← Bynaam vir 'n weerprofeet
Posted on 2011/12/09	by Jan Twak
My onderhandlelings met Vader Krismis hierdie jaar is in 'n uiters sensitiewe fase, maar dit lyk darem of ons 'n skikkingsooreenkoms van een of ander aard gaan bereik. Ek het dus weinig tyd om nuwe stories te skryf en het maar 'n paar stories wat op my eertydse Litnet-blog was, gaan afstof. So verskoon maar as jy 'n deja-vu beleef as jy hierdie lees. Hierdie eerste storietjie is eintlik 'n goeie kennismakertjie met Jan Twak en gesin.
In die moderne era is daar 'n paar Middeleeuse-verskrikkings wat 'n mens nog steeds te beurt kan val. So kan 'n mens opeindig as 'n melkboer op Robert Mugabe se buurplaas of 'n gratis kaartjie by SAL wen. 'n Mens kan selfs die Lotto wen en nadat jy 'n urienmonster op jou baas se lessenaar gelos het, kan jy straks hoor jy deel die jackpot met agtien ander geheime wenners.
Digby puberteit begin die gemeenskap al raad, wenke en voorstelle vir 'n toekomstige wederhelf maak, amper soos in een van daai lande waar huwelike besigheidstransaksies tussen families is. Alhoewel geensins gespaar nie, het mans dit seker beter as vrouens, miskien so 'n ekstra jaar of twee grasie. Op die ouderdom van drie en twintig begin die mense vrae vra. Op vier en twintig verander skimpe in onbeskaamde uitwysings van die teenoorgestelde geslag. Op vyf en twintig is jy plain sleg en op agt en twintig glo almal jy kyk na ramme en nie na ooie nie.
Op dertig gee Ouma die familie se dooprokkie weg. Wat 'n bittere, bitter dag. Ouma is ook dieselfde dag weg na Oom Siempie van Fouché & Fouché prokureurs, glo om haar testament te gaan verander.
'n Paar bittereinder ou tannies volhard nog elke keer as hulle my sien: "Nou wanneer trou jy?"
Op twee en dertig raak ek moeg vir die vraag en uit desperaatheid deel ek die tannies mee dat ek 'n rammetjies-man is en nie na ooie kyk nie. Die leuen werk wonderbaarlik en die teistering is onmiddellik weg. 'n Wolkbreuk van skinder bars los, maar ek het die voordeel van die platteland. Geen woord van die skinner hoef ek self aan te hoor nie. My ma is bitter ontsteld oor die stories (sy moes natuurlik meeste aanhoor), maar ek troos haar dat dit deesdae die in-ding is om so bietjie skeef te trek. Van die meer liberales in die dorp begin selfs nou uitkyk vir 'n mooi rammetjie-maatjie vir my. Skerp hou die mense my en Poena du Plessis dop as ons saans 'n dop by die hotel gaan maak en kyk of ons na die tyd elkeen na ons eie huis gaan. Ons is lekker aspris en hou die dorpsmense gewoonlik tot so drie-uur toe wakker voordat ons gaan slaap. Naderhand het ons die mense heel deurmekaar en was dit nie vir my growwe stem nie, het die mense seker gedink ek is 'n hamel. So trou Poena toe met 'n danseres van 'n wilde plek en selfs die ouderling kom skud my hand en hoor of ek orraait is.
Die een moderne marteling wat Middeleeuse mans vrygespring het, was die teenwoordigheid by vroulief se kraam. Vroeg-vroeg sien ek daar is geen wegkomkans nie, bystaan sal ek moet bystaan. Die gemeenskap verwag dit. Jy is die naam van "vader" nie werd as jy dit sou durf waag om buite te wag, soos mans al die eeue lank maar gedoen het nie. Jy SAL die bloedige verrigtinge in 'n klein groen jurkie bywoon!
Hardnekkig klou Klein Twakkies aan die 18de Februarie 2008 vas. Vyf minute voor middernag vra Oom Dokter of ek die naelstring wil knip. Ek wys dié deel van die outopsie beleefd van die hand. Ek voel ek het meer as my deel gedoen. Hy kan maar die knipwerk doen.
10 Responses to Op 'n plattelandse rak
2011/12/09 om 15:28
Hy is 'n pragtige ding! Wys ook. Hy sal defnitief vir mamma eendag bystaan.
2011/12/09 om 16:08
Dankie, Kleintwak is darem self ook nie te onaardig nie.
2011/12/09 om 11:55
Ons is eers getroud rondom 31 en het die troue gereël binne 2 weke. DIs nou al amper 7 jaar later en die familie hou nog steeds die almanak dop!!
2011/12/09 om 16:11
Nou ken ek ook die storie agter jou email adres!
2011/12/11 om 18:56
Ons het die storie elkeen op Wosonki deurgeworstel (daar was 'n blog met daai naam ook) – agv George kan ons nie. Sad. But true. Party dae meer as ander.
2011/12/12 om 06:25
Ai Krista – ek sal dit gaan opsoek. Jy laat my weer vanoggend besef dat ek baie ryker is en meer rykdom het as wat enige geld ooit kan koop. Ek voel skaam dat ek depressief was toe ek vanoggend na my bankstaat geloer het.
2011/12/09 om 10:05
Herder, het ek nou weer lekker gelag. Ek kan so saam jou voel. Ek is tans op die drumpel (en ek bedoel erg naby daardie verdomde drumpel) van 32, ongetroud en woonagtig in 'n klein dorpie…
2011/12/09 om 10:14
Ai jai jai – Miskien is dit tyd vir 'n rammetjie-storie :)))
2011/12/09 om 16:36
Op hierdie klein dorpie het daai storie sommer self begin loop. Ek het geen rol gespeel daarin nie.
2011/12/09 om 16:42
Aj jy nou net eenmaal met 'n pienk t-hemp gaan katkos en vaseline koop, sal niemand jou ooit weer vra wanneer trou jy nie!