Hierdie artikel is 'n poging om 'n teenargument te ontwikkel vir die standpunt dat betekenis ingeperk word deur taal. Deur die argument binne die werklikheidsontologie van Sint Anselmus van Canterbury te plaas, sal geargumenteer word dat taal representasies bevat van entiteite wat buite die waarnemer en ook deur introspeksie waargeneem word. 'n Taalspeletjie kan dus nie 'n geslote sisteem wees sodat deur sy blote bestaan representasies van buite-linguistiese syn daarin vervat is nie. Indien waarheid gedefinieer word as dit wat is, word die taak van die waarnemer bewuswording van syn sonder die wolk wat deur representasie opgelê word. Representasies of simbole is nie dit wat hulle voorstel nie; hulle dien eerder as vensters op dit wat is. In die lig van psigologiese studie oor nadenke word geargumenteer dat ongesimboliseerde oomblikke van aandagtige bewustheid van syn, betekenis na vore laat kom wat nie deur die representatiewe aard van taal (en inderdaad ook ander simboliese stelsels) gefiltreer is nie. Die stelling word gemaak dat in kontemplatiewe (nadenkende) tradisies die syn nie gereduseer word tot gewaarwording nie, en dat die oomblik van betekenis na vore kom in die betrokkenheid by en die ont-moeting met die syn.