Published: 2015-11-27 Views: 717
Vandag is môre se gister. Omdat ek as gevolg van my ouderdom reeds sommige van gister se dinge vergeet het, is daar tog dinge wat ek graag met ander mense wil deel. Ek wil dit neerskryf voordat alles vir my in vergetelheid gedompel word.
Dit gaan nie sommer oor gister nie, maar meer oor iemand van gister. Iemand wat op my ‘n groot indruk gemaak het – iemand wat u miskien beter ken as ek.
Ons het hom geken as Oom Blackie. In die kerk egter, was ‘n naamplaatjie geheg aan hy en sy vrou, Tant Nellie, se gereelde sitplek. Op die plaatjie was gegrafeer: Staatspresident en Mev CR Swart.
Af en toe het hy ons winkel binnegekom. Almal het groot respek gehad vir die lang, lenige man wat ongelukkig nie meer so goed kon sien nie.
Die meeste mense het die voormalige staatspresident geken as ‘n ernstige en heel bekwame persoon. Daar was egter ook ‘n ander, meer humoristiese, Oom Blackie - of Doempie - soos ander mense hom genoem het. Een van sy grappies wil ek graag met ander mense deel.
As Minister van Polisie en Korrektiewe Dienste (destyds Gevangenis), was Oom Blackie een aand op Bethlehem die gasspreker. Dit was by een of ander polisiefunksie. Na die nodige ernstige dinge, het hy die volgende staaltjie vertel.
Eendag, so het hy gesê, op ‘n ernstige volksfees, moes hy praat oor al ons volkshelde – ‘n lieflike onderwerp. Hy het begin by Piet Retief en Sarel Cilliers. Na elke naam wat hy genoem het, het die gehoor hom toegejuig, behalwe een ou omie in die voorste ry. Hy het daar gesit met ‘n onvergenoegde trek op sy gesig.
Oom Blackie het uitgewei oor die helde van Magersfontein, van Colenso en van Paardekraal. Die gehoor se meelewing was fantasties. Soms moes hy ‘n rukkie stilbly as gevolg van die toejuiging. Net die een ouerige kêrel het geen emosie getoon nie.
In sy slotsin sê hy toe: “Ons bring hulde aan al ons helde - vanaf Piet Retief tot die helde van Spioenkop.”
Meteens spring die sedige oubaas in die voorste ry toe op. Met ‘n breë glimlag steek hy altwee vuiste in die lug in en skree” “Hoor, hoor!”
Na die byeenkoms, by die soos verwagte geselligheid, loop Oom Blackie die omie raak. “Sê my Vriend, hoekom was jy so opgewonde toe ek praat van die helde van Spioenkop. Was daar miskien...” Maar verder kon hy nie kom nie.
“O, het jy gesê die helde van Spioenkop,” val die man hom in die rede. “Ek het gedink jy sê te hel met die spietkops.”
Ek bring hulde aan Oom Blackie.