President teenoor premier - Daarbenewens - 2021
President teenoor premier
Daar word gereeld na die president van Amerika verwys as die magtigste persoon ter wêreld. Die federale struktuur van Amerika het egter beperkings op die president se mag wat nie in Groot-Brittanje voorkom nie, gelei deur 'n premier. Die magte van die Kongres en die Hooggeregshof word gebruik as 'n balans tussen die mag wat 'n president mag toeval in sy ampstyd. Die Grondwet van Amerika bind die president vas wat hy kan en nie kan doen nie. Hierdie gekodifiseerde dokument kan slegs deur die Hooggeregshof verander word. So 'n beperking bestaan ​​nie in Brittanje nie, hoewel die insette van die Europese Hof oor die formulering van sommige Britse wetgewing moeilik is om te beoordeel, maar kom nie in dieselfde liga as die mag wat die Hooggeregshof van Amerika het nie.
Die algemene magte wat deur 'n Britse premier uitgeoefen word, sluit in:
die bevoegdheid om kabinetsministers aan te stel, herskakel of te ontslaan
die mag om nuwe eweknieë in die House of Lords te skep
die krag om eerbewyse uit te deel
die mag om top staatsamptenare, ambassadeurs, biskoppe en regters aan te stel
die bevoegdheid om besprekings / agendas van die regering se sake en kabinet te bepaal
die bevoegdheid om inligting van die huise van die parlement te weerhou indien nodig
die mag om die media via 'n voorportaalstelsel te gebruik
die mag om die lewe van 'n regering te beëindig en 'n algemene verkiesing te roep
Die premier het duidelik 'n oorvloed magte tot sy beskikking. Sir Richard Crossman het geskryf dat:
(Die premier) is nou die toppunt van nie net 'n sterk gesentraliseerde politieke masjien nie, maar ook 'n hoogs gesentraliseerde en baie kragtiger administratiewe masjien.
Die posisie van die premier as leier van die meerderheidsparty in die Volksraad tesame met sy posisie as regeringshoof, en dus die kombinasie van wetgewende en uitvoerende magte, neerkom op 'n 'enorme aanslag van mag'.
Baie van die premier se magte spruit uit die prerogatiewe magte van die monarg. Hierdie uitgebreide magte word onafhanklik van die Parlement uitgeoefen en gee effektief aan elke premier die mag van 'n staatshoof. Hierdie magte behels die reg om ministers aan te stel, die parlement te ontbind en sodoende die tydsberekening vir 'n algemene verkiesing vas te stel, om die leër van die gewapende magte en die veiligheidsdienste te wees, om verdrae en ander diplomatieke ooreenkomste te onderhandel en om die kabinetsvergaderings op te stel en te voorsit. Die voorstanders van die premierministerie beweer dat die kabinet effektief die instrument van die premier is en dat die beleid in die praktyk lankal nie meer op die kabinetsvergaderings besluit moet word nie. Die premier se kabinetskomitees (die premier is voorsitter van verskeie hiervan), bilaterale vergaderings met individuele ministers, die nr. 10-beleidseenheid, die kabinetskantoor, dinkskrums en 'kombuiskaste' van persoonlike hulpverleners en adviseurs, om beleid te vorm en voor te lê aan die kabinet. Die Kabinet as 'n kollektiewe liggaam, word aangevoer, is verminder tot 'n skoonmaakhuis en 'n bekragtiging van besluite wat reeds geneem is.
Anders as hul ministeriële kollegas, is die premier nie met 'n spesifieke departement verbind nie en is hy uiteindelik verantwoordelik vir die koördinering van die regeringsbeleid regoor die raad. Die potensiële impak van die premier op beleidmaking is derhalwe enorm, en 'n proaktiewe premier soos mev. Thatcher het uitgebreid in departemente ingegryp en haar persoonlike indruk gelaat op 'n verskeidenheid beleid van plaaslike regering, onderwys tot privatisering.
Dit dui daarop dat die premier soos 'n virtuele outokraat kan optree. Dit is egter nie so nie, want daar is beperkings op sy mag. Hoewel die mag van 'n premier in die kabinet groot is, kan hy homself nie in 'n situasie bevind waarin hy homself met 'n knikende donkies 'omring nie. Die party wat hy lei, sal dit nie duld nie en elke vyf jaar (maksimum) moet die premier en die party hulself voorstel aan die land wat sal stem oor hul rekord van die regering. 'N Eerste Minister wat teen die Britse tradisie van demokratiese regering teenstaan, waardeur die party op Westminster allesomvattend is, sal verloor as die party sy steun vir hom laat vaar. Mev. Thatcher het die steun van sowel haar kabinet as die Konserwatiewe Party verloor toe sy te oordadig en buite kontak was. 'N premier wat steun van sy eie party verloor, is gedoem tot mislukking, selfs al het hy die mag om lojaliteit te beloon. Die huidige premier, Tony Blair, lei 'n party met 'n parlementêre meerderheid sonder twyfel. Op papier wil dit voorkom asof sy mag as premier nie beskikbaar is nie. Al wat hy egter moet doen om die saad van sy eie politieke ondergang te saai, is om die steun van die Arbeiders-LP's op Westminster te verloor. In hierdie sin het die party die mag nie die premier nie. Tony Blair het nog nie 'n ernstige uitdaging vir sy posisie as partyleier gehad nie. Wat gebeur as dit sou gebeur?
Baie in die huidige Arbeidersparty is bekommerd oor Tony Blair se oënskynlike begeerte om besluite te neem deur homself of met 'n klein, nie-verkose kliek, om die Kabinet en Westminster te laat gaan. 'N Voormalige kabinetskollega, Mo Mowlam, het hierdie beskuldigings gemaak en ook gesê dat sy glo dat die kabinetsvergaderings 'n klug is, aangesien dit nie meer as sessies is waarteen Blair ingestem het nie. As dit die geval is, wat gebeur dan as die Arbeidersparty hiervan terg?
President Bush het tydens die huidige stryd teen terrorisme gereeld vergaderings met kollegas van die kabinet gehou, en diegene wat glo dat 'n Amerikaanse aanval op Irak - sonder 'n ooreenkoms van die VN-Veiligheidsraad - met gevaar gevul is, mag dit blykbaar doen . Daar word berig dat Colin Powell sy kommer uitgespreek het, en die media het dit dienooreenkomstig berig. Die President het sy mening terwyl ander na aan hom hulself uitspreek. Die Kongres het ook 'n inset gelewer met die Senaat wat 'n styging van $ 34,4 miljard aan verdedigingsbesteding goedkeur om te help met die president se veldtog teen terrorisme. Die House of Commons, daarenteen, het gereeld gekla dat dit kantlyn word deur nie 'n volledige debat oor die kwessie te voer nie. Daarom is die vermoë en geleentheid vir politici om teenkanting te gee teen die premier se beleid rakende hierdie buitelandse beleidskwessie, baie beperk. Blair is daarvan beskuldig dat hy presidensiële magte ontwikkel het.
Die magte van die president van Amerika word egter beperk deur artikel II van die Grondwet. Daar is baie dinge wat die president kan doen, maar daar is ook baie dinge wat hy nie kan doen nie. Die House of Commons in Westminster formuleer nie beleid nie; dit bespreek voorgestelde wetgewing en stem daaroor. Die Kongres het egter baie regte magte verleen deur die Grondwet, waarvan hulle nie in Groot-Brittanje gesien word nie. Die Senaat kan die president uit sy amp onthef - die president kan nie 'n senator verwyder nie; die senaat bekragtig die president se kabinet; alle finansiële aangeleenthede moet in die Huis van Verteenwoordigers begin en die Kongres kan die president se voorgestelde begroting verwerp. Dit beperk duidelik die mag van 'n president.
In Brittanje word die begroting van die kanselier bekendgestel, ongeag wat die parlement dink. Met die uitsondering van 'n partye-opstand, kan die party wat aan bewind is 'n premier nie verwyder nie
Die posisie van die president oorheers die Amerikaanse politiek. Die president is hoof van die uitvoerende gesag van Amerika; die Kongres is die hoof van Amerika se wetgewende en die Hooggeregshof, Amerika se regbank. Hierdie ...