Lieutenant (Pilot)WEEBER, J H
Son of Lambrecht C. Weeber and Cicilia J. Weeber, of Brits, Transvaal, South Africa.
LIEFLING DIE HOOGSTE PRYS HET JY BETAAL. EK GAAN NA HOM, NA MY SAL HY NIE TERUG KEER NIE
Cemetery/memorial reference: 10A. D. 9. Image deur Pavlofox
As die wêreld wat ons sien, gebrekkig en onwerklik is,
wat beteken die lewe?
Is daar 'n betekenis vir die lewe?
A Course in Miracles begin sy werkboeklesse met betekenisloosheid: “Ek is ontsteld omdat ek 'n betekenislose wêreld sien. . . . 'N Sinnelose wêreld wek vrees ”(W, 19, 21). Hierdie “betekenislose wêreld” word beskryf as “die wêreld wat ek sien”: “Die wêreld wat ek sien bevat niks wat ek wil hê nie” (W, 233).
As ons aan hierdie stap oorgelaat word, kan die enigste resultaat nihilisme en wanhoop wees. Maar die kursus gaan voort, "u kan nie ophou met die idee dat die wêreld waardeloos is nie, want as u nie sien dat daar iets anders is om op te hoop nie, sal u net depressief wees" (W, 235). Die volgende les sê dus: 'Daar is 'n wêreld wat ek wil hê' (W, 235).
Maar die standpunt van die kursus verskil van die sombere en pessimistiese wêreldverloëning wat teoloë kritiseer (gewoonlik in iemand anders se teologie).
Die wêreld is niks op sigself nie. U verstand moet dit betekenis gee. En wat u daarop sien, is u wense, so uitgevoer dat u na hulle kan kyk en dink dat hulle eg is. Miskien dink u dat u nie die wêreld gemaak het nie, maar onwillig uitgekom het tot wat reeds gemaak is. . . . Tog het u in werklikheid presies gevind waarna u gesoek het toe u gekom het.
Daar is geen wêreld behalwe wat u wil nie, en hierin lê u uiteindelike vrylating.
Verander maar dink aan wat u wil sien, en die hele wêreld moet dienooreenkomstig verander. Idees laat nie hul bron nie. (W, 242)
Die wêreld van spieëls
Ons is soos die man in die spieëlkas. As hy sy eie waansin erken, sou hy nog meer vreesaanjaend word, omdat hy sou besef dat hy sy eie slegste, inderdaad enigste vyand is. Dus moet hy homself teen hierdie feit beskerm deur sy vrees na buite te projekteer op al die wispelturige gesigte wat hy in die spieëls sien. Hy glo dat dit ander mense is, sommige van hulle vriendelik en ander dreigend.
Maar u antwoord dalk: ons woon nie in 'n spieëlkas nie. Ons leef in 'n koue, harde, al te feitelike wêreld, waar dreigemente werklik is en werklike skade berokken kan word. Dit wil dus voorkom. Maar al hierdie skade, al hierdie bedreigings, kan net een ding beïnvloed - die liggaam.
Vir die kursus is die liggaam die konkretisering van die ego se angs — die '' held 'van die droom' van skeiding (T, 585). 'Die liggaam is die ego se tuiste deur sy eie verkiesing. Dit is die enigste identifikasie waarmee die ego veilig voel, aangesien die kwesbaarheid van die liggaam sy eie beste argument is dat jy nie uit God kan wees nie ”(T, 66).
Volgens die kursus word die liggaam, soos alle dinge, deur denke voortgebring. Gedagtes is die oorsaak; fisiese werklikheid is die effek. “Gedagtes kan die laer of liggaamlike ervaring of die hoër of geestelike vlak van ervaring verteenwoordig. Die een maak die liggaamlike, en die ander skep die geestelike ”(T, 3).
Die bron van die liggaam en die doel daarvan
Die liggaamlike liggaam, volgens die kursus, kan nie die skepping van 'n alles-goeie God wees nie. As dit so was, sou dit nie 'n bron van lyding, pyn en verraderlike plesier wees nie. Hier verskil die kursus van die konvensionele Christelike teologie. Maar sodoende ontduik dit baie van die probleme wat ontstaan ​​as gevolg van die geloof dat die liggaam, wat vir al sy verwikkeldheid ver van volmaak is, die skepping van die perfekte God is. In plaas daarvan, sê die kursus, is die liggaam deur die ego gemaak.
Maar dit beteken nie dat die liggaam gehaat of gestraf moet word nie. In plaas daarvan moet dit beskou word as 'n heeltemal neutrale saak (W, 445). 'Die liggaam, waardeloos en beswaarlik die minste die verweer, hoef bloot net behalwe van u afgesien te word, en dit word 'n gesonde, bedienbare instrument waardeur die gees kan werk totdat die [bruikbaarheid van die liggaam] verby is' (W , 253).
Daar is geen behoefte aan soberheid of onthouding nie. Die liggaam se enigste waarde is om die boodskap van liefde van die Heilige Gees te kommunikeer.
Die wolke van u ego se griewe
As die liggaam die werk van die ego is, wat is die ego dan? Die kursus gebruik die term die ego op 'n radikaal ongewone manier. Gewoonlik verwys die term na die bewuste, selfstandige straatvlak wat oënskynlik in beheer is van 'n individu se gedagtes tydens die wakker toestand. Dit is nie die manier waarop die kursus die woord gebruik.
Die ego in die kursus se stelsel is nie die straatvlak self. Dit is 'n oorspronklike ontknoping, een wat voor die wakker bestaan ​​en inderdaad die fisiese wêreld is. Die ego het aanleiding gegee tot die wolk van vergetelheid, waaruit ons gevoel vir die vyf-dimensionele werklikheid ontstaan. Die ego is dus nie gewone bewussyn nie, maar 'n verlies van bewussyn op 'n vlak so diep dat ons nie besef dat dit gebeur het nie.
Die kursus is ontwerp om te staak by hierdie wolk van onbewuste. Vanuit die oogpunt is die wolke jou griewe - die dinge wat jy teen ander mense, teen die wêreld, teen jouself hou. Hierdie griewe, die produkte van die ego, dien as kognitiewe blokke vir u persepsie van wat die kursus noem werklike wêreld.
Dit volg dus dat die pad verby hierdie wolk van vergetelheid u griewe laat vaar - met 'n woord, vergewing. Die kursus vorm vergifnis as die enigste moontlikheid om vir ons te ontsnap, die enigste hoop om te ontsnap uit die betekenislose “wêreld wat ek sien”: “Vergifnis is die sleutel tot geluk. . . . Vergifnis bied alles wat ek wil ”(W, 214, 217).
Maar dit is nie die vergifnis van die konvensionele aard nie, wat 'n aanvulling op die kursus 'vergifnis tot vernietiging' noem, en sê: 'Geen hemelse gawe is meer verkeerd verstaan ​​as vergifnis nie. Dit het eintlik 'n plaag geword; 'n vloek waar dit bedoel was om te seën, 'n wrede bespotting van genade, 'n parodie op die heilige vrede van God. ' [Die Hooglied]
“Vergifnis om te vernietig” bevat byna alles wat vergifnis in hierdie wêreld betref. Dikwels behels dit 'n heerlike minagting, 'waarin 'n' beter 'persoon hom voornemens maak om 'n' baster 'te red van wat hy regtig is.' In 'n ander vorm, oënskynlik nederig, "beweer die een wat die ander sou vergewe nie beter nie. Nou sê hy in plaas daarvan dat hier iemand is met wie hy sondig, want albei was onwaardig en verdien die vergelding van die toorn van God. Dit kan 'n nederige gedagte wees, en dit kan inderdaad 'n wedywering in sondigheid en skuld veroorsaak. ' [Die bespreking van hierdie onderwerp, saam met die aangehaalde aanhalings, is van Die Hooglied.]
Nog 'n weergawe van vergifnis om te vernietig is die vorm van onderhandeling: '' Ek sal jou vergewe as jy aan my behoeftes voldoen, want in jou slawerny is jou vrylating. ' Sê dit vir iemand en jy is slaaf. ”
Baie van wat die wêreld vergifnis noem, val in hierdie kategorieë.
Vergifnis is 'n illusie, 'n gelukkige fiksie
Die ware vergifnis, of 'vergifnis-vir-verlossing', is die teenoorgestelde. Dit volg streng op die perseel wat die kursus uiteensit. As hierdie wêreld 'n fiksie is wat saamgevat is deur 'n waansinnige geloof in skeiding, is dit net een reaksie moontlik: om te erken dat die vorm wat die sonde ook al aanneem, deel uitmaak van die 'betekenislose wêreld' en daarom eenvoudig nie bestaan ​​nie - enigiemand, onsself sowel as almal.
“Vergifnis. . . is 'n illusie, maar omdat dit die Heilige Gees se doel is, het dit een verskil. Anders as alle ander illusies, lei dit weg van foute en nie na dit nie. Vergifnis kan 'n gelukkige fiksie genoem word; 'n manier waarop onbewustes die gaping tussen hul persepsies en die waarheid kan oorbrug ”(M, 83).
Vergifnis is dan die belangrikste manier van versoening. Vir 'n denke wat gerig is op die wêreld wat ons ken, klink dit - belaglik - soet, miskien, edel, miskien, maar redelik naïef. Maar dit kan anders wees.
In my boek Die ooreenkoms: 'n gids vir radikale en volledige vergewingEk het aangevoer dat vergifnis, selfs uit 'n konvensionele oogpunt, nie net kragtiger is nie, maar meer voordelig is as wat baie mense glo. Griewe is geweldige hindernisse vir geluk en sukses. Selfs behalwe enige geestelike elemente, kan vergewende griewe 'n geweldige hupstoot gee vir elkeen wat dit opreg probeer. Dit volg natuurlik ook op die perseel wat die kursus uiteensit.
Aanvaar die fiktiewe matriks as 'n werklikheid?
The Matrix toon 'n dystopiese toekoms waarin mense in 'n beswyming onder water gehou word terwyl hul energie afgewentel word om 'n ras van outomate aan te wakker. Om die mensdom in hul noppies te hou, het die outomaties 'n virtuele werklikheid geskep - die Matrix - waarin die mense blykbaar gewone bestaan ​​het. (Opmerklik dat die outomate eers probeer het om 'n paradysiese Matriks te skep, maar die mense wou dit nie aanvaar nie en het onaangenaam aanhou wakker word, dus is 'n tweede weergawe, wat die relatief volhoubare ellende van die laat-twintigste-eeuse Amerika repliseer, vervaardig.)
Byna almal onder hierdie fiktiewe werklikheid aanvaar dit as die waarheid. Slegs die kleinste oorblyfsel kan daaruit ontwaak.
Almal in hierdie Matrix aanvaar dit as 'n werklikheid. Daar is vriendskappe, rusies, wedywerings, net soos in die wêreld wat ons ken. Maar dit alles is fiktief. Wat kan u hier sê oor “ongeregtighede” en “misdade”? Hulle is almal ewe illusies. Moet u grief neem teen iemand wat u skade berokken het in hierdie wêreld wat nie bestaan ​​nie? Op die minste kan dit nie u kanse om wakker te word verbeter nie.
Die wêreld waarin ons leef is fiksie
Die wêreld waarin ons leef is ewe fiktief. Dit is geen sin om griewe teen mense te hou oor wat hulle hier doen nie, want jy moet kwaad wees vir iemand wat jou in 'n droom seergemaak het.
Om griewe te hou, sal slegs 'fout' maak '(T, 215) en dit sal jou verhinder om wakker te word.
Dit is wat die kursus probeer sê. 'Die volle bewustheid van die versoening is dan ook die erkenning dat die skeiding het nooit plaasgevind nie. Die ego kan dit nie oorwin nie, want dit is 'n eksplisiete stelling dat die ego nooit plaasgevind het nie ”(T, 98; klem in die oorspronklike).
© 2019 deur Richard Smoley. Alle regte voorbehou.
Uitgesoek met toestemming van 'N Teologie van liefde.
Uitgewer: Inner Tradition Intl.www.innertraditions.com
'N Teologie van liefde: die herbelyning van die Christendom deur 'n kursus in wonderwerke
deur Richard Smoley
Richard Smoley herhaal die Christelike teologie deur gebruik te maak van logiese, konsekwente en maklik verstaanbare leringe van onvoorwaardelike liefde en vergifnis. Hy haal inspirasie nie net uit die Bybel nie, maar ook uit Hindoeïsme, Boeddhisme, Gnostisisme en uit esoteriese en mistieke leringe, soos A Course in Miracles en die Sefer Yetzirah, die oudste bekende Kabbalistiese teks. Hy verduidelik hoe die 'gevalle' toestand van die menslike toestand, nie een van sonde nie, maar van die vergetelheid, daartoe lei dat ons die wêreld as gebrekkig en problematies ervaar - nie geheel en al kwaad nie, maar nie heeltemal goed nie. (Ook beskikbaar as 'n oudioboek- en e-handboekuitgawe.)
Richard Smoley is een van die wêreld se voorste owerhede oor Westerse esoteriese tradisies, met grade van Harvard en Oxford. Sy vele boeke sluit in Inner Christendom: 'n gids vir die esoteriese tradisie en Hoe God God geword het: wat wetenskaplikes regtig sê oor God en die Bybel. Voormalige redakteur van Gnosis, hy is nou redakteur van Quest: Journal of the Theosofical Society in America. Besoek sy webwerf: http://www.innerchristianity.com/
Video / aanbieding met Richard Smoley: Waarom vergewe?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Betekenis vir 'n betekenislose wêreld: loslaat van griewe