Diere is sedert die begin van die aangetekende tyd die geestelike metgeselle van mense. Die vroegste aanduiding van die geestelike betekenis van die verhouding tussen mens en dier kan gevind word in die 20,000-jaar-oue grotmuurskilderye van Cro-Magnon-mense.
In baie, indien nie die meeste kulture, het diere 'n verskeidenheid geestelike funksies gedien: Hulle is verbind met bonatuurlike kragte, wat as voogde en sjamane optree, en verskyn in beelde van 'n hiernamaals. Hulle is selfs aanbid as agente van gode en godinne.
Baie antieke skeppingsmites, byvoorbeeld, beeld God met 'n hond uit. Hierdie stories verduidelik nie die bestaan ​​van die hond nie; soos God, word aanvaar dat die hond van die begin af bestaan ​​het. In hierdie veronderstelling het hierdie oerbestaandes hul intense gehegtheid aan hul diergenote onthul.
Die geestelike voordele van ons verhouding met diere
Dié diere raak ons ​​in 'n diep, sentrale plek, is nie 'n hedendaagse verskynsel nie, maar een wat die geskiedenis van die verhouding tussen mens en dier deurdring. Ons voel dat ons geestelik kan baat by ons verhouding met diere, en ons het reg. Hulle bied ons iets fundamenteel: 'n direkte en onmiddellike sin van beide die vreugde en die wonder van die skepping. Ons erken dat diere meer intens en suiwer voel as wat ons doen. Miskien verlang ons om onsself met sulke verlating en integriteit uit te druk.
Diere openbaar ten volle vir ons wat ons alreeds kyk: dit voel - en die organisasie van gevoel - wat die kern van die self vorm. Ons voel ook dat ons deur ons verhouding met diere kan herstel wat in ons waar is en deur die ontdekking van daardie waarheid ons geestelike rigting vind. Dikwels leer diere ons van liefde: hoe om lief te hê, om lief te hê om lief te hê, hoe om homself lief te hê, is 'n aktiwiteit wat meer liefde opwek, uitstraal en 'n groter sirkel van ander insluit. Diere dryf ons in 'n "ekonomie van oorvloed."
Hulle leer ons die taal van die gees. Deur ons kontak met diere kan ons leer om die perke wat deur die verskil opgelê word, te oorkom; ons kan verder as die mure wat ons tussen die alledaagse en die heilige opgerig het, bereik. Hulle kan ons selfs help om onsself uit te brei om nuwe grense van bewussyn te ontdek. Diere kan nie met ons praat nie, maar hulle kan met ons kommunikeer en met ons kommunikeer in 'n taal wat nie woorde benodig nie. Hulle help ons om te verstaan ​​dat woorde selfs in die pad kan staan.
Die Roar of Nature en Our Animal Kin
Lois Crisler het nie menslike woorde gebruik om 'n geestelike konneksie met diere te bereik nie. In plaas daarvan het sy hul taal gebruik. Sy het in 'n tent met haar man een skemermôre in Alaska gesit, en sy het 'n geluid gehoor wat sy nog nooit gehoor het nie - die gehuil van 'n wolf. Thrilled, sy trap buite die tent en impulsief teruggejaag, "uitstort my woestyn eensaamheid." Sy is beantwoord deur 'n koor van wolwe se stemme, wat in 'n reeks lae, medium en hoë notas yodel. Ander wolwe het by mekaar aangesluit, elk op 'n ander plek.
'Die wilde diep medley van akkoorde,' onthou sy, '... die afwesigheid van diskant, maak 'n vreemde, woelige, hartroerende oproer.' Dit was die "gebrul van die natuur", 'n brul wat ons terugbring na 'n noodsaaklike plek wat ons maar geweet het. Dit gee ons terug na die natuur en tot die skepping, nie intellektueel nie, maar visceraal. Ons herinner ons in die selle van ons liggame, nie in ons koppe nie. As ons dit oopmaak, kan ons die beeld van ons dierekin by ons kant uitmaak.
Om ons verlange na die wild te vervul, ons oeroue begeerte om die "brul van die natuur" binne onsself te hoor, vereis nie dat ons in Alaska kampeer of selfs 'n dier in sy natuurlike habitat teëkom nie. Geestelike kontak met 'n dier kan onder baie gewone omstandighede gebeur.
Lewe Buite Woorde
Ek het een keer 'n joga-klas geneem terwyl ek my suster in Sarasota, Florida, besoek het in 'n pragtige ateljee met vloer tot plafond-vensters. Aangesien die klas aan oefening deelgeneem het, het ons 'n hond gesien wat buite die venster staan ​​en onskuldig lyk. Die hond lyk nuuskierig en wag sy stert in 'n ontspanne beweging. Binnekort het hy by 'n ander hond aangesluit wat ook deur die venster gekyk het. Soms sal een of die ander blaf - nie 'n harde blaf nie, maar 'n "hier is ek" soort bas. Vir die hele uur-en-'n-half-sessie het hulle daar gestaan, neus aan die glas, met belangstelling ingekyk. Hulle was kalm, maar baie aandagtig, en was duidelik geïnteresseerd om by ons aan te sluit.
Mens kan enige aantal verduidelikings aan hulle geabsorbeerde belang toewys. Ek dink, net soos ander in die klas, dat hulle opgetel het op 'n soort positiewe energie wat deur ons kollektiewe joga-oefening gegenereer word. Ek sit aanhalings om "positiewe energie" omdat ek nie presiese taal het om te beskryf wat ek dink die honde het gevoel nie. En dit is die punt. Hulle was in staat om te sien, en ervaar, iets waarvan sommige van ons min bewus is van en graag wil verstaan, maar nie woorde kan vind om te beskryf nie. Diere kan ons leer om buite woorde te leef, na ander vorme van bewussyn te luister, om in ander ritme te stem.
Kommunikeer met Walvisse
Dit was die ritme van musiek wat een musikant, Jim Nollman, gebruik om te kommunikeer met walvisse. Saam met verskeie ander musikante het hy elke somer vir twaalf jaar ure van menslike orka musiek in 'n onderwater-ateljee aangeteken. Plaas hulle boot so dat die walvisse hulle sou nader, die groep het hul musiek deur die water oorgedra. Meestal het die orka's dieselfde geluide gemaak, ongeag of die musiek gespeel is of nie. Maar nie al die tyd nie. Vir 'n paar minute elke jaar het 'n vonkelende kommunikasie plaasgevind. In een geval het die geluid van 'n elektriese kitaarnoot die antwoord van verskeie walvisse ontlok. In 'n ander het 'n orka saam met die musikante 'n melodie en ritme begin 'n bluesprogressie, wat die akkoordveranderinge beklemtoon. ''
'N Onbeskaamde ontmoeting met 'n walvis het 'n beslissende geestelike oomblik vir 'n ander persoon geword, 'n afgetrede vroulike onderwyser wat ek geniet het om in Noord-Kalifornië te stap. Terwyl sy langs die see stap, het sy besluit om te rus op 'n groot, plat rots wat oor die dieptes uitsteek. Sy lê daar, ontspan, luister na die geluid van die water en die gevoel van die briesie op haar lyf wanneer sy rapporteer, het sy 'n teenwoordigheid gehad: "Die hare op my nek het opgeklim, ek was verplig om op te sit . " Terwyl sy op sit, sien sy 'n walvis, wat loodreg op haar lus lê. Terwyl haar oë die walvisse ontmoet het, het die tyd gestop.
Terwyl hulle na mekaar gekyk het, het die vrou 'n ewige stilte betree en 'n ongeëwenaarde intensiteit gevoel. Verskil opgelos; woorde was irrelevant. Sy het 'n diep gevoel van verband met die hele lewe gehad. Nie meer beperk deur die kategorieë van "hulle" en "ons nie," het sy gevoel dat sy in 'n naatlose bestaan ​​bestaan ​​waarin alle lewe een is. In volle harmonie met die walvis het hierdie afgetrede onderwyser gevoel dat sy 'n web van verhoudings bewoon het, wat sommige "God" noem. Sy het God in en deur die oë van 'n walvis ontmoet.
Oorskryding van die grense van ons menslike perspektiewe
Kruisbesondere kommunikasie kan so buitengewoon wees, omdat ons nie kan staatmaak op die identifikasie met die skepsel die manier waarop ons met mense identifiseer vir verbinding nie. Ons menslike verhoudings is dikwels gebaseer op 'n wese soos onsself. Ons kan identifiseer en empatie met mekaar omdat ons soortgelyke ervarings deel. Natuurlik is daar niks fout daarmee nie. Die vermoë om met ander te identifiseer, vorm die basis vir persoonlike verhoudings, sosiale verbande en sosiale geregtigheid.
Diere bied ons egter 'n unieke geleentheid om die grense van ons menslike perspektiewe oor te steek. Hulle laat ons toe om ons bewussyn te strek om te verstaan ​​hoe dit is om anders te wees. Hierdie strek stel ons in staat om buite ons noue oogpunt te groei. Dit stel ons in staat om 'n geestelike voordeel te verkry.
Hoe kan ons waarskynlik waardeer en beweeg na geestelike heelheid as ons nie buite ons eie spesie kan sien nie? Hoe kan ons God leer ken, of die interafhanklikheid van alle lewe verstaan, as ons onsself beperk tot net ons eie soort? Die doel van deernis is nie omgee nie, want iemand is soos ons maar omgee omdat hulle self is.
Enige geestelike dissipline, in enige tradisie, nooi ons uit om ons harte en gedagtes oop te maak. Hierdie uitnodiging verteenwoordig 'n deurlopende oefening; Die begeerte en poging om vir ander in ons midde oop te maak, is die kern van die geestelike proses.
Diere kan ons geestelik op verskeie maniere lei. Hulle kan ons leer oor die dood, deelneem aan ons sosiale en morele ontwikkeling, verbeter ons fisiese en sielkundige welsyn en verhoog ons vermoë om lief te hê en vreugde te ervaar.
Hersien met toestemming van die uitgewer New World Library.
Dieregedrag: 'n Geestelike Verhouding Met Ons Mediese Wesens
deur Mary Lou Randour.
Animal Grace verken die verhouding tussen mens en dier as 'n weg na verligting. Die skrywer doen 'n beroep op lesers om te verseker dat hul interaksies met lede van ander spesies op medelye en respek gebaseer is. "Mary Lou Randour nooi ons uit om ons harte en gedagtes oop te maak vir die dier se lewe rondom ons." - Jane Goodall
Info / Bestel hierdie boek. (nuwe uitgawe) en / of laai die Kindle-uitgawe af.
Mary Lou Randour, Ph.D., 'n professionele sielkundige, is direkteur van programme vir Sielkundiges vir die Etiese Behandeling van Diere en 'n konsultant van die Doris Day Animal Foundation. Na sestien jaar in die privaat praktyk, spandeer sy haar nou aan die dierlike voorspraakbeweging. Sy dien op verskeie rade en komitees en lobbyies om wetgewing te bevoordeel wat diere bevoordeel. Sy is die skrywer van Women's Psyche, Women's Spirit: die werklikheid van verhoudings en redakteur van die verkenning van heilige landskappe: godsdienstige en geestelike ervarings in psigoterapie, beide gepubliseer deur Columbia University Press. Sy is die skrywer van Animal Grace sowel as Vroue se psige, Vroue se Gees: Die Werklikheid van Verhoudings en Verkenning van Heilige Landskappe.
Video / Onderhoud met Mary Lou Randour: Mishandeling van diere en huishoudelike geweld
Jy is hier: Tuis > Lewe > Home & Garden > Troeteldiere & Jy > Diere leer ons geestelikheid en verhef ons vermoë om liefde en vreugde te geniet