VLUG CX 749 | SkalkSkryf
VLUG CX 749
April 26, 2011 deur Louwie
SATERDAG 16 APRIL 2011
Sus Cobie keer terug na Chinaland. Sy vertel:
Beplanning : Skielik het die woord nuwe betekenis gekry. Nie beplanning soos in die lekker van klerekas of koskas nie, maar beplanning soos in om twee tasse te pak met ‘n bed vol kruideniersware, pille, pille, pille vir 6 maande, 3 paar skoene, ‘n klein bietjie klere, Afrika prente en mooi goeters vir die huis vir die lang tog terug huis toe, China toe.
Soos gewoonlik los ons die pakkery tot op nommer 99. Ons stel die drama van wat om te vat en wat om te los so lank moontlik uit. Dertig minute voor ons die laaste rustelose slapie aanpak, word die tasse met geweld gepak. Die kamer is een groot chaos. Sakke lê op die vloer, op die bed, af met die gang. Tussen die klere lê Mica grootoog op die bed. Praat geen woord nie, die afskeid maak haar stom.
Gewoonlik word elke boksie met pille behoorlik ondersoek, herverpak en plat gedruk om soveel spasie moontlik te spaar. Nie hierdie keer nie. Holderstebolder word alles ingeprop. Binne 20 minute is die takie afgehandel, altwee tasse maak toe sonder dat iemand daarop hoef te sit of op en af te spring.
Vroeg die volgende oggend, 5 uur, lui die wekker. Slaap was min, die knop op my maag wou nie tot ruste kom nie. Soos dit is het ek ‘n klein kindjie se vrees vir vlieg, dan nog die seer van totsiens, die houvas en laaste drukkies. Selfs na 3 jaar word dit nog nie beter nie. Die laaste paar uur gebeur alles met ‘n spoed. Vinnig eiers in ‘n pan, honde groet, mense groet.
Ons is vroeg by die lughawe. Die vliegtuig is stamp vol, dit gaan ‘n lang vlug wees. Ons sit in die lounge, drink vir ‘n verandering vonkelwyn, eet kaasbeskuitjies en wag dat die tyd verby moet gaan. ‘n Uur voor die tyd begin ons na die hek beweeg. Ons kyk vir die mense, die mense kyk vir ons. ‘n Bejaarde paar daag op, probeer iets vra, maar ek verstaan geen woord nie. Hulle bly net “Frankfurt” sê en verder verstaan ek niks. Johan probeer Duits, geen sukses. Die personeel verstaan ook geen woord nie. Later vra hulle of iemand Russies kan praat. Geen beweging nie. Skielik onthou Johan, hy het mos ‘n “translator” op sy iPhone. Dit doen die ding! Hy vertel hulle hul vlug is vertraag tot 11 uur die aand, maar hulle kan ‘n gratis ete by ‘n restaurant gaan geniet. My slim man.
Ons sit in die vliegtuig en wag. 30 Minute na ons moes opstyg, wag ons nog steeds. Die kaptein kondig aan: tegniese probleme, ons is bietjie vertraag. ‘n Uur later weer ‘n aankondiging, die Nr. 4 engine wil nie werk nie, hulle leen gou parte by SAL, moenie worry nie, als is onder beheer.
Moenie worry nie? Hoe de donder kry jy dit reg! Weet hy hoe ver is China van hier af, veral as een engin nie werk nie? Water en sappies word bedien. Nog ‘n uur later, jammer dames en here. Nou moet die hele engine vervang word. Neem asseblief al julle bagasie en gaan wag weer by Terminaal 21 tot verdere kennisgewing. Oh, en ‘n gratis ete sal bedien word in die restaurant. 200 Mense in een restaurant? Hier kom groot k…, ek bedoel moeilikhied. Dit is nou 15:30 – oorspronklik sou ons om 12:30 vertrek het.
Soos die mense verby kom met hulle skinkborde lyk die kos goed. Dit lyk na ‘n keuse van hoender of soort van goulash met rys, slaaie en groente. Die pampoen lyk vrek lekker! Net toe ons die toonbak bereik, word aangekondig, jammer, daar is nie meer gaar kos nie, ons moet 30-45 minute wag. Hierdie gaan ‘n moeilike vlug wees! Daar is geen slaai meer nie, net rys, pampoen en — afval?? Die Chinese proe so versigtig, trek hulle neuse op en loop. Eenkant lê so ‘n gedroogde stuk vleis. Skaapboud sê die dame! Manna uit die hemel vir my. Sny sussie, sny, hierdie boervrou ken van skaapboud. Ek vra vir sous van die goulash op my rys, en twee heerlike groot stukke skaap land op my bord. Johan score, hy kry twee lekker stukkies aartappels saam met sy rys. Elkeen mag een vrugtesap of water ook neem. Johan rebelleer en kry sy sin. Bier in die hand gaan sit ons by ‘n tafel. Ons eet soos konings.
Nou begin die groot wag weer. Die mense raak moerig, veral die Chinese is nie gelukkig nie. Hulle praat al hoe harder en harder. Half agt word ons meegedeel ons bagasie wag onder. Daar gaan nie vandag gevlieg word nie. Nou praat die Chinese nie meer nie, hulle brul! Wanneer jy jou bagasie het, moet jy jou boarding pass aan ‘n dame wys, dan word jou naam op ‘n lys geskryf en so word ons in verskillende hotelle ingedeel. Busse word gereël om ons te vervoer. Hier is vannaand ‘n Babelse gemors. Die eerste bussie is vol, ons staan op die sypadjie, sien die hotel reg voor ons, maar weet nie hoe om daar te kom nie. Tussen ons en die hotel is ‘n pad wat ons blokkeer, die hotel is 70 meter van ons af. ‘n Sekuriteits dametjie, van kop tot toon geklee in pers, hoor dat ek en Johan wil loop. Sy sluit haar kantoortjie, klap haar pers stewels, en daar stap ons. Niemand volg ons nie. Op met die trappe tot in die parkeer area, deur klein stegies, op met die hysbak en daar staan ons in die voorportaal van die hotel. Ons en die busse kom gelyk daar aan. Paspoorte asseblief. Die Chinese bondel saam. Sorry, your name is not on the list. Ag tog, hulle verstaan nie Engels nie en het op die verkeerde bus beland. Ek en Johan is gelukkig, ons name is op die lys. Ons gryp ons tasse, en weg is ons na kamer 1257. Ontbyt word om 6 uur die oggend bedien en 7 uur maak Cathy Pasific se toonbanke oop en 10:30 vertrek die vlug. Die hele proses weer van voor af.
Wat ‘n lieflike hotel. Groot balle vir ligte hang uit die dak, ongeveer 1,5m in deursnee, gemaak van staal en kweperlatte, geweef soos mandjies. Dit is stunning mooi. Johan skakel die TV aan en begin die dag se rugby opvang. Ek kyk die badkamer deur, en realiteit skop in. Beplanning het weer in die hek geduik! Ons het geen tandeborsels nie. Bel ontvangs, ja, tandeborsels word verkoop, teen R10 elk (nie sleg nie) maar jammer, hulle het geen voorraad nie. Beplanning – poer in sy moer!
Ons bagasie is “gewrap”, daar is geen manier wat ons vannaand daai tasse gaan oop maak nie. Buitendien, ons gee ons laaste Rande gewoonlik vir die kinders, het R20 in die beursie, maar baie RMB, wat ons niks gaan help nie. Volgende ontnugtering, geen ekstra klere in die handbagasie nie (Beplanning!!) Ek pak ALTYD een stel klere in die handbagasie tas. Niks, soos in geen. Ons gaan nie die enigste wees wat more weer dieselfde gaan lyk nie. Ek weet sommer. In die geharwar het ek geen medikasie vir die volgende dag uitgehou nie. My diabetes apparaatjie lê en loer vir my. Die eerste dag is nog OK, maar teen Maandag is my suiker in sy kanon. Daar is groter probleme oppad. Ek is op nuwe medikasie en teen Maandag, sonder pille, gaan hierdie hormone van my hande klap. Ek voel sommer al die hoofpyn. Daar is darem een ligstraaltjie – vannaand slaap ons kaalgat! Sonder die gewone deodorant natuurlik. Gelukkig het ek my botteltjie Dune in die handsak, dink nie Skip sal dit oorweeg om dit te gebruik nie. Ons stel maar weer die ou wekkertjie vir 5 uur. Half nege ‘n klop aan die deur. Ons harte juig, tandeborsels is hier. Nee, jammer, nog geen tandeborsels nie, maar ons kry ‘n voucher om by Spur aandete te geniet. Ribbetjies en geen tandeborsels nie? Nee shit, dit gaan nie werk nie. Ons gee dit `n mis en kruip tussen die lakens in, kaalgat.
Die wekker skreeu. Ek skreeu in Johan se oor ons is laat, ons moet nog inpak en die kinders en die honde groet. Ja reg, sê hy, ek sal sommer die kamerbediende soen as sy verby kom. Die hotel, natuurlik is ons in die hotel, onthou ek.
Vinnig stort en aantrek. Kyk, as ek nie eens my tande kan borstel nie, dan moet ek ten minste een ander plek higienies wees. Trek dieselfde klere as die vorige dag aan, minus ‘n panty. Dis mos heel ongesond om 2 dae in ‘n ry dieselfde panty te dra. Wie gaan in elk geval weet? (Ha, as ek maar geweet het!) Spuit myself van kop tot tone met Dune. Mmmm sê Skip, jy ruik ten minste varser as ek. Ek bied die botteltjie vir hom aan, een kyk en ek kry die boodskap; is jy nou simpel, dis vroumens goed!
Posted in Uncategorized | Tagged China, Cobie in China, `n Reisverhaal | 4 Kommentaar
op April 28, 2011 at 4:00 nm attie
Nou waar is die vervolg dan nou?
op April 28, 2011 at 4:26 nm Louwie
Hou dop attie, dit kom 😀
op April 29, 2011 at 8:38 vm seegogga
Ek ken van kaalgat slaap- was eenkeer 30 dae in Europa met net een stel klere- die lugredey het my tas weggegooi.Maar et jy nie jo pantie die aand uitgespoel en opgehang nie?Dis wat ek moes doen. Kaalgat
is KAALgat. Klink of julle ‘n woeste ervaing gehad het-maar dit maak lekker herinneringe!
op April 29, 2011 at 8:53 nm Louwie
Is so Seegogga, hierdie verblyf in Chinaland is vir hulle hengse pret, iets wat hulle en hulle kinders vir altyd sal by bly.