Die winterslaap van die slaapsaal, die slaperige knaagdier - diere Lees Meer
Hoof diere Die winterslaap van die slaapsaal, die slaperige knaagdier
Die winterslaap van die slaapsaal, die slaperige knaagdier
Die slaapsaal is 'n klein knaagdier wat op die Iberiese Skiereiland woon. Ontdek die unieke eienskappe van die winterslaap van hierdie oulike dier.
Geskryf en geverifieer deur biochemie Luz Eduviges Thomas-Romero 17 April 2020.
Het u al ooit die frase "slaap soos 'n slaapsaal" gehoor?? Hierdie frase is redelik streng vir slaperige koppe hierdie dier winters slaap gemiddeld 7 maande per jaar, as die temperatuur laer is.
Vervolgens vertel ons u meer oor hierdie diertjie wat, behalwe dat hy 'n slaper is en 'n mooi voorkoms het, ander baie interessante eienskappe het.
Die slaapplek: klein en slaperig
Die dormouse is 'n klein soogdier van die orde van knaagdiere, wat as glirids beskou word. Die familie word uitruilbaar genoem as Glírido of Mioxide. Tans is daar nege en twintig spesies lewende slaapsale, versprei in drie subfamilies.
Myoksiede het 'n uitsluitlik Europese verspreiding. Een kenmerkende kenmerk van die familie is dat hulle nie 'n blindederm, 'n dermsegment, het nie. Hierdie tekort bepaal u dieet. Daarbenewens het die slaapsaal 'n tipiese gebit.
Hulle kan tot vyf jaar oud word, wat 'n buitengewone tyd is vir 'n knaagdier. Soos ons voorheen aangedui het, hierdie klein soogdiere het die eienaardigheid van winterslaap.
Die slaapsaal bestaan ​​al meer as dertig miljoen jaar. Dit is interessant om te weet dat al die genres wat vandag bestaan, reeds in die Eoseen bestaan ​​het. Dormouse -fossiele dateer uit die vroeë Eoseen, 'n tydperk 33 tot 56 miljoen jaar gelede.
Die slaapplek in Spanje
In Spanje is daar slegs twee genera: Glis (grys dormouse) en Eliomys (black dormouse).
Die grys slaapsaal (Glis glis) beslaan die noordelike deel van die skiereiland.
Die slaapsaal (genus Eliomys) beslaan die hele skiereilandgebied, die Baleariese eilande Mallorca, Menorca en Formentera, en die Noord -Afrikaanse stede Ceuta en Melilla.
Twee spesies van die genus Eliomys word in Spanje herken: Eliomys quercinus op die Skiereiland en die Baleariese Eilande en Eliomys melanurus in Ceuta en Melilla. Daar is 'n groot diversiteit in grootte, jas of stertpatroon onder die Dormouse op die Iberiese skiereiland.
Die slaapplek het sy naam te danke aan 'n strook swart hare wat, soos 'n masker, 'n deel van sy gesig en oë bedek, wat groot, swart en bultend is. Dit het 'n langwerpige snoet en groot ore. Dit is 'n omnivoor dier (dit verkies om insekte en vrugte te eet) en het nagtelike gewoontes.
In sy jeugdige toestand het die slaapsaal 'n baie netjiese grys kleur op die rug en vuilwit op die bors. Daarteenoor het volwassenes 'n rooibruin rug. Die stert is lank, heeltemal bedek met hare en het 'n treffende kwas aan die einde van lang swart en wit hare.
Winterslaap is 'n oorlewingsmeganisme bied die natuur aan baie wesens (van skoenlappers tot vlermuise) om koue donker winters te oorleef. Dit sonder om kos te hoef te vind of na 'n warmer plek te migreer.
Tydens winterslaap daal die dier se liggaamstemperatuur, en u hartklop en asemhaling word stadiger, sodat u nie baie energie gebruik nie.
Lae temperature en voedseltekorte word erken as faktore wat winterslaap veroorsaak.
Wat van die liggaam van die slaapsaal?
Winterslaap is 'n baie dieper proses as om net te slaap. Afhangende van die spesie, kan dit wissel van lang en diepgaande bewusteloosheid tot bloot aanvalle van onaktiwiteit.
Slaapdiere berei hul voor vir hul 'winterslaap' deur te veel te eet. Dit stel hulle in staat om energie as liggaamsvet op te slaan. Daar moet kennis geneem word dat daar twee soorte vet is: gewone wit vet en bruin vet.
By winterslaap vorm bruin vet kolle naby die dier se brein, hart en longe. Vanaf hierdie plek stuur dit 'n vinnige uitbarsting van energie om hierdie organe eers op te warm as dit tyd is dat hulle wakker word.
Die slaapperiode van die koshuis is langer as dié van sy familielede. Die winterslaap duur van die middel van die herfs tot die middel van die lente. Gedurende hierdie tydperk kan die slaapsaal die helfte van die gewig verloor aan die begin van die winterslaap.
nuuskierig, die dormouse kan ook 'n minder ingryping as winterslaap betree, genaamd 'estivation '. Hierdie lusteloosheid vind plaas wanneer daar veral droë en warm somers is.
Die risiko van winterslaap
Slaaphuise spandeer 'n groot deel van hul lewe in 'n winterslaap of in die wind. Aangesien die dier onaktief is, is dit kwesbaar vir roofdiere. Onder die roofdiere van die slaapsaal tel ons die jakkalse, wolwe, verskillende sneldoppe, katte en nagtelike roofvoëls.
Daarbenewens kan 'n dier in winterslaap sterf tydens slaap, as die vetreserwe uitgeput is, erge weer of voortydige ontwaking.
Behalwe die risiko van winterslaap, was daar 'n beduidende afname in die bevolking van die slaapsaal. Dit alhoewel die spesie nie as bedreigde spesie verklaar word nie. Hierdie feit kontrasteer met die noemenswaardige afname in die roofsoorte van die slaapsaal, wat in teorie die toename daarvan behoort te wees.
Spesialiste stel voor dat hierdie afname verband hou met die gebruik van kunsmis, plaagdoders en insekdoders. Die gebruik van chemikalieë beïnvloed die insekte waaruit die koshuis bestaan, direk. Dit kan die vrugbaarheid van hierdie spesie negatief beïnvloed.