Vreeslose Fokofpolisiekar en Jack Parow rock die Clapham Grand
"Wie sê Afrikaans is dood?", sing Francois van Coke en vanaand lewe dit blykbaar beslis nog in Suid-Wes Londen.
Toe ek Donderdagoggend lees dat die kaartjieprys gehalveer is, dink ek aan Wayne Campbell wat sê, "There are still plenty of excellent tickets available". Twee van die grootste name in Afrikaanse musiek kom na die Clapham Grand om vir hulle fans in die buiteland te speel, so hoekom was daar nog soveel kaartjies te koop?
Donderdag is dit Fokofpolisiekar se beurt om eerste te speel. Die probleem is die venue is minder as half vol. Hulle loop baie kasueel op die toneel — amper so kasueel soos wat die crowd na die verhoog kom — en begin met 'Brand Suid-Afrika', vinnig gevolg deur 'Vernietig Jouself' en 'Hemel Op Die Platteland'. Die crowd staan en sing en ek is dalk 'n bietjie bekommerd dat ek dit nie soveel gaan geniet soos die ander kere wat ek hulle gesien het nie, want dit lyk of daar te min mense gekom het.
Gelukkig is ek verkereed; skielik na 'n pare liedjies besef ek dat die atmosfeer heeltemal verander het. "Wie sê Afrikaans is dood?", sing Francois en vanaand lewe dit blykbaar beslis nog in Suid-Wes Londen. Almal spring en sing en daar's nou orals mense. Op die kante staan Johnny en Jedd (wat vanaand in Hunter se plek speel), met Jaco op dromme. In die middel sluip en pronk Francois en Wynand rond. Hulle spring en sing en skreeu soos die tipe rock stars wat ons wil hê. Hulle weet waarvoor ons gekom het, en wat ons verdien.
Hulle eindig die show met die pragtige 'Ek Skyn (Heilig)' en 'Fokofpolisiekar'. Daar's geen nuwe liedjies of verrassings in die setlist nie, maar dit maak nie saak nie. Vanaand was 'n uitstekende gig, vol energie en entoesiasme.
Dit was my eerste Jack Parow gig – terwyl DJ Naaldekoker agter sy decks staan en klanke uitgooi, loop Jack op die verhoog, staan voor die mikrofoon en sing "ek wens jy was myne vanaand" — hy kan baie mooi sing — voor hy sy rap begin uitspoeg. Hy is rock'n'roll, hy is pret en hy is baie snaaks as hy oor die verhoog dwaal.
Kitaarspeler Louwtjie klink soos Rodrigo y Gabriela toe hy die ritmes van 'Biscuits en Biltong' speel, wat almal laat hop. Ander kere rock hy saam met die dromspeler Jade en baskitaarspeler Merwe terwyl hulle besig is om die grooves te skep vir Jack om oor te rap en vir ons om op te dans. Die crowd spring en hop en sing liedjies soos 'Cooler as Ekke' en 'Afrikaans is Dood' voor Francois op die verhoog kom om 'Dans Dans Dans' en 'Hard Partytjie Hou' saam met Jack Parow te sing – 'n hoogpunt van die aand.
Na die gig hang die bands uit en gesels en drink met die fans. Dit was net 'n kort besoek aan Londen vir hierdie twee gigs maar dit klink asof die bands dit geniet het.
Die enigste probleem was die prys van die kaartjies. Ons weet dis duur en moeilik om Suid-Afrikaanse bands hiernatoe te bring maar die prys verklaar hoekom so min mense Woensdag se vertoning gesien het. Dis beslis nie die bands se fout nie en hulle het aangedring om die kaartjieprys te halveer, wat mense duidelik waardeer het. Hopelik wanneer hulle terugkom sal die promoter onthou dat bekostigbare kaartjies tot uitverkoopte vertonings lei.