Is jy skuldig aan kindermishandeling van ’n ander aard?Foto: Everydaylife.globalpost.com Die Gautengse provinsiale regering het vroeër in September lykshuis-statistieke vir die afgelope drie jaar bekend gemaak. Motorongelukke was verantwoordelik vir die meeste lyke – meer as 1 700 mense het in die afgelope 12 maande in motorongelukke in die provinsie gesterf. ’n Verslag deur die World Health Organisation (WHO), “Global Status Report on Road Safety, 2013”, vertel ’n tragiese storie: 31,9 mense per 100 000 inwoners sterf jaarliks in motorvoertuigongelukke in Suid-Afrika. Uit die 182 lande wat in die verslag ondersoek is, het Suid-Afrika die sewende hoogste sterftesyfer wat voertuigongelukke betref. Ek wonder hoeveel van hierdie slagoffers was kinders? Daar word agter bakhande gepraat oor kindermishandeling en -verwaarlosing en die sondaars word in die hel in verdoem. Dit herinner aan stories van kinders wat fisiek aangerand en verkners word. Kinders wat honger ly en huilend en vuil met min klere aan die lyf rondloop – dwalend en verlate. Ons almal hoor sulke benoude nuusbrokkies wat harte pynlik-stewig in twee hande vasdruk en trane in die oë bring. Dink maar aan die “huis van gruwels” in Springs waar die kinders jare lank gemartel, mishandel en van die samelewing versteek is. Tog is fisieke geweld en onversorgdheid nie die enigste vorme van verwaarlosing en mishandeling nie. Sielkundiges en opvoedkundiges praat ook van emosionele afknouing en ouers wat kinders verwaarloos deurdat hulle doodeenvoudig nie genoeg aandag aan hulle gee nie. Kindermishandeling van ’n heel ander aard druk die afgelope ruk swaar op my gewete. Dit is ’n kommerwekkend algemene vorm van verwaarlosing wat ons almal daagliks teëkom. En dit is eintlik vreemd, want geen ouer wil tog as ’n kinderverwaarloser bekend staan nie – veral nie dié wat nooit ’n hand teen hul gelukkige en welgevoede en -geklede kinders sal lig nie. Dalk moet ek die pad voorberei voor ek met die deur in die huis val deur te gaan soek na ’n definisie vir “kinderverwaarlosing”. Die Suid-Afrikaanse Kinderwet se taalgebruik is moeilik en formeel, maar die bedoeling van die wetgewer is duidelik: Verwaarlosing word gedefinieer as “die versuim om in die uitvoering van ouerlike verantwoordelikhede voorsiening te maak vir die kind se basiese, fisieke, intellektuele, emosionele of maatskaplike behoeftes.” “Ouerlike verantwoordelikhede” sluit “om die kind te versorg” in. “Versorging” word baie deeglik in die definisies van die wet beskryf as, onder meer, die volgende: “Die beskerming en bevordering van die welstand van die kind en beskerming van die kind teen enige ander fisieke gevaar.” Die volgende videogreep staaf my stelling verder: In die videogreep is ’n man en vrou betrokke in ’n trompop botsing. Alles is presies soos dit moet wees: hul veiligheidsgordels is vas en die lugsakke ontplooi behoorlik. Tog is die trauma geweldig. Let op die vernietigende impak op die brein, nek, organe en ingewande. Speel nou die video ’n paar grepe terug en kyk mooi: ’n glasbottel ontplof teen die voorste paneel; selfoonkomponente spat in duisende rigtings; die lipstiffie, sleutel en notaboek kom nooit agter dat die kar sonder waarskuwing gestop het nie; ’n appel bars sappig teen die radio oop en die stukke vlieg die kar vol. Verbeel jou nou wat met die los vierjarige dogtertjie op die agterste sitplek sou gebeur het. Of met die tienjarige seuntjie wat vooroor tussen die voorste sitplekke gesit en vrolik met sy ouers gesels het. Wat van die baba wat in haar drawiegie geslaap het? Of die kleuter voor op die ma se skoot? Sou hulle ook soos die glasbottel, selfoon of appel deur die lug getrek en teen die paneelbord met geweld tot stilstand gekom het? Sou die ruit hulle kon keer? Of sou die spoed hulle deurgeslinger het tot op die pad? Ek dink daar is net een moontlike antwoord. Volgens die bogenoemde WHO-verslag, word ’n kind se kans op dood tydens ’n motorongeluk met tussen 54 en 80% verminder indien hy of sy behoorlik vas is in ’n bewegende motorvoertuig. Ons probeer om ons kinders te beskerm teen rowers, molesteerders, ontvoerders, verkragters, uitbuiters, pedofiele en ander booswigte. Waarom nie teen geweldige trauma en selfs dood in ’n motorongeluk – wat algemeen in Suid-Afrika voorkom – nie?