Ek doen navraag na die Voortrekker vrou Johanna. Skakel ook by die SA Vloot die bevelvoerder van die duikboot wat tot onlangs haar naam gedra het. Maar hy weet nie wie sy was nie!
“Die groot sandklip op die plek waar die ongelukkige laer gestaan het, is vandag nie meer te sien nie; Dit is volgens mev. Scheepers in die Bloukrans monumentjie `ingekap’. Maar oom Stoffel, wat saam met sy skoonvader teenwoordig was toe die beendere wat aan die oopspoel was, daar opgegrawe is om op hoër terrein herbegrawe te word, is seker van die plek wat hy aan my uitgewys het.
“Hy vertel: `Ek onthou goed hoe twee swartbont osse die karretjie getrek het dit was swart oorgetrek waarop die kiste met die bene en assegaaie was . . . en sulke goed soos ‘n skoenveterskêrtjie.’
`Die klip by Bloukrans: Kyk, dit was so ‘n hoghe klip hy het skuins in die grond gelê, so het Ouma my pa-hulle beduie. Dit is nou die klip waar die kinders oor gegooi is dis nou my ouma en Magrieta Prinsloo. Toe die Zoeloes die laertjie omsingel, sê die vroue: kom ons lê op die kindertjies . . . dit is te wreed om hulle teen die wawiele te laat doodslaan.
`Toe gaan die vroue en hulle lê op hulle babatjies. Ouma sê sy het nog vir haar pa die geweer en koeëls aangegee om te laai . . . Magrieta sê niemand leef meer nie kom ons druk ons koppe ook daar onder die vroumense in.
`Toe het hulle mos en hulle was die eerstes wat so gesteek is met die assegaaie. En elkeen wat gesteek was, het hulle oor die klip gegooi. My ouma het vreeslik lang hare gehad en die hare het so oor haar kop gegaan en die bloed het oor haar kop geloop.
`Toe hy die rook sien, het hy saam met sy ou agterryer gejaag na die plek. Toe hy by die klip kom, sien hy Johanna en Magrieta Prinsloo leef nog. Toe het hy hulle neergelê onder die suikerbosboompie en teruggejaag en sy ou agterryer met ‘n draagbaar laat kom om die twee meisiekinders terug kamp toe te dra want hy sê: hier is nie meer ander lewe nie . . .’