Die boek lyk te klein vir die volgepakte inligting daarin. Maar in 26 kort stukke beweeg Keina Swart oor indrukke, waarnemings, ervarings en vertellings met ’n amperse bedrieglike ligtheid terwyl die leser dan weer geruk word deur die emosie, tragiek of reddeloosheid wat in die gewoonlik kort stukke uitgebeeld word. Net om weer saam te lag oor ’n prettige onthoustorie.
Soos baie rubriekskrywers se gepubliseerde bundels het hierdie ene ook historiese waarde. Die tydsgees word vasgevang, woordgebruik, gebeurdes, style en, soos die buiteblad en titel aandui, ’n ou verskynsel van dekades gelede.
As jong joernalis het sy nooit besef sy het ’n scoop gekry met die eerste verskyning van Eugene de Kock in die hof nie; sy het nie geweet wie hy was nie (“Die man met die bril”). Dan weer daag sy mans om hulle oop te maak om te bewys dat die paneelkassies net so deurmekaar soos vroue se handsakke kan wees. En watter verstommende inhoud vind sy nie in die paneelkassies nie!
Haar wêreld is oorwegend die Bosveld en die dorpie-lewe daar. Die oudmannekyn (let op die woord) bedryf ’n stowwerige oudmodiese rokwinkel en wéét dat sy moet toesluit, maar . . . Die polisieman Andries wat gehelp het om ’n vrou wat ’n baba langs die pad gekry het, hospitaal toe te neem. Swart neem hom ná 24 jaar weer na die kind, wat eers na hom genoem is (“Die kind se naam is Andries”).
Hoewel die skrywer soms in die slaggat van sentimentaliteit val, of intieme en persoonlike verhoudings soos in “Die geliefde kind”, bly die genieting in hierdie boek wel die uiteenlopendheid van die stories. Dis ’n juweel van ’n saamdraboek.