In hierdie boek van Ferreira skort daar met tye ’n goeie oorgang van die een gebeurtenis na die ander. Dit het vir my gevoel asof dit so lukraak soos die items wat saamgebring is in die verhaal, op mekaar volg sonder dat daar ’n logiese veband is. Dit mag die leser op tye verwar en vir die jonger leser wat baie maal die vraag vra “Maar hoekom?” mag die storie dalk ’n paar bladsye kort sodat die verhaal meer kohesief vloei. Die karakters van die Sahara-woestyn het ’n GPS, maar die kind verstaar homself aan die TV (menende dat hy nog nie een gesien het nie). ’n Ander geval wat ook nie logies vloei nie, is waar Gerrie praat van ’n rugby-TV-speletjie en dan slegs wonder of die woestynmense iets weet van rugby, en dan speel hulle liewer rugby buite met ’n sokkerbal sonder dat die leser bewus gemaak word dat hulle besluit het om nie meer die TV-speletjie te speel nie. Ek verwys ook na juffrou Pieters wat oornag verander het as gevolg van haar ongeluk. Het Raymond, die vreemde ou, wat in die boom van haar ongeluk gesit het, iets aan haar gedoen? Wat is werklik so vreemd aan Raymond? En hoekom gooi oom Jan net vrot tamaties na mense toe? Word sulke sinisme en kinderagtige aksies van ’n ou oom verwag of het Gerrie en Anneke iets aan hom gedoen? Hierdie is ’n paar vrae wat die boek nie kon beantwoord nie, maar dit mag dalk wees dat Ferreira die tegniek aangewend het om die choatiese gebeure in die verhaal te beklemtoon.
Ek as ouer leser het die verhaal baie geniet en alhoewel ek voel dat daar met tye ’n tekort aan vloei van die verhaal was, dink ek dit was ’n geslaagde verhaal en sal dit beslis vir ’n jonger leser aanbeveel. Dit het my lekker laat lag en ek is seker baie ander lesers ook baie genot verskaf.