Hipotireose by perde - Algemene - 2021
Hipotireose by perde
Hipotireose is 'n tekort aan skildklieraktiwiteit met onderproduksie van die tiroïedhormoon tiroksien.
Die skildklier is geleë in die nek, onder die larinks. In die perd is daar twee lobbe wat ongeveer die grootte van 'n eier is, aan weerskante van die lugpyp of windpyp. Mense maak hulle gereeld fout as gevolg van limfknope.
Die skildklier produseer hormone wat u perd op baie maniere beïnvloed:
Termogenese, of die vermoë om liggaamstemperatuur te reguleer
Die liggaam se vermoë om proteïene te gebruik
Hartslag en krag
Produksie van rooibloedselle
By veulens is skildklierhormoon absoluut noodsaaklik vir die normale ontwikkeling van die spier- en senuweestelsel.
Die skildklier het 'n absolute afhanklikheid van jodium om hormone te produseer, veral T3 en T4. Sonder jodium in die liggaam kan skildklierhormone nie gemaak word nie. As aanvullende skildklierhormoon gegee word, word dit in die vorm van T4 of tiroksien gegee.
Hipotireose is waarskynlik die mees gediagnoseerde siektes in die veeartsenykundige wêreld. Dikwels word dit gediagnoseer op grond van die resultate van 'n enkele monster van T3 en T4. Hipotireose kan primêr, sekondêr of tersiêr wees.
Primêre hipotireose. Hierdie vorm spruit uit die siekte van die skildklier. Om verskillende redes produseer die skildklier nie voldoende hoeveelhede tiroksien nie.
Sekondêre hipotireose. Hierdie vorm word veroorsaak deur 'n tekort aan tiroïedstimulerende hormoon, gewoonlik as gevolg van 'n letsel in die pituïtêre klier. Die skildklier kan skildklierhormoon produseer, maar kry nie die regte stimuli vanaf hoër vlakke nie.
Tersiêre hipotireose. Hierdie vorm word veroorsaak deur 'n gebrek aan sintese of vrystelling van tyrotropienvrystellingshormoon. Skildklierhormoon word geproduseer, maar die liggaam kan om verskillende redes nie die tiroïedhormoon gebruik nie.
By perde is primêre hipotireose meestal die algemeenste. Sekondêre en tersiêre hipotireose is nie goed gedokumenteer by perde nie.
Oorsake van primêre hipotireose by perde:
Jodietekort of oortollige (stronk). Jodietekort is meestal te wyte aan perde wat in gebiede woon waar die grond natuurlik min in jodium is, soos die gebiede rondom die Groot Mere in die Verenigde State. Jodium oortollige is meestal die skuld van die eienaars, soos die gee van 'n paar te veel lepels van 'n jodium-minerale aanvulling. Dit kan ook die gevolg wees van die gebruik van aktuele jodium in beenverf, blase en medikasie wat gebruik word om siektes soos reënvrot te behandel. Sommige sliermiddels wat perde help om 'n hoes te produseer, bevat jodium. Dit is ook belangrik om te onthou dat enige stof wat met DMSO toegedien word, in die liggaam gedra word en tot toksisiteit kan lei.
Inflammasie van die skildklier
Kanker van die skildklier
Ontwikkelingsversuim van die tiroïed om te groei
Inname van goitrogeniese verbindings. Dit verwys na plante of ander gifstowwe wat die liggaam se vermoë om tiroïedhormoon te vervaardig, beïnvloed.
Baie probleme by perde word toegeskryf aan hipotireose. Hierdie siektes word egter selde veroorsaak deur hipotireose, en die behandeling met vervangingshormoon (tiroksien) kan buitensporig wees, selfs gevaarlik vir u perd. Sommige van hierdie probleme sluit die volgende in:
Vet perde met nek
Merries wat nie swanger kan raak nie
Chronies stigter perde
Vullens met ortopediese misvormings
Onvermoë om behoorlik te sweet
Baie faktore kan die vlak van die tiroïedhormoon in die liggaam beïnvloed sonder dat die perd 'n intrinsieke verswakking van die tiroïedfunksie het.
Siek diere het 'n verlaagde metaboliese tempo as gevolg van 'n effek van die siekte om skildkliervlakke te verlaag. As die primêre siekte genees word, keer die tiroïedvlakke weer normaal. Dit word verwys na euthiroïed (wat normaalweg die funksionering van skildklier) se siekte sindroom noem.
Skildklierhormoonvlakke wissel volgens ouderdom, geslag en selfs tyd van die dag. Die vlakke word ook deur voeding beïnvloed; byvoorbeeld, uitgehongerde diere het baie lae tiroksienvlakke. Chirurgie of narkose kan tiroksienvlakke kunsmatig verhoog, sowel as opleiding of hoë aktiwiteitsvlakke. Jong perde verhoog hul vlakke van skildklierhormone wanneer hulle met hoë koolhidraatmaaltye gevoer word.
Baie medisyne, waaronder glukokortikoïede (soos Azium), sulfa-medisyne, fenielbutasoon ('bute') en sekere kalmeermiddels, kan die tiroïedhormoonvlak verlaag.
Al hierdie faktore kan dit baie moeilik maak om 'n enkele lae skildklierhormoonvlak by perde te interpreteer. As u 'n lae tiroksienvlak vind by 'n steekproef, beteken dit egter nie dat die perd hipotireose het nie, of dat dit voordeel trek uit tiroksienaanvulling nie.
Die beste manier om die skildklierfunksie te evalueer, is om 'n middel, TSH of skildklierstimulerende hormoon toe te dien, wat eintlik 'n natuurlike liggaamsverbinding is wat die tiroïedklier stimuleer om tiroïedhormoon vry te stel. As die skildklier normale funksionering het, dan veroorsaak TSH dat die skildklier hormone produseer.
Ongelukkig is TSH tans nie gereeld beskikbaar nie, en daarom kan die praktisyn op 'n goeie mediese geskiedenis, meervoudige metings van die tiroïedhormoonvlak vertrou, en ander diagnoses uitsluit.
Skildklierhormoon is 'n potensieel giftige middel. Dit kan die metabolisme bespoedig, en dit kan ook die hart versnel. Daar was geen langtermyn veiligheidsstudies nie. Tiroksienbehandeling by mense word vermy, tensy dit absoluut noodsaaklik is om bevestigde hipotireose te behandel.
Oormatige skildklierhormoon kan senuweeagtigheid en gewigsverlies by perde veroorsaak. Oormatige hoeveelhede tiroïedhormoon kan uiteindelik hartaritmieë en hartversaking veroorsaak.
Daar is twee verskillende sindrome van hipotireose by die perd; neonatale (veulens) en volwasse aanvang. Vullens ontwikkel hipotireose meestal as gevolg van probleme tydens die merrie se swangerskap, dus is die gevolge baie vernietigender as by die volwasse perd. Volwasse perde met hipotireose het minder duidelike simptome, en is dus moeiliker om te identifiseer, maar die siekte is nie lewensgevaarlik by die volwassene nie.
Die meeste veulens wat aangetas is, ontwikkel eintlik hipotireose terwyl hulle nog in die baarmoeder van die merrie is, en dit is byna altyd te wyte aan 'n voedingsprobleem - óf die merrie het te veel jodium of te min geëet, óf 'n geitrogene verbinding geëet. Algemene bronne van oortollige jodium in die merrie se dieet sluit in seewier, wat natuurlik baie hoog is in jodium. Baie van ons vitamienaanvullings vir perde is gebaseer op kelp en ander seewier. Sommige gebiede in die weste van Kanada het 'n buitengewoon groot aantal vullers wat gebore word met lae vlakke van skildklierhormone, en kliniese tekens wat ooreenstem met hipotireose. Navorsers veronderstel dat goitrogeniese plante 'n rol in hierdie sindroom kan speel.
Skildklierhormoon is absoluut noodsaaklik vir die regte fetale ontwikkeling. Die resultate van hipotireose by die neonaat is afhanklik van wanneer die fetus tydens die ontwikkeling van die tiroïedhormoon ontneem is.
Swak gevormde of onvolledig gevormde bene
Aapkaak - die bolyf is korter as die onderkaak
Swakheid en dood binne die eerste paar uur of dae van geboorte
Inkoördinasie of hervat weens abnormale ontwikkeling van die senuweestelsel
Kliniese tekens dui op hipotireose en veulens kan 'n strik hê, wat 'n vergrote en sigbare skildklier is. Bykomende toetse sluit in:
Volledige bloedtelling (CBC) om onder meer tekens van ontsteking, infeksie en prematuriteit te soek
Chemieprofiel, om die funksie van die interne organe te ondersoek
Bloedvlakke van die tiroïedhormone T3 en T4. Vullens het gewoonlik baie hoë vlakke van tiroïedhormoon, wat die diagnose kan verwar.
Skildklierstimulasietoets om 'n definitiewe diagnose te gee. Ongelukkig is dit dikwels onmoontlik om dit te doen, dus kan die diagnose vermoedelik bly.
As gevolg van die vele en verwoestende gevolge van hipotireose op die fetus, is dit moontlik nie moontlik om die aangetaste veulen te behandel nie. Behandeling hang regtig af van wanneer en hoe die fetus deur hipotireose beïnvloed is. As die vul byvoorbeeld onvolledige ossifikasie van sommige van die bene het, wat gelei het tot die breek van die gewrigte, is daar moontlik geen effektiewe behandeling nie.
As die vul laat in die swangerskap aangetas is, en die meeste van die orgaanstelsels goed gevorm is, kan daar 'n hoop wees om die vul met die behandeling van tiroïedhormone te behandel. Dit is egter belangrik om te onthou dat selfs wanneer die veul gebore word, relatief normaal voorkom, sommige abnormaliteite, veral muskuloskeletale probleme, moontlik nie 'n paar dae of weke sal voorkom nie.
Dit is belangrik om bewus te wees dat aanvullings slegs in aanbevole hoeveelhede gegee moet word. Plante wat as brassicas geklassifiseer word, is goitrogene en moet nie aan dragtige merries gevoer word nie. Dit sluit rape, mosterd en kool in.
Hipotireose by die volwasse perd is nie 'n lewensbedreigende toestand nie, maar as ons die vele aspekte van die perdstelsel heroorweeg wat deur 'n tekort aan tiroïedhormoon beïnvloed kan word, is dit duidelik dat hipotireose 'n uitwerking op prestasie kan hê - beide atleties en voortplanting. Dit is nuttig om te oorweeg wat by die perd gebeur as die skildklier verwyder word.
Die liggaamstemperatuur en hartklop daal onder die normale
Die rooibloedseltelling word verminder (die perd word bloedarmig)
Melkproduksie neem af.
Die energievlakke word baie verminder
Die haarjas word baie grof
Die eetlus word verminder
Hings het 'n afname in die libido sowel as 'n afname in die totale aantal sperma. By merries word die voortplantingsiklus onreëlmatig, maar hulle kan nog steeds swanger word en die vullens word gebore.
Perde sonder produksie van tiroïedhormone ontwikkel nie bindingsindroom nie, en ook nie laminitis nie.
Lusteloosheid en verminderde eetlus
Agterste oedeem (verdikking van die onderste deel van die agterpote)
Mediese geskiedenis. U veearts sal vrae vra oor vitamien- en mineraalaanvullings en medisyne wat u perd mag gebruik; u dieet van u perd; die vlak van werk wat u perd doen. Hy wil miskien na u weiding kyk. Dikwels is vetsug en laminitis die gevolg van 'n dieet wat onvanpas hoog is in kalorieë.
Fisiese ondersoek. U veearts sal na tekens van hipotireose kyk. Hy is ook op soek na enige tekens van onderliggende siekte wat die oorsaak van die probleem kan wees. Hy sal die bolyf van die nek versigtig palpeer en op soek is na tekens van 'n strik. Bykomende toetse kan die volgende insluit:
Volledige bloedtelling en chemieprofiel om vas te stel of daar enige ander onderliggende siekte kan wees wat tot u perd se probleem kan bydra. Anemie kan ooreenstem met hipotireose, maar lae-graadse anemie kan gevind word by enige chroniese inflammatoriese of aansteeklike toestand.
Skildklierstimulasietoets of eenvoudige T3 / T4-vlakke. Dit is belangrik om te onthou dat die skildklierhormoonvlakke gewoonlik vroeg in die aand en die laagste soggens hoog is.
Voeranalise. As u perd tekens of toetsresultate het wat dui op hipotireose, kan u veearts kies om 'n voedingsanalise te doen om te sien of u perd te veel of te min jodium ontvang. Hoe sekerder u veearts is dat u perd inderdaad hipotireose het, hoe belangriker is dit om seker te maak dat u perd se inname van jodium optimaal is.
Behandeling hang af van die oorsaak van die hipotireose. As u perd hipotireose is omdat sy nie genoeg jodium in haar voer ontvang nie, is die voor die hand liggende oplossing om u perd aan te vul met dieetjodium. Dit is belangrik om dit onder die beskerming van óf u veearts óf 'n gerekende voermaatskappy te doen, want oormatige jodium kan dieselfde nadelige gevolge vir u perd hê as te min jodium.
As u veearts redelik vertroue het in die diagnose van hipotireose, is die behandeling om tiroïedhormoonaanvulling, tiroksien, te gee. U veearts moet die doeltreffendheid van die dosis voorgeskryf vir u perd evalueer. Dikwels moet die dosis herhaaldelik verander word totdat die optimale hoeveelheid vir u spesifieke perd gevind is. Onthou egter dat dit 'n paar weke kan duur om 'n reaksie op hormoonaanvulling te sien, dus moet u geduldig wees voordat u u veearts vra om die dosis te verhoog.
U veearts moet periodiek u bloed van u perd ondersoek om seker te maak dat die tiroksien (T4) nie te hoog is nie.
Onthou dat buitensporige hoeveelhede tiroksien lei tot tirotoksikose, of toksisiteit as gevolg van tiroïedhormoon. Tekens van tirotoksikose sluit in:
Gewigsverlies, veral spierverlies, ondanks 'n krappige aptyt
Swakheid en bewing
Dit is belangrik om te onthou dat dit by 'n euthiroïed-siekte-sindroom, waarin die skildkliervlakke laag is as gevolg van gepaardgaande siekte eerder as die werklike skildklierfunksie, nie ekstra skildklierhormoon gee nie, en dit kan u perd seermaak.
As u perd tiroksien ontvang het en u die dosis moet verminder of uitskakel, is dit belangrik om dit stadig te doen, want eksogene (beteken van buite die liggaam) skildklierhormoon voed terug na die skildklier en onderdruk die normale produksie van skildklierhormoon. . As u perd skielik van die skildklieraanvulling verwyder is, sou die normale produksie van die skildklierhormoon laag wees van onderdrukking, en u perd sou effektief hipotireose word totdat die skildklier weer in produksie geplaas is.