Die Laaste Sonsondergang deur Tertius Fourie | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Die Laaste Sonsondergang
Tertius Fourie Premium+ Lid
Aantal woorde: 512
Datum gepubliseer: 21 Oct 2015
Die laaste sonsondergang is die naaste aan 'n gebrek wat ek as kind geken het. Iets waaroor ek bespot en gevloek is. Woorde wat veroorsaak het dat die lem snags wanneer almal geslaap het, gemaklik oor my polse gegly het. Die bloed was soet. Soos die nektar wat van die halfdooie god se ken drup. Hoe loop die hond se pad nou – 'n blote gedagte wat saam met die somerswind en die brommers dartel. 'n Oorvereenvoudigde gesig wat niemand kan begryp nie – tog sit almal gespanne en wag dat die laaste geweerskoot val en die wit vlag gehys word.
Sy ken my sedert die dae wat ek as verstote gedagte langs die tonnels van duiwelsaanbidders gelos is. Die tonnels waar gediertes snags die binnewande van hul kele met angskrete geverf het en die dominee salig onbewus oor die bruggie gery het; oppad om huisbesoek by nog 'n gesin in 'n agterlike kak woonbuurt te doen. Huisies waarvan die verf afskilfer – nes ek my siel afgeskil het met die skêr en die rouheid van 'n ander dag se smart. Gewapende onbekendes het inligting rondom die aktiwiteite versamel, maar hulle was te stadig om die vreemdeling wat padlangs op sy gewonde gewete wegjaag, te vang. Hulle was die driedimensionele ellendelinge van 'n kultus wat nooit bekend sou raak nie – slegs deur die geklap van vuiste, grootpratery om 'n braaivleisvuur waar brandewyn in oormaat vloei en goedkoop C-graad skaapvleis soos taai rubber afgewurg word.
My verstand was altyd dié van 'n ubermensch gewees – raadop geskille het hul hier geplant. Al langs die weg van 'n kromrug wese en sy brandsiek hond. Ek het gesoek na die man met die reputasie. Die straatvegter wat een nag 'n man genadeloos met 'n mes in die parkie doodgesteek het en toe sy klere verbrand het om van die bloed ontslae te raak. Ek het gerugte versamel, gemaak of ek hom ken en kort-kort gedreig om sy ouers te bel. Te hoor wat hulle alledaagse bestaan behels. Koffie te drink en die vuil mure van hulle sitkamer te ontleed terwyl hul honde vir nog 'n ellendeling met 'n straatbrak blaf. 'n Ellendeling soos ek.
Ek het jare later weer deur daardie buurt gaan ry. Die straatvegter was dood. Die gerugte, staaltjies en geskinder het saam met die wind verwaai tot 'n ander dimensie waarvan suigelinge en versteurde kinders droom. Die strate was bevlek met die spore van ou gedagtes wat onbereikbaar ver tussen anti-materie gaan insluimer het. Die vuur wat nou daar brand is 'n ander tipe vuur – die vuur van protesterende voorheen-benadeeldes wie se lewens om hulle duur karre draai wat die staat vir hulle gee. Die vuur kots tieners uit wat glo dat Afrikaans die vloek van die eeu is en dat ek voor hulle moet kruip en omverskoning vra vir fokol.
Ek het my sigaretstompie minagtend by die motor se venster uitgeskiet. Vir 'n wyle probeer om 'n angsaanval af te weer en toe weggery. Om aan te gaan met my nuwe lewe wat vol kak en drama van 'n ander soort is.
© T. Fourie
E-pos Tertius Fourie
Lees ander kortverhale deur Tertius Fourie
So het elkeen van ons maar die geraamtes van gister se sonsondergang wat steeds bly spook, maar het n keuse om elke dag n nuwe sonsopkoms te beleef wat mooi drome kan bring... goed gepen
4 jaar 3 maande 4 ure oud
Ons kies nie hoe ons lewenspad begin nie, ons weet nie hoe dit eindig nie, maar iewers, iewers in die middel probeer ons maar net in ons strewe , om vandag te verbeter op gister se seerkry