In die voortgesette volgehoue aanslag wat vandag nog teen pres. Kruger se nalatenskap gevoer word, verbaas een ding 'n mens telkens. Dit is die aanmatigende houding van die Engelse gevestigdheid teen geheime organisasies in die Afrikanerlewe. Die meriete of andersins van geheime organisasies daargelaat, die feit is dat die huidige aanslag teen Suid-Afrika byna geheel en al op geheime or­ganisasies rus en vanuit binnekamers gevoer word waartoe slegs 'n klein groepie mense toegang het; dat die geheime Rhodes Trust vandag nog op geheime wyse die oorlog, net met ander middele, teen die Afrikanerdom voer; dat allerlei frontorganisasies in die Anglikaanse wêreld bestaan waaragter die geheime stryd om die Afrikanernasie te onderwerp, voortgesit word.
Een fassinerende aspek van die werkinge van hieride geheime groep samesweerders is die samewerking tussen kommunistiese regeerders en Amerikaanse magshebbers. Hierdie broederskap van sulke oënskynlik onversoenbare ideologiese vyande het al dikwels in die verlede geblyk — van die dae toe die Kommunistiese Revolusie van 1917 in Rusland uit New York se bankierskringe gefinansier is. Jacob Schiff, van Kuhn, Loeb and Co., se nakomelinge het gespog met die twintig miljoen dollar wat hy uit New York bygedra het. En Milner, wat die Britse mag teen die Boere ingeroep het, het vanuit Brittanje gehelp met geld wat waarskynlik uit die verowering van Transvaal en die Vrystaat gemaak is.
In die eietydse geskiedenis is daar tallose voorbeelde van hierdie soort pro-kommunistiese vyande van die Afrikanerdom in die Engelssprekende wêreld. Daar is bv. die geval van Joseph E. Johnson, wat as voorsitter van die Carnegie Endowment for International Peace die invalsplan teen Suid-Afrika in 1965 laat uitwerk het toe die Internasionale Hof in Den Haag se uitspraak teen Suid-Afrika oor die Suidwes-saak verwag is. Dit verskyn onder die titel Apart­heid and U.N. Collective Measures. Die Joseph Johnson het nie- mand minder as die kommunis, Alger Hiss, as voorsitter van die Carnegie Endowment opgevolg nie, en Hiss het tot een van die mees senior amptenare van die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake gevorder voordat hy deur Richard Nixon, toe nog 'n prokureur, ontmasker en vyf jaar lank in die tronk gestop is.
"There does exist," skryf Quigley op bl. 956, "and has existed for a generation, an international Anglophile network which ope­rates, to some extent, in the way the radical right believes the Communists act. In fact, this network which we may identify as the Round Table Groups, has no aversion to co-operating with the Communists or any other group, and frequently does so." Prof. Quigley maak die onthulling nie omdat hy die "Anglophile net­work" vyandiggesind is nie. Hy sê in dieselfde paragraaf: "I know of the operations of this network because I have studied it for twenty years and was permitted for two years in the early 1960's to examine its papers and secert records. I have no aversion to it or to most of its aims."
Waarom is dit dat die Engelse pers in Suid-Afrika en, wat dit betref, sekere Afrikaanssprekende politici en die mense aan universiteite, nie hulle stemme verhef teen die mag wat die geheime orga­nisasie in die Engelse politiek, die Engelse kerke, die Engelse universiteite en die Engelse pers het nie? Die antwoord is eenvoudig: die Engelse universiteite en die Engelse pers in Suid-Afrika is in die mag van hierdie geheime organisasie, daarom durf daar vanuit dié oorde geen skewe woord oor die sake gehoor word nie.
As 'n mens kyk na die lys van instellings waarop hierdie geheime organisasie sy seekatgreep gekry het, besef jy waarom daar so 'n stilswye bewaar word. Haas - geen koerant in die Engelse wêreld is vry van die greep van hierdie organisasie nie. Vir Suid-Afrika is dit van belang dat hierdie "Anglophile network" gebou is op die knoeifondament wat Rhodes en Milner gelê het, en dat die finansiering in die eerste jare gekom het uit die Rhodes Trust en later ook die Abe Bailey Trust, wat beheer gekry het oor die Engelse pers in Suid-Afrika.
Die doelstelling van die geheime organisasie wat Quigley beskryf het, is nog dieselfde as wat Rhodes en Milner s'n was. Afrikaner-nasionalisme is vir hulle 'n stuikelblok in die pad na groter rykdom en mag. Hulle streef, soos mnr. P.W. Botha tereg van die CFR opgemerk het, na 'n eenwêreldstaat waarin die mag en invloed van die rykes en die superrykes toonaangewend in die middelpunt sal wees. Hulle vyand is die nasionalisme, maar terselfdertyd neem hulle die beste uit die nasionalisme vir die bevordering van hulle oogmerke. En soos in die dae van Rhodes gebruik hulle Afrikaners ter goedertrou, want dit is 'n treurige feit dat tienduisende Afrika­ners vandag nie in staat is om hulle vyande te herken nie.