Vir amper veertig jaar het Republikeine 'n verdeling-en-oorwinstrategie nagestreef wat bedoel was om werkerswitte te oortuig dat die armes hul vyande was.
Die groot nuus is dat dit weer begin brand.
Republikeine het aan die werkersklas gesê dat sy swaarverdiende belastinggeld afgekeur word om te betaal vir "welsynstowe" (soos Ronald Reagan 'n swart enkelvrou op welsyn genoem het) en ander dodelike loafers. Die armes was "hulle" - lui, afhanklik van regeringsuitdeelstukke en oorweldigend swart - in skerp kontras met "ons", wat steeds harder, trots onafhanklik was (selfs vroue en moeders gestuur om te werk, om familie-inkomste te verlig gesleep deur krimpende manlike loonkaarte), en wit.
Dit was 'n slinkse strategie wat ontwerp is om die breë Demokratiese koalisie wat die New Deal and Great Society ondersteun het, te verdeel deur die klagtes van rassevooroordeel en ekonomiese angs te gebruik. Dit het ook gerieflik die wrewel van staatsbelasting en uitgawes aangevuur.
Die strategie het ook aandag geskenk aan die werklike oorsaak van die werksklas se krimploon - korporasies wat besig was om vakbonde uit te brei, buitelandse uitkontraktering te maak en werk te vervang met outomatiese toerusting en daarna rekenaars en robotika.
Maar die verdeling-en-oorwinstrategie is nie meer oortuigend nie, want die skeidingslyn tussen arm en middelklas het alles maar verdwyn. "Hulle" word vinnig "ons."
Armoede is nou 'n toestand waarna byna almal kan val. In die eerste twee jaar van hierdie herstel, volgens 'n nuwe verslag van die Sensus Buro, ongeveer een uit elke drie Amerikaners vir minstens twee tot ses maande in armoede gedaal.
Drie dekades van plattelende lone en dalende ekonomiese sekuriteit het 'n breër tol geneem. Byna 55 persent van Amerikaners tussen die ouderdomme 25 en 60 het ten minste 'n jaar ervaar in armoede of naby armoede (onder 150 persent van die armoedegrens). Die helfte van alle Amerikaanse kinders het op 'n stadium tydens hul kinderjare op voedselstempels gegrond.
Vyftig jaar gelede, toe Lyndon Johnson 'n "armoedeoorlog" verklaar het, het die meeste van die land se chronies armes min of geen verband gehad met die arbeidsmag, terwyl die meeste werkersklas Amerikaners voltydse werk gehad het.
Hierdie onderskeid het ook afgebreek. Nou werk 'n beduidende persentasie armes maar verdien nie genoeg om hulself en hul gesinne uit armoede te kry nie. En 'n groeiende deel van die middelklas vind hulself op dieselfde plek - dikwels in deeltydse of tydelike posisies, of in kontrakwerk.
Ekonomiese onsekerheid is endemies. Werk-klas-blankes wat voorheen teen die vaag van die mark gedruk word, is nou ten volle blootgestel aan hulle. Vakbonde wat een keer beding het namens werknemers en hul kontraktuele regte beskerm het, het verdor. Informele verwagtinge van lewenslange werk by 'n enkele maatskappy is weg. Korporatiewe lojaliteit het 'n slegte grap geword.
Die finansiële markte roep nou die skote - dwing maatskappye om skielik ontwortel te word, uit te verkoop aan ander maatskappye, oorsese dele in die buiteland te oordra, nie-winsgewende eenhede te likwideer, of nuwe sagteware aan te neem wat skielik ou vaardighede verouder.
Aangesien geld beweeg teen die spoed van 'n elektroniese impuls terwyl mense beweeg teen die spoed van die mens, word die mense - meeste van hulle uurwerkers, maar ook baie wit krae - aan die gang gesit.
Dit beteken dat skielike en onverwagse armoede vir ewig vandag 'n ware moontlikheid geword het. En daar is min veiligheidsmarge. Met die reële mediane huishoudelike inkomste bly daal, leef 65 persent van werksfamilies van betaalstaat na betaalstaat.
Wedloop is ook nie meer 'n skeidslyn nie. Volgens die Census Bureau-nommers identifiseer twee-derdes van dié onder die armoedegrens op enige gegewe punt hulself as wit.
Hierdie nuwe gesig van armoede - 'n gesig wat beide arm, amper arm en onseker werk in die middel, en terselfdertyd swart, Latino en wit - maak die ou Republikeinse verdeel-en-verower-strategie verouderd. Die meeste mense is nou aan dieselfde verloorkant van die skeiding. Sedert die begin van die herstel het 95 persent van die winste van die ekonomie tot die hoogste 1 persent toegeneem.
Dit beteken dat die Republikeinse opposisie teen uitgebreide werkloosheidsversekering, kosseëls, werkprogramme en 'n hoër minimum loon 'n werklike gevaar van terugval op die GOP bied.
Kyk net na Noord-Carolina, 'n staat waar die Demokratiese senator, Kay Hagan, wat verkiesbaar is vir herverkiesing, goed vaar deur Republikeine tuis aan te val as 'onverantwoordelik en koudhartig' om die werkloosheidsvoordele en maatskaplike dienste te verminder. Die staatsdemokratiese party beklemtoon haar Republikeinse teenstander se 'lang rekord van neerhalende uitsprake teen diegene wat sukkel om 'n einde te kry.' (Tom Tillis, die speaker van die staat, het gepraat oor die behoefte om mense op openbare hulp te verdeel en te verower, en het kritiek op die besnoeiing as 'tjank van verloorders' genoem).
Die nuwe ekonomie is veral moeilik vir die onderste twee derdes Amerikaners. Dit is nie moeilik om 'n nuwe politieke koalisie van Amerika se arm en werkende middelklas voor te stel nie. Dit is nie net die herstel van die land se geveerde veiligheidsnette nie, maar ook om 'n regverdige deel van die ekonomie se winste te kry.