Krimp chemikalieë u penis en verminder u sperma? Hier is ...
Die lewe krimp of vergroot volgens jou moed.
Hoop is 'n katalisator en gee ons die moed om wanhoop af te skud en die onbekende in die oë te kyk. Ons kan nie wag totdat daar hoop kom nie - ons moet besluit om dit te hê en daarvolgens op te tree. Om die eerste stappe uit ons vreesgebied te neem na 'n toekoms wat ons vir onsself sê, gaan beter wees as waar ons nou is, kan skrikwekkend wees, maar dit is 'n dapper keuse om aan te durf om op te tree.
As ons besluit om hoopvol te wees, is ons opgewek en kan ons werk om ons droom te verwesenlik. Ons skep 'n "hoopbaan" deur 'n verwagting te skep dat ons 'n beter toekoms kan skep. Ons neem besluite en keuses wat vir ons en die toekoms wat ons in die vooruitsig stel, goed lyk, en ons begin leef met die bewustheid dat ons deur moontlikhede omring word.
Aangesien ons die denkwyse wat ons vasgehou het, laat vashou, is ons meer in staat om standvastig te wees en word nie afgedank deur ander se twyfel of kritiek op die manier waarop ons dinge nou sien nie. Ons vind dat ons die veranderinge wat voorlê, kan omhels.
Wanneer ons nie meer gesluit is nie, maar oop is vir die lewe met al sy geleenthede, begin wonderwerke manifesteer, en namate ons meer uitgebreid begin voel, wil ons dalk ons ​​vaardighede en talente bydra om ander te help en hulle ook hoop te gee. Soos die skrywer Zadie Smith dit stel: "Jy is nooit sterker as wanneer jy aan die ander kant van wanhoop beland nie."
Wees gewillig om in die onbekende te tree
Die lewens van buitengewone vroue wat die konvensies van die samelewings waarin hulle gewoon het, verbreek, is altyd inspirerend. Vroulike reisigers van die vroegste tye het die uitdaging aangegaan om buite die perke van alledaagse uithouvermoë te gaan, gedrewe om die potensiaal van menswees te ondersoek en aan te pas by omstandighede wat uitdagend en gevaarlik is.
Marjorie Kempe, gebore in Engeland in 1373, het op veertigjarige ouderdom na 'n pelgrimstog na Jerusalem vertrek. Aphra Behn, gebore in 1640, het in haar twintigs in Suriname gewoon en later 'n spioen in Antwerpen geword.
Teen die agttiende eeu het vroue-reisigers wat hul mans op die Grand Tour vergesel het en weduwees geword het, voortgegaan om te reis en onkonvensioneel leef, byvoorbeeld, Hester Stanhope wat haar in Sirië gebring het.
Die negentiende eeu het 'n buitengewone oes van vroulike reisigers opgelewer wat sendingwerk of humanitêre werk gedoen het, soos Mary Kingsley in Afrika en Annie Taylor in China en Tibet. Gertrude Bell verdiep haar in argeologie en reis wyd in die Midde-Ooste. Die kleurryke Alexandra David-Neel reis saam met 'n jong Sikkimese priester in Tibet, en die flambojante Isabelle Eberhardt het tussen die strydende stamme van die Noord-Afrikaanse woestyn gery.
Baie van hierdie vroulike reisigers het te make gehad met vrees, ongemak, eensaamheid, uiterste temperatuur, honger en dors, slapeloosheid en siekte.; hulle moes ook moed genoeg wees om die dood te ervaar. Hul sterkste wapen vir oorlewing was hul geloof in hulself en hul vermoë om hul bestemming te bereik.
In ons binneste het ons almal 'n hunkering na geluk en vervulling, maar baie is tevrede met minder en streef eerder na wat die samelewing vir hulle sê die norm is. In ons samelewing val die klem daarop om suksesvol te wees en om die materiële dinge aan te skaf wat die advertensiebedryf ons probeer oortuig om te koop of te geniet om die ekonomie aan die gang te hou. Dit kan lei tot 'n gevoel van leegheid, 'n soort sielsiekte wat manifesteer in angs, depressie en verslawing van die een of ander aard.
Ons moet luister na die intimasies wat ons vertel dat daar iets meer aan die lewe moet wees en bereid wees om 'n kans te neem, moed te wees en ons hoop te skep om 'n beter en beter toekoms te skep.
Ek kies om moedig te wees.
Ek weet dat ek kan hanteer wat voorlê.
Ek luister na die innerlike aanvalle van my hart.
Kies om meer bewustelik te leef
Dit is so maklik om onsself te verloor en oorweldig te word deur die oorvloed afleidings wat ons omring. Ons vergeet die krag van aandag en leef daarsonder net op die oppervlak van die bestaan ​​en waardeer nie die rykdom van die oomblik nie. Daar is niks verkeerd om te geniet wat die eksterne wêreld bied nie, maar as ons net hierop fokus, verloor ons ons middelpunt en raak ons ​​ontkoppel van die lewensstroom wat ons onderhou. Ons moet onsself herinner aan die noodsaaklikheid daarvan om bewus te wees.
As ons met bewuste bewustheid leef, is ons wakker en teenwoordig en let ons ten volle op die essensie van wie ons is en waaroor ons lewensreis gaan. Ons is dan in staat om die doelwitte te besef wat vir ons saak maak en eindig nie gefrustreerd en uitgeput nie.
Dit verg egter moed om ons vermoë te ontwikkel om bewus te wees en geestelik te wil groei. Ons is geneig om selfverslaaf te wees en dink dat die wêreld rondom ons en ons behoeftes draai. Ons het ons lewens deurgebring om te bereik en te verkry wat ons dink ons ​​wil hê, maar selfs as ons daarin slaag om die voorwerp van ons begeertes te bereik, kan leegheid en 'n gevoel van hopeloosheid steeds 'n duidelike gevoel kry as ons net ons fisiese, geestelike , en emosionele behoeftes.
Op een of ander manier moet ons die ego en sy ewige veeleisende wil loslaat. Ons moet die moed hê om te erken dat ons almal menslik en goddelik is en dat dit die geestelike pad volg wat ons sal help om ons heeltemal en volledig te maak. Wanneer ons leef met die bewustheid van die veranderende ritmes van ons gedagtes, gevoelens en begeertes, kies ons om meer bewustelik te leef. Ons leer ons beter.
Die Amerikaanse Boeddhistiese non Pema Chodron noem dit 'onsself bestudeer', waardeur sy ons eie ervaring ondersoek en leer. Meditasie help ons om duidelikheid en eerlikheid te ontdek. Namate ons insig kry oor waarom ons voel soos ons voel, begin ons minder selfafhanklik te wees en begin ons na ander se behoeftes kyk.
Die lewe is 'n eindelose poging om op die pad te bly loop en nie oorweldig word deur die uitdagings van die daaglikse lewe nie. Soos die digter, kunstenaar en skrywer Maria Anne Radmacher ons herinner, "Moed roer nie altyd nie, soms is dit die stil stem aan die einde van die dag, fluister Ek sal môre weer probeer. "As ons voortdurend meer bewus kan probeer leef, sal ons ons lewens verander.
Ek is wakker en teenwoordig.
Ek bly die pad van bewuste bewustheid.
Breek vry en skep 'n nuwe storie
Ons hoef nie vasgevang te bly deur ons omstandighede nie. Ons kan die verlede agterlaat en 'n nuwe en beter verhaal skep. Soms lyk dit miskien onmoontlik, maar baie het geleer dat die hoop op 'n beter lewe en 'n kan-doen-houding alles verander.
Chelsea Cameron het in 'n huishouding in Dundee, Skotland, grootgeword. Haar ouers was verslaaf aan dwelms, en daar was gereeld geweld in haar huis waar dwelmhandelaars en ander verslaafdes betrokke was. Dit is geen wonder dat Chelsea 'n lastige leerling aan die Hoërskool Menzieshill geword het nie. As gevolg van die aanmoediging van haar onderwysers, wat in haar geglo het, het Chelsea egter hoofmeisie geword, vlot Duits, suksesvol in haar eksamens, en het daarna 'n vakleerlingskap in administrasie begin. Sy het besluit om nie toe te laat dat die omstandighede waarin sy gebore is, haar lewe bepaal nie, en sy hoop om ander jongmense te inspireer om te kies hoe hulle hul lewe wil hê.
Eva Peron is 'n dramatiese voorbeeld van iemand wat geweier het om teruggehou te word deur die lewe waarin sy gebore is - een van onwettigheid en armoede. Sy het 'n nuwe storie van mega verhoudings geskep. Die jong Eva Duarte het gedroom om aktrise te word en op die ouderdom van vyftien het weggehardloop na Buenos Aires. Binne 'n dekade het sy 'n hoogbetaalde aktrise geword en in 'n eksklusiewe buurt in die stad gewoon. Die grootste stadium waarna sy gaan optree, was egter die politieke een. Soos die vrou van die president van Argentinië, Juan Peron, het Eva groot gewildheid behaal as gevolg van die manier waarop sy die armes en afvalliges betaam het. Sy het gekom om die hoop van baie vir 'n beter lewe te simboliseer, en teen die tyd dat sy op die ouderdom van drie-en-dertig tragies dood is, het sy 'n legende geword.
Ek weier om vasgevang te word deur die omstandighede van my lewe.
Ek skep 'n nuwe en beter storie vir myself.
Vir ons almal begin die lewe verander soos ons verander, want ons sien ons situasie nie meer soos ons ooit gedoen het nie. Hoop en vasberadenheid om 'n pad te volg wat ons in die teenoorgestelde rigting van wanhoop inneem, stel ons in staat om die wonder van die lewe en sy eindelose moontlikhede te sien en waardeer. Albert Einstein het geskryf: "Daar is twee maniere om jou lewe te leef. Die een is asof niks 'n wonderwerk is nie. Die ander is asof alles 'n wonderwerk is. "
Helen Keller, wat 'n inspirasie vir miljoene mense oor die hele wêreld was, het geweet hoe dit was om sonder hoop te wees. As 'n baba het sy dowes en blind geword as gevolg van 'n siekte (moontlik rommel of skarlakenkoors). Sy was egter vanaf agt-jarige ouderdom tot haar dood op die ouderdom van sewe en tagtig in 1968, omdat sy die wêreld gewys het dat wonderwerke kan gebeur en dat daar geen grense vir moed en geloof is nie.
Helen se gestremdheid het daartoe gelei dat sy wild en oproerig geword het totdat haar onderwyseres, Anne Mansfield Sullivan, in haar lewe gekom het. Anne het met groot liefde en geduld saam met Helen gewerk en haar leerling geleer lees en skryf en ook praat. Helen het die eerste dowe en blinde persoon geword wat 'n graad aan die Radcliffe College ontvang het en het haar outobiografie geskryf. Die storie van my lewe, sowel as ander boeke, opstelle en artikels in tydskrifte en koerante. Nadat sy hopeloosheid geken het, kon sy skryf:
Eendag het ek geweet die diepte van waar geen hoop was nie en die duisternis lê op die gesig van dinge. Toe het die liefde gekom en my siel vrygemaak.
Helen Keller het egter nie daar gestop nie. Sy het 'n advokaat geword vir die verkiesing van vroue, 'n vroeë lid van die Amerikaanse burgerlike vryhede-unie, sowel as 'n pacifis en 'n toegewyde sosialis. Sy het vir meer as veertig jaar onvermoeid gewerk vir die Amerikaanse Stigting vir Blindes en was geïnteresseerd in die welstand van die blinde waar hulle ookal in die wêreld was, en reis grootliks om hoop en aanmoediging vir almal te bring.
Helen het die noodsaaklikheid om moedig te wees, goed verstaan, wat beteken om risiko's te neem en nie gevaar te probeer vermy nie. 'Die lewe is 'n gewaagde avontuur, of niks,' het sy beroemd geskryf.
Ek waardeer die wonderwerk van die lewe en al sy wonderlike moontlikhede.
Ek is geïnspireer om risiko's te neem.
Die toekoms met al sy omwentelinge lyk miskien chaoties en bedreigend, maar dit is ook in ons hande. Ons skep die toekoms - elkeen van ons - in hoe ons ons lewens leef en met die keuses wat ons maak. Met ...