Suid Afrika - Jou misdaad storie - Page 5 - Stormfront
08-09-2006, 04:44 AM #41
Polisie reageer flink ná moord
Eerstens wil ek die SAP bedank vir hul spoedige reaksie die aand van my pa se moord. Die moordenaars is in hegtenis geneem binne twee dae ná die moord, en al die gesteelde goedere is teruggevind.
Jul spoedige reaksie, bekwaamheid en professionaliteit word opreg waardeer. Daar bestaan nie woorde om ons as gesin se dankbaarheid teenoor die polisie te beskryf nie.
Met ons land se hoë misdaadsyfer is ons as publiek vinnig om vinger te wys na die polisie om hul bekwaamheid te bevraagteken.
Neem nou die onlangse geval van ’n skynselfmoordpoging. Daar moes die polisie nie minder nie as vier ure sukkel om die persoon van ’n skynselfmoord te probeer red.
Hoeveel hulpkrete is nie in daardie vier ure gemaak deur persone wat die polisie werklik dringend nodig gehad het nie? Nee wat, die persoon het ’n baie ernstiger misdaad gepleeg deur van die polisie se kosbare tyd te steel.
Moenie die polisie se tyd mors (steel) nie; werk eerder saam teen misdaad.
10-04-2006, 06:50 AM #42
Ek het ’n nuwe identiteit
Hoeveel keer het ek nie al teruggedink aan daardie skrikwekkende eerste oomblikke toe ek gehoor het dat ons seun dood is nie. . .
Dis snaaks, partykeer gaan soek mens daardie oomblikke weer op, asof jy uit die pyn iets sal kry of leer – om elke keer net weer teleurgestel te word met seer en verlang wat oorbly.
Ander kere betrap die herinneringe jou sonder dat jy daarvoor gesoek het.
Die vreemdste is dat daardie eerste oomblikke vir my só skerp en helder ingegraveer is. Dit is asof al my sintuie daardie oomblik in stadige aksie opgeneem het om dit so duidelik moontlik te bêre.
En dit is presies soos C.S. Lewis ná sy vrou se dood skryf: “Hoekom het niemand my gesê dat hartseer so baie soos vrees voel nie. Jy’s nie bang nie, maar dis soos om bang te voel – dieselfde hol kol op jou maag, dieselfde rusteloosheid.”
Eers dink jy – dit kan mos nie só wees nie! Hy was dan só jonk, só gesond, só . . . lewendig!
Op pad ondernemer toe sit ek die radio af – voel vir my of die musiek te vrolik is. Voel vir my of ek nooit weer sal fluit as ek ingedagte besig met iets is nie.
In die winkels wil ek na al die mense wat so normaal aangaan met hul lewens hardloop en sê: “My seun is dood!” Ek bel sy selfoon oor en oor net om sy stemboodskap te hoor.
Die mense sê maklik vir jou: “Dis die Here se wil”, of: “Die Here pluk die mooiste blomme vir sy tuin” en: “Jy moet net sterk wees.”
Iemand anders sê: “Ek ken iemand wat twéé kinders verloor het!”
Ek wonder of mense ooit dink aan die implikasies van dit waarmee hulle jou probeer troos? Ek praat nie net van die teologiese implikasies nie, maar ook die praktiese implikasies.
Ander mense druk jou ’n boekie in die hand – boekies met wolke op die voorblad of deinserige natuurtonele.
Al dié boekies vertel van mense wat beter anderkant uitgekom het met versies wat aanmekaar geryg word.
Ek voel soos ’n mislukking want ek weet nie eers of ek beter anderkant wil uitkom of hoegenaamd ooit weer versies wil lees nie.
Ek praat later met ’n vriend wie se seun in ’n rooftog dood is. Hy is ontsteld oor die mense wat allerhande dingetjies probeer sê om hom te troos.
Dan onthou ek ook maar my eie onbeholpenheid met ander mense se verskriklike hartseer voordat ek my seun se dood beleef het. (Miskien voel ek nou nog meer onbeholpe!)
As ons eerlik wil wees – kan enigiemand iets sê of doen wat die situasie beter sal maak?
Miskien is blote teenwoordigheid en aanraking en praktiese ondersteuning dalk maar die beste.
Dis nou al drie jaar later. Party dae voel dit nog soos gister!
Ek het ’n nuwe identiteit. Wolterstorff (’n teoloog wat ook sy seun begrawe het) sê: “As mens jou kind begrawe, kry jy ’n nuwe identiteit. As mense jou regtig wil leer ken, moet hulle weet dat deel van wie jy nou is, bepaal word deur die feit dat jou kind dood is.”
Ek fluit weer – baie sagter, én ek lees weer versies.
Ek sien al die wit kruisies langs die pad met hopies blomme en wonder hoe dit nou met daardie gesinne gaan. Ek sien in die koerante al die stories van mense wat kinders verloor het en my hart breek vir elkeen van hulle. Daar’s in my hierdie begeerte om sommer net by daardie ouers te gaan sit en dalk saam huil.
Ek het ontdek dat mens met hartseer verskriklik eensaam is.
Ek het dit vir myself uitgemaak dat jy maar vir ander moet sê watse soort hulp jy nodig het – dit help om hulle minder onbeholpe te laat voel.
Was dit die Here se wil?
As ek eerlik moet wees, het daar ’n klomp teologiese sekerhede by my in die slag gebly. Ek praat nie meer so selfversekerd oor God se wil nie. (Ek verwonder my dikwels oor mense wat presies kan uitspel oor hoe God se wil werk.)
Ek praat baie meer met vraagtekens as uitroeptekens as ek oor God se wil praat. Ek soek mense se geselskap op wat eerder nederig wil saampraat, as om God se wil voor te sê.
Sal my kind se dood regtig “ten goede meewerk”? Party dae is dit makliker om te glo as ander dae.
Herman Breedt is op 2 April 2003 op 20-jarige ouderdom oorlede. Hy was saam met die Universiteits-oord gemeente op ’n uitreikaksie en is die oggend in sy slaap oorlede. Die nadoodse ondersoek het bevind dat hy waarskynlik ’n virus onder lede gehad het, wat sy hart aangetas het.
Hansie Breedt is predikant van die NG gemeente Weltevredenpark.
10-04-2006, 06:57 AM #43
Dronkryer kies en my kind sterf – dis nié God se wil
Aan die begin- en die eindstreep glo baie van ons, maar in Tessa (asseblief ook nie “oorlede” nie) se geval wil en kan ek uit die diepte van my wese aan Flip Meyer sê . . . haar eindstreep . . .“Dit was nie God se wil nie”.
Die presiese woorde is deur die Heilige Gees twee keer in die eerste jaar en ’n half, gedurende die ontsettende deurmekaartyd aan my oorgedra.
Die hartseer is dat slegs twee, miskien drie persone, my werklik geglo het nadat ek dit aan almal wat wou luister, vertel het.
Ongevraagd en onvoorbereid is ons as gesin op 29 Desember 2000 deur ’n “vriend” van haar as lede van hierdie span (die span van ouers wat kinders aan die dood afgestaan het) aangestel.
Op ’n wildplaas, twee en ’n halwe maand voor hul troue, is daar die nag ná ’n braai en kaartspel besluit om jakkalse te gaan jag.
Die voertuig rol en vandag versorg ons die manne se trofee.
Ons het gehoor wat hulle wou hê ons moet weet. Die werklikheid sal ons eendag weet. Haar en ons fout was om iemand te vertrou.
My keuse, nadat ek nie meer uit my eie geweet het hoe om voort te gaan nie, was net soos Danielle Heyns s’n om die Here te vra om elke oomblik my hand vas te hou en my regop te hou. Ek sou probeer saamkom, ter wille van ons gesin.
Ná ses jaar is daar baie dae nog net een ry voetspore soos Hy my dra, ander dae kan ek weer saam stap, maar Hy omgord my met Sy krag en Hy sal my weg volkome maak.
Artikels soos dié van Rea de Miranda, Heyns en Meyer, en elke ander berig van ’n kind se dood laat jou weer die intense seer, verlies, hulpeloos- en verwardheid beleef en herleef, al verskil die posisies waarin ons in dié span speel.
Jy bid en huil saam met én vir hulle en elke ander ouer in die span, want ná amper ses jaar voel dit dan weer soos “nou”. Al is jou denke en reaksie hóé positief, om ’n mens se kind se seerkry te sien en van haar angs voor die voertuig gerol het te weet, vat die helfte van jou weg.
Wipplankemosies word ’n leefwyse.
Hoor ek egter van ouers wat twee of meer kinders gelyk of kort ná mekaar verloor het, dan besef ek ons seëninge, ek dank die Here vir my ander kind.
En ek dank Hom vir my engelvriendin wat Hy jare terug op my pad gestuur het en nou die pad saam met my loop.
Aan my sku en “die-onderwerp-vermy-vriendin” vra ek: Gee my ’n kans om my gevoelens aan jou te vertel, dit is nie aansteeklik nie.
Ons reageer almal anders, maar ek raak woedend vir almal wat die skuld op God of die gang van die lewe wil plaas. Woedend vir mense wat jou seer aanskou, maar nog steeds “aangeklam” of beskonke ’n voertuig bestuur. Is woedend as ek hoor ek moet die negatief in ’n positief omsit.
In ’n onderhoud het ’n ander mamma gesê: “Drink en bestuur is jou keuse.” Daarom glo ek dat dit dan nie ’n “ongeluk” was nie, dit was ’n keuse.
Ek pleit en smeek elke bestuurder wat hierdie keuse maak om nie te dink dat hy in staat is om te bestuur nie, of dat dit hom nie sal oorkom nie. Dit kan.
Tessa het nog ’n suster met ’n gesin. Hulle gebruik ook die paaie.
Moet asseblief nie ook dalk deur jou keuse hulle van ons af wegneem nie. Moenie ander ouers hierdie pyn en smart aandoen en jouself vir die res van jou lewe opsaal met die wete dat jy ’n ander persoon se lewe weggeneem het nie.
Die keuse van vergifnis moet ek nog maak. Wanneer ek eendag die werklikheid aanvaar, verwerk ek moontlik die woede teenoor haar vriende en ons regstelsel wat die saak uit die hof gegooi het. Miskien eendag.
Marthie Fraser is ’n Beeld-leser van Birchleigh.
10-04-2006, 06:58 AM #44
’n Houtkapper in Parys
Beeld het my vir die soveelste keer laatnag deur my rekenaarskerm aan die keel kom gryp met nog ’n berig oor ’n sinnelose moord.
Toe hoor ek dit – tik-tak-tik-tak. En ek onthou skielik dat ek dit so teen middernag gisteraand en ook verlede week gehoor het – toe vroeg in die oggend.
Ek’t gemeen dit is maar iemand wat verveeld is en met ’n hamer of iets timmer. Iemand wat dalk êrens teen ’n klipvloer kap – tik-tak-tik-tak – aanmekaar en met ’n weerklank in die nanag se stilte. Soos ’n houtkapper op ’n sonstilmiddag in die Mopanieveld êrens in die Musina-bosveld – aanmekaar . . . tik-tak-tik-tak.
Elke keer dieselfde – dit kom eers sag van ver af aan, dan harder en harder en dan weer sagter en sagter totdat dit verdwyn in die nagstilte.
Ek loer uit deur geel lampligte oor die stil strate van Vincennes.
’n Meisie in aandklere tik-tak-tik-tak stoksielalleen langs Rue Renon op pad na ’n nag se rus – of wat van die nag oor is in die oggend twee-uur.
Verlede week was dit nog later. Die rooi kooltjie van my sigaret roep flitsend na haar: Meisiekind – is jy nie bang nie? Meisiekind, weet jy van al die verkragtings? Meisiekind, weet jy van al die kapings? Meisiekind – is jy mal?
En dan besef ek – ek is in Parys. Hier is nie verkragtings nie – immers nie elke dag op die voorblad van Le Monde nie.
Hier is nie kapings nie. Hier is nie a là Hatfield-bendeverkragtings van studente wat alleen stap nie. Hier is elkeen vir homself – maar raak net aan my, dan is vyf wit Peugeots met blitsende blou ligte binne minute by, met kortgeskeerde hardegat polisiemanne wat nie vrae stel nie, maar ysters toeklap om smekende hande. En weg is hulle!
Sy tik-tak-tik-tak daar ver al. Miskien sal sy my nog hoor. Meisiekind – wil jy nie saamgaan nie?
Ek verlang huis toe. Kom vertel hulle hoe maklik is dit vir jou en die krom tannie by die ouetehuis daar oorkant, om gesien én gehoor laatnag die houtkapper se lied te sing – jy met jou hoëhakskoene, sy met haar kierie.
Kom saam en vertel hulle dit is nie onmoontlik nie. Vertel hulle ons wil nie ongehoord en ongesiens laatnag van hoek tot hoek huis toe sluip nie.
Kom vertel hulle die houtkapper tik-tak-tik-tak, want hy wil nes kom maak. Hy wil huis toe kom – en sy kinders en kleinkinders sien grootword.
10-04-2006, 07:07 AM #45
Regtig? Was dit God se wil?
Haar naam is Lizl en nie my oorlede dogter nie.
Danielle Heyns, ma van ’n seun wat selfmoord gepleeg het, het haar hart oopgemaak en haar verhaal van die hewige verlies in Pols van 21 September gepubliseer. Sy is deel van die span van ouers wat ’n kind verloor het.
Die klein groep van die samelewing is net soos ’n rugbyspan. Daar is 15 verskillende posisies. Elkeen in die span dink anders en hanteer die dood van ’n kind op hul eie manier.
Niemand is noodwendig verkeerd nie, want die einddoel is om die dood te kan verwerk en smart beter te kan bestuur. Hoe dit gedoen word, sal verskil by elke individu. Daar is geen kitsoplossings nie.
Danielle se strategie is om God se hulp te vra om haar “pyn en verwardheid” te beveg. Ek sal graag oor ’n jaar wil hoor of dit gewerk het.
Rea de Marinda, wie se seun Emile (20) selfmoord geleeg het, maak ook haar hart oop. Haar ope brief is ook in Pols gepubliseer. Haar smart verwerk sy deur mense te vra om haar te bel of te e-pos. Rea vertel die verhaal van emosies wat wipplank ry. As ouer van ’n kind wat weg is, kan ek daarvan getuig.
Soos Danielle voel ek intense pyn wanneer ek lees van ’n kind wat dood is.
In my geval het ek my dogter, Lizl (20) op 27 April verloor. Die nadoodse ondersoek het bevind dat sy aan natuurlike oorsake dood is. In die tyd van skok die paar dae ná haar dood was dit een ligpunt dat sy nie selfmoord gepleeg het nie. Maar die pyn bly. Soos Rea, sien ek haar nog in die lykshuis en onthou my rou emosies.
Maar ek wil graag skryf oor sekere stereotipes ten opsigte van ouers wat deel is van die span. Mense wat nie deel van die span is nie, weet nie wat die lede deurgaan nie en te dikwels is die veronderstelde bemoedigende woorde: “Dit was God se wil.”
My vraag aan hulle is: Was jy by toe God die besluit geneem het om jou kind weg te neem?
Ander ouers wat al lank deel is van die span sê dit is gewoonlik mense wat nie weet wat om aan jou te sê nie. Dan sê hulle maar net iets wat veronderstel is om jou beter te laat voel.
Baie mense wat voorheen vriende was, vermy jou. Nie omdat hulle dit sleg bedoel nie. Hulle weet eenvoudig nie wat om te sê nie. Baie van hulle bly weg en sommige van dié wat wel met jou praat, sê oningeligte dinge.
Een voormalige vriend sê aan my: “Flip, ek moet erken ek is ’n lafaard. Dit is hoekom ek jou nooit gebel het ná Lizl se dood nie.”
Hy weet net nie hoe om sy gevoelens oor te dra nie. Hy is nie meer ’n vriend nie, maar ook nie ’n vyand nie. Ek het geen negatiewe gevoel teenoor hom nie.
Als is dus nie net negatief nie. Jou uitkyk verander. Jy weet dat die dood vinnig kan toeslaan en wanneer jy soggens opstaan, kan dit jou laaste dag wees. Jy besef dat woede teenoor ander maar net die mens se manier is om smart te verwerk. Woede is makliker om te verwerk as smart.
Ek sien godsdiens uit ’n ander oogpunt. Ek vermy dogmas en aanvaar dat die dood van ’n kind iets is wat ouers die meeste vrees. Hulle wil jou nie sien nie, want dit herinner hulle aan die vrees. Ek aanvaar dit, want dit is menslik.
Ek en my vrou kry nuwe vriende uit alle oorde. My gevoel is diegene wat jy verloor, kan jy nie beheer nie – ons beheer net wat ons kan.
Ek het net een versoek: Haar naam is Lizl en nie “jou oorlede dogter” nie. Dit is as jy oor haar wíl praat. As jy eerder oor rugby wil gesels dan doen ons dit.
Flip Meyer is ’n oudjoernalis van Beeld.
10-04-2006, 07:09 AM #46
'My kind is dood en ek weet nie hoekom nie'
Dit was ’n lieflike, rustige Sondagoggend, op 5 Februarie, toe my lewe in ’n oogwink onherroeplik verander het.
Ek en my man was op pad na die kafee toe daar ’n noodvoertuig met flitsende ligte en sirenes by ons verbygejaag het.
Ek het in my onwetendheid aan my man gesê ek wonder wie is nou dood.
Intussen was die voertuig op pad na die toneel waar my seun Emile (20) gedurende die nag homself in ’n wilgerboom in ’n park naby ons huis opgehang het.
Ek sal daardie woorde nooit ooit vergeet nie. Sowat ’n halfuur nadat ons terug was by die huis, het kinders van die buurt my jongste seun by ons hek geroep. Hulle het hom ingelig dat ’n jong man selfmoord gepleeg het in die park en dat hulle vermoed het dis sy broer.
Ons het haastig soontoe gery. Die park het soos ’n misdaadtoneel gelyk. Nood- en polisievoertuie en polisiebeamptes was oral.
Die plek waar my kind onder die boom gelê het, was met polisielint afgesper. Ek het vir die traumabeampte gesê dat ek dink dit is my kind. Hy het my na die lyk gelei en die bedekking opgelig.
Ek het verdwaas na my kind gekyk. Dit was soos ’n droom. Ek kon nie my oë glo nie. Dit kon nie waar wees nie. Ek het my man oor en oor gevra of ek droom.
Dit kon nie Emile wees wat daar dood lê nie. Alles het soos ’n nagmerrie gevoel. Die lig was skerp en daar was ’n gedruis in my kop.
Die traumabeampte het met ons gepraat, maar ek kon niks verstaan wat hy sê nie.
Ons het huis toe gegaan en ek het al my familie en vriende en Emile se vriende gebel om die nuus oor te dra.
Niemand het my geglo nie want ek het nie gehuil nie en het dit gesê asof ek ’n doodgewone ding vertel het. Al wat die heeltyd in kop rondgemaal het was: Dit kan nie wees nie, dit kan nie wees nie. My kind kan nie dood wees nie.
Dit is net ’n nare nagmerrie en ek gaan enige oomblik wakker word.
Ek het die Sondagaand tot my sinne teruggekeer en besef dat dit werklik was. Ek het nooit die betekenis van ween verstaan nie, maar ek het daardie nag ure lank geween en die daaropvolgende weke.
Dit het gevoel asof ek besig was om kranksinnig te word.
My gedagtes was in ’n warboel en ek het die heeltyd angstig gevoel. Ons moes my seun die Maandagoggend by die staatslykhuis gaan uitken. Dit was die afgryslikste ondervinding. Ek kon nie glo dat hy daar dood lê nie.
My hart was verskeur en ek het gevoel asof ek aan ’n gebroke hart gaan sterf. Elke dag was ’n nagmerrie. ’n Deel van myself het saam met my kind gesterf en ek kon nie normaal funksioneer nie.
Ek het feitlik elke dag weke lank in die bed gebly en my hart uitgehuil. Elke nag het ek vervaard op die internet gaan rondsoek na iewers waar ek hierdie onbeskryflike pyn met iemand kon deel.
Ek het gedurig radiokansel se beraders gebel en die storie oor en oor vertel in die hoop dat iemand dit beter kon maak.
Niemand kon my help nie.
Daar is geen hulp vir die ontsettende pyn wat ’n ouer deurmaak ná die selfmoord van ’n kind nie. Niemand verstaan wat jy voel nie. Daar is niks wat enigiemand kan sê om jou beter te laat voel nie.
Ek het weke lank amper niks geëet nie en nooit gekook of wasgoed gewas nie. Dit het gevoel asof ek heeltemal alleen op die aarde was. Ek kon glad nie ’n toekoms sonder my kind insien nie. Ek kon glad nie dink nie en kon niks onthou wat met my gebeur of wat enigiemand vir my gesê het nie.
Die ergste ding was dat Emile geen briefie agtergelaat het nie.
Ek het soos ’n besetene oral gesoek na enigiets wat my kon sê waarom hy dit gedoen het.
Ek het die plek onder die boom gefynkam na ’n stukkie papier met ’n verklaring.
Ek het tussen sy klere rondgekrap en elke stukkie papier bestudeer om te sien of daar iets is wat my ’n idee kon gee waarom.
Die vrae dryf my nog steeds sinneloos. Waarom, hoekom? Wat was verkeerd wat ek nie gesien het nie? Was ek só blind en selfsugtig dat ek nie agtergekom het daar was iets verkeerd met my kind nie?
Wat het ek verkeerd gedoen in sy lewe? Waar het ek misluk as ouer? Ek blameer myself nog steeds omdat ek nie gesien het wat besig was in sy gedagtes nie. My hart is verskeur en my lewe sal nooit weer dieselfde wees nie.
Ek kyk na ander ouers met groot seuns en kan nie glo dat Emile nie meer daar is nie. Ek het nie net ’n kind verloor aan selfmoord nie, maar ’n vriend.
Die pyn en hartseer is onbeskryflik, en as jy jouself nie daar bevind nie, besef jy glad nie waardeur ’n ouer gaan nie.
Niemand weet wat om vir jou te sê nie en verstaan glad nie hierdie hel nie. Mense sê in hul onkunde die eenvoudigste goed vir ’n ouer in hierdie omstandighede.
“Jy het darem nog ’n ander kind; hy ly nie meer nie; jy moet sterk wees; sy siel gaan nooit rus nie; jy moet nou oor dit kom; ek weet hoe jy voel; jy moet jouself regruk; daar is ander dinge om voor dankbaar te wees; moenie meer daaroor praat nie dan sal jy vergeet!”
Wanneer ek hierdie dinge hoor, wil ek skreeu: “Jy weet nie waarvan jy praat nie, ’n mens kan jouself nie regruk nie, ’n mens kan nie vergeet nie. My kind is dood en ek weet nie hoekom nie!”
Gelukkig het ek met my internetsoektogte ’n ondersteunings-e-posgroep in die VSA ontdek, wie se lede almal ’n kind deur selfmoord aan die dood afgestaan het.
Hierdie groep wonderlike mense het my die afgelope maande met liefde en geduld ondersteun en my telkens van myself gered.
Ek was ’n paar maande op ’n selfmoordmissie van my eie en het in die hospitaal beland nadat ek ’n oordosis kalmeerpille ingeneem het.
Ek weet nie wat van my sou word as ek nie hierdie ondersteuningsgroep ontdek het nie.
Geen mens kan deur hierdie situasie kom sonder hulp nie.
Dit is soos ’n emosionele wipplankryery. Jy weet nooit hoe jy die volgende oomblik gaan voel nie. Een oomblik is jy in ’n diep donker put van hartseer en pyn, die volgende is jy só woedend omdat hierdie afskuwelike ding met jou gebeur het.
Dan is daar dae wat ’n mens heeltemal rustig voel. Ander dae kan ’n mens net aanmekaar huil en voel asof jy nooit weer ’n normale lewe gaan hê nie.
My siening van die lewe het heeltemal verander en dinge wat voorheen saak gemaak het, is nie meer vir my belangrik nie.
Ouers wat in hulself in hierdie situasie bevind en geen bystand het nie, kan my enige tyd bel by 0 082 571 9267, of hulle kan my e-pos by [email protected].
Almal het ondersteuning nodig tydens hierdie rouproses wat geen sin maak nie. Daar is hulp en bystand vir ons tydens hierdie hel.
- Rea de Miranda is ’n Beeldleser van Brakpan.
10-04-2006, 07:12 AM #47
Ek lewe steeds in konstante vrees
Die afgelope jaar was vir my ongelooflik traumaties en dit is waarom ek nou eers oor die gebeure kan skryf.
My man, 3 kinders, 'n tweeling van 7 en een van 9, is om 15:45 op die 31ste Desember oorval in die huis en tuin deur 4 gewapende mans.
Hulle het my man gekry in die motorhuis en ingedwing in die huis in, geblinddoek en hande vasgebind. Die kinders is een vir een bymekaargemaak en in die TV-kamer laat sit op die rusbank.
Ek was doenig in die tuin waar niemand my gewaar het nie.
Een van die rowers het my man gevra waar ek is en hulle het my toe gekry agter by die koidam.
Een van die mees vreesaanjaendste gedagtes wat ek niemand sal toewens nie is as 'n wapen onverwags teen jou keel vasgedruk word. Daardie gevoel van vrywees het ek vir ewig verloor. Jou hele lewe word ingeperk en die vrees verlaat jou nooit weer nie.
Ek is ook in die huis ingedwing maar deur my slaapkamerdeur. Daar het ek aan die bewe gegaan dat ek nie my juwele kon afhaal nie.
Die rower doen dit sommer vir my en dit was 'n baie grillerige ervaring. Dit het so intiem gevoel. Die gedagte aan verkragting vloei dadelik deur my gedagtes.
Ek was omtrent 1 meter van die panic button maar egter bang dat hulle iets aan my kinders sal doen as ek dit aktiveer.
Ek kry toe 'n ongelooflike kalmte en haal alles uit die kluis vir hulle. Toe word ek ook in die gang afgedwing en hulle gooi my neer op die vloer in die TV-kamer waar ek my man en kinders aantref.
Hulle bind toe ons hande en voete aanmekaar terwyl ons op ons maag lê. Die kinders sit agter ons op die sitkamerbank.
Ek is nie geblinddoek nie, maar net 'n T-hemp is oor my gesig gegooi. Die feit dat dit redelik warm en bedompig is in Desember het nie baie gehelp nie en ek het ongelooflik bedruk en warm begin voel dus het ek die T-hemp van my gesig laat afval.
Ek het so toe begin kontak maak met die kinders en vir hulle gerusstellend geglimlag en met my oë probeer sê dat alles ok sal wees. Ek kon 2 van die rowers baie goed bekyk.
Die rowers het dadelik vir geld en vuurwapens gevra wat ons nie gehad het nie toe neem hulle ons krediet- en debietkaarte en vra vir die geheime kodes.
Ons het egter nie een gehad vir die kredietkaart nie en toe moker hulle my man met 'n gholfstok. Hulle dreig ook die hele tyd dat hulle my dogtertjie saam gaan neem kitsbank toe om te verseker dat hulle geld kry. Toe is dit asof 'n dier in my wakker word. Ek sou baklei het tot die dood as hulle dit gewaag het.
Hulle gee toe in, 2 rowers bly by ons en 'n ander een klim in my motor, my seuntjie kon by die venster uitkyk en sien wat gebeur, en ry kitsbank toe. Hy het die volle daaglikse limiet wat hulle kon uit al die rekeninge getrek.
Ek sal nooit hulle selfoon se geluid kan vergeet nie. Hulle het die hele tyd so kontak gehou met mekaar. Die een wat ons opgepas het se selfoon het gelui soos 'n babatjie se gehuil. Dit was so 'n wrede geluid en laat nog steeds rillings teen my ruggraat afgaan. Ek het die hele tyd gebid dat hulle my of die kinders asseblief net nie moet verkrag nie.
Die straatpolisie het ook niks vermoedend verby ons huis gery.
Die rowers het onrustig geraak en altwee ons voetuie gevat en gery met al die elektriese toebehore, gordyne skooltasse ensovoorts. Dank die Here dat ons nie ernstig beseer is nie.
Ons het dadelik die panic button gedruk en toe ons 10111 bel was die moord- en roofeenheid binne 30 sekondes daar.
Kapt Smith van Brooklyn-Polisie was baie hulpvaardig, maar hy sê toe ook dat hy sy familie net Sondae sien wanneer hulle kerk toe gaan.
Dit moet verskriklik wees om so voort te veg vir die land se veiligheid en dan word meer as 50 000 oortreders weer net vrygelaat aangesien die tronke oorvol is.
Ek het die hele tyd geweet hulle gaan die rowers vang en ek en my seuntjie het identikits gaan laat optrek. Dit is toe ook so en 2 weke later bel iemand my en sê ons bakkie is gekry by 'n motorhawe in Sunnyside na 'n gewapende roof waar 'n polisievrou geskiet is.
Die volgende dag bel kapt. Smit my en vra of ons in 'n rooftog betrokke was want hy het gewapende mans gevang wat ons huis uitgewys het.
Die rowers is tronk toe en ek is vir die afgelope 6 maande elke maand na die poliesiestasie toe om 'n uitkenningsparade by te woon. Ons is 6 keer al ontbied na die uitkenningsparades en elke keer vra ek af by die werk om dan net te besef dat ons tyd weer gemors is.
Aprilmaand doen hulle aansoek om borgtog, maar die regter beveel dat hulle geen borg kan kry as die uitkenningsparades nie afgehandel is nie.
Ons is weer 'n paar keer laat kom maar hulle pogings om die uitkenningsparades te hou, het misluk. Hulle doen toe weer aansoek om borgtog en 'n ander regter staan dit toe.
Hulle is uit op borgtog. Die rowers het sowat 9 families in die ooste van Pretoria aangehou vanaf Oktober 2005 tot Jan 2006.
Al die getuies het al opgegee en die laaste 2 keer is ek die enigste een wat nog 'n poging aangewend het om op te daag.
Ek lewe steeds in konstante vrees aangesien hulle seker weet ek is een van die getuies en een van die gewapende mans het my seuntjie eenkant toe geroep en gesê hulle sien ons weer die einde van die jaar. Ek soek hulle gesigte op straat en elke 2de persoon lyk vir my verdag. As hulle 'n polisievrou kon skiet kan hulle dit beslis aan ons ook doen.
My man wil emigreer Australië toe maar ek voel baie sterk oor hierdie land en my taal. Dis my geboorteland en ek kan nie aanvaar dat ons SA moet verlaat om ons kinders 'n kans te gee in die lewe nie.
10-04-2006, 07:13 AM #48
Suid-Afrika het 'n moordland geword
Ons storie begin op 19 Mei 2006.
Dit was omstreeks 3 uur in die oggend wat ons kamerlig aangeskakel word en ons wakker word met 5 gewapende swart mans wat vir ons wys ons moet doodstil bly.
Geen argument hiermee nie, ons kyk immers in vyf vuurwapens vas met hatige gesigte daaragter. Ons word onmiddellik van ons beddens gegooi en vasgemaak met my dasse en skoenveters. Ons dogter van 12 word in haar eie kamer vasgemaak en so ook my skoonouers wat by ons gekuier het. Hulle skree herhaaldelik dat ons al ons geld en die kluis moet uitwys.
Hulle glo nie dat ons so min kontant in die huis het nie en slaan ons herhaaldelik.
My kluissleutel word opgespoor nadat hulle 'n wapen teen ons dogter se kop druk en dreig om haar kop weg te blaas.
Die kluis is gevind en ons lewe. Die rowers dreig herhaaldelik dat hulle die vrouens gaan verkrag voor hulle vertrek.
Ek het besef dat ek iets moet doen en glo dat ons almal in die huis het tot God geroep vir verlossing en beskerming teen die verskriklike onreg teen 'n mens.
Die gedagte het by my opgekom om hulle te vra hoe laat dit is, waarna hulle gesê het dat dit 03h45 is.
Ek het hulle toe meegedeel dat die wagte om 04h00 om my huis kom loop. Hulle het ons geslaan en die wapen teen my en my kind se koppe gedruk en gesê hulle gaan ons doodmaak.
Ons het egter volgehou met ons storie en vir hulle gesê dat hulle moes gaan voordat daar 'n geskietery plaasvind.
Hulle het toe na ons bakkie gehardloop en met R450 000 00 se goed en ons vrede in die pad afgery.
Ons het die polisie op Boskop gebel en hulle was na 20 minute daar. Hulle het nie naastenby al die leidrade geneem nie want hulle sê hulle vang hulle met die selfoon. (siestog en pateties).
Ons het binne 'n week Fairie Glen toe verhuis in Pretoria omdat die huidige huis te onveilig gevoel het.
Ons was 'n week in die nuwe huis binne 'n sekuriteitskompleks toe ons in die middel van die nag wakker word van die buurvrou wat skree, sekondes daarna het die skoot afgegaan en ons moes ons buurman help wat moes veg vir sy lewe.
Hy het sy nier verloor omdat 'n skelm 'n selfoon wou hê. Drie weke na die voorval word ons buurvrou aan die anderkant van ons oorval terwyl sy wasgoed ophang, sy word vasgebind en beroof.
Ons slaap nie meer in die nag nie, ons sit wakker en het 'n sielewroeging oor ons land wat 'n doodland geword het.
Nee Suid-Afrika, jy het 'n moordland geword, jou leiers het slapgat geword. Hulle het 'n pap ANC geword (siestog en pateties).
Ek is n besigheidsman wat aan die stuur gestaan het van 'n maatskappy wat aan verskeie mense werk verskaf. Ek het vir ons swart werkers huise gebou in Nelmapius.
Ek het jaar in en jaar uit belasting betaal. Nou is ek jammer menere regering, ek het die besigheid verkoop en al my werkers is weg, ons het darem geen werkloosheid in ons land nie en daarom hoef julle manne in die regering nie te bekommerd te wees nie want julle sal sommer gou vir hulle werk gee.
Julle slaap oop oë terwyl julle stoele onder julle wegvrot. Ek sal van nou af self my werk doen en sal nie meer dag en nag werk om 'n vrot regering in te stop nie.
Julle verloor 'n goeie inkomste en besef nie dat daar 'n kanker in julle geledere is nie. ANC, julle val.
Jul mense praat met misnoeë van julle. Julle kan dit vryspring as julle wakker word. Die Wêreldbeker-sokker gaan veroorsaak dat die buitelanders vermoor en verkrag gaan word.
Julle gaan skaam wees as die wêreld agterkom dat julle nie die guts het om die land te bestuur nie.
Thabo Mbeki, ek het meer van jou verwag, maar moet helaas sê dat dit waar is: jou voete is van klei.
Ek verlaat Gauteng.
Mag die Here julle help. Die land is in sy hel in. (dit was die polisieman se opmerking toe hy na die rooftog by ons na nog drie ander moes gaan op een aand).
12-08-2006, 02:24 AM #49
My pa 'n tweede keer van my weggevat
Aan my pappa:
Ek en my pa was nooit regtig baie na aan mekaar nie, hy en my ma is geskei toe ek nog baie klein was. Ek het soms van hom gehoor, en dan vir jare lank weer niks nie.
Toe ek in Matriek swanger raak, het hy met my kontak gemaak, en wou sy kleinkind met albei arms aangryp. Ek het hom nie weerhou van my kind nie, al het ek soms gevoel dat hy my as sy eie kind baie weggestoot het.
Na Ruben se geboorte sou hy gereeld bel, en het ook gereeld 'n draai gemaak "net om te kyk hoe gaan dit met my grootseun".
Hy het in Petit gebly, 'n baie klein dorpie, tussen hier en nêrens, en het nie geld gehad vir 'n kar nie, en moes dus 'n taxi vat om vir sy kleinkind en my te kom kuier, (ek het dit eers heelwat later uitgevind).
Ek het al nader aan my pa begin voel, en Ruben (2) het geweet wie oupa Chris is. Hy het eenkeer vir ons kom kuier en vir Ruben van die feetjies in mamma se tuin vertel. Ruben onthou dit tot vandag nog toe, en sal gereeld vra waar is sy oupa en wanneer kom hy kuier, en ek moet vir oupa sê, want hy moet dan die feetjies kom vang.
Ek het die man van my drome ontmoet, en ons is die 4de November 2006 getroud.
My pa het nie geweet of hy vervoer troue toe sou kon kry nie, en het dus laat weet dat hy dit nie sal kan maak nie. Sy en my hart was verskeur.
Want, al het hy nie 'n groot deel in my jongmenslewe gespeel nie, was hy wel daar, en het hy probeer (op sy manier) om te vergoed vir al die dinge wat verkeerd was.
Ek het by die diens opgedaag, en hy was nie daar nie. Ek het geweet, maar tog gehoop.
Toe ek deur die diens omdraai, en die pastoor ons as mnr. en mev. Erasmus voorstel, het ek hom dadelik raakgesien, heel agter, in 'n hoekie, eenkant. My hart het gebokspring. My pa was daar. Pappa was daar!
Hy het die hele onthaal deur eenkant gesit, en het met tye met my en Ruben probeer kontak maak. Ek was as bruid die heeltyd op en af, gesels hier en lag daar, en my pa het met Ruben gespeel, vir hom vertel dat Oupa baie, baie lief is vir hom, en het my kom vra om te dans.
Johan Stemmet se "pappa se dogtertjie" het gespeel, en ek en my pappa het vir die heel eerste keer in my grootmens lewe saamgedans, en tog soos 'n prinses en klein dogtertjie in sy arms gevoel. Ek het my pa teruggekry. En ek sal hom nie weer uit my lewe laat gaan nie.
Hy het daardie aand terdeë geniet, en het selfs met my ma se kant van die familie kontak gemaak. Hy het gelag, gespeel, en ja selfs trane gestort oor sy dogtertjie dan nou al so groot is.
Die 5de November kry ek 'n oproep van hom om te sê dat hy die troue baie geniet het, en dat hy gou weer sal kom kuier. Hy is oppad huis toe.
Dit was die laaste wat ek van hom gehoor het. Later die aand is ek gekontak en meegedeel dat my pa aangeval is en deur 'n taxi gestamp is. Sy keel is gesny, en hy lê in intensief. Ek het hom net teruggekry, en nou is hy weer weg. Hy is vroeg die oggend van die 6de November oorlede.
Hulle het hom van my weggevat. My pappa. Ek wil net 'n laaste keer vir jou sê dat ek jou liefhet, maak nie saak wat gebeur het nie. Ek en Ruben, jou enigste kleinkind, gaan jou lag mis. Jou stoute stories oor feetjies en gediertes wat net jy in jou verbeelding kon oproep.
As ek aan jou terugdink, sal ek dink aan jou glimlag, jou hartseer oë en jou liefde vir die kind wat deel is van my.
Pappa, ek mis jou.
12-08-2006, 02:26 AM #50
Gaan ons bly lê, of gaan ons opstaan?
Saterdagoggend 23 Oktober 2004. Op hierdie dag is ons gesin se bestaan op sy kop gedraai. 'n Man, in sy laat veertigs, besope agter die wiel van sy silwer Audi A4, was daarvoor verantwoordelik.
Hy het die keuse gemaak, om na 'n nag se gefuif, vyfuur die oggend, teen 170 km per uur, huistoe te ry.
In sy tog huistoe, was my kind, Jean, op die verkeerde tyd op die verkeerde plek. Jean was soos elke oggend op sy fiets. Dit was vir hom lekker om, terwyl hy oefen, ook God se skepping te kon beleef.
Wat presies daar gebeur het, sal ons nooit weet nie, want Jean is nie daar om te vertel nie. Wat ons wel weet is dat hy ongeveer tien oor vyf langs die pad gelê het. Daar was nog 'n flou pols en hy het nog vlak asemgehaal. Daar was egter geen herkenning in sy oë nie.
Dankie weereens aan Wessel en Johan wat by hom gestop het en by hom gebly het totdat die polisie en die ambulans daar was. Om hom het die stukke onderdele van die Audi gelê. Stille getuienis van die kar wat hom aan die kant van die pad raak gery het.
Die man het weer 'n keuse gemaak, hierdie keer om weg te ry.
Sy verloofde het teen sewe uur na hom gaan soek, omdat hy amper moes werk toe gaan en nog terug was nie. Sy het hom daar uitgeken en ons gebel.
My man het alleen gery, nie eers 3 km van die huis af nie. Ek het geweet iets is verkeerd. Hennie het elke keer sy foon doodgedruk as ek gebel het. Die vierde keer het hy geantwoord.
Al wat ek wou weet is of my kind nog leef. Nee!
My wêreld het gaan stilstaan. Dis nie waar nie. Dit kan nie wees nie. Hulle het verkeerd gekyk. Ek moet self gaan kyk, want ek sal kan sê of dit regtig Jean is.
Dis onmoontlik, hy is maar 26 jaar oud, sy lewe lê nog voor. Hy was so 'n voluit-leef mens. Niks is ooit half gedoen nie - of dit jol of speel of werk was - dit is voluit gedoen.
Die eerste dae daarna het vir my gevoel asof dit met iemand anders gebeur. Dit het gevoel of ek buite myself staan en na 'n rolprent kyk. Ek het soveel emosies beleef, skok, woede, ongeloof. Hoe kon die Here my kind kom haal het? Dit kan mos nie met my gebeur nie! Later besef jy, ja, dit kan en het met jou gebeur.
In daardie hartseer tyd het ons die genade van God ervaar en beleef. Ons is as gesin deur ons predikante gedra. Hulle was daar vir ons. Hulle het vir ons gebid. Hulle het ons vasgehou.
Nie net hulle nie. Die hele Gemeente Swartkop, die gemeenskap, ons familie, ons vriende, 'n berader van die polisie, te veel om op te noem.
Ja, daar was die mense wat met die ou geykte woorde probeer troos het: God het vir hom die mooiste blom kom pluk, dit was God se wil, miskien is dit beter so.
Ek wou by tye uitroep dat God vir hom 'n ander blom kon pluk, vir wie is dit beter? Beslis nie vir my nie! Later kom die besef - dit word uit onkunde gesê - hulle wil jou troos, maar weet nie hoe nie.
Daar was ook die wat jou net kom vashou het, net 'n handdruk kom gee het. Dan was daar die praktiese mense wat gesorg het dat die telefoon wat nie wou ophou lui nie, beantwoord word en dat elke boodskap neergeskryf word.
Dat almal iets te eet kry, dat almal tee kry en dat die kombuis weer netjies gemaak word, dat al die kos wat gebring word gebêre word. Ons het nooit besef dat daar soveel mense is wat ons lief het en vir ons omgee nie.
Die dag met Jean se Dankdiens - ja ons het God gedank vir sy wonderlike lewe - was die kerk stampvol. Almal was daar vir een rede, om aan my kind eer te kom betoon.
Boeta, ek wens jy was hier om sien hoeveel mense vir jou lief was en vir jou omgegee het, hoeveel vriende jy gehad het!
Dan raak dit stil. Julle is alleen, die besoeke word minder en jy het meer tyd om te dink. Dan kom die dae wat jy voel om te bly lê. Sulke regte kop-toetrek-dae. 'n Stuk van jou het doodgegaan.
Uiteindelik moet daar 'n keuse gemaak word. Gaan ons bly lê, of gaan ons opstaan en hoe moeilik ookal, voortgaan met ons lewens. Dan is jy so dankbaar vir jou dogter, jou skoonseun en jou eerste kleinkind. Jy besef dat jy die lewe in die oë moet kyk, ook ter wille van hulle.
Maklik is dit nie elke dag nie. Gelukkig het ons 'n wonderlike ondersteuningsgroep by die kerk. Dan het ons ook kennis gemaak met "Compassionate Friends". 'n Internasionale groep wat een ding in gemeen het - ons het almal kinders in die hemel.
Saam drink ons tee, praat met mekaar, deel gevoelens met mekaar. By beide groepe het ons nuwe vriende gemaak. Iemand wat verstaan as jy bel en sê jy beleef 'n slegte dag. Iemand wat jou bel en vir jou bid, iemand wat vir jou 'n sms stuur en sê ek dink aan jou. Ek onthou jou kind se verjaardag. Ek onthou die dag wat hy na Jesus toe is.
Die man is deur die oplettentheid en betrokkenheid van mense nog dieselfde dag in hegtenis geneem. Hy is uit op R 1 000 borg.
Die hofsaak is nog nie afgehandel nie, hy gaan aan met sy lewe en ons kind is weg. Het ons hom vergewe? Ek werk nog hard daaraan. Daardie keuse moet ek nog maak. Miskien as hy die dag gestraf word.
Dit is oor 'n paar dae twee jaar. Soms voel dit soos gister.
Deur ons mooi herinneringe word die hartseer en die verlange versag. Ons het selfs al geleer om deur ons trane vir mekaar en vir die lewe te kan lag.
Deur die liefde van die Here het ons nie vergaan nie; daar is geen einde aan sy ontferming nie, dit is elke môre nuut.
Hennie en Babsie Nel (Centurion)
Page generated in 0.49828 seconds with 11 queries