Wat as die ergste gebeur? | Orania Blog
06 Februarie 2018 ~ 5 Kommentare
Dit is nie toevallig dat my eerste plasing op Orania blog jare gelede juis die vraag van al die negatiewe scenario’s vir Orania wat nooit gebeur het nie, behandel het. Dit wys hoe sterk vrees vir die ergste onder ons mense teenwoordig is, iets wat seker verstaanbaar is in ŉ opset soos Suid-Afrika, met sy rassehaat, misdaad en ongelykheid. Gerugte oor massa-aanvalle verskyn gereeld en maak van ons mense bang. Iemand wat bang is, is ŉ maklike teiken. Daar is ŉ verskil om wakker te wees, risiko’s te erken en daarop te reageer aan die een kant, en om vol vrees en negatiwiteit deur die lewe te gaan en net altyd die ergste te verwag, aan die ander kant. Ons hoef ook nie altyd verlam te wees deur vrees vir die ergste nie, ŉ soort burgeroorlog/volksmoordscenario, terwyl die realiteit waarmee ons sit, met aanvalle en moorde elke dag, erg genoeg is en ons volle aandag verg.
Orania word gereeld betrek by sulke “wat as…?” scenario’s dat daar tientalle busse met gewapende EFF-lede op ons sou toesak en ons moet gereeld probeer om ons mense gerus te stel. Orania was van dag een af teen die stroom en ŉ doring in die vlees vir sommige, maar gaan vooruit. Ons doen waarskynlik iets reg en verreken die omstandighede sodat aanvalle op ons beperk is tot die verbale.
Wat doen ons dan reg dat Orania, al word dit dikwels as skelwoord in die media genoem, so veilig is? Nie hoë heinings nie, maar ŉ beleid van konsentrasie en eie arbeid, wat vreemdelinge wat inligting versamel of onrus stook nie eers moontlik maak nie. Paraatheid is natuurlik ook belangrik en ons het ons stelsels in plek, hier is ŉ veiligheidsdiens, inligtingsnetwerke en talle vrywilligers wat ook help en elke inwoner neem veiligheid ter harte en loop met oop oë rond en rapporteer alles wat verdag lyk.
Dit is inderdaad beter om vir die ergste scenario te beplan en dan gebeur niks nie, as om onverhoeds betrap te word. Dit is egter totaal teenproduktief om al jou energie en gedagtes net te konsentreer op “doomsday scenarios”. Dit is vir sekere mense ŉ soort stokperdjie om oor die einde van die wêreld te redeneer. Hoeveel rampe sou ons nie al getref het nie en ons lewe nog steeds. In Europa was veral in die 1980’s groot dele van die bevolking (veral onder die linksgesindes) meegesleur deur vrees vir ŉ kernoorlog of ŉ ekologiese ramp wat alles sou vernietig en dit het ŉ hele generasie verskrikte en maklik opsweepbare mense geskep wat die vrees aan hulle kinders oorgedra het.
Onder die Afrikaners is die plaaslike weergawe vir die ekologiese ramp die volksmoord-vrees. Net soos die vrees vir ŉ kernoorlog in die era van die Koue Oorlog nie ongegrond was nie, is die vrees vir ŉ volksmoord van ŉ minderheid in Afrika ook nie ongegrond nie. Dit kan egter nie jou hele lewensuitkyk bepaal nie. As aanhoudend oor elke fopnuus op facebook “alarm” geskreeu word, stomp ons mense af en kan nie meer onderskei tussen egte en valse dreigemente nie. Risiko’s moet nugter verreken word en mense moet betrokke raak by plaaslike veiligheidsaksies (en te veel van ons mense is nog nie betrokke nie) om eerder die daaglikse bedreiging hok te slaan. Vir die onwaarskynlike scenario van algehele chaos a la Ruanda is daar in elk geval geen kitsplanne nie, net so min soos jy planne kan maak as ŉ tsunami of ŉ vulkanuitbarsting jou tref. As jy egter reeds goed georganiseerd is, sal jy selfs ŉ onverwagse ramp redelik goed kan hanteer. Sekere rampe kondig hulle egter voor die tyd aan en jy kan die tekens lees en planne maak. Ook ŉ volksmoord of burgeroorlog is nie sommer net daar sonder enige tekens nie. As die tekens verdig, groepeer dan saam en trek na ŉ veilige plek toe. Presies dit verkondig ons al dekades lank vir Afrikaners.
Soos in enige nie-verklaarde oorlog is goeie intelligensie essensieel om risiko’s te kan beperk en betyds te kan reageer. Hoe groter die geografiese afstand, hoe beter die reaksietydperk. As jy langs ‘n plakkerskamp bly, het jy min kans om iets te doen teen ŉ massa-inval, maar Orania is juis om die rede ver van die sentrums van konflik geleë. Opgesweepte hordes het al (soos in Coligny en elders) “spontaan” die middedorpe, wat net stapafstand geleë is, aangeval, maar om ŉ aanval van Gauteng na Orania te loods vat organisasie en neem tyd. Duisende vlugtelinge of tientalle taxi’s met gewapende aanvallers waarvan so dikwels gepraat word val nie uit die lug uit nie en Orania se geografiese isolasie is ook ŉ belangrike bron van veiligheid. As daar ŉ burgeroorlog, sal die opgesweepte hordes in elk geval na die naaste woonbuurt of winkelsentrum stap en daar amok maak en nie eers vervoer reël en honderde kilometers na ŉ afgeleë Karoodorp ry omdat sy naam Orania is nie.
Ons het sekere gebeurlikheidsplanne in plek vir verskeie rampscenarios, maar ons kan uit die aard van die saak nie vir alles beplan nie. ŉ Burgeroorlog as die ergste scenario het so veel veranderlikes dat dit onmoontlik is om alles haarfyn te beplan. Ook in ŉ burgeroorlog is daar egter dele van die land wat min geraak word, en dit sal vir seker die Noord-Kaap en Orania wees.
Sonder dat daar ŉ burgeroorlog is (en ons almal bid dat dit nooit mag gebeur nie) is die huidige omstandighede van Suid-Afrika met sy swak ekonomie, hoë misdaad en Afrikaners wat orals veld verloor genoeg rede om ŉ alternatief soos Orania te ondersteun en om verhuising hierheen deel van jou beplanning te maak. Gelukkig het mense soos prof. Carel Boshoff al in die 1980’s gesien waarheen Suid-Afrika ontwikkel en daarom nie rampscenario’s verkondig nie, maar veral na ŉ alternatief gesoek. ŉ Mens moet egter ook nie net Orania toe trek omdat jy bang is vir jou veiligheid nie, maar omdat jy vry tussen jou mense as Afrikaner en Christen wil leef.
5 Reaksies op “Wat as die ergste gebeur?”
Gert Petzer 6 Februarie 2018 at 13:24 Permalink
Ek het al Orania besoek en ek hou daadwerklik van wat ek gesien het. Ek glo dat enigiemand wat Orania sy tuiste will maak van die begin af n’ addisionele steunpilaar vir die beweging behoort te wees. Die laaste ding wat moet gebeur is dat Orania n’ blanke plakkerskamp word wat daartoe sal lei dat reels en regulasies sal verswak en ander nie geskikte groepe dit sal infiltreer wat daarna toe sal lei dat dit net nog een mislukte township vol armoede en geweld word.
Ek het die volgende vrae:
1) Wat is nodig om van die begin af n’ sukses te wees in Orania?
2) Wat benodig Orania om nog beter weerbaarheid te bied vir sy inwoners?
3) Watse soort besigheids geleenthede is daar tans in Orania?
Ek hou van vooruitgang en dink buite die grenslyne.
Sebastiaan Biehl 6 Februarie 2018 at 17:03 Permalink
Dankie vir die goeie kommentaar. Graag antwoord ek die vrae:
1. Ingesteldheid. Orania is wat jy daarvan maak.
2. Ons het al heelwat dinge onlangs in plek gekry vir beter veiligheid, maar nog meer vrywilligers vir patrollies is altyd welkom.
3. Hier is ‘n behoefte aan boukontrakteurs, ‘n mediese dokter, vervaardigingsbedrywe, hersteldienste en vele meer. Dit maak egter nie saak wat jy begin nie, as jou diens en pryse goed is, is daar altyd ‘n mark.
Ernst Marais 6 Februarie 2018 at 13:40 Permalink
Sonder om ‘n plakkerskamp te word, moet mens innoverend dink hoe om verarmde volksgenote wat wil werk, te akkomodeer
Hoe het ‘n Duitsland wat erg getraumariseerd en verarm na WO2 gelaat is Duitse vlugtelinge hanteer wat sonder enige besitings uit Pole en ander Oos Europese lande gesit is?
Afrikanus 11 Februarie 2018 at 21:35 Permalink
Ontruiming van die Baltiese land (Ribbentrop-Molotov ooreenkoms): die volksduitsers (butelandse Duitsers) het duitse staatsburgerskap gekry en is in bv. Oos-Pruise hervestig. Daarso is hulle een vir een vergoed wat hulle gehad het (eiendom, huise, ens. gekry). Bron: My oorlede vader. Hy is in Lettland gebore, dan in die Warthegau hervestig, laaste paar weke van die oorlog in Duitsland belewe, daarso skool klaargemaak het,in Basel sy doktorsgraad in organiese skeikunde gevang het en dan by Sasol I as wetenskaplike beland het. Daarso het hy die navorsingslaboratorium feitlik van die begin af help vestig.
Met die val van die Derde Ryk was dit ‘n moeiliker situasie. In Wes-Duitsland het wetgewing huiseienaars gedwing om hulle voortvlugtende volksgenote in lee kamers op te neem. Nodeloos te se het dit tot baie konflikte tussen die gegriefde oud-inwoners en nuwe toetrekkers gelei. Daar was nie altyd wedersydse liefde vir mekaar nie, en die voorvlugtendes het gevoel dat daar nie altyd begrip vir hulle situasie was nie.
Mettertyd soos Wes-Duitsland se behuisingssituasie verbeter het, het die situasie ontspan.
Afrikanus 19 Februarie 2018 at 22:28 Permalink
As die ergste gebeur – mens moet altyd innerlik daarop voorbereid wees. Om sulke tye te kan oorlewe, moet mens ‘n baie sterk soort innerlike oortuiging he om dit tot die anderkant te kan maak. ‘n Innerlike oortuiging wat bo die materieele gaan. Die vasklou aan aardse besittings sal dit ongelukkig nie bring nie.
Dit moet mens ook aan die jeug oordra, en hulle lesse uit die geskiedenis leer, sodat hulle nie van hulle verlede vervreem word nie, want in die verlede le die sleutel vir om ook deur swaár tye nog steeds die houding te kan bewaar. Dit is ‘n lang pad om so ‘n innerlike oortuigng in die jeug te vestig, maar dit is positiewe herinneringe wat hulle later deur swaar tye sal dra.
Hulle sal dan ‘n groter kans op oorlewing he as diesulks wat se lewenspilare net om die materialistiese draai. Dit beteken ook om bereid te wees, ongeag van groot titels in die verlede, weer van onder af as ‘n niks op enige stadium van jou lewe weer oor te kan begin, hetsy in Suid-Afrika, hetsy elders, want dit wat tel, is uiteindelik die groter doel in die lewe, die heilige gral van die lewe, naamlik om jou bloed te bewaar. Dit gaan selfs verby die Afrikanerdom en moet groter as Orania self wees, want Orania is ‘n idee wat nie aan ‘n bepaalde geografiese ligging gekoppel is nie.
Dit gaan uiteindelik oor die oorlewing van die blanke ras, wat, tenspyte van sy foute en swakhede, as die voorste skeppende krag die beste toegerus is om daarmee die oorlewing van hierdie planeet en almal wat daarin ‘n bestaan moet probeer voer, te kan waarborg.