Koh-i-Noor-diamant (replika) - Inligting - 2021
Koh-i-noor, (Persies: "Berg van Lig"), ook gespel Kūh-e Nūr, die diamant met die langste geskiedenis van 'n bestaande steen, hoewel die vroeë geskiedenis daarvan omstrede is. Oorspronklik 'n klonterige Mughal-gesnyde klip met 'n gebrek aan vuur en 'n gewig van 191 karaat, om die vuur en glans te verbeter tot 'n vlak ovaal van 105,6 karaat in 1852 in Garrard van Londen, die koninklike juwelier, met onverskillige resultate.
Sommige bronne noem dat die eerste verwysings na die diamant, wat later bekend gestaan ​​het as die Koh-i-noor, al in 3200 vC in Sanskrit verskyn het en moontlik selfs Mesopotamiese tekste, maar hierdie bewering is omstrede. Daarteenoor beweer sommige kenners dat Sultan ʿAlāʾ-ud-Dīn Khaljī die juweel in 1304 uit die raja van Malwa, Indië, geneem het, wie se familie dit al baie generasies lank besit het. Ander skrywers het die Koh-i-noor geïdentifiseer met die diamant wat die seun van Bābur, die stigter van die Mughal-dinastie in Indië, gegee het deur die raja van Gwalior na die slag van Panipat in 1526. Nog ander het beweer dat dit oorspronklik gekom het uit die Kollur-myn van die Krishna-rivier en is in 1656 aan die Mughal-keiser Shāh Jahān voorgehou. Sommige beweer dat die klip gesny is uit die Great Mogul-diamant wat in 1665 deur die Franse juweelhandelaar Jean-Baptiste Tavernier beskryf is, maar die Koh-i -noor se oorspronklike gebrek aan vuur en vorm maak dit onwaarskynlik.
Dit het in elk geval heel waarskynlik deel uitgemaak van die buit van Nāder Shāh van Iran toe hy Delhi in 1739 afdank. Na sy dood val dit in die hande van sy generaal, Aḥmad Shāh, stigter van die Durrānī -dinastie van Afghanen. Sy afstammeling Shāh Shojāʿ, toe 'n vlugteling in Indië, gedwing is om die klip aan Ranjit Singh, die Sikh -heerser, oor te gee. By die anneksasie van die Punjab in 1849 is die Koh-i-noor deur die Britte verkry en onder die kroonjuwele van koningin Victoria geplaas. Dit is opgeneem as die sentrale steen in die koningin se staatskroon wat ontwerp is vir gebruik deur koningin Elizabeth, gemalin van George VI, tydens haar kroning in 1937. Die Koh-i-noor bly deel van hierdie kroon.
'' N Interessante skaduwee '
Die kuns om diamante te repliseer, is 'n delikate kuns, en miskien werk niemand met soveel genoemde klippe soos mnr. Hatleberg (63) wat 'n replika van die Wittelsbach-Graff-diamant van 31.06 karaat gemaak het vir Laurence Graff, die miljardêr-diamanthandelaar. , en die 273,85 karaat Eeufeesdiamant wat in 1986 deur DeBeers, die reuse diamantmaatskappy, ontdek is.
Sy eksemplaar van die Eeufees was so perfek dat 'n paar bestuurders van DeBeers genooi is om die twee te vergelyk, 'sommige kon nie dadelik die verskil sien nie', het Rory More O'Ferrall, destydse bestuurder van bemarkingskakeling, gesê.
Vir die Okavango Diamond Company het mnr. Hatleberg onlangs 'n afskrif van die Okavango Blue, 'n diepblou diamant van 20,46 karaat, wat in 2018 in Botswana gevind is, voltooi. 'Ons wou 'n replika hê omdat ons die nalatenskap van die klip vir toekomstige geslagte moet behou.' sê Marcus ter Haar, die besturende direkteur van die Okavango Diamond Company, wat die oorspronklike verkoop, in 'n telefoniese onderhoud.
'N Perfekte replika is 'n kunsvorm wat vir mnr. Hatleberg maande en selfs jare se werk kan verg. Alhoewel die Smithsonian baie replika's van die diamant gesien het, "het ons die luukse gehad om na mense te kyk wat sulke werk doen, maar John is 'n kunstenaar met 'n gevoel vir detail en perfeksie," het Jeffrey Post, kurator van die VSA, gesê. National Gem and Mineral Collection by die Smithsonian wat hom gehuur het. 'As John vir my 'n klip gee, weet ek dat hy daaroor gedink en ontleed het, en hy sou dit nie aan my oorhandig as hy nie gedink het dit was perfek nie.
Vir die Hope Diamond, "was die moeilikheid om die kleur te pas," het mnr. Post gesê. 'Dit is 'n interessante skakering, nie soos ander blou skakerings nie. Ons wou presiese replika's hê. " Vir die museum was die doel "om nie te verkoop nie, maar om die verhaal van die geskiedenis van diamant te help vertel. Besoekers sien die groottes en vorms op 'n kragtige manier om die geskiedenis van die sny van die klip te gee. U kan nie bloot 'n prentjie van 'n driedimensionele voorwerp wys nie. "
Die meeste groot klippe lok groot publisiteit toe hulle die eerste keer uit die myne gebring, gesny en gepoleer word. Maar na die hoepel verdwyn die diamante dikwels in die kas van die rykes, net om weer te verskyn wanneer 'n veilingshamer op 'n mega-miljoen dollar verkoop kom. (Die diamantbedryf as 'n geheel het die afgelope dekades ook kritiese nuus gekry namate menseregteskendings en die handel in sogenaamde bloeddiamante aan die lig gekom het.)
Jare gelede is 'n paar diamante gekoop deur sosialiste en filmsterre wat dit geniet het om dit aan vriende en die pers te wys. Die Amerikaanse erfgenaam Evalyn Walsh McLean, die laaste privaat eienaar van die Hope, het dit dikwels in die openbaar gedra - of dit af en toe om haar hond se nek gesit of gedra as sy tuingemaak het. Richard Burton het in 1969 opslae gemaak toe hy 'n diamant van 68 karaat vir Elizabeth Taylor gekoop het en dit die Taylor-Burton-diamant noem. Net nadat die akteur dit gekoop het, het Cartier, die verkoper, dit in New York vertoon, waar 6 000 mense per dag tougestaan ​​het.
Maar in onlangse jare het 'filmsterre dit gewoonlik nie gekoop nie, maar hulle leen dit', het Henry Barguirdjian, 'n voormalige uitvoerende hoof van Graff USA en besturende vennoot van Arcot, 'n juweelbeleggingsonderneming, in 'n onderhoud gesê kort voor sy dood in Oktober . En hy het bygevoeg: 'In Amerika is daar mense wat graag edelgesteentes wil koop, maar hulle is gewoonlik sakelui en heeltemal anoniem. In Asië koop hulle soos Amerikaners gekoop het: vir statussimbole. "
In 2015 het Joseph Lau, 'n sakeman in Hongkong, 'n rekord van $ 48,4 miljoen opgestel om 'n diamant van 12,03 karaat by Sotheby's genaamd "Blue Moon of Josephine" vir sy 7-jarige dogter te koop net nadat hy 'n pienk diamant van 16,08 karaat gekoop het. , "Sweet Josephine", vir $ 28,5 miljoen van Christie's.
Die Hoop, wat dikwels as 'n metafoor vir ne plus ultra genoem word, is ongewoon omdat dit al meer as 60 jaar te sien was. (Vir seker, die Franse en Britse kroonjuwele, wat in die openbaar vertoon word, bevat buitengewone diamante: onder meer dié wat gesny is uit die 3,106-karaat Cullinan, wat in 1905 in Suid-Afrika gevind is, en die Koh-i-Noor van 105,6 karaat, gevind in Indië.)
Die Hope se pad na Amerika was krom. Nadat Jean Baptiste Tavernier dit in 1668 aan koning Lodewyk XIV verkoop het, het die Sun King beveel dat dit in 'n meer simmetriese styl gewild was. Dit is toe in goud vasgemaak en gehang aan 'n neklint wat die koning vir seremoniële geleenthede gedra het.
Nadat dit in 1792 verdwyn en weer in Londen verskyn het, is dit verkoop en herverkoop totdat dit by mev. McLean beland het toe haar man, 'n uitgewery, dit in 1911 gekoop het. Ryk, ja, maar noodlottig. Haar oudste seun is dood in 'n motorongeluk en haar dogter weens 'n oordosis dwelms. By haar dood het Harry Winston haar hele juweliersversameling gekoop en in 1958 die Hope aan die museum gegee.
Deur dit vir die publiek weer te gee, het mnr. Post 'n idee gekry van hoe die diamant in elk van sy drie herhalings gelyk het.
Saga van die gekookte toermalyn
Elke keer as 'n juweel gesny word, word dit met was of gom aan 'n dopstok gekoppel. Hierdie verbindingsproses staan ​​bekend as dopping. Op hierdie manier kan die stok in die masjien geplaas word en ... Ещё die klip kan gemanipuleer word om te sny.
'N Paar weke gelede het ek begin om my epoksie wat in die oond gedoop is, te genees. Voor dit sou ek die stok en die klip opsit, die epoksie aanbring en dit ongeveer 24 uur laat staan ​​sodat die epoksie heeltemal genees en die klip veilig kan hou. Ek sou moeg word om te wag, so ek verhit nou alles in die oond en dit is binne een uur gereed, en bespaar baie tyd.
In hierdie geval was ek pas klaar met 'n taamlik komplekse konkawe snit op die ... Ещё
Verlang, gesteel, vervloek: die geskiedenis van die Koh-i-Noor-diamant
Die Koh-i-Noor is 'n juweel van internasionale reputasie, net so verdelend as mooi. Skryf vir BBC World History tydskrif in 2016, verken William Dalrymple sy troebel geskiedenis en vra: aan wie moet dit nou behoort?
Gepubliseer: 4 Februarie 2020 om 17:25
Op 29 Maart 1849 is die jong maharajah van die Punjab, Dulip Singh, ingelei in die pragtige Mirrored Hall in die middel van die groot fort in Lahore. Daar, tydens 'n openbare seremonie, het die bang, maar waardige kind uiteindelik toegegee aan maande se Britse druk en 'n formele Wet van Onderwerping onderteken. Hierdie dokument, later bekend as die Verdrag van Lahore, het groot dele van die rykste land in Indië aan die Britse Oos -Indiese Kompanjie oorhandig - grond wat tot op daardie oomblik die onafhanklike Sikh -koninkryk van die Punjab, 'n noordelike gebied van die suide, gevorm het Asië.
Terselfdertyd is Dulip (soms gespel Duleep) aangespoor om aan koningin Victoria te oorhandig, waarskynlik die enigste waardevolste voorwerp in nie net die Punjab nie, maar die hele subkontinent: die gevierde Koh-i-Noor-diamant, die 'Mountain of Light' . Artikel III van die verdrag lui eenvoudig: "Die edelsteen genaamd Koh-i-Noor, wat deur Maharajah Runjeet [of Ranjit] Singh uit Shah Sooja ool-Moolk [Shah Shuja Durrani] geneem is, word oorgegee deur die Maharajah van Lahore aan die koningin van Engeland. "
Die Oos -Indiese Kompanjie, die wêreld se eerste multinasionale, het in die loop van 'n eeu gegroei van 'n operasie waarin slegs 35 permanente personeellede met sy hoofkwartier in 'n klein kantoor in die stad Londen gegroei het tot die magtigste en swaar gemilitariseerde korporasie in die geskiedenis. Sy oë was al jare lank gevestig op die Punjab en die diamant, en die kans om beide te bekom, het uiteindelik ontstaan ​​in 1839, by die dood van Dulip Singh se pa, Maharajah Ranjit Singh, toe die Punjab in anargie neergedaal het.
Hoe het die Koh-i-Noor-diamant Brittanje bereik?
'N Gewelddadige magstryd, 'n vermeende vergiftiging, verskeie sluipmoorde, 'n burgeroorlog en twee Britse invalle later, het die leër van die maatskappy uiteindelik die khalsa (die liggaam van vroom Sikhs) tydens die bloedige slag by Chillianwala, op 13 Januarie 1849. Aan die einde van daardie jaar, op 'n koue, somber dag in Desember, kom die goewerneur-generaal van Indië, lord Dalhousie, in Lahore aan om te neem formele aflewering van sy prys uit die hande van Dulip Singh.
Kort daarna is die Koh-i-Noor na Engeland gestuur, waar koningin Victoria dit onmiddellik aan die Groot Uitstalling van 1851 geleen het. Lang rye het deur die Crystal Palace, in die Hyde Park van Londen, geslinger toe die publiek opdaag om hierdie gevierde keiserstrofee te sien . Die diamant was opgesluit in sy spesiaal ingeboude Chubb-veiligheidsglaskluis, self in 'n metaalhok.
Op hierdie manier, uitbasuin deur die Britse pers en beleër deur die Britse publiek, het die Koh-i-Noor vinnig nie net die bekendste diamant ter wêreld geword nie, maar ook die mees beroemde buit van Indië. Dit was 'n simbool van die Victoriaanse Britse oorheersing van die wêreld en sy vermoë, ten goede of ten kwade, om van die hele wêreld die mees begeerlike voorwerpe af te neem en met triomf te vertoon, net soos die Romeine vroeër met nuuskierighede uit hul verower 2 000 jaar vroeër.
Namate die roem van hierdie diamant gegroei het, word die vele ander groot Mughal-diamante wat eens teen die Koh-i-Noor was, byna vergete, en die 'Berg van Lig' het 'n unieke status as die grootste juweel ter wêreld behaal. Slegs 'n paar historici het onthou dat die Koh-i-Noor, wat 190,3 karaat geweeg het toe dit in Brittanje aangekom het, ten minste twee vergelykbare susters gehad het: die Darya-i-Noor ('See van Lig'), nou in Teheran en vandag geskat op 175-195 metrieke karaat, en die Groot Mughal-diamant, wat deur die meeste moderne gemoloë geglo word, die Orlov-diamant van 189,6 karaat, wat nou in die keiserlike Russiese septer van Catherine die Grote in die Kremlin gesit is.
In werklikheid was dit eers in die vroeë 19de eeu, toe die Koh-i-Noor die Punjab en die hande van Ranjit Singh bereik het, dat die diamant sy vooraanstaande beroemdheid begin bereik het. Dit was deels die gevolg van Ranjit Singh se voorkeur vir diamante bo robyne - 'n smaak wat Sikhs geneig was om te deel met die meeste Hindoes, maar nie met die Mughals of Perse nie, wat groot, ongeslypte, helderkleurige klippe verkies het.
In die Mughal-tesourie blyk dit dat die Koh-i-Noor slegs een was onder 'n aantal buitengewone hoogtepunte in die grootste juweelversameling wat ooit saamgestel is, waarvan die mees waardevolle items nie diamante was nie, maar die Mughals se geliefde rooi robyne en spinel edelstene uit Badakhshan in die noordooste van Afghanistan.
Die groeiende status van die Koh-i-Noor was ook deels 'n gevolg van die vinnig stygende prys van diamante wêreldwyd in die vroeë en middel 19de eeu. Dit het gevolg op die uitvinding van die 'briljante snit', wat die 'vuur' wat in elke diamant inherent is, volledig vrystel, en wat weer gelei het tot die mode in die middelklas-Europa en Amerika vir diamantverlovingsringe.
Die laaste daad in die opkoms van Koh-i-Noor tot wêreldsterre het plaasgevind in die nasleep van die Groot Uitstalling en die massiewe persdekking wat dit veroorsaak het. Kort voor lank het groot, dikwels vervloekte, Indiese diamante gereeld verskyn in gewilde Victoriaanse romans soos Wilkie Collins se 1868 Die maansteen.
So het die Koh-i-Noor uiteindelik in Europese ballingskap 'n unieke, byna mitiese wêreldstatus behaal wat hy nog nooit bereik het voordat hy sy Indiese vaderland verlaat het nie. En omdat die ander groot Mughal -diamante deur almal behalwe spesialiste vergeet is, word alle vermeldings van buitengewone Indiese diamante in bronne soos die Herinneringe van die 16de-eeuse Mughal-keiser Babur of die Reise in Indië van die 17de-eeuse Franse juwelier Jean-Baptiste Tavernier word terugskouend aanvaar dat dit verwys na die Koh-i-Noor. In elke stadium het sy mitologie al hoe meer merkwaardig, steeds mitieser geword - en steeds wankelrig fiktief.
Vandag word toeriste wat die diamant in die Tower of London sien, dikwels verbaas oor die klein grootte daarvan, veral in vergelyking met die twee veel groter Cullinan-diamante wat daarby vertoon word: eintlik is die Koh-i-Noor tans slegs die 90ste grootste diamant ter wêreld.
'N Troebel geskiedenis
Net so klein, behou die Koh-i-Noor enorme roem en status, en is hy weer die middelpunt van internasionale onenigheid, aangesien die Indiese regering-onder andere-vra dat die juweel terugkeer. Selfs nou kan dit lyk asof Indiese amptenare nie besluite neem oor die mistige geskiedenis van Koh-i-Noor nie.
Op 16 April 2016 het die Indiese prokureur-generaal, Ranjit Kumar, aan die Indiese hooggeregshof gesê dat die Koh-i-Noor in die middel van die 19de eeu vryelik aan die Britte gegee is deur Maharajah Ranjit Singh, en dat dit "nie gesteel of met geweld is nie" deur Britse heersers geneem ". Dit was volgens enige standaarde 'n opvallend onhistoriese stelling - des te meer vreemd, aangesien die feite van die oorgawe aan Lord Dalhousie in 1849 oor die enigste aspek van die verhaal is wat nie betwis word nie.
Almal wat vandag die harde feite uit die geskiedenis van die juweel probeer vasstel, sal vind dat ondubbelsinnige verwysings na hierdie mees gevierde juwele nog byna agterdogtig dun op die grond is. Die Koh-i-Noor is moontlik gemaak van die moeilikste stof op aarde, maar dit het nog altyd 'n luglose, onbeduidende mis van mitologie aangetrek. Daar is inderdaad eenvoudig geen 100 persent seker verwysing na die Koh-i-Noor in enige Sultanaat- of Mughal-bron nie, ondanks baie tekstuele verwysings na groot en waardevolle diamante in die geskiedenis van die Indië, veral na die hoogtepunt van die Mughal-bewind. Sommige hiervan verwys moontlik na die Koh-i-Noor, maar sonder voldoende beskrywings is dit onmoontlik om seker te wees.
Botsende eise oor die juweel
Trouens, daar is geen definitiewe vermeldings van die Koh-i-Noor in enige dokument voordat die Persiese historikus Mohammad Kazem Marvi die eerste, soliede, genoemde verwysing in sy geskiedenis na die inval van die Persiese Nader Shah in Indië gemaak het nie. Dit is laat in die middel van die 1740's geskryf-'n dekade of wat nadat Nader Shah die juweel van Indië na Persië weggevoer het. En dit was nie die enigste keer dat dit tussen lande gereis het nie. Die saak word dikwels in Indië aangevoer dat die Britte dit moet teruggee, aangesien die Britte op die punt van 'n bajonet deur die Britte geneem is.
Alhoewel die Koh-i-Noor beslis sy oorsprong in Suid-Indië het-waarskynlik in die Kollur-myne van Golconda in die huidige Telangana-staat-het Persië, Afghanistan en Pakistan ook goeie aansprake op die juweel. Dit was op verskillende tye in besit van Nader Shah, in die middel van die 18de eeu deur Ahmed Shah Durrani (c1722–72) van Afghanistan, en natuurlik deur Ranjit Singh van Lahore, nou in Pakistan. Al drie lande het op verskillende tye eienaarskap verklaar en regstappe uitgevoer om dit terug te kry, selfs die Taliban het sy eis op die klip geregistreer.
Boonop het Ranjit Singh die juweel met geweld geneem, net soos die Britte. Op dieselfde manier as wat Britse bronne geneig is om die geweld wat hulle in die gryp van die klip inneem, te verlig, doen Sikhs dit ook. Tog is die outobiografie van sy vorige eienaar Shah Shuja Durrani (c1785–1842), wat ek in Kaboel gevind het toe ek aan my boek gewerk het Die terugkeer van 'n koning, is eksplisiet oor wat gebeur het. Nadat hy in 1809 as emir van Afghanistan afgedank is, het Shah Shuja Durrani in ballingskap in Indië gegaan. By sy aankoms in Lahore, waarheen hy in 1813 deur Ranjit Singh genooi is, is Shuja van sy harem geskei, onder huisarres geplaas en aangesê om die diamant te oorhandig. "Die dames van ons harem is in 'n ander herehuis gehuisves, waartoe ons die meeste ergerlik geen toegang gehad het nie," skryf Shuja in sy Herinneringe. "Kos- en waterrantsoene is verminder of willekeurig afgesny."
Shuja beskou dit as 'n ongemanierde oortreding van die wette van gasvryheid. 'Dit was 'n toonbeeld van onheilspellende maniere', het hy geskryf, met al die outeurs wat hy kon opdoen, en sy kaptein afgemaak as 'beide vulgêr en tirannies, sowel as lelik en nederig'.
Geleidelik verhoog Ranjit die druk. Op die laagste punt van sy fortuin is Shuja volgens 'n verslag in 'n hok gesit; sy oudste seun is voor hom gemartel totdat hy ingestem het om met sy waardevolste besitting te skei. 'Ranjit Singh begeer die Koh-i-Noor-diamant bo alles anders in hierdie wêreld', skryf die kroniekskrywer Mirza 'Ata Mohammad,' en breek alle wette van gasvryheid om dit in besit te neem. Die koning [Shah Shuja] was lank in die gevangenis, en sy wagte het hom in die brandende son gelaat, maar sonder effek, want hy sou nie bely waar die juweel weggesteek was nie. Uiteindelik neem hulle sy jong seun, prins Muhammad Timur, en laat hom op die kaal dak van die paleis in die brandende son op en af ​​trap, sonder skoene of kopbedekking. liggaam wat hierdie brandende marteling nie kon uithou nie, so hy het hardop uitgeroep en dit was asof hy sou verdwyn. Die koning kon dit nie verdra om sy geliefde kind so te sien ly nie. "
Uiteindelik, op 1 Junie 1813, kom Ranjit Singh persoonlik aan en wag saam met 'n paar dienaars op Shah Shuja. Hy is deur Shuja "met groot waardigheid ontvang, en terwyl hy sit, het 'n pouse en 'n plegtige stilte ontstaan, wat amper 'n uur lank aangehou het. Toe word Ranjit ongeduldig en fluister vir een van sy dienaars om die Shah te herinner aan die voorwerp van sy koms. Geen antwoord is teruggestuur nie, maar die Sjah met sy oë het 'n sein vir 'n eunug, wat afgetree het, 'n klein roltjie ingebring wat hy op die mat neergesit het op 'n gelyke afstand tussen die kapteins. Ranjit wou hê dat sy eunug die rol moet oopvou, en toe die diamant uitgestal en erken word, tree die Sikh onmiddellik terug met sy prys in sy hand. "
Koh-i-Noor diamant vloek
Die vraag of die Koh-i-Noor vervloek is of nie, het die trots rasionele Victoriaanse grootliks uitgeoefen. Lord Dalhousie was vas oortuig dat die groot diamant nie vervloek is nie. Lord Dalhousie het daarop gewys dat die diamant aan sommige van die gelukkigste, rykste en magtigste monarge van die geskiedenis behoort, en bespot met die idee dat 'n vloek selfs moontlik is.
Tog, soos my jare lange navorsing oor die Koh-i-Noor bevestig het, het baie van die diamanteienaars-onder andere Shah Shuja-op die mees afgryslike maniere gely, en die geskiedenis daarvan is besaai met eienaars wat blind, stadig is vergiftig, doodgemaak, in olie verbrand, met verdrinking gedreig, met gesmelte lood bekroon en vermoor deur hul eie familie en naaste lyfwagte. Selfs die passasiers en bemanning van HMS Medea is deur 'n cholera-epidemie en storms ontwrig toe die vaartuig die Koh-i-Noor in 1850 van Indië na Engeland vervoer het.
So, wat moet nou gebeur met hierdie beweerde vervloekte diamant? Sommige het voorgestel dat 'n museum vir die klip by Wagah, op die grens tussen Indië en Pakistan, gebou moet word - 'n unieke instelling wat van beide kante toeganklik is. Ander het aangevoer dat die klip weer gesny moet word, en 'n stuk moet gegee word aan elkeen van die lande wat 'n geloofwaardige argument vir sy terugkeer voer, insluitend Iran en Afghanistan. Dit is egter onwaarskynlik dat sulke Britte ooit deur die Britte vermaak sou word, en dit sou inderdaad ook nie een van die verskillende betrokke partye bevredig nie.
Die Koh-i-Noor was nie die grootste diamant in Mughal-hande nie-en dit verloor later baie van sy gewig tydens die sny wat in 1852 deur koningin Victoria se man, prins Albert, gelas is-maar tog behou dit 'n beroemdheid wat ongeëwenaard is deur enige van sy groter of meer volmaakte mededingers. Dit het meer as enigiets anders die fokus van eise vir vergoeding vir koloniale plundering gemaak en die herhaaldelike pogings aan die gang gesit om dit na sy verskillende voormalige huise terug te bring.
Hierdie verhaal bring steeds nie net belangrike historiese aangeleenthede na vore nie, maar ook kontemporêre. Op baie maniere is dit 'n toetssteen en weerligstraal vir die houding teenoor kolonialisme, wat die vraag stel: wat is die regte reaksie op keiserlike plundering? Trek ons ​​dit eenvoudig af as deel van die onstuimigheid van die geskiedenis, of moet ons probeer om die verkeerde dinge van die verlede reg te stel?
Wat wel seker is, is dat hierdie diamant waarskynlik nie in die onmiddellike toekoms gewaardeer sal word uit die vitrine in die Tower of London nie. Dit is laas in 2002 in die openbaar op die kis van die Britse koninginmoeder gesien, en wag op 'n nuwe koningin. Gegewe die gewelddadige en dikwels tragiese geskiedenis van die diamant, is dit dalk nie goeie nuus vir die toekoms van die monargie nie, en ook nie vir die volgende paartjie wat op die troon sit nie.
Byna 300 jaar nadat Nader Shah die groot diamant uit Delhi weggevoer het, het hy die Mughal-ryk gebreek en 170 jaar nadat dit die eerste keer in Britse hande gekom het, het die Koh-i-Noor blykbaar niks van sy mag verloor nie om verdeeldheid en onenigheid te skep. Op sy beste lyk dit asof dit gemengde geluk bring vir elkeen wat dit dra, waar dit ook al gaan.
William Dalrymple is 'n historikus en skrywer. Hy is die medeskrywer, saam met Anita Anand, van Koh-i-Noor: Die geskiedenis van die bekendste diamant ter wêreld (Bloomsbury, 2017).
Terugkeer van Koh-I-Noor Diamond Terug na Indië
In 1747 word Nadir Shah deur sy eie wagte vermoor en die diamant het Shujah Shah Durrani in beheer, maar hy is verslaan en deur sy broer, Mahmud Shah, gevange geneem. Maar voordat hy gevange geneem is, het hy daarin geslaag om sy gesin na Punjab te stuur om by Maharaja Ranjit Singh toevlug te soek. Maharaja het opgeruk en Shah Shuja vrygelaat en Koh-I-Noor in besit geneem. Ranjit Singh het die diamant by al die belangrike geleenthede gedra. Daar word gesê dat ten tyde van die dood van Ranjit Singh in 1839 sy priesters probeer het om die diamant aan die Tempel van Jagannath. Alhoewel hy ingestem het, kon hy nie praat nie, en daarom wou die koninklike skat nie die diamant loslaat nie.
Raja Ranjit Singh het ingestem om die diamant aan Jagannath -tempel in Indië te skenk, maar hy kon nie praat nie, en sy testament is nie uitgevoer nie. Beeldbron: myoksha.com
'N Replika van die Koh-i-noor-diamant, die bloed deurweekte geskiedenis van die juweel hou verband met 'n nuwe boek deur William Dalyrmple en Anita Anand
New Delhi (AFP)-Baie edelgesteentes het 'n bloed deurdrenkte geskiedenis, maar 'n nuwe boek onthul die beroemdste diamant ter wêreld wat die Koh-i-Noor hulle almal oortref, met 'n menigte gruwels wat 'Game of Thrones' meeding.
Die Koh-i-Noor ('Mount of Light'), nou deel van die Britse kroonjuwele, was getuie van die geboorte en die val van ryke in die Indiese subkontinent en bly die onderwerp van 'n bittere eienaarskapstryd tussen Brittanje en Indië.
Dit is 'n ongelooflike gewelddadige verhaal. Byna almal wat die diamant besit of daaraan raak, kom tot 'n gruwelike taai einde, 'sê die Britse historikus William Dalrymple, wat saam met die joernalis Anita Anand mede-outeur was van & quot; Kohinoor: The Story of the World's Most Infamous Diamond & quot;
Ons kry vergiftigings, bloeding, iemand kry sy kop met stene geslaan, baie marteling, een persoon verblind deur 'n warm naald. Daar is 'n groot verskeidenheid gruwels in hierdie boek, "het Dalrymple in 'n onderhoud aan AFP gesê.
In 'n besonder gruwelike voorval wat die boek vertel, word gesmelte lood in die kroon van 'n Persiese prins gegooi om hom die ligging van die diamant te laat onthul.
Die diamant, wat volgens historici waarskynlik die eerste keer in Indië tydens die bewind van die Mughal -dinastie ontdek is, word in die Tower of London, deel van die kroon van die ontslape koningin Moeder, in die openbaar vertoon.
Die eerste rekord van die Koh-i-Noor dateer uit ongeveer 1750 na die inval van die Persiese heerser Nader Shah in die hoofstad Mughal Delhi.
Shah het die stad geplunder en skatte geneem, soos die mitiese Pou-troon, versier met edelgesteentes, waaronder die Koh-i-Noor.
Die pou troon was die mooiste meubelstuk wat nog ooit gemaak is. Dit kos vier keer die koste van die Taj Mahal en het al die beter juwele deur die Mughals van oor die hele Indië oor geslagte heen versamel, "sê Dalrymple.
Die diamant self was destyds nie veral bekend nie - die Mughals verkies gekleurde klippe soos robyne bo edelgesteentes.
Ironies genoeg, gegewe die diplomatieke hoofpyn wat dit sedertdien veroorsaak het, het dit eers bekendheid verwerf nadat dit deur die Britte verkry is.
"Mense weet net van die Koh-i-Noor omdat die Britte soveel ophef daarvan gemaak het," sê Dalrymple.
Indië het tevergeefs probeer om die klip terug te kry sedert sy onafhanklikheid in 1947 gewen het, en die onderwerp word gereeld aan die orde gestel wanneer amptenare uit die twee lande vergader.
Iran, Pakistan en selfs die Afghaanse Taliban het in die verlede ook die Koh-i-Noor geëis, wat dit 'n politieke warm aartappel vir die Britse regering maak.
In die loop van die eeu wat gevolg het op die ondergang van Mughals, is die Koh-i-Noor deur 'n Moslem-godsdienstige geleerde op verskillende maniere as papiergewig gebruik en op 'n glinsterende armband aangebring wat deur 'n Sikh-koning gedra is.
Dit het eers in die middel van die negentiende eeu in Britse hande oorgegaan, toe Brittanje beheer oor die Sikh -ryk Punjab verkry het, wat nou tussen Pakistan en Indië verdeel is.
Sikh -koning Ranjit Singh het dit geneem van 'n Afghaanse heerser wat heiligdom in Indië gesoek het en nadat hy in 1839 gesterf het, het daar 'n oorlog tussen die Sikhs en die Britte uitgebreek.
Die 10-jarige erfgenaam van Singh het die diamant aan die Britte oorhandig as deel van die vredesverdrag wat die oorlog beëindig het, en die juweel is daarna op die 1851 Great Exhibition in Londen vertoon-wat onmiddellike status van beroemdhede verkry het.
"Dit het vir die Victoriane 'n simbool geword van die verowering van Indië, net soos vandag, vir post-koloniale Indiërs, dit is 'n simbool van die koloniale plundering van Indië," sê Dalrymple.
Die Koh-i-Noor, wat vermoedelik vervloek is, word sedert die dood van koningin Victoria in 1901 nie deur 'n Britse monarg gedra nie.
Dit het laas uit sy glaskas in die Tower of London gekom vir die begrafnis van die koninginmoeder, toe dit op haar kis neergesit is.
Kan dit dan weer gedra word - miskien deur Camilla, hertogin van Cornwall, as prins Charles op die troon klim?
"As dit die monargie nie voltooi nie, sou niks anders nie", lag Dalrymple.
Opdaterings van diamante
Londen, 25 Junie: In 'n gebaar wat ontstoke Indiese nasionaliste sal ontstel, moet die Britte 'n replika van die oorspronklike ongeslypte Koh-i-Noor, die beroemdste diamant ter wêreld, uitstal in die Natural History Museum in Londen vanaf 8 Julie.
Die Koh-i-Noor is deur die Britte as buit geneem toe Lord Dalhousie Punjab geannekseer het.
Dit is toe deur Maharaja Duleep Singh in 1850 aan koningin Victoria "aangebied".
Die Britte sê dat die Maharaja die diamant aan die koningin geskenk het, maar aangesien hy destyds nog net 'n minderjarige was, was dit 'n historiese debat of die Britte die skat gesteel het en of dit werklik 'n geskenk was.
Een ding is seker: die Britte het dit, hulle vertoon dit as die middelpunt van die kroonjuwele, en alhoewel baie verontwaardigde Indiërs probeer om terug te keer, gaan die Engelse nie hul buit meer oorhandig as wat hulle gaan nie om die Elgin Marbles aan die Grieke terug te gee.
Om een ​​of ander rede het die Natural History Museum al meer as 150 jaar 'n oorspronklike gips van die Koh-i-Noor in sy versameling.
By die Groot Uitstalling van 1851 in Crystal Palace, het die diamant te sien gekom, waar duisende in die tou gestaan ​​het om hulle oor die grootte te verwonder. Ongesny, dit beloop 186,1 karaat.
Maar anders as die Indiërs, wie se keisers verkies om hul krans in hul natuurlike toestand te dra, hou westerlinge van die skitter van talle gesigte. In sy Indiese inkarnasie het die Koh-i-Noor 200 fasette-vier keer meer as 99 persent geslypte diamante-en was dit bedoel om op 'n armband gedra te word om die lig te kry.
Prins Albert laat die Koh-i-Noor in 'n ovaal van 106 karaat lê.
Die museum het in Januarie begin saamwerk met die Amerikaanse juweelkunstenaar, John Hatleberg, om 'n replika van die diamant te skep.
Hatleberg het gesê: "Vir 14 jaar was dit my strewe om die oorspronklike Koh-i-Noor te herskep, en ek is verheug dat dit nou die eerste vertoning by die diamantuitstalling in Londen sal ontvang."
Daar sal ook ander diamante te sien wees.
"Binne die wêreld van diamante vereis die Koh-i-Noor, bo alle ander, dat dit op die gebied van die fantastiese beskou moet word," het Hatleberg bygevoeg.
Hy gebruik die model van die museum om 'n kaart te maak wat elke faset van die diamant toon en sorgvuldig herskep uit natuurlike en sintetiese materiale. Dit het 30 gevalle gehad waar ses fasette op een punt ontmoet het en 24 gevalle waar vyf fasette mekaar ontmoet het. Standaard briljante geslypte diamante het nie ses fasette wat op een punt ontmoet nie.
Die eintlike Koh-i-Noor word in die Tower of London gehou as die middelpunt van die Maltese kruis van die kroningskroon wat in 1937 vir die koninginmoeder gemaak is. Dit is kortliks op haar kis getoon tydens haar begrafnisdiens.
2. Danielle C. Kinsey, "Koh-i-Noor: Empire, Diamonds, and the Performance of British Material Culture," in Journal of British Studies 48, nee. 2 (April 2009): 395.
Kyk die video: The Queen Opens Up On How Wearing The Crown Could Break Her Neck (Desember 2021).
Slag van New Madrid, 13 Maart 1862
Opmerkings deur president Obam na 'n ontmoeting met Amerikaanse sakeleiers op 28 Januarie 2009 - Geskiedenis