As u op 'n filmfees met u sterfte te make het - Diverse
U kan nie onthou dat u so lank gewag het vir 'n koppie joe in u geheue nie. U kan onthou dat u ongeveer 16 jaar oud begin koffie drink het, na jare van kafeïenverbruik. Al die groen tee lattes en passie-bessie-limonades wat u ma ná sokkeroefening vir u gekoop het, was skielik nie genoeg om u 18-uur skooldae aan te vul nie. U het om 05:45 wakker geword om u romantiese lewensmaat te gaan haal (en selfs al het julle mekaar 'vennote' genoem), want - laat ons eerlik wees - niemand hou van etikette nie, eindig skool rond 2 en ry reguit na u beste toe vriend se huis vir 'n paar videospeletjies. Nadat u byna op die toilet aan die slaap geraak het, is u genooi om by die huis van u maat te kom eet; jy het gegaan, dinge het lastig geraak by die ouers, jy het in 'n motor rondgery en huis toe gegaan. Dit was amper 23 uur. Jou ouers het gevra waarom jy so vroeg gaan slaap.
Teen die vierde of vyfde keer dat u hierdie proses herhaal het, het u besef dat u mokka-frappuccino's nutteloos word. Die volgende oggend om 6:15 waag u die risiko: "Kan ek asseblief 'n Macchiato? Ek weet nie wat dit is nie, maar ek wil graag nuwe dinge probeer. O, en drie pompe karamel asseblief. " Skielik was jy vasgehaak, en nou, nadat jy vinnig oorgegaan het na desperaat swart, gebrande koffie, is jy hier, terwyl jy geduldig in die oneindig kronkelende lyn by die Park City Java-koei staan, desperaat om jou dag reg te begin.
Dit was slegs vyf jaar vandat u die eerste keer 'n vars brousel in Ethiopië geniet het, maar kyk hoe ver het u gekom. Jy is op die Sundance Film Festival, een van die beroemdste in sy soort ter wêreld, en die geboorteplek van baie 'n loopbaan in moderne film. Die mense wat voor u staan, het almal twee dinge in gemeen: hulle lyk almal baie besig en ongewoon mooi. Ellen Page se sonbrille laat haar versoek om sojamelk nie minder aantreklik wees nie. 'N Hele openbare betrekkinge-onderneming in Malibu hou 'n raadsvergadering oor FaceTime na die suksesvolle première van hul opwindende drama in die East L.A.-reeks. U is redelik seker dat u sopas gesien het hoe Michael Cera 'n taxibestuurder in roepies laat kantel.
Dit ontstel u dat u sedert u aankoms in Park City sukkel om te slaap en elke dag ligte maagpyn ervaar. Die geld wat u ouers u geleen het vir spesiale geleenthede - "U eerste Sundance! Jy verdien dit!" - gly soos 'n stopverf deur u hande. Gister het 'n befaamde filmmaker u onderhoud gekanselleer, met verwysing na onbeheerbare diarree, net om twee rye voor u te vertoon tydens 'n Midnight Madness-vertoning van die film van sy vriend. En soos u reeds weet, is u nou in die langste lyn waarin u nog ooit was, en wag angstig om twee dollar meer te betaal as wat nodig is vir kitskoffie.
U berei u geestelik voor vir die spanning wat spruit uit die vervanging van u werklike belange deur 'n salaris.
U oorweeg dit om hierdie proses te herhaal ter wille van 'n goeie artikel of gratis promosievodka. Dit is die stryd waarmee u tydens die filmfees-seisoen worstel. Oor minder as twee maande begin die South by Southwest Film Festival, en u benodig geld om daarheen te gaan. As u geld kry om daarheen te gaan, is u iemand verskuldig, en dit beteken sperdatums. Miskien sal 'n hoofredakteur van een of ander aanlyn-tydskrif verkies dat u dieselfde week na die Miami International Film Festival gaan om die première van Ibero-Amerikaanse onafhanklike films te sien. U berei u geestelik voor vir die spanning wat spruit uit die vervanging van u werklike belange deur 'n salaris. Jy is bekommerd dat jy Dave Grohl live by SXSW sal misloop, net soos wat jy hom op Sundance gemis het om na 'n vuil horror-komedie te kyk.
Nog erger, jy besef dat jy vandag teruggekeer het na 'n skedule, nie anders as op die hoërskooldae nie, maar sonder die romanse. U word elke dag vroeg wakker tot onder vriespunt om te sien dat u huurmotor onbeweeglik is. U jaag na die eerste vertoning van die oggend; dit is goed genoeg, maar jy sal dit nie weer sien nie, en jy onthou dat jy dieselfde gesê het Die vanger in die rog in Honneurs Engels. Jy wag 'n halfuur in die ry vir 'n koffie, eet 'n proteïenstaaf in die tussentyd en druk aan die oorkant van Park City na 'n vertoning van Andy Heathcote en die film van Heike Bachelier Die Moo Man.
Op die P en ek wag 'n paar honderd joernaliste in 'n soortgelyke lyn as die by die Java-koei. Die meeste van hulle staar na hul telefone of vryf hul tempels terwyl hul oë toe is, die algemene gedrag van 'n hoofpynslagoffer. Soos die beeste van die melkboer Philip Hook - die onderwerp van die film wat u binnekort sal sien - word die pers in groepe van 20 in die gevraagde teater ingehuldig. Sommige kla oor die weer; ander probeer tevergeefs om 'n gesprek te voer. As u inskuif, kom u daarmee saam dat u 'n kollektiewe ervaring het. Almal in hierdie reël saam met u het op koffie gewag, en almal wil dieselfde films sien. U is een uit 'n miljoen - almal vind die koue van Park City in Sundance uitputtend. Jy is net 'n mens, wat jy dink beter is as om 'n dier te wees.
U gaan uiteindelik sit en begin kyk na 'n dokumentêr oor Hook & Son, 'n suiwelboerdery in die Verenigde Koninkryk. Philip, die 'Seun', is geneig tot sy dragtige koeie met vriendelikheid en 'n ongewone liefde in sy bedryf; hy ken elkeen van sy koeie by die naam. Hy huil saggies as Ida, "die koningin van die room," van ouds af sterf. Die fotografie is absoluut pragtig, met beelde van bees wat rivierwater verswelg en in blomme velde lê, en skielik verdamp die angs en pyn van 'n moeilike dag. U huil, en bespreek u kaartjie in Maart na Austin.