Ontmoet vir Philip Visser, sendeling | News24
Ontmoet vir Philip Visser, sendeling
Philip Visser, sendeling. Foto: VERSKAF
HY is vanjaar 86, maar die ywer vir evangelisasiewerk in Japan vloei nog in sy are.
Hy het nie meer die liggaamskrag van destyds nie, maar hy is helder, praat nog suiwer Japannees en dink met deernis aan die land waar die son opkom.
Die ‘jongman’ ter sprake is Philip Visser wat in 1930 op Montague gebore is. Ná matriek in 1947 is hy dadelik na die Afrika Evangelisasiebond (AEB) se seminarium waar hy vir twee jaar opleiding ontvang het. Tussen 1950 en 1956 het hy as werker van die Bond deur die land gereis en in dorpe van huis tot huis bedien en dienste gehou.
Sy drang om sendingwerk in Japan te doen het hom op 5 November 1956 as 26-jarige vrygesel met De Tegelberg uit die Kaapse hawe laat vertrek. Ses weke lank het die reis na Japan geduur – vanaf Kaapstad na Durban, Mauritius, Singapoer, Hong Kong, Filippynse Eilande tot in Kobe in Japan.
Hy het feitlik dadelik as student by ’n taalskool inge-skryf en vir ’n jaar en vier maande onvermoeid vir drie ure per dag studeer en die byna onmoontlike vermag om die uiters moeilike simbole en taal onder die knie te kry.
Hy het daar met ’n medestudent uit Suid-Afrika, Wilma Theron, getrou, waarna hulle sendingwerk in alle erns begin het. Op 5 Augustus 1958 het hulle in die stad Saiki begin arbei. In daardie land waar behuising feitlik onmoontlik was om te verkry, het hulle op wonderbare wyse ’n huis bekom en dadelik met huisbesoek en gemeentestigting begin.
Baie jong Japannese se lewens is verander, en dié wat mettertyd vir die bediening geroep is, moes vier jaar studeer. In dié vreemde Oosterse kultuur is baie vriendskappe gesluit. Die Japanse Plattelandse Sending is gestig. Na hulle eers in die platteland gewerk het, is hulle later na die stad, Oita.
Hulle het in hul 56 jaar twaalf gemeentes gestig. Die grootste is in Oita-stad. Daar is vir hulle twee dogters en ’n seun gebore, en na drie-en-vyftig jaar het Philip se vrou hom ontval. Die kinders en kleinkinders het Japan hul tuiste gemaak.
Hy het na 56 jaar in Japan na SA teruggekeer en hier met ’n ou ge-liefde studente-maat getrou.
Sy lewensfi-losofie? “Totale verlossing,” sê hy en “totale oorgawe.” Vir 56 jaar was hulle afhanklik van bydraes uit Suid-Afrika en ander bronne en het hul nie ’n vaste salaris verdien nie.
Hy is deel van ’n heldegalery – die skraal man met die fyn Japanse maniere.