Gender is ’n konstruksie. En ek reageer in my hoedanigheid as digter met ’n gedig wat heet: “My pa”. My vader is aanwesig regdeur my digkuns. ’n Hele bundel word aan hom gewy: Dad (2006). Eers as opstandige jongeling, later aanvaardend. Hoekom praat ’n mens met jou pa? Jou pa (nom-du-père, aldus Lacan) is die identiteit en opstand teen vaderfigure of gesagsfigure is dikwels ten nouste gekoppel aan ’n onopgeloste konflik met die werklike vader. Jy is ’n mens deur ander mense. Maar jy is uiteindelik net volledig mens as jy die naam van jou vader aanvaar en vrede maak met die vader (Vader). Waarskynlik dra ouers geweld oor op hul kinders (in woorde, in stiltes, met fisieke geweld) omdat hulle verwond is deur hul ouers. Of vader. Dus beleef ons in hierdie samelewing geweld teen vroue (deur mans), geweld teen kinders wat gekoppel is aan stem-loosheid wat Alice Miller so skerpsinnig uitwys in haar studie The Drama of the Gifted Child (1979). Feminismes het geweldig baie vermag om die magsbasis van die patriargie te ondermyn en kritiseer. Wat moet ’n mens in die plek stel hiervan? ’n Ewewig tussen patriargie en matriargie en ’n aktiewe bewus-wees om nie die verwonding van jou eie ervaring aan jou kinders of studente oor te dra nie. Of eerder weg te stap van verhoudinge wat die verwondings bly intensiveer.
As ’n mens egter deur ’n gedig, essay of enige bydrae mense kan bewus maak van die menslike kondisie se sielkundige én fisieke geweld, het jy iets vermag.