’N SAGTE klimaat is aangenaam en verkwikkend. So ook is ’n sagmoedige, of saggeaarde, persoon aangename geselskap. En tog kan ‘’n sagte tong die gebeente breek’, het die wyse koning Salomo gesê (Spreuke 25:15). Sagmoedigheid is ’n merkwaardige eienskap wat aangenaam en terselfdertyd kragtig is.
2 Die apostel Paulus het sagmoedigheid ingesluit in sy lys van “die vrugte van die gees”, wat in Galasiërs 5:22, 23 gevind word. Die Griekse woord wat in vers 23 in die Nuwe Wêreld-vertaling met “sagmoedigheid” vertaal word, word dikwels in ander Bybelvertalings met “ootmoed” of “sagtheid” weergegee. Feit is dat dit moeilik is om ’n presiese ekwivalent vir hierdie Griekse woord in die meeste ander tale te vind omdat die oorspronklike woord nie ’n uiterlike sagtheid of ootmoedigheid beskryf nie, maar ’n innerlike sagmoedigheid en goedhartigheid; nie ’n persoon se gedrag nie, maar die toestand van sy verstand en hart.
9 Daar is ’n noue verband tussen sagmoedigheid en nederigheid, of om “nederig van hart” te wees. Daarenteen lei trots tot selfverheffing en kan dit dikwels veroorsaak dat iemand ander mense op ’n hardvogtige en gevoellose manier behandel (Spreuke 16:18, 19). Jesus het regdeur sy aardse bediening nederigheid getoon. Selfs toe hy ses dae voor sy dood in Jerusalem ingery het en as Koning van die Jode begroet is, het Jesus grootliks van heersers van die wêreld verskil. Hy het Sagaria se Messiaanse profesie vervul: “Kyk! Jou Koning kom na jou toe, saggeaard, en hy sit op ’n esel, ja, op ’n jong hings, die vul van ’n pakdier” (Matteus 21:5; Sagaria 9:9). Die getroue profeet Daniël het ’n visioen gesien waarin Jehovah heersersgesag aan sy Seun oorgedra het. En tog het hy Jesus in ’n vroeëre profesie as “die geringste van die mensdom” beskryf. Sagmoedigheid en nederigheid gaan inderdaad hand aan hand.—Daniël 4:17; 7:13, 14.
12 Moses se kinderjare was buitengewoon. Jehovah het verseker dat hierdie seun van getroue Hebreeuse ouers gedurende ’n tyd van verraad en moord behoue gebly het. Moses het sy vroeë jare in die sorg van sy moeder deurgebring, wat hom noukeurig van die ware God, Jehovah, geleer het. Later is Moses uit sy huis geneem om in ’n heeltemal ander milieu te lewe. “Moses [is] in al die wysheid van die Egiptenaars onderrig”, het die vroeë Christenmartelaar Stefanus gesê. “Trouens, [Moses] was kragtig in sy woorde en dade” (Handelinge 7:22). Sy geloof het na vore gekom toe hy al die onregte gesien het wat sy broers onder Farao se slawedrywers moes verduur. Omdat Moses ’n Egiptenaar doodgemaak het nadat hy gesien het hoe hy ’n Hebreër slaan, moes Moses uit Egipte na die land Midian vlug.—Eksodus 1:15, 16; 2:1-15; Hebreërs 11:24, 25.
13 Op die ouderdom van 40 moes Moses in ’n wildernis vir homself sorg. In Midian het hy Rehuel se sewe dogters ontmoet en hulle gehelp om hulle vader se groot kudde water te gee. Toe die jong vroue by die huis kom, het hulle opgewonde vir Rehuel vertel dat “’n sekere Egiptenaar” hulle verlos het van die herders wat vir hulle probleme veroorsaak het. Op Rehuel se uitnodiging het Moses by die familie gebly. Die teëspoed wat hy ondervind het, het hom nie verbitterd gemaak nie; dit het ook nie voorkom dat hy geleer het om sy lewenswyse by sy nuwe omgewing aan te pas nie. Sy begeerte om Jehovah se wil te doen, het nooit afgeneem nie. Gedurende 40 lang jare, waartydens hy Rehuel se skape opgepas het, met Sippora getrou het en sy seuns grootgemaak het, het Moses die eienskap wat so kenmerkend van hom geword het, ontwikkel en verfyn. Ja, Moses het sagmoedigheid deur teëspoed geleer.—Eksodus 2:16-22; Handelinge 7:29, 30.