Dink só oor avontuurkampeFoto ter illustrasie. (Foto:Anna Samoylova/Unsplash.) Die tragiese verdrinking van Enock Mpianzi, en die bekendmaking van ŉ verslag oor die voorval, het opnuut die kollig op skoolkampe laat val. Daar word nou talle kritiese vrae gevra oor die veiligheid, toesig en beheer, asook die sinvolheid van hierdie soort kampe. Maroela Media het met prof. Herman Bodenstein, ŉ opvoedkundige sielkundige, gesels oor wat die voordele van kamp is en hoekom ŉ mens dan in die eerste plek sou kies om ŉ leerder of student op so ŉ avontuurkamp te stuur. “Die kampe is eintlik niks anders as ŉ verlengstuk van die skool nie. Hierdie is net nog ŉ geleentheid vir ŉ leerder om gevorm te word. Dit is ŉ plek waar karakter gebou word, kommunikasievaardighede verbeter word en emosionele- en leierseienskappe ontwikkel kan word. “Dit bied ook ŉ gestruktureerde veilige, vriendelike en natuurlike omgewing waar leerders die geleentheid het om uit ŉ omgewing weg te breek wat nie positief is nie, of selfs milieugestremd is,” het Bodenstein, wat ook dikwels konsultasiewerk vir eienaars van skoolkampterreine doen, aangevoer. Hy meen ook dié soort kampe kan in die toekoms selfs ŉ al hoe belangriker plek inneem omdat kinders dikwels nie meer in hul eie omgewing die geleentheid het om die natuur te ontdek nie. “Jy weet, sommige kinders het nog nooit in hul lewe ŉ lewende kameelperd of olifant gesien nie.” Bodenstein meen egter dit is ouers en onderwysers of skoolbeheerliggame se reg om vrae te vra oor sekere van die aspekte by so ŉ kamp. “Ouers moet vra oor hul kind se veiligheid en die veiligheidsmaatreëls by die kamp. Hulle moet ook pertinent vra oor die seksuele veiligheid van hul kind en hoe die slaapgeriewe by die kamp ingerig is. ŉ Ouer kan selfs vra hoe skoon die kampterrein is, en of die kamers vry is van luise – dit is hul reg en verantwoordelikheid.” Hy het verder gesê die skool moet daarop aandring om die kampterrein te besoek en hulself te vergewis van presies hoe die terrein lyk. Bodenstein maan ook dat die organiseerders van hierdie kampe veral versigtig moet wees as daar wateraktiwiteite by hierdie soort kampe aangebied word. “Kinders en ouers vul gewoonlik ŉ vorm in waarin hulle moet kan sê of hulle kan swem of nie, maar daar is natuurlik verskillende vlakke van hoe goed ŉ leerder wel kan swem. Dit is waarom dit dan ook uiters belangrik is om kundige instrukteurs aan diens te hê wat die aktiwiteite kan monitor, of watersport dalk eerder heeltemal te vermy.” Volgens Bodenstein het die tragiese dood van Mpianzi die bedryf beslis laat besin oor hoe hulle hul aktiwiteite by hierdie kampe aanpak. “Ek kan vir jou met die grootste vrymoedigheid sê die meeste van hierdie organisasies staan oop vir hulp en monitering. Daar is soveel organisasies en mense wat hierdie terreine kan help om die gehalte van hul instrukteurs en kampterreine na te gaan,” het Bodenstein bygevoeg. “Die vennote wat almal betrokke is by die aanbieding van ŉ avontuurskoolkamp moet almal om ŉ tafel gaan sit – en dit sluit die regering op nasionale en provinsiale vlak in – om saam met die onderwyssektor en kampbestuurders te dink oor hoe ons veldskole van internasionale gehalte kan aanbied. “Daar moet ook verdere navorsing oor dié soort skole gedoen word, soos veiligheid, want ons kan nie net die heeltyd staan en vure doodslaan nie.”