Wat was 'n waterpartytjie in die Georgiese Engeland? - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die vroeë 20ste-eeuse roman The Scarlet Pimpernel deur barones Orczy word daar verskeie verwysings na iets wat 'n waterpartytjie genoem word, sonder dat dit op 'n Woensdag gebeur en dat mense na verwagting geskenke sal bring.
Ek was nuuskierig, en ek het die term op verskeie maniere gegoogle en niks gevind nie. Wat beteken 'n waterpartytjie in die konteks van Georgiese Engeland, of moontlik in die konteks van die vroeë twintigste eeu as dit 'n anachronisme is? Of is dit net 'n vreemde manier om 'n partytjie op of naby die water te hou?
Soos u voorgestel het, 'n waterpartytjie is 'n partytjie op water - soos blyk uit hierdie omslag van die hoofboek van 1812.
Bron: Victoria en Albert Museum. Nota: Kapboeke "is klein, goedkoop publikasies van 'n gewilde aard wat óf by boekhandelaars in dorpe gekoop word, óf by kapteins (van vroeë Engelse 'ceap' wat handel beteken) en pedale in landelike gebiede. '
Hierdie bladsy van Regency Definitions beskryf 'n waterpartytjie as 'n sosiale geleentheid
op 'n boot met pouses om na die tuine te kyk
Miskien was die bekendste waterpartytjie toe George Frideric Handel deur George I opdrag gegee het om te komponeer Watermusiek
om te vergesel 'n groot waterpartytjie gereël deur die hof vir die aand van 17 en 18 Julie 1717
Volgens die koerant het die Daaglikse Courant, die rivier die Teems was feitlik bedek met bote vir hierdie geleentheid, wat dit moontlik die grootste waterpartytjie ooit gemaak het.
Skildery van George Frideric Handel (links, met regterarm uitgestrek) met koning George I van Groot -Brittanje, wat per boot op die Teemsrivier reis terwyl musikante op die agtergrond speel. Die skildery is 'n kunstenaar se weergawe van die eerste uitvoering van Handel's Water Music in 1717. Kenmerk: Deur Edouard Jean Conrad Hamman (1819-1888) (PM History, Januarie 2006, S. 29.) [Publieke domein], via Wikimedia Commons
Waterpartytjies was een van die vele moontlike 'aktiwiteite van die ton' (uitgespreek 'toon'). Die ton word hier beskryf as
Hoë samelewing; die elite; oor die algemeen die rykste en die van rang, met koninklikes boaan; in vandag se terme, die 'in' skare, soos Hollywood -sterre. Om 'goeie ton' te wees, was uiters belangrik, en het byna elke deur in die modieuse samelewing oopgemaak.
Ander sosiale geleenthede sluit in die kaartpartytjie, balle, die tuinpartytjie (ontbyt buite), die Venesiese ontbyt ('n middagpartytjie) en 'n roete (''n druk partytjie sonder musiek of dans of sitplekke, maar mense het gegaan omdat dit was 'n plek om te sien en gesien te word ").
Die Georgiese era in Engeland word algemeen gebruik vir die tydperk 1714 tot 1830/37 (dus Georges I, II, III, IV + soms William IV 1830-7) en bevat die Regency Era (streng gesproke, 1811-1820). Die Scarlet Pimpernel speel in 1792, dus goed in die Georgiese era die verwysing is nie anachronisties nie.
'N Waterpartytjie word ook genoem in Jane Austen se Emma (gepubliseer 1815/16):
"En toe red hy haar lewe. Het jy ooit daarvan gehoor?-'n Waterpartytjie; en per ongeluk val sy oorboord. Hy het haar gevang." "Hy het. Ek was daar-een van die partytjies."
'N Ander verwysing na waterpartye kan gevind word in Sports in the Western World, wat noem dat lede van die Cumberland -vloot ('n seiljagklub wat in 1775 gestig is en vernoem is na George III se broer, die hertog van Cumberland)
... geborgde "waterpartytjies" op die Teems
Die term 'waterpartytjie' word vandag nog gebruik, alhoewel met 'n baie groter verskeidenheid betekenisse en sosiale groepe (sien byvoorbeeld Urban Dictionary en babble.com).
Hoof sleutelwoorde van die onderstaande artikel: heerskappy, William, gedefinieerd, Georgies, periode, Wales, iv, subperiode, dood, vader, iii, regentskap, verleng, 1830, era, george, definisie, 1837, 1714, voorblaaie, prins , siekte, insluit, geëindig, kort.
Die era dek die periode van 1714 tot 1830, met die subperiode van die Regentskap wat deur die Regentskap van George IV gedefinieer word as Prins van Wallis tydens die siekte van sy vader George III. Die definisie van die Georgiese era word dikwels uitgebrei tot die kort bewind van William IV, wat met sy dood in 1837 geëindig het.  Hierdie subperiode van die Georgiese era begin met die formele Regency.  Hierdie subperiode van die Georgiese era staan ​​bekend as die Regency-era. 1815 Napoleon I van Frankryk word verslaan deur die Sewende Koalisie onder die Hertog van Wellington in die Slag van Waterloo, in wat nou Wallonië, België is. 1819 vind die Peterloo -bloedbad plaas. 1820 sterf George III op 29 Januarie, en sy seun George, prins Regent, klim op die troon van die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland as George IV. 1830 sterf George IV op 26 Junie.  'n Onlangse lesing het baie belangrike verskille by my gebring tussen wat ons as die Georgiese era en die Regency -era beskou, verskille wat baie maklik oor die hoof gesien kan word as u meer 'tyd' in die een tyd as die ander bestee. 
Hierdie lys is redelik omvattend vir volledige episodes van periodedramas wat afspeel in die Georgiese era (1714 tot 1837) en die subperiode Regency-era (1811 tot 1820) wat tans beskikbaar is om aanlyn te kyk op NETFLIX in die Verenigde State. beter as ander, maar daar is genoeg hier om iets te ontdek waarvan u hou, wat u nou kan kyk.  'n Lys van die beste films op DVD wat beskikbaar is tydens die Georgiese era (1714 tot 1837) en die sub-periode Regency (1811 tot 1820). 
Die Regency-era dek slegs 9 jaar (1811-1820) en val tegnies in die Georgiese era.  Wikipedia het 'n mooi, alhoewel basiese oorsig van die Georgiese era, en 'n goeie opsomming van die Regency Era. 
Die Georgiese era van die Britse geskiedenis is 'n tydperk wat sy naam ontleen aan en wat gewoonlik gedefinieer word as die heerskappy van die eerste vier Hannoveriese konings van Groot -Brittanje wat almal George genoem is: George I, George II, George III en George IV.  Baie ander owerhede sit hierdie era voort tydens die relatief kort bewind van sy jonger broer, The Prince William, Duke of Clarence, wat William IV geword het. 1833 Wet op die afskaffing van slawerny wat deur die parlement aangeneem is deur die invloed van William Wilberforce en die Evangeliese beweging, en sodoende slawerny binne die Britse Ryk kriminaliseer. 1837 sterf Willem IV op 20 Junie en eindig die Georgiese era.  Geskiedenisbronne van die Georgian British Library oor die Georgiese era, met versamelingsmateriaal en teks deur dr. Matthew White.  Oor die algemeen het mansklere minder verander as vroueklere tussen die vroeë en laat Georgiese era.  Nou skryf sommige mense die heerskappy van die twee George's (1760 - 1830) toe as die GEORGIESE era. 
Georgian Era Tydlyn Tydlyn Beskrywing: The Georgian Era (1714 - 1830) is 'n tydperk van die Britse geskiedenis wat strek oor die bewind van die eerste vier Hannoveriese konings van Brittanje, wat almal George genoem is.  Miskien sal u ook belangstel in Periodie Dramas 2016: Georgian and Regency Eras, met die nuwe kostuumdramas en periodefilms wat in 2016 vrygestel sal word.  Wonder u watter periodedramas u nou aanlyn kan kyk? Hier is 'n lys van dramas uit die Georgiese en Regency -tydperk wat tans beskikbaar is om te STREAM op NETFLIX en Amazon in die Verenigde State.  Daar was verskillende medisinale geneesmiddels in die Georgiese en Regentiese tydperke. 
Gedurende die Georgiese era het die bevolking van Brittanje vinnig gegroei van vyf miljoen in 1700 tot ongeveer nege miljoen teen 1801. 
Georgiese era (1714 - 1830) geskiedenis, lewende geskiedenis en die mense, groepe, historiese huise en plekke wat daarby betrokke is.  Teen die latere jare van die Georgiese era kon u die spel in elke taverne, koffiehuis en baie privaat huise vind.  Ek het gedink dat jy dit dalk interessant sou vind, en vir sommige van julle nuttig sou wees as ek jou kortliks deur die kaggelstyle in die Georgiese tydperk gesels het.  In deel 2 van hierdie artikel gaan ons voort met ons ondersoek na vermaak in die Georgiese era met 'n blik op Parlour Games en ander vorme van binnenshuise vermaak. 
Omdat The Mysterious Affair in Stirling Hall ontwerp is om gespeel te word in die Regency (Georgiese), Victoriaanse of Edwardiaanse era, is die eerste stap om u kostuum te besluit, by u gasheer uit te vind watter era hy of sy mik.  Baie van die spesifieke elemente wat onder die 'Victoriaanse' sambreel in RPG -omgewings gegroepeer is, kom eintlik uit die Georgiese of regentiese era's, op dieselfde manier as wat 'Middeleeuse' instellings alles saamvoeg, van die val van die Westerse Ryk tot die laat Middeleeue, en die weergawe van die spel van die "Age of Piracy" kombineer twee heeltemal verskillende historiese tydperke wat deur byna 'n eeu geskei is.  Tegnies begin die Regency Era in 1811 en eindig in 1820 toe George III sterf en die Prins Regent koning George IV word, en was slegs 'n stukkie in die breër Georgiese tydperk van 1714 tot 1830. 
Die gepoeierde pruike van die Georgiese era is vir ewig van die mode afgesit, aangesien mans van die tydperk hul hare kort en natuurlik begin dra het. 
As gevolg van die invloed van die Georgiese Prins Regent, staan ​​dit bekend as The Regency Period, of die Regency -mode -era.  Vandag bring ek vir julle die sesde aflewering van my reeks oor Georgiese en Regency Era -dienaars. 
Die Georgiese era waarin Jane Austen gebore is, wat vir Brittanje gekenmerk word deur byna konstante oorlogvoering in die buiteland, was in baie opsigte 'n oorgangstydperk. 
As iemand wat my probeer spook skryf, was hierdie pos besonder nuttig as 'n beginpunt om te leer oor die tydperk van die regentskap.  Die Regency in Groot -Brittanje was 'n tydperk waarin koning George III as ongeskik beskou is om te regeer en sy seun as sy volmag as prinsregent regeer het.  Die tydperk van 1795 tot 1837, wat die laaste deel van die bewind van George III en die bewind van sy seuns George IV en William IV insluit, word soms beskou as die Regency -era, gekenmerk deur kenmerkende neigings in Britse argitektuur, letterkunde , modes, politiek en kultuur.  Wat ek van die Victoriaanse tydperk hou, is die latere deel van die tydperke en veral die aanbreek van die industrie en ontdekking, sowel as die geboorte van 'n meer romantiese en avontuurlike groei in die tipe literatuur wat geskryf en gepubliseer is. 
Dit was 'n era tussen die woelige Georgiërs en die versmorende Victoriaanse.  Ek het geweet van Victoriaans sedert ek twee klasse Victoriaanse literatuur gevolg het, maar vandag het ek geleer van Regency en Georgian.  Ek het baie historiese romans gelees, en dit is baie moeilik om te weet of dit Regency of Victoriaans is as die boek oor die aristokrasie of hoër klasse gebaseer is.  Trouens, die laaste boek wat ek gelees het, was Regency, maar halfpad deur die boek noem die skrywer koningin Victoria! Daar was niks anders wat die boek in hierdie tyd opgestel het nie, wat jammer was.  Een ding wat ek geniet tydens die lees van 'n Regency-roman, is die formaliteit van die Britse samelewing-al die stywe dekor en dom skinderpraatjies-ek hou van die blik agter die gordyn wat ons kry as die mense in hierdie rigiede tyd 'hul hare laat sit' af ". 
Teen die nuwe jaar was dit duidelik dat die koning sou herstel, en hoewel 'n wetsontwerp vir 'n beperkte regentskap vroeg in Februarie by die huis ingedien is, het Pitt die debat losgemaak om die koning tyd te gee om te herstel.  Ek het geweet van die porfyri ('n wonderlike film genaamd The Madness of King George), maar nie die regentskap nie. 
Ondanks die bloedvergieting en oorlogvoering was die Regency ook 'n tydperk van groot verfyning en kulturele prestasie, wat die samelewingstruktuur van Brittanje as geheel gevorm en verander het.  Die weersin wat onder die glans en glans van die Regency -samelewing bestaan ​​het, het skerp kontras met die sosiale kring van die Prins Regent gelewer.  Die stigting van die Regentskap na die uittrede van George III het die einde van 'n meer vrome en gereserveerde samelewing tot 'n einde gebring en 'n meer ligsinnige, opspraakwekkende een geboorte gegee. 
Ek dink dit is ook belangrik om te verstaan ​​dat daar geen afbakening in hul gedagtes is oor Regency en Victoriaans nie.  Alhoewel daar beslis voorbeelde van buitensporige gedrag in die vroeë 19de eeu is, dink die prinsregent en sy vriend Beau Brummell meestal aan die wilde gedrag wat die agtergrond van Regency -romans vorm. skaars en was meestal geassosieer met die Whig -families.  Die Prins Regent het om 21:00 fees gehou. 19 Junie 1811, by Carlton House ter viering van sy aanname van die Regency. 
Ek hou van Regency vanweë hul maniere, hul taal en hul hoflikheid.  Ek hou van die Regency -era, want dit is 'n tyd van so 'n skerp kontras: die aanbreek van die industriële era, verskuiwings in die samelewing, die glans en amoraliteit van 'n uitgesoekte stel in die TON en die konserwatiewe sedelikheid van die evangeliste.  Christi Caldwell het gesê: Ek hou daarvan om te skryf en te lees oor die Regency -era, omdat die tye gedryf is deur behoorlikheid en sosiale voorskrifte. wat verhale van passie en liefde destyds so uniek en groots maak.  Die term Regency (of Regency-era) kan verwys na verskillende tydperke, sommige is langer as die dekade van die formele Regency wat van 1811-1820 geduur het.  The Regency Era is die punt in die Britse geskiedenis op die rand van baie regeringsveranderinge en sosiale veranderinge. 
Hierdie era omvat 'n tyd van groot sosiale, politieke en ekonomiese verandering. 
Die laaste Hanoveriese monarg van Groot -Brittanje was die niggie van William, koningin Victoria, wat die naamgenoot is van die volgende historiese era, die Victoriaanse, wat gewoonlik gedefinieer word as wat plaasvind vanaf die begin van haar bewind, toe William sterf en tot haar dood voortduur.  Ek het in albei tydperke verhale geskryf, maar my gunsteling moet Victoriaans wees. 
Beide tydperke gaan vir my oor opwindende verandering en romanse in hierdie tydperke ondersoek hoe vroue en mans hierdie veranderinge hanteer en geniet het.  Dit was ook 'n era van onsekerheid wat veroorsaak is deur verskeie faktore, waaronder die Napoleontiese oorloë, periodieke onluste en die kommer (die bedreiging vir sommige, die hoop vir ander) dat die Britse volk die omwentelinge van die Franse Revolusie kan naboots.  Die WARE rede waarom ek hierdie era aanbid, is as gevolg van hulle klere! Ja, ek is 'n mode -meisie.  Ek het as jong meisie verlief geraak op die Regency -era toe ek Jane Austen gelees het en dit geniet het om te ontsnap in die uiters verskillende wêreld van saggeaarde maniere en landbougenootskap weg van Londen.  Melissa Lynne Blue het gesê: Ek hou beslis die beste van die Regency Era. 
Ek het sedertdien baie dinge oor die Victoriaanse tydperk waardeer deur die lees van skrywers uit die tyd soos Elizabeth Gaskell waarna u hierbo verwys het en baie moderne skrywers soos Anne Perry.  The Victorian Era was toe allerhande dinge werklik in Brittanje begin gebeur het met die uitvinding van die stoomenjin.  Charles Dickens, Engelse skrywer en sosiale kritikus van die Victoriaanse era, is gebore op 7 Februarie 1812. 1813 Pride and Prejudice deur Jane Austen is gepubliseer. 
Die term "Georgies" word tipies gebruik in die kontekste van sosiale en politieke geskiedenis en argitektuur.  Die Georgiër sien voortdurende oorlogvoering, insluitend die Sewejarige Oorlog, in Amerika bekend as die Franse en Indiese Oorlog (1756-63), die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog (1775-83), die Franse Revolusionêre Oorloë (1792-1802) , die Ierse rebellie van 1798 en die Napoleontiese oorloë (1803-15). 
Die skilderye van Thomas Gainsborough, sir Joshua Reynolds en die jong J. M. W. Turner en John Constable illustreer die veranderende wêreld van die Georgiese tydperk - net soos die werk van ontwerpers soos Capability Brown, die landskapontwerper. 
Die eerste stoom aangedrewe vaartuig (die SS Savannah) het die Atlantiese Oseaan oorgesteek en vanuit Savannah, Georgia, in Liverpool aangekom. 1820 Dood van George III en toetreding van The Prince Regent as George IV. Die House of Lords het 'n wetsontwerp goedgekeur om George IV 'n egskeiding van koningin Caroline te gee, maar weens openbare druk is die wetsontwerp laat vaar.  Regency is 'n term wat gebruik word vir die Regency-tydperk 1811-1820, toe prins George (of Prinny soos sommige hom genoem het) in 1811 op die troon klim nadat sy pa, koning George III, mal geword het van 'n oorerflike siekte genaamd porfyri.  Die rede waarom ek dit weet, is omdat Anne Gallagher, skrywer van my gunsteling nuwe reeks The Reluctant Grooms, 'n reeks Regency Romance -boeke vriendelik genoeg was om my onkunde te vergewe en vir my die verskil tussen die Victoriaanse en Regency -periodes te verduidelik kan eintlik net vashou.  Ek hou van die Regency -tydperk oor die manier waarop die vroue en die manne uit die tyd so ywerig gewerk het om alle reëls wat die samelewing hulle opgelê het, te vermy.  Lauren Smith het gesê: Waaroor ek die meeste hou in die Regency -periode, is miskien die klem op sosiale reëls, en tog het die tydperk steeds heerlike skandale en verhale behou. 
Die derde seisoen van die BBC -komediereeks Blackadder speel af in die Regency -periode. 
Hy sterf uiteindelik in 1830, tien jaar na sy vader, maar laat so 'n nalatenskap agter dat 'n tydperk van sy geskiedenis na hom vernoem is: die Regency.  James Purefoy (Rome, Vanity Fair) lewer 'n boeiende optrede as die dandy van Regency England wat die manlike mode vir altyd verander het.  Die volgende inkarnasie wat ons teëkom, is in die laat-18de-eeuse Regency England. 
Die tydperk na 1811 staan ​​bekend as die Regentietydperk, aangesien die Prins van Wallis (later koning George IV) van daardie tyd af regeer het tot die dood van sy vader George III in 1820.  Die Regentietydperk het amptelik begin toe die prins van Wallis (later koning George IV) het die rol van prins regent aangeneem nadat sy vader, koning George III, in 1811 ongeskik verklaar is. 
Willow and Thatch hou van periodefilms uit die Georgiese/Regentiese, Victoriaanse en Edwardiaanse tydperke, en verder.  As u hierdie pos geniet het, wil u na die Period Films List gaan vir die beste kostuumdramas, erfenisfilms, dokumentêre programme, periodedramas, romanses, historiese werklikheidsreekse en periodes wat geïnspireer is, alles gesorteer op era en tema. 
Bright Star is 'n seldsame rolprentfilm wat sonder om te dring aan te gee hoe dit was om in 'n ander era te lewe, die aard van huise en kamers en hoe mense dit beklee, hoe vensters ruimte verbind en mense se lewens en ervarings vergroot , hoe vure warm geword het soos die melkerige Engelse sonlig nie. 
Die BBC is vol vertroue in die trekkrag van etikette soos die Romeine, die Tudors, die Victoriaanse en die tweede wêreldoorlog, maar elke era wat buite die omhelsing van die nasionale kurrikulum of die algemene verbeelding val, staar 'n moeilike tyd in die gesig.  Graf se film is op 'n vlak 'n bekende verhaal van liefhebbers van sterre wat deur tyd, gety en die peslike sosiale klimaat van die era uitmekaar gehou word. Die modes van hierdie era is vir ons bekend, aangesien dit die kledingstyle is wat in die gewilde TV -aanpassings en films van Jane Austen -romans uitgebeeld word, soos die Andrew Davies -verwerking van 1995 van 'Pride and Prejudice' vir die BBC . ITV se Sharpe is ook in hierdie era gebaseer, tydens die Skiereiland- en Napoleontiese Oorloë.  Die era toe slawerny wettig was en openlik in Engeland beoefen is, is die agtergrond vir 'n verhaal van hebsug, wreedheid en verbode liefde in A Respectable Trade.  Spring na die Elizabethaanse era en Atkinson neem die sage op as lord Edmund, wat voortdurend die guns van die gekke koningin Bess (Miranda Richardson) kry en altyd 'n koord loop waaruit hy die wêreld kan wen of sy kop kan verloor. 
Die ouderdom word gevolg deur die kort bewind van William IV, en daarna deur koningin Victoria, die naamgenoot van die Victoriaanse era. 
Die verhaal is gebaseer op die roman van Jane Austen oor vyf susters Jane, Elizabeth, Mary, Kitty en Lydia Bennet in Georgiese Engeland.  In haar kombinasie van feit en fiksie bied Jane Austen 'n fassinerende indruk van Engeland in die laat Georgiese en Regentiese tydperke.  Die Regency -tydperk van Jane Austen se tyd bied 'n prentjie van Engeland wat baie verskil van die van vandag.  Clueless is 'n Amerikaanse komende-of-age komediefilm, losweg gebaseer op Jane Austen se roman Regency-periode Emma. 
Volg Blackadder in histeriese nuus oor die Middeleeue, die Elizabethaanse era, die Regentietydperk en die Eerste Wêreldoorlog. 
Was die Georgiërs 'n beleefde en kommersiële bevolking, of 'n onregeerbare onstuimigheid? Was die 18de eeu 'n ou regime, of die eerste moderne verbruikersgemeenskap? Die BL bevestig die beleefde en kommersiële pad na die moderniteitsverhaal, wat meer ontspanning en plesier illustreer as wrok en opstand.  Die tydskrif Nicolaus von Heideloff's Gallery of Fashion bring 'n geur van Georgiese kleur na die vertoning.  Bemarkingsopnames stem beslis ooreen oor een ding: die term "Georgiërs" is baie seksier as "Hanoverians". 
Vanaf die middeleeuse mode wat eindig aan die swaaiende sestigerjare, dek hierdie afdeling Britse mode gedurende die Georgiese tydperk. 
Regency -kersresepte bevat: Kerspoedings, Kersfeeskoeke, gemmerbrood/koekies, asynpasteie sowel as Georgiese resepte.  In die geval van George III het die Regency Act van 1811 die kroonprins aangestel en destyds die volgende op die troon as regent vir sy vader.  Uit die boek getiteld Regency Etiquette: The Mirror of Graces wat dateer uit 1811, ". Op geen tydstip behoort sy (wat 'n dame beteken) 'n vrywillige hand te skud met 'n manlike kennis 
Wat is die Regency -era? Dit is 'n tydperk in die Engelse geskiedenis van 1785 tot 1837 vernoem na die feit dat koning George III siek geword het en sy seun vir hom as prinsregent laat regeer het.  Die presiese definisie van die Regency -era is vanaf 1811 toe koning George III as onbevoeg beskou is om te heers en sy seun die Prins van Wallis as sy gevolmagtigde, die Prins Regent, regeer het, tot 1820 toe George III sterf en die Prins Regent koning word George IV. Wat antieke meubels betref, verwys die Regency -tydperk gewoonlik na die algemene tydperk van 1800 tot 1830. 
Groot regentskapers, George IV (die prinsregent en later koning) en die hertog van Wellington het albei tafels besit en was bekend daarvoor dat hulle baie van die spel hou. 
Regente, net soos Austen, het onder die dreigement van 'n inval van Napoleon geleef en hulle het die oorlogshelde van lord Nelson en die hertog van Wellington verafgod.  Vingt-et-Un is 'n vroeë weergawe van Blackjack wat sedert Regency-tye nie veel verander het nie.  Wat is die Regency -era? Kortom, dit is 'n tydperk in die Engelse geskiedenis wat van 1795 tot 1837 geduur het.  Etiket van die tydperk: Onberispelike maniere en vlekkelose reputasie was aan die orde van die dag tydens die Regency -era.  Die regentstydperk in sy kulturele konteks duur baie langer as die 9 jaar wat George IV as prinsregent gedien het.  Waar het die Regency -era sy naam gekry? Van die koning wat sy seun nodig gehad het om as prinsregent te dien.  Tydens die begin van die Regency Era het die koning George III genoem.  Nadat William IV gekom het, het koningin Victoria op die troon gekom en die Regency Era beëindig deur die Victoriaanse era in 1837 te begin.  Ek verstaan ​​die Regency Era die beste as ek dit kontrasteer met die Victoriaanse era wat daarop volg.  Om romans of verhale in die Regency -era te skryf, verg aandag aan detail.  Die Regency -era dek die toneel vir al die wonderlike werke van Jane Austen, insluitend Trots en vooroordeel.  Dit was gewild in die later 18de en vroeë 19de eeu, maar sommige skrywers het aangedui dat dit die gewildste was by die ouer stel tydens die Regency -era.  Alhoewel dit nie vinnig verander soos die Victoria -era nie, het die Regency -era nog steeds baie veranderings plaasgevind.  Dit het gelei tot 'n baie gestratifiseerde regstelsel waar regters dikwels bevooroordeeld was, sodat dit 'n spel geword het vir prokureurs in die Regency Era om toegang tot die howe te verkry op grond van hul rang in die samelewing en wie hulle ken.  Sekere prokureurs in die Regency Era wat die regters meer vertroud was, het toegang tot 'n groter poel besluite en materiaal en is dus meer geneig om 'na die balie geroep' te word ('n fisiese versperring wat die publiek van die regte beoefen en uitsprake gemaak het) het as advokate bekend geword.  Intussen het die Regency -era meer landgebaseer gebly, eenvoudiger en meer getrou aan die tradisies en denkwyse wat eeue lank in Engeland geheers het.  Ek hou van die maniere, die dans en die gees van die Regency Era.  Wat is werklik die regentietydperk vir ons vandag? Dit is die tuiste van Elizabeth Bennet, Mr Darcy en 'n wêreldliteratuur wat miljoene lesers baie liefhet.  Die onderwerp van prokureurs in die Regency Era wek dikwels baie verwarring saam met die voorregte van eweknieë in die Britse regstelsel.  Rokke met hoë middellyf, country danse en natuurlik romanse vul boeke en films uit die Regency -era. 
Ander gedagtes uit die boek, Regency Etiquette: The Mirror of Graces: ". Jou rok moet ooreenstem met die stasie wat jy in die samelewing het." ". die af en toe gebruik van rouge kan geduld word- slegs geduld." en natuurlik: "Oormaat is altyd sleg." 
Hulle het die Elizabethaanse era vernoem na koningin Elizabeth I. Elizabethaanse hofdienaars het 'n baie spesifieke kleredrag.  Hulle noem hierdie tydperke na die monarge wat gedurende daardie jare regeer het. 
Soos met baie van die argitektuur van sy tyd, was die ontwerp van 'n Georgiese kaggel gebaseer op die klassieke bestellings en het streng proporsionele reëls gevolg terwyl 'n wye verskeidenheid dekoratiewe toestelle gebruik is.  In 'n baie kort tydjie het die kombinasie van riet en rondels ontwikkel tot 'n klassieke laat -Georgiese ontwerp. 
'N Pragtige Georgiese stuk wat die gewilde 18de -eeuse toestel vertoon om 'n kontrasterende marmer in 'n wit standbeeldmarmerveld te plaas. 
Hierdie periode word ook die Georgiese tydperk genoem - vernoem na Engeland se koning George III. Anders as Frankryk, het Engeland gedurende hierdie tydperk 'n stabiele politieke klimaat geniet.  Skaak was goed gevestig en gewild, veral onder die hoër klasse en geleerdes gedurende die Georgiese tydperk, omdat die Normandiërs dit in die tyd van die inval aan Engeland voorgestel het. 
Sigare en 'n bottel om die tafel sou beslis deel van ons Regency -periode gewees het. 
Die kostuums uit hierdie tydperke is klassiek, en of die partytjie in die Regency-, Victoriaanse of Edwardiaanse tydperk is, u sal dol wees oor hierdie fantastiese klere.  Regency (dink Jane Austen) kostuums is baie anders as dié van die Edwardiaanse (dink Downton Abbey) era, en die mode het baie vinnig gevorder, dus kyk net na u gasheer oor die regte tydperk. 
Die "Regency" is die era in Engeland toe die Prins van Wallis regent was vir sy vader, koning George III. Dit het tussen 1811 begin.  Daar word rofweg na die era verwys as die 'Regency' vanweë die negejarige bewind van die Prins van Wallis as Regent terwyl sy vader, koning George III, ongeskik was vir geestesongesteldheid. 
As ons die losser interpretasie van die Regency neem, verwys die era meer na die toon, styl en filosofie van die vroeë dekades, wat almal heeltemal anders was as die dekades voor 1800.  Terwyl die Regency die era van die rewolusie is, die tweede industriële revolusie, van staal, elektrisiteit en organiese chemie, kan gesê word dat dit die ware opening van die moderne tyd is. 
My agtste roman, The Passions of Dr. Darcy, word in 1789 geopen, en hoewel George Darcy die grootste deel van sy tyd in Indië eerder as in Engeland deurbring, was die invloede uit 'n tydperk lank voor die Regency.  Die term "Regency" word dikwels gebruik om 'n breër tydperk rondom daardie tyd te beskryf.  Die vroeë Victoriaanse tydperk is in baie opsigte nader aan die Regency in voorkoms en voorkoms - byvoorbeeld Flashman is baie 'n Regency Rake (letterlik, soos Tom Browne se skooldae by Rugby afspeel tydens die hoofskap van dr. Arnold, wat in 1828 begin en eindig in 1841, net vier jaar in die regering van Victoria) eerder as 'n Victoriaanse heer.  Weliswaar 'n bietjie laat vir Regency, maar nog nie die klassieke Victoriaanse tydperk van 1880 nie. 
Omdat hy die Prins Regent was, word die periode die Regency genoem. die Regentskap eindig in 1820 toe George III sterf en sy seun, prins George, koning George IV word.  Regentiestyl, dekoratiewe kunste wat tydens die regentskap van George, prins van Wallis, en tydens sy hele regeringstyd as koning George IV van Engeland, eindig in 1830, geproduseer is.  Die regentskap van die toekomstige George IV het na behore gestrek vanaf 5 Februarie 1811 tot 29 Januarie 1820, waarna hy koning geword het met die dood van sy vader. 
... en beïnvloed die Britse Georgiese en Regency -argitektuur deur die gravures van die kunstenaar "Atheense" Stuart in Edinburgh.  Hierdie paar Regency -skoene is onlangs op die bord van Georgian en Regency Shoes vasgemaak.  'n Georgiese man se pak bestaan ​​uit dieselfde drie basiese stukke as in die Regency, en vandag nog steeds: onderbaadjie (vest), baadjie en broek (broek).  Ek kan aanhou met mansmode! Wat dink jy? Ons is ongetwyfeld lief vir die Regency -styl, maar daar is iets besonders aan die ongelooflike detail en unieke kleure van die vroeëre Georgiese tydperk wat aantreklik is.  Hierdie "pouterduif" -styl van fichu het gedurende die Regency -jare uit die mode geraak, hoewel die term omstreeks 1816 opgewek is om na verskillende soorte lyfies te verwys. 
Uiteraard dek die terme "Victoriaanse era", "Edwardiaanse tydperk" en "Onlangse/Georgiese era" 'n redelike tydperk, en mode het deur die jare baie verander.  Die Victoriaanse tyd was ook die laaste groot era van die herehuis, wat ons Bo en Onder gegee het, en al die drama en gestratifiseerde samelewing wat dit skep.  Dit het plek gemaak vir wat uiteindelik die Roaring 20's of the Flapper Era geword het (een van ons gunstelinge, en duidelik ook die uwe, aangesien A Flapper Murder at the 1920's Speakeasy ons langreikende topverkoper-moord-raaiselpartytjie is!) was ook 'n tyd van groot vordering in die vroeë dae van die vrouebeweging, waarin damesmode meer ontwerp is om skoonheid te verbeter in plaas van onder lae op lae stof te skuil.  Terwyl Edith 'n meer tradisionele voorkoms dra, is Mary se rok meer kontemporêr en (destyds) ouderdomsgeskik, terwyl Sybil 'n rok dra wat duidelik toon hoe damesmode vorder in die Roaring 20's/Flapper-era. 
Beethoven word algemeen beskou as een van die grootste komponiste in die geskiedenis van musiek, en was die oorheersende figuur in die oorgangstydperk tussen die klassieke en romantiese tydperke in Westerse klassieke musiek.  Miskien omdat die Napoleontiese oorloë en oorloë van die Franse Revolusie die era so oorheers? Oorlogstyd leen hom nie veel tot RPG nie- persoonlik hou ek van militêre geskiedenis en oorlogswedstryde, maar dit is moeilik om RP'ers op te skrap om my te help om die jeuk te krap. 
Diensklere het nie veel verander van die Georgiese na die Edwardiaanse era nie.  Dit kan beskou word as 'n oorgangstydperk tussen die Georgiese en Victoriaanse tydperke. 
Die periode van 1812 tot 1830 dui op die einde van Georgiese uitbundigheid en die koms van Victoriaanse gevoelens. 
'Tussen die Amerikaanse rewolusie en koningin Victoria op die troon' is moontlik die breedste beskrywing, 'n tydperk wat baie langer is as die werklike Regency, en wat aansienlike interne kulturele verandering toon.  Dit was standaard herenklere tydens die Regency, met verloop van tyd veranderings in die middellyf (reguit of geboë), die breedte en inkeping van die lapels, die volheid van die mou, ens. 
Daar is ook 'n uitgebreide Regency -styl wat strek vanaf die begin van die eeu totdat koningin Victoriaans die troon inneem.  Is daar dan geen fantastiese elemente in u Regency of Victoriaanse rolspel toegelaat nie? Die Steampunk-etiket is immers uitgebrei tot byna al hierdie dinge, van 'n streng alternatiewe geskiedenis wat gebaseer is op Babbage se rekenaarbedekking, tot towenaars wat handel oor feë.  Dit is egter interessant, as u daaraan dink, dat die Victoriaanse in plaas van Regency aangegryp het, omdat die Napoleontiese oorloë vroeër groot was in miniatuur wargaming.  Ek is nie seker of die Regency aksiomaties koeler is as die Victoriaanse nie, maar daar is beslis dieselfde ruimte vir avontuur.  Daar is ruimte vir beide Regency en Victoriaans in my liefde.  Stel my neer as iemand anders wat Regency baie koeler vind as Victoriaans.  Vir elke cool element van Victoriaans is daar iets ewe cool in Regency.  Ek dink die 'spelbare literatuur' -kwessie is die grootste ding wat Victoriaanse dinge gewilder maak as Regency. 
Hope, Thomas Sheraton en George Smith het ontwerpe vir Regency -meubels gepubliseer.  Damesmode Manmode Tien maniere om vulgêr te wees in Regency England 10) Versprei u kennis en menings so wyd as moontlik. 9) Onthou: wat in Skotland gebeur, bly in Skotland.  Ek was besig met 'n Changeling: the Lost -veldtog wat in Regency England plaasgevind het en ons het almal 'n blaaskans.  Wat was die gevolge van Napoleontiese oorloë op die samelewing van Regency England? Engeland? Dit is duidelik dat ons 'n Strange/Norrel RPG nodig het.  Waarom het ryk vroue in Regency England die huweliksteiken van mans geword, soos dit in Pride blyk? 
'N Uitbundige smaak vir Egiptiese motiewe was die gevolg van die Napoleontiese ekspedisies na Egipte in 1798 en het deel geword van die Regency -mode.  Volg Candice op Pinterest, waar sy borde het oor bestaande Regency -mode en bykomstighede, wat gereeld bygewerk word.  Die boonste vlegsel van die middel van die 1700's het uit die mode geraak, maar in vergelyking met die minimalistiese Regency was die klere van die man van 1780 spoggerig. 
Ek is nie seker of dit op sigself koeler is nie, maar ek is heeltemal siek vir die Victoriaanse tydperk en van die pre-besetting met steampunk, ek hou van wat die Regency te bied het.  Al hierdie dinge is die dinge wat die Victoriaanse era in gedagte hou en wat baie gebruik word in egte Victoriaanse letterkunde en latere literatuur in die tydperk, en u het dit eintlik nie in meer as ontluikende vorm nie. regentydperk.  Die Regency -era bloei met die romantiese literatuur en poësie van skrywers soos Lord Byron, William Blake, William Wordsworth, John Keats, Percy Bysshe Shelley, en natuurlik Jane Austen.  Baie RPG's en geek -kultuur in die algemeen is gebaseer op gewilde media - nerds wil die verhale ondersoek wat hul verbeelding as kinders aangepak het en hulle het meer waarskynlik Victoriaanse pulp as kinders gelees as Regency Era -pulp.  Die jare tussen 1811 en 1820 was amptelik die Regency Era in die Britse geskiedenis.  Alhoewel die vorige plasings daarop dui dat steampunk wedersyds uitsluit van die Regency Era, is die "Steampunk" -instellings in die praktyk geneig om 'n wye geskiedenisgeskiedenis te laat sink, wat begin by die Duitse Renaissance en soms tot in die Roaring Twenties strek. - en hulle bring Groot -Brittanje, gedeeltes van die vasteland van Europa en 'n redelike deel van die Oos -Verenigde State in 'n winskopie geografies en kultureel in wisselwerking.  Byna die hele eerste helfte van die Regency -era was Frankryk en Engeland steeds in die Napoleontiese oorloë betrokke.  Ongeag die sosiale klas van die draer, was die modes van die Regency -era ligter en eenvoudiger as dié van die afgelope dekades.  Volgens die neiging van vrouemodes was mans in die Regency -era nugterder geklee as hul voorgangers.  As jou partytjie 'n Regency Era (Jane Austen) partytjie gaan wees, is die rok baie onderskeibaar.  My FATE-aangedrewe Occult-Highwaymen-speletjie Rakehell speel af in die Regency-era.  Die visuele beelde van die Victoriaanse era is baie meer bekend as dié van die regentstydperk.  Vir my is die groot verskil dat die Victoriaanse era 'n tydperk is toe Brittanje op sy hoogtepunt was en die Regency -tydperk 'n tydperk was waar Brittanje kwesbaar was. 
Ek wil daarop wys dat Richard Trevithick die eerste suksesvolle stoomlokomotief in 1804 gemaak het- sewe jaar voor die Regency.  Durf ons die heeltemal ontsagwekkende bakke noem? As u die standaard het, sê niks 'Regency' soos Darcy se klassieke bakke nie.  Die klassieke herlewing van die Regency -styl, met die klem op suiwerheid van detail en struktuur, het voldoen aan 'n strenger argeologiese interpretasie van antieke modusse as óf die neoklassisisme van die 18de eeu óf die gelyktydige Franse keiserstyl.  Model van 'n interieur in Regency-styl met (voorgrond) 'n rotonde, vermoedelik gebaseer op 'n ontwerp van Sir John Soane, en (agtergrond) 'n biblioteek, aangepas uit ontwerpe wat in 1767 deur Robert Adam gemaak is vir Kenwood House, gemengde Londen- media miniatuur deur die werkswinkel van mev James Ward Thorne, c. 1930-40 in die Art Institute of Chicago. 
Die Regency is miskien koeler in Europa, maar die son sak nooit op Victoria's Empire nie.  Die twee is gebaseer op die Sharpe- en Aubrey-Maturin-romans onderskeidelik, maar werklike Regency-romans is baie minder op avontuur gefokus.  Regency Manners Teen 1820 het 'n streng gedragskode ontwikkel vir die beleefde samelewing wat die boonste kors teen vulgêre en onbehoorlike gedrag beskerm het.  Dit is 'n goeie vyftig jaar in die toekoms van u karakters, hoewel dit nWOD is, speel hulle heel moontlik nog in die Regency.  In die laaste jare van die Regency bereik hulle die enkels. 
As mense aan Regency dink, dink hulle dikwels aan boeke en films soos Emma, ​​Sense and Sensibility, en veral Trots en vooroordeel. Gedurende die 18de eeu voordat netjies (beursies) in gewildheid gekom het, het die sakke buite gebruik geraak toe die rompe tydens die regentskap vernou het. 
Wat die moderne produksie betref, sou ek dink dat historiese romans wat in die Regency -periode afspeel, waarskynlik groter is as die Victoriaanse.  Dit is nie 'n nul-som spel nie; die Victoriaanse tydperk en die Regentietydperk is beide wonderlik en argumenteer, wat 'n beter RPG-instelling maak, is 'n argument oor sjokolade en vanielje. 
Daar moet op gelet word dat dit 'n term is wat deur die geskiedenis op verskillende maniere gebruik word, maar hierdie definisie dek die gebruik gedurende die regentydperk.  Skreeusnaaks genoeg speel Tim Powers 'The Anubis Gates, een van die eerste steampunk -boeke, af in die Regency -periode. 
Ek wou regtig baie van die boeke hou, omdat ek 'n fan was van die era, maar ek kan eenvoudig nie.  Dit is byvoorbeeld die era van die groot diaspora van liberale Duitsers na die rewolusie van 1848, net soos dit die era is waar mense uit heel Europa in hul eie gemeenskap in Sjanghai begin rondhang het. 
Vroue, hoewel dit steeds verwag word dat dit behoorlik is, is nie altyd so in hierdie era nie, wat Lady Violet, The Dowager Countess, een van die mees aanhaalbare karakters van alle tye maak.  Die era was kenmerkend vir sy argitektuur, letterkunde, modes en politiek.  Hierdie Downton Abbey Garden Party -kledingstuk is 'n goeie voorbeeld van die buigsaamheid van mode in die era.  Kostuums (tuxes, in ons era) was steeds die gewilde mode -keuse vir mans in die Edwardiaanse era, met geringe verskille, waaronder 'n gebrek aan ruffles (was dit 'n sug van verligting, ouens?) En die snit van baadjies en broeke. 
Die Industriële Revolusie, wat in die middel van die 18de eeu begin het, het gedurende hierdie era steeds innovasie na die Westerse halfrond gebring, terwyl die politieke wêreld verstrengel gebly het in oorloë en revolusies.  Om dit toe te pas op die tydperk na die Franse en Indiese oorlog, strek verby. 
Dit is regtig 'n interessante vraag dat die era wat ons die eerste gruwel-/gotiese romans gegee het, nie beduidend in die spel verskyn nie.  Selfs as hulle onbeskof was, het mans in die Austen -era behoorlik gebly.  In teenstelling met die gewilde snit van die rokke in die Austen -era, het die Edwardiaanse era nogal verskil.  In skrille kontras met die opgeblase kiste van die Austen-era, het die Edwardiaanse mans ontspan.  Maniere in die Edwardiaanse era was net effens minder belangrik as in die Austen Regency/Georgiese era, en beledigings moes net so behoorlik wees. 
Moenie vergeet van The Stress of Her Regard nie, alhoewel ek in die lig van die protagoniste dink dat dit meer definieerbaar word deur die era van poësie en letterkunde, so die Romantiese era.  Baie van die style uit vervloë tye het teruggekom, of is nog steeds daar, en kan amper oral gekoop word waar rokskoene verkoop word.  Gedurende hierdie era het die wals die woede in balhuise in Europa geword. 
As die verskaffer van 'n uitstekende rolspel (http://www.hazardgaming.com) wat in die Victoriaanse tyd afspeel, is ek verplig om na die verdediging van die Victoriaanse era te spring.  Alhoewel daar geargumenteer kan word dat die Victoriaanse era groot veranderinge in die mode verpersoonlik en veel meer omvat as wat hierdie twee verwysings (Austen en Downton Abbey) uitgebeeld het, hou ons vol dat in die belang van die voorkoming van ons kliënte, gashere en die hoof van hul gaste. van die ontploffing met die menigte kostuumopsies, fokus ons net op hierdie in hierdie bron.  Vir my is die 1840's en 50's baie interessanter as die hoë Victoriaanse era - die Sikh en Eerste Afghaanse Oorloë, die Krim, Indiese muitery, 1848 revolusies, geweer muskiete en vroeë rewolwers in plaas van die herlaai van gewere en Maxim gewere wat 'n geveg maak bietjie te dodelik, tweestryd is nog nie effektief verbied nie, polisiëring is nog primitief genoeg om 'n bende van New York -styl onderwêreld toe te laat, wetenskap en ingenieurswese het nog ruimte vir eksentrieke uitvinders, ens.  Ek persoonlik dink ook dat internasionale bewegings soos die min of meer vreemde godsdienstiges uit die laat Victoriaanse era en die Arbeiders Internationale is in hierdie konteks baie relevant, net soos die toename in toerisme van die burgerlikes in Europa wat kontak skep en kultuur uitruil oor die hele vasteland.  Ek dink 'n deel van die aantrekkingskrag is dat daar op baie plakkate 'bekendheid' was, maar om dieper te gaan, was dit eers in die Victoriaanse era dat ons wyd toeganklike fiksie gehad het om van vermaak te put.  Nog 'n voordeel is dat, ten spyte van Britse sterkte in die Victoriaanse era, die res van die wêreld baie meer betrokke is.  Teen die Victoriaanse tydperk is industrialisering in die hele Noord -Atlantiese gebied goed op dreef en kommunikasie- en vervoermiddels is baie doeltreffender, wat baie meer ruimte bied om groter streke en karakters van verskillende nasionaliteit te betrek. 
Om te gaan kuier en dinge te doen, is meer in die smaak van mense vir vermaak, en hoewel dit in Georgiese tye moontlik is, is die trope minder toeganklik vir die toevallige speler.  In die Georgiese tydperk is die geskiedenis deur die aristokrasie gemaak en het dit met die armes gebeur, terwyl meer mense in die Victoriaanse tydperk die gevolg was van die revolusies wat deur Europa en die effek wat dit op Engeland gehad het.  Georgiese periode (voorregentskap): Die tradisionele samelewing bereik ongekende pieke van rykdom en gesofistikeerdheid, ondanks 'n paar klein skeurtjies wat dui op die komende storm. 
Al word dit soms sarsenet of sarcenet gespel, gebruik die modetydskrifte van die Regency -tydperk byna altyd die spelling sarsnet. 
GEREKTEER GESELEKTEERDE BRONNE(33 brondokumente gerangskik volgens voorkomsfrekwensie in bogenoemde verslag)
Kwaksalwer in Georgiese Engeland
Roy Porter ondersoek medisyne in die Georgiese Engeland, waar mense wat ly aan die 'Glimmering of the Gizzard', 'Quavering of the Kidneys' en 'Wambling Trot', hul geneesmiddels kan kies uit 'n oorvloed van geneesmiddels.
In die Georgiese Engeland bestaan ​​daar 'n mediese ortodoksie wat sosiaal goed gedefinieerd en institusioneel geïdentifiseer is, ten minste in Londen, met die drieledige hiërargie van die College of Physicians, the Incorporation of Surgeons en the Apothecaries 'Company. Wat individuele praktisyns betref, word dit gekenmerk deur die universiteitsopgeleide geneesheer, wat die fisika as 'n liberale wetenskap beoefen het, die chirurg, wat deur vakleerling of toenemend aan die Universiteit van Edinburgh opgelei is, en 'n handwerk beoefen het en die apteker wat winkel gehou het .
Rondom en onder hierdie stamgaste het 'n enorme verskeidenheid ander groepe tyd sonder verstand aan mediese dienste gelewer-wyse vroue, vroedvroue, verpleegsters, Lady Bountifuls, perdokters, aptekers, kruideniers, rondlopers-'n lys wat 'n meerjarige penumbra vorm van eerbiedige en onreëlmatige verdra word. '
Maar daarbenewens was daar nog 'n belangrike mediese teenwoordigheid in Georgiese Engeland, mans soos Sir William Read, die Chevalier Taylor, Joshua ('Spot') Ward, Sir John Hill, Ebenezer Sibly, James Graham en dr William Brodum, baie van dit is huishoudelike name, maar vir wie die algemene term 'kwak' was.
'Quack' was en is 'n term van mishandeling, met dieselfde soort emosionele gif as, in hul eie kontekste, beledigings soos ketter, revisionisties, dun, skurf. Toe dit, soos gewoonlik, deur Georgiese dokters en hul vriende teen Ward en Graham gewerp is, het dit twee besware aangekla. Dit wys 'n vinger teen onbevoegdheid: kwaksalwers is almal mond en geen vaardigheid nie. Dit het 'n man ook as 'n bedrieër, 'n bedrieër, of, in die onnavolgbare frase van Ben Jonson, '' 'n onstuimige, nare-nare-skelm-skelm 'genoem. Dr Johnson's Dictionary vat beide aanklagte saam en definieer 'n kwaksalwer as:
1. 'n Pragtige voorgee vir kunste wat hy nie verstaan ​​nie. 2. 'n Ydele trots op die fisika, iemand wat sy eie mediese vermoëns op openbare plekke verkondig. 3. 'n Kunstenige praktisyn in fisika.
Nie verrassend nie, miskien het mediese historici soos L.R.C. Agnew het in dieselfde lig kwaksalwers geneem:
Ek vind dit moeilik om objektief te wees oor kwakery-selfs kwaksalwery in die sewentiende-eeuse Engeland. Ek hou inderdaad nie van kwakkelaars nie, ek verag hulle, en hoewel ek erken dat daar soms 'n kwaksalweringsmiddel of oortuiging in die ortodokse medisyne ingevoer is, kan ek nie die minste simpatie vir die ras bewys nie, die kraalluise wat parasities op die liggaam gesmul het. sedert die begin van die opgetekende mediese geskiedenis '.
Kwaksalwers word dus algemeen beskou as bedrog. Die probleem met die 'bedrogtoets' om gereelde heiliges te skei van kwaksalige sondaars, is egter dat dit, as dit by die oorgrote meerderheid individuele gevalle kom, maklik breek. Neem die mense soos die Chevalier Taylor, James Graham of Ebenezer. Sekerlik is dit moeilik om te ontken dat sulke operateurs, verreweg nie daarop uit was om die publiek te bedrieg nie, 'n enorme vertroue in hul eie genesings en vaardighede gehad het; hulle was fanatici en nie bedrog nie.
En soortgelyke probleme ontstaan ​​met ander kriteria wat ons kan gebruik om die skape van die bokke te skei.
Ons kan dus voorstel om die 'gereelde' te definieer as diegene wat 'n mediese opleiding aan die universiteit gehad het, terwyl kwaksalwers nie. Maar wat dan van 'n man soos James Graham wat 'n jaar of twee in Edinburgh onder Cullen en Monro gestudeer het? Of wat van 'Dr' John Hill, 'Dr' Ebenezer Sibly, 'Dr' William Brodum wat almal bona fide mediese grade het? Hierdie grade is weliswaar van die St Andrews-universiteit gekoop, maar baie gereelde studente het hul dokters ook op dieselfde manier by dieselfde Skotse huurling-universiteit gekry. Ons stel voor dat die suurtoets is dat kwak -neusrums waardeloos of selfs skadelik was, terwyl gewone fisiese genesing, verligting of ten minste na die Hippokratiese opdrag geen skade berokken nie. Maar die toets breek ook af. Geneesmiddels uit die agtiende eeu, of dit nou gereeld of onreëlmatig was, het grootliks afhang van die genesende krag van die natuur of die placebo-effek, en die relatief klein aantal werklik effektiewe bestanddele-soos opium om pyn te verlig, kwik vir sifilis, of bas of antimoon as febrifuges - gewoonlik geneig tot beide fakulteits- en kwaksalweringsmiddels (een van die grouses van die mediese kolleges was inderdaad die kwaksalwers wat uit die amptelike farmakopee kom).
Was die ware kwaad van kwaksalwer dan nie die geheimhouding daarvan nie? Maar selfs hierdie toets misluk. Sekerlik was kwaksalwers baie meer geneig om op geheime nostrums te betaal. Tog het baie mense hul neusgange gepatenteer, wat beteken dat die formule openbaar gemaak moet word. En natuurlik was dit nie net kwaksalwers wat nostrums gepatenteer het nie - dit was immers die hoogs agbare Stuart -geneesheer en wetenskaplike Nehemiah Grew wat 'n patent op Epsom Salts geneem het. En dit was nie net kwaksalwers wat nostrummongers was nie, want gereelde mense het niks daarvan gedink om medisyne te bevorder nie, en was ook nie getuienis van hierdie brief van John Hunter aan Edward Jenner oor Jenner se nuwe tartaaremetie nie:
Geagte Jenner, - ek blaas jou tartaar as die tartaar van alle tartare, en het dit aan verskeie dokters gegee om te verhoor, maar ek het nog geen rekenskap gehad van die sukses nie. Het u nie beter 'n boekverkoper laat verkoop soos Glass of Oxford sy magnesia gedoen het nie? Laat dit Jenner se Tartar Emetic heet, of iemand anders wat u wil.
En wat moet ons dan maak van dr James se poeiers, die gunsteling, maar gevaarlikste, koorsmiddel van die agtiende eeu? Hierdie poeiers is gepatenteer, maar die spesifikasie is gebrekkig om die inhoud daarvan te verberg. Tog was dit die promosie en die fortuin van dr Robert James, Oxford-opgevoede, hoogs gerespekteerde skrywer van die eeu se voorste Medicinal Dictionary, en vriend van Samuel Johnson.
As die merk van die dier wat kwytskeld, los van die regte praktisyns, bedrog of onbevoegdheid is, los die afbakening in verwarring op. Baie van die wat kwaksalwers genoem word, was op hul verskillende maniere goed bedoel en vaardig. Die Georgiese stamgaste was in elk geval nie juis vlekkeloos nie. Nie 'n paar staaltjies van toonaangewende dokters, soos dr John Radcliffe, teken op dat hulle vryelik in hul koppies erken dat die meeste van hul medisyne of terapie nutteloos was nie (en tog het hulle dit baie geniet). En satiriste en siekes was geneig om stamgaste en kwaksalwers as Cox en Box te beskou, en albei met dieselfde kwas teer. As kwaksalwers skuldig was aan spoggerigheid en mistifikasie, wat van die stamgaste met hul Latynse mumbo-jumbo, hul voorvaderaanbidding van Hippokrates en Galen, hul waens en loopvoetgangers? Die publiek was dikwels skaam oor die beledigings van kwaksalwers, maar dit kan ook oor stamgaste gaan. In sy invloedryke handboek, The London Tradesman, het Robert Campbell die volgende ontnugterde 'kwitansie vir 'n moderne dokter' aangebied:
Om hierdie kuns van fisika te verwerf, verg slegs kennis van 'n paar boeke, om meester te word van 'n paar aforismes en gewone waarnemings, om 'n Latynse diploma aan te skaf van 'n Mercenary College, om in 'n netjiese wa te klim en op 'n ernstige gesig te sit, 'n Swaard en 'n lang pruik, dan word die MD na die Naam floreer, die betrokke Coxcomb word 'n dokter genoem en het 'n lisensie om soveel mense dood te maak as wat hy met hul gesondheid vertrou.
Alhoewel die Georgiese publiek twyfelagtig was oor kwaksalwery, was hulle seker dat die fakulteit ook sy eie kwaksalwery het.
Ons kan, as historici, nie net die kwaksalwers as bedrog en bulters afsluit nie. Ons kan redeneer dat kwaksalwer die beste gesien word as die Georgiese manifestasie van 'alternatiewe medisyne'. Agttiende -eeuse kwaksalwers, bergbanke en empirie kan hul plek inneem in die ererol van die mediese rand deur die eeue, iewers tussen die Paracelsiste, Van Helmontians en Puriteinse mediese hervormers en die sampioen van randmediese sektes, wat alternatiewe kosmologieë omhels en radikale politiek, wat so 'n dinamiese deel uitgemaak het van die Victoriaanse mediese toneel.
Tog blyk dit dat hierdie plasing ook nie werk nie. Dat daar werklike uitdrukkings van ondergrondse Behemenisme en Swedenborgianisme is, wat verband hou met godsdienstige onenigheid en beliggaam is in geestelike genesing, is onmiskenbaar. Maar dit sou 'n. fout om die kultuur van die kwaksalwers in hierdie lig te sien. Die belangrikste punt van die beste Georgiese kwaksalwers is dat hulle nie absoluut teen ortodoksie was nie en radikale alternatiewe bevorder het. Om 'n groot veralgemening te waag, het die leidende kwaksalwers en empirie van die agtiende eeu hulself so sterk geheg aan die fisika van die fakulteit as wat hulle dit aangeval het.
In teenstelling met die aanrandings wat soveel Victoriaanse bymedisyne teen politieke onderdrukking, sosiale dekadensie, luukse en korrupsie, professionele monopolie en die siektes wat dit veroorsaak het, het agtiende-eeuse kwaksalwerings die waardes van die modieuse elite-verligtingsgenootskap nageboots, toegepas en ingehaal. . Die etikette van hul medisynebottels lees soos 'n mediese Burke's Peerage. Langs die Sintelaer se Royal Decachor kan u James Graham's Imperial Pills of Samuel Major's Imperial Snuff probeer, dan was daar die hertog van Portland's Powder om die aristokratiese siekte, jig en Lady Moor's Drops te behandel. Hul eie name toon ook respek vir gevestigde leerstoele - u kan Oxon -pille koop vir skeurbuik (wat nog?) - en aan topdokters en wetenskaplikes. Dr Boerhaave se Aurea Medicina kan byvoorbeeld saam met Dr Radcliffe se Famous Purging Elixir geneem word. Net so het die 'Chevalier' Taylor eindelik die genieë wat hy op sy reise ontmoet het, naamloos laat vaar-Boerhaave, Haller, Morgagni, Wimslow, Monro, Linnaeus en die Jagters-wat sy boek oor die oogsiektes (1749) opgedra het aan die Royal College of Physicians van Edinburgh. Gustavus Katterfelto, wat kundigheid opgedoen het in die 'filosofiese, wiskundige, optiese, magnetiese, magnetiese, elektriese, fisiese, chemiese, pneumatiese, hidrouliese, hidrostatiese, proetiese, stenografiese, laeniese' wetenskaplikes 'was duidelik noodsaaklik. en Caprimatic Arts '.
Trouens, die Georgiese kommersiële medisyne het sterk handel dryf op die kas van gevestigde waardes. So het baie van hulle die aura van godsdienstige genesing opgetower deur titels te gebruik soos die Pulvis Benedictus ('eerder 'n wonder as 'n medisyne'), die Anodyne -halssnoere vervaardig uit die 'bene van St Hugh' en Fuller's Benedictine Medicine en die duidelikste van alles, Dr Trigg se Golden Vatican Pill, teen twee shilings 'n boks. En 'n hoë persentasie toegeëien die aansien van klassieke leer deur Latyn en Grieks in hul titels, bylyne en advertensie-eksemplaar te verweef, soos met die Elixir Magnum Stornachicum van Richard Stoughton, Dr Pordage's Pilulae Scorbuticae, Bromfield's Pilulae in Omnes Morbos en Lockyer's Pilulae Radiis Solis Extractae.
Soos die boodskappe van al hierdie name sou suggereer, wou Georgiese kwaksalwers nie die fondamente van die mediese en sosiale sitadels skud nie, maar hulle insink daarin, en hierdie aspirasies blyk duidelik uit hul ambisies, gedrag en prestasies. Vir baie Georgiese kwaksalwers was dit opmerklik suksesvol om amper van lappe tot rykdom, roem, erkenning, eerbewyse en selfs titel te styg. William Read - 'die moeisaamste adverteerder van sy tyd', volgens Joseph Addison - begin sy lewe as kleermaker, verander homself in 'n suksesvolle oogkundige, verdien 'n fortuin, behandel koningin Anne (waarvoor hy in 1705 tot ridder geslaan is) en word vriend en gasheer vir die literatore van sy dag. Sy mede -oogkundige, John Taylor, het van 'n beskeie begin opgestaan ​​as 'n seun van 'n chirurg in Norwich om die mees gesogte en narsistiese operateur in Europa te word, 'n soort Casanova van die oog. Of wat van Joshua ('Spot') Ward? Uit die wins van sy Pill and Drop, kon Ward homself in 'n gerespekteerde filantroop verander, en het ten minste vier Londense hospitale toegestaan ​​vir die ontvangs van die siekes, sy medisyne was 'n aangewese reguleringskwessie vir die vloot en hy het die dankbaarheid en vriendskap van bekendes soos Lord Chesterfield, Edward Gibbon en Henry Fielding. Nadat hy die ontwrigte duim van George II suksesvol gemanipuleer het (die koninklike dokters het jig gediagnoseer), het hy 'n voorgereg by die hof gewen, die voorreg gekry om met sy wa in St James 'Park te ry en 'n unieke vrystelling gekry om sy voorbereidings deur die College of Physicians te laat inspekteer. Gereeldes word gereeld deur gewone mense aangeval as 'n 'gemene wedloop', maar tog kon hulle maklik guns onder modieuse beskermhere wen. As Georgiese kwaksalwers buitestanders was, was hulle buitestaanders nie, soos 'n ware rand, deur neiging nie, en het hulle meestal gesoek na sosiale aanvaarding en erkenning.
Georgiese kwaksalwers was nie net onkundige bedrog of 'n randjie avant la lettre nie. Nuwe sosio-ekonomiese geleenthede en druk in die agtiende eeu was belangrik in die vorming van die hele reeks mediese praktyke onder die Georges.William Hunter, wat roem en rykdom uit sy anatomie -skool verower het, en William Battie, wat groot winste gemaak het uit die opbrengs van 'n privaat gekke asiel terwyl hy as president van die College of Physicians gedien het, demonstreer dat ander as kwaksalwers hulself in die sak gesteek het in die kommersiële ontwikkelings van medisyne. Natuurlik, op die breër mediese mark, was gereeld opgeleide dokters en chirurge meer geneig om standaard vorderingskanale tot hul beskikking te hê, veral die wingerdstok- en beskermnetwerke van die beleefde samelewing, waardeur hulle ekonomiese geleenthede wat aan die toeneem was, maksimeer rooskleuriger deur die jaar. Die kwaksalwer daarenteen was aanvanklik minder bevoorreg. Hy was noodwendig 'n selfgemaakte man en moes die ope mark direk op ondernemingswyse benader en 'n mediese lewensonderhoud verkry deur die geleenthede wat aangebied word, deur skouspel en spoggerigheid, en die ontwikkeling van die verkoop van mediese goedere.
Daar blyk vier hoofredes te wees vir die sukses van kwaksalwers in die agtiende eeu. Die eerste hiervan is die lae terapeutiese doeltreffendheid van die Georgiese medisyne. Die geskrifte van hedendaagse dokters, en veral lyers en hul kringe, die Bills of Mortality, en die bevindinge van die historiese demograwe van vandag stem ooreen om aan te toon hoe swak Georgiese medisyne die afnemende siektes van die dag hanteer het: epidemiese koors, kraamkoors, maag -enteriese siektes van die kinderskoene, en toenemend tuberkulose. Vandag se oorlas soos masels was 'n moordenaar in die wêreld wat ons verloor het. As siektes afneem en gereelde medisyne nie betroubaar is nie, probeer mense alles - volksbrouerye, eie medisyne, kwaksalweringsmiddels. Dagboeke en briewe dui daarop dat lyers oop gemoed het. Baie bespot kwaksalwers wat sommige by hulle gesweer het, soos Horace Walpole met sy 'bygelowige eerbied' vir dr James 'Powders (' vir hoes - vir jig - vir pokke - vir alles '). Maar pasiënte het soms gevind dat gewone medisyne moeilik is om te sluk. Soos Dudley Ryder dit stel:
As 'n mens net met die fisiese fisika kan ontsnap, kan dit aanvaarbaar wees, maar dit is gevaarlik om jou maag vol te maak en jou maag te laai met nuttelose medisyne.
Onder sulke omstandighede kan kwaksalwer dus gereeld met wedywerings wedywer.
Sulke mededinging sou van weinig praktiese betekenis gewees het in 'n mediese toestand waarin gewone medisyne die hand gehad het. Konvensionele mediese geskiedenis beeld soms die Georgiese mediese magstruktuur in soortgelyke terme uit, en let veral op dat die College of Physicians and Chirurge wettiglik gemagtig was om hul eie lidmaatskap te beperk en om die winsgewende handel in Londen na hul eie lisensiehouers te beperk, waarna die rykste immers die rykste was. pluk was. Die College of Physicians het beslis sy regte om seerowers gedurende die hele Stuart -eeu te vervolg, kragtig afgedwing, en dit sou die meeste aanloklik wees om 'n prentjie te maak van die ou regeringspraktyk as 'n geslote, oligargiese wêreld van Ou Korrupsie wat op die punt staan ​​om deur die liberaal weggehuil te word, individualistiese reformisme, wat vroeg in die negentiende eeu deur Wakley en die Lancet gelei is, wat die mediese loopbaan vir talente oopgemaak het. Tog is dit 'n mite, in werklikheid die omgekeerde van die waarheid "want die werklike punt oor die praktyk van medisyne in Georgiese Engeland is hoe vry dit was. Buiten Londen was daar feitlik geen beperkings nie, daar was geen mediese register, geen lisensiestelsel, geen en binne die metropool, alhoewel die toelating tot die kolleges grootliks beperk was en hulle toenemend klubagtig gemaak het, het die kolleges in werklikheid hul rol as mediese polisiëring laat vaar en kwaksalwers dus straffeloos laat oefen. Dit was in teenstelling met Frankryk, waar die Société Royale de Mâdecine het sy reg uitgeoefen om sy neus te ontleed en te reguleer, of met Duitse owerhede, waar mediese polisiekantore kwakery gehamer het. uit Wene en Parys, maar in laissez-faire Londen het niemand inmeng met die vroeë Mesmeriste nie, met James Graham in sy Temple of Health a t die Adelphi, of met enige ander kwaksalwer.
Inderdaad, deur 'n eienaardige eienaardigheid, kan kwaksalwers eintlik tot die woede van die fakulteit baseer in amptelike goedkeuring. Vir buitelandse mountebanke kon koninklike lisensies verkry word om in Engeland te oefen. En toenemend gedurende die Georgiese tydperk het kwaksalwers wettige patente vir hul neusgate geneem ('lisensies om dood te maak', noem John Corry dit). Alle nostrums het in elk geval seëlreg betaal: al hierdie staatsinmengings word deur empiries voorgestel as tekens van koninklike seën, die hoogste van alle getuigskrifte.
Die taak is vergemaklik deur 'n mag in die mediese wêreld waarop Nicholas Jewson ons aandag gevestig het, naamlik geduldige krag. Jewson het tereg daarop gewys dat voor die merkwaardige transformasies van diagnostiese tegnologie en mediese spesialiteit wat die negentiende eeu meegebring het, voor die ontstaan ​​van 'n verenigde professionele eweknie-organisasie en van instellings soos hospitale, gereelde dokters in 'n groot mate die mode was pasiënte, afhanklik van hulle, meer as van hul eweknieë, vir loopbaanontwikkeling. In die ou wêreld waar mediese humorisme hoogty gevier het, was gereelde dokters nog steeds opvallend by die pasiënt om sy simptome, sy siekte en selfs sy behandeling te spesifiseer. In hierdie ontmoetings waar hy wat die piper betaal het, grotendeels die deuntjie genoem het, kan stamgaste net so pasiëntafhanklik wees as wat ons gewoonlik dink kwaksalwers moet wees. Waar die leke-kliënt groot bevoegdhede van die beursie en beskermheeftydperk uitoefen, sal die onderskeid tussen professionele en onreëlmatige weinig tel, en kwaksalwers floreer wat vaardig is in die gebruik van pasiënte wat bederf wil hê. Dit is geen wonder dat die goue era van die kwaksalwer die goue era was van malades -verbeeldings, van hipochondria en senuweesiektes, wat die lot van gewone mense (soos George Cheyne) en kwaksalwers (soos Graham) gelyk gemaak het. Dit is 'n interessante getuienis van pasiëntkrag dat Thomas Percival in sy baanbrekerswerk in die mediese etiek wat in 1803 gepubliseer is, die behoefte gehad het om dokters te adviseer dat as 'n pasiënt aan 'n gunsteling kwak -nostrum gekoppel is, dit verstandig was om dit voor te skryf.
Dit was 'n tydperk van goue geleentheid om die sakekant van medisyne te kweek. Sosiale en ekonomiese historici het onlangs aangevoer dat Georgiese Engeland getuie was van die geboorte van die verbruikersgemeenskap, 'n tyd toe die middelmatige klasse van ambagsmanne al hoe meer spaargeld in hul sak gehad het, en gretig was, of gekondisioneer was, in 'n materialistiese, geldgerigte die samelewing, om goedere en dienste te bespuit. Die mark het gereageer. Groot verbeterings in kommunikasie, in groothandelsnetwerke en in winkels, in promosies en publisiteit, het produkte in 'n reeks en hoeveelhede wat nog nooit tevore beskikbaar was nie, beskikbaar gestel. Veral belangrik was die opkoms van nasionaal beskikbare handelsmerkitems, soos Wedgewood-keramiek. In hierdie proses het die bemarking van mediese dienste, en veral die neusgate, as handelsware, nie 'n geringe rol gespeel nie.
Drie aspekte is die moeite werd om te beklemtoon. Eerste kwaksalwers het 'n oog op die grootste kans getoon om nuwe markgeleenthede te benut, veral om hul aantrekkingskrag te rig op die gegoede en modieuse. Die tipiese Tudor- of Stuart-kwaksalwer was 'n een-en-een-sy-uitrusting, 'n individuele mountebank wat sy mantel in die mark neergegooi het. Die patter was laag, want die punters was. Let op die volksmond van 'n kwakwetsontwerp met die titel The Wonderful Doctrines (1677) wat aangebied het om 'die glinster van die snuit, die gekwetter van die niere en die wankelende draf' te genees. Maar gedurende die agtiende eeu het 'n besprenkeling van luukse kwaksalwers ontstaan ​​- veral James Graham - wat uiters bekwame vertoners was, so vaardig om 'n beroep te doen op gesofistikeerde en modieuse gehore, net soos Garrick of Whitetield op die verhoog of op die kansel. Graham's Temple of Health in die Adelphi, waar hy sy riskante lesings oor seksadvies gehou het-'n skatkoepel wat beelde, ligte, musiek, kuns, trompe l'oeil bevat, met die middelpunt daarvan, die hemelse bed, wat vrugbaarheid verseker-betrokke 'n swaar uitgawe, groot bedrae geld geneem, en was vir 'n seisoen die praatjie van die stad. Tweedens het die kursus kwaksalwer medisyne 'n neiging van persoonlike diens na die permanente mediese produk behels. Die sestiende- of sewentiende-eeuse charlatan het persoonlik opgetree, sy eie medisyne opgemaak en verkoop. Die fokus verskuif egter toenemend van die operateur na die medisyne self. 'N Rakkie vol neusgange het huishoudelike name geword-' Dr James 'Powders', 'Anderson's Scots Pills', 'Hooper's Female Pills', 'Turlington's Pills', 'Daffy's Elixir', 'Stoughton's Great Cordial Elixir' (geadverteer as 'goedgekeur deur ongeveer twintig vooraanstaande dokters van die kollege'), 'Godfrey's Cordial', Joshuua Ward's Pill and Drop ',' Velno's Vegetable tafelsiroop '. Aan hierdie nostrums is versadigingsadvertensies gegee, en dit lyk asof hulle in groot hoeveelhede verkoop is. Dr Robert James het byvoorbeeld beweer dat hy in twintig jaar ongeveer 1,612,800 dosisse poeiers verkoop het.
Die opkoms van hierdie nostrums as landwye handelsmerk-topverkopers veronderstel publisiteit en bemarking, die derde dimensie van kwak kommersiële skerpheid om kennis te gee. Wat Oliver Goldsmith die 'reklamedokters' genoem het, het groot dapperheid in bemarking, verpakking en vindingryke, sagte, sagte kopie-geen foefie misgeloop nie: geen geneesmiddel nie, geen geldpakkies nie, gratis pamflette by elke aankoop of 'n silwer maatlepel , suikerbedekte pille, vioolvormige bottels, gratis behandeling vir ongelukkiges of soldate wat uit die oorloë terugkeer, ensovoorts. Wat beklemtoon moet word, is die enorme digtheid van kwaksalweradvertensies na die herstel. Aanvanklik was reklame deur handrekeninge, kennisgewings van koffiewinkels en muurplakkate:
. dit is ongelooflik en skaars om jou voor te stel (het Defoe in sy Journal of the Plague Year geskryf) hoe die poste van huise en hoeke van strate met dokterswetsontwerpe gepleister is en papiere van onkundige genote wat kwak en knoei Physick, en nooi die mense uit om na hulle te kom vir remedies.
Maar toe benut die nostrum-mongers eindeloos die geleenthede van die deurslaggewende nuwe Georgiese medium, die koerant. Koerante was noodsaaklik vir die verkope van nostrum, nie net vir publisiteit nie, maar ook vir afsetpunte. Koerantkantore het as depots gedien vir die verkoop daarvan, en koerantafleweraars het gereeld pakkies nostrums afgelewer. Die bande tussen kwaksalwers en die uitgewersbedryf was intiem, selfs verraderlik. Neem die loopbaan van John Newbery, koeranteienaar, groothandelaar in patentmedisyne en pionier in die kinderjare deur die ontwikkeling van kinderboeke. Die bekendste kinderboek wat hy gepubliseer het, Goody Two-Shoes, moontlik geskryf deur dr Oliver Goldsmith, bevat 'n baie duidelike interne blaas op die heel eerste bladsy:
GOEIE TWEE SKOENE
Hoe en oor Little Margery en haar broer
Sorg en ontevredenheid het die dae van Little Margery se pa verkort. - Hy is uit sy familie gedwing en met 'n gewelddadige koorts beslag gelê op 'n plek waar dr James's Powder nie te vinde was nie en waar hy jammerlik gesterf het.
Sonder kwakadvertensies sou baie koerante bankrot geraak het sonder die voortdurende spervuur ​​van publisiteitskoerante, en die verkoop van nostrums sou nooit 'n groot onderneming kon word nie.
Een gevolg was dat baie kwaksalwers ryk geword het - dr Myersbach, teen wie John Coakley Lettsom gesukkel het, na bewering ''n fortuin gelykstaande aan dié van 'n Duitse prins' verdien het - en 'n hoë samelewing betree het. Op 'n relatief beskeie vlak het Nathaniel Godbold, promotor van 'n suksesvolle 'Groentebalsem', as bakker begin, en uiteindelik £ 10 000 per jaar vrygestel van die verkoop van sy drank, en 'n groot landhuis naby Godalming gekoop vir £ 30,000.
Ons insig in die sosiale geskiedenis van medisyne bly steeds swak. Ons begin 'n geïntegreerde beeld kry van die veranderende profiel van die ortodokse medisyne, aangesien dit oorgegaan het van die tradisionele drieledige stelsel na wat teen die laat negentiende eeu die nou bekende wêreld van huisartse en konsultante geword het. Ons het egter nog steeds voldoende woordeskat en kategorieë vir die vele wonings van onreëlmatige medisyne, en ons het nog steeds geen gevoel vir die historiese tradisies, kontinuiteite, breuke en transformasies nie. Een van die belangrikste elemente van so 'n onderneming is om 'n voldoende historiese idee te kry - nie veroordelend of anekdoties nie - waaroor kwakery eintlik gaan. Wat gewoonlik kwakery genoem word, moet die beste verstaan ​​word as die opkoms van 'n florerende mediese sektor. In hul verhoudings tot mediese ortodoksie was Georgiese kwaksalwers minder in botsing as in samespanning, of ondanks polemiek en oppervlakkige polariteite, was die kultuur van die kwaksalwers meer 'n weerspieëling as 'n afkeuring van dié van die gereelde. En met betrekking tot wat later na vore gekom het as die mediese rand, lyk dit asof Georgiese kwaksalwers nie die voorlopers van Victoriaanse alternatiewe medisyne was nie, nie die 'wortels van Boots' nie. Meer waarskynlik sal ons vind dat Georgiese kwaksalwers die pionierstadium van kapitalistiese medisyne verteenwoordig.
Die lokmiddel van die Georgiese tydperk
Penelope Corfield bied 'n oorsig van die vele onlangse lewendige en vermaaklike studies van Brittanje uit die 18de eeu.
Ja, die 18de eeu is warm in terme van historiese navorsing oor die Britse geskiedenis. Glo jy my nie? U dink aan vervelige Hanoveriërs in vaal 'poedingtyd' of probeer ou gevegte soos Ramillies en Blenheim onthou, wat geen skoolkind nou ken nie. Dink weer. Die British Library, wat sy vinger op die pols van die openbare intellektuele lewe hou, bied 'n skitterende uitstalling aan, The Georgians Revealed: Life, Style and the Making of Modern Britain. En dit kry gloeiende resensies. (Dit duur tot 11 Maart 2014.)
Een rede vir die gretige belangstelling onder historici is dat baie min van hulle hierdie tydperk op skool bestudeer het. Dit maak dit, in navorsingsterme, terra incognita - altyd aantreklik vir avontuurlustiges. Dit neem weliswaar nie soveel navorsingsstudente toe as die warmste navorsingsgebied nie, wat voorspelbaar die 20ste eeu is, as wat dit van aktuele aangeleenthede na die geskiedenis verskuif. Maar die lang 18de-eeuse of Georgiese era (uit c.1700 tot c.1830) het sy eie allure. Dit het wonderlike en onder bestudeerde bronne, waarvan meer hieronder. Daarbenewens het dit baie ou debatte wat heroorweeg moet word en nuwes om te genereer. Om hierdie rede vorm Georgiese studies nie 'n vaste konstellasie nie, maar 'n ontploffende sterrestelsel.
Elke jaar verskyn meer as 2000 'produksie-eenhede'-in die liefdelose terminologie van universiteitsnavorsing-in Brittanje oor die Britse geskiedenis van die 18de eeu. Boonop moet nog meer boeke en essays wat in die buiteland gepubliseer word, bygevoeg word, asook relevante studies in verwante dissiplines, soos kunsgeskiedenis of letterkunde. Daarom is dit moeilik om op hoogte te bly van elke aspek. Aan die ander kant vryf die 18de-eeuse literêre glans op die geleerdes daarvan af. As gevolg hiervan is baie boeke oor die Georgiërs 'n plesier om te lees.
Binne hierdie breë veld was daar talle verskuiwings van navorsingsbelangstelling. Gedurende die middel van die 20ste eeu was daar 'n 30-jarige akademiese oorlog tussen Lewis Namier en sy teenstanders oor hul interpretasies van die Georgiese politiek. Teen die 1960's is die gevegte egter tot 'n dooiepunt gevoer, hoewel vrugbare debatte oor die aard van die Georgiese regime en die Hannoveriese koningskap voortduur. Probeer Hannah Smith's Georgiese monargie: politiek en kultuur, 1714-60 (Cambridge, 2006) of Jeremy Black's George III: Amerika se laaste koning (Yale, 2006). Maar die gedetailleerde studie van 'hoë politiek' (die doen en late van Westminster -politici) het amper verval.
In plaas daarvan verskuif die belangrikste navorsingsbelangstelling op sy beurt na stedelike geskiedenis, sosiale geskiedenis, geslagsgeskiedenis, seksuele geskiedenis, modegeskiedenis en, veral vanaf die 1990's, kultuurgeskiedenis, terwyl, stiller, godsdiensgeskiedenis, intellektuele geskiedenis, die geskiedenis van wetenskap/medisyne , regsgeskiedenis, militêre geskiedenis, diplomatieke geskiedenis en keiserlike geskiedenis beheer steeds hul eie relatief spesialis kaders.
Benewens hierdie skommelinge was daar ook 'n nog langer akademiese oorlog van 100 jaar tussen 'n ander relatief klein en spesialisgroep geleerdes. Sedert die 1880's, toe Arnold Toynbee vir die eerste keer die term Industrial Revolution in Engels gewild gemaak het, het navorsers aangevoer oor die aanvang (of andersins) van Brittanje se ekonomiese transformasie en die impak daarvan (hetsy gunstig of andersins) op lewensstandaard. Sommige van die gevegte was dor. Die koms van kwantitatiewe ekonomiese geskiedenis vanaf die sewentigerjare afgeskrik ook almal behalwe die hoogste getalle, wat bereid was om die kwessies op 'n vlak van onpersoonlike abstraksie te debatteer. Maar toeganklike studies van hoë gehalte word steeds geproduseer: probeer Robert C. Allen, Die Britse industriële revolusie in globale perspektief (Cambridge, 2009) of Joel Mokyr, The Enlightened Economy: An Economic History of Britain, 1700-1850 (Yale, 2009).
Verder was daar een literêre en humanistiese superster onder die protagoniste. Hy was E.P. Thompson, 'n onafhanklike geleerde en linkse openbare intellektueel van 'n prakties verdwene ras. Syne Die maak van die Engelse Werkersklas (1963, en nog 50 jaar later in drukwerk) bied 'n pessimistiese interpretasie van die werkers se lewenstandaard, maar 'n positiewe van die kulturele samehorigheid van die werkersklas. Alle aspekte van Thompson se werk is omstrede en is baie betwis. Deesdae is die studie van historiese klasse egter uit die mode. 'Identiteit', of dit nou geslag, seksueel, etnies, godsdienstig of kommunaal is, het plaasgevind. Tog dring Thompson daarop aan dat vorige kulture met oplettende empatie bestudeer moet word, eerder as met groot neerbuigendheid, 'n inspirasie vir geleerdes van alle tydperke - nie net vir diegene wat aan die Georgiërs werk nie.
Die mees onlangse navorsingstendens bring sosio-kulturele en ekonomiese geskiedenis weer bymekaar in die studie van globalisering. Dit dek sowel die vervoer van goedere as die vergaderings van kulture, byvoorbeeld Maxine Berg Luukse en plesier in die agtiende-eeuse Engeland (Oxford University Press, 2005) of Maya Jasanoff's Edge of Empire: Verowering en versameling in die Ooste (Fourth Estate, 2005).
Die voortgesette uitset van belangrike nuwe studies is so groot dat dit indiratief is om individuele voorbeelde uit te haal. Dit is veral die geval omdat elke verskillende subveld sy eie sleutelwerke en belangrike debatte het. Om 'n idee te gee van die omvang in die sosiale geskiedenis, sien Susan Whyman, The Pen and the People: English Letter Writers, 1660-1800 (Oxford University Press, 2009) of John Styles, The Dress of the People: Everyday Fashion in die agtiende-eeuse Engeland (Yale, 2007). Daar is ook fassinerende studies wat verskillende spesialiteite verbind, soos Nicola Phillips, Vroue in besigheid. 1700-1850 (Boydell & Brewer, 2006) vir geslag, kultuur en sakegeskiedenis of Paul Glennie en Nigel Thrift, Shaping the Day: A History of Timekeeping in Engeland en Wallis, 1300-1800 (Oxford University Press, 2009), vir tegnologie, kultuur en 'n kritiek op E.P. Thompson of Vic Gatrell, The First Bohemians: Life and Art in London's Golden Age (Allen Lane, 2013) vir 'n raserige, vurige samesmelting van kuns en sosiale geskiedenis. Boonop nog vele meer…
Laastens is daar ook iets baie nuuts om aan te meld, wat die veld oopmaak op maniere waarvan die volle implikasies nog nie ontdek is nie. Geleerdes van hierdie tydperk loop voor in die digitalisering van sleutelbronne en dit aanlyn beskikbaar te stel. Twee webwerwe stel die standaard: Die Old Bailey Proceedings van 1674 tot 1913 toon die elastiese lengte van die 'lang 18de' eeu, terwyl London Lives, 1690-1800 bied byna 3,5 miljoen rekords, gemaak uit 23 verskillende argiefversamelings. Daar is probleme met die hantering van so 'n groot hoeveelheid data, maar die probleme word opgeweeg deur die voordele van die bestudering van soveel gewone Georgiërs met behulp van 'n hoë spoed rekenaarkrag. Ander nuwe webwerwe onthul verdere onder-bestudeerde groepe, soos die Geestelikes van die Church of England -databasis of die kiesers wat deelgeneem het Verkiesings in Metropolitan London, 1700-1850.
Met hierdie ontploffende sterrestelsel van navorsing en hulpbronne, is die geskiedenis van Georgië warm. En dit gaan nog warmer word - nie vir altyd nie, maar nog vir 'n goeie tyd.
Penelope J. Corfield is emeritus-professor in geskiedenis in Royal Holloway en vise-president van die International Society of 18th-Century Studies.
Welkom by deel drie van ons Fashion Through the Ages -reeks. Vanaf die middeleeuse mode wat eindig aan die swaaiende sestigerjare, dek hierdie afdeling Britse mode gedurende die Georgiese tydperk.
Man se klere omstreeks 1738
Hierdie man dra 'n slim somerpak, met die jas stewiger as aan die einde van die 17de eeu. Dit is gemaak van gewone lap wat op die rande en sakke geborduur is, wat tot op die heupvlak verhef word. Die onderbaadjie is effens en die broek is stywer en vas onder die knie. Die hemp is gevou by die manchet en om die nek is 'n geknoopte moeselien- of kantdraad. Hy dra sy eie hare. Vir formele geleenthede word 'n poeier met 'n boog wat in poeier vasgemaak is gedra, en sy jas en onderbaadjie sal van syvormige sy wees.
Lady's Day Dress omstreeks 1750
Hierdie dame (links) dra 'n ' rugsak ' rok wat ontwikkel is uit die vloeiende uitrustings van die 17de eeu. Onder is 'n stywe korset en ringe aan die sykant wat die rompe ondersteun.
Die fieterjasies van haar skof vertoon in die nek, bedek in 'n mousseline ' sakdoek ' en by die opening van haar vlerkagtige boeie, wat tipies is van die 1750's. Sy dra 'n ronde musselin pet, die sentrale plooi herinner aan die 'fontange ' (1690 – 1710). Vir formele drag sou sy ryk gebroke of geborduurde sy dra.
Man se klere omstreeks 1770
Lady's Day Dress omstreeks 1780
Dame se formele rok 1802
Daar was op die oomblik groot belangstelling in die antieke Griekeland en Rome, en hierdie dame dra 'n modieuse volledige rok, die styl gebaseer op die gordyn van klassieke standbeelde. Die middellyf is hoog en ongekors, en die materiale is lig van kleur en tekstuur. Muslin het 'n modieuse stof geword. Haar rok is nog steeds in die 18de eeu, maar vir dagdrag sou dit 'n lyfie, romp en onderrok in een stuk hê. Haar bykomstighede is uiteenlopend: sy dra 'n groot swansdown-muff, dra lang wit handskoene, het 'n kwasgordel en 'n veer-afgewerk tulband.
In 1795, om die inkomste te verhoog, is 'n belasting op haarpoeier deur William Pitt gehef. Hierdie belasting het egter misluk, aangesien mense dadelik die dra van gepoeierde pruike laat vaar het en die belasting slegs 46 000 guineas verhoog het.
Mansklere -klere 1805
Aandklere ongeveer 1806
Die dame dra 'n een-stuk rok wat aan die einde van die 18de eeu bekendgestel is. Die ontwerp is geïnspireer deur die nuwe belangstelling in klassieke kunswerke. Dit het 'n hoë middellyf, reguit romp wat nie deur onderrokke ondersteun word nie en baie kort moue. Tydgenote het dit gewaagd en onbeskeie gevind! Die materiaal is lig en gestreep. Vir warmte het sy 'n sjaal, dra lang handskoene en dra 'n mof.
Die tydperk na 1811 staan ​​bekend as die Regentietydperk, aangesien die Prins van Wallis (later koning George IV) van daardie tyd af regeer het tot die dood van sy vader George III in 1820.
Die modes van hierdie era is baie bekend vir ons, aangesien dit die kledingstyle is wat in die gewilde TV -aanpassings en films van Jane Austen -romans uitgebeeld word, soos die Andrew Davies -verwerking van 1995 van 'Pride and Prejudice ' vir die BBC. ITV's Sharpe is ook in hierdie era gebaseer tydens die Skiereiland- en Napoleontiese oorloë.
Die Napoleontiese oorloë was 'n reeks konflikte wat tussen Frankryk onder leiding van Napoleon Bonaparte en 'n aantal Europese nasies, waaronder Groot -Brittanje, tussen 1799 en 1815 tussen Frankryk gevoer is.
Napoleontiese oorloë: Britse soldate en hul dames
Dagklere omstreeks 1825
Die rok van die dame neem 'n nuwe uiteensetting aan. Die middellyf het tot op natuurlike vlak gedaal en die moue en romp is wyd en vol. Die kleure is helder, versierings uitgebrei en baie juweliersware word gedra. Die bykomstighede is uiteenlopend, die opvallendste is die groot hoed met baie lintstrikke.
Die man dra 'n elegante wandelrok ook met 'n effense volheid by die skouer en 'n onderbaadjie met lapels. Hy dra 'n stywe broek wat aanvaarbaar is vir dagdrag na ongeveer 1805 en dra 'n hoër hoed.
Die kenmerk van die Georgiese styl
massering Hierdie vroeë huise is gewoonlik eenvoudige bokse met een of twee verdiepings, twee kamers diep, met simmetriese rangskikking van vensters en deure. Noordelike voorbeelde het dikwels middelste skoorstene, dié in die suide het eindskoorstene.
dak Byna die helfte het 'n sydak van matige helling. In die noorde het ongeveer 25% dakke. 'N Hoepdak was meer algemeen in die suide in die noorde, en dakke word op hoë-styl huise aangetref.
materiaal Baksteen oorheers in die suide, terwyl houtraamwerk met klapborde of gordelroos die algemeenste in die noordelike kolonies voorkom. Baksteen, klip en soms houtkonstruksie word in die Mid-Atlantiese Oseaan aangetref.
versiering Die ingangdeur met paneel kan 'n spieël, pilasters en 'n kroon, kap of voorkant hê. Kroonlysvorming, veral met tandvleis, is algemeen. Na 1750 verskyn ingangsporte, quoins en dakkapels.
Generaal Rufus Putnam -huis (ca. 1750)
Historiese mode: Georgiese haarstyle vir mans
Een van my gewildste plasings op Just History Posts is my plasing oor Georgiese vroue se haarstyle. Dit was beslis die wonderlikste skeppings wat bo die draer uitstyg en deurdrenk was met poeier, kleur, vere, linte en meer. Maar baie mense besef nie dat die mans van die Georgiese tydperk ook aan pruike toegegee het nie - al is dit nie so ekstreem soos die vroue nie - en daarom het ek gedink ek sal 'n boodskap doen waarin ek verduidelik hoe die mans se haarstyle perfek uitgevoer word.
'N Portret van 'n onbekende jong man, 18de eeu, Allan Ramsay. V & ampA.
Aan die einde van die 17de eeu in Engeland het mans nog steeds die 'kavalier' -tipe haarstyl gehad - lang, vloeiende lokke wat die skouers met baie volume bereik. Hierdie groot haarstyl het begin krimp toe die Georgiese tydperk aanbreek, en pruike het meer in die mode geword. Strenger, opgerolde krulle en poniestertjies het die mode geword, deels bekendgestel deur die Franse koning Lodewyk XV, wat graag klein wit of grys hare gedra het. In Engeland verkies George II langer slotte wat ver onder sy skouers bereik het, maar sy wit, krullerige pruike was 'n gunsteling en het gehelp om die gewildheid daarvan in Engeland te versterk. Dikwels is hierdie lang hare in 'n lang poniestert vasgemaak, met 'n groot boog vasgemaak.
Koning Charles II (links) met 'n meer kavalierstyl in die 1660's, en koning Louis XV (regs) met stywe, wit krulle in 1748. Beide via WikiCommons.
Net soos met hul vroulike eweknieë, was mans versot daarop om hul pruike te poeier. Dit het nie net die reuk verminder nie (dit is nie gereeld gewas nie, en baie onhigiëniese produkte is daarop aangebring, waarna ons later sal kom), maar dit kan 'n mooier, meer natuurlike kleur aan die pruik gee as kleurstowwe. Dit was eintlik hierdie obsessie met poeier wat die term "poeierkamer" wat nog steeds gebruik word, aanleiding gegee het-dit was so 'n morsige taak om jou hare te poeier, die rykste van die samelewing het 'n hele kamer daaraan toegewy!
'N Man wat William Strahan genoem word, deur 'n onbekende skilder c1765. WikiCommons.
Hierdie poeier is dikwels gemaak van gesifte koringpoeier, poeierkryt of selfs wit klei. Die poeier word met 'n blaasbal op die hare of pruik geblaas terwyl die ontvanger hul gesig bedek het. Hierdie poeier word soms vergesel van 'n pomade (meer gewild onder die uitgebreide haarstyle van vroue, maar steeds deur mans gebruik), wat eintlik 'n tipe vet was om die hare op sy plek te plak. Dit is gewoonlik gemaak van varkvet en vet - vandaar die stinkende vetterigheid wat poeiermelk moes wegsteek! Dit was natuurlik ook 'n lokmiddel vir vlieë, vlooie en ander wesens. Dit was nie die mooiste mode soos verwag kan word op film of televisie nie!
'N Man met sy hare gepoeier deur 'n kapper, uit 'n afdruk na Carle Vermat, c 1768.
Toe George III die troon oorneem, het die pruike in Engeland begin verkort, aangesien hy die korter styl in Frankryk verkies het. Dit beteken nie dat minder geld bestee is nie-op 'n stadium het Viscount Fairfax byna elke dag 'n pasgemaakte pruik gedra en groot rekeninge van sy haarkappers opgelewer.
Teen die einde van die eeu het die uitgebreide wit pruike en poeier meer verband gehou met ouer, minder modieuse mans. Deurlopende belasting op haarpoeier deur regerings wat geld wil insamel, het die bedryf ook swaar getref. William Pitt die Jongere het in 1786 teen 'n veranderlike koers 'n verkoopbelasting op haarpoeier gehef. Sy volgende belasting in 1795 het egter beteken dat diegene wat dit wou gebruik, elke jaar 'n hele guinee moes betaal om 'n sertifikaat te koop om aan te toon dat hulle dit mag gebruik. Dit was 'n afpersingsyfer, selfs vir die mode-vooruitgang, en dit het die einde van die ongerepte wit pruike bespoedig.
Koning George II (links, 1744) verkies langer, krullerige pruike, terwyl sy kleinseun George III (regs, 1762) 'n korter styl gewild gemaak het. Foto's via WikiCommons.
Soos met vroulike pruike, het meer natuurlike haarstyle teen die einde van die 18de eeu gewild geword namate die belangstelling in die klassieke style van die antieke Romeine en Grieke gegroei het. Hare het steeds verkort, en pruike is vermy vir natuurlike hare. Poeier word nog 'n rukkie gebruik, en krulle was nog steeds die mode, alhoewel dit geneig was om losser en natuurliker te wees, eerder as styf gewond.
Kaptein Gilbert Heathcote met die nou gewilde kort, natuurlike voorkoms met bakke c. 1801-1805. Via WikiCommons.
George IV deur Thomas Lawrence, c1814. WikiCommons.
Manshare het oor hul gesigte begin rek, met bakke wat gewild geword het toe die Georgiese tydperk die Regency -tydperk binnegekom het. Een van die leiers van hierdie nuwe, korter mode was die vyfde hertog van Bedford, Francis Russell, wat 'n gekapte, poeierlose natuurlike haarstyl gehad het uit protes teen Pitt se tweede poeierbelasting en sy vriende aangemoedig het om by hom aan te sluit. Koning George IV het ook sy hare in 'n kort, golwende, geplooide styl gedra. Pruike was uit, en natuurlik was in. Hierdie meer natuurlike styl het begin strek tot alle aspekte van 'n man se gesigshare, met snorre en baarde wat weer gewild geword het. Dit het uiteindelik gelei tot die oor die algemeen baie harige Victoriaanse mansmode.
Francis Russell, 5de hertog van Bedford, het in die 1790's 'n kort kapsel gehad. Via WikiCommons.
Alhoewel Georgiese vroue -haarstyle ebbeer en vloei, wissel tussen ingewikkeld en natuurlik, het die Georgiese manshare 'n stadige en bestendige baan gehad. Van die groot, krullerige, krullerige gemors van die 17de eeu tot die lang, gekrulde wit pruike, die style word korter en stywer totdat dit die beste geag is om kort en natuurlik te wees. Watter tipe haarstyl dink jy lyk die beste?
Historiese mode: Georgiese vroue -haarstyle
Ek het onlangs die volgende foto getwiet, met 'n modebord uit Frankryk, 1778, met 'n groot, uitgebreide haarstyl wat gereeld by Franse en Engelse vroue van hierdie tyd gewild was. Hierdie haarstyle is baie aantreklik vir die tydperk en verskil aansienlik van baie ander tydperke, so ek het gedink ek sal ondersoek watter tipe haarstyle gewild is, en hoe sommige van die meer uitspattige style bereik is.
Die Franse bord hierbo genoem.
Aan die begin van die Georgiese tydperk (vroeë 1700's) was die groot hare nog nie die mode nie, maar hare lyk meer "normaal". Dit was dikwels gedeeltelik of ten volle bedek met 'n kant- of linne -pet, en dit sou óf lank oor die skouers laat vloei, óf vasgemaak word. Hare was dikwels (maar nie altyd nie) gekrul.
Catherine Douglas, hertogin van Queensbury c.1725-1730. National Portrait Gallery.
Catherine Harpur, Lady Gough, c. 1739. Nasionale Trust.
Soos die eeu vorder, het effens meer uitgebreide en valse hare meer gewild geword. Terwyl die vroeë dele van die eeu, waar vroue se hare byna altyd natuurlik was, die gewildheid van mans wat pruike in Frankryk dra, na Engeland en vroue begin versprei het. Hare begin meer opblaas, en 'n sentrale afskeid was gewild. Hare word met meel of stysel gepoeier, en wit hare word baie gewild omdat wit pruike die duurste is, sodat u u eie hare of pruike kan poeier om dit so wit (en dus so duur) as moontlik te laat lyk. Ander kleure was egter gewild, insluitend meer natuurlike bruin en grys, of meer opwindende pienke, viooltjies en blues. Dit is eintlik waar die term 'poeierkamer' vandaan kom ('n moderne term vir die badkamer) - poeier was 'n baie morsige proses en het dikwels 'n aparte, spesiale kamer nodig om die poeierwerk te doen.
Marie Joséphine van Savoye, 1782.
Portret van 'n jong dame, Yermolai Kamezhenkov, 1790.
Dit was in die laaste helfte van die agtiende eeu dat hierdie groot, uitgebreide haarstyle gewild geword het. Hare het al hoe groter geword, en die gebruik van pruike het eksperimentering aangemoedig. Beide egte en vals hare is gebruik, en dit is gekrul en baie volume gegee om van die kop af op te staan. Dit is hier waar krultang ontwikkel is om die proses te help. Metaaltande met houthandvatsels word oor 'n vuur verhit, en dan word die hare om hulle gedraai om te krul. Die hare het 'n helpende hand gekry deur rolle perdhaar, wolblokkies en draadsteunen te gebruik om die hoogte te versterk en die skeppings sterk te maak. Talle groot penne sal gebruik word om die styl in plek te hou, en die hare sal met allerhande dinge versier word - linte, vere, blomme, wasvrugte, ens.
Portret van 'n dame, Józef Chojnicki, c. 1780.
Dit is moeilik om te veel te beklemtoon hoeveel werk in hierdie haarstyle gedoen is. Die rykes sal 'n span bediendes en bekwame haarkappers hê om hul perfekte voorkoms te bereik. Omdat hierdie style so moeilik en ingewikkeld was, en dit het so lank geneem om dit te doen, het vroue dikwels hul gestileerde hare vir weke op 'n slag ingelaat voordat hulle dit verander het. Dit moes slaap moeilik gemaak het! Die onmiddellike probleem was egter dat 'n haarstyl vir weke sonder was of borsel in 'n tydperk van swak higiëne en luise voorkom, was dat die hare baie stink. As gevolg hiervan, moet die hare gereeld geparfumeer word om die reuk te verdoesel.
'N Man met sy hare gepoeier deur 'n kapper, uit 'n afdruk na Carle Vermat, omstreeks 1700.
Een waarnemer wat nie onder die indruk was nie, het die volgende skerp oorsig van hierdie haarstyle geskryf:
'Die stapels versierde, geparfumeerde, reukende gemors waardeur 'n dame haar lus vir die vloot kon wys deur 'n strooiskip op haar kop te balanseer vir sport, deur 'n koets, vir tuinmaak, deur 'n gewone tuin op blomme te wys. Koppe wat slegs een keer in die drie weke geklee was en weer geurig was omdat dit nodig was. Monsteragtige versamelaars van perdehare, hennepwol en poeier, in 'n pasta gelê, waarvan die skoonmaak te vreeslik is om in detail te gee. Drie weke, sê die kapper van my dame, is solank 'n kop in die somer goed kan gaan sonder om oopgemaak te word.
Baie tydgenote het hierdie 'belaglike' nuwe mode beslis gehaat, en daar is baie strokiesprente uit die tyd dat vroue en die mode bespot word. Ek het 'n paar hieronder ingevoeg vir u kykgenot!
Lewis Walpole -biblioteek.
Hierdie haarstyle kan egter ook baie gevaarlik wees. Die hare was dikwels so groot dat dit moeilik was om by te hou waar dit was, en vroue het dikwels hul hare per ongeluk met kerse aan die brand gesteek. Baie vroue is as gevolg hiervan dood of ernstig beseer. Daar is selfs 'n verslag uit Londen, 1778, van drie vroue wat skuil onder 'n boom tydens 'n storm, toe die spelde in hul hare as 'n weerligafleier optree en 'n dame slaan en haar hare aan die brand steek. Selfs vanuit 'n meer praktiese oogpunt, was hierdie groot haarstyle wat weke lank nie aangeraak is nie, die perfekte huis vir luise wat reeds algemeen was, en dit was onmoontlik om dit te behandel as die hare weggesluit was. Daar is spesiale luise wat krap, wat in die hare kan gly sonder om die haarstyl te versteur en 'n baie welkome jeukverligting te bied.
Haarstyle kan ook polities wees. Coëffure à l'Indépendance ou le Triomphe de la liberté, c. 1778. 'n Styl wat vermoedelik deur Marie Antoinette (of iets soortgelyks) gedra is om 'n Franse seevaartoorwinning oor die Engelse te vier.
'N Ander styl wat na bewering deur Marie Antoinette gedra word.
Namate die Georgiese tydperk die negentiende eeu binnegekom het, het die hare weer begin kalmeer. Meer klassieke style was verkieslik, en het by die Grieke en Romeine gesoek vir inspirasie.Hare was nog steeds gekrul en beweeg na ringe, maar nie in sulke uitgebreide, lang style nie, maar bly nader aan die gesig. 'N Meer natuurlike voorkoms word weereens waardeer. Hare was nog steeds gekleur, maar eerder as om poeier te gebruik, is meer permanente kleurstof ontwikkel met olies, toonhoogte, neute, saffraan en ander natuurlike produkte. Hare is gewoonlik vasgemaak, maar is soms soms losgelaat. In plaas van uitgebreide versierings, was hare versier met meer elegante, klassieke versierings. Lintjies is nog steeds gebruik, maar pêrels, juwele, goue en silwer kamme en bykomstighede het gewild geword.
Detail van Juffrou Harriet en juffrou Elizabeth Binney, c. 1806. V & ampA.
Gravin Catherine Vassilievna Skavronskaia, c. 1796. Louvre.
Gedurende die ongeveer 100 jaar van die Georgiese tydperk het hare byna in 'n volledige kringloop gegaan, van natuurlik tot meer ingewikkeld, tot groot en eksoties, terug na 'n eenvoudige, klassieke styl. Op die hoogtepunt van uitspattigheid het baie vroue bespotting van mans ondergaan, en baie het selfs hul lewens verloor weens die gevaar van haarstyle. Watter tipe haarstyl wat u hier bespreek het, sou u die meeste verkies om te dra?
Downton Abbey se mees skokkende oomblikke sedert die reeks begin het.
Die rolverdeling van Downton Abbey
Brown Findlay speel Margaret & rsquos se oudste dogter Charlotte Wells. Kate Fleetwood speel die dominante Nancy Birch.
Een uit elke vyf vroue in Londen was destyds betrokke by die seksbedryf
Ons besluit op die stel was dat alles vanuit die hoer gesien moes word, sê die vervaardiger Alison Owen.
Maar hoe traag die vele sekstonele ook al mag wees, die reeks word beklemtoon deur stewige historiese navorsing. Die werklikheid was in elk geval nog meer verdorwe.
Georgiese Engeland was 'n broeiplek van prostitusie en losbandigheid waar tienduisende vroue en meisies, selfs so jonk as 12 jaar, as prostitute gewerk het, en Londen die episentrum was.
Jessica Brown Findlay speel Charlotte Wells
'n Paar van die bewerings wat in Harlots gemaak word, lyk miskien 'n oordrywing, maar feitlik almal word bewys deur navorsing, & rdquo sê historikus Dan Cruickshank, skrywer van The Secret Georgian History Of London.
In Georgiese Londen is die konsensus dat 50 000 hoere voltyds of deeltyds gewerk het. & rdquo
Hoere wat as nonne geklee was, sou politici in Hell Fire -klubs vermaak en kinderprostitute het snags deur die stede gewandel. Flagellasie was 'n gewilde Georgiese afwyking.
Hoere het berk takkies gebruik om kliënte oor kaal boude te slaan. Bordele, soos die Tempel van Aurora, het meisies van so jonk as 11 jaar aan welgestelde beskermhere voorsien.
Een vroulike bordeelhouer, wat haar meisies geklee het in Franse uitrustings van sy en kant, het belowe dat hulle alle fantasieë, grille en uitspattighede van die manlike besoeker sou vervul & rdquo.
Sy het 'n tafel georganiseer waarin 12 pragtige nimfe, onbeskaamd en onbesmet, in die openbaar deur 12 jong manne verower sou word, soos in die vierde venusritusse.
Hulu terg die nuwe program Harlots met 'n lokprent
Die hoë betalende gehoor kon deelneem. 'N Dokument uit 1758 onthul hoe wulpse die deurstreke van Londen was.
& ldquoProstitute swerm in so 'n mate in die strate van hierdie metropool, en huise word op so 'n oop en openbare manier gehou dat 'n vreemdeling sou dink dat die hele stad 'n algemene stoofpot is. & rdquo
Die skrywer, Saunders Welsh, wat 'n plan beraam het vir die hervorming van die seksuele industrie in Londen, het verder verduidelik dat daar in byna elke straat gesien kan word hoe vroue hulself by die vensters en deure oopmaak en wilde diere in 'n mark vir openbare verkoop en met taal, kleredrag en gebaar te aanstootlik om genoem te word.
Volgens Dan Cruickshank het die Duitse dagboekskrywer FW Schutz die manier waarop hulle hulself gedra het bestudeer. & ldquo
Hy het geskryf: & lsquo Baie is nie tevrede met die versoeking nie, maar probeer om hul gevoelens op een af ​​te dwing.
Dit is moeilik om daarvan ontslae te raak, aangesien soms vier, vyf of meer in kompetisie hulself aan een verbind. & Rsquo & rdquo
Daniel Sapani as William North en Samantha Norton as bordeelhouer Margaret Wells
Een kontemporêre skrywer het beskryf hoe middernag die jonger vroue die strate sou verlaat om vervang te word deur bedelvroue van 60 en meer wat uit hul skuilplekke kom om dronk mans en rdquo te bedien.
Openbare hoerery was algemeen. Maar ten spyte van dit alles was prostitusie vir vroue in die Georgiese Engeland een van die enigste maniere om 'n gesonde ekonomiese onafhanklikheid te verkry.
'N Gemiddelde prostituut kan meer as £ 400 per jaar verdien, vergeleke met die £ 5 per jaar wat sy as huishulp kan verdien. Onvermydelik het jong meisies van die baie armer platteland na Londen gestroom.
Volgens Cruickshank het prostitusie aan die einde van die 18de eeu finansiële belang gehad met brouery, konstruksie en die Londense dokke.
& ldquo Dit was by uitstek die diensbedryf en het 'n geskatte bruto omset van £ 20 miljoen per jaar opgelewer, en verduidelik hy.
Ter vergelyking het die Londense dokke in 1792 invoer en uitvoer ter waarde van 27 miljoen pond hanteer.
Cruickshank sê dat die prostitute in Londen in verskillende klasse verdeel is.
Onder op die stapel was die straatwandelaars wat 'n halwe liter wyn en 'n sjielingsbedrag vir 'n steeg opgedra het.
Hoere het vanuit die kamers of in 'n onstuimige huis gewerk en per uur of deur die daad aangekla.
Die hoere van die hoogste klas het gewerk in modieuse bordele, bekend as & ldquonunneries & rdquo, en was vaardig in sosiale genades. En daar was, soos in die reeks, 'n werklike gids met prostitute.
Harris & rsquos List Of Covent Garden Ladies was 'n topverkoper. Dit verkoop 250 000 eksemplare in 'n stad met 'n bevolking van net een miljoen en is verdeel in afdelings, waaronder The Full Figured, The Unusual, Ladies of Experience en The Poxed.
Die beste TV -voorspelers
Vermoë Brown by Audley End
Hoe het 'n kontrak in 1763 tussen Engeland se voorste tuinier en 'n grondeienaar met 'n militêre verlede tot 'n woedende briefwisseling agteruitgegaan?
Swart gevangenes by Portchester Castle
Toe die oorlog tussen Brittanje en Revolusionêre Frankryk in 1793 uitbreek, is die eilande van die Karibiese Eilande in die konflik ingetrek. In 1796 is gratis swart soldate gevange geneem en as krygsgevangenes na Portchester gestuur.
Romantiese vroulike vriendskap
In die 18de eeu, onder modieuse vroue, is 'n kultus van 'romantiese vriendskap' van dieselfde geslag aanvaar, selfs al lyk dit vir sommige hedendaagse waarnemers 'vreemd'
Die uitvinding van die Wellington -boot
Hoe die hertog van Wellington, oorwinnaar in die Slag van Waterloo en mode -ikoon, sy naam aan die nederige welkom gegee het.
Dido Belle, 'n vrou van gemengde rasse, is grootgemaak as deel van 'n aristokratiese familie in die Georgiese Brittanje op die hoogtepunt van die trans-Atlantiese slawehandel.
Philip Thicknesse, Landguard se losste kanon
Hoe Philip Thicknesse uiteindelik sy voordeel gekry het na 'n mal lewe van self-toegediende skandaal in Engeland uit die 18de eeu.
Die enigste mense wat ooit by Tilbury Fort vermoor is
Die enigste sterftes wat ooit by Tilbury Fort aangemeld is, was te danke aan 'n krieketwedstryd in 1776. Of is hierdie buitengewone verhaal net 'n lang verhaal?
'N Keiser en 'n Aristokraat se menagerie
Hoe die 19de-eeuse menagerie by Chiswick House in Wes-Londen deel was van 'n wyer tradisie om eksotiese wesens op aristokratiese landgoed te hou.