Du Toitskloof | LitNet Eerste Slukkie: Losprys deur Martin Steyn | LitNet
Du Toitskloof | LitNet Eerste Slukkie: Losprys deur Martin Steyn
LitNet Du Toitskloof Wyne | LitNet Eerste Slukkie 2018-09-27
Martin Steyn het op skool begin skryf aan Stephen King-geïnspireerde gruwelverhale. Met sy belangstelling in die donker aspekte van die mens, was dit seker onafwendbaar dat reeksmoordenaars hom sou fassineer. Ná sy studies in Sielkunde en Kriminologie, het hy reeksmoordenaars en profilering begin bestudeer. Hy het ook sewe ware-misdaadartikels vir die Crime Library-webwerf geskryf, onder andere oor Stewart Wilken, Moses Sithole en die Sizzlers-moorde.
Die droom was egter altyd om fiksie te skryf, veral realistiese misdaadfiksie. Dit het tot heelwat navorsing oor die SAPD en sy forensiese eenhede gelei, met die hulp van persone wat elke dag hierdie werk doen. In 2014 het Donker spoor verskyn, en is in 2015 met die ATKV-Woordveertjie vir Spanningslektuur bekroon. Skuldig het in 2015 verskyn en is in 2016 met dieselfde prys bekroon. Donker spoor is in 2017 in Engels vertaal en is as Dark traces in die RSA en VSA gepubliseer. Donker Spoor gaan ook volgende jaar in Turks uitgegee word.
Adjudant Enzo Ariefdien verkies moorde. Dooie slagoffers. Hy wil nie ’n vermiste lewe in sy hande vashou nie, nog minder ’n kind s’n. Dis is egter presies wat hy kry; dit is boonop ’n ontvoering vir ’n losprys, ’n hoë-profielsaak, dus. Die desperate Amerikaanse ouers is aan die een kant en die ambisieuse kaptein druk aan die Lubambo aan die ander kant. Almal wil resultate hê.
Kort voor lank staar elkeen van die rolspelers ’n keiharde waarheid in die oë: ryk kinders altyd voorkeurbehandeling kry wanneer hulle wegraak. Die einde sal jou in die maag skop.
“As jy nou daai prentjie in jou kop vat, en jy maak elkeen van daai bommetjies vol stront, en jy laat dit oor ons twee se koppe ontplof, dan het jy die situasie waantoe ek en jy nou op pad is.”
“So, die man wat gebel het, het geen eise gestel nie,” sê Zaphalala, “maar dit moet oor geld gaan. Anders, hoekom bel om te sê hy het die seun?”
“Ja. Nie dat kidnapping for ransom juis groot in onse land is nie.”
“Het julle al ’n klassieke ontvoering gehad?”
“Daar was ene vandat ek by EGM is. Seker so vyf jaar terug. Vrou wat ontvoer is. Maar dit was amateurs, man. Hulle het die idee uit ’n movie gekry.” Hy gee ’n eennootlaggie deur sy neus en skud sy kop. “Gedink, maar dís nou ’n maklike manier om geld te maak. Nou sit hulle in die tronk. Verder is dit mos maar net die donnerse Nigeriërs wat mekaar ontvoer omdat die een vir die ander ene geld skuld.”
“Ja, Nigeriërs is net geïnteresseerd in geld. Suid-Afrikaners verkies om te ontvoer vir verkragting en moord.” Ariefdien ry om die sirkel by die polisiestasie. Langs die sportveld staan ’n plaat wit hokkies; dit lyk soos vraghouers. “Ek verkies ook moord.”
Die huise is teen die berg af gebou tot by die see daar ver onder. Die helling is so skuins dat net die mure en geplaveide opritte – tegnies “afritte” – aan sy regterkant sigbaar is, nie eens die dakke van die huise steek uit nie. Aan die ander kant verrys die strukture maklik tot drie verdiepings, net glas en balkonne. Op die draai staan twee rye “pionne” wag in ’n voortuin.
Anderkant die stopstraat luier ’n wit Peugeot Boxer langs die pad. ’n Paneelwa is natuurlik ideaal vir ’n professionele ontvoering. Die agterkant is heeltemal toe. En hulle het al verby twee ander voertuie gery wat iets met herstel- of installeerwerk te doen het. Dit sal nie juis aandag trek nie. Die Tiida skommel oor ’n spoedwal wat met spier- wit strepe geverf is. Breed en plat om nie die lae Duitse motors se buffers te skraap nie. Hy ry om ’n bakkie met c.c.l. flooring op die deur. Baie mense kom van buite af in.
’n Kamera sit soos ’n slakoog teen die motorhuis se muur en langsaan staan ’n uniform by ’n stel trappies wat daal. Ariefdien fluit deur sy tande. “Shit, maar dit is vir jou ’n view, hè?” Die groen vloei soos verf teen die koppie met die tepel af, raak op waar die gladde ligbruin rotsvingers die see in wys. In die verte steek ’n stukkie wit sand uit en ’n berg rond dit af. Daar is oral berge hier, elke rigting waarin hy draai behalwe see toe.
Die foon gaan dood en Ariefdien volg Zaphalala. Die voordeur – wit en breed met skarniere bo en onder ’n ent van die kant af – swaai oop en Lubambo staan daar in sy swart pak en sneeuwit hemp.
Hy volg die groepleier oor die grys gelamineerde houtvloer. Die versonke plafonligte weerkaats op Lubambo se kaalgeskeerde kop. En sy blinkswart leerskoene. Daar is ’n geur in die huis wat Ariefdien laat dink aan die goed waarmee hulle die lykshuis skoonmaak. Die mense is in die sitkamer, ’n ruim vertrek met vier lang wit banke, ’n koffietafel vol diepblou bekers, ’n groot ingeboude kaggel teen die korter muur en aan weerskante twee boompies met gevlegte stamme en fyn blare.