. Die kruisers was daar om U-bote af te skrik en by hierdie geleentheid het hulle 'n perfekte werk gedoen. Hulle was ook 'n groot bedreiging vir enige oorlogskip van die oppervlak wat die handelskepe van JW-51A wil aanval, aangesien beide die 'Jamaika' en 'Sheffield' met 6-duim-gewere gewapen was.
Convoy JW-51B vaar, soos beplan, op die 22ste. Hierdie konvooi het 202 tenks, 2.046 voertuie, 87 vegters, 33 bomwerpers, 11.500 ton brandstof, 12.650 lugvaartbrandstof en net meer as 54.000 ton ander voorrade vervoer. Die konvooi is beskerm deur drie verwoesters, 'n mynveër, twee korvette en 'n treiler toe dit na Skotland vertrek het. Ten ooste van Ysland het ses groot vlootvernietigers van die drie kleiner vernietigers oorgeneem. hierdie ses verwoesters was die 'Onslow', 'Oribi', 'Obedient', 'Obdurate', 'Orwell' en 'Achates'. Die kaptein R Sherbrooke was onder leiding van die vernietigermag.
Op 28 Desember is die konvooi getref deur 'n storm wat dit verdeel het. Toe die skepe hervorm het, is hulle baie verder suid gestoot as wat beplan is, en teen die dertigste was hulle net 200 myl van Altenfjord af - die basis vir baie groot Duitse oorlogskepe. Sherbrooke is deur die Admiraliteit gewaarsku dat hulle baie meer Duitse radioaktiwiteite langs die Noorse kus opgetel het as wat normaal was. Het dit aangedui dat hulle op die punt was om die konvooi aan te val? In werklikheid berei die Duitsers 'n groot aanval op teen 'n konvooi wat deur die U-354 gekant is, wat die spoed en rigting daarvan weergee.
Op dieselfde dag het Hitler begin met 'n tirade teen die Duitse vloot, wat neergesit is deur sy oortuiging dat die Britse vloot die Middellandse See gratis gebruik het en dat die Duitse vloot niks daaraan doen nie. Met verwysing na die vloot in Noorweë word Hitler as volg aangehaal:
'Ons eie vloot is maar 'n kopie van die Britte - en 'n swak kopie daarvan. Die oorlogskepe is nie in operasionele gereedheid nie; hulle lê ledig in die fjorde, heeltemal nutteloos soos soveel ou yster. "
Toe daar egter aan Hitler berig word dat Convoy JW-51B net voor die kus van Altenfjord was, het hy opgewonde geraak. Eerstens sou 'n suksesvolle aanval op 'n Geallieerde konvooi die Geallieerdes die sterkte van die Duitse vloot in die streek toon, en tweedens sou 'n suksesvolle aanval verhoed dat waardevolle toerusting die Russe bereik. 'N Aanval het ook die hiërargie van die Duitse vloot ondersteun, al was dit net om aan Hitler te bewys dat die vloot 'n mate van waarde het.
Laat op 30 Desember vaar die Hipper en Lützow met ses verwoesters van Altenfjord af. Hulle plan was eenvoudig. Hulle sou in twee groepe verdeel (Hipper en drie verwoesters en Lützow met drie verwoesters) met die groep onder leiding van Hipper wat die konvooi uit die noorde aangeval het, wat die konvooi sou dwing om suid te draai, op die pad van die Lützow en haar drie verwoesters. Basies sou die konvooi tussen hulle vasgevang word.
Die plan is egter dodelik verswak toe Admiraal Kummetz, vlagoffisier op die Hipper, 'n bevel ontvang het wat hom herinner aan die eis van Hitler dat die groot skepe van die Duitse vloot in Noorweë nie in gevaar sou wees in enige konflik met die vyand nie. Dit het beteken dat hy sowel die Hipper as die Lützow vir die aanval buite werking moes stel. Hitler was duidelik gretig om te weet van die aanval, omdat hy beveel het dat hy onmiddellik op hoogte gehou moet word van enige verwikkelinge.
Sherbrooke is op die hoogte gehou van die Duitse radioverkeer en hy het geweet dat 'n U-boot voor die konvooi voorlê met 'n ander een ten suide daarvan. Hy het ook geweet dat 'n Duitse verwoester in die omgewing was.
Die geveg het amper per ongeluk begin. Die Britte het aangeneem dat hulle tydens die reis deur Russiese verwoesters ontmoet sou word - dit was te wyte aan 'n misverstand. Om 09.15 het 'Obdurate' drie verwoesters gesien en aan hulle gesê dat hulle hul identiteit as Russies moet bevestig. Die reaksie was dat 'n Duitse verwoester op die 'Obdurate' sou afvuur. Sherbrooke se mag het onmiddellik strydstasies binnegegaan.
Kummetz het wel die 'Hipper' in die aanval gebruik, maar sy bewegings is beperk deur Hitler se opdrag om geen risiko's met die kruisers te neem nie. Die logboek van die 'Hipper' wys dat Kummetz baie bekommerd was oor die torpedo's wat van die Britse verwoesters sowel as die weer in die streek afgevuur is.
'Sigbaarheid baie swak. Alles lyk waas. kan nie agterkom of ek met 'n vriend of vyand te doen het nie. Altesaam tien skepe is nou in sig, waarvan sommige soos vernietigers lyk. Daar kan nie met sekerheid gesê word of ons skadu-vernietigers nie onder hulle is nie "."09,44. 'N Vernietiger het uit die suidooste genader en haar roer hard neergesit. Sy het haar torpedo's afgevuur. "
Uit die logboek van die 'Hipper'
Die skip waarna verwys word, was die 'Onslow', maar sy het geen torpedo's afgevuur nie. Die Hipper reageer deur haar agterstewe na die Onslow te draai om so klein as moontlik teiken te maak - maar sy vaar ook weg van die konvooi. Om 09.57 keer die Hipper terug na die konvooi en gebruik haar agt 8 duim-gewere om op die Onslow en Orwell te vuur. Die Britse verwoesters kon slegs met 4 duim kanonne (op die Orwell) of 4,7 duim kanonne op die Onslow antwoord. Kummetz het geweet dat hierdie grootte skulpe die Hipper min skade kan berokken. Maar ondanks dit het die Hipper hom van die vernietigers afgewend - Hitler se bevel oor risiko was duidelik 'n belangrike faktor in die formulering van die taktiek van Kummetz.
Om 10.13 het die Hipper weer 'n aanval op die Orwell en Onslow gemaak. Om 10.19 het 'n dop van die Hipper die Onslow getref en haar sowel in die brug as in die enjinkamer ernstig beskadig. Sherbrooke self is erg beseer, maar het voortgegaan om opdragte aan sy bemanning uit te reik. Nog twee skulpe van die Hipper het aansienlike skade aan die Onslow aangerig en die Orwell het te make gehad met die keuse om 'n solo-aanval op die Hipper te maak om dit van die Onslow weg te trek, maar so 'n aanval sou uiters gevaarlik gewees het, of om op een of ander manier te gee dekking aan die Onslow om die verwoester die kans te gee om te ontsnap. Die Orwell het 'n besluit gespaar omdat die Hipper weer wegdraai en in 'n sneeustorm verdwyn. Sherbrooke, wat die Victoria-kruis vir sy leierskap toegeken het, het die bevel van die vernietigermag aan Obedient oorhandig en die Onslow in die konvooi gestuur. Veertig van die bemanning van Sherbrooke is binne twee minute dood of gewond en die skip het groot skade aangerig.
Kummetz on the Hipper het nooit geweet dat die enigste diensbare skip tussen hom en die konvooi die Orwell was sodra die Onslow getref is nie.
Die Lützow het haar skuif vanuit die suide voortgesit. Haar kaptein, Stange, is ook ernstig belemmer deur Hitler se opdrag om risiko's te vermy. Die Lützow het skepe tussen drie en sewe myl ver gesien; haar formidabele 11 duim-gewere het 'n afstand van 15 myl gehad. Tog sê haar logboek dat "geen identifikasie (moontlik)" was van die teikens wat gesien is nie en dat sy nie aangeval het nie. Een loginskrywing is baie vertel:
'(Om 10.50) Uiteindelik is dit onmoontlik om vas te stel of u met 'n vriend of vyand te doen het as gevolg van die swak lig en die rook en mis in die horison. Om te voorkom dat die Lützow-sneeu deur die sneeuwinkies en rook suidwaarts verdwyn, het ek (Stange) besluit om met 'n stadige snelheid in die omgewing van die konvooi voort te gaan, skoon van die sneeuwalle, om die geleenthede vir aanval te benut sigbaarheid verbeter. "
In werklikheid kon die Lützow die konvooi na willekeur aangeval het, aangesien daar geen Britse skeepsvaartuie in die gebied was nie omdat hulle op die Hipper konsentreer. Die groot vuurkrag wat die Lützow gedra het, is nooit in die geveg gebruik nie. Stange het uiteindelik enige verbintenis met Convoy JW-51B laat vaar weens swak sigbaarheid en swak lig.
Die Hipper het aanhou aanval en in 'n sekere sin het Kummetz die bevel van Hitler geïgnoreer. Nadat hy die Onslow ernstig beskadig het, het hy die Achates gesink, maar weer van die ander verwoesters weggedraai wat die Hipper aangeval het uit vrees vir hul torpedo's. Die betrokkenheid van die Hipper is verseël toe die cruisers Jamaica en Sheffield op die toneel verskyn en 24 6-duim-skulpe op die Hipper afgevuur is. Een van die Sheffield en twee van die Jamaika het die Hipper getref. 'N Begeleidende Duitse verwoester het 'n rookskerm neergelê om die Hipper se onttrekking te help. Een Duitse vernietiger, die 'Friedrich Eckholdt', is deur die Sheffield gesink.
Die Hipper en die Lützow vaar terug na Altenfjord met haar vyf oorblywende verwoesters-begeleiers. Die Jamaika en Sheffield het lank genoeg by die konvooi gebly om te verseker dat die Duitsers nie terugkom nie en dat al die handelskepe hul bestemming bereik het. Toe hy van die nuus vertel word, het Hitler woedend gevlieg. Hy het na sy skepe as nutteloos verwys en op die plek besluit dat die Hoogsee gevloot moet word. Admiraal Raeder, bevelvoerder van die Kriegsmarine, het sy bedanking geneig en is vervang deur admiraal Dönitz.
Die Slag van Barentssee het op 31 Desember 1942 plaasgevind. Daar word nie gereeld na Barentssee verwys nie, maar dit het wel gelei ...