AFRIKAANSE OPSOMMING: Fenomenale groei in die sekondêre en tersiêre sektore van die ekonomie het nuwe uitdagings ter verklaring en interpretering van inter- en intra-ondernemingsverhoudinge verskaf. Die komplekse aard van die verhoudinge het 'n pragmatiese aanslag ter versekering van effektiwiteit deur beleidmakers genoodsaak. Twee prominente denkskole met teenstrydige argumente het ontstaan. Die Strukturaliste het hulle sieninge op die werk van Bain (1951) en Mason (1939) gebaseer. Hierdie teorieë verwys na 'n teoretiese raamwerk, naamlik die Struktuur, Gedrag en Prestasie paradigma (SGP paradigma), wat gebruik kan word om inter- en intra-ondernemingsverhoudinge aan die hand van 'n kousaliteitsvloei van struktuur na prestasie, te verklaar. Die Strukturaliste se interpretasie van die SGP paradigma verskaf ondersteuning Vir die implementering van 'n dekonsentrasiebeleid deur mededingingsowerhede. Die Chicago Skool het 'n argument ontwikkel wat op die effektiwiteitshipotese van Demsetz (1973) gebaseer is. Volgens hulle beweeg kousaliteit in die teenoorgestelde rigting as wat die Strukturaliste beweer en straf dekonsentrasiemaatreëls die mees effektiewe ondernemings. Hierdie werkstuk het ten doelom hierdie argumente sowel as die evolusie daarvan in die Suid-Afrikaanse konteks te ondersoek. Verskeie navorsers in Suid-Afrika het op argumente van dié twee denkskole ten opsigte van die vervaardingingsektor voortgebou. Die teoretiese metodiek wat deur hulle ontwikkel is, sal aangewend word om die geldigheid van die SGP paradigma as die teoretiese raamwerk vir die aanwending van 'n mededingingsbeleid in die langtermyn-versekeringsbedryf van Suid-Afrika vas te stel.