Laat Amerikaanse wetgewing toe om belastingbetalers se geld te bestee om buitelandse politieke partye te ondersteun? - Inligting
Laat Amerikaanse wetgewing toe om belastingbetalers se geld te bestee om buitelandse politieke partye te ondersteun?
Hier is 'n video waarin 'n aantal Russiese opposisie -aktiviste die Amerikaanse ambassade besoek voor Russiese presidentsverkiesings:
Op pad terug sê hulle almal 'n heeltemal identiese frase vir die kamera (eintlik in besit van 'n amateur) "Jy is Surkov se propaganda" (Surkov is 'n adjunk van Poetin)
Dit is bekend dat die VSA die Russiese opposisie openlik ondersteun.
My vraag is dus of dit in die VSA toegelaat is om die belastingbetalers se geld te bestee om pro-Amerikaanse partye in die buiteland te ondersteun?
Indien wel, is dit toegelaat dat 'n huidige regerende party in die VSA die staatsgeld bestee om hul eie politieke agenda in die buiteland te ondersteun?
Hoe is dit voorheen gereël en was daar politieke of geregtelike geskille oor hierdie kwessie?
Die VSA voorsien geld in die buiteland om humanitêre redes, hoewel ek seker is dat sommige geld deur sekere kanale (of agentskappe) kan gaan en die weg kan vind na buitelandse politieke partye wat pro-VSA is. Dit is beslis die geval met regerings wat geld van die VSA ontvang om die party aan die bewind te hou, of beslis 'n pro-Amerikaanse standpunt te beïnvloed. Dit gebeur, het gebeur en is op baie maniere wettig, aangesien dit geld spandeer onder buitelandse hulp, hoewel dit 'n politieke onderwerp word nou dat die VSA na die verkiesing gaan en ons begroting nie sulke subsidies maklik kan ondersteun nie. As daar politieke partye geld kry, weet ek nie, maar dit gebeur waarskynlik en word in baie gevalle waarskynlik gedoen, so dit is onopspoorbaar.
Politieke partye aan bewind in die VSA gee wel geld om dele van hul agenda te ondersteun; die mees onlangse voorbeeld waaraan ek kan dink is dat die Bush -administrasie opgehou het om hulpgeld te gee aan organisasies wat aborsie bevorder het.
Daar is meningsverskille, maar baie blaas óf oor wanneer 'n skandaal opduik, óf 'n nuwe administrasie kom aan bewind en keer dan die riglyne vir hulp aan buitelandse hulp terug wat deur die vorige administrasie opgelê is.
Net soos 'n interessante kontra-bespreking, is die Alien and Sedition Acts van 1798 grootliks beïnvloed deur die begeerte van die Franse regering om Jefferson te finansier tydens die verkiesing van 1796. Buitelandse regerings is al lank betrokke by verkiesings.
U moet onderskeid tref tussen:
Die Amerikaanse regering ondersteun 'n groep openlik (maar dit gebeur waarskynlik weens redes vir geloofwaardige ontkenning/optika eerder as wet). Dit kan egter verwar word met wettige uitgawes vir verskillende humanitêre programme, ens. Laasgenoemde is wettig, solank die Kongres die geld daarvoor bewillig.
Amerikaanse regering ondersteun 'n groep klandestien - bv. via CIA. Dit is wettig AFAIK, solank al die burokratiese eselbedekking gedoen word.
Amerikaanse nie-regeringsorganisasies wat dit doen (in die geval van Rusland, was Soros in die 1990's/2000's 'n groot suikerpa). Definitief nie gekoördineer met die Amerikaanse regering in die geval van Soros in die 2000's nie, aangesien Soros polities 'n doodsvyand van GW Bush is. Heeltemal wettig, solank u nie wette teen omkopery/korrupsie ondervind nie.
Die VSA het baie tyd en geld spandeer om in die 'koue' oorlog te wen, maar nou het die VSA net die manier verander om hul belange in Rusland (die belangrikste land van die USSR) te beskerm. Niks het verander nie.
Volgens die Permanente Subkomitee vir Ondersoeke (PSI) van die Amerikaanse senaat het die staatsdepartement $ 349,276 in Amerikaanse belastingbetalers befonds aan 'n politieke groep in Israel om 'n veldtog te bou, wat later gebruik is om Israeliërs te probeer beïnvloed om teen konserwatiewe Benjamin te stem Netanyahu tydens die verkiesing vir premier in Maart 2015.
In die verslag van die Permanente Subkomitee vir Ondersoeke oor die optrede van die Staatsdepartement, het voorsitter Bob Portman (R -Ohio) gesê: 'Dit is heeltemal onaanvaarbaar dat Amerikaanse belastingbetalersgeld gebruik is om 'n politieke veldtoginfrastruktuur te bou wat onmiddellik na beëindiging van die toelae ontplooi is - teen die leier [Netanyahu] van ons naaste bondgenoot in die Midde -Ooste. Amerikaanse hulpbronne moet gebruik word om ons bondgenote in die streek te help, nie om dit te ondermyn nie. "
Gewoonlik sou dit nie direk wees nie; mense hou nie daarvan dat buitestaanders die politiek beïnvloed nie, van die "A Call for Unity" -brief deur die suidelike geestelikes teen Martin Luther King Jr., tot die beskuldigings deur die Bolsjewiste teen die Wit leërs.
Maar die VSA het buitelandse politieke groepe befonds om verkiesings te beïnvloed om 'n party verkies te kry.
Obama admin. belastingbetalers se geld gestuur om Netanyahu te verdryf
Die staatsdepartement het honderdduisende dollars aan belastingbetalers toegeken aan 'n Israeliese groep wat die geld gebruik het om 'n veldtog te bou om premier Benjamin Netanyahu in Israel se parlementêre verkiesings verlede jaar te verdryf, het 'n kongresondersoek Dinsdag afgesluit.
Ongeveer $ 350,000 is na OneVoice gestuur, skynbaar ter ondersteuning van die groep se pogings om Israel-Palestynse onderhandelinge oor vredesooreenkoms te ondersteun. Maar OneVoice het die geld gebruik om 'n kiesersdatabasis op te bou, aktiviste op te lei en 'n politieke konsultasiefirma aan te stel wat verband hou met die veldtog van Obama en#8217-wat alles die weg gebaan het vir 'n veldtog teen Netanyahu, het die permanente subkomitee van die senaat in 'n tweeledige personeelverslag.
In 'n wonderlike bevinding het die subkomitee gesê dat OneVoice selfs 'n e -pos aan die topdiplomaat van die staatsdepartement in Jerusalem in kennis gestel het van sy planne, maar die amptenaar, konsul -generaal Michael Ratney, beweer dat hy dit nooit gesien het nie.
Hy het gesê dat hy gereeld e-posse met groot aanhangsels uitgevee het-'n opvallende oortreding van wette oor oop rekords vir 'n departement wat reeds afgehandel is deur die voormalige sekretaris Hillary Clinton en die hantering van amptelike regeringsrekords.
Mnr. Netanyahu het die verkiesing oorleef, en die Amerikaanse uitgawes word nie as onwettig geag nie omdat die staatsdepartement nooit enige voorwaardes vir die geld gestel het nie. Ondersoekers het ook gesê dat OneVoice nie eksplisiet polities geword het tot dae nadat die toekenningstydperk geëindig het nie.
Die staatsdepartement het waarskuwingstekens geïgnoreer en 'n polities aktiewe groep in 'n polities sensitiewe omgewing met onvoldoende voorsorgmaatreëls befonds, sê sen. Rob Portman, voorsitter van die ondersoekkomitee. Dit is heeltemal onaanvaarbaar dat Amerikaanse belastingbetalersgeld gebruik is om 'n politieke veldtoginfrastruktuur te bou wat onmiddellik na beëindiging van die toelae ontplooi is teen die leier van ons naaste bondgenoot in die Midde -Ooste. Amerikaanse hulpbronne moet gebruik word om ons bondgenote in die streek te help, nie om dit te ondermyn nie. "
Sen. Claire McCaskill, die demokraat in die subkomitee, het gesê die Obama -administrasie volg die wet.
Maar sy het gesê dat hul ondersoek gebreke en#8221 in die beleid van die staatsdepartement blootlê.
OneVoice was polities aktief in Israel se verkiesings in 2013, wat 'n rooi vlag vir Amerikaanse amptenare moes gewees het om streng beheer te hou oor hoe Amerikaanse belastingbetalers se geld bestee word, lui die ondersoek.
Alhoewel dit nie noodwendig die groep sou gediskwalifiseer het nie, moes die staatsdepartement 'n spesifieke verbod op die gebruik van Amerikaanse geld om 'n buitelandse verkiesing te beïnvloed, geskryf het, het die subkomitee gesê.
Dit is deel van 'n patroon van slegte gedrag by die staatsdepartement. Die regering se aanspreeklikheidskantoor het meer as vyf dosyn departementele toelaes hersien en gevind dat amptenare in 80 persent van hulle hoeke afsny en rooi vlae misloop.
Die Israeliese ambassade het nie gereageer op 'n versoek om kommentaar op die bevindings nie.
John Kirby, woordvoerder van die ministerie van buitelandse sake, het gesê dat hulle nie tyd gehad het om deur die verslag te gaan nie en hy kon nie kommentaar daarop lewer nie. Hy het ook geen kommentaar gelewer op die gebruik van mnr. Ratney om amptelike rekords uit te vee nie.
Uit die ondersoek van die senaat is bevind dat die staatsdepartement twee sustergroepe - OneVoice Israel en OneVoice Palestina - befonds het om 'n Amerikaanse politieke konsultasiefirma aan te stel, vrywilligers te werf, 'n sosiale media netwerk op te bou en advertensies te plaas.
Maar dit bou ook sy anti-Netanyahu politieke strategie op, in 'n tyd toe die Israeliese leier redelik omstrede was in die Amerikaanse politiek, gevier deur Republikeine, maar met die Obama-Withuis twis oor beleidsverskille.
OneVoice het ten minste twee amptenare van die staatsdepartement van sy politieke planne vertel, selfs al het hy belastingbetalersgeld ingesamel. Maar die departement het nie reageer nie, en die subkomitee het afgesluit.
Ratney, een van die twee amptenare, het gesê dat hy onthou dat hy 'n e -pos van OneVoice gekry het, maar hy onthou nie dat hy die aangehegte lêer met 'n uiteensetting van die politieke strategie van die groep gesien het nie.
Die staatsdepartement kon nie die e -pos herstel nie, maar ondersoekers het dit by OneVoice gekry.
Mnr. Ratney het later aan die ondersoekers gesê dat hy gereeld e -posse met aanhangsels uitgevee het om my posbus onder die stoorlimiet te hou.
In die saak, nr. 08-205, 558 US 310 (2010), wou die nie-winsgewende organisasie Citizens United 'n film oor Hillary Clinton uitstuur en die film adverteer tydens televisie-uitsendings, wat 'n oortreding was van die tweesydigheid in 2002 Veldtoghervormingswet, algemeen bekend as die McCain – Feingold Act of "BCRA" (uitgespreek "bik-ruh").  Artikel 203 van BCRA omskryf 'n "verkiesingskommunikasie" as 'n uitsending-, kabel- of satellietkommunikasie wat 'n kandidaat binne 60 dae na 'n algemene verkiesing of 30 dae na 'n primêre verkiesing noem, en sodanige uitgawes deur korporasies en vakbonde verbied. Die Amerikaanse distrikshof vir die District of Columbia het bevind dat §203 van BCRA van toepassing was en verbied het om die film te adverteer. Hillary: The Movie in uitsendings of betaal om dit binne 30 dae na die Demokratiese voorverkiesing in 2008 op televisie te laat vertoon.   Die hooggeregshof het hierdie beslissing omgekeer en die bepalings van BCRA wat die korporasies (insluitend korporasies sonder winsbejag) en vakbonde verbied het om onafhanklike uitgawes te maak vir "verkiesingskommunikasie".  Die meerderheidsbesluit is van die hand gewys Austin v. Michigan Chamber of Commerce (1990) en gedeeltelik herroep McConnell v. Federale Verkiesingskommissie (2003).  Die Hof het egter die vereistes vir openbare bekendmaking deur borge van advertensies gehandhaaf (BCRA §201 en §311). Die saak het nie die federale verbod op direkte bydraes van korporasies of vakbonde tot kandidaatveldtogte of politieke partye behels nie, wat onwettig bly in wedrenne vir die federale amp. 
Artikel 203 van die Bipartisan Campaign Reform Act van 2002 (bekend as BCRA of McCain – Feingold Act) het die Federal Election Campaign Act van 1971 gewysig, 2 U.S.C. § 441b om ondernemings en vakbonde te verbied om hul algemene tesourie te gebruik om "verkiesingskommunikasie" (uitsendingsadvertensies wat 'n kandidaat in enige konteks noem) te finansier binne 30 dae voor 'n primêre of 60 dae voor 'n algemene verkiesing. Tydens die presidensiële veldtog in 2004 het Citizens United, 'n 501 (c) (4) organisasie sonder winsbejag, 'n klag by die Federale Verkiesingskommissie (FEC) ingedien dat advertensies vir Michael Moore se film Fahrenheit 9/11, 'n dokudrama wat krities is oor die reaksie van die Bush -administrasie op die terreuraanvalle op 11 September 2001, wat deur 'n verskeidenheid korporatiewe entiteite vervaardig en bemark is, het politieke advertensies gevorm en kon dus nie binne die 30 dae voor 'n primêre verkiesing of 60 dae voor uitgesaai word nie 'n algemene verkiesing. Die FEC het die klagte van die hand gewys nadat hulle geen bewyse gevind het dat advertensies met 'n kandidaat binne die voorgeskrewe tydsbepalings uitgesaai is nie.  Die FEC het later 'n tweede klagte van die hand gewys wat aangevoer het dat die film self onwettige korporatiewe uitgawes behels wat die verkiesing of nederlaag van 'n kandidaat voorstaan, wat onwettig was ingevolge die Taft-Hartley-wet van 1947 en die wysigings van die Federal Election Campaign Act van 1974. By die afwysing van die klagte het die FEC bevind dat:
Die klaagster beweer dat die vrystelling en verspreiding van FAHRENHEIT 9/11 'n onafhanklike uitgawe is, omdat die film uitdruklik die nederlaag van president George W. Bush bepleit het en dat dit geheel of gedeeltelik verantwoordelik is vir die vrystelling van die film, Michael Moore en ander entiteite wat verband hou met die film (gemaak deur Nuss & amp. co.) buitensporige en/of verbode bydraes aan ongeïdentifiseerde kandidate. Die kommissie het geen rede gevind om te glo dat die respondente die wet oortree het nie, omdat die film, geassosieerde sleepwaens en webwerf bona fide kommersiële aktiwiteite verteenwoordig, nie 'bydraes' of 'uitgawes' soos omskryf deur die Federale Verkiesingsveldtogwet nie. 
In reaksie hierop het Citizens United die dokumentêr vervaardig Celsius 41.11, wat beide kritiek is Fahrenheit 9/11 en John Kerry, genomineerde president van 2004. Die FEC was egter van mening dat die vertoning van die film en advertensies daarvoor die Federale Verkiesingsveldtogwet oortree, omdat Citizens United nie 'n bona fide kommersiële filmmaker was nie. 
In die nasleep van hierdie besluite het Citizens United probeer om hom voor die verkiesing in 2008 as 'n bona fide -kommersiële filmmaker te vestig, en het verskeie dokumentêre films tussen 2005 en 2007 vervaardig. Teen die begin van 2008 wou die televisie -advertensies begin om sy politieke dokumentêr te bevorder. Hillary: The Movie en om die fliek op DirecTV uit te saai. 
In Desember 2007 het Citizens United 'n klag by die Amerikaanse distrikshof ingedien vir die District of Columbia waarin die grondwetlikheid van verskeie statutêre bepalings oor "verkiesingskommunikasie" betwis word.  Dit het die hof versoek om te verklaar dat die verbod op finansiering van korporatiewe en vakbondlikhede ongrondwetlik was, en ook soos toegepas op Hillary: The Movie, en om die Federale Verkiesingskommissie te verplig om sy regulasies af te dwing. Citizens United het ook aangevoer dat die openbaarmaking en vrywaring van die Kommissie ongrondwetlik was, soos toegepas op die film volgens die uitspraak van die Hooggeregshof in Federale Verkiesingskommissie v.Wisconsin Right to Life, Inc.. Dit het ook gepoog om die geld-, openbaarmakings- en vrywaringvereistes op te stel soos toegepas op die voorgenome advertensies van Citizens United vir die film.
In ooreenstemming met spesiale reëls in artikel 403 van die BCRA, is 'n hof met drie regters byeengeroep om die saak aan te hoor. Op 15 Januarie 2008 het die hof die voorstel van Citizens United om 'n voorlopige bevel geweier en bevind dat die saak min kans op sukses het omdat die film geen redelike interpretasie het nie, behalwe as 'n beroep om teen senator Clinton te stem, dat dit dus 'n uitdruklike voorspraak is , nie geregtig op vrystelling van die verbod op korporatiewe befondsing van verkiesingskommunikasie nie, en dat televisie -advertensies vir die fliek binne 30 dae na 'n primêre die BCRA -beperkings op 'verkiesingskommunikasie' oortree het.  Die hof het beslis dat die Hooggeregshof in McConnell teen FEC (2003) het die openbaarmakingsvereistes grondwetlik gevind ten opsigte van alle kommunikasie oor verkiesings, en Wisconsin RTL het hierdie besitting nie versteur nie, want die enigste kwessie van die saak was of spraak wat nie die funksionele ekwivalent van uitdruklike voorspraak was nie, gedurende die betrokke voorverkiesingsperiode verbied kon word.
Op 18 Julie 2008 het die distrikshof 'n summiere vonnis toegestaan ​​aan die federale verkiesingskommissie. In ooreenstemming met die spesiale reëls in die BCRA het Citizens United 'n beroep op die Hooggeregshof gedoen wat die saak op 18 Augustus 2008 ingedien het en op 14 November 2008 moontlike jurisdiksie aangeteken het. 
Die Hooggeregshof het op 24 Maart 2009    mondelinge betoog aangehoor en daarna op 29 Junie verdere opsommings gevra, die herbetoog is op 9 September 2009. 
Tydens die oorspronklike mondelinge betoog het adjunk -prokureur -generaal Malcolm L. Stewart (wat die FEC verteenwoordig) aangevoer dat onder Austin v. Michigan Chamber of Commercesou die regering die mag hê om boeke te verbied as die boeke selfs een sin bevat wat uitdruklik die verkiesing of nederlaag van 'n kandidaat voorstaan ​​en deur 'n korporasie of vakbond gepubliseer of versprei word.  In reaksie op hierdie vraagstelling, het Stewart verder aangevoer dat onder Austin die regering kan die digitale verspreiding van politieke boeke oor die Amazon Kindle verbied of 'n vakbond verhinder om 'n skrywer aan te stel om 'n politieke boek te skryf. 
Volgens 'n 2012 -artikel in Die New Yorker deur Jeffrey Toobin, het die hof na 'n mondelinge betoog verwag om uitspraak te lewer oor die eng vraag wat oorspronklik gestel is: kan Citizens United die film wys? By die daaropvolgende konferensie onder die regters na mondelinge betoog was die stemming 5–4 ten gunste van die feit dat Citizens United die rolprent kon wys. Die regters het dieselfde stemme as hulle gehad Federale Verkiesingskommissie v.Wisconsin Right to Life, Inc., 'n soortgelyke saak van 2007, met hoofregter Roberts en Justices Scalia, Kennedy, Thomas en Alito in die meerderheid. 
Hoofregter John Roberts het die aanvanklike mening van die hof geskryf en was van mening dat die BCRA die vertoning van die film toelaat. 'N Konsep van ooreenstemmende mening deur justisie Kennedy het aangevoer dat die hof baie verder kon en moes gegaan het. Die ander regters in die meerderheid stem saam met Kennedy se redenasie en oortuig Roberts om die teks weer toe te laat en toe te laat dat Kennedy se instemming die meerderheidsmening word. 
Aan die ander kant het John Paul Stevens, die hoogste regter in die minderheid, die onenigheid toegewys aan David Souter, wat sy uittrede uit die hof aangekondig het terwyl hy daaraan gewerk het. Die finale konsep het verder gegaan as om die meerderheid te kritiseer. Toobin beskryf dit as '' 'n paar van die vuil wasgoed van die hof '', en skryf dat Souter se onenigheid Roberts daarvan beskuldig het dat hy hofprosedures gemanipuleer het om die gewenste resultaat te bereik - 'n uitgestrekte besluit wat volgens Souter dekades van die verkiesingswet verander het en beslis het aangeleenthede wat geen party by die litigasie voorgehou het nie. 
Volgens Toobin het Roberts ingestem om die mening terug te trek en die saak vir herbewys te skeduleer. Toe hy dit wel gedoen het, was die 'Vrae wat aan die partye voorgelê is' egter meer uitgebreid en raak die kwessies wat Kennedy se mening geïdentifiseer het. Volgens Toobin was die uiteindelike resultaat dus vanaf daardie stadium 'n uitgemaakte saak.  Toobin se verslag word gekritiseer omdat hy gevolgtrekkings maak wat nie deur die bewyse in sy artikel ondersteun word nie. 
Op 29 Junie 2009, die laaste dag van die termyn, het die hof 'n bevel uitgevaardig waarin die partye op 9 September aangesê word om die saak weer aan te voer, nadat hulle ingelig is of dit nodig mag wees om dit te herroep Austin en/of McConnell v. Federale Verkiesingskommissie om die saak te beslis.  Regter Stevens het in sy meningsverskil opgemerk dat Citizens United in sy voorafgaande voorstel vir summiere vonnis die gesigsprobleem van BCRA §203 se grondwetlikheid laat vaar het, terwyl die partye ingestem het tot die afwysing van die eis. 
Justisie Sotomayor het tydens die tweede ronde mondelinge argumente vir die eerste keer op die bank gesit. Dit was die eerste saak wat deur die destydse prokureur-generaal en toekomstige hooggeregshofregter Elena Kagan aangevoer is. Die voormalige Bush -prokureur -generaal Ted Olson en die prokureur van die eerste wysiging, Floyd Abrams, het vir Citizens United geargumenteer, en die voormalige Clinton -prokureur -generaal Seth Waxman het die statuut namens verskillende ondersteuners verdedig.  Erwin Chemerinsky, regsgeleerde, het dit 'een van die belangrikste sake in die eerste wysiging in jare' genoem. 
Op 21 Januarie 2010 het die hof 'n besluit van 5–4 ten gunste van Citizens United uitgevaardig wat die BCRA se beperkings op onafhanklike uitgawes uit korporatiewe skatte vernietig het as oortredings van die eerste wysiging. 
Advies van die Hof Redigeer
Vyf regters vorm die meerderheid en sluit aan by 'n mening wat deur justisie Anthony Kennedy geskryf is. Die hof bevind dat die BCRA §203 -verbod op alle onafhanklike uitgawes deur korporasies en vakbonde in stryd was met die beskerming van die vrye spraak van die eerste wysiging.  Die meerderheid het geskryf: "As die eerste wysiging van krag is, verbied dit die kongres om burgers, of verenigings van burgers, 'n boete of tronkstraf te gee omdat hulle bloot politieke toespraak voer." 
Regter Kennedy se mening het ook opgemerk dat omdat die eerste wysiging nie tussen media en ander korporasies onderskei nie, die BCRA -beperkings die kongres onbehoorlik toegelaat het om politieke toespraak in koerante, boeke, televisie en blogs te onderdruk.  Die hof het dit verwerp Austin, wat beslis het dat 'n staatswet wat korporasies verbied het om tesourie te gebruik om kandidate tydens verkiesings te ondersteun of teen te staan, nie die eerste en veertiende wysigings oortree nie. Die hof het ook daardie gedeelte van McConnell dit het BCRA se beperking van korporatiewe besteding aan "verkiesingskommunikasie" gehandhaaf. Die uitspraak van die hof het korporasies en vakbonde in werklikheid bevry om geld te spandeer op 'kommunikasie met die verkiesing' en om regstreeks te pleit vir die verkiesing of nederlaag van kandidate (hoewel dit nie direk bydra tot kandidate of politieke partye nie).
Die meerderheid beslis dat die klousule van die pers van die eerste wysiging beskerm word verenigings van individue benewens individuele sprekers, en verder dat die eerste wysiging geen spraakverbod toelaat op grond van die identiteit van die spreker nie. Korporasies, as verenigings van individue, het dus vrye spraakregte ingevolge die eerste wysiging. Omdat geld bestee is noodsaaklik vir die verspreiding van spraak, soos vasgestel in Buckley v. ValeoDie beperking van 'n korporasie se vermoë om geld te bestee, is ongrondwetlik omdat dit die lede se vermoë om effektief te assosieer en oor politieke aangeleenthede te praat, beperk.
Die besluit is verwerp Austin omdat die besluit verskillende beperkings op spraakverwante uitgawes op grond van korporatiewe identiteit moontlik maak. Die besluit het ook gesê Austin was gebaseer op 'n "gelykheidsbeginsel" - probeer om spraak tussen verskillende sprekers gelyk te maak - wat die Hof voorheen as onwettig verwerp het ingevolge die eerste wysiging in Buckley. Die statuut van Michigan ter sprake in Austin het onderskei tussen korporatiewe en vakbonduitgawes, en eersgenoemde verbied terwyl laasgenoemde toegelaat word. Die Austin Hof, oor die onenigheid van die regters Scalia, Kennedy en O'Connor, was van mening dat sulke onderskeidings binne die wetgewing se voorreg was. In Citizens United v. Federale Verkiesingskommissiedie meerderheid het egter aangevoer dat die eerste wysiging die regering doelbewus weerhou om in te meng op die 'mark van idees' en 'rantsoenering' van toespraak, en dit is nie aan die wetgewers of die howe om 'n gevoel van 'billikheid' te skep deur te beperk nie toespraak. 
Die meerderheid het ook kritiek gelewer Austin s'n te redeneer dat die 'verwringende effek' van groot korporatiewe uitgawes 'n risiko van korrupsie of die voorkoms van korrupsie inhou. Die meerderheid het eerder aangevoer dat die regering geen plek het om te bepaal of groot uitgawes 'n gehoor se persepsies verdraai nie, en dat die tipe 'korrupsie' wat die regering se beheer oor spraakuitgawes kan regverdig, verband hou met 'n vorm van 'quid pro quo' transaksie: "Daar bestaan ​​nie iets soos te veel spraak nie."  Die publiek het die reg om toegang tot alle inligting te hê en om die betroubaarheid en belangrikheid van die inligting te bepaal. Boonop het die meerderheid nie geglo dat betroubare bewyse die risiko van korrupsie of die voorkoms van korrupsie bewys nie, en dat hierdie rede nie streng nagegaan is nie.
Die mening van die Hof steun sterk op die redenasie en beginsels van die belangrike veldtog vir finansiering van veldtogte Buckley en Eerste National Bank van Boston v. Bellotti, waarin die Hof 'n wye verbod op onafhanklike uitgawes deur korporasies in stemmingsinisiatiewe en referendum uitgesluit het.  Spesifiek het die Hof weergalm Bellotti's verwerping van kategorieë gebaseer op die doel van 'n korporasie. Die meerderheid het aangevoer dat die beskerming van persvryheid aan mediakorporasies, maar nie ander nie, 'n groot aantal probleme bied, en daarom moet alle korporasies ewe beskerm word teen uitgawebeperkings.
Die hof het bevind dat BCRA §§ 201 en 311, bepalings wat die bekendmaking van die befondser vereis, geldig is soos toegepas op die fliekadvertensies en op die fliek self.  Die meerderheid het beslis dat die bronne van veldtogbydraes bekend gemaak moet word
. onmiddellike bekendmaking van uitgawes kan aandeelhouers en burgers die nodige inligting gee om korporasies en verkose amptenare aanspreeklik te hou vir hul posisies en ondersteuners. Aandeelhouers kan bepaal of hul korporatiewe politieke toespraak die belang van die korporasie om wins te maak bevorder, en burgers kan sien of verkose amptenare 'in die sak' is van sogenaamde geldbelange. Hierdie deursigtigheid stel die kiesers in staat om ingeligte besluite te neem en behoorlike gewig te gee aan verskillende sprekers en boodskappe.  
Hoofregter Roberts, met wie regter Alito aangesluit het, het afsonderlik geskryf "om die belangrike beginsels van geregtigheid te beperk en staar decisis in hierdie geval geïmpliseer ". 
Roberts het geskryf om die verklaring van die hof verder te verduidelik en te verdedig dat "daar 'n verskil is tussen geregtelike beperking en geregtelike abdikasie." Roberts het verduidelik waarom die hof soms vorige besluite moet herroep. Het die vorige howe nooit teen gegaan nie staar decisis (dit wil sê teen presedent), byvoorbeeld, "segregasie sou wettig wees, minimumloonwette sou ongrondwetlik wees en die regering kon gewone kriminele verdagtes afluister sonder om eers lasbriewe te bekom". Roberts se instemming was 'n oorvloed regspraak waarin die hof teen die presedent beslis het. Uiteindelik het Roberts aangevoer dat "staar decisis. gee respek vir foute uit die verlede, maar bied geen regverdiging om nuwe foute te maak nie. "
Justisie Scalia het by die mening van die hof aangesluit en 'n ooreenstemmende mening geskryf waarin regter Alito volledig saamgevoeg het en regter Thomas gedeeltelik. Scalia het die onenigheid van Justice Stevens aangespreek, spesifiek met betrekking tot die oorspronklike begrip van die eerste wysiging. Scalia het geskryf dat Stevens se onenigheid "in 'n uitstekende isolasie was van die teks van die eerste wysiging. Dit toon nooit waarom 'die vryheid van spraak' wat die reg van Engelsmanne was, nie die vryheid van spraak in samewerking met ander individue, insluitend vereniging in die korporatiewe vorm. " Hy beskou die ondersoek van die meningsverskil oor die Framers se siening oor die 'rol van korporasies in die samelewing' as misleidend, en selfs al is dit geldig, irrelevant vir die teks. Scalia het hoofsaaklik aangevoer dat die eerste wysiging geskryf is in 'spraak, nie sprekers nie' en dat 'die teks geen vastrapplek het vir die uitsluiting van enige kategorie sprekers nie'.  Scalia het aangevoer dat die Free Press -klousule oorspronklik bedoel was om die verspreiding van geskrewe materiaal te beskerm en nie net spesifiek op die media van toepassing was nie. Hierdie begrip ondersteun die meerderheid se bewering dat die Grondwet die Hof nie toelaat om korporasies in media- en nie-mediakategorieë te skei nie. 
Regter Thomas het 'n aparte mening geskryf wat in alles behalwe die handhawing van die openbaarmakingsbepalings saamstem. Om die anonimiteit van bydraers tot organisasies wat vrye spraak uitoefen, te beskerm, sou Thomas ook die verslagdoeningsvereistes van BCRA §201 en §311 geskrap het, eerder as om slegs op 'n saakspesifieke basis uit te daag. Thomas se primêre argument was dat anonieme vryheid van spraak beskerm word en dat die maak van bydraelyste publiek die bydraers kwesbaar maak vir vergelding, met verwysing na gevalle van weerwraak teen bydraers aan beide kante van 'n destydse onlangse kiesersinisiatief in Kalifornië. Thomas het ook sy kommer uitgespreek dat sulke vergelding tot vergelding deur verkose amptenare kan strek. Thomas beskou "as-toegepaste uitdagings" nie voldoende om te beskerm teen die bedreiging van vergelding nie. 
Regter Ginsburg, justisie Breyer en justisie Sotomayor het 'n uiteenlopende mening van justisie Stevens  aangesluit. Om sy ongelukkigheid met die meerderheid te beklemtoon, lees Stevens 'n deel van sy 90-meningsverskil van die bank af.  Stevens was dit eens in die besluit van die hof om die openbaarmakingsbepalings van BCRA te handhaaf, maar verskil van die hoofbesit van die hof. Hy het aangevoer dat die hof se uitspraak "dreig om die integriteit van verkose instellings in die hele land te ondermyn. Die pad wat dit geneem het om die uitkoms daarvan te bereik, sal ek vrees vir hierdie instelling." Hy het bygevoeg: ''n Demokrasie kan nie effektief funksioneer as sy lede glo dat wette gekoop en verkoop word nie.' 
Stevens het ook aangevoer dat die hof 'n vraag aangespreek het wat die litigante nie gestel het toe BCRA §203 ongrondwetlik was nie, en dat die meerderheid 'die saak verander het om hulself 'n geleentheid te gee om die wet te verander'.  Hy het aangevoer dat die meerderheid die omvang uitgebrei het verder as die vrae wat die appellant gestel het en dat daar dus nie 'n voldoende rekord vir die beoordeling van die saak bestaan ​​nie. Stevens het aangevoer dat die hof ten minste die saak vir 'n ondersoek moes verhoor, en dat die meerderheid nie ander versamelings van data oorweeg het nie, soos die kongresrekord om BCRA §203 te regverdig.
Korrupsie betref Edit
Stevens het aangevoer dat die hof lankal erken het dat die kongres die mag om te beskerm teen "die onbehoorlike gebruik van geld om die uitslag [van 'n verkiesing] te beïnvloed, is om die mag van selfbeskerming te ontken".  Nadat u erken het dat in Buckley v. Valeo die hof het gedeeltes van 'n breë verbod op onafhanklike uitgawes uit enige bronne geskrap, het Stevens gesê Buckley erken die legitimiteit van 'profylaktiese' maatreëls om veldtogbesteding te beperk en het die voorkoming van 'korrupsie' as 'n redelike doelwit vir wetgewing beskou. Stevens het gevolglik aangevoer dat Buckley het die deur oopgelaat vir noukeurig aangepaste toekomstige regulering.  Alhoewel die meerderheid baie van die argumente herhaal het Eerste National Bank van Boston v. Bellotti, Het Stevens aangevoer dat die meerderheidsmening die redenasie van ander veldtogfinansiesake weerspreek - veral Austin v. Michigan State Chamber of Commerce en McConnell v. Federale Verkiesingskommissie- en het dit gevind dat die meerderheid, na verwysing na sulke gevalle, hoofsaaklik na uiteenlopende menings verwys het.
Stevens het aangevoer dat die meerderheid nie die moontlikheid vir korrupsie buite streng erken nie quid pro quo uitruilings. Hy verwys na feite uit 'n vorige BCRA -uitdaging om aan te voer dat, selfs as die uitruil van stemme vir uitgawes nie getoon kan word nie, bydraers gunstige politieke toegang verkry uit sulke uitgawes.  Die meerderheid was egter van mening dat toegang onvoldoende regverdiging was vir die beperking van spraakregte.
Stevens het geantwoord dat die hof in die verlede, selfs toe hy 'n verbod op onafhanklike uitgawes van die onderneming uitgesluit het, "nooit voorgestel het dat sulke quid pro quo -skuld die vorm moet aanneem van volstrekte koop of omkoop nie" (Bellotti). Buckley, het hy gesê, het ook erken dat groot onafhanklike uitgawes dieselfde gevare inhou as quid pro quo reëlings, alhoewel Buckley beperkings op sodanige onafhanklike uitgawes opgeskort het. Met behulp van die rekord van 'n vorige BCRA §203 -uitdaging, het hy aangevoer dat onafhanklike uitgawes soms 'n faktor was om politieke toegang te verkry en tot die gevolgtrekking gekom dat groot onafhanklike uitgawes genereer meer invloed as direkte veldtogbydraes.  Verder het Stevens aangevoer dat korporasies verteenwoordigers en senatore met negatiewe advertensies kan dreig om ongekende hefboomfinansiering te verkry. Stevens het sy argument ondersteun deur aan te haal Caperton teen A.T. Massey Coal Co., , waar die hof beslis het dat $ 3 miljoen aan onafhanklike uitgawes in 'n geregtelike wedloop genoegsame vrae laat ontstaan ​​het oor die onpartydigheid van 'n regter om van die regter te vereis om homself terug te sit in 'n toekomstige saak waarin die spender betrokke is. Stevens het aangevoer dat dit teenstrydig is vir die meerderheid om dieselfde risiko's tydens wetgewende en uitvoerende verkiesings te ignoreer, en het aangevoer dat die meerderheidsopinie die probleem in Caperton vanweë die aantal state met geregtelike verkiesings en verhoogde besteding aan geregtelike wedrenne.
Die voorkoms van korrupsie Redigeer
Tweedens het Stevens aangevoer dat die meerderheid nie genoeg klem lê op die noodsaaklikheid om die "voorkoms van korrupsie" tydens verkiesings te voorkom nie. Vroeëre gevalle, insluitend Buckley en Bellotti, erken die belangrikheid van openbare vertroue in demokrasie. Stevens het onlangse gegewens aangehaal wat aandui dat 80% van die publiek korporatiewe onafhanklike uitgawes beskou as 'n metode om onbillike wetgewende toegang te verkry.  Stevens het voorspel dat ontevrede kiesers sal ophou deelneem as die publiek glo dat korporasies verkiesings oorheers.
Korporasies as deel van die politieke proses Redigeer
Ten derde het Stevens aangevoer dat die besluit van die meerderheid nie die gevare van die korporatiewe vorm erken nie. Austin was van mening dat die voorkoming van korrupsie, insluitend die verdraaiende invloed van 'n dominante finansieringsbron, 'n voldoende rede was om korporatiewe onafhanklike uitgawes te reguleer. In die verdediging Austin, Het Stevens aangevoer dat die unieke eienskappe van korporasies en ander kunsmatige regsentiteite dit gevaarlik maak vir demokratiese verkiesings. Volgens hom het hierdie regspersone 'n ewige lewe, die vermoë om groot bedrae geld bymekaar te maak, beperkte aanspreeklikheid, geen stemvermoë, geen sedelikheid, geen doel buite winsmaak nie, en geen lojaliteit nie. Daarom, het hy aangevoer, moet die howe wetgewers toelaat om korporatiewe deelname aan die politieke proses te reguleer.
Stevens het geskryf dat regspersone nie 'Ons die mense' is vir wie ons grondwet gestig is nie.  Daarom, het hy aangevoer, moet hulle nie spraakbeskerming onder die eerste wysiging kry nie. Die Eerste Wysiging, het hy aangevoer, beskerm individuele selfuitdrukking, selfverwesenliking en die kommunikasie van idees. Korporatiewe besteding is die "verste van die kern van politieke uitdrukking" wat deur die Grondwet beskerm word, het hy aangevoer Federale Verkiesingskommissie v. Beaumont,  en korporatiewe besteding aan die politiek moet beskou word as 'n saketransaksie wat deur die amptenare of die direksies ontwerp word vir geen ander doel as winsmaak nie. Stevens noem korporatiewe besteding "meer transaksioneel as ideologies". Stevens het ook daarop gewys dat enige lid van 'n korporasie persoonlike geld kan bestee aan die bevordering van 'n veldtog omdat BCRA slegs die gebruik van algemene tesourie -geld verbied het.
Vryheid van spraak betref Edit
Stevens kritiseer die meerderheid se hoofargument: die verbod om vrye spraak te spandeer en stel die algemene publiek in staat om alle beskikbare inligting te ontvang. Verwys na Austin, Het Stevens aangevoer dat korporasies die kiesproses onregverdig beïnvloed met groot bedrae geld wat min individue kan vergelyk.  Hierdie proses, het hy aangevoer, plaas 'n onproportionele fokus op die ondersteuning van hierdie tipe toespraak en wek die indruk van wydverspreide lof, ongeag die werklike ondersteuning.
Media -sensuur betref Edit
Ten vyfde kritiseer Stevens die vrees van die meerderheid dat die regering BCRA §203 kan gebruik om die media te sensureer. Die fokus wat op hierdie hipotetiese vrees geplaas is, het vir hom geen sin nie, omdat dit nie verband hou met die feite van hierdie saak nie - as die regering eintlik probeer het om BCRA §203 op die media toe te pas (en aanvaar dat Citizens United nie 'n media kon wees nie), Die hof kon op daardie stadium die probleem hanteer. Stevens beskryf die meerderheid se vermeende beskerming van die media as niks anders as postuur nie. Volgens hom was dit die nuwe reël van die meerderheid in hierdie geval, wat 'n wet verbied het om tussen sprekers of finansieringsbronne te onderskei. Hierdie nuwe reël sou die enigste rede wees waarom mediakorporasies nie van BCRA §203 vrygestel kon word nie.
Stevens erken dat "[die] pers 'n unieke rol speel, nie net in die teks, geskiedenis en struktuur van die eerste wysiging nie, maar ook in die fasilitering van openbare gesprek, " en selfs verleen dat die meerderheid 'interessante en moeilike vrae oor die gesag van die kongres om die verkiesing deur die pers te reguleer, en oor hoe om te definieer wat die pers is. " In reaksie daarop dui hy sterk aan dat (volgens sy oorspronklike beklemtoning) "dat [hierdie vraag oor die regulering en definiëring van die pers] nie die geval is nie."Die mening van Stevens spreek sy mening uit dat die institusionele pers onderskei kan word van ander persone en entiteite wat nie die pers is nie, terwyl die meerderheidsmening" persvryheid "as 'n aktiwiteit beskou, van toepassing op alle burgers of groepe burgers wat opinies wil publiseer Hoewel Stevens geïnterpreteer is dat die persbepaling die institusionele pers spesifiek beskerm, blyk dit nie uit sy mening nie.In voetnoot 62 beweer Stevens wel dat die vrye pers -klousule aantoon "dat die opstellers van die eerste wysiging wel onderskeid getref het - eksplisiete onderskeid - tussen die tipe" sprekers ", of spreekpunte of vorms", maar die disjunktiewe vorm van die sin maak nie Dit behels duidelik dat die onderskeid tussen tipes sprekers eerder as afsetpunte of vorms moes wees.
Vertroue in ons demokrasie verloor Redigeer
In die sesde plek beweer Stevens dat die meerderheid nie die wetgewer behoorlik eerbiedig het nie. Stevens het voorspel dat hierdie uitspraak die staat se vermoë om te eksperimenteer met verskillende metodes om korrupsie in verkiesings te verminder, sal beperk. Volgens Stevens het hierdie beslissing hierdie pogings feitlik beëindig deur 'deur fiat te verklaar' dat mense nie 'hul vertroue in ons demokrasie sal verloor nie'.  Stevens het aangevoer dat die meerderheid se siening van 'n selfbedienende wetgewer, om wette vir die besteding van veldtogte te behaal om 'n voordeel te behaal, tesame met 'streng ondersoek' van wette, dit moeilik sal maak vir enige regulering van veldtogfinansiering. in toekomstige sake gehandhaaf word.
In die sewende plek het Stevens aangevoer dat die meerderheidsopinie die regte van aandeelhouers ignoreer. 'N Rits sake beskerm individue teen wettig verpligte betaling van vakbondskoste om politieke toespraak te ondersteun.  Omdat aandeelhouers geld in korporasies belê, het Stevens aangevoer dat die wet eweneens moet help om aandeelhouers te beskerm teen finansieringstoespraak wat hulle teenstaan. Die meerderheid het egter aangevoer dat eienaarskap van korporatiewe aandele vrywillig is en dat ongelukkige aandeelhouers eenvoudig hul aandele kan verkoop as hulle nie met die toespraak van die korporasie saamstem nie. Stevens het ook aangevoer dat Politieke Aksiekomitees (PAC's), wat individuele lede van 'n korporasie in staat stel om geld in 'n aparte fonds te belê, 'n voldoende plaasvervanger vir algemene korporatiewe toespraak is en die regte van aandeelhouers beter beskerm. Die meerderheid het daarteenoor aangevoer dat die meeste korporasies te klein is en dat hulle nie die nodige hulpbronne en die hoeveelheid aandeelhouers en bestuurspersoneel het wat nodig is om die nakoming, boekhouding en administratiewe koste van 'n PAC te handhaaf nie. In hierdie geskil het die opponerende standpunte in wese verskillende soorte entiteite bespreek: Stevens het sy argument gefokus op groot korporasies in die openbaar terwyl die regters in die meerderheid, veral Justice Scalia se mening, die klem gelê het op klein, nougesette ondernemings en nie-winsgewende ondernemings .
Stevens noem die meerderheid se geloof in 'korporatiewe demokrasie' 'n onrealistiese metode vir 'n aandeelhouer om politieke finansiering teë te staan. 'N Afgeleide pak is stadig, ondoeltreffend, riskant en moontlik duur. Net so vind aandeelhouersvergaderings slegs 'n paar keer per jaar plaas, nie voor elke besluit of transaksie nie. Die beamptes en rade beheer eerder die daaglikse besteding, insluitend politieke besteding. Volgens Stevens het die aandeelhouers min opsies, wat hulle 'feitlik nie -bestaande' manier bied om teen die politieke besteding van 'n korporasie gekant te gaan.  Verder gebruik die meeste aandeelhouers beleggings tussengangers, soos beleggingsfondse of pensioene, en teen die tyd dat 'n aandeelhouer kan uitvind oor die politieke besteding van 'n korporasie en probeer beswaar maak, word die skade aangerig en het die aandeelhouer ongunstige toespraak gefinansier.
Stevens het sy onenigheid afgesluit deur te skryf:
Aan die onderkant is die hof se mening dus 'n verwerping van die gesonde verstand van die Amerikaanse volk, wat sedert die stigting erken het dat dit nodig is om korporasies te ondermyn om selfregering te ondermyn, en wat sedert die dae teen die kenmerkende korrupte potensiaal van korporatiewe verkiesings gestry het. van Theodore Roosevelt. Dit is 'n vreemde tyd om daardie gesonde verstand te verwerp. Hoewel die Amerikaanse demokrasie onvolmaak is, sou min mense buite die meerderheid van hierdie hof gedink het dat die gebreke daarvan 'n tekort aan korporatiewe geld in die politiek insluit. 
Die besluit was hoogs omstrede en bly steeds 'n onderwerp van wydverspreide openbare bespreking.     Daar was 'n wye verskeidenheid reaksies op die saak deur politici, akademici, prokureurs, voorspraakgroepe en joernaliste.
Die leier van die minderheid in die senaat, Mitch McConnell, 'n eiser in die vroeëre verwante besluit McConnell teen FEC, gesê:  
Sommige in hierdie land is te lank ontneem van volle deelname aan die politieke proses. Met die monumentale besluit van vandag het die Hooggeregshof 'n belangrike stap in die rigting geneem om die regte van die eerste wysiging van hierdie groepe te herstel deur te beslis dat die Grondwet hul reg om hulself oor politieke kandidate en kwessies uit te spreek tot en met verkiesingsdag beskerm. Deur voorheen hierdie reg te ontken, het die regering wenners en verloorders gekies. Ons demokrasie is afhanklik van vrye spraak, nie net vir sommige nie, maar ook vir almal.
Die Republikeinse veldtogkonsultant Ed Rollins meen dat die besluit deursigtigheid toevoeg tot die verkiesingsproses en dit meer mededingend sal maak. 
Citizens United, die groep wat die hofsaak aanhangig maak, het gesê: 'Vandag se Amerikaanse hooggeregshofbesluit wat Citizens United toelaat om sy dokumentêre films en advertensies te wys, is 'n geweldige oorwinning, nie net vir Citizens United nie, maar vir elke Amerikaner wat aan die politieke proses wil deelneem. "  Tydens geskille het Citizens United ondersteuning van die Amerikaanse sakekamer en die National Rifle Association. 
Die prokureur van die veldtog, Cleta Mitchell, wat namens twee advokaatorganisasies teen die verbod 'n amicus curiae -brief ingedien het, het geskryf dat 'die Hooggeregshof 'n grondwetlik gebrekkige stelsel korrek uitgeskakel het waarmee mediakorporasies (bv. The Washington Post Co.) vrylik hul menings oor kandidate te versprei wat korporatiewe tesouriefondse gebruik, terwyl hulle die grondwetlike voorreg ontken aan Susie's Flower Shop Inc. 
Hans A. von Spakovsky, 'n voormalige Republikeinse lid van die Federale Verkiesingskommissie, het gesê: "Die Hooggeregshof het 'n deel van die Eerste Wysiging herstel wat ongelukkig deur die Kongres gesteel is en 'n voorheen verkeerdelike beslissing van die hof. " 
Ontleders van die Libertarian Cato Institute, John Samples en Ilya Shapiro, het geskryf dat beperkings op advertensies gebaseer is op die idee "dat korporasies soveel geld het dat hul uitgawes groot ongelykhede in spraak sou veroorsaak wat die demokrasie sou ondermyn". Hulle het voortgegaan: 'Om die besteding van veldtogte gelyk of byna gelyk te stel, sal die regering sommige mense of groepe moet dwing om minder te bestee as wat hulle wil. En gelykheid van spraak is inherent in stryd met die beskerming van spraak teen staatsbeheersing, wat uiteindelik die kern van Amerikaanse opvattings oor vrye spraak. " 
Die American Civil Liberties Union het 'n amicus -brief ingedien wat die besluit ondersteun,  en gesê dat "artikel 203 nou as ongrondwetlik geskrap moet word", alhoewel lidmaatskap verdeel is oor die implikasies van die uitspraak en die raad het die kwessie na sy spesiale komitee oor veldtogfinansiering vir verdere oorweging.  Op 27 Maart 2012 bevestig die ACLU sy standpunt ter ondersteuning van die Hooggeregshof Burgers Verenigde uitspraak. 
Akademici en prokureurs Redigeer
Bradley A. Smith, professor in die regte aan die Capital University Law School, voormalige voorsitter van die FEC, stigter van die Sentrum vir Mededingende Politiek en 'n leidende voorstander van deregulering van veldtogfinansiering, het geskryf dat die belangrikste teenstanders van politieke vryheid van spraak 'gevestigde politici' is "wat" gretig is om 'n verstikking in so 'n toespraak te hou ". Die bemagtiging van 'klein en middelgrote ondernemings-en elke geïnkorporeerde ma-en-pop-falafel, die plaaslike brandbestrydersvereniging en die omgewingsgroep-maak hulle bang'.  In reaksie op verklarings van president Obama en ander dat die uitspraak buitelandse entiteite deur middel van Amerikaanse filiale in staat sou stel om politieke invloed te verkry, het Smith daarop gewys dat die besluit nie die verbod op politieke skenkings deur buitelandse korporasies en die verbod op enige betrokkenheid ongedaan maak nie. deur buitelanders in besluite rakende politieke besteding deur Amerikaanse filiale, wat deur ander dele van die wet gedek word. 
Die veldtogfinansieringskenner Jan Baran, lid van die Kommissie vir Federale Hervorming van die Etiek, stem saam met die besluit en skryf dat "Die geskiedenis van die hervorming van veldtogfinansiering is die geskiedenis van die huidige politici wat sprekers wil spreek, sprekers, veral diegene wat in die openbaar kritiseer hulle en hul wetgewing. Dit is baie makliker om wetgewing teen vakbonde, wapeneienaars, 'fat cat' -bankiers, gesondheidsversekeringsmaatskappye en enige ander industrie of' spesiale belangegroep 'in te stel as hulle nie kan terugpraat nie. " Baran het verder opgemerk dat konserwatiewes en libertariërs in die algemeen die prys van die behoud van die eerste wysiging en spraakvryheid prys, maar dat liberale en hervormers van veldtogfinansiering dit kritiseer omdat dit die rol van korporatiewe geld in die politiek aansienlik uitbrei. 
Prokureur Kenneth Gross, voormalige mede-algemene raad van die FEC, het geskryf dat korporasies meer staatmaak op die ontwikkeling van langtermynverhoudings, politieke aksiekomitees en persoonlike bydraes, wat nie deur die besluit geraak word nie. Hy was van mening dat, hoewel handelsverenigings probeer om geld in te samel en kandidate te ondersteun, korporasies wat 'op deursigtigheidsooreenkomste aangegaan het oor politieke besteding', nie bereid is om te gee nie. 
Die New York Times het sewe akademici gevra om te dink oor hoe korporatiewe geld die politiek sal hervorm as gevolg van die hof se besluit.  Drie van die sewe het geskryf dat die gevolge minimaal of positief sou wees: Christopher Cotton, assistent -professor in ekonomie aan die Universiteit van Miami, het geskryf dat 'daar baie min verskil kan wees tussen agt advertensies of nege advertensies ( in vergelyking met die sien van een of twee advertensies). En kiesers erken dat ryker kandidate nie noodwendig die beter kandidate is nie, en in sommige gevalle word die voordeel van meer advertensies gekompenseer deur die negatiewe sein wat baie geld spandeer. [61 ] Eugene Volokh, professor in die regte aan UCLA, het gesê dat die "mees invloedryke rolspelers in die meeste politieke veldtogte" mediakorporasies is wat "openlik vir en teen kandidate redaksioneer en ook verkiesings beïnvloed deur te kies wat hulle wil dek en hoe om dit te dek" .. Aangesien korporasies soos Exxon bang sou wees dat kiesers vervreem word deur kandidate te ondersteun, het die besluit werklik beteken dat kiesers "meer boodskappe uit meer bronne" sou hoor.  Joel Gora, 'n professor in Brooklyn Law School wat voorheen die saak van Buckley v. Valeo namens die American Civil Liberties Union, het gesê dat die besluit '' 'n wonderlike dag vir die eerste wysiging '' was en geskryf het dat die hof 'die eerste wysiging' kastestelsel 'in verkiesingsrede afgebreek het'. 
Die Redaksie van die San Antonio Express-Nuus kritiseer McCain – Feingold se uitsondering vir mediakorporasies van die verbod op korporatiewe verkiesings, en skryf dat dit 'geen sin het' dat die koerant tot op die dag van die verkiesing kan onderskryf nie, maar voorspraakgroepe nie. "Terwyl die invloed van geld op die politieke proses verontrustend en soms korrup is, is die verkorting van politieke toespraak die verkeerde manier om die invloed te weeg te bring." 
Anthony Dick in Nasionale hersiening het 'n aantal argumente teen die besluit teëgestaan ​​en retories gevra: 'Is daar iets uniek skadeliks en/of onwaardig om te beskerm oor politieke boodskappe van korporasies en vakbonde, in teenstelling met byvoorbeeld ryk mense, oortuigende skrywers of charismatiese demagoges? " Hy het opgemerk dat ''n onlangse Gallup-peiling toon dat 'n meerderheid van die publiek eintlik met die hof saamstem dat korporasies en vakbonde net soos individue behandel moet word in terme van hul politieke uitgawes'.  'n Gallup -peiling wat in Oktober 2009 gedoen is en kort na die besluit bekend gemaak is, toon dat 57 persent van die ondervraagdes dit eens was dat bydraes tot politieke kandidate 'n vorm van vrye spraak is en 55 persent het saamgestem dat dieselfde reëls geld vir individue, korporasies en vakbonde. . Vier en sestig persent van die Demokrate en Republikeine was van mening dat veldtogskenkings 'n vorm van vrye spraak is. 
Chicago Tribune Steve Chapman, 'n redaksielid, het geskryf: "As korporatiewe voorspraak verbied kan word soos onder die betrokke wet, is dit nie net Exxon Mobil en Citigroup wat stom word nie. Korporasies sonder winsbejag wat slegs gestig is om doelwitte wat deur burgers gedeel word, soos die Amerikaanse Civil Liberties Union en die National Rifle Association moet ook 'n sokkie daarin sit. Tot dusver vir die eerste wysigingsdoelwit om debat oor openbare beleid te bevorder. " 
President Barack Obama verklaar dat die besluit "die spesiale belange en hul lobbyiste nog meer mag in Washington gee - terwyl dit die invloed ondermyn van gemiddelde Amerikaners wat klein bydraes lewer om hul voorkeurkandidate te ondersteun".  Obama brei later uit in sy weeklikse radio -toespraak en sê: "hierdie uitspraak tref ons demokrasie self" en "ek kan aan niks meer verwoestends vir die openbare belang dink nie".  Op 27 Januarie 2010 veroordeel Obama die besluit verder tydens die staatsrede van 2010 en verklaar dat: "Die Hooggeregshof het verlede week 'n eeu wet omgekeer  om die sluise oop te maak vir spesiale belange - insluitend buitelandse korporasies - om sonder beperking in ons verkiesings te bestee. Wel, ek dink nie dat Amerikaanse verkiesings deur die sterkste belange van Amerika beheer moet word nie, of erger nog, deur buitelandse entiteite. " Op televisie skuif die kamera na 'n skoot van die SCOTUS -beoordelaars in die voorste ry reg voor die president terwyl hy hierdie verklaring maak, en regter Samuel Alito frons en skud sy kop van kant tot kant terwyl hy die woorde 'Nie waar nie' sê ".      
Demokratiese senator Russ Feingold, 'n hoofborg van die Wet op die hervorming van tweeledige veldtogte in 2002, het gesê: "Hierdie besluit was 'n verskriklike fout. Die Hooggeregshof het gekies om 'n relatief eng regskwessie aan te bied wat die rol van korporatiewe geld beperk het. federale verkiesings sedert Teddy Roosevelt president was. "  Verteenwoordiger Alan Grayson, 'n demokraat, het gesê dat dit 'die ergste uitspraak van die Hooggeregshof sedert die Dred Scott -saak, en dat die hof die deur oopgemaak het vir politieke omkopery en korrupsie in die komende verkiesings.  Demokratiese kongresvrou Donna Edwards, saam met professor in grondwetlike regte en senator Jamie Raskin, Maryland Demokratiese Staat, het petisies bepleit om die besluit om te keer deur grondwetlike wysiging.  Rep. Leonard Boswell het wetgewing ingestel om die grondwet te wysig.  Senator John Kerry het ook 'n wysiging gevra om die besluit te herroep.  Op 8 Desember 2011 het senator Bernie Sanders die Saving American Democracy -wysiging voorgestel, wat die hof se beslissing sou verander.  
Republikeinse senator John McCain, mede-oprigter van die 2002 Bipartisan Campaign Reform Act en die party se presidensiële genomineerde in 2008, het gesê: "daar sal mettertyd 'n terugslag wees. politieke veldtogte ".  McCain was "teleurgesteld oor die beslissing van die Hooggeregshof en die opheffing van die perke op korporatiewe en vakbydraes", maar was nie verbaas oor die besluit nie en het gesê dat "dit duidelik was dat justisie Roberts, Alito en Scalia, deur hul skeptiese en selfs sarkastiese opmerkings, was baie gekant teen BCRA. "  Die Republikeinse senator Olympia Snowe was van mening dat "die besluit van vandag 'n ernstige diens aan ons land was." 
Hoewel federale wet na Citizens United v. Federale Verkiesingskommissie het steeds korporatiewe bydraes tot alle politieke partye verbied, het Sanda Everette, medevoorsitter van die Groen Party, gesê: "Die uitspraak benadeel veral die vermoë van partye wat nie korporatiewe bydraes aanvaar nie, soos die Groen Party, om mee te ding." 'N Ander beampte van die Groenparty, Rich Whitney, het gesê: "In 'n deursigtige politieke besluit het die meerderheid van die Amerikaanse hooggeregshof sy eie onlangse presedent omgekeer en hulde gebring aan die reuse korporatiewe belange wat reeds 'n geweldige mag oor ons politieke proses en politieke toespraak uitoefen."
Ralph Nader veroordeel die uitspraak en sê: "Met hierdie besluit kan korporasies nou groot bedrae korporatiewe geld direk deur middel van onafhanklike uitgawes in die verkiesingsmoeras gooi wat reeds oorstroom is met PAC -bydraes vir korporatiewe veldtog." Hy het 'n beroep op aandeelhouersbesluite gevra om die direkteure van die maatskappy te versoek om nie die geld van die maatskappy te gebruik om verkiesingskandidate te bevoordeel of teë te staan ​​nie.  Pat Choate, voormalige kandidaat van die Hervormingsparty vir vise -president, het gesê: "Die hof het in werklikheid buitelandse regerings en buitelandse korporasies gewettig om aan ons verkiesingspolitiek deel te neem." 
Senator Bernie Sanders, 'n aanspraakmaker op die Demokratiese Primêr in 2016, het 'n grondwetlike wysiging ingedien om die beslissing van die Hooggeregshof te herroep.  Verder het sowel Sanders as Hillary Clinton gesê dat as hulle verkies word, hulle net die hooggeregshofregters sou aanstel wat daartoe verbind was om Citizens United te herroep.  In September 2015 het Sanders gesê dat "die fondamente van die Amerikaanse demokrasie ondermyn word" en dring aan op 'n ingrypende hervorming van veldtogfinansiering.  Sanders het in die jare daarna sulke oproepe herhaal.  
Op 'n vraag oor die uitspraak van April 2014, noem die voormalige president Jimmy Carter die Verenigde State in 'n onderhoud met Thom Hartmann '' 'n oligargie met onbeperkte politieke omkopery ''. 
Ambassadeur Janez Lenarčič, wat vir die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in die Europese Kantoor vir Demokratiese Instellings en Menseregte praat (wat meer as 150 verkiesings onder toesig gehad het), het gesê dat die beslissing die organisasie se twee verpligtinge "om kiesers 'n regte keuse te gee en kandidate 'n regverdige kans "in dat" dit dreig om kandidate verder te marginaliseer sonder sterk finansiële steun of uitgebreide persoonlike hulpbronne, en sodoende in werklikheid die politieke arena te vernou ". 
Geld is nie spraak nie en korporasies is nie mense nie.
Die grondwetlike geleerde Laurence H.Tribe het geskryf dat die beslissing ''n groot omwenteling in die eerste wysigingswet beteken en dui op die einde van die wettige eis wat andersins deur die Roberts -hof gemaak kon word tot 'n inkrementele en minimalistiese benadering tot konstitusionele beoordeling, tot 'n beskeie siening van die regterlike rol ten opsigte van -à ten opsigte van die politieke takke, of uit 'n opregte kommer met die nakoming van presedente "en het daarop gewys," Praat oor 'n sakekorporasie as 'n ander manier waarop individue kan kies om hul verbintenis met mekaar te organiseer om hul gemeenskaplike ekspressiewe doelwitte na te streef, is erger as onrealisties, dit verberg die werklike onreg en verdraaiing in die verskynsel dat sommige mense ander mense se geld gebruik om kandidate te ondersteun wat hulle geen besluit geneem het om te ondersteun nie, of om kandidate teë te staan ​​wat hulle nie teen 'n besluit geneem het nie. " 
Sandra Day O'Connor, voormalige regter van die Hooggeregshof, wie se menings verander het toe hulle nie daarteen verskil het nie Austin v. Michigan State Chamber of Commerce om saam met outeur (saam met Stevens) die meerderheidsmening in McConnell v. Federale Verkiesingskommissie twaalf jaar later kritiseer die besluit slegs skuins, maar waarsku: "Deur sommige van die bestaande kontrole op veldtogbesteding ongeldig te maak, het die meerderheid in Burgers Verenigde het aangedui dat die probleem van veldtogbydraes tydens geregtelike verkiesings aansienlik erger kan word en binnekort. "
Richard L. Hasen, professor in verkiesingsreg aan die Loyola Law School, het aangevoer dat die uitspraak "aktivisties is, dit verhoog die gevare van korrupsie in ons politieke stelsel en dit ignoreer die sterk tradisie van Amerikaanse politieke gelykheid". Hy beskryf ook Justice Kennedy se "spook van blogsensuur" as dat dit meer klink na "die gesing van 'n regse talkshow-gasheer as die rasionele siening van 'n geregtigheid met 'n gevoel van politieke realisme". 
Kathleen M. Sullivan, professor aan die Stanford Law School en Steven J. Andre, adjunk -professor by Lincoln Law School, het aangevoer dat daar twee verskillende visies van vryheid van spraak bestaan ​​en in die saak bots. 'N Egalitêre visie wat skepties is oor die mag van groot agglomerasies van rykdom om die politieke proses te skeef, is in konflik met 'n libertariese visie wat skepties is oor die regering wat die rol speel om te bepaal watter toespraak mense moet hoor of nie.   Wayne Batchis, professor aan die Universiteit van Delaware, daarteenoor, voer aan dat die besluit van Citizens United 'n verkeerde interpretasie van die nie-tekstuele vryheid van assosiasie verteenwoordig. 
Die vier ander geleerdes van die sewe wat in bogenoemde skryf Die New York Times artikel was krities.  Richard L. Hasen, vooraanstaande professor in verkiesingsreg aan die Loyola Law School, het anders aangevoer as sy Slate -artikel hierbo en konsentreer op die "inherente risiko van korrupsie wat kom as iemand onafhanklik bestee om die uitslag van regterlike verkiesings te probeer beïnvloed", aangesien regters minder in die openbaar aanspreeklik is as verkose amptenare. Heather K. Gerken, professor in die regte aan die Yale Law School, het geskryf dat "die hof die oorsaak van hervorming werklik skade berokken het, maar dat die skade meestal vroeër gekom het, met besluite wat minder plons gemaak het." Michael Waldman, direkteur van die Brennan Center for Justice by N.Y.U. School of Law, het gemeen dat die besluit 'ooreenstem of oortref Bush v.Gore in ideologiese of partydige oorreiking deur die hof ", en verduidelik hoe" Exxon of enige ander firma bedrae op Bloomberg-vlak in enige kongresdistrik in die land kan bestee teen, byvoorbeeld, enige kongreslid wat wetgewing oor klimaatsverandering of gesondheidsorg, ens. " en Fred Wertheimer, stigter en president van Demokrasie 21, was van mening dat "hoofregter Roberts die illusoriese openbare verbintenisse wat hy gemaak het om 'geregtelike beskeidenheid' en 'respek vir presedent' te laat vaar het om die beslissende stem uit te bring vir 'n radikale besluit wat ons demokrasie ernstig ondermyn, "en dat" Kongres en presidente in die verlede hierdie gevaar erken het en oor die jare talle wette onderteken het om hierdie soort korrupsie van ons regering te voorkom. "
In 'n TYD Tydskrifopname van meer as 50 regsprofessore, Richard Delgado (Universiteit van Alabama), Cass Sunstein (Harvard) en Jenny Martinez (Stanford) is almal gelys Burgers Verenigde as die "ergste hooggeregshofbesluit sedert 1960", met Sunstein wat opgemerk het dat die besluit "ons stelsel van demokrasie self ondermyn." 
Die New York Times lui in 'n hoofartikel: "Die Hooggeregshof het lobbyiste 'n nuwe wapen oorhandig. 'n Lobbyis kan nou vir elke verkose amptenaar sê: as u verkeerd stem, sal my onderneming, vakbond of belangegroep onbeperk bedrae uitdruklik teen u herverkiesing adverteer. "  Jonathan Alter noem dit die "ernstigste bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie in 'n generasie".  Die Christian Science Monitor het geskryf dat die hof "reguit verklaar het dat korporatiewe uitgawes nie verkose amptenare kan beskadig nie, dat invloed op wetgewers nie korrupsie is nie en dat die voorkoms van invloed nie die openbare geloof in ons demokrasie sal ondermyn nie". 
In 2012 het Ben Cohen, medestigter van Ben & amp Jerry's roomys, Stamp Stampede gestig, 'n volgehoue ​​protes om wydverspreide steun te bewys vir 'n voorgestelde grondwetlike wysiging om om te keer Burgers Verenigde. Die veldtog moedig mense aan om boodskappe soos 'Not To Be Used for Bribing Politicians' op papiergeld te seël. In 2014 het Cohen gesê Salon, "Solank die Hooggeregshof beslis dat geld spraak is, gebruik korporasies en die rykes dit deur stapels daarvan aan politici te gee om wette te neem wat hulle wil of nie. Nou, die res van die mense, [diegene] wat nie As ek nie die geld het nie, kan ek eintlik hul stem laat hoor deur geld te gebruik om 'n boodskap uit te druk. " 
Politieke blogs Wysig
Die meeste blogs het die teoretiese aspekte van die besluit vermy en gefokus op meer persoonlike en dramatiese elemente, waaronder die gesprek van Barack Obama-Samuel Alito tydens die toespraak van die president van die Unie.  Daar het president Obama aangevoer dat die besluit ''n eeu van die reg omgekeer het' (die federale verbod op korporatiewe bydraes dateer uit die Tillmanwet van 1907, en die verbod op vakbond- en korporatiewe uitgawes dateer uit 1947) en dat dit dit sou toelaat 'buitelandse korporasies om sonder beperkinge in ons verkiesings te bestee', waartydens regter Alito in die gehoor die woorde 'nie waar' waarneembaar het. Hierdie gebeurtenis het uitgebreide kommentaar van politieke bloggers gekry, met 'n aansienlike deel van die dekking gekonsentreer op die vraag of buitelandse korporasies aansienlike politieke bydraes sou lewer in die Amerikaanse verkiesing. Na die mening het die Hof spesifiek aangedui dat dit nie die verbod op buitelandse bydraes ongedaan maak nie.
'N ABC-Die Washington Post peiling wat 4-8 Februarie 2010 gedoen is, het getoon dat 80% van die ondervraagdes teenstaan ​​(en 65% sterk teen) Burgers Verenigde uitspraak, wat volgens die peiling lui: "korporasies en vakbonde kan soveel geld bestee as wat hulle wil om politieke kandidate te help om verkiesings te wen". Boonop ondersteun 72% "'n poging van die Kongres om perke op korporatiewe en vakbondbesteding op verkiesingsveldtogte te herstel". Die peiling toon groot steun van die Demokrate, Republikeine en onafhanklikes.   
'N Gallup -peiling wat in Oktober 2009 uitgevoer is, na 'n mondelinge betoog, maar vrygestel nadat die hooggeregshof sy mening bekend gemaak het, het bevind dat 57 persent van die ondervrae "saamstem dat geld wat aan politieke kandidate gegee word 'n vorm van vrye spraak is" en 55 persent stem saam dat die "dieselfde reëls moet geld vir individue, korporasies en vakbonde". In dieselfde peiling het respondente egter met 52% tot 41% perke op veldtogbydraes bo die beskerming van regte op ondersteuningsveldtogte geprioritiseer, en 76% het gemeen dat die regering perk moet stel aan donasies van ondernemings of vakbonde.  
Afsonderlike meningspeilings deur verskeie konserwatiewe organisasies, waaronder die eiser Citizens United en die Center for Competitive Politics, het steun vir die besluit gevind.  Die peiling van die Center for Competitive Politics  het veral bevind dat 51% van die respondente meen dat Citizens United 'n reg moet hê op advertensies wat Hillary: The Movie. Die peiling het ook bevind dat slegs 22 persent van die saak gehoor het.
Uit die peiling wat Ipsos in Augustus 2017 gedoen het, is bevind dat 48% van die Amerikaners die besluit teenstaan ​​en 30% dit ondersteun, terwyl die res geen mening het nie. Dit het ook bevind dat 57% persent van die Amerikaners 'perke vir die hoeveelheid geld wat super -PAC's kan insamel en bestee', verkies. 
SpeechNow v. FEC Redigeer
SpeechNow is 'n nie -winsgewende, nie -geïnkorporeerde vereniging wat georganiseer is as 'n artikel 527 -entiteit ingevolge die Amerikaanse Internal Revenue Code. Die organisasie is gestig deur individue wat hul hulpbronne wil saamvoeg om onafhanklike uitgawes te maak wat uitdruklik die verkiesing of nederlaag van federale kandidate voorstaan. SpeechNow was van plan om slegs bydraes van individue te aanvaar, nie van korporasies of ander bronne wat ingevolge die Federale Verkiesingsveldtogwet verbied is nie. Op 14 Februarie 2008 het SpeechNow en verskeie individuele eisers 'n klag by die Amerikaanse distrikshof ingedien vir die District of Columbia wat die grondwetlikheid van die bepalings van die federale verkiesingsveldtogwet ten opsigte van registrasie van politieke komitee, bydraebeperkings en openbaarmaking betwis. Die eisers beweer dat die wet hul assosiasie ingevolge die eerste wysiging ongrondwetlik beperk. Deur registrasie as 'n politieke komitee te vereis en die geldelike bedrag wat 'n individu tot 'n politieke komitee kan bydra, te beperk, het SpeechNow en die ander eisers beweer dat die wet die individue se vryheid van spraak ongrondwetlik beperk deur die bedrag wat 'n individu tot SpeechNow kan bydra, te beperk. en dus die bedrag wat die organisasie mag bestee. SpeechNow het ook aangevoer dat die verslaggewing wat van politieke komitees vereis word, ongrondwetlik lastig is. 
Op 26 Maart 2010 het die Amerikaanse appèlhof vir die District of Columbia Circuit beslis SpeechNow.org. v. FEC dat die bydraegrense van 2 U.S.C. §441a was ongrondwetlik soos toegepas op individue se bydraes tot SpeechNow. Die hof beslis ook dat die verslagdoeningsvereistes van 2 U.S.C. §§432, 433 en 434 (a) en die organisatoriese vereistes van 2 U.S.C. §431 (4) en §431 (8) kan grondwetlik op SpeechNow toegepas word.  'n Eenparige paneel van nege beoordelaars van die Amerikaanse appèlhof  het die federale perke op bydraes tot federale politieke komitees wat slegs onafhanklike uitgawes maak en nie bydra tot kandidate of politieke partye nie, geskrap. Hierdie soort "onafhanklike uitgawekomitee" is inherent nie-korrupteer, meen die hof, en daarom kan bydraes tot so 'n komitee nie beperk word op grond van die regering se belang om politieke korrupsie te voorkom.  In die lig van die Hooggeregshof se beslissing in Citizens United v. FECwaarin die Hooggeregshof beslis het dat die regering geen belang het teen korrupsie om onafhanklike uitgawes te beperk nie, het die appèlhof beslis dat "bydraes tot groepe wat slegs onafhanklike uitgawes maak, nie korrup kan maak of die voorkoms van korrupsie kan veroorsaak nie." As gevolg hiervan het die appèlhof beslis dat die regering geen belang het teen korrupsie om bydraes tot 'n onafhanklike groep soos SpeechNow te beperk nie. Bydraebeperkings soos toegepas op SpeechNow "oortree die eerste wysiging deur te verhoed dat [individue] meer as die limiete skenk aan SpeechNow en deur SpeechNow te verbied om skenkings te aanvaar wat die limiete oorskry." Die hof het opgemerk dat sy besit nie direkte bydraes aan kandidate beïnvloed nie, maar eerder bydraes tot 'n groep wat slegs onafhanklike uitgawes maak.  Die appèlhof het beslis dat, hoewel openbaarmakings- en verslagdoeningsvereistes wel 'n las op die belange van die eerste wysiging plaas, hulle '' geen plafon oplê vir veldtogverwante aktiwiteite nie '' en '' niemand belet om te praat nie. '' Verder het die die hof het bevind dat die bykomende verslagdoeningsvereistes wat die Kommissie aan SpeechNow sou stel as dit as 'n politieke komitee georganiseer is, minimaal is, "gegewe die relatiewe eenvoud waarmee SpeechNow beoog om te werk." Aangesien SpeechNow reeds 'n aantal "beplande bydraes" van individue gehad het, het die hof beslis dat SpeechNow homself nie kan vergelyk met "ad hoc -groepe wat hulself op die ingewing van die oomblik wil skep nie." Aangesien die publiek daarin belangstel om te weet wie oor 'n kandidaat praat en wie die toespraak befonds, het die hof beslis dat die openbaarmaking en organisasie as 'n politieke komitee voldoende belangrike regeringsbelange is om die bykomende laste vir verslagdoening en registrasie op SpeechNow te regverdig. 
Openbare verkiesingsfinansiering Wysig
Op 27 Junie 2011 het uitspraak in die gekonsolideerde sake van Arizona Free Enterprise Club se Freedom Club PAC teen Bennett (No. 10-238) en McComish v. Bennett (No. 10-239), het die Hooggeregshof 'n wet in Arizona ongrondwetlik geag wat ekstra belastingbetaler-befondsde ondersteuning bied vir ampsoekers wat deur privaat befondsde teenstanders of deur onafhanklike politieke groepe uitgegee is. 'N Konserwatiewe 5–4 meerderheid regters het gesê dat die wet die vryheid van spraak skend en tot die gevolgtrekking gekom het dat die staat ontoelaatbaar probeer is om die speelveld gelyk te maak deur middel van 'n staatsfinansiestelsel. Wetgewers in Arizona het aangevoer dat daar 'n dwingende staatsbelang is om hulpbronne onder mededingende kandidate en belangegroepe gelyk te maak.  Teenstanders het gesê die wet skend die vryheid van spraak van die kandidate wat privaat gefinansier is en hul bydraers, wat geldinsameling en besteding belemmer, deelname aan veldtogte ontmoedig en wat kiesers oor politiek hoor.  Hoofregter John Roberts het in die meerderheidsopinie van die hof gesê dat die wet politieke toespraak aansienlik belas het en nie voldoende geregverdig was om die eerste wysiging te ondersoek nie. 
As gevolg van die besluit word state en munisipaliteite geblokkeer om 'n metode van openbare finansiering te gebruik wat terselfdertyd kandidate sal lok omdat hulle bang is dat hulle baie uitgeput en sensitief sal wees om onnodige staatsuitgawes te vermy. 'Die regering kan steeds belastingbetalers se fondse gebruik om politieke veldtogte te subsidieer, maar dit kan slegs op 'n manier wees wat 'n alternatief vir privaatfinansiering bied,' sê William R. Maurer, 'n prokureur van Institute for Justice, wat verskeie uitdagers van die wet verteenwoordig. . 'Dit kan nie 'n afskrikmiddel veroorsaak nie.'  Die uitspraak beteken die einde van soortgelyke ooreenstemmingsfondsprogramme in Connecticut, Maine en 'n paar ander plekke, volgens David Primo, 'n professor in politieke wetenskap aan die Universiteit van Rochester, wat 'n deskundige getuie was van die regsuitdagers. 
Beperkings vir staatsveldtogbesteding
Ten spyte van die Burgers Verenigde uitspraak, in Desember 2011, die hooggeregshof in Montana, in Western Tradition Partnership, Inc. teen prokureur -generaal van Montana, het die staatswet beperk wat korporatiewe bydraes beperk. Deur die geskiedenis van korporatiewe inmenging in die Montana -regering, wat tot die wet op korrupte praktyke gelei het, te ondersoek, het die meerderheid besluit dat die staat steeds 'n oortuigende rede het om die beperkings te handhaaf. Dit het beslis dat hierdie spraakbeperkings nou aangepas is en streng nagegaan het en dus nie weerspreek nie Citizens United v. Federale Verkiesingskommissie.
Terwyl hy toestemming verleen het om 'n certiorari -versoekskrif in te dien, het die Amerikaanse hooggeregshof ingestem om die Montana -uitspraak te laat bly, hoewel regters Ginsburg en Breyer 'n kort verklaring geskryf het waarin die hof aangemoedig is "om te oorweeg of, in die lig van die groot bedrae geld wat tans ingespan is om kandidate te koop, trou, Burgers Verenigde moet aanhou swaai. " In Junie 2012, oor die onenigheid van dieselfde vier regters wat teen Burgers Verenigdehet die Hof tegelykertyd certiorari toegestaan ​​en die besluit summier omgekeer American Tradition Partnership, Inc. teen Bullock, 567, U.S. __ (2012).  Die meerderheid van die Hooggeregshof verwerp die argumente van die Hooggeregshof in Montana in 'n twee paragraaf, twintig reëls per curiam -mening, waarin verklaar word dat hierdie argumente "óf reeds in Citizens United verwerp is, óf nie daarin slaag om die saak betekenisvol te onderskei nie."  Die uitspraak maak duidelik dat state nie politieke uitgawes van korporatiewe en vakbond by staatsverkiesings kan belet nie. 
McCutcheon teen FEC Redigeer
Benewens die beperking van die grootte van skenkings aan individuele kandidate en partye, bevat die Wet op die Federale Verkiesingsveldtog ook 'n totale beperking op die totale bedrag wat 'n individu aan alle kandidate en partye kan gee. In 2012 wou Shaun McCutcheon, 'n aktivis van die Republikeinse Party,   meer skenk as wat die federale totale limiet op federale kandidate toelaat.  McCutcheon et al het 'n klag teen die Federale Verkiesingskommissie (FEC) ingedien.  In 2014 het die Amerikaanse hooggeregshof 'n beslissing van die DC -distrikshof se afdanking van McCutcheon teen FEC en die totale perke verlaag. Die meerderheidsmening maak slegs die totale bydraebeperkings ongeldig, en nie die beperking op die gee van enige kandidaat of party nie. Die beslissende vyfde stem vir McCutcheon kom van justisie Thomas, wat 'n meningsverklaring geskryf het waarin gesê word dat alle bydraegrense ongrondwetlik is. 
Wetgewende impak Wysig
Die New York Times berig dat 24 state met wette wat onafhanklike uitgawes deur vakbonde en korporasies verbied of beperk, hul wette oor die veldtogfinansiering moet verander weens die uitspraak. 
Na Burgers Verenigde en SpeechNow.org talle staatswetgewers het hul perke op bydraes aan kandidate en partye verhoog.  Op federale vlak het wetgewers die bydraegrense aan politieke partye aansienlik verhoog as deel van die begrotingswetsontwerp van 2014.  Sulke veranderinge word algemeen beskou as pogings om kandidate en partye op iets nader aan gelyke voet te plaas met organisasies wat onafhanklike uitgawes maak. 
Terwyl baie state en die federale regering die bydraegrense verhoog het in reaksie daarop Burgers Verenigde, voorstelle wat daarop gemik was om politieke besteding te ontmoedig, of om vir openbare finansiering van veldtogte voorsiening te maak, was minder suksesvol.
Senator Dick Durbin (D-IL) het voorgestel dat kandidate wat klein skenkers aanmeld, $ 900,000 in openbare geld ontvang, maar die kongres het nie die voorstel ingeneem nie. Ander het voorgestel dat wette oor korporatiewe bestuur gewysig word om te verseker dat aandeelhouers oor politieke uitgawes stem. 
In Februarie 2010 het senator Charles E.Schumer van New York, onmiddellik voormalige voorsitter van die Demokratiese Senatoriale Veldtogkomitee, en verteenwoordiger Chris Van Hollen van Maryland, voorsitter van die Demokratiese Kongresveldtogkomitee, het wetgewing uiteengesit om die besluit te ongedaan te maak.  In April 2010 het hulle sulke wetgewing in onderskeidelik die Senaat en Huis ingestel.  Op 24 Junie 2010 het H.R.5175 (The DISCLOSE Act) in die Huis van Verteenwoordigers aangeneem, maar in die Senaat misluk. Dit sou addisionele bekendmaking deur ondernemings van hul veldtoguitgawes vereis het. Die wet sou, indien dit aanvaar word, ook politieke besteding deur Amerikaanse ondernemings met twintig persent of meer buitelandse eienaarskap en deur die meeste owerheidsontrakteurs verbied het.  Die DISCLOSE Act bevat vrystellings van sy reëls wat aan sekere spesiale belange gegee is, soos die National Rifle Association en die American Association of Retired Persons. Hierdie leemtes in die voorstel het kritiek van wetgewers op beide politieke partye gelok. "Hulle veil dele van die eerste wysiging in hierdie wetsontwerp op. Hoe groter jy is, hoe sterker is jy, hoe minder openbaarmaking het jy," het die Republikeinse kongreslid Dan Lungren van Kalifornië gesê. Die Demokratiese kongreslid, Adam Schiff, van Kalifornië, het gesê: "Ek wens daar was geen uitsnyings nie".  Die wetsontwerp is gekritiseer omdat dit baie aktiwiteite verbied wat voorheen wettig was Burgers Verenigde. 
Die openbaarmakingswet kon twee keer nie die Amerikaanse senaat in die 111ste kongres slaag nie, en in beide gevalle bereik slegs 59 van die 60 stemme wat nodig is om 'n verenigde Republikeinse filibuster te oorkom.   'n Afgeskaalde weergawe van die DISCLOSE Act is in 2012 weer in die Huis en die Senaat ingestel, maar dit het nie geslaag nie. [ aanhaling nodig ]
Sommige het aangevoer vir 'n grondwetlike wysiging om die besluit om te keer. Alhoewel die besluit nie handel oor 'korporatiewe persoonlikheid', 'n gevestigde geregtelike en grondwetlike konsep,  is daar baie aandag aan die kwessie toegespits. Move to Amend, 'n koalisie wat gevorm is in reaksie op die uitspraak,  wil die Grondwet wysig om korporatiewe persoonlikheid af te skaf, en sodoende korporasies van alle regte ingevolge die Grondwet te ontneem.   In 'n aanlyngesprek met die webgemeenskap Reddit, het president Obama die verdere oorweging van 'n grondwetlike wysiging onderskryf en gesê: "Op die langer termyn dink ek dat ons ernstig moet oorweeg om 'n grondwetlike wysigingsproses te mobiliseer om Citizens United omver te werp (met die veronderstelling dat die Hooggeregshof herbesoek dit nie) ".  Hy het verder uitgebrei dat "Selfs as die wysigingsproses te kort skiet, dit 'n kollig op die super-PAC-verskynsel kan plaas en kan help om druk op verandering uit te oefen." 
Wetgewende reaksies deur staats- en plaaslike wetgewers Wysig
Lede van 16 staatswetgewers het 'n grondwetlike wysiging versoek om die hof se beslissing om te keer: Kalifornië, Colorado, Connecticut, Delaware, Hawaii, Illinois, Maine, Maryland, Massachusetts, Montana, New Jersey, New Mexico, Oregon, Rhode Island, Vermont, en Wes -Virginia. 
Die meeste hiervan is nie-bindende besluite, maar drie state-Vermont, Kalifornië en Illinois-het 'n artikel V-konvensie aangevra om 'n federale grondwetlike wysiging op te stel en voor te stel om dit om te keer Burgers Verenigde.  In Minnesota het die Senaat van Minnesota op 2 Mei 2013 'n soortgelyke resolusie, "Senaatsdossier nr. 17", aanvaar, maar die Huis van Verteenwoordigers het die maatreël op Mei teruggestuur na die Algemene Jaarboek (wat beteken dat die maatreël nie geslaag het nie) 15, 2013.  Vier-en-dertig state is nodig om 'n artikel V-konvensie te noem.
Op plaaslike vlak het Washington DC en 400 ander munisipaliteite besluite geneem waarin 'n federale grondwetwysiging versoek word. 
Sedert Burgers Verenigde13 state het egter hul bydraegrense werklik verhoog. 
Kritici voorspel dat die uitspraak ''n nuwe era van korporatiewe invloed in die politiek' sal meebring, sodat ondernemings en sakelui 'verkiesings kan koop' om hul finansiële belange te bevorder. In plaas daarvan kom groot uitgawes, gewoonlik deur middel van 'Super PACS', uit ''n klein groepie miljardêrs', grootliks gebaseer op ideologie. Dit het die mag "weg van die politieke partye en na die. Donateurs self verskuif. Dit verklaar deels die groot aantal kandidate wat die Republikeine in 2016 aangebied het." 
Volgens 'n studie van 2021 het die regerende politieke partye verswak, terwyl voorspraakgroepe en Super PAC's wat deur miljardêrs met troeteldierkwessies gefinansier word, versterk word. Die uitspraak het dit vir selfbevorderende politici makliker gemaak om politieke prosesse en demokratiese norme te ondermyn om hulself te bevorder. 
Super PAC's wysig
Citizens United v. Federale Verkiesingskommissie word dikwels toegeskryf aan die oprigting van 'super PAC's', politieke aksiekomitees wat geen finansiële bydraes tot kandidate of partye lewer nie, en dus onbeperkte bydraes van individue, korporasies en vakbonde kan aanvaar. Sekerlik, die hou in Burgers Verenigde gehelp om die regsgrondslag vir super -PAC's te bevestig deur te besluit dat onafhanklike uitgawes, insluitend die wat deur korporasies gemaak word, nie tot korrupsie lei nie, die voorkoms van korrupsie ". 
Dit het 'n ander beslissing geneem deur die Amerikaanse appèlhof vir die District of Columbia Circuit, Speechnow.org v. Federale Verkiesingskommissie, om die oprigting van super PAC's eintlik toe te staan. Terwyl Burgers Verenigde was van mening dat korporasies en vakbonde onafhanklike uitgawes kan maak; 'n afsonderlike bepaling van die Federale Verkiesingsveldtogwet, wat minstens so lank deur die Federale Verkiesingskommissie geïnterpreteer is, is van mening dat individue nie tot 'n gemeenskaplike fonds kan bydra sonder dat dit 'n PAC word nie. PAC's kon op hul beurt nie korporatiewe of vakbondbydraes van enige omvang aanvaar nie of individuele bydraes van meer as $ 5,000 aanvaar. In Speechnow.org, die DC Circuit, sit en banc, het 9–0 gehou in die lig van Burgers VerenigdeSulke beperkings op die bronne en omvang van die bydraes kon nie van toepassing wees op 'n organisasie wat slegs onafhanklike uitgawes gemaak het ter ondersteuning van of teen 'n kandidaat nie, maar nie tot die kandidaat se veldtog nie.
Burgers Verenigde en Toespraak NOU het hul afdruk gelaat op die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2012, waarin enkele individue groot bedrae bygedra het tot 'super PAC's' om spesifieke kandidate te ondersteun. Sheldon Adelson, die dobbel -entrepreneur, het ongeveer vyftien miljoen dollar gegee om Newt Gingrich te ondersteun. Foster Friess, 'n Wyoming -finansier, het byna twee miljoen dollar aan Rick Santorum se super PAC geskenk. Karl Rove het super PAC's georganiseer wat meer as $ 300 miljoen bestee het ter ondersteuning van Republikeine tydens die 2012 -verkiesing. 
Benewens die indirekte ondersteuning van die oprigting van super -PAC's, Burgers Verenigde het 501 (c) (4) openbare voorspraakgroepe (soos die National Rifle Association, die Sierra Club en die groep Citizens United self) en handelsverenigings toegelaat om uitgawes aan politieke rasse te maak. Sulke groepe het volgens die belastingkode nie 'n primêre doel om verkiesingsvoorspraak te beoefen nie. Hierdie organisasies moet hul uitgawes bekend maak, maar in teenstelling met super -PAC's hoef hulle nie die name van hul skenkers in hul FEC -aansoeke op te neem nie. 'N Aantal partydige organisasies, soos Karl Rove se invloedryke konserwatiewe strategieë vir kruispadgrasbome en die liberale Colorado van die 21ste eeu, het sedertdien as belastingvrye 501 (c) (4) groepe geregistreer (gedefinieer as groepe wat' maatskaplike welsyn 'bevorder) en was aansienlik betrokke politieke besteding.   Dit het gelei tot bewerings    van groot geheime skenkings,   en vrae oor die vraag of daar van sulke groepe vereis moet word om hul skenkers bekend te maak. Histories was dit nie nodig dat sulke niewinsorganisasies hul skenkers of name van lede bekend maak nie. Sien National Association for the Advancement of Colored People v.Alabama.
In 'n opstel van Augustus 2015 in Der Spiegel, Het Markus Feldkirchen geskryf dat die Burgers Verenigde Die besluit was 'nou vir die eerste keer sigbaar' tydens federale verkiesings, aangesien die superrykes skenkings 'radikaal' verhoog het om hul kandidate en posisies via super PAC's te ondersteun. Feldkirchen het ook in die eerste ses maande van 2015 gesê dat die kandidate en hul super -PAC's byna $ 400 miljoen ontvang het: "veel meer as in die hele vorige veldtog". Hy meen dat superrykes wat meer as ooit tevore skenk aan individuele veldtogte plus die 'enorme' kloof in rykdom, die superrykes die mag gegee het om die ekonomiese en politieke rigting van die Verenigde State te stuur en die demokrasie daarvan te ondermyn.  In Oktober 2015 het Die New York Times het opgemerk dat slegs 158 superryke gesinne elk $ 250,000 of meer bygedra het, terwyl nog 200 gesinne meer as $ 100,000 vir die presidensiële verkiesing in 2016 gegee het. Beide groepe het op 30 Junie 2015 byna die helfte van die 'vroeë geld' vir kandidate in die presidensiële verkiesing van 2016 bygedra deur middel van kanale soos super -PAC's wat deur die Citizens United -besluit van die Hooggeregshof gewettig is.  
Verswakking van die "vestiging" dwing Edit
Ten minste in die Republikeinse Party het die uitspraak van Citizens United die fondsinsamelingsmag van die Republikeinse "establishment" verswak in die vorm van die "drie groot" Republikeinse veldtogkomitees (Republikeinse nasionale komitee, nasionale republikeinse kongreskomitee, nasionale republikeinse senatoriale komitee) .  Rubriekskrywer Thomas B. Edsall merk op dat die drie veldtogkomitees in 2008, "die laaste verkiesing voor die besluit van Citizens United", ses keer meer ingesamel het as die geld wat "konserwatiewe organisasies sonder partye" gedoen het - $ 657,6 miljoen teenoor $ 111,9 miljoen. Teen 2016 het die partykomitees minder as die onafhanklike groepe ingesamel - $ 652,4 miljoen teenoor $ 810,4 miljoen. So het die nuwe befondsing kandidate bevry om die party -instelling te trotseer, alhoewel dit nie blykbaar is om beleidsvorming van tradisionele Republikeinse prioriteite af te skuif nie. 
Republikeinse voordeel Redigeer
Studies het getoon dat die Citizens United -uitspraak die Republikeine 'n voordeel in die daaropvolgende verkiesings gegee het. Een studie deur politieke wetenskaplikes aan die Universiteit van Chicago, die Columbia Universiteit en die London School of Economics het bevind "dat Citizens United die GOP se gemiddelde setelaandeel in die staatswetgewer met vyf persentasiepunte verhoog het. Dit is 'n groot effek - groot genoeg, as dit sou toegepas op die afgelope twaalf kongresse, sou die partydige beheer van die Huis agt keer verander het. In ooreenstemming met 'n vorige studie, vind ons ook dat die stemaandeel van Republikeinse kandidate gemiddeld met drie tot vier punte toegeneem het. "   'n Studie van 2016 in die Journal of Law and Economics bevind "dat Citizens United verband hou met 'n toename in die Republikeine se verkiesingswaarskynlikhede in staatswedrenne met ongeveer 4 persentasiepunte in die algemeen en 10 of meer persentasiepunte in verskeie state. korporasies via kanale wat deur Citizens United moontlik is. "  Volgens 'n studie van 2020 het die beslissing die verkiesingsukses van Republikeinse kandidate 'n hupstoot gegee. 
Die vroeë toewysingsproses
Die eerste kongres (1789–1791) het die eerste kredietwet - slegs 13 reëls lank - 'n paar maande nadat dit byeengeroep is, goedgekeur. Die wet befonds die regering, insluitend belangrike pensioene vir veterane van die Revolusionêre Oorlog, met slegs $ 639,000 - 'n bedrag in die miljoene in reële terme. Hierdie eenvoudige proses was van korte duur. Met verloop van tyd het nege gewone kredietrekeninge na vore gekom en prioriteite soos pensioene, hawens, die poskantoor en die weermag befonds. Teen die laat 1850's is dit jaarliks ​​oorweeg. Die Huiskomitee oor maniere en middele, wat ook jurisdiksie oor belastingbeleid gehad het, het die kredietproses beheer. Maar wetgewing en finansiering is altyd geskei. Prioriteite is in die een wet uiteengesit en geld wat vir die prioriteite in 'n ander wet bewillig is. Dit het die gewoonte gebly, aangesien substantiewe komitees magtigingswette ontwerp en die Huis- en Senaat -toewysingskomitees later gemagtigde programme finansier. Daar is inderdaad wette en parlementêre reëls om nuwe wetgewing in bewilligingswetsontwerpe te maak, alhoewel daar gereeld van hierdie reëls afstand gedoen word.
Deur Derek Willis en Aron Pilhofer
Redakteur se opmerking: Sedert hierdie artikel in 2005 gepubliseer is, het groot veranderings in die verkiesingswetgewing, veral die beslissing van die Hooggeregshof in 2010, in Citizens United v. Federale Verkiesingskommissie, het die bedrywighede van 527 groepe beïnvloed. Lees hier meer oor politieke groepe. Klik hier vir die sentrum vir openbare integriteit se jongste politieke dekking.
Wat is 'n 527?
A 527 is 'n organisasie sonder winsbejag wat gestig is kragtens artikel 527 van die Internal Revenue Code, wat belastingvrystelling aan politieke komitees op nasionale, staats- en plaaslike vlak verleen. Die afgelope paar jaar het die term verwys na 'n nuwe vorm van politieke organisasie wat in 'n grys gebied van die wet werk. Hierdie groepe beïnvloed aktief verkiesings en beleidsdebatte op alle regeringsvlakke, maar pleit nie eksplisiet vir die verkiesing of die nederlaag van kandidate nie. Vir hierdie dokument is die definisie van � organisasie " 'n politieke komitee wat sy mees volledige stel verslae by die Internal Revenue Service indien, nie by die Federale Verkiesingskommissie of sy eweknieë in die state nie.
Hoe is 527's geskep?
Hierdie groepe is die gevolg van 'n leemte wat meer as 25 jaar gelede geopen is toe die IRS sy definisie van die groepe wat in aanmerking kom vir belastingvrye status sonder winsoogmerk as politieke komitees, uitgebrei het. Die nuwe definisie was meer uitgestrek as die definisie van die FEC en dit het hierdie groepe in staat gestel om politieke komiteestatus te verkry onder belastingwetgewing, terwyl regulering onder die federale verkiesingswet vermy word.
Wie begin 'n 527?
Die mees algemene tipes 527's is diegene wat by belangegroepe, vakbonde of verenigings van verkose amptenare, soos die Republikeinse Goewerneursvereniging, is. Baie van hulle het federale en bevoegde politieke komitees geassosieer, en sommige is verbonde aan ander organisasies sonder winsbejag. Die Sierra Club, wat ten minste vier afsonderlike politieke en nie-winsgewende vlerke het, is een voorbeeld.
Waarom 'n 527 begin?
'N 527 kan verbonde wees aan 'n formele, geïnkorporeerde organisasie, of dit kan so eenvoudig wees as 'n enkele persoon en 'n bankrekening. Die belangrikste ding om te onthou is dat die 527 -benaming 'n belastingstatus is. Niks verhinder 'n organisasie of individu om geld in te samel sonder om as 'n 527 aan te meld nie, maar 527 -status beteken dat u nie belasting op skenkings hoef te betaal nie. Daarbenewens kan daar ander staats- of federale verkiesingsreëls wees wat beperk wat met hierdie geld gedoen kan word. Kortom: 527 -status bied 'n groot mate van buigsaamheid vir politieke komitees.
Het 527's finansiële beperkings?
Finansiële beperkings op 527's is baie min: daar is geen boonste perke op bydraes tot hierdie komitees nie, en ook geen bestedingslimiete nie. Elke tipe skenker kan bydra, van individue tot vakbonde tot korporasies, selfs ander nie-winsgewende organisasies. Daar is geen spesifieke verbod op buitelandse bydraes nie.
Kan 527's federale kandidate help?
Op federale vlak kan 527's op geen manier koördineer met of bydra tot 'n federale kandidaat nie. Hulle mag ook nie uitdruklik pleit vir die verkiesing of nederlaag van 'n spesifieke federale kandidaat nie, alhoewel dit 527's heeltemal vry is om federale kandidate so uit te beeld dat daar min twyfel bestaan ​​oor die boodskap.
Kan 527's staatskandidate help?
Op staatsvlak is die reëls anders. Artikel 527 -organisasies kan en doen gereeld geld direk aan staats- en plaaslike kandidate. In die meeste gevalle moet hierdie groepe egter voldoen aan staatswette, wat insluit registrasie by staatsverkiesingsowerhede en die indiening van finansiële verslae waarin die bydraes aan staatskandidate asook die bronne van die bydraes bekend gemaak word. Elke staat het natuurlik verskillende reëls wat sulke komitees beheer.
Mag 527's politieke advertensies koop?
Ja, hoewel dit, afhangende van die inhoud van die advertensies, moontlik ekstra inligting oor openbaarmaking by die FEC moet indien. Advertensies waarby 'n federale kandidaat betrokke is, val onder die federale veldtogwette, wat van toepassing is op alle politieke organisasies, insluitend 527's. Staatswette kan ook van toepassing wees op advertensies met staatskandidate.
Reguleer McCain-Feingold 527's?
Nie spesifiek is die wet se beperkings op koördinering met 'n federale kandidaat en advertensies naby die verkiesing van toepassing op alle politieke organisasies. As 'n 527 binne 60 dae na die algemene verkiesing televisie- of radioadvertensies wil wys wat 'n federale kandidaat noem of verwys, moet die geld vir hierdie advertensies verkry word uit individue en nie uit korporatiewe of vakbondskatte nie. 'N 527 -groep kan nie direk aan federale kandidate gee nie, maar kan federale politieke aksiekomitees stig wat federale geld insamel om dit te doen.
Wat moet 527's bekend maak?
Alle 527 groepe moet by die IRS registreer en 'n periodieke verslag van bydraes en uitgawes indien. Die komitees wat $ 50,000 per jaar insamel of spandeer (of verwag), moet die IRS ' elektroniese liasseringstelsel gebruik, terwyl ander komitees op papier kan lê. Die IRS stel al die rekords van elektroniese liassering saam in 'n enkele lêer wat dit elke Sondagoggend op sy webwerf plaas. Die enkele lêer bevat rekords van ses verskillende tabelle en kan in 'n databasisprogram ingevoer word.
Watter verslae lê 527s in?
Die indieningvereistes vir 527 groepe is tweeledig: organisasieverklarings, vorm 8871 genoem, en periodieke verslae van bydraes en uitgawes, vorm 8872. Die indieningskedule weerspieël ongeveer die FEC-skedule: kwartaalliks of maandeliks gedurende ewe getalle verkiesingsjare en kwartaalliks , maandeliks of halfjaarliks ​​in vreemde getalle sonder verkiesing. Die komitees kies self hul indieningskedules. Gedurende die verkiesingsjare dien die komitees ook voor-algemene verkiesings en na-algemene verkiesingsverslae in, hoewel daar geen 527 ekwivalent is aan die FEC 's 󈬠-Uur " verslae van bydraes gedurende die laaste 10-12 dae van die veldtog nie . Aansoeke kom gereeld by die IRS voor, maar meer gereeld tydens die swaar liasseringstydperke (15de en 20ste van die maand, afhangende van die indieningskedule).
Die beperking van politieke veldtogintervensie deur artikel 501 (c) (3) belastingvrye organisasies
Ingevolge die Internal Revenue Code word alle artikel 501 (c) (3) organisasies absoluut verbied om direk of indirek deel te neem aan of in te gryp in 'n politieke veldtog namens (of in teenstelling met) 'n kandidaat vir 'n elektiewe openbare amp. Bydraes tot politieke veldtogfondse of openbare standpunte (mondeling of skriftelik) namens die organisasie ten gunste van of in opposisie teen enige kandidaat vir 'n openbare amp, oortree duidelik die verbod op politieke veldtogaktiwiteite. Oortreding van hierdie verbod kan lei tot ontkenning of intrekking van belastingvrygestelde status en die heffing van sekere aksyns.
Sekere aktiwiteite of uitgawes is moontlik nie verbied nie, afhangende van die feite en omstandighede. Sekere kiesersopvoedingsaktiwiteite (insluitend die aanbieding van openbare forums en die publisering van kiesersopvoedingsgidse) vorm nie 'n verbode politieke veldtogaktiwiteit nie. Boonop sou ander aktiwiteite wat bedoel is om mense aan te moedig om aan die verkiesingsproses deel te neem, soos kieserregistrasie en uitstappies, nie 'n politieke veldtogaktiwiteit wees as dit op 'n onpartydige wyse uitgevoer word nie.
Aan die ander kant sal kieseropvoeding of registrasie -aktiwiteite met 'n bewys van vooroordeel dat (a) die een kandidaat bo 'n ander sou bevoordeel (b) 'n kandidaat op een of ander manier teenstaan ​​of (c) 'n kandidaat of groep kandidate bevoordeel, verbode deelname of ingryping uitmaak.
Buitelandse bydraes tot Amerikaanse verkiesings
Baie vrae wat gedurende hierdie verkiesingsseisoen geopper is, bly onbeantwoord terwyl die stemming tot 'n einde kom. Een van die kommerwekkendste hiervan - die idee dat vreemde lande ons demokratiese proses direk beïnvloed - het in en uit die kollig gegly sonder om die ondersoek te ontvang wat dit verdien. Hillary Clinton beweer Rusland werk agter die skerms om Donald Trump te verkies, terwyl die Trump -kamp daarop dui dat Clinton geld gebruik het wat Saoedi -Arabië aan die Clinton -stigting gegee het om haar veldtog te finansier. So, wat sê ons wette oor buitelandse invloed in ons verkiesings - ten minste ten opsigte van buitelanders wat geld bydra vir veldtogte?
Wel, dit is onwettig.
Die Federale Verkiesingsveldtogwet verklaar in ondubbelsinnige terme dat enige bydrae deur 'n buitelandse burger tot die veldtog van 'n Amerikaanse kandidaat vir enige verkiesing, staats- of onderdaan, onwettig is. Enigiemand wat hierdie bydraes ontvang, versoek of aanvaar, oortree ook die statuut. Buitelandse burger beteken in hierdie geval iemand wat nie 'n Amerikaanse burger is nie en nie 'n groen kaart het nie.
Wat gebeur as iemand die daad oortree?
Hulle kry meestal 'n boete. In 1975 het die Kongres die Federale Verkiesingskommissie (FEC) gestig om die Wet op die Federale Verkiesingsveldtog af te dwing, wat hom eksklusiewe jurisdiksie verleen oor burgerlike handhawing van die wet. Met ander woorde, hulle vra mense geld vir die oortreding van die wet.
In teorie kan die "weet en gewillige" aanvaarding van buitelandse bydraes tot tronkstraf lei. Om dit te kan doen, moet die FEC sy saak na die departement van justisie verwys. Dit gebeur selde. Sedert verlede jaar, in die FEC se veertigjarige geskiedenis, het dit slegs 22 sake by die departement van justisie aanbeveel. Die DOJ kan hierdie sake egter op sy eie soek en vervolg.
Is daar belangrike voorbeelde van buitelandse bydraes tot die Amerikaanse verkiesing?
Een van die grootste en meer interessante skandale wat buitelandse bydraes tot 'n presidentsverkiesing behels, behels die Demokratiese Party, Bill Clinton, die China's People Liberation Party, Al Gore en 'n Kaliforniese Boeddhistiese klooster. Die FEC -dokumente beskryf pogings om geld in te samel deur lede van die DNC wat pryse vasstel sodat buitelanders met Clinton en visepresident Gore kan vergader. In reaksie op hierdie bevindings het die FEC 'n siviele boete opgelê aan die DNC, die International Buddhist Progress Society en verskeie ander akteurs vir 'n kumulatiewe totaal van $ 719 500.
Is daar 'n manier waarop buitelandse regerings die Federale Verkiesingsveldtogwet kan vermy?
Ja, en dit is ook nie 'n moeilike ompad om te vind nie. Danksy dekades se wette, hofuitsprake, IRS -interpretasies en een uiters omstrede beslissing van die Hooggeregshof (Burgers Verenigde) bestaan ​​daar 'n soort organisasie in die Verenigde State wat onbeperkte skenkings van korporasies (buitelandse of andersins) kan aanvaar, vir 'n kandidaat kan kampeer, en nie 'n siel kan vertel waar die geld vandaan kom nie. Hierdie noodlottige spesiale organisasies wat vrygestel is van openbaarmaking ingevolge federale belastingwette, word sosiale welsynsorganisasies genoem. In die 2012-verkiesing was die derde grootste adverteerder, net agter Obama en Romney se veldtogte, 'n konserwatief gesteunde organisasie vir sosiale welsyn genaamd Crossroads GPS.
Sosiale welsynsorganisasies is veronderstel om te bestaan ​​om sosiale welsyn te bevorder. Dit kan egter nie hoofsaaklik vir verkiesings bestaan ​​nie. Die beste leiding dui daarop dat 'n maatskaplike welsynsorganisasie ten minste 50% van sy geld moet bestee aan die bevordering van ander dinge as 'n politieke kandidaat om die wet te handhaaf. Solank as wat minstens die helfte van hul aktiwiteite nie-polities is, kan dit hul belastingvrystelling behou.
'N Onafhanklike politieke entiteit soos 'n Super PAC moet sy eie skenkers bekend maak, maar dit hoef nie die skenkers van die skenkers bekend te maak nie, om die oorspronklike bydraers daarvan te beskerm. 'N Maatskaplike Welsynsorganisasie kan dus geld aan 'n Super PAC skenk. Die Super PAC sou bekend maak dat die Social Welfare Organization daaraan geskenk het, maar die donateurs van die Social Welfare Organisations kon geheim bly.
Die groot wegneem uit dit alles is dat dit onwettig is vir enige buitelandse entiteit, persoon, korporasie of andersins om ons verkiesings by te dra of direk te beïnvloed. Daar bestaan ​​egter 'n groot skuiwergat waardeur een van die buitelanders sonder beperking of ondersoek kan skenk aan ander organisasies wat die veldtog direk beïnvloed.
Dit is moeilik om te bewys wie skenk wat as donateurs nie bekend gemaak hoef te word nie. Aangesien die hoeveelheid onverantwoordelike geld in die politiek net so hoog is, is dit moontlik dat 'n deel van die politieke besteding afkomstig is van nie-Amerikaanse entiteite wat skenk aan Amerikaanse entiteite wat self geld aan die veldtogte bestee. In elk geval, met die verkiesingsseisoen wat ons beleef het, lyk dit asof ons almal rede het om bekommerd te wees oor die een of ander ding.
Voorsiening van interne beheermaatreëls
Die tweede inbraak van die wet in bestuurspraktyke is die vereiste dat elke SEC-verslagdoenende onderneming 'n stelsel van interne rekeningkundige beheermaatreëls opstel en onderhou wat voldoende is om redelike versekering te bied dat:
Transaksies word uitgevoer in ooreenstemming met die bestuur se algemene of spesifieke magtiging.
Transaksies word as nodig aangeteken om (a) die opstel van finansiële state toe te laat in ooreenstemming met algemeen aanvaarde rekeningkundige beginsels of enige ander kriteria wat op sodanige state van toepassing is, en (b) verantwoordelikheid vir bates te handhaaf.
Toegang tot bates word slegs toegelaat in ooreenstemming met die bestuur se algemene of spesifieke magtiging.
Die aangetekende aanspreeklikheid vir bates word met redelike tussenposes met die bestaande bates vergelyk, en gepaste stappe word gedoen ten opsigte van enige verskille.
Net soos die rekordhouding van die wet, is die bepaling van interne beheermaatreëls nie beperk tot wesenlike transaksies of dié bo 'n spesifieke dollarbedrag nie.
In hierdie geval maak die wetgewende geskiedenis dit egter baie duidelik dat die kongres van die bestuur verwag het om die koste/bate -verhoudings te beraam en te evalueer van die stappe wat geneem moet word om sy verantwoordelikhede na te kom en kontroles te verwerp wat nie ekonomies regverdigbaar was nie. Onder die faktore wat die kongres verwag het dat die bestuur in ag sou neem, was die grootte van die onderneming, die diversiteit van sy bedrywighede, die sentralisasie van die finansiële en bedryfsbestuur en die hoeveelheid kontak wat die topbestuur met die daaglikse bedrywighede het.
By die bepaling of 'n interne rekeningkundige beheer oor 'n operasie of tipe transaksie ingestel moet word, moet die bestuur ook die ongelukkige feit in ag neem dat die vasstelling daarvan slegs vir oordeel kan kom indien die kontrole onvoldoende was en 'n verlies plaasgevind het.
Dit is vanselfsprekend dat 'n onderneming die oortreding kan oortree deur te versuim enige stelsel van rekeningkundige kontrole vir 'n spesifieke aktiwiteit, soos die oordrag van fondse buite die land of die maak van politieke bydraes.
Wat miskien nie so duidelik is nie, is dat die SEC heel moontlik die standpunt kan inneem dat die enigste gepaste beheer oor sekere aktiwiteite is die oprigting van 'n ouditkomitee van die direksie. Die mislukking van 'n onderneming om so 'n komitee in te stel, bestaande uit eksterne direkteure, sou dus 'n oortreding van die wet wees. Die SEC het soveel uitsprake uitgevaardig waarin gevra word dat ouditkomitees gestig moet word, dat enige raad wat nie die oproepe gehoor gee nie, beter bereid moet wees om sy optrede in die hof te regverdig.
In die meeste gevalle sal die beweerde oortreding van die wet die skep of instandhouding van 'n onvoldoende beheerstelsel wees. Die toets om te bepaal of 'n gegewe stelsel aan die wet voldoen, sal wees of die stelsel in werklikheid "voldoende was om redelike versekering te bied" dat die gestelde doelwitte van die statuut bereik sou word.
Dit is waarskynlik dat die SEC geen verligting sal soek teen 'n maatskappy vir die oortreding van die interne beheermaatreëls van die wet nie, tensy die onderneming 'n interne rekeningkundige beheer met betrekking tot 'n wesenlike item ontbreek of nie daarin slaag nie (dws toegelaat word). aktiwiteit. Omdat die konsep van wesenlikheid beide finansiële belangrikheid en bestuursintegriteit omvat, kan verwag word dat die SEC sal optree teen 'n maatskappy wat nie sensitiewe aangeleenthede beheer soos die gebruik deur insiders van korporatiewe bates nie - ongeag of dit die geldbedrag is of nie betekenisvol.
Aangesien 'n oortreding van die interne kontrole-bepaling na verwagting kan lei tot, of gepaard gaan met 'n skending van die rekordbepalings van die wet, moet 'n mens verwag dat die SEC die meeste waaksaam sou wees met betrekking tot interne beheermaatreëls in presies die situasies, wat voorheen gelys is, wat vereis dat 'n onderneming spesiale aandag moet skenk aan rekordhouding.
'N Spesiale woord is ten opsigte van die vereiste in die wet dat' gepaste stappe gedoen moet word ten opsigte van enige verskille 'wanneer' die aangetekende aanspreeklikheid vir bates met redelike tussenposes vergelyk word '. As 'n bestuur versigtig is, sal dit stappe neem om die reserwes op te ruim, en in sommige gevalle, kwartaalliks, vir items soos voorraadtekorte, onaanvaarbare debiteure en bankrekeningversoeningsverskille, eerder as om min te doen en niks te sê nie met die veronderstelling dat alles in die jaareindeoudit sal uitwerk.
Opmerkingsbrief van ouditeure: 'N Spesiale woord word ook aangevra oor die jaarlikse kommentaarbrief wat gewoonlik deur sy eksterne ouditeure aan 'n onderneming gerig word, wat die tekortkominge in die onderneming se interne beheerstelsel ondersoek. Die belangrikste vraag wat gestel is, maar nooit beantwoord is nie, oor die voorsiening vir interne beheer tydens die kongresverhore, was of die brief self 'n bewys sou wees dat die kontrole van 'n onderneming onvoldoende was.
As 'n ernstige gebrek aan interne beheermaatreëls blyk uit so 'n brief en die bestuur geen reaksie (of duidelik onvoldoende) opneem nie, kan dit verwag word dat die SEC sou probeer om die brief in 'n handhawingsaksie te gebruik om beide die objektiewe feit van 'n gebrek aan voldoende beheermaatreëls en die subjektiewe feit van bestuur se "opsetlikheid" in die oortreding van die wet nadat dit gewaarsku is.
Dit lyk dus noodsaaklik dat alle mededelings van 'n maatskappy se onafhanklike rekenmeesters wat die stelsel van interne rekeningkundige beheermaatreëls (of die akkuraatheid, billikheid of toereikendheid van sy boeke, rekords en rekeninge) onmiddellik hersien, deur die topbestuur van die onderneming nagegaan word. , deur advokaat, deur die interne ouditeure en deur die ouditkomitee van die raad.
Al hierdie persone moet ook die bestuur se skriftelike reaksie op die kommentaar van die ouditeure hersien en die nakoming van korrektiewe maatreëls monitor. As daar besluit word dat 'n verandering wat deur die ouditeure voorgestel word, nie aangebring moet word nie, moet 'n rekord opgestel word wat die onaktiwiteit regverdig (vermoedelik op 'n koste -bate -basis).
Veldtogfinansiering in die state
Staats- en plaaslike politieke kandidate en veldtogte moet voldoen aan ander veldtogfinansieringsregulasies as federale kandidate. Hierdie wette word op staatsvlak geskryf, geadministreer en toegepas. Sien hierdie bladsy vir meer inligting oor die wette oor die finansieringswette in u land.
Die volgende is 'n lys van onlangse wetsontwerpe oor die finansiering van veldtogte wat deur staatswetgewers ingedien of goedgekeur is. Klik op die rekeningtitel om meer te wete te kom oor elkeen van hierdie rekeninge. Hierdie inligting word verskaf deur BillTrack50 en LegiScan.
Let wel: Vanweë die aard van die sorteerproses wat gebruik word om hierdie lys te genereer, is sommige resultate moontlik nie relevant vir die onderwerp nie. As daar geen wetsontwerpe hieronder verskyn nie, is daar onlangs geen wetgewing rakende hierdie onderwerp in die wetgewer ingestel nie.
Oortreding van die Wet op Buitelandse Korrupte Praktyke
Die Securities and Exchange Commission (SEC) en die Departement van Justisie (DOJ) is gesamentlik verantwoordelik vir die toepassing van die Foreign Corrupt Practices Act. Die SEC het op sy beurt 'n spesiale eenheid in sy handhawingsafdeling geskep om te fokus op sake wat onder die vaandel van die FCPA val.
Oortreders van die wet kan aansienlike sanksies en strawwe opgelê word, en strafregtelike en siviele optrede kan aangekla word. Boetes sluit boetes in, soveel as twee keer die bedrag van die voordeel wat na verwagting uit omkopery ontvang sal word. Korporatiewe entiteite wat skuldig bevind word aan oortreding van die wet, kan gedwing word om die toesig van 'n onafhanklike ouditeur te aanvaar om toekomstige nakoming te verseker. Individue wat betrokke is by die oortreding van hierdie wet kan tot vyf jaar gevangenisstraf opgelê word.
Kyk die video: Zika Antic - Ribarska pjesma
Copyright © salvadoryoscar.com | Laat Amerikaanse wetgewing toe om belastingbetalers se geld te bestee om buitelandse politieke partye te ondersteun?...