SKAAMHEID - HOEVEEL IS NORMAAL? - MEDISYNE - 2019
Skaamheid - Hoeveel is normaal?
Die meeste volwassenes kan maklik onthou wat die gevoel van dink terug skool toe is: die maag krap net omdat hulle voor 'n groter groep moes praat of sing. Vir sommige kinders is die drumpel baie laer. Hulle bloos wanneer 'n onderwyser hulle aanspreek. Selfs in die speeltuin is skaam kinders dikwels loners: hulle raak nie saam met ander studente nie, maar is buitekant.
In Duitsland is skaamte meer van nadeel - hierdie kinders is dikwels buitestaanders, hulle word angstig beskou en geïmmigreer. Verskillende in die Chinese samelewing: Beperkte kinders word as besonder intelligent beskou. Hulle is oral gewild - met eweknieë en onderwysers. Chinese ouers moedig dus die skaam gedrag van hul nageslag aan.
Hoekom is sommige kinders huiwerig, ander nie? Skaamheid is 'n karaktereienskap wat ingebore kan wees, maar ook geleer. Kinders kyk hoe volwassenes en ouer broers en susters dit doen. Hulle leer deur te kyk hoe die ouers met vreemde situasies en mense gaan. As die ouers eerder angstig is, word dit ook na die kind oorgedra.
Hoe jonger hulle is, hoe minder kan hulle beoordeel hoe belowend die gewoontes van hul direkte rolmodelle is. Alles wat pappa en ma doen is goed en word aanbeveel vir nabootsing. Gedrags navorsers noem hierdie strategie "leer deur die model". As jy voel jou kind is skadiger as ander, dink aan watter patroon dit kan naboots wat dit van die huis ken.
Die speelmaats speel ook 'n rol. Indrukwekkende ervarings met vriende kan die voorlopige houding versterk. En dit het gevolge: as kinders in 'n toneelgroep uitgesluit word sonder dat hulle hulself kan verduidelik, begin hulle hulself te betwyfel. Hulle verloor hul selfvertroue en onttrek.
Ontwikkeling in stappe
Skynlikheid is egter normaal op sekere ouderdomme. Op die ouderdom van agt tot twaalf maande "skrik" kinders grootliks. Hoekom is dit? Kinders ontwikkel geleidelik die vermoë om tussen bekende en vreemdeling te onderskei. Alle mense - behalwe ma en pa - word as buitelandse geklassifiseer. Die kleintjies is nou bang vir die blik van mense wat vroeër vir hulle geglimlag het.
Die vreemdheid is, ten spyte van alle vreemdheid, 'n teken van die kind se aanhegsel aan die ouers. Dit is dus deel van 'n normale ontwikkeling. Dit word gevolg deur 'n breek van sowat ses weke waartydens die kinders hulself oopmaak vir die onbekende. Dit is egter nie lank nie, want die volgende skaam fase is reeds om die draai. Kinders tussen 18 en 24 maande is uiters skaam of selfs bang vir vreemdelinge. Terselfdertyd sê hulle "nee" vir byna alles en die meeste wil alles besit. Dit geld ook vir ma en pa, hulle wil onder geen omstandighede gee nie.
in die derde jaar van die lewe Kinders ontwikkel meer outonomie. Hulle maak kontak met hul eweknieë en eerste vriendskappe ontstaan. Bied jou kinders 'n platform: gesamentlike uitstappies na speelgronde, besoeke aan naburige kinders en eerste uitnodigings aan speelmaats. Hier het jou kind jou organisatoriese talent en jou simpatie nodig. As jy dink die skelm fase is oorkom: verkeerd!
Selfs op die ouderdom van vier tot sewe jaar Baie kinders is skaam. Die oorgang na die kleuterskool en later na die skool is 'n spesiale uitdaging. Alhoewel die meeste kinders uitsien na die skool, benodig hulle die ondersteuning en aanmoediging van die ouers om goed in die nuwe omgewing te kom.
Sommige kinders voel uiters onveilig in sosiale situasies buite die familie. Dit kan vererger word deur verdere sosiale stres, soos om na 'n ander stad te beweeg. Angstig kinders vind dit byvoorbeeld moeilik om hul opinies uit te spreek, laat staan ​​hulle toe te pas. Hulle is ook geneig om af te tree en oordryf hulself met hul eie onveiligheid. In uiterste gevalle blokkeer hierdie inhibisie die gedagtes en lei dit tot aanhoudende gevoelens van angs, depressie en verdere isolasie.
Sonder toepaslike teenmaatreëls kan die onttrekkingsgedrag verder toeneem en tot sosiofobie toeneem. Dit verwys na die oordrewe vrees van situasies waarin die fokus van ander mense se aandag val. Sommige lyers ontwikkel in gedemaniseerde wesens en isoleer hulself van die buitewêreld. Terselfdertyd ly hulle aan hierdie selfgekose eensaamheid.
Hulp van buite
As die reaksie so groot is dat dit inmeng met jou kind se verstandelike ontvanklikheid, of as jy beduidende onttrekkingstendense sien, moet jy die gesprek met die opvoeders of onderwysers soek. Dit gee jou terugvoering oor of jou kind so optree wanneer hulle nie daar is nie. As alle betrokkenes saamstem en indien verskeie maatreëls geen beduidende verbetering aangebring het nie, moet u nie bang wees om 'n kinderpsigoloog te besoek nie.
Kenners onderskei of dit slegs 'n inhibisie of ontwikkelingsversteuring is. Sielkundige behandeling is hoofsaaklik daarop gemik om die kind se persoonlike sterk punte te beklemtoon, selfbeeld te versterk en om te leer hoe om onaangename situasies in gedragsopleiding te hanteer.