Vrou uit die steentydperk met misvormings is moontlik deur haar gemeenskap vermy - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Geval van moontlike verstrooiing as gevolg van vervorming wat veroorsaak word deur ragitis het aan die lig gekom tydens 'n antieke begrafnis van die Skotse eiland Tiree. Die oorblyfsels van die vrou uit die Steentydperk, wat ongeveer 5 000 jaar gelede begrawe is, toon die eerste bekende geval van rakitis in die Verenigde Koninkryk - en dit was 'n taamlik ernstige toestand in haar geval. Sy is verkeerd gevorm deur die siekte, wat veroorsaak kan word deur 'n gebrek aan vitamien D.
Navorsers sê die vrou het moontlik 'n lae status in haar gemeenskap gehad en is begrawe net met 'n paar rotse en 'n enkele kwartsiet klippie. Of dit is moontlik, stel die span argeoloë onder leiding van professor Ian Armit voor, dat sy 'n persoon met 'n geestelike status vir haar mense was.
Argeoloë bepaal of 'n prehistoriese persoon 'n hoë of lae status gehad het deur die rykdom of die gebrek daaraan. 'N Persoon begrawe met juweliersware, erdewerk, wapens, kunswerke en ander artefakte word beskou as 'n hoë status. Hoe meer waardevol die artefakte is, hoe hoër word die persoon in die samelewing beskou. Mense wat in sommige kulture sonder grafgoed begrawe is, het moontlik 'n mindere sosiale status gehad. Mense met 'n hoë status op daardie stadium in Brittanje is begrawe in grafkelders, nie net met 'n eenvoudige grafsteenmerk nie.
Hierdie vrou se eenvoudige begrafnis en 'grafgoed' - 'n geringe klippie - toon veral 'n gebrek aan kommer oor haar reis in die hiernamaals. Die navorsers sê as sy 'n geestelike of godsdienstige figuur was, sou sy waarskynlik 'n meer uitgebreide begrafnis gehad het. Dit het daartoe gelei dat hulle voorlopig tot die gevolgtrekking gekom het dat sy 'n lae status het of selfs 'n geminagde persoon as gevolg van haar misvormings.
'N X-straal van die geboë beenbene van 'n kind wat aan ragitis ly ( Wikimedia Commons )
Die navorsers, van die universiteite van Bradford en Durham, het gesê bene in haar bors, ribbes, arms en bene toon tekens van ragitis. Dit is die gevolgtrekking dat dit 'n gebrek aan vitamien D is, wat die liggaam produseer tydens blootstelling aan sonlig. Hierdie misvormings het haar 'n duiweskis en misvormde ledemate gegee, wat haar geboë liggaamshouding in die graf veroorsaak het, wat saam met drie ander begrafnisse deur amateurs in 1912 opgegrawe is. Daar word aangeneem dat sy op dieselfde tyd as die mense van 'n nabygeleë Ystertydperk -gemeenskap wat opgegrawe is.
Armit en sy span bespiegel dat sy moontlik 'n slaaf was wat gedwing is om binne te bly, of sy het klere gedra wat haar heeltemal bedek het, wat verhoed dat sonlig haar vel bereik, berig die Daily Mail.
Sy was tussen 145 cm en 150 cm lank. Dit was kort vir 'n tyd toe vroue gemiddeld ongeveer 5 voet was, sê die navorsers.
Armit en sy span het onlangs radiokoolstof -datering gedoen om vas te stel dat sy tussen 3340 en 3090 vC geleef het gedurende die Nuwe Steentydperk of die Neolitiese tydperk. Hulle het ook elemente in haar tande ontleed om leidrade oor haar dieet te kry en gevind dat sy moontlik tussen 4 en 14 jaar aan stres soos ondervoeding of siektes gely het. Ontleding van isotope in die tande het getoon dat sy van Tiree afkomstig was.
'N Neolitiese grafkamer in Kilkeel, Verenigde Koninkryk; navorsers sê Neolitiese mense met 'n hoë sosiale status is in sulke grafte begrawe, nie net met 'n paar klippe wat die graf aandui nie. (Foto deur Eric Jones/ Wikimedia Commons )
Neolitiese mense op die eiland het waarskynlik baie tyd buite deurgebring en waarskynlik baie vis geëet. Uit die ontleding blyk dit dat sy nie seevis geëet het nie, wat haar die vitamien D sou gegee het wat sy nodig gehad het om sametrekking van ragitis te voorkom.
'Die vrae bly oor hoe iemand rakets op Neolithic Tiree kon opgedoen het,' het die navorsers in hul koerant geskryf. '' Vitamien D -tekort behoort nie 'n probleem te wees vir almal wat blootgestel is aan 'n plattelandse leefstyl en vitamien D kan metaboliseer nie - sekere genetiese toestande kan die doeltreffende produksie van vitamien D voorkom, maar dit is uiters skaars. '
Dit is moontlik, het hulle gesê, dat die aanvanklike siekte moontlik gelei het tot haar bevalling binnenshuis en as gevolg van die beskerming teen die son, wat tot 'n bose kringloop van vitamien D -tekort sou gelei het.
Die vorige vroegste bekende geval van ragitis in Brittanje dateer uit die Romeinse era rondom die begin van die eerste millennium nC.
Voorgestelde foto: Die geboë en geboë bene van die vrou met ragitis. (Beelde deur die tydskrif Proceedings of the Prehistoric Society)
Top 10 bisarre heksbegrafnisse
Die uiterste aard van begrafnisse weerspieël hoe diep ons vrees vir towery gaan en selfs van anderkant die graf. Dit is nie ongewoon dat die hekse swaar lê of hul kake oopgedwing word nie. Die benaming & ldquowitch & rdquo is polities. Omdat geloof in waarsêery en vloeke universeel is vir mense, is towerkuns altyd 'n maklike sondebok. Dikwels word onverklaarbare siektes en ongeluk toegeskryf aan toordery. Baie van hierdie toerusting het aan fisiese misvormings gely, wat ons diepe vooroordeel teenoor iemand buite die norm onthul het.
Met die vestiging van die Christelike monastiek het ander rolle binne die Kerk vir vroue beskikbaar geword. Vanaf die 5de eeu was Christelike kloosters 'n alternatief vir die huweliks- en kinderopvoeding om 'n meer aktiewe godsdienstige rol te speel.
Abdisse kan op sigself belangrike figure word, wat gereeld heers oor kloosters van mans en vroue, en besit aansienlike lande en mag. Syfers soos Hilda van Whitby (ongeveer 614–680) het op nasionale en selfs internasionale skaal invloed uitgeoefen.
Spin was tans een van 'n aantal tradisionele vroue se kunsvlyt,  wat aanvanklik uitgevoer is met behulp van die spil en wat die draaiwiel aan die einde van die hoë Middeleeue bekendgestel het.
Vir die grootste deel van die Middeleeue, tot by die bekendstelling van bier wat met hop gemaak is, is dit grootliks deur vroue gebrou  dit was 'n werk wat tuis gedoen kon word.  Daarbenewens word daar gewoonlik van getroude vroue verwag om hul mans in die sakewêreld te help. Sulke vennootskappe is vergemaklik deur die feit dat baie werk in of naby die huis plaasgevind het.  Daar is egter voorbeelde uit die hoë Middeleeue opgeteken van vroue wat 'n ander onderneming as die van hul man bedryf. 
Verloskunde is informeel beoefen en geleidelik in die laat Middeleeue 'n gespesialiseerde beroep geword.  Vroue sterf dikwels tydens die bevalling,  hoewel hulle die vrugbare jare kon oorleef, kon hulle tot in die 70's so lank as mans lewe.  Die lewensverwagting vir vroue het gedurende die hoë Middeleeue gestyg weens verbeterde voeding. 
Eleanor van Aquitanië (1122–1204) was een van die rykste en magtigste vroue in Wes -Europa gedurende die hoë Middeleeue. Sy was die beskermvrou van literêre figure soos Wace, Benoît de Sainte-Maure en Chrétien de Troyes. Eleanor het haar pa opgevolg as soo jure Hertogin van Aquitanië en gravin van Poitiers op 15 -jarige ouderdom en het sodoende die bruid wat die meeste in Europa in aanmerking kom, geword.
Herrad van Landsberg, Hildegard van Bingen en Héloïse d'Argenteuil was gedurende hierdie periode invloedryke abdusse en skrywers. Hadewijch van Antwerpen was 'n digter en mistikus. Beide Hildegard van Bingen en Trota van Salerno was mediese skrywers in die 12de eeu.
Vroulike ambagsmanne in sommige stede was, net soos hul manlike ekwivalente, in gildes georganiseer. 
Oor die rol van vroue in die kerk, het pous Innocentius III in 1210 geskryf: "Of die mees geseënde Maagd Maria hoër is en ook meer glansryk is as al die apostels saam, dit was nog steeds nie vir haar nie, maar vir hulle , dat die Here die sleutels van die koninkryk van die hemele toevertrou het ". 
In die laat Middeleeue het vroue soos die Heilige Katarina van Siena en die heilige Teresa van Ávila 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van teologiese idees en bespreking binne die kerk, en is hulle later as dokters van die Rooms -Katolieke Kerk verklaar. Die mistikus Julian van Norwich was ook belangrik in Engeland.
Isabella I van Kastilië regeer 'n gekombineerde koninkryk met haar man Ferdinand II van Aragon, en Joan van Arc het verskeie kere tydens die honderdjarige oorlog die Franse leër suksesvol gelei.
Christine de Pizan was 'n bekende laat -Middeleeuse skrywer oor vrouekwessies. Haar Boek van die Stad van die Dames het vrouehaat aangeval, terwyl sy Die skat van die damesstad het 'n ideaal van vroulike deugde verwoord vir vroue uit die samelewing, van prinses tot boervrou.  Haar advies aan die prinses bevat 'n aanbeveling om diplomatieke vaardighede te gebruik om oorlog te voorkom:
'As 'n buur- of buitelandse prins om een ​​of ander rede wil oorlog voer teen haar man, of as haar man 'n oorlog teen iemand anders wil voer, sal die goeie dame dit goed oorweeg, met inagneming van die groot euwels en oneindige wreedhede, vernietiging , slagtings en nadelige gevolge vir die land as gevolg van oorlog, die uitkoms is dikwels verskriklik. Sy sal lank nadink of sy iets kan doen (altyd die eer van haar man behou) om hierdie oorlog te voorkom. " 
Vanaf die laaste eeu van die Middeleeue is daar beperkings op vrouewerk begin, en gildes word toenemend manlik; slegs een van die redes was moontlik die stygende status en politieke rol van gildes en die toenemende mededinging van kothuishoudings. het die gildes aangespoor om hul toelatingsvereistes te verskerp.  Vroulike eiendomsreg het ook gedurende hierdie tydperk ingekort.  [ hoekom? ]
Middeleeuse huwelike was 'n privaat en sosiale aangeleentheid. Volgens die kerkreg, die wet van die Katolieke Kerk, was die huwelik 'n konkrete eksklusiewe band tussen man en vrou wat die man alle mag en beheer in die verhouding gegee het.  Man en vrou was vennote en moes Adam en Eva weerspieël. Alhoewel vroue hulle aan hul mans se gesag moes onderwerp, het vroue steeds regte in hul huwelike. McDougall stem saam met Charles Reid se argument dat beide mans en vroue regte gedeel het ten opsigte van seks en huwelik, wat die volgende insluit: "die reg om toestemming tot die huwelik te gee, die reg om huwelikskuld of egtelike (seksuele) plig te vra, die reg om 'n huwelik te verlaat toe hulle vermoed het dat dit ongeldig is, of dat hulle gronde het om te skei, en uiteindelik die reg om u eie begraafplaas te kies, terwyl die dood die punt is waarop 'n gade se eienaarskap van die liggaam van die ander gade opgehou het ". 
Regionaal en gedurende die tydperk van die Middeleeue kan die huwelik anders gevorm word. Die huwelik kan in die geheim verkondig word deur die wedersyds instemmende egpaar, of tussen gesinne gereël word, solank die man en vrou nie vrylik gedwing en toegestaan ​​is nie, maar teen die 12de eeu in die Westerse kanonieke wet, toestemming (hetsy in onderlinge geheimhouding of in 'n openbare sfeer) ) tussen die egpaar was noodsaaklik.  Huwelike wat in geheimhouding bevestig is, word op die regsgebied as problematies beskou as gevolg van huweliksmaats wat ontbind en ontken het dat die huwelik versterk en volbring is. 
Boere, slawe en diensmaagde en oor die algemeen vroue uit die laer klas het toestemming en toestemming van hul meester nodig gehad om met iemand te trou en as hulle dit nie gedoen het nie, is hulle gestraf (sien hieronder in die wet).
Die huwelik het ook toegelaat dat die paartjies se sosiale netwerke uitgebrei het. Dit was volgens Bennett (1984) wat die huwelik van Henry Kroyl Jr. en Agnes Penifader ondersoek het, en hoe hul sosiale sfere na hul huwelik verander het. Omdat die vaders van die paartjies, Henry Kroyl Sr. en Robert Penifader prominente dorpenaars in Brigstock, Northamptonshire was, is ongeveer 2000 verwysings na die aktiwiteite van die egpaar en hul onmiddellike gesinne aangeteken. Bennett gee besonderhede oor hoe Kroyl Jr. se sosiale netwerk baie uitgebrei het toe hy verbindings gekry het deur sy beroepe.
Agnes se verbindings is ook uitgebrei op grond van die nuwe verbindings van Kroyl Jr. Bennett dui egter ook aan dat daar nie 'n familiale alliansie tussen die paartjies se gesinne van herkoms ontstaan ​​het nie. Kroyl Jr. het ná sy huwelik beperkte kontak met sy pa gehad, en sy sosiale netwerk het uitgebrei van die sake wat hy met sy broers en ander dorpenaars bedryf het. Agnes, hoewel alle kontak met haar gesin nie opgehou het nie, het haar sosiale netwerk uitgebrei na haar man se familie van herkoms en sy nuwe verbintenisse.
Weduwee en hertrou Redigeer
By die afsterwe van 'n huweliksmaat kan weduwees die mag verkry om die eiendom van hul mans te erf, in teenstelling met volwasse seuns. Volgens die voorrang van mans het die manlike erfgenaam die erf van hul oorlede vader erf, en as daar geen seuns was nie, sou die oudste dogter eiendom erf. Weduwees kon egter eiendom erf as hulle minderjarige seuns gehad het, of as hulle voorsiening daarvoor gemaak het.  Peter Franklin (1986) het die vroulike huurders van Thornbury tydens die Swart Dood ondersoek as gevolg van die hoër as gemiddelde deel van die huurders. Deur middel van hofrolle het hy gevind dat baie weduwees in hierdie gebied onafhanklik grond suksesvol besit. Hy het aangevoer dat sommige weduwees moontlik weer getroud is omdat hulle tred gehou het met hul ampstermyn en finansiële probleme met die behoud van hul erfgrond, of die druk van die gemeenskap op die genoemde weduwee om weer te trou as sy 'n slaaf in haar huis het. Huwelik sou die weduwee weer onder die duim en beheer van haar nuwe man plaas.  Sommige weduwees trou egter nooit weer nie en hou die land tot by hul dood en verseker hulle onafhanklikheid. Selfs jong weduwees, wat makliker sou kon trou, was onafhanklik en ongetroud. Franklin beskou die lewens van weduwees as 'bevrydend' omdat vroue meer outonome beheer oor hul lewens en eiendom gehad het, wat hulle in staat was om 'hul eie sake in die hof te beredeneer, arbeid aan te stel en besittings suksesvol te kweek en te bestuur'. 
Franklin bespreek ook dat sommige Thornbury -weduwees tweede en selfs derde huwelike gehad het. Huwelik sou die erfenis van eiendom beïnvloed het, veral as die weduwee kinders met haar tweede man gehad het, maar daar is verskeie gevalle waar seuns uit die eerste huwelik van die weduwee voor die tweede man kon erf. 
McDougall merk ook op dat die kanonieke wet met betrekking tot hertrou, soos die verskillende vorme van huwelik, oor verskillende streke verskil. Beide mans en vroue kon toegelaat word om vrylik weer te trou, of hulle is beperk en/of geag boete te doen voordat hulle weer trou. 
In die Middeleeue het die hoër sosio -ekonomiese groepe oor die algemeen koninklikes en adel ingesluit. Gedragsboeke uit die tydperk gee 'n beeld van die rol van elite -vroue om hul eggenoot te gehoorsaam, hul deugde te bewaak, nakomelinge te produseer en toesig te hou oor die werking van die huishouding. Vir die vroue wat wel aan hierdie tradisionele rolle voldoen het, kan die verantwoordelikhede aansienlik wees, en soms bevat tientalle mense huishoudings. Verder, as hul mans weg was, kan die rol van vroue aansienlik toeneem. Teen die hoë en laat middeleeue was daar talle koninklike en edele vroue wat in hul afwesigheid beheer oor hul mans se domeine geneem het, insluitend verdediging en selfs wapens. 
Edele vroue was vanweë hul posisies en verwantskap natuurlike dele van die kulturele en politieke omgewings van hul tyd. Veral as hulle as regente optree, aanvaar elite -vroue die volle feodale, ekonomiese, politieke en regterlike magte van hul mans of jong erfgename. Hierdie vroue is nooit gedurende die Middeleeue verbied om erfdienste te ontvang of eiendom te besit gedurende hul lewens nie. Edele vroue was dikwels beskermhere van letterkunde, kuns, kloosters en kloosters en godsdienstige mans. Dit was nie ongewoon dat hulle kundig was in Latynse letterkunde nie. 
Soos met boeremanne, was die lewe van boervroue moeilik. Vroue op hierdie vlak van die samelewing word gewoonlik beskou as aansienlike geslagsgelykheid,  (alhoewel sommige geleerdes aangevoer het dat hulle in wese dieselfde ondergeskikte status as vroue elders in die Middeleeuse samelewing het ), maar dit beteken dikwels gedeelde armoede. Totdat die voeding verbeter het, was hul lewensverwagting by geboorte aansienlik minder as dié van manlike boere: miskien 25 jaar.  As gevolg hiervan was daar op sommige plekke vier mans vir elke drie vroue. 
Chris Middleton het hierdie algemene opmerkings oor Engelse boervroue gemaak: "'n Boerevrou se lewe is in werklikheid omring deur verbod en terughoudendheid."  As hulle ongetroud was, moes vroue hulself aan die manlike hoof van haar huishouding onderwerp as sy getroud was, by haar man, onder wie se identiteit sy gedompel was. Engelse boervroue kon oor die algemeen nie lank lande besit nie, het selde ambagsgeleenthede aangeleer en het selde verby die pos van assistente gegaan en kon nie amptenare word nie.
Boervroue het talle beperkings op hul gedrag deur hul here geplaas. As 'n vrou swanger was, en nie getroud was nie, of seks buite die huwelik gehad het, was die heer geregtig op vergoeding. Die beheer van boervroue was 'n funksie van finansiële voordele vir die here. Hulle was nie gemotiveer deur die morele toestand van vroue nie. Ook gedurende hierdie tydperk is seksuele aktiwiteit nie gereguleer nie, aangesien paartjies eenvoudig buite 'n formele seremonie saam gewoon het, mits hulle toestemming van hul heer gehad het. Selfs sonder 'n feodale heer wat by haar lewe betrokke was, het 'n vrou steeds toesig gehou deur hul pa, broers of ander manlike lede van die gesin. Vroue het min beheer oor hul eie lewens gehad. 
Middleton het enkele uitsonderings verskaf: Engelse boervroue kon namens hulself in die hof herinner dat sommige vroulike vrye eienaars immuniteit teenoor eweknieë en eienaars geniet, en 'n paar ambagte (soos bierbrouery), wat vroulike werkers onafhanklikheid bied. Tog beskou Middleton dit as uitsonderings, wat geskiedkundiges slegs vereis om die "wesenlike model van vroulike onderdanigheid" te verander, eerder as om dit te hersien. 
Oorsig van die Middeleeuse Europese ekonomie
In die Middeleeuse Wes-Europa was die samelewing en die ekonomie landelik. Negentig persent van die Europese bevolking het op die platteland of in klein dorpies gewoon.  Landbou het 'n belangrike rol gespeel in die handhawing van hierdie landelike ekonomie.  As gevolg van die gebrek aan meganiese toestelle, is aktiwiteite meestal deur menslike arbeid uitgevoer.  Beide mans en vroue het aan die Middeleeuse arbeidsmag deelgeneem en die meeste werkers is nie met hul lone betaal nie, maar het onafhanklik op hul grond gewerk en hul eie goedere vervaardig vir verbruik.  Whittle het gewaarsku teen die 'moderne aanname dat aktiewe ekonomiese betrokkenheid en harde werk kan lei tot status en rykdom', want harde werk tydens die Middeleeue verseker slegs oorlewing teen hongersnood.Hoewel boervroue net so hard gewerk het as boeremanne, het hulle baie nadele gehad, soos minder grondbesit, uitsluiting van beroepe en laer lone. 
Om te floreer, het Middeleeuse Europeërs regte nodig gehad om grond, wonings en goedere te besit. 
Grondeienaarskap behels verskillende oorerfingspatrone, volgens die potensiële erfgenaam se geslag oor die landskap van die Middeleeuse Wes-Europa. Oorspronklikheid in Engeland, Normandië en die Baskiese streek: In die Baskiese streek het die oudste kind, ongeag seks, alle lande geërf [ aanhaling nodig ]. In Normandië kon slegs seuns lande erf. In Engeland het die oudste seun gewoonlik alle eiendomme geërf, maar soms het seuns gesamentlik geërf, dogters sou slegs erf as daar geen seuns was nie. In Skandinawië het seuns twee keer soveel gekry as die erfenis van dogters, maar broers en susters van dieselfde geslag het gelyke aandele ontvang. In die noorde van Frankryk, Bretagne en die Heilige Romeinse Ryk het seuns en dogters deelbare erfenis geniet: elke kind sou 'n gelyke deel ontvang ongeag geslag (maar Paryse ouers kon sommige kinders bo ander bevoordeel). 
Vroulike grondeienaars, ongetroud of getroud, kan grond toeken of verkoop soos hulle dit goedvind.  Vroue het die boedels bestuur toe hul mans na oorlog, politieke aangeleenthede en pelgrimstogte vertrek het.  Maar met verloop van tyd het vroue steeds meer as bruidskat, roerende goed soos goed en kontant in plaas van grond gekry. Selfs al het 1000 vroulike grondeienaars in die jaar toegeneem, het vrouegrondbesit daarna afgeneem.  Kommersialisering het ook bygedra tot die afname in vroulike grondeienaarskap namate meer vroue die platteland verlaat het om vir lone as bediendes of daglone te werk.  Middeleeuse weduwees het hul afgestorwe mans se grond onafhanklik bestuur en bewerk.  Oor die algemeen het weduwees bo kinders verkies om grond te erf: inderdaad sou Engelse weduwees een derde van die paartjies se gedeelde eiendom ontvang, maar in Normandië kon weduwees nie erf nie. 
Oor die algemeen het navorsing bepaal dat daar 'n beperkte geslagsverdeling van arbeid onder boeremanne en -vroue is. Die landelike geskiedskrywer Jane Whittle beskryf hierdie geslagsverdeling van arbeid so: "Arbeid was verdeel volgens die werkersgeslag. Sommige aktiwiteite was beperk tot mans of vroue, maar ander aktiwiteite was verkieslik deur een geslag bo die ander:" bv. mans het geploeg, gesny en gedors en vroue het geoes, onkruid skoongemaak, gerwe gebind, hooi gemaak en hout ingesamel en nog ander is deur albei uitgevoer, soos oes. 
Die posisie van 'n vrou as werker kan afhang van die omstandighede. Oor die algemeen moes vroue manlike voogde hê wat juridiese en ekonomiese aanspreeklikheid vir hulle sou aanvaar: Vir die vroue van elite -handelaars in Noord -Europa [ vaag ], het hul rolle uitgebrei tot kommersiële ondernemings, beide met hul mans en op hul eie, maar in Italië het tradisie en wet hulle uitgesluit van handel  in Gent, moes vroue voogde hê, tensy hierdie vroue geëmansipeer was of gesogte Norman -vroue was. is verbied om sakeondernemings aan te gaan Franse vroue kon sake aangaan, maar kon nie sonder hul mans by die hof pleit nie, tensy hulle gely het onder die mishandeling van hul mans  Castiliaanse vroue tydens die Reconquista, gunstige regsbehandelings geniet het, in gesin gewerk het -gerigte ambagte en ambagte, goedere verkoop, herbergs en winkels gehou, huishoudelike bediendes vir ryker huishoudings geword. Tog word die werk van Castiliaanse vroue geassosieer met of selfs ondergeskik aan dié van hul mans, en toe die Castiliaanse grensgebied gestabiliseer is, het die wettige status van Castiliaanse vroue versleg. 
Beide mans en vroue het in die huis en buite die veld gewerk. Barbara Hanawalt het bevind dat 30% van die vroue in hul huise gesterf het, terwyl 12% van mans 9% van die vroue op 'n privaat eiendom gesterf het (dws 'n buurhuis, 'n tuin gebied, herehuis, ens.) in vergelyking met 6% van die mans. 22% van die vroue sterf in openbare gebiede in hul dorp (groen, strate, kerke, markte, snelweë, ens.) in vergelyking met 18% van die mans.  Mans het 38% van die sterftes per ongeluk in die veld oorheers, vergeleke met 18% van die vroue, en mans het 4% meer sterftes per ongeluk in water gehad as vroue. Toevallige sterftes van vroue (61%) het in hul huise en dorpe plaasgevind, terwyl mans slegs 36%gehad het.  Hierdie inligting korreleer met die aktiwiteite en arbeid rakende die instandhouding en verantwoordelikhede van werk in 'n huishouding. Dit sluit in: voedselvoorbereiding, wasgoed, naaldwerk, brouwerk, water kry, vure aansteek, kinders versorg, produkte versamel en met huisdiere werk. Buiten die huishouding en die dorp sterf 4% van die vroue in landbouongelukke in vergelyking met 19% van die mans, en geen vroue sterf aan die bouwerk of timmerwerk nie.  Die verdeling van geslagsarbeid kan te wyte wees aan die risiko van vroue, soos om aangeval, verkrag te word en hul maagdelikheid te verloor, werk te doen in die veld of buite die huis en dorp. 
Drie hoofaktiwiteite wat deur boeremanne en -vroue uitgevoer is, was om voedsel te plant, vee aan te hou en tekstiele te maak, soos uitgebeeld in Psalms uit Suid -Duitsland en Engeland. Vroue van verskillende klasse het verskillende aktiwiteite uitgevoer: ryk stedelike vroue kon handelaars wees soos hul mans of selfs geldleners geword, middelklasvroue het in die tekstiel-, herberg-, winkel- en broubedryf gewerk, terwyl armer vroue dikwels voedsel gekoop en gekap het. en ander handelsware op die markplekke, of in ryker huishoudings gewerk as huishoudelike bediendes, dagarbeiders of wasseresse.  Moderne historici het aangeneem dat slegs vroue kindersorg ontvang en dus naby hul huis moes werk, maar verantwoordelikhede vir kindersorg kon ver van die huis af vervul word en - behalwe borsvoeding - was nie uitsluitlik vir vroue nie.  Ten spyte van die patriargale Middeleeuse Europese kultuur,  wat vroulike minderwaardigheid voorgehou het, vroulike onafhanklikheid gekant het,  sodat vroulike werkers nie hul arbeidsdienste kon uitbreek sonder die goedkeuring van hul man nie,  was weduwees aangeteken om intussen as onafhanklike ekonomiese agente op te tree, kan 'n getroude vrou - meestal uit die vroulike ambagsmanne - onder beperkte omstandighede die een of ander agentskap as 'n femme sole, wetlik en ekonomies geïdentifiseer as los van haar man: sy kon by haar ouers vakmanskap leer as hul vakleerling, sy kon alleen werk, sake doen, haar arbeid opdoen of selfs by die regshof pleit. 
Daar was bewyse dat vroue nie net huishoudelike verantwoordelikhede soos kook en skoonmaak vervul het nie, maar selfs ander huishoudelike aktiwiteite soos maal, brou, slag, en spin en produkte soos meel, bier, vleis, kaas en tekstiel produseer vir direkte verbruik en te koop.  'n Anonieme Engelse ballade uit die 15de eeu waardeer aktiwiteite wat deur Engelse boervroue uitgevoer word, soos huishouding, voedsel en tekstiele, en kindersorg.  Al was lapmaak, brouery en suiwelproduksie ambagte wat verband hou met vroulike werkers, het manlike lapmakers en brouers vroulike werkers toenemend verplaas, veral nadat watermeulens, horisontale weefgetouwen en bier met hopgeur uitgevind is. Hierdie uitvindings bevoordeel die kommersiële doekmaak en brouery wat gedomineer word deur manlike werkers wat meer tyd, rykdom en toegang tot krediet en politieke invloed gehad het en wat goedere te koop geproduseer het in plaas van vir direkte verbruik. Intussen word vroue toenemend verplaas na lae-betalende take soos spin. 
Behalwe dat hulle selfstandig op hul eie grond werk, kon vroue hulself as dienaars of loonarbeiders huur. Middeleeuse bediendes het werk verrig soos vereis deur die werkgewer se huis: mans het gekook en skoongemaak terwyl vroue die wasgoed was. Net soos hul onafhanklike landelike werkers, het loonarbeiders op die platteland aanvullende take verrig op grond van 'n geslagtelike arbeidsverdeling. Vroue het slegs die helfte soveel as mans betaal, alhoewel albei geslagte soortgelyke take verrig het. 
Nadat die Swart Dood 'n groot deel van die Europese bevolking doodgemaak en tot ernstige arbeidstekorte gelei het, het vroue die leemtes in die doek- en landbousektor opgevul.  Simon Penn het aangevoer dat die arbeidstekort na die Swart Dood ekonomiese geleenthede vir vroue bied, maar Sarah Bardsley en Judith Bennett het daarteen gekant dat vroue ongeveer 50-75% van mans se lone betaal word. Bennett skryf hierdie geslagsgebaseerde loongaping toe aan patriargale vooroordele wat vroue se werk gedaal het, maar John Hatcher betwis die bewering van Bennet: hy het daarop gewys dat mans en vroue dieselfde lone vir dieselfde stuk werk ontvang het, maar dat vroue laer daglone ontvang omdat hulle was fisies swakker en moes moontlik werksure opgeoffer het vir ander huishoudelike pligte. Whittle het gesê dat die debat nog nie afgehandel is nie. 
Ter illustrasie, die laat -Middeleeuse gedig Piers Ploughman gee 'n jammerlike prentjie van die lewe van die Middeleeuse boervrou:
"Belaai met kinders en verhuurders se huur
Wat hulle kan opsy sit van die geld wat hulle aan huisvesting spandeer,
Ook op melk en meel om pap mee te maak
Om hul kinders te versadig wat uitroep vir kos
En hulle self ly ook baie honger,
En wee in die winter, en wakker word nagte
Om op die bed op te staan ​​om die wieg te wieg,
Ook om te kaart en wol te kam, om te lap en te was,
Om vlas en gare te vryf en biesies te skil
Dat dit jammer is om in rym te beskryf of te wys
Die wee van hierdie vroue wat in hutte woon "
Boervroue en gesondheid Redigeer
Boervroue het gedurende die tydperk 'n aantal bygelowige praktyke ondergaan wat hul gesondheid betref. In Die Distaff Evangelies, 'n versameling van die 15de-eeuse Franse damesverhale, was daar baie advies oor die gesondheid van vroue. "Vir koors, skryf die eerste drie woorde van die Onse Vader op 'n salieblaar, eet dit drie dae in die oggend, dan word u genees." 
Manlike betrokkenheid by vroue se gesondheidsorg was wydverspreid. Daar was egter perke aan manlike deelname as gevolg van die weerstand teen mans se kyk na vroue se geslagsdele.  Tydens die meeste ontmoetings met manlike mediese praktisyns het vroue geklee gebly omdat dit 'n skande was om na 'n vrou se liggaam te kyk.
Geboorte is gedurende die tydperk as die belangrikste aspek van die gesondheid van vroue beskou, maar min historiese tekste dokumenteer die ervaring. Vroue -assistente het tydens die bevalling gehelp en hul ervarings aan mekaar oorgedra. Vroedvroue, vroue wat die bevalling bygewoon het, is as wettige mediese spesialiste erken en kry 'n spesiale rol in die gesondheidsorg van vroue.  ​​Daar is Romeinse dokumentasie in Latynse werke wat die professionele rol van vroedvroue en hul betrokkenheid by ginekologiese sorg bewys.  ​​Vroue was genesers en was betrokke by mediese praktyke. In die 12de-eeuse Salerno, Italië, het Trota, 'n vrou, een van die Trotula tekste oor siektes van vroue.  Haar teks, Behandelings vir vroue, het gebeure tydens die bevalling aangespreek wat mediese hulp nodig gehad het. Die boek was 'n samestelling van drie oorspronklike tekste en het vinnig die basis geword vir die behandeling van vroue. Op grond van mediese inligting wat in Griekse en Romeinse tydperke ontwikkel is, het hierdie tekste kwale, siektes en moontlike behandelings vir vroue se gesondheidskwessies bespreek.
Die abdis Hildegard van Bingen, ingedeel onder die Middeleeuse alleenvroue, skryf in haar 12de-eeuse verhandeling Physica en Causae et Curae, oor baie kwessies rakende die gesondheid van vroue. Hildegard was een van die bekendste van die Middeleeuse mediese skrywers. In die besonder het Hildegard baie waardevolle kennis bygedra in die gebruik van kruie, sowel as waarnemings rakende fisiologie en spiritualiteit van vroue. In nege afdelings hersien die volume van Hildegard die mediese gebruike vir plante, die aarde se elemente (aarde, water en lug) en diere. Daar is ook ondersoeke na metale en juwele ingesluit. Hildegard ondersoek ook kwessies soos lag, trane en nies, aan die een kant, en gifstowwe en afrodisiaces, aan die ander kant. Haar werk is saamgestel in 'n godsdienstige omgewing, maar berus ook op wysheid uit die verlede en nuwe bevindings oor vrouegesondheid. Hildegard se werk spreek nie net siektes en genesings aan nie, maar ondersoek ook die teorie van medisyne en die aard van vroueliggame. 
Net soos die klassieke Grieks-Romeinse skrywers, waaronder Aristoteles, Plinius die Ouere en Galen, aangeneem het dat mans langer as vroue leef,  was die Middeleeuse Katolieke biskop Albertus Magnus dit eens dat mans oor die algemeen langer leef, maar hy het opgemerk dat sommige vroue langer leef. en stel dat dit was per ongeluk, danksy die suiwering as gevolg van menstruasie en dat vroue minder gewerk het, maar ook minder as mans verbruik het.  Moderne historici Bullough en Campbell skryf eerder hoë vroulike sterftes gedurende die Middeleeue toe aan 'n tekort aan yster en proteïene as gevolg van die dieet gedurende die Romeinse tydperk en die vroeë Middeleeue. Middeleeuse boere het bestaan ​​uit graan-swaar, proteïenarm en ysterarm diëte, koringbrood, gars en rog gedoop in sous, en geniet selde voedsame aanvullings soos kaas, eiers en wyn.  Fisiologies gesproke benodig vroue ten minste twee keer soveel yster as mans, omdat vroue noodwendig yster verloor tydens menstruasie, sowel as gebeurtenisse wat verband hou met die baarmoeder, insluitend fetale behoeftes tydens bloeding, miskraam en aborsie en laktasie. Aangesien die menslike liggaam yster uit die lewer, ystersoute en vleis beter absorbeer as uit korrels en groente, het die graansware middeleeuse dieet gewoonlik ystertekort tot gevolg gehad en, by uitbreiding, algemene bloedarmoede vir Middeleeuse vroue. Bloedarmoede was egter nie die grootste oorsaak van dood vir vroue nie, eerder as bloedarmoede, wat die hoeveelheid hemoglobien in bloed verminder, sou ander siektes soos longontsteking, brongitis, emfiseem en hartsiektes verder vererger. 
Sedert die 800's het die uitvinding van 'n meer doeltreffende soort ploeg-tesame met die vervanging van tweeveldige wisselbou in drie-veld-die middeleeuse boere moontlik gemaak om hul dieet te verbeter deur te plant, saam met koring en rog in die herfs, hawer, gars en peulgewasse in die lente, insluitend verskeie proteïenryke ertjies.  In dieselfde tydperk is konyne vanaf die Iberiese Skiereiland oor die Alpe aan die Karolingiese Ryk voorgestel, wat Engeland in die 12de eeu bereik het. Haring kan doeltreffender gesout word, en vark, kaas en eiers word toenemend in Europa verbruik, selfs deur die laer klasse.  As gevolg hiervan het Europeërs uit alle klasse meer proteïene uit vleis verbruik as wat mense in enige ander deel van die wêreld gedurende dieselfde tydperk gebruik het - wat gelei het tot 'n bevolkingsgroei wat byna met die aanvang van die verwoestende Swart Dood oorskry het.  Bullough en Campbell noem David Herlihy verder, wat op grond van beskikbare gegewens waarneem dat vroue in die 15de eeu in getalle in die aantal mans was, en hoewel hulle nie die 'absolute numeriese voordeel bo mans' gehad het nie, was vroue meer talle onder bejaardes. 
Kulturele verskille in Wes- en Oos -Europa het beteken dat wette nie universeel of universeel toegepas is nie. Die Wette van die Saliaanse franke, 'n Germaanse stam wat na Gallië gemigreer en tussen die 6de en 7de eeu tot die Christendom oorgegaan het, bied 'n bekende voorbeeld van 'n spesifieke stam se wetskodes. Volgens Salic Law is misdade en vasberade strawwe gewoonlik uitgespreek, maar namate kontak met geletterde Romeine toeneem, word hul wette gekodifiseer en ontwikkel tot geskrewe taal en teks.
Boere, slawe en slavinne is beskou as die eiendom van hul vrygebore meester (s). In sommige of miskien die meeste gevalle kan die onvrye persoon as dieselfde waarde beskou word as die diere van hul meester. Boere, slawe en diensmaagde van die koning is egter as meer waardevol beskou en selfs as dieselfde waarde as vrye persone beskou omdat hulle lede van die koning se hof was.
Misdade rakende ontvoering
As iemand die slaaf of slavin van 'n ander persoon sou ontvoer en bewys het dat hy die misdaad gepleeg het, is daardie persoon verantwoordelik om 35 solidi, die waarde van die slaaf, te betaal en 'n boete vir verlore gebruikstyd. As iemand 'n ander diensmeisie se ontvoering ontvoer het, kry die ontvoerder 'n boete van 30 solidi. 'N Bewese verleier van 'n slavin ter waarde van 15 of 25 solidi, en wat self 25 solidi werd is, kry 'n boete van 72 solidi plus die waarde van die diensmaagd. Die bewysde ontvoerder van 'n seuntjie of 'n huishulp word 'n boete opgelê van die waarde van die bediende (25 of 35 solidi) plus 'n ekstra bedrag vir verlore gebruikstyd. 
Misdade rakende vrygebore persone wat met slawe trou
'N Vrygebore vrou wat met 'n slaaf trou, verloor haar vryheid en voorregte as 'n vrygebore vrou. Sy sal ook haar eiendom van haar laat wegneem en tot 'n verbod verklaar word. 'N Vrygebore man wat met 'n slaaf of slavin trou, verloor ook sy vryheid en voorreg as 'n vrygebore man. 
Misdade rakende hoerery met slawe of slavinne
As 'n vryman met die slavin van 'n ander hoereer en bewys word dat hy dit gedoen het, sal hy die meester se diensmeester 15 solidi moet betaal. As iemand hoereer met 'n diensmeisie van die koning en bewys dat hy dit doen, sal die boete 30 solidi wees. As 'n slaaf hoereer met die slavin van 'n ander persoon en die slavin sterf, sal die slaaf 'n boete opgelê word en moet hy ook die meester van die slavin 6 solidi betaal en kan dit gekastreer word of dat die slaaf se meester die diens van die slavin moet betaal die waarde van die oorledene diensmaagd. As 'n slaaf hoereer met 'n slavin wat nie sterf nie, sal die slaaf óf driehonderd wimpers ontvang, óf die diensmeisie se meester 3 solidi moet betaal. As 'n slaaf met 'n ander slavin se huwelik trou sonder die toestemming van haar meester, word die slaaf óf geslaan óf die diensmeester se meester 3 solidi moet betaal. 
Boervroue volgens status Wysig
Die eerste groep boervroue het bestaan ​​uit gratis grondeienaars. Vroeë rekords, soos die Exon Domesday en Little Domesday, het getuig dat 10-14% edele diewe en nie-edele vryhuurders onder Engelse grondeienaars vroue was en Wendy Davies het rekords gevind wat toon dat in 54% van eiendomstransaksies vroue onafhanklik of gesamentlik met hul mans en seuns kon optree.  Tog, eers na die 13de eeu, is daar rekords wat die vrye vroulike boer se regte op grond beter getoon het. Boonop het Engelse hofstukke baie aktiwiteite opgeteken wat deur gratis boere uitgevoer is, soos om grond te verkoop en te erf, huurgeld te betaal, skuld en krediete af te handel, brou en verkoop van bier, en - indien onvry - die lewering van arbeidsdienste aan here . Vrye boervroue kon, in teenstelling met hul manlike eweknieë, nie amptenare word nie, soos hereniers, konstabels en reeves. 
Die tweede kategorie van die Middeleeuse Europese werkers was diensknegte. Diensvoorwaardes geld vir beide geslagte.  Diensknegte het nie eiendomsreg geniet nie, net soos gratis huurders: slawe was beperk om die grond van hul eienaars na willekeur te verlaat en is verbied om van hul toegewese besittings te beskik.  Beide manlike en vroulike diensknegte moes as deel van hul dienste aan hul here werk, en die vereiste aktiwiteite kan selfs spesifiek geslagtelik deur die here geslag word. 'N Diensknegte vrou sou haar diensbaarheidstatus aan haar kinders oordra, daarteenoor sou kinders 'n heerserstatus van hul vader erf.  'n Dienskneg kan vryheid verkry as hy deur die heer vrygelaat word, of nadat hy vir een jaar plus een dag uit die beheer van die heer ontsnap het, is selde in dorpe wat ontsnap het, selde gearresteer. 
Toe vroulike slavinne trou, moes hulle boetes aan hul here betaal. Die eerste boete op 'n vroulike dienskneg wat trou, was bekend as 'n koopman, wat deur haar pa aan hul heer betaal moes word. Die rede was dat die heer 'n werker en haar kinders verloor het.   Die tweede boete is die leyrwite wat betaal moet word deur 'n manlike of vroulike dienskneg wat seksuele dade gepleeg het wat deur die Kerk verbied is, uit vrees dat die hoereerder haar huwelikswaarde kan laat daal en die heer dus nie kry die handelaar. 
Chris Middleton het ander historici aangehaal wat bewys het dat here dikwels die huwelike van hul diensknegte gereguleer het om seker te maak dat die diensknegte se besittings nie uit hul jurisdiksie verwyder word nie. Here kon selfs vroulike slavinne in onwillekeurige huwelike dwing om te verseker dat die vroulike slavinne 'n nuwe generasie werkers kan skep. Mettertyd het Engelse here meer en meer die oorspronklike erfenispatrone begunstig om te verhoed dat die landbesit van hul dienaars opgebreek word. 
10 mense met skok en uiterste misvormings
Hierdie lys bevat tien ongelukkige mense wat aan ernstige gebreke gely het. 'N Paar van hierdie mense kon met behulp van moderne medisyne 'n meer normale lewe lei. Sommige van die volgende verhale is tragies, en ander wek hoop. Hier is tien skokkende verhale:
Rudy Santos, 'n 69 -jarige van die Filippyne, ly aan die ultra skaars toestand wat bekend staan ​​as Craniopagus parasiticus of parasitiese tweeling. Hy is die oudste persoon met hierdie toestand. Aan die bekken en buik van Rudy & rsquos is 'n ekstra paar arms en 'n been, wat ontwikkel het toe sy tweeling tydens swangerskap in sy liggaam opgeneem is. 'N Ekstra paar tepels en 'n onontwikkelde kop met 'n oor en hare is ook aan sy lyf gekoppel.
Rudy het 'n nasionale beroemdheid geword tydens die reis met 'n fratsvertoning gedurende die 1970's en 80's. Hy sou tot 20 000 pesos per nag verdien as die belangrikste trekpleister. Dit was tydens hierdie vertoning waar hy sy verhoognaam & mdashthe & lsquoOctoman & rsquo gekry het. Rudy is vergelyk met 'n god, en vroue sou saamstaan ​​om by hom te wees.
Vreemd genoeg, verdwyn Rudy aan die einde van die 80's en beland hy meer as tien jaar in uiterste armoede. In 2008 het twee dokters hom ondersoek om te sien of 'n operasie lewensvatbaar is of nie. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat hulle die parasitiese tweeling sou kon verwyder, maar Rudy het besluit om nie die operasie te ondergaan nie. Hy het gesê dat hy die ekstra groei baie geniet het.
Honger vir meer bisarre mediese afwykings? U sal nie die Mutter Museum Book of Historic Medical Photographs op Amazon.com kan neersit nie!
Manar Maged & mdashborn in Kaïro in 2004 en mdashalso het aan 'n parasitiese tweeling gely. Manar en haar tweelingsuster was aan die kop gesmelt. Haar tweeling het geen ledemate nie en kon net glimlag, knipoog en huil.
Op tienjarige ouderdom is Manar na 'n hospitaal in Kaïro geneem nadat sy baie siek geword het. Daar is besluit dat albei sonder die verwydering van die parasitiese tweeling sou sterf. Ongelukkig, nadat hulle geskei is, sterf die tweeling omdat dit die bloedtoevoer van Manar gebruik het en sonder haar nie kon oorleef nie. Minder as 'n jaar later is Manar ook dood weens 'n breininfeksie wat veroorsaak is deur komplikasies van die operasie.
Minh Anh is 'n Viëtnamese weeskind wat gebore is met 'n geheimsinnige velafwyking wat veroorsaak dat sy vel vlok en skubbe vorm. Sy toestand word vermoedelik veroorsaak deur agent Orange en die ontblarende chemikalie wat die VSA tydens die Viëtnam -oorlog gebruik het. Hierdie toestand veroorsaak dat hy oorverhit en sy vel kan baie ongemaklik raak sonder gereelde bad. Mede -weeskinders het hom die bynaam & lsquoFish & rsquo genoem. Minh was vroeër gewelddadig teenoor personeellede en ander kinders by die weeshuis, so hulle moes hom teëhou deur hom aan sy bed vas te bind.
Toe Minh jonk was, ontmoet hy Brenda, 79 jaar oud uit die Verenigde Koninkryk, en sy reis jaarliks ​​na Vietnam om hom te sien. Hulle het deur die jare 'n hegte band gevorm en goeie vriende geword. Brenda het Minh op baie maniere by die weeshuis gehelp en mdashshe het die personeel oortuig om hom nie vas te bind as hy gewelddadig is nie, en sy het hom 'n vriend gevind om hom elke week te laat swem, wat nou Minh & rsquos se gunsteling stokperdjie is.
Waarskynlik die bekendste persoon op hierdie lys is Joseph Merrick, die olifantman. Die Engelsman is in 1836 gebore en het 'n beroemdheid in Londen geword en ook wêreldwyd bekendheid verwerf. Hy is gebore met 'n proteus -sindroom en 'n mdasha -toestand, wat veroorsaak dat groot knoppe op die vel en die bene ontwikkel en vervorm word.
Die ma van Joseph & rsquos is dood toe hy elf was en hy is deur sy pa verwerp. Hy het op 'n jong ouderdom die huis verlaat en in Leicester gewerk voordat hy 'n vertoning gekontak het. Hy was die hoofrol en het sy verhoognaam & mdashthe & lsquoElephant Man & rsquo gekry.
As gevolg van die grootte van sy kop, moes Josef regop slaap. Sy kop was so swaar dat dit vir hom onmoontlik was om te slaap. Op 'n aand in 1890 het hy probeer om soos normale mense te slaap en het hy sy nek ontwrig. Hy is die volgende oggend dood aangetref.
Lees meer oor hierdie klassieke geval in die woorde van die dokter wat die Elephant Man eerstehands gekyk het. Koop The Elephant Man en ander herinneringe by Amazon.com!
Didier Montalvo, uit die platteland van Colombia, het aangebore melanositiese nevus ontwikkel, wat mol vinnig en vinnig oor die hele liggaam laat groei. As gevolg van hierdie siekte het 'n mol so groot geword dat dit Didier en die hele rug bedek het. Hy is deur sy eweknieë 'lsquoturtle boy' genoem, aangesien die groot mol soos 'n skulp lyk.
Blykbaar is Didier op 'n verduistering verwek en die plaaslike bevolking het geglo dat sy mol die werk van die duiwel was. Om hierdie rede is hy deur ander kinders vermy en die plaaslike skool verbied. Toe die Britse chirurg Neil Bulstrode hoor van die toestand van Didier en rsquos, het hy na Bogota gereis sodat hy die mol kon opereer en verwyder. Didier was ses jaar oud toe die operasie uitgevoer is. Dit was 'n sukses en die hele mol is uitgesny. Na die operasie gaan Didier nou skool toe en leef hy 'n normale, gelukkige lewe.
Mandy Sellars, van Lancashire, UK, is gediagnoseer met die proteussindroom en dieselfde mediese toestand as Joseph Merrick. Proteus -sindroom is uiters skaars en daar word vermoed dat dit slegs 120 mense wêreldwyd beïnvloed. Dit het veroorsaak dat Mandy & rsquos se bene baie vergroot is, 'n totaal van 95 kilogram en 'n meter in omtrek. Omdat haar voete so groot is, moet sy spesiaal toegeruste skoene koop wat ongeveer $ 4000 dollar kos. Sy het ook 'n persoonlike motor waarmee sy kan ry sonder om haar voete te gebruik.
Dokters het besluit om een ​​van Mandy & rsquos se bene te amputeer nadat sy diep veneuse trombose en MRSA opgedoen het. Na die operasie het die oorblywende deel van die been bly groei en te swaar geword vir haar prostese. Sy het nou 'n nuwe prostetiese been gekry wat die res van haar lewe moet hou.
Petero Byakatonda is 'n seuntjie van 'n klein plattelandse dorpie in Uganda wat aan die crouzon -sindroom ly. Dit raak ongeveer een uit elke 25 000 geboortes, maar Petero & rsquos geval is 'n uiterste geval. Die Crouzon -sindroom veroorsaak misvorming van die skedel, wat op sy beurt die oogballe uit hul voetstukke en die ore stoot, wat lei tot probleme met sig en gehoor. In ontwikkelde lande word die misvormings wat veroorsaak word deur die crouzon -sindroom gewoonlik baie gou na die geboorte behandel, maar Petero het nie hierdie behandeling ontvang nie, aangesien hy honderde kilometers van 'n hospitaal af woon.
Petero & rsquos se bure het hom geteister en vermy oor sy voorkoms, en hy het homself in sy kamer toegesluit en amper nooit die huis verlaat nie. 'N Dokter het sy toestand opgemerk toe hy deur die Petero & rsquos -dorp gery het. Die dokter het genoeg geld ingesamel vir Petero om na Austin, Texas, te reis vir 'n lewensveranderende operasie. Hy het ses maande daar deurgebring terwyl dokters sy skedel hervorm het. Dit het baie druk op sy optiese senuwee en brein geplaas. 'N Tweede operasie was nodig om die been rondom Petero & rsquos se oë te rekonstrueer. Daar was komplikasies tydens die tweede operasie en mdashhe verloor 80% van sy totale bloedvolume en sy toestand het kritiek geword. Gelukkig het hy dit oorleef en leef hy nou 'n gelukkige lewe in sy dorp.
Jos & eacute Mestre van Lissabon, Portugal, het 'n geweldige gesigsmis ontwikkel wat op sy lippe begin groei het toe hy veertien was. Deur die jare het hierdie gewas meer as vyf kilogram gewig geword. Dit het veroorsaak dat hy in sy een oog blind geword het en dit baie moeilik gemaak het om asem te haal, te eet en te slaap. Hy het veertig jaar van sy lewe sonder behandeling deurgebring as gevolg van mediese verkeerde inligting, 'n mate van verkeerde diagnose, 'n gebrek aan finansies en onwilligheid om behandeling te ondergaan weens godsdienstige oortuigings. & Rdquo
In 2010 het Jos & eacute na Chicago gereis om vier operasies te ondergaan om sy gewas te verwyder en sy gelaatstrekke te herstel. Die gewasmassa is in die eerste operasie heeltemal verwyder en die volgende drie was daarop gemik om die gesig te rekonstrueer. Die operasies was suksesvol en Jos & eacute reis 'n paar weke na die behandeling terug na Lissabon.
Dede Koswara is 'n Indonesiese man wat die grootste deel van sy lewe die uiters skaars swaminfeksie, Epidermodysplasia verruciformis, verduur het. Dit veroorsaak dat groot, harde swamgroei uit die vel steek wat opvallend soos boombas lyk. Dit het vir Dede uiters ongemaklik geword, wat hom verhinder het om basiese funksies met sy hande uit te voer, aangesien dit so groot en swaar was. Die swam groei oor die hele liggaam, maar dit kom hoofsaaklik op die hande en voete voor.
In 2008 het Dede in die VSA behandeling ontvang om ses kilogram vratte uit sy liggaam te verwyder. Nadat dit gedoen is, is veloorplantings op die hande en gesig aangebring. Ongelukkig het hierdie operasie die swam nie verhinder om te groei nie, en hy het verdere operasies ondergaan in 2011. Daar is geen geneesmiddel vir die toestand van Dede & rsquos nie.
Fetus in fetus is 'n uiters skaars ontwikkelingsafwyking wat by een uit elke 500 000 geboortes voorkom. Die rede vir hierdie toestand is onduidelik, maar baie wetenskaplikes meen dat dit in die vroeë stadiums van swangerskap voorkom wanneer die een fetus deur die ander omhul word. Baie parasitiese tweelinge is klein en onontwikkeld, maar ander kan groot word. Alamjan Nematilaev, van Khazakstan, het 'n parasitiese tweeling gehad wat hare, ledemate, tande, naels, geslagsdele, 'n kop en 'n basiese gesig ontwikkel het. Die tweeling van Alamjan en rsquos woon al meer as sewe jaar in hom voordat dit ontdek is en hellip
In 2003 het die Alamjan & rsquos -skooldokter die geswelde buik opgemerk en na die hospitaal gestuur. Dokters het hom ondersoek en geglo dat die knop 'n siste was. Die volgende week is Alamjan geopereer en tot die dokter se verbasing het hulle 'n baba gevind wat twee kilogram gewig en twintig sentimeter lank was. Die dokter wat die operasie uitgevoer het, het gesê dat Alamjan lyk asof hy in die sesde maand van swangerskap was. Die seuntjie se ouers het geglo dat sy toestand veroorsaak word deur bestraling van die Tsjernobil -ramp, maar kenners het hierdie idee van die hand gewys. Alamjan het ten volle herstel van die operasie, maar tot vandag toe weet hy nog steeds nie dat sy tweeling in hom gegroei het nie.
Caleb is 'n Listverse -skrywer en moderator van Cornwall, die Verenigde Koninkryk. U kan hom op Twitter volg.
1 & ndash Vroulike egbrekers is brutaal gemartel en vermoor
In die Romeinse tyd is die hele & acirc € ˜daddy & rsquos girl & rsquo ding 'n bietjie te letterlik opgevat. Patria Potestas was basies lewenslange onderwerping van kinders aan die wil van hul vader. Alhoewel dit net so van toepassing was op seuns as dogters, was vroue meer geneig om te doen soos hul pa gesê het. Alle vaders van wettige kinders het die mag van Patria Potestas en dit was 'n gebruik wat ander Mediterreense kulture ontstel het. Kinders in hierdie situasie moes byvoorbeeld hul pa en rsquos toestemming vra vir die huwelik. In die Lex Julia, is 'n Romeinse vader toegelaat om sy dogter onder sekere omstandighede te vermoor as sy egbreuk pleeg.
Dinge het veral in die Middeleeue erg vir vroulike egbrekers geword. Mans het nie net wraak geneem deur moord nie, maar soms het hulle 'n toestel genaamd 'n Breast Ripper gebruik om hul ongelukkige vroue te vermink en te martel. Die Ripper was van metaal en het verskeie kloue gehad wat warm of koud op die blootgestelde borste van die slagoffer gebruik is. Die kloue het die vrou se borste geskeur en die slagoffers is in baie gevalle dood. 'N Variant genaamd The Spider is aan 'n muur geheg terwyl sy kloue by die slagoffer se borste vasgehaak het. Die vrou is van die muur afgetrek totdat haar borste afgeskeur is.
Die Puriteinse setlaars wat Amerika gekoloniseer het, was ook mal daaroor om die ergste strawwe vir egbreuk uit te dink. In die klassieke roman van Nathaniel Hawthorne en rsquos, Die Skarlakenrooi Brief, Word Hester Prynne gestraf deur 'n skarlakenrooi € ˜A & rsquo op haar rok ingeprent te hê, sodat sy die skaamte van haar wandade moes dra. In werklikheid het Hester baie liggies afgekom in vergelyking met die strawwe wat owerspeliges in die Puriteinse kolonies opgelê het. Seksmisdade was inderdaad die misdade wat die meeste in New England gedurende daardie tydperk vervolg is.
In 1641 word Anne Linceford by twee afsonderlike geleenthede vir egbreuk geslaan terwyl Mary Mendame ook geslaan is. Mendame is geslaan terwyl 'n wa in 1639 deur die stad getrek is in 'n pynlike en vernederende ervaring. In 1631 is Mary Latham tereggestel weens egbreuk. Sy het erken dat sy seks gehad het met 'n dosyn mans en het na bewering gewillig na haar teregstelling gegaan in die oortuiging dat sy haar lot verdien. Die manne in hierdie verhale het ligter strawwe gekry omdat daar gewoonlik gesê word dat hulle & acirc € ˜ verlei & rsquo by & acirc € ˜ proefpersone & rsquo was.
Was die geheimsinnige bogmense menslike offerandes?
'N Britse argeoloog voer aan dat die wonderbaarlik bewaarde liggame in die water as offers aan die gode gelaat is.
Sowat omstreeks 60 nC is 'n man na 'n moeras buite Cheshire, Engeland, gelei om vermoor te word. Hy was in die middel van die twintigerjare, het ongeveer 5 '7' lank gestaan ​​en het 'n afgewerk baard, snor en bruin hare. Behalwe vir 'n armband van jakkalsbont, was hy kaal. Dit is waarskynlik dat hy deur twee of meer individue vergesel en beperk is.
Die besonderhede van sy dood sorg vir grimmige lees.
Eers het hy 'n hou van 'n stomp voorwerp bo -op sy kop gekry, waarskynlik terwyl hy gesit het, wat sy skedel gebreek het. Daarna is 'n tou om sy nek gegooi. Terwyl hy versmoor word, is sy keel afgesny. Gekombineer met die druk van die strop, sou dit 'n geiser bloed uit die wond laat uitbars het. Uiteindelik het hy 'n skerp skop op sy rug gekry en hom eerste in die water van die moeras gedryf, waar hy byna tweeduisend jaar later gevind is deur werkers wat na turf in die Lindow Moss grawe.
Ons ken hierdie besonderhede oor die lot van die Lindow Man, soos hy bekend geword het, vanweë die byna wonderbaarlike preserveermiddels van die moeras waar hy begrawe is. Sedert die 18de eeu is honderde liggame soos hy uit die moerasse van Noord -Europa gehaal. Hulle ouderdomme strek oor duisende jare, van die Steentydperk tot die Tweede Wêreldoorlog. Die meeste kom egter uit 'n relatief noue tydperk, ongeveer 700 v.C. tot 200 nC Baie toon tekens van vreeslike trauma, insluitend marteling, verminking en aftakeling. Saam is dit die koudste gevalle, en die redes vir hul afsterwe vorm een ​​van die blywende raaisels van die Europese argeologie.
Verduidelikings waarom die moerasslagoffers dood is, sluit in ongelukke, straf vir misdade, teregstelling van gevangenes en roof wat verkeerd geloop het. In haar nuwe boek, Bog Bodies Onbedek, Miranda Aldhouse-Green, 'n Britse argeoloog en kenner van die Keltiese oudheid, voer aan dat nie een van hierdie oorsake sin maak uit al die beskikbare bewyse nie. Sy bring die resultate van forensiese ondersoek van die liggame saam met die getuienis van klassieke skrywers en materiaal wat deur argeoloë van 'droëland' versamel is, voor dat die waarskynlikste verklaring ook een van die verontrustendste is: dat hulle slagoffers van menslike offerande was en die waters van die moeras as 'n offer aan die gode.
Die eerste ding waaroor almal opmerk wanneer hulle met een van die moerasliggame gekonfronteer word, is hul merkwaardige bewaringstoestand. Die Tollund -mens, miskien die bekendste moerasliggaam, word die 'perfekte lyk' genoem, hoofsaaklik vanweë die uitstekende toestand van sy gesig en kop. Hy is in 1950 deur turfkappers in 'n Deense moeras ontdek, en is kaal begrawe, behalwe vir 'n velpet en leergordel. Hy is gehang, en die strop wat hy gebruik het, was nog om sy nek. Gegewe die geweld wat hy blykbaar gely het voor die dood, kom dit altyd as 'n verrassing dat sy gesig die prentjie van kalmte is. Die Deense argeoloog P.V. Glob, teenwoordig die dag nadat hy opgegrawe is, beskryf hom as 'met 'n sagte uitdrukking - die oë effens toe, die lippe saggies opgerol, asof in stil gebed. "
Die behoud van die Tollund-man is ontsagwekkend, maar dit was nie doelbewus nie. Anders as Egiptiese mummies, het die moerasliggame hul toestand te danke aan 'n chemiese ongeluk. Die moerasse waarin hulle begrawe is, bevat min suurstof, wat help om bakteriegroei te belemmer. Die belangrikste bestanddeel vir die voortbestaan ​​van die moerasliggame kom egter van 'n plant genaamd sphagnum. Wanneer sphagnum sterf, stel dit polisakkariede vry wat bakteriese metabolisme blokkeer. Dit help om organiese materiaal, soos vel, hout, pels en tekstiele, te verhoed dat dit swig voor verval.
Moere genees liggame in 'n proses wat soortgelyk is aan looiery, maar hoewel hulle wonderlik is om die vel te bewaar, eet hulle bene weg en laat die geraamtes van die liggame gekrimp en soms heeltemal afwesig. Terselfdertyd vernietig sure in moeraswater DNA, wat genetiese studies onmoontlik maak.Die meeste moerasliggame is ontdek tydens die uitgrawing van turf vir gebruik as brandstof, en gevolglik is baie deur grawe en grawe uitmekaar gehaal, en meer onlangs deur meganiese turfgraafmachines. (Die arme Grauballe -man het selfs sy kop getrap, wat hom erg misvorm het). Moderne forensiese spesialiste moes hard werk om trauma wat die lewens in die lewe aangerig is, te onderskei van die skade wat hulle aangerig is toe hulle gevind is.
Bo en behalwe nadoodse trauma kan die ongewone bewaring van die moerasliggame 'n bykomende uitdaging vir ondersoekers wees. Toe 'n lyk in 1983 in die Lindow Moss gevind word, het die polisie eers gedink dit behoort aan 'n vrou wat onlangs vermoor is. By toeval is dit net 'n duisend voet van die huisie gevind van 'n man wat vermoedelik verdwyn het in die verdwyning van sy vrou. Gekonfronteer met die liggaam, erken hy die misdaad. Slegs 'n paar maande later het dit duidelik geword dat die lyk van 'n tweeduisendjarige man was.
Maar ten spyte van hierdie vermenging, is daar 'n magdom forensiese data wat in die sagte weefsel van die moeras geleë is, en dit kan ons baie vertel oor wie hierdie individue in hul lewens was-hul sosiale status, mediese geskiedenis en selfs die kos hulle het in hul laaste ure geëet. Die laaste maaltyd van die Tollund Man was 'n soort gruwel, beskryf as 'walglik' deur 'n Britse argeoloog wat 'n gerekonstrueerde weergawe vir 'n program op die BBC geproe het. Die Grauballe -mens het 'n pap geëet uit 60 verskillende planttipes, wat genoeg ergot bevat het om hom in 'n koma te sit, of hom ten minste 'n dwaas maak. The Old Croghan Man, 'n aristokratiese reus uit Ierland, het meestal van vleis en suiwel geleef, maar sy laaste maaltyd was karringmelk en graan. Die Lindow Man het 'n 'eksklusiewe' maaltyd van braaibrood platbrood geëet, met 'n klein toevoeging van maretakpollen.
Baie van die moerasslagoffers het aan wanvoeding gely. Ander was blykbaar beter daaraan toe. Sommige het fyn versorgde hande gehad, of gedetailleerde haarstyle wat hul rang as vrymanne of krygers aangedui het. 'N Ongewone aantal moerasliggame het aan fisiese misvormings gely. Sommige hiervan was redelik klein, soos 'n blomkooloor, of geboë stekels of siek gewrigte, wat dit sou moeilik gemaak het om te loop. Ander afwykings was meer duidelik. 'N Ondersoek na moerasliggaamnavorsing vind 'n dwerg, 'n reus en 'n man met 'n ekstra stel duime. Aldhouse-Green dink dat dit betekenisvol kan wees, en dat 'visueel spesiale mense' moontlik doelbewus geteiken is vir hul uniekheid en moontlik geestelike krag.
Een ding wat die moerasliggame duidelik maak, is dat die mishandeling wat hulle in die dood gely het, so erg was as wat dit uiteenlopend was. Die Haraldskaer -vrou is met 'n garrot doodgemaak. Die Yde Girl is verwurg met haar eie gordel. Die Tollund -man is opgehang. Die Kayhausen Boy, 'n tiener uit Noord -Duitsland, is vrek voor die dood. Die lyke van Lindow, Grauballe en Kayhausen is almal keelafgesny. Die Windeby -meisie is verdrink, en haar arm is ook afgekap. Die Borremose -vrou is kopvel, haar gesig verpletter en haar regterbeen gebreek. Die ou Croghan -man is getref met 'n stortvloed, waarskynlik uit 'n byl, genoeg om sy kop af te sny en sy liggaam in twee te sny.
Die geweld wat die liggame veroorsaak het, het ná die dood voortgeduur. Verskeie van die lyke se arms is deurboor, en wilger takke is deur die wond getrek. Ander het houtpale deur hul knieë gedryf. Aldhouse-Green skryf dat hierdie beperkings moontlik 'n manier was om dooies te tem en hul spoke vas te maak op die plek waar hulle gesterf het. Verskeie liggame toon ook tekens dat hulle rituele vernedering ondergaan het. Die meeste is kaal begrawe, of net in 'n kleed toegedraai. Die Windeby Girl se linkerkant van haar kop is geskeer. Die hele kop van die Yde -meisie is geskeur en haar hare langs haar. Benewens alles wat hom aangedoen is, is die tepels van die Ou Croghan gesny. Dit het moontlik 'n besondere betekenis gehad: Volgens tradisie was die suig van 'n koning in die ou Ierland 'n manier om hom onderdanigheid te toon.
Die uitgebreide poging en voorbereiding wat by die moord op die moerasliggame gedoen is, dui daarop dat dit nie gewone moorde was nie. Net so dui die plasing in die liggame van die moeras aan dat dit nie gewone begrafnisse was nie. Verassing was die mees algemene vorm van internering in die ystertydperk in Noord -Europa, terwyl individue met 'n hoër status soms in eikehoutkaste geplaas en met grafgoed begrawe is vir gebruik in die volgende wêreld. Die moerasliggame het nie een nie. Maar beteken dit noodwendig dat hulle geoffer is?
Aldhouse-Green bied twee belangrike bewysstukke aan om aan te voer dat dit wel so is. Die een kom uit die klassieke oudheid. Verskeie Romeinse historici, waaronder Strabo, Tacitus en Julius Caesar, beskryf weergawes van menslike offerande wat deur die mense van Noord -Europa beoefen word. Soms was dit 'n manier om die toekoms te vertel, en ander kere is dit gedoen as deel van 'n kultus wat verband hou met 'n spesifieke god of tempel.
Die ander deel kom uit die argeologie van die Britse Eilande, waar daar baie voorbeelde is van lyke wat lewendig begrawe is, menslike oorskot wat as fondamente vir huise gebruik is en begrafnisse waarin begeleiers by hul kapteins begrawe is. Daar is selfs tekens dat liggame op sekere plekke uit die moere gehaal en honderde jare na hul dood te sien was. Dit lyk asof moere self 'n spesiale eerbied was. In Duitsland en Denemarke is wapens, waens, kos, godebeelde en selfs hele skepe doelbewus in hul waters gelaat. Dit was heel waarskynlik as seremoniële offerandes, en soos Aldhouse-Green daarop wys, in 'n samelewing waar slawerny algemeen was, was 'n mens dalk minder werd as 'n waardevolle swaard of ketel.
Beide bewysstukke ly aan sekere tekortkominge. Aldhouse-Green beklemtoon dat die klassieke historici met omsigtigheid behandel moet word. Hulle skryf immers as buitestaanders na die kulture wat hulle beskryf, en elkeen het sy eie agenda ten opsigte van die gebruike van die barbaarse noorde. Die argeologiese rekord uit Noord -Europa is eweneens problematies. Alhoewel dit veelvuldige tekens van menslike en dierlike opoffering bevat, sowel as materiële aanbiedinge wat aan die moeras gebied word, gee hierdie vondste weinig aanduidings - afgesien van enkele aanloklike wenke - oor die presiese aard van die oortuigings wat die seremonies gemotiveer het. Uiteindelik kom die beste bewyse vir menslike opoffering uit die moerasliggame self, en die buitensporige en duidelik opgevoede geweld wat gebruik word om hulle dood te maak, soos in die geval van die Lindow Man.
Alhoewel ons nooit met sekerheid weet wat deur die moordenaars se gedagtes gegaan het nie, sal die moerasliggame steeds hul bekoring behou. Ek het die Tollund -man meer as twintig jaar gelede besoek tydens 'n kinderjare -reis na Denemarke, en ek onthou nog die lewendige skok om sy gesig te sien. Die Ierse digter Seamus Heaney, wat 'n siklus gedigte aan die moerasliggame gewy het, het geskryf dat hy net deur hul foto's ontroer is. Hy beskryf die Grauballe -man en vra: "Wie sal 'lyk' sê/aan sy lewendige rolverdeling?/Wie sal 'liggaam' sê/aan sy ondeursigtige rus?" Na duisende jare is die moerasliggame nog steeds by ons en leef hulle 'n lewe wat hulle onmoontlik in die dood kon voorstel.
Anna Miller, wat die Amish -gemeenskap verlaat het, maak 'n bakkery in Sunderland oop, deel haar verhaal
Anna S. Miller, 23, van Sunderland, hou 'n paar van haar vars gebakte brood wat sy by die Amish Bakery in Sunderland verkoop. Cori Urban se foto
Anna S. Miller (23) van Sunderland hou 'n paar van haar varsgebakte brood by die Amish Bakery in Sunderland. Foto deur Cori Urban
SUNDERLAND-Vroeër hierdie jaar het Anna S. Miller twee dinge gedoen wat ongewoon was vir 'n 23-jarige om die eerste keer te doen: sy het gebel en 'n besigheid begin.
Gebore en getoë in 'n streng Amish -gesin op 'n melkplaas in Heuvelton, N.Y., het die tweede jongste van 11 kinders in Junie die enigste lewe agtergelaat wat sy ooit geken het.
Sy het koeie met die hand agtergelaat, in 'n groentetuin gewerk en produkte verkoop, die manne van die gemeenskap gehelp om te ploeg en te plant en te hooi, met 'n outydse plat yster te stryk en skottelgoed op te was sonder drein. Sy weet nie eers van skottelgoedwassers nie.
"As ek terugkyk, sou dit nuttig gewees het," sê die goedgesinde jong vrou vandag.
"Anna kom uit die strengste van die strengste van die Amish," verduidelik Saloma M. Furlong, skrywer van "Why I Left the Amish." , & quot vroeër vanjaar.
'N Kliënt kyk na gebak op die stoep van die Amish Bakery in Sunderland, waar koekies, brood en taai broodjies te koop is. Die bakkery is oop op Vrydae en Saterdae van 08:30 tot 18:00. Foto deur Cori Urban
Miller woon nou saam met Furlong en haar man, David, in hul opgeknapte Sunderland-huis uit die twintigerjare, kompleet met 'n 21ste-eeuse diepgaande herbou van energie. Dit is waar Miller haar Amish Bakery opgerig het, met die verkoop van gebak en handgemaakte mandjies vanaf die voorstoep van die huis.
Die beste deel van haar nuwe lewe is om saam met David en Saloma te lewe, 'het Miller onlangs gesê toe sy haar' Breaking Amish'-tipe storie gedeel het. Hulle is vriendelik teenoor mekaar en het 'n goeie verhouding met mekaar. om nuwe lewens in New York na te streef en deur hul gemeenskappe te vermy.)
Een van die redes waarom Miller haar Amish -gemeenskap verlaat het, was die oorheersing van mans.
"Mannelike oorheersing in haar gemeenskap is intens," het Furlong, wat in 'n minder beperkende Amish -gemeenskap in Ohio grootgeword het, gesê.
Sy kon nie meer van haar meningsverskille van haar ouers in die gesig staar nie, en sy het 'n blik op die wêreld gesien toe sy mandjies verkoop en op 'n staanplek langs die pad vervaardig het.
Miller het in vyf jaar nie 'n huweliksvooruitsig gehad nie; sy het net ses afsprake gehad, en vier van hulle was saam met tweede neefs. "Sy het haar lewe uitgestrek gesien as 'n ou diensmeisie wat onder die jurisdiksie van 'n suster of 'n broer se gesin woon," het Furlong gesê, wat haar lewe in 1977 op 20 -jarige ouderdom agtergelaat het.
Miller is 'n kort rukkie gestuur om 'n getroude suster te help, en toe sy terugkeer huis toe, het haar pa besluit dat sy nie meer die pos by die posbus kon kry nie.
"Dit was die sneller," het Miller gesê. Ek kan dit nie onder die oë sien as my pa ons so behandel nie
Sy het daardie aand vertrek en 'n buskaartjie van $ 75, eenrigting, gekoop na West Hartford, Conn., Met geld wat sy gespaar het van haar salaris van $ 4 tot $ 6 per dag by die huis of op die plaas.
En sy het die eerste keer 'n telefoon gebruik. Miller het 'n vrou gebel wat aan haar gesê is, dat sy haar kan help, en sy beland by die vrou se huis.
Miller onthul nie die besonderhede van haar vertrek uit die Amish -gemeenskap nie, en wou niemand probleme veroorsaak nie.
Die persoon in Connecticut het Furlong op die internet gevind en haar gekontak vir hulp om die Miller -kultuur van Amish te verstaan. In Julie verhuis Miller na Sunderland waar sy met haar bak- en mandjiebedryf begin het.
"Ek was gewoond daaraan om mandjies te bak en te bak, so ek het besluit om dit te doen," het sy gesê en verduidelik dat sy nie 'n bakonderneming in die Connecticut -huis kan hê nie, want die ondersteuner het troeteldiere. "Saloma het gesê dat hierdie huis dit sou doen."
Miller, 'n ligte en saggeaarde vrou met bruin hare in 'n bolletjie bo -op haar kop, praat nadat sy haar woorde sorgvuldig gekies het. 'N Duitse dialek kan nog steeds opgespoor word, aangesien dit haar eerste taal is, maar sy word tans in Engels onderrig.
Op 'n onlangse dag het sy 'n t-hemp onder 'n waterbaadjie, 'n pers kalflengte romp, swart kouse en swart skoene gedra. Sy glimlag en praat maklik met kliënte wat die trappe na die stoep klim om haar ware te koop.
Handgemaakte mandjies en tuisgebak word verkoop by die Amish Bakery in Sunderland, gemaak deur Anna S. Miller, wat gebore en getoë is op 'n Amish-melkplaas in die staat New York. Foto deur Cori Urban
UPS -bestuurder Alex Desrosiers, van South Hadley, is 'n gereelde kliënt. Hy glimlag toe hy 'n brood van een van die twee tafels vol bakkies en mandjies optel en aankondig dat dit nog warm uit die oond is.
"Die eerste keer dat ek hierdie brood gehad het, het ek gesê dit is die beste witbrood wat ek ooit in my lewe gehad het," het Desrosiers opgewonde gesê. "Ek sê vir almal om hiernatoe te kom."
Maar dit is nie net die witbrood waarvan hy hou nie, hy het ook 'n hawermoutbrood, 'n rosyntjiebrood en 'n bord taai broodjies gekoop, sonder neute, en $ 24 uitgegee. "Die taai broodjies is fantasties," het hy gesê.
Hawermout en witbrood verkoop vir $ 5 per brood, rosyne kos $ 4. Klewerige broodjies, óf met of sonder neute, word teen $ 10, $ 7 en $ 5 per bord teen $ 2 verkoop. Hawermout rosyntjie koekies kos $ 4 per dosyn. En daar is ook ander lekkernye.
"Ek het gehoor (die hawermout) brood was baie goed," het die kliënt Irene S. LaRoche van Sunderland gesê. "Mense het dit gepraat."
Vroulike leraars in die Bybel
'N Pastoor is 'n herder. Dit is wat die woord letterlik beteken. 'N Predikant is iemand wat geestelike skape oppas en lei.
Laat ek die vraag met 'n beter antwoord beantwoord: As God 'n vrou as predikant geskenk en geroep het, moet ons hom dan teenstaan?
Hier is nog een: Aangesien God vroue bemagtig het om kerke in die Nuwe Testament te lei, is daar dan rede om te verwag dat hy opgehou het om dit vandag te doen?
Party sê dalk: "Geen vroulike leraars word in die Bybel genoem nie." Daar is ook geen manlike herders wat in die Bybel genoem word nie. Deursoek die Skrif en u sal niemand vind wat geïdentifiseer is as Pastoor So-en-so nie.
Ons leef in die era van die beroemde pastoor, maar die vroeë kerk het nie so iets gehad nie. Wat dit wel gehad het, was naamlose groepe ouderlinge of opsieners, soos die Efesiese ouderlinge wat Paulus ontmoet het, of die ouderlinge wat Paulus aan die begin van sy brief aan die Filippense gegroet het.
Dit gesê, die Bybel identifiseer ten minste drie vroue wat predikant was. Dit is tyd dat ons hierdie onbekende dames ontmoet.
Prisca was een van Paulus se naaste vriende. Hulle was so dierbare vriende dat die apostel haar genoem het met die verkleinwoord van haar naam, Priscilla.
Priscilla en haar man Aquila was Joodse sakelui wat Paulus in Korinte ontmoet en saam met hom na Efese gereis het (Handelinge 18). Toe Paulus Efese verlaat, het Priscilla en Aquila agtergebly en die evangelie bly verkondig (1 Kor 16:19). Binnekort het hulle 'n kerk gehou wat in hul huis vergader het. Later is hulle na Rome en het hulle 'n ander kerk geplant. Ons weet dit vanweë die manier waarop Paulus hulle groet in sy brief aan die Romeine:
Groet Priscilla en Aquila, my medewerkers in Christus Jesus. Hulle het hul lewens vir my gewaag. Nie net ek nie, maar al die kerke van die heidene is hulle dankbaar. Groet ook die kerk wat by hulle bymekaarkom. (Romeine 16: 3-5a)
Hierdie kort vermelding spreek boekdele. Priscilla en haar man was nie net tuisgroepleiers nie, hulle was kerkplanters met 'n multinasionale nalatenskap. Dit was haar invloed dat Paulus gesê het dat die heidense kerke Priscilla dankbaar is.
Wat het Priscilla gedoen? Om Gene Edwards aan te haal, was Priscilla 'Paulus se regterhand'. Paulus beskou haar as sy gelyke en sê dat sy haar lewe vir hom in gevaar gestel het (soos 'n goeie herder).
Priscilla was nie net 'n prediker of leraar nie. Sy was 'n predikant van die apostels. Sy het Apollos in Efese opgelei en het twee apostels, Andronicus en Junia, in haar kerk in Rome gehad. Priscilla was inderdaad nie net 'n predikant nie super-pasteur wat reuse in die geloof grootgemaak het. (Ek dink sy het nooit die memo gekry oor vroue wat in die kerk stilbly nie.)
Nympha se kerk
In 'n tyd toe die kerk net in mense se huise vergader het, is verskeie vroue erken as kerkleiers. Priscilla was die een Nympha was die ander.
Paulus groet "Nympha en die kerk wat in haar huis is" (Kol. 4:15). Ons weet baie min van Nympha. Haar huis was óf in Laodicea óf elders in die Lycusvallei. Was sy 'n dominee? Het sy die kerk gelei wat in haar huis ontmoet het? Sy moes dit gedoen het, want Paulus groet niemand anders in haar kerk nie.
Chloe en haar mense
Chloe is nog een van die intrigerende mense wat slegs een enkele vermelding in die Bybel kry: "Ek is in kennis gestel van julle, my broers, deur die mense van Chloe dat daar twis onder julle is" (1 Kor. 1:11).
Ons weet niks van Chloe behalwe dat sy in Korinte gewoon het nie, en sy het mense gehad.
Wie was hierdie mense? Was dit haar metgeselle of 'n kerk wat in haar huis ontmoet het? Ons kan nie seker wees nie. Maar op dieselfde manier as wat "manne uit Jakobus" na Antiochië gekom het, het "mense uit Chloe" na Paulus gekom, en hy herken haar as 'n leier in die kerkgemeenskap. Kortom, sy was 'n predikant.
As Paul beswaar maak teen vroulike leraars, sou die besoek van Chloe se mense hom die perfekte geleentheid gebied het om dit te sê. Om Tim Fall aan te haal, het Paulus moontlik sy kommer soos volg uitgespreek:
Dit het onder my aandag gekom dat u 'n vrou (Chloe) het wat 'n groep broers en susters voorsit. Dit moet nie wees nie! Is daar nie 'n man onder julle wat kan oorneem nie? Moenie wag totdat ek onder julle is om hierdie gruwel reg te stel nie.
Paulus het natuurlik nie so iets gesê nie, want Paulus het geen probleem met vroue in die leierskap gehad nie. In plaas daarvan om Chloe se mense te berispe omdat hulle 'n vrou in beheer gestel het, het hy hulle toegeskryf dat hy sy aandag op 'n probleem gevestig het.
Baie mense sê dat vroue nie dominees kan wees nie en dat hulle nie kerke kan lei nie, maar tog het vroue hierdie dinge in die Bybel gedoen. Die Nuwe -Testamentiese kerk het vroulike leraars, vroulike apostels, vroulike profete, vroulike evangeliste en leraars gehad, omdat God ons almal, mans en vroue, die opdrag gegee het om die goeie nuus te verkondig. Sommige sê dat vroue nie kan onderrig omdat Eva mislei is nie. Hulle vergeet dat Jesus ons verlos het van die foute wat Eva en Adam gemaak het, en hy het dit bewys deur vroue te bemagtig en onder sy dissipels in te sluit.
'Maar Paulus, u het vergeet dat die kwalifikasies vir 'n pastoor wat Paulus in 1 Timoteus 3 gegee het, vroue uitsluit.'
Nee ek het nie, en nee dit het nie. Alhoewel baie kerke vroue uitsluit van invloedryke leiersposisies, het die redes hiervoor meer te doen met tradisie as wat die Bybel sê.
Susanna Magrietha "Sandra" Laing is in 1955 gebore uit Susanna Margaretha "Sannie" (née Roux) (1920-2001) en Abraham Laing (1916-1988), Afrikaners in Piet Retief, 'n klein konserwatiewe dorpie in Suid-Afrika tydens die apartheidsera , toe wette amptelik sosiale kaste van rasseklassifikasie bepaal het.Haar grootouers aan vaderskant was Alfred Laing (1874-1962) van Memel, Duitsland (nou Klaipėda, Litaue) en Hester Sophia Goosen (1877-1949) haar grootouers van moederskant was Adriaan Roux (1876-1967) en Susanna Magrietha Veldman (1886-1967) , na wie Sandra vernoem is. Sy het 'n donkerder vel as ander lede van haar gesin, wat blykbaar duideliker geword het namate sy ouer geword het. Haar ouers, grootouers en oupagrootjies was almal wit, maar Sandra het die fisiognomie van Afrika-voorouers van vroeëre geslagte vertoon, miskien uit die 18de eeu of meer onlangs.  Haar gesin behandel haar as wit, dieselfde as hul seuns Adriaan en Leon, en saam woon hulle almal die NG Kerk by. 
Toe Laing 10 jaar oud was en by 'n witwit koshuis was, het die skoolowerhede haar  verdryf weens klagtes van die ouers van ander studente, gebaseer op haar voorkoms: hoofsaaklik haar velkleur en die tekstuur van haar hare. Hulle het geglo dat sy 'Kleurling' is, 'n term vir mense van gemengde rasse.  Sy is deur twee polisiebeamptes geskors en begelei huis toe. 
Sandra se ouers het verskeie regsgevegte gevoer om haar as wit te laat klassifiseer, gebaseer op haar gedokumenteerde afkoms. Haar pa het in die 1960's 'n bloedtoets vir vaderskap ondergaan, aangesien DNA-toetse nog nie beskikbaar was nie. Die resultate was verenigbaar met die feit dat hy haar biologiese vader was, hoewel sulke toetse uiters onnauwkeurig is vanweë die klein aantal bloedgroepe wat die meeste mense het. 
Na die publisiteit het Laing haar deur die blanke gemeenskap vermy, hoewel sy in 1966 weer as wit geklassifiseer is toe die wet verander is sodat 'n persoon as wit geklassifiseer kan word as albei ouers as wit geklassifiseer word. Sy het 'n gekleurde kosskool bygewoon, weg van haar familie, en het ondergedompel in die nie-blanke wêreld. Haar enigste vriende was die kinders van swart werknemers. Op die ouderdom van 16 het Laing saam met Petrus Zwane, 'n swart Suid -Afrikaner wat Zoeloe gepraat het, na Swaziland gehardloop. Sy is drie maande tronkstraf opgelê weens onwettige grensoorgang. Haar pa het gedreig om haar vir die huwelik dood te maak en het kontak met haar verbreek. Hulle het mekaar nooit weer ontmoet nie. 
Alhoewel sy en haar man twee kinders gehad het, wat as "Kleurling" geklassifiseer is, word sy gedreig om hulle te verloor, tensy sy ook as "Kleurling" geklassifiseer word, aangesien 'n blanke ouer nie gekleurde kinders kan grootmaak nie. Op 26 -jarige ouderdom het sy amptelik gereël dat die rasseklassifikasie verander word, hoewel haar pa vroeër toestemming geweier het. Behalwe vir geheime reise om haar ma te sien toe haar pa uit die huis was, was Laing vervreem van haar gesin en het gesukkel om ekonomies te oorleef.  Toe haar ouers wegtrek van Piet Retief, was die klandestiene besoeke nie meer moontlik nie. Laing het die kontak met haar gesin heeltemal verloor. 
Laing en haar man het geskei weens die druk wat hulle ondervind het, en sy het hul kinders vir 'n tydperk in die regering gebring. Jare later trou sy weer met Johannes Motloung, 'n Sotho-sprekende man. Hulle het drie kinders saam gehad en sy kon haar eerste twee terugkry, almal is nou groot en met hul eie gesinne. In die tagtigerjare probeer sy met haar gesin versoen, en Laing verneem dat haar pa oorlede is en dat haar ma Sannie geweier het om haar te sien. 
In 2000 het die Johannesburg Times Laing opgespoor om meer te wete te kom oor haar jare sedert die einde van apartheid. Die koerant het haar gehelp om haar ma te vind, en hulle kon versoen. Sannie was toe in 'n ouetehuis. Sannie en die twee het tyd saam gedeel voor haar ma se dood in 2001. 
Die publisiteit het Laing, haar man en gesin gehelp om nuwe huisvesting te kry wat hulle nou in Leachville, nuwe landgoedere oos van Johannesburg, woon. In 2009 is berig dat Laing se broers steeds geweier het om haar te sien.  Sy het gesê in onderhoude met Die voog en Klein wit leuens dat sy bly hoop het dat hulle eendag 'n verandering van hart sal hê.  
Volgens die Nuwe -Testamentikus Frank Stagg en die klassisist Evelyn Stagg,  bevat die sinoptiese Evangelies van die kanonieke Nuwe Testament 'n relatief groot aantal verwysings na vroue. Evangeliese Bybelgeleerde Gilbert Bilezikian stem saam, veral in vergelyking met literêre werke van dieselfde tydperk. : p.82 Nóg die Staggs nóg Bilezikian vind 'n opgetekende geval waar Jesus 'n vrou in die skande bring, verkleineer, verwyt of stereotipeer. Hierdie skrywers beweer dat voorbeelde van die manier van Jesus insiggewend is vir die afleiding van sy houding teenoor vroue en toon herhaaldelik hoe hy vroue bevry en bevestig het.  Starr skryf dat van alle stigters van godsdienste en godsdienstige sektes, Jesus alleen staan ​​as die een wat nie op een of ander manier teen vroue gediskrimineer het nie. Deur woord of daad het hy nooit die minagting van 'n vrou aangemoedig nie.  Karen King kom tot die gevolgtrekking, gebaseer op die verslag van Jesus se interaksie met 'n Syrofoeniese vrou in Markus 7: 24-30 en Matteus 15: 21-28, dat ''n naamlose heidense vrou vir Jesus geleer het dat die bediening van God nie beperk is nie aan spesifieke groepe en persone, maar behoort aan almal wat geloof het. " 
Die evangelies van die Nuwe Testament, geskryf in die laaste kwart van die eerste eeu nC, noem dikwels dat Jesus in die openbaar en openlik met vroue gepraat het teen die sosiale norme van die tyd.  Van die begin af het Joodse vrouedissipels, waaronder Maria Magdalena, Joanna en Susanna, Jesus tydens sy bediening vergesel en hom uit hul eie middele ondersteun. [Lk. 8: 1-3]  Kenneth E. Bailey  was 40 jaar lank 'n presbiteriaanse professor in die Nuwe Testament in Egipte, Libanon, Jerusalem en Ciprus. Hy skryf oor die Christendom vanuit 'n Midde -Oosterse kulturele siening. Hy vind bewyse in verskeie Nuwe -Testamentiese gedeeltes dat Jesus vroulike dissipels gehad het. Hy noem eers die aangemelde geleentheid toe Jesus se familie verskyn en vra om met hom te praat. Jesus antwoord:
"Wie is my ma, en wie is my broers?" En strek sy hand uit teenoor sy dissipels, het hy gesê: "Hier is my moeder en my broers! Want elkeen wat die wil doen van my Vader in die hemele, is my broer en suster en moeder."
Bailey voer aan dat volgens die Midde -Oosterse gebruike, Jesus nie na 'n menigte mense kon beduie nie mans en sê: Hier is my broer en my suster en my moeder. Hy kon dit net vir 'n skare van albei mans gesê het en vroue. Daarom was die dissipels wat voor hom gestaan ​​het, saamgestel uit mans en vroue. 
In die Evangelies word verskeie gevalle aangeteken waar Jesus na "onopvallende" vroue, onopvallende stille lyers, uitkom wat deur die agtergrond vermeng word en deur ander beskou word as "weglaatbare entiteite wat aan die rand van die lewe bestaan".  Jesus merk hulle op, erken hul behoefte en "in 'n wonderbaarlike wankelende oomblik plaas Hy hulle op die middelste verhoog in die verlossingsdrama met die kolligte van die ewigheid op hulle neer, en Hy verewig hulle in die heilige geskiedenis." : p.82
Peter se skoonma Edit
Die drie sinoptiese evangelies teken almal die genesing van Simon Petrus se skoonmoeder aan. Toe Jesus in die huis van Petrus kom, sien hy Petrus se skoonmoeder met koors in die bed lê. Hy genees die vrou van koors deur aan haar hand te raak. Sy staan ​​op en begin op hom wag. Met hierdie spesifieke genesing vind iets unieks plaas. Heel dikwels, nadat hulle genees is, het mense Jesus verlaat om hul nuwe lewens te begin. Petrus se skoonma het egter dadelik opgestaan ​​en begin om hom te "dien".
Die vrou wat aan Jesus se kleed geraak het Edit
Jesus het die bediening van aanraking beoefen, soms aan die 'onaantasbare' geraak en hom laat aanraak. Onder die dinge wat oorweeg word om te besoedel (diskwalifiseer vir die rituele van godsdiens) was 'n kwessie van bloed, veral menstruasie of bloeding. Een so 'n vrou het al twaalf jaar lank 'n bloedstroom gehad, en niemand kon haar genees nie. Sy vind die geloof in 'n skare om na Jesus toe te dwing, nader hom van agter om onopvallend te bly en raak eenvoudig aan sy kleed. [Mk. 5:27] Toe sy dit doen, gebeur daar twee dinge: die vloei van bloed stop en sy word ontdek. : p.83
Jesus draai om en vra wie hom aangeraak het. Die dissipels het probeer om die vraag opsy te skrap en te protesteer dat niemand in so 'n skare uitgesonder kan word nie. Jesus druk op sy navraag en die vrou kom en sidder voor sy voete, sy verduidelik haar rede en verklaar te midde van die skare watter seën haar ontvang het. [Lk. 8:47] Jesus het haar as waardevol beskou en haar nie bestraf oor wat die Levitiese kode van heiligheid sou beskou het as om hom te verontreinig nie. [Lev. 15: 19-25] Hy het haar eerder onthef van enige skuldgevoelens vir haar skynbaar onbedagsame daad, haar opgehef en haar 'Dogter' genoem. Hy het haar vertel dat haar geloof haar gered het, haar sy liefde gegee het en haar heel weggestuur het. [Mk. 5:34]
Fontaine skryf: "Die 'chutzpah' wat getoon word deur die vrou wat 12 jaar lank gebloei het terwyl sy haar redding uit die mantel van die geneser verdryf, is net so 'n maatstaf van haar wanhoop as 'n getuienis van haar geloof." : p.291 Fontaine sê dat "die Bybel vroue beskou as 'n groep mense wat vervul, gelegitimeer is, volle lidmaatskap van hul gemeenskap het en deur hul kinders op ouderdom versorg word", en dat onvrugbare vroue die risiko loop om uit te stoot uit hul gemeenskappe. Sy merk op dat wanneer gestremdes genees word, die handeling "in die eerste plek die merkwaardige deernis beklemtoon van die een wat die goeie daad doen, nie die verdienstelike aard of waardigheid van die ontvanger nie." : p.290
Dogter van Jairus Edit
Jaïrus was een van die heersers van die Joodse sinagoge en het 'n dogter gehad wat baie siek was en nou aan die dood was. Sy was die enigste dogter en was twaalf jaar oud. Toe Jaïrus hoor dat Jesus naby is, kom hy na Jesus toe en val voor hom neer en smeek Jesus om na sy siek dogter te kom kyk. Sy was in 'n koma, en in Matteus 9:18 sê haar pa dat sy reeds dood is. Jesus het na haar gegaan, al spot die ander met hom en sê dat dit te laat is. Toe hy haar lyk sien, vat hy haar aan die hand en sê vir haar: "Talitha koum", wat beteken: "Meisie, ek sê vir jou, staan ​​op!" Sy staan ​​dadelik op en loop rond. Hy het streng bevele gegee dat niemand dit moet weet nie en het gesê dat sy iets moet eet.
Weduwee van Nain Edit
Die weduwee het in 'n afgeleë klein dorpie op 'n heuwel in Galilea gewoon. Die dood van haar enigste seun het haar egter min ondersteun. [1 Tim. 5: 4] Jesus het die bedroefde vrou in die begrafnisstoet gewaar. Jesus het die opdrag gegee: "Staan op!" en gee die verbouereerde seun terug aan sy ma. 'Hulle het almal geweet dat God 'n spesiale liefde vir die weduwee met 'n seun in Nain van Galilea het.' : p.84
Die vrou buig dubbel Edit
Jesus was op die sabbat besig om in 'n sinagoge te leer en sien 'n vrou wat "agtien jaar lank lam was deur 'n gees". Sy was gebuig en kon glad nie regop kom nie. Hy roep na die vrou, sê: 'Vrou, u is bevry van u swakheid', lê sy hande op haar liggaam en sy staan ​​dadelik reg en prys God. [Lk. 13:13]
Die heerser van die sinagoge, die verdediger van die sabbat, was verontwaardig omdat Jesus op die sabbat genees het. In plaas daarvan om Jesus te konfronteer, het hy die vrou in die openbaar bestraf deur vir die hele gemeente te sê: "Daar is ses dae vir werk. Kom dus en word gesond op daardie dae, nie op die sabbat nie".  In antwoord hierop sê Jesus: "Julle huigelaars! Maak elkeen van julle nie op die sabbat sy os of esel los van die stalletjie en lei dit uit om dit water te gee nie? Dan moet hierdie vrou, 'n dogter van Abraham, nie wat Satan agtien jaar lank gebind gehou het, op die sabbatdag bevry word van wat haar gebind het? " [Lk. 13: 15-16] Die Staggs beklemtoon dat dit die enigste verwysing in die Nuwe Testament is na "a dogter van Abraham ".  Hulle kom tot die gevolgtrekking dat Jesus van hierdie vrou gepraat het asof sy tot die familie van Abraham behoort net soos die seuns van Abraham.
Jesus wat altyd sy kuishoudingsverbond nagekom het, het vroue as geloofsmodelle aan sy luisteraars voorgehou. In die hedendaagse kultuur was vroue nie te sien of te hoor nie, aangesien hulle beskou word as 'korrupte invloede om te vermy en te minag'. 
Die weduwee van Zarephath Edit
Die Koningin van die Suide Edit
Gelykenis van die tien maagde Edit
Die aanhoudende weduwee Edit
'N Arm weduwee se offer Redigeer
Jesus eer 'n arm weduwee wat 'twee kopermuntstukke' in die skatkis van die tempel gegooi het. Wat die weduwee aan God gegee het, was die totale van haar besittings. Vroue het slegs beperkte toegang tot die tempel in Jerusalem gehad. Daar het Jesus die lofwaardigste vroomheid en opoffering gegee, nie by die ryk bydraers nie, maar by 'n arm vrou. 
In die gelykenis van die verlore muntstuk en die gelykenis van die suurdeeg bied Jesus sy eie werk en die groei van die koninkryk van God aan in terme van 'n vrou en haar huishoudelike werk.  Hierdie gelykenisse volg onderskeidelik die gelykenis van die verlore skape en die gelykenis van die mosterdsaad, en deel dieselfde boodskappe as hul meer manlike georiënteerde eweknieë.
Joel B. Green skryf oor die gelykenis van die suurdeeg dat Jesus "mense-manlik of vroulik, bevoorreg of boer, dit maak nie saak nie-vra om die domein van 'n eerste-eeuse vrou en huiskok te betree om perspektief te kry op die domein van God. " 
Verhoog hul dooies Edit
Die Evangelies beskryf drie wonderwerke van Jesus wat mense uit die dood opgewek het. In twee uit die drie voorvalle word die dooies herstel aan vroue-aan Maria en Martha, hulle broer Lasarus [Joh. 11: 1-44] en aan die naamlose weduwee van Nain, haar enigste seun. [Lk. 7: 11-17]
Waarskuwing teen wellus Redigeer
In die Bergrede het Jesus uitgebrei oor die Tien Gebooie. Hy verdedig die waarde van vroue deur mans se wellus gelyk te stel aan egbreuk, strafbaar deur die hel.
Waarskuwing teen egskeiding Redigeer
Jesus verduidelik die boek Deuteronomium. Wat mans se egskeidingsgebruik betref, het hy die regte van vroue verdedig deur ongeregverdigde egskeiding gelyk te stel aan die skuld dat hulle die sonde van egbreuk veroorsaak het.
Na die opstanding van Jesus het hy gekies om eers aan 'n groep vroue te verskyn en het hulle die voorreg gegee om sy opstanding te verkondig en sy instruksies aan die apostels oor te dra. [Mt. 28: 8-10]. In die verhaal impliseer die eerste verskyning van hulle dat sy eis nie oneerlik was nie, omdat 'n rasionele bedrieër nie sou verskyn aan getuies wat nie in die hof kon getuig nie (dit wil sê die groep vroue).
By die tempel in Jerusalem Edit
Die kanonieke evangelies bied slegs een verhaal oor Jesus as seuntjie - Lukas se verhaal oor die seun Jesus in die tempel van Jerusalem. Volgens Lukas het sy ouers, Josef en Maria, die 12-jarige Jesus op hul jaarlikse pelgrimstog na die Pasga na Jerusalem geneem. Maria en Josef het hul reis huis toe begin sonder Jesus, en gedink dat hy iewers in die karavaan was met familielede of kennisse. Toe sy ouers hom drie dae later kry, sê Mary: "Seun, waarom het jy ons so behandel? Ek en jou pa het angstig na jou gesoek." Die seuntjie Jesus herinner haar respekvol maar vas aan 'n hoër aanspraak wat hy moet antwoord: "Het u nie geweet dat ek oor my Vader se sake moet gaan nie?" : pp.103–104, 224 Dit is opmerklik dat Jesus in gehoorsaamheid aan sy ouers vertrek het en aan hulle onderwerp was.
By die troue in Kana van Galilea Edit
Maria het vir Jesus gesê dat die wyn te min was. Vandag lyk sy antwoord dalk kort: "Vrou, wat het ek met u te doen? My uur het nog nie gekom nie." [Joh. 2: 4]
Nie hier of elders verloën Jesus die moeder-seun verhouding as sodanig nie, maar hier, soos in Lukas 2:49, verklaar hy sy beroep (bedienings) onafhanklikheid van sy moeder. Hy het 'n "uur" om te ontmoet, en Maria, alhoewel sy moeder, kan nie die koms daarvan verhaas of belemmer nie. : pp.103–104, 236
Die meeste geleerdes glo dat daar in Jesus se antwoord aan sy moeder geen respek was nie. Volgens Matthew Henry se kommentaar, hy het dieselfde woord gebruik toe hy met liefde aan die kruis met Maria gepraat het.  Geleerde Lyn M. Bechtel stem nie saam met hierdie lesing nie. Sy skryf dat die gebruik van die woord "vrou" met verwysing na Jesus se moeder "verstommend" is. Alhoewel dit nie onbehoorlik of oneerbiedig sou wees om 'n gewone vrou op hierdie manier aan te spreek nie (soos hy dikwels doen: sien Johannes 4:21, 8 : 10, 20: 13-15), is dit onvanpas om sy ma 'vrou' te noem "(Bechtel 1997, p. 249) harv error: no target: CITEREFBechtel1997 (help). Bechtel voer verder aan dat dit 'n toestel is wat Jesus gebruik om hom van Judaïsme te distansieer.
Biskop William Temple sê egter dat daar geen Engelse frase is wat die oorspronklike 'Woman, leave me to myself' voorstel nie. "In die Grieks is dit volkome respekvol en kan dit selfs teer wees - soos in Johannes 19:27. Ons het geen ooreenstemmende term 'dame' is kosbaar nie en 'mevrou' is formeel. Daarom moet ons eenvoudig vertaal en die konteks die toon. "  Sommige weergawes van die Bybel vertaal dit as "Liewe vrou ". (Johannes 2: 4 NLT NCV AMP)
Aan die voet van die kruis Redigeer
Jesus, wat die eersgebore seun van Maria was, het die verantwoordelikheid geneem om na sy ouer moeder se toekoms om te sien. Kort voor sy dood het Jesus reëlings getref dat die dissipel vir wie Jesus lief was vir haar sou sorg.
Maria Magdalena (ook Mirjam van Magdala genoem) is een van die vroue in die Nuwe Testament wat Jesus en sy twaalf apostels vergesel het, en wat ook gehelp het om die mans finansieel te ondersteun. [Lk. 8: 2–3] Volgens Markus 15:40, Matteus 27:56, Johannes 19:25 en Lukas 23:49 was sy een van die vroue wat by Jesus se kruisiging gebly het. Die Nuwe Testament sê dat sy Jesus in 'n graf sien lê het. Markus 16: 9 berig dat Jesus na sy opstanding eerste aan Maria Magdalena verskyn het. Die Nuwe Testament sê ook dat Jesus sewe demone uit haar uitgedryf het.
Vir eeue is Maria Magdalena in die Westerse Christendom geïdentifiseer as 'n egbreker en berouvolle prostituut, hoewel die Nuwe Testament haar nêrens so identifiseer nie. Aan die einde van die 20ste eeu het ontdekkings van nuwe tekste en veranderende kritiese insig dit in twyfel getrek. Volgens die Harvard -teoloog dr. Karen King, was Mary Magdalene 'n prominente dissipel en leier van een vleuel van die vroeë Christelike beweging wat vroue se leierskap bevorder het. 
King noem verwysings in die Johannes -evangelie dat die opgestane Jesus aan Maria spesiale lering gee en haar as 'n 'apostel vir die apostels' gee. Sy is die eerste om die opstanding aan te kondig en die rol van 'n apostel te speel, hoewel die term nie spesifiek van haar gebruik word nie (alhoewel daar in die Oosterse Christendom na haar verwys word as "gelyk aan die apostels"). Later tradisie noem haar egter 'die apostel vir die apostels'. King skryf dat die sterkte van hierdie literêre tradisie dit moontlik maak om aan te dui dat Maria histories 'n profetiese visioenêr en leier was binne een sektor van die vroeë Christelike beweging na die dood van Jesus. Asbury Theological Seminary Bybelgeleerde Ben Witherington III bevestig die Nuwe -Testamentiese verslag van Maria Magdalena as histories: "Maria was 'n belangrike vroeë dissipel en getuie vir Jesus."  Hy gaan voort, "Daar is absoluut geen vroeë historiese bewyse dat Miriam (Maria) se verhouding met Jesus iets anders was as die van 'n dissipel van haar meesteronderwyser nie."
Jeffrey Kripal, voorsitter van die Rice University se departement godsdienswetenskap, skryf dat Christelike gnostiese tekste Maria Magdalene in 'n sentrale gesagsposisie plaas, maar hierdie tekste is uitgesluit van ortodokse Bybelse kanonne. Kripal beskryf Mary Magdalene as 'n tragiese figuur wat 'n belangrike rol behou het wat later deur die manlike kerkleierskap verminder is (Kripal 2007, p. 51) harv error: no target: CITEREFKripal2007 (help). Kripal verduidelik dat gnostiese tekste dui op 'n intieme, moontlik seksuele verhouding tussen Jesus en Maria Magdalena, maar dat Jesus se seksualiteit absoluut dubbelsinnig is op grond van die beskikbare bewyse: "Die historiese bronne is eenvoudig te teenstrydig en tegelykertyd te stil oor die saak". Kripal 2007, p. 50) harv -fout: geen teiken nie: CITEREFKripal2007 (hulp)
Volgens Kripal is die gnostiese tekste "konsekwent [bied] Maria aan as 'n geïnspireerde visioenêr, as 'n kragtige geestelike gids, as die intieme metgesel van Jesus, selfs as die tolk van sy leer". (Kripal 2007, p. 52) harv error: geen doelwit: CITEREFKripal2007 (hulp) Kripal skryf dat die teologieë van die Europese Middeleeue waarskynlik die idee van 'n seksuele verhouding tussen Maria Magdalena en Jesus uitgevind het: 'Die Middeleeuse Katariste en Albigeniërs het byvoorbeeld geglo dat Maria die byvrou van Jesus was. Die protestantse hervormer Martin Luther het ook 'n seksuele verhouding tussen die twee aangeneem, miskien om 'n historiese presedent te gee vir sy eie dramatiese verwerping van die Katolieke selibaatskap. "(Kripal 2007, bl. 52) harv error: geen doelwit: CITEREFKripal2007 (hulp)
Hierdie verhaal, geliefd vanweë die openbaring van God se barmhartigheid teenoor sondaars, word slegs in die Johannes -evangelie gevind.  Jesus was besig om in die tempel in Jerusalem te leer. Sommige skrifgeleerdes en Fariseërs het sy onderrig onderbreek toe hulle 'n vrou ingebring het wat op egbreuk geneem is. Hulle behandeling van die vrou is belaglik en vernederend. Hulle het haar voor hom gestel, die aanklag verklaar, hom herinner aan die bevel van Moses dat sulke vroue gestenig moet word. Meer presies, die wet praat van die dood van beide die man en die vrou betrokke. [Lev. 20:10] [Deut. 22: 22-24] Ons wonder hoekom die man nie saam met die vrou ingebring is nie.
"Wat doen jy sê hy? "het hulle gevra. As hy slap is teenoor die wet, dan word hy veroordeel. Maar as hy 'n streng stok hou, dan het hy hulle toegelaat om die oorhand te kry in hul goddelose behandeling van hierdie vrou en sal hy deur die Romeine verantwoordelik gehou word as na 'n tyd van stilte, buk Jesus neer en skryf met sy vinger op die grond. Dit was onwettig om selfs twee letters op die sabbat te skryf, maar om met stof te skryf was toelaatbaar (m. Shabbat 7: 2 12: 5) Die teks bevat geen aanduiding van wat hy geskryf het nie. Die beskuldigers van die vrou het probeer om Jesus vas te trek, nie net die vrou nie. Vir hulle was sy 'n waardelose voorwerp wat gebruik kon word om Jesus oor 'n teologiese regskwessie te "vang".
Uiteindelik staan ​​Jesus op en sê vir die beskuldigers: "Laat die een onder julle wat sonder sonde is, die eerste klip gooi." Hy buk nog 'n keer en skryf weer op die grond. In sy antwoord het Jesus nie egbreuk goedgekeur nie. Hy het haar aanklaers gedwing om hulself te oordeel en hulle skuldig te bevind — aan hierdie sonde en/of ander. Niemand kon die toets slaag nie, en hulle het een vir een uitgeglip, begin met die oudste.
Toe Jesus en die vrou uiteindelik alleen was, vra hy haar 'n eenvoudige vraag: "Vrou, waar is hulle? Het niemand jou veroordeel nie?" Sy antwoord eenvoudig: "Niemand nie, Here." Sy word 'n onvergeetlike voorbeeld van die feit dat "God nie sy Seun na die wêreld gestuur het om die wêreld te veroordeel nie, maar om die wêreld deur hom te red. [Joh. 3:17] Jesus sê vir haar:" Ek veroordeel jou ook nie. . Gaan heen, en sondig van nou af nie meer nie. "[Joh. 8:11]
"Hier is barmhartigheid en geregtigheid. Hy het die sonde veroordeel en nie die sondaar nie." (Augustinus In Johannes 33.6) Maar meer as dit, het hy haar na 'n nuwe lewe geroep. Terwyl hy erken dat sy gesondig het, het hy haar met ware bemoediging in 'n nuwe rigting gedraai. Jesus het die dubbele standaard vir vroue en mans verwerp en die oordeel op die manlike beskuldigers gerig. Sy manier van doen met die sondige vrou was van so 'n aard dat sy uitgedaag is tot 'n nuwe selfverstaan ​​en 'n nuwe lewe.  
Die diepgaande verslag oor Jesus en die Samaritaanse vrou by die put is baie belangrik vir die verstaan ​​van Jesus in verskeie verhoudings: Samaritane, vroue en sondaars. Deur openlik met hierdie vrou te praat, het Jesus 'n aantal hindernisse oorgesteek wat gewoonlik 'n Joodse onderwyser van so 'n persoon soos hierdie vrou van Samaria sou geskei het. Jesus het drie dinge gedoen wat uiters onkonvensioneel en verstommend was vir sy kultuur-godsdienstige situasie:
Hy as man het teologie openlik met 'n vrou bespreek.
Hy het as 'n Jood gevra om uit die ritueel onrein emmer van 'n Samaritaan te drink.
Hy het haar nie vermy nie, alhoewel hy haar huweliksrekord ken dat sy vyf voormalige mans gehad het en nou saam met 'n man woon wat nie haar man was nie.
Die dissipels toon hulle verbasing toe hulle na die put terugkeer: "Hulle was verbaas dat hy met 'n vrou praat. [Joh. 4:27] 'n Man in die Joodse wêreld het normaalweg nie met 'n vrou in die openbaar gepraat nie, selfs nie met vir 'n rabbi om teologie met 'n vrou te bespreek, was nog meer onkonvensioneel. Jesus het nie 'n vrou uitgestel bloot omdat sy 'n vrou was nie. maar hy het ook nie geskroom om vir haar 'n drankie van 'n ander soort uit 'n Joodse "emmer" aan te bied nie, soos hy vir haar gesê het: "Redding is uit die Jode." [Joh. 4:22] Die redding kom aan die Samaritaanse vrou uit die Jode, en kultureel was daar groot vyandskap tussen die Jode en die Samaritane (deur die Jode beskou as 'n halfras).  Alhoewel sy 'n Samaritaan was, moes sy uit 'n Joodse "vat" (van redding) en Jesus het Samaritaanse vooroordeel teenoor Jood nie meer goedgekeur as Joodse vooroordeel teenoor Samaritaan nie.
Dit is 'n gebeurtenis sonder presedent: dat 'n vrou, en wat meer 'n 'sondige vrou' is, 'n 'dissipel' van Christus word. Inderdaad, nadat sy geleer is, verkondig sy Christus aan die inwoners van Samaria sodat hulle hom ook met geloof kan ontvang. Dit is 'n ongekende gebeurtenis, as 'n mens die gewone manier onthou hoe vroue behandel is deur diegene wat leraars in Israel was, terwyl so 'n gebeurtenis in Jesus van Nasaret normaal word.
Die sleutel tot Jesus se standpunt word gevind in die waarneming van persone as persone. Hy het die vreemdeling by die put gesien as iemand wat in die eerste plek 'n persoon- nie in die eerste plek 'n Samaritaan, 'n vrou of 'n sondaar nie. Hierdie evangeliseerde vrou het 'n evangelis geword. Sy stel haar gemeenskap voor aan '' 'n man '' wat hulle as 'die Verlosser van die wêreld' erken het. [Joh. 4:42] Jesus bevry hierdie vrou en maak haar wakker tot 'n nuwe lewe waarin sy nie net ontvang het nie, maar ook gegee het. Die Bybel sê dat sy 'baie Samaritane' tot geloof in Christus gebring het. [v.39] As die mans in Johannes 1 die eerste 'sielswenners' was, was hierdie vrou die eerste 'evangelis' in Johannes se evangelie. 
Hierdie voorval is anders as enige ander in die kanonieke Evangelies. Die vrou, wie se dogtertjie deur 'n onrein gees besete was, kom en val voor sy voete neer. Die vrou was 'n Griek, gebore in Siriese Fenisië. Sy het Jesus gesmeek om die demoon uit haar dogter te verdryf. Jesus lyk hard teenoor die vrou, aangesien hy haar versoek om hulp vir haar dogter eers ontken. Dit blyk ook dat hy haar neerbuigend en afkraak, terwyl hy sê: "Laat die kinders eers gevoer word, want dit is nie gepas om die brood van die kinders te neem en dit vir die honde te gooi nie." [Mk. 7:27] In die konteks blyk dit dat 'die kinders' Jode en 'die honde' heidene is.
Sy word geïdentifiseer as ''n Griek, 'n Syrofoeniese per ras'. [Mk. 7:25] Die punt is nie dat sy 'n vrou is nie, maar dat sy nie 'n Jood is nie, maar 'n heiden. 'Honde' was die naam van die dag vir heidene, en dit lyk asof Jesus aan die kant van Joodse minagting vir heidene staan. By Markus en Matteus word nie-Jode vergelyk met 'honde', en 'n vrou wat diep bekommerd is oor haar dogter se toestand, word afgeskaf totdat sy self die oorhand kry in haar gesprek met Jesus.
Wat die manier van Jesus met vroue betref, het hy nie onkritiese eerbied vervang deur vooroordeel teenoor vroue nie. Hy het met woorde en waardigheid na vroue as persone verwys. In hierdie verhaal, net soos elders, word Jesus beskou as in staat om 'n kritiese houding teenoor vrou te openbaar, maar terselfdertyd respek vir haar selfbevestiging te hê terwyl sy sy eie opmerkings vrymoedig teëgestaan ​​het. : p.115
Daar word steeds onder die owerhede gedebatteer waarom Jesus hard aan 'n benadeelde persoon gelyk het en ook die kort en lewendige dialoog met haar verloor het. Verskeie interpretasies is deur teoloë aangebied.
Evelyn en Frank Stagg stel drie moontlikhede voor:
Jesus kon sy dissipels onderrig het, eers 'n bekende Joodse vooroordeel teenoor nie-Jode aangeneem het en dit dan laat vaar het toe die onregverdigheid daarvan aan die lig gekom het. Die verhaal het moontlik 'n objektiewe les oor vooroordeel vir sy dissipels gedien, aangesien 'n versperring tussen Jode en heidene afgebreek is.
Jesus het moontlik die vrou se geloof getoets. Jesus se afskeidswoord aan haar is een van bevestiging en lof. Sy het sy toets geslaag.
Daar was moontlik 'n diep stryd in Jesus terwyl hy die bewerings van sowel Jood as heiden behandel het. Hy het openheid gehad vir Jode wat buite die aanvaarde kringe was (tollenaars, sondaars, prostitute). Hy het ook uit sy pad gegaan om Samaritane (byvoorbeeld die vrou by die put) te bevestig. As etniese groep het Samaritane wedersydse vyandigheid met die Jode gehad. Dit is duidelik dat Jesus homself sonder voorbehoud aan Israel moes gee, en tog ook aan die res van die wêreld. Jesus het moontlik 'n diep, eerlike stryd in homself gehad oor die aansprake van twee wêrelde op hom. : pp.113–115
Gilbert Bilezekian meen Jesus se oënskynlik onverskillige houding teenoor die vrou se pleidooi en die vreemde dialoog wat gevolg het, moet nie geïnterpreteer word as 'n afkeer van sy kant om die heidene of die vrou te bedien nie. Hy fokus op haar geloof, wat Jesus later as 'groot' beskryf. [Matt. 15:28] Omdat hy wou dat sy haar begrip van sy bediening verklaar, het hy haar oortuigings uitgelok en 'n geleentheid gebied om 'n les van rasse -inklusiwiteit aan sy 'onverdraagsame dissipels' te leer. Sy het haar geloof uitgespreek dat heidene 'n aandeel in redding het, en erken dat sy messiasskap die menslike segregasies van Jood, heiden, man of vrou oorskry. Sy was sy eerste bekeerling in die 'heidense wêreld'. : pp.100–101
Lukas en Johannes toon dat Jesus 'n noue verhouding gehad het met die susters Maria en Martha wat in Bethanië gewoon het.  Hulle verskyn in drie groot verhale:
'N Spanning tussen die twee susters oor rolle [Luk. 10: 38–42)]
Hartseer oor die dood van hulle broer Lasarus, gevolg deur sy opwekking, [Joh. 11: 1–44] en
Martha bedien en Maria salf Jesus (uitdruklik in Johannes 12: 1–8) vermoedelik in Markus 14: 3-9 Matteus 26: 6–13). Sien die salwing in Betanië.
Kombuis en studeerkamer Redigeer
Luke vertel 'n geleentheid van spanning tydens een van Jesus se besoeke aan die huis van Martha en Maria. Terwyl Martha die maaltyd voorberei het, gaan sit Maria aan die voete van Jesus en "sy hoor sy woord." [Lk. 10:39] Martha raak afgelei en gefrustreerd omdat sy sonder die hulp van haar suster die ete moes bedien. Uiteindelik deel sy openlik haar gevoelens, staan ​​voor Jesus wat sit of sit, en kla: 'Sy kom na hom toe en vra:' Here, gee u nie om dat my suster my alleen gelos het om die werk te doen nie? Sê vir haar dat sy my moet help! "Jesus het Martha saggies bestraf omdat sy so afgelei en ontsteld was oor baie dinge, toe net een ding nodig was." Martha, Martha, "antwoord die Here," jy is bekommerd en ontsteld oor baie dinge, maar net een ding is nodig. Maria het gekies wat beter is, en dit sal nie van haar weggeneem word nie. "[Lukas 10: 41-42]
Maria se keuse was nie 'n konvensionele keuse vir Joodse vroue nie. Sy gaan sit aan die voete van Jesus en luister na sy lering en godsdiensonderrig. Joodse vroue is nie toegelaat om die Skrifte aan te raak nie, maar die Torah is hulle nie geleer nie, alhoewel hulle in ooreenstemming daarmee opgedra is vir die korrekte regulering van hul lewens. 'N Rabbi het 'n vrou nie in die Torah onderrig nie. Maria kies die 'goeie deel', maar Jesus het dit in 'n verhouding tussen onderwysers en dissipels aan haar vertel. Hy het haar toegelaat tot 'die studie' en haar geprys vir haar keuse. In die tradisie van daardie dag is vroue uitgesluit van die altaargerigte priesterlike bediening, en die uitsluiting het die Woordgerigte bediening vir vroue ingesluit. Jesus heropen die Woordbediening vir die vrou weer. Mary was ten minste een van sy studente in die teologie.
Jesus bevestig Maria se regte om haar eie persoon te wees - om Maria te wees en nie Martha nie. Hy toon aan dat 'n vrou die reg het om vir die studeerkamer te kies en nie verplig is om in die kombuis te wees nie. Jesus het sy eie prioriteite bepaal deur te verklaar: "Die mens sal nie van brood alleen lewe nie, maar van elke woord wat deur die mond van God uitgaan. [Mt. 4: 4] Martha moet herinner word aan die prioriteit van Woord bo brood. Lukas se Die verslag van Jesus in die huis van Maria en Martha plaas Jesus stewig aan die erkenning van die volle persoonlikheid van die vrou, met die reg op opsies vir haar eie lewe. Jesus word meestal aan Joodse vroue ontken en volg sy verreikende beginsel van menslike bevryding. 
Die bedroefde susters Edit
Een van Jesus se bekendste wonderwerke was om Lasarus uit vier dae in die graf op te wek. Maar dit is ook 'n opvallende herinnering dat terwyl God alles ten beste bewerk, dit nie altyd volgens die skedules wat ons verwag, doen nie. 
Jesus se volgelinge het moed opgegee na Lasarus se dood, maar Jesus het 'n plan gehad om God te verheerlik en Lasarus op 'n meer skouspelagtige manier te genees as wat iemand verwag het. Die sentrale figuur is egter Jesus, geïdentifiseer as "die opstanding en die lewe". Toe die broer van Maria en Martha siek word, het hulle Jesus gaan haal. Om een ​​of ander onbekende rede het Jesus eers vier dae na Lasarus se dood aangekom. Die bedroefde susters, eers Martha en daarna Maria, het Jesus ontmoet. Jesus het Lasarus uit die dood opgewek en homself dan uitgeroep as "die opstanding en die lewe". Martha verwyt Jesus saggies: "Here, as u hier was, sou my broer nie gesterf het nie." Sy het haastig die volle vertroue uitgespreek dat God sal gee wat Jesus hom ook al vra. Martha weerspieël 'n geestelike begrip wat groter is as wat nodig is om 'n maaltyd voor te berei en te bedien. [Joh. 11: 21–27]
Blykbaar het Martha en nie net Mary voordeel getrek uit die studie nie. Maria het in die huis gebly totdat Jesus haar geroep het. Toe Martha haar gaan haal, kom Maria vinnig voor Jesus se voete neer (Maria is aan die voete van Jesus in elke verskyning wat in Johannes se evangelie opgeteken is). Sy herhaal die woorde wat Martha al gebruik het: "Here, as u hier was, sou my broer nie gesterf het nie." Jesus was diep ontroer toe hy Maria en haar vriende sien huil. Hulle het Jesus genooi om te kom kyk na die graf waar Lasarus neergelê is. Jesus bars in trane uit. Die Jode wat daarby staan, verstaan ​​dit as 'n weerspieëling van Jesus se liefde vir Lasarus, "sien hoe hy hom liefgehad het" (vers 36). Die viertal van Jesus, Maria, Lasarus en Martha het 'n hegte verhouding gehad as persone, sonder om ontkenning van geslagsverskille of beheptheid daarmee te doen. Hier was persone van beide geslagte wie se wedersydse respek, vriendskap en liefde hulle deur spanning, hartseer en vreugde gedra het. Blykbaar was Jesus veilig genoeg om so 'n verhouding met twee susters en hul broer te ontwikkel sonder vrees vir sy reputasie. As dit nodig was, kon hy hulle teenstaan ​​sonder vrees vir chauvinisme. Jesus het baie te doen gehad met die bevryding en groei van Martha en Maria. 
In die verslag oor die opwekking van Lasarus ontmoet Jesus op sy beurt die susters: Martha gevolg deur Maria. Martha gaan dadelik Jesus tegemoet terwyl hy aankom, terwyl Maria wag totdat sy geroep word. Soos een kommentator sê: "Martha, die meer aggressiewe suster, het Jesus tegemoetgegaan, terwyl die stil en nadenkende Maria tuisgebly het. Hierdie uitbeelding van die susters stem ooreen met die wat in Lukas 10: 38-42 voorkom."  As Maria vir Jesus ontmoet, val sy voor sy voete neer. In gesprek met Jesus betreur albei susters dat hy nie betyds opgedaag het om die dood van hul broer te voorkom nie: "Here, as u hier was, sou my broer nie gesterf het nie." [Joh. [11: 21,32] Maar waar Jesus se reaksie op Martha leer deur haar te roep tot hoop en geloof, is sy reaksie op Maria meer emosioneel: 'Toe Jesus haar sien huil, en die Jode wat saam met haar gekom het, huil ook , was hy diep ontroer van gees en ontsteld. [Joh. 11:33] Soos die 17de-eeuse Britse kommentator Matthew Henry sê: 'Maria het nie meer bygevoeg nie, soos Martha gedoen het, maar dit blyk uit die volgende dat sy tekort skiet in woorde wat sy in trane opgemaak het, het sy minder gesê as Martha, maar meer gehuil. "
Die Evangelies bied twee verhale oor Jesus wat deur 'n vrou gesalf is: (1) drie verslae oor hoe hy in Bethanië gesalf is, slegs Johannes se verslag wat Maria met die salwing identifiseer en (2) een verslag van Jesus wat gesalf is deur 'n sondige vrou wat beslis nóg Maria (van Maria en Martha) nóg Maria Magdalena. 
Die Oosters -Ortodokse Kerk beskou Maria Magdalena, Maria van Betanië en die 'sondige vrou' as drie verskillende individue, en voer ook aan dat Jesus by twee verskillende geleenthede gesalf is: een keer deur Maria van Betanië en een keer deur die 'sondige vrou'.
Die salwing in Bethany Edit
Jesus word in Matteus aangehaal as die versekering dat die verhaal van 'n vrou se opofferende liefde en toewyding aan hom 'n plek in die evangelie sal hê, oral waar gepreek word. Maria het waarskynlik Jesus se dood verwag, maar dit is nie seker nie. Ten minste het haar pragtige daad Jesus die nodige ondersteuning gegee toe hy sy verwagte uur nader. Elkeen van die twee susters Maria en Martha het hul eie manier om Jesus te bedien: Martha, miskien meer prakties, bedien hom 'n maaltyd wat Maria hom uitbundig gesalf het.
'N Vertelling waarin Maria van Betanië 'n sentrale rol speel (in ten minste een van die verslae) is die gebeurtenis wat deur die Sinoptiese Evangelies en die Evangelie van Johannes gerapporteer word waarin 'n vrou die hele inhoud van 'n alabastron met baie duur parfuum oor die hoof van Jesus. Slegs in die John -verslag word die vrou geïdentifiseer as Maria, met die vroeëre verwysing in Joh. 11: 1-2 wat haar as die suster van Martha en Lasarus bevestig het. Die vrou se naam word nie in die Evangelies van Matteus [26: 6-13] en Mark.[14: 3-9] Volgens Markus se weergawe was die parfuum die suiwerste vlek. Sommige van die toeskouers is woedend omdat hierdie duur parfuum vir 'n jaar se loon verkoop kon word, wat Mark as 300 denarii noem, en die geld wat aan die armes gegee is.
Die Evangelie van Matteus sê dat die "dissipels verontwaardig was" en in Johannes se evangelie is dit Judas wat die meeste aanstoot geneem het (wat deur die verteller verduidelik word omdat Judas 'n dief was en die geld vir homself wou hê). In die verslae regverdig Jesus Maria se optrede deur te sê dat hulle altyd die armes onder hulle sal hê en hulle sal kan help wanneer hulle wil, maar dat hy nie altyd by hulle sal wees nie. Hy sê dat haar salwing gedoen is om hom voor te berei vir sy begrafnis. "Dit lyk asof Maria die enigste een was wat sensitief was vir die naderende dood van Jesus en wat bereid was om 'n wesenlike uitdrukking te gee van haar agting vir hom. Jesus se antwoord toon sy waardering vir haar daad van toewyding." 
Easton (1897) het opgemerk dat uit die omstandighede sou blyk dat die familie van Lasarus oor 'n gesinsgewel beskik [Joh. 11:38] en dat 'n groot aantal Jode uit Jerusalem gekom het om hulle te troos oor die dood van Lasarus, [11:19] dat hierdie gesin in Betanië aan die ryker klas van die mense behoort. Dit kan help om te verduidelik hoe Maria van Bethanië dit sou kon bekostig om hoeveelhede duur parfuum te besit. 
Die salwing deur 'n berouvolle sondaar Edit
In die Evangelie van Lukas is Jesus 'n genooide gas in die huis van Simon die Fariseër. Almal aan tafel was mans. Tydens die ete het 'n vrou, bekend as '' sondaar '' die kamer binnegegaan en Jesus se voete gesalf met haar trane en 'n bietjie salf. Haar trane val op sy voete en sy vee dit met haar hare af.
Die Bybel sê nie of sy Jesus hiervoor persoonlik teëgekom het nie. Die Bybel maak ook nie die aard van haar sonde bekend nie. Vroue van die tyd het min opsies gehad om hulself finansieel te onderhou, daarom was haar sonde moontlik prostitusie. As sy 'n egbreker was, sou sy gestenig gewees het.
Toe Jesus haar toegelaat het om haar liefde en waardering aan hom te betoon, het sy dit minagtend verwerp. Hierdie verhaal toon ten minste die manier van Jesus met een sondige vrou. Sy onvoorwaardelike liefde vir sowel heiliges as sondaars was moontlik so bekend dat hierdie vrou die moed gehad het om hierdie groot risiko in die openbaar haar liefde vir hom uit te spreek omdat sy haar nie as 'n seksvoorwerp beskou het nie, maar as 'n waardevolle persoon .
Lukas se evangelie is uniek in die dokumentasie dat daar baie vroue was wat persoonlik baat gevind het by Jesus se bediening, maar wat ook bedien het aan hy en met hom - selfs tot die punt om hom en die Twaalf op evangelistiese reise te vergesel. Die mees prominente hiervan is Maria Magdalena. 
Lukas 8: 1-3 in die Griekse teks is 'n lang sin. Die drie belangrikste fokuspunte daarvan is Jesus, die twaalf en sekere vroue. Jesus reis deur stede en dorpe, verkondig die Koninkryk van God, evangeliseer en vergesel van die twaalf. Behalwe dat die twaalf by hom was, word hier niks meer van hulle gesê nie.
Die hoofmotief van die paragraaf blyk te wees om sekere vroue, van wie daar 'baie' was, in fokus te bring. Hierdie gedeelte stel hulle voor as ontvangers van genesing op verskillende vlakke van nood, en ook as aktiewe deelname aan Jesus en die Twaalf, en vergesel hulle op hul reise. Lukas verwys veral na die finansiële ondersteuning van hierdie vroue vir Jesus se bediening. Hy sê daar was baie vroue. Hy wys daarop dat dit vroue insluit wat prominent was in die openbare lewe van die staat sowel as in die kerk.
Luke se verslag spesifiseer twee kategorieë genesing: bose geeste en swakhede. Jesus het mense bevry en vermenslik wat andersins deur slawe of in hulself en in die samelewing tot slawe gemaak of vernietig is. Jesus het baie vroue van "bose geeste en swakhede" genees. Net van Maria Magdalena gee Lukas enige besonderhede van haar genesing, waarin gesê word dat 'sewe demone' uitgedryf is. Hierdie "baie" vroue is vermoedelik genees van verskillende siektes - fisies, emosioneel en geestelik. Geen spesifieke gegewens word verstrek oor Maria Magdalena se "sewe demone" nie. Dit is merkwaardig dat vroue wie se toestande hulle verag en straf opgelê het, by Jesus 'n Bevryder gevind het wat hulle nie net in staat gestel het om gesondheid te vind nie, maar hulle waardig gemaak het as volwaardige persone deur hul eie bedieninge vir homself en die Twaalf te aanvaar. 
Dit is dus belangrik dat vroue so 'n oop en prominente rol in die bediening van Jesus gehad het. Lukas se woord vir hulle 'bediening' word wyd gebruik in die Nuwe Testament. Die selfstandige naamwoord daarvan, diakonos, word op verskillende maniere vertaal "bedienaar", "dienaar" en "diaken" (laasgenoemde vir Phoebe in Romeine 16: 1 en in die pastorale briewe).
Samevattend het Jesus 'n groot aantal vroue aangetrokke tot sy beweging, wat wissel van sommige in 'n dringende behoefte tot sommige in amptelike regeringskringe. 
Jesus het een aand saam met 'n Fariseërleier geëet. Nadat hy sy gasheer opdrag gegee het om die minderbevoorregtes by sy feeste op te neem, het Jesus 'n gelykenis gegee van die vele persoonlike redes waarom gaste 'n uitnodiging kan weier, insluitend huwelike en onlangse finansiële verkrygings. [Lk. 14: 18–20] Toe spreek Jesus 'n groot menigte aan en sê: 'As iemand na my toe kom en nie vader en moeder, vrou en kinders, broers en susters haat nie - ja, selfs die lewe self - kan so 'n persoon nie my dissipel wees nie . " [Lk. 14:26]
Verskeie verklarings dui daarop dat 'haat' 'n voorbeeld is van vergelykende hiperboliese Bybelse taal, wat selfs vandag nog in sommige Oosterse kulture prominent is, om "minder lief te hê as wat jy my gee", "in vergelyking met Christus",  die Semitiese idee van "laer voorkeur", 'n oproep om die koste te bereken om Jesus te volg. 
Toe Jesus hoor dat sy ma en broers hom buite wag en met hom wil praat, het Jesus 'n nuwe definisie van familie gemaak. Hy sê vir die mense wat bymekaar was om hom te hoor spreek: "Wie is my moeder en wie is my broers? En hy strek sy hand uit na sy dissipels en sê: Kyk, my moeder en my broers! die wil van my Vader wat in die hemele is, dieselfde is my broer en suster en moeder. '"[Mt. 12: 48–50]
Daar was geen vroue onder die twaalf nie, en daar was ook geen heidene nie. Al vier die lyste in die Nuwe Testament van die name van die twaalf dui aan dat al die twaalf Joodse mans was:
Die name verskil in die vier lyste, maar hul manlike identiteit is duidelik en word dikwels as Bybelse bewyse genoem dat predikante almal manlik moet wees. Die Nuwe Testament gee geen duidelike antwoord waarom die voorbeeld van Jesus in die keuse van sy apostels nie 'n volledige oorwinning van manlike vooroordeel is nie. 
Verskeie oorwegings kan hierby geplaas word. Jesus het verskillende beginsels gevoer wat verder gegaan het as die onmiddellike implementering daarvan. Hy het byvoorbeeld die Jood-Samaritaanse antipatie duidelik verwerp en nie net sy eie Joodse familie nie, maar ook die Samaritaan bevestig. Tog is daar geen Samaritane onder die twaalf nie. Jesus bevestig beide vroue en Samaritane as persone met die volste reg op identiteit, vryheid en verantwoordelikheid, maar om een ​​of ander onbekende rede het hy nie vroue of heidene in sy nabye kring van die twaalf ingesluit nie. 
Miskien was die gebruik hier so sterk dat Jesus eenvoudig nie opgehou het om 'n beginsel wat hy eksplisiet en beklemtoon het, volledig toe te pas nie: "Wie die wil van God doen, is my broer en suster en moeder." [Mk. 3:35]
Deur 12 Joodse mans te kies, het Jesus moontlik 'n parallel aangebied met die 12 aartsvaders of 12 stamme van Israel, elk onder leiding van 'n seun van Jakob. 
'N Ander moontlike verklaring sluit die doel in wat hy vir die keuse van die twaalf gesê het: "sodat hulle saam met hom kan wees." [Mk. 3:14] Hulle was sy konstante metgeselle dag en nag - behalwe toe hy hulle uitgestuur het om te preek. Dit was die gebruik dat Joodse rabbi's so 'n gevolg van dissipels gehad het. "So 'n noue en volgehoue ​​omgang met 'n lid van die teenoorgestelde geslag sou aanleiding gegee het tot lasterlike gerugte." : p.174
Hoe ook al die beperking van die twaalf tot Joodse mans in ag geneem moet word, Jesus het wel ingrypende beginsels ingevoer wat vrugte afgewerp het selfs in 'n voormalige rabbi, die apostel Paulus, wat ten minste in visioen kon sê: 'Daar is geen Jood of Grieks, geen slaaf of vry nie, daar is geen man en vrou nie, want julle is almal een in Christus Jesus. " [Gal. 3:28] Die opname van 'baie' vroue in die reisgeselskap van Jesus verteenwoordig ook 'n beslissende stap in die vorming van 'n nuwe gemeenskap. Die twaalf is almal mans en is ook almal Jode, maar selfs op hierdie stadium "bedien" vroue hulle. 
Volgens die Staggs is die waarskynlike verklaring dat Jesus begin het waar hy was, binne die strukture van Judaïsme soos hy dit in sy opvoeding geken het. Sy naaste metgeselle was aanvanklik Jode, mans en mans van ongeveer sy eie ouderdom. Hy het daar begin, maar hy het nie daar gestop nie. Selfs in die vroeë stadiums van sy sending het vroue diep betrokke geraak by die kragsentrum van Jesus se beweging. 
Eerwaarde Fulton Sheen het breedvoerig oor hierdie onderwerp geskryf en geglo dat Jesus eers vir die Jode preek omdat dit die mense is wat die Messias beloof is. Net soos hulle die Goeie Nuus eers ontvang het, voordat dit aan die res van die heidense wêreld verkondig is, so was Jesus se 12 Apostels almal Jode. Dit het nie die heidene belet om in die kerk opgeneem te word nie, en ook nie om georden te word nie. Dit is egter belangrik om daarop te let dat die keuse van vroulike apostels nie die voorkeursbehandeling van Jode tydens die sending van Jesus sou belemmer het nie, en die Kerk verstaan ​​sy keuse om vroue uit te sluit van die priesterskap wat hy gestig het om goddelik geïnspireer en vas te stel vir alle tye .
Kyk die video: Aussie-vrou deur VSA polisie geskiet (November 2021).
Copyright 2021 \ Vrou uit die steentydperk met misvormings is moontlik deur haar gemeenskap vermy...