Feminisme en Misdaad - Geskiedenis Podcasts - 2022
Kriminologie verwys na enige soort studie wat handel oor misdaad en strafregspleging. Dit is 'n term wat gebruik word om 'n menigte onderwerpe en benaderings in te sluit. Feministiese perspektiewe het die afgelope dertig jaar nie net nuwe onderwerpe onder die kriminologiese dekking geplaas nie, maar het die teorieë, konsepte, metodes en aannames van die meeste mense wat reeds by misdaadstudie betrokke was, betwis. Kriminologie was vir die meeste feministiese skrywers en navorsers 'n beperkende eerder as 'n konstruktiewe en kreatiewe invloed. Kriminele teorieë is ontwikkel uit manlike proefpersone en is op mans onderwerpe bekragtig. Daar is niks hiermee verkeerd nie, maar die probleem is dat hierdie teorieë oor die algemeen uitgebrei word om alle misdadigers, verweerders en gevangenes in te sluit. Daar is aanvaar dat die teorieë op vroue van toepassing sou wees; die meeste blyk dit nie te doen nie.
Daar word nie van vroue verwag om misdadigers te wees nie, en as dit so is, kan dit beskryf word as 'mal nie slegte '(Lloyd, 1995: xvii). Die persepsie dat vroue mag wees mal omdat hulle 'gewaag het om teen hul natuurlike biologiese geskenke soos' passiwiteit 'en' 'swakheid van voldoening' 'te trek, blyk dit te ontstaan ​​uit die siening dat vroue wat suiwer, gehoorsame dogters, vrouens en moeders is, die gemeenskap en mans bevoordeel (Feinman, 1994 : 16).
Die jongste data toon dat vroue in die gevangenis is vir die volgende misdade:
Medisyne verwant: 37%
Ander nie gespesifiseer nie: 9%
Tussen 1997 en 2008 het die aantal vroue in die gevangenis in die loop van 2008 verdubbel tot 100.000 en was ongeveer 40.000 in 1997.
Resultate uit studies wat deur Gelsthorpe gedoen is, het getoon hoe seksuele losbandigheid onder meisies daartoe gelei het dat hulle geïnstitusionaliseer en behandel is vir 'abnormale' gedrag. Aan die ander kant word die seksuele permissiwiteit van mans aangemoedig en beskou as 'natuurlik' vir die manlike persona (1989). Volgens Kain was hierdie ekwiteitsstudies 'andro-sentries', aangesien 'vroue en meisies' bestaan ​​het as 'Ander'. Mans is gebruik as 'maatstawwe' waarteen aksies en behandeling gemeet is (1990).
Wat duidelik is, is dat vroue sekere misdade op 'n ander vlak as mans begaan. Vroulike moordenaars is baie skaarser as manlike moordenaars, en soos die statistieke hierbo toon, is die meeste vroue in die gevangenis weens dwelmverwante misdade (37%) voordat die misdade met betrekking tot geweld (17%) 20% daal.
Lombroso en Ferrero het geglo dat die verskillende misdade wat mans en vroue gepleeg het, die gevolg is van hul fisieke verskil. Hierdie benadering is deur verskillende skrywers gebruik om te verduidelik waarom die oorgrote meerderheid vroue nie aanstoot gee nie, en omgekeerd waarom slegs 'n klein minderheid dit doen. Dit begin uit die oortuiging dat vroue innerlik anders is as mans, met 'n natuurlike begeerte om versorgend en versorgend te wees - albei is geneig om nie waardes te wees wat misdaad ondersteun nie. 'Normale' vroue is dus minder geneig om misdaad te pleeg. Dalton (1964) beweer dat hormonale of menstruele faktore hierdie minderheid van vroue kan beïnvloed om onder sekere omstandighede misdaad te pleeg.
Freda Adler was van mening dat die koms van die Tweede Golf van Feminisme gedurende die 1970's gevolglik saamgeval het met 'n 'dramatiese' oplewing in die kriminele aktiwiteite van vroue. Sy beweer dat 'vroue 'n gelyke geleentheid op die gebied van wettige pogings geëis het, maar 'n soortgelyke aantal vasberade vroue het hul weg gedwing na die wêreld van groot misdaad soos witboordjiemisdaad, moord en roof' (Adler, 1975). Dat vroulike misdadigers vandag 'n 'nuwe ras' verteenwoordig, kan volgens Adler aangetoon word deur bewyse van die veranderende aard van vroulike betrokkenheid by 'n wye verskeidenheid misdade. Die opkoms van hierdie 'nuwe vroulike misdadiger' wat roofdiermisdade en korporatiewe bedrog gepleeg het, het in 'n man se wêreld ingebreek (Brown, 1986). Byvoorbeeld, die misdaad van witboordjiekuns het toegeneem sedert die 'bevryding' van vroue. Adler stel voor dat, terwyl vroue 'op die sakeleer klim', hul 'beroepsbevryding' gebruik om loopbane in witboordjiemisdaad te volg (1975)
Veranderings in vroulike oortredings:
Denscombe (2001) is van mening dat 'n toename in vroulike risiko-gedrag en die aanvaarding van tradisioneel manlike houdings plaasgevind het. Dit het gelei tot 'n 'ladette' kultuur met die gevolglike toename in gedrag wat waarskynlik tot arrestasie kan lei; dronk gedrag en die geweld wat hiermee verband hou.
Giordano en Cerkovich het in 1979 studies onderneem tussen vroue tussen die ouderdomme van 17 en 29 jaar. Hulle bevindinge dui daarop dat hoe minder bevry die antwoord op vrae was, hoe minder misdadig die deelnemers was. Hulle het byvoorbeeld gevind dat vroue wat glo dat vroue die arbeidsmag moet betree en dat die rol van 'n vrou nie noodwendig die van huisvrou en moeder was nie, die minste misdadiger was (1979).
James en Thornton onthul uit studies waarby vroulike gevangenes betrokke was, dat diegene wat in die gevangenis was, hoofsaaklik uit verarmde en onopgevoede agtergronde kom. Toe hulle gevra is waarom hulle aanstoot gee, het die reaksie nie 'bevryding' gemotiveer nie (1980). Anders gestel as teen Adler se teorie van emansipasie, het feminisme blykbaar 'n positiewe krag vir konformiteit geword toe daar geleentheid was om aanstoot te gee.
Sommige teoretici beweer dat 'die vroulike rol' aanstoot beperk. Parsons (1937) beweer dat vroue geneig is om die ekspressiewe rol in 'n gesin te vervul - emosionele ondersteuning en die versorging van kinders as 'n voltydse werk, eerder as om betaalde werk te soek. As gevolg van hierdie verpligting, word vroue gesien as minder geleenthede om misdaad te pleeg, omdat hulle tuis moet bly en kinders moet versorg. Tans kan ons egter nie aanvaar dat sulke verpligtinge 'n afskrikmiddel teen die pleeg van misdaad is nie. Nuwe tegnologieë (soos die internet) stel almal in staat om misdaad te pleeg. 'N Vrou kan tuis wees en na haar kinders omsien, en terselfdertyd kan sy onskuldige mense op webwerwe soos Ebay bedrieg, of selfs identiteitsdiefstal of bedrog pleeg.
Parson se teorie is kennelik 'n gedateerde teorie, en ons moet in ag neem dat baie vroue nou werk (en baie mans bly tuis om na kinders om te sien). Die idee van Gesamentlike Conjugal Roles en Dual Burdenmean dat ons nie die laer syfers van vroulike kriminaliteit heeltemal op die vroulike rol kan blameer nie. Parsons sou ook kon sê dat vroue van kleins af gesosialiseer word om hul 'sagte' of 'versorgende' rolle te aanvaar. Hulle word ook in hul jeugdigheid noukeuriger waargeneem, meer waarskynlik as mannetjies wat gekap word. Uit 'n kontemporêre oogpunt is dit egter nie altyd die geval nie. Denscombe (2001) het gekyk na die toename in vroulike risikogedrag, en die nuwe 'ladette'-kultuur waar jong vroue gesien wil word as alles anders as die tipiese stereotipe van 'n vrou.
Beperk 'n tradisionele vroulike rol soos beskryf in 1937 deur Parsons in 1937? Hirschi is van mening dat dit die geval is in sy 'bond of attachment' teorie. Hirschi beweer dat hoe meer geheg 'n individu is aan sekere aspekte van die samelewing (gehegtheid, toewyding, betrokkenheid by afwykende of kriminele aktiwiteite en waardes), hoe minder waarskynlik is dit dat hulle dit alles waag deur misdaad te pleeg. 'N Vrou met kinders het meer op die spel deur misdaad te pleeg, want as sy betrap word en in die gevangenis gestuur word, sal haar kinders waarskynlik in die sorg geplaas word, of ten minste baie sterk geraak word deur die verlies van hul moeder. Hegtheid en toewyding is egter slegs 50% afskrikmiddel vir die pleeg van misdaad. Sonder die konvensionele waardes (anomie) of met afwykende invloed, word geslag nie so 'n faktor nie. Ook met kinders kan ons nie aanneem dat alle vroue so geheg en daartoe verbind sal voel dat misdaad nie 'n opsie is nie.