LEWER KOMMENTAAR OP DIE STANDAARD HONDRAS BULLMASTIFF - OPLEIDING - 2020
Lewer kommentaar op die standaard bullmastiff
Dit is interessant om byvoorbeeld te let op die feit dat onder mans van bullemaste - wenners van die Wêreld- en Gespesialiseerde Uitstallings die afgelope sewe jaar nie een was wie se hoogte by die skof en gewig nie die bestaande standaarde sou oorskry nie!
En hierdie tendens gaan voort. Daar is verskeie redes wat verduidelik.
Die eerste: een van die belangrikste, indien nie die hoof, plaag van honde van groot rasse is die neiging om maklik en vinnig te maal, d.w.z. agteruitgang. Waarskynlik, beoordelaars, die beoordeling van die toestand van die ras in die wêreld, verkies groter honde, terwyl al die ander vereistes vir harmonie, aktiwiteit, tipe bewegings, temperament, ens. Behoue ​​bly.
Die tweede. Die bullemaste is feitlik nêrens, behalwe Groot-Brittanje, wat as "forester's dogs" gebruik word, waarvoor hulle eintlik geteel is. Natuurlik kan hulle as wagte in die Rockefeller-landgoed (VSA), en in die De Beers-diamantmyne (Suid-Afrika), en as polisiehonde (België), metgeselhonde en troeteldiere (oral) gebruik word, maar dit alles sê net dat hul funksionele spesialisering feitlik verlore gaan. In hierdie geval word ander vereistes en voorkeure van krag.
Soos byvoorbeeld die siening van 'n waghond (begeleide hond) of iets waak moet op sigself intimiderend wees. 'N Rottweiler, byvoorbeeld, die swarter (donkerder branders of hul praktiese afwesigheid) en groter - die erger. Die uitsig van die Bullmastiff en so inspireer ten minste vrees en respek, en die groot bulmastiff is 'n buitengewone gesig. Die derde is mode.
Dit bestaan ​​in die omgewing van honde liefhebbers, net soos in die omgewing van jeans of motorliefhebbers. 'N Groot hond (maar noodwendig harmonieus, nie skraal soos 'n windhond, en nie geswol, soos 'n beesagtige Sint-Bernard) lyk eenvoudig mooi, terwyl al sy ander positiewe eienskappe behoue ​​bly.
'N Uitstekende kommentaar op die standaarde van die bullmastiff is voorgestel deur Douglas B. Olif in sy bekende werk Mastiff en die Bullmastiff, wat sedert 1988 7 keer herdruk is. Met die absolute meerderheid van sy kommentaar kan nie verskil nie.
Maar onder die oordele van hierdie so gesaghebbende deskundige kan mens genoeg vind van diegene wat kontroversieel genoem kan word. Byvoorbeeld, die "stryd" van 'n gerespekteerde deskundige word nie ten volle verstaan ​​nie, blykbaar ontstaan ​​uit die eerste amptelike standaard (1925) vir die korrekte ore van die bulle, veral hul grootte. Daar word geargumenteer dat hulle nie te groot moet wees nie.
Maar kan so 'n tekort die werksomstandighede van die hond beïnvloed? Dit herinner aan die vooroordeel van regters teen swart Duitse herderhonde. In uitstallingsringe is hulle altyd aan die einde van die reeks. Maar verhoed hul kleur hulle om bevele uit te voer, sowel as hul cheprachnymi of grys broers?
Die standaard van die Bullmastiff-ras is dus beslis 'n uiters belangrike dokument wat die vereistes vir honde van 'n gegewe ras bepaal gedurende die tydperk waarin dit saamgestel is. 'N Wye verskeidenheid toevoegings en veranderings daaroor word oor tyd gemaak, wat absoluut natuurlik is.
Kyk na die video: Mercedes CLA 2019 Coupé and Shooting Brake - FIRST look in 4K. Edition 1 & AMG line (September 2020).