Wat voëls ons kan leer oor die keuse van 'n maat en die laaste hou daarvan
Geskryf deur Gisela Kaplan
Liefde, seks en maatkeuse is onderwerpe wat nooit onder die mode uitgaan nie, of verbasend onder sommige Australiese voëls. Vir hierdie spesies is die keuse van die regte maat 'n drywer van evolusie en beïnvloed dit die oorlewing en sukses van 'n voël en sy nageslag.
Daar is geen beter plek as Australië om strategieë vir die keuse van voëlmaat te sien en te bestudeer nie. Moderne papegaaie en sangvoëls is skeppings in Gondwanas - hulle die eerste keer in Australië ontwikkel en eers baie later die res van die wêreld bevolk.
Hier sal ons kyk na die gesofistikeerde manier waarop sommige inheemse voëls 'n goeie maat kies en die verhouding laat voortduur.
Reënboog-vragmotors vorm 'n lewenslange band. Bobbie Marchant
Enkelmoeders en seisoenale kinkels
Vir jare konsentreer navorsing op die bestudering van voëls waarin seksuele seleksie so eenvoudig kan wees as mans wat vrouens soek. Mans kan ekstra helder vere of patrone vertoon, 'n spesiale liedjie of dans voer, of, soos die boudvoël, bou 'n gesofistikeerde vertoonbak.
By hierdie spesies kies wyfies die beste maat op die mark. Maar die mannetjies hou nie rond ná hul paring om hul broei groot te maak nie.
Hierdie voortplantingstrategieë is slegs van toepassing op ongeveer 'n klein hoeveelheid voëls wêreldwyd.
Dan is daar 'liefhebbers vir 'n seisoen', wat 'n klein persentasie liedvoëls uitmaak. Mannetjies en wyfies kan 'n broeisel vir een seisoen bymekaarmaak en dan op hul eie manier gaan.
Dit is glad nie regte vennootskappe nie - dit is bloot markte vir reproduksie.
Voëls wat aanmekaar vassit
Maar wat van die ander voëls - dié wat in pare nakom, net soos mense gereeld doen? Diegene wat meer as 'n seisoen en in sommige gevalle lewenslange vennootskappe vorm?
Meer as 90% van die voëls wêreldwyd val onder hierdie kategorie "gesamentlike ouerskap" - en in Australië bly baie van hulle lank saam. Inderdaad, Australië is 'n hotspot hiervoor koöperatiewe en langtermynsake.
Hierdie verbysterende figuur het nie gelyk in die diereryk nie. Selfs onder soogdiere, paartjies is skaars; enigste 5% van alle soogdiere, insluitend mense, pas saam en verwek kinders saam.
So, hoe kies Australiese voëls met 'n lang bandjie, en wat is hul geheim vir sukses in verhoudings?
'N Duifpaar met 'n wit kop. Krediet: Gisela Kaplan
Die konsep van assortative paring word dikwels gebruik om te verduidelik hoe mense blywende verhoudings vorm. Soos die teorie gaan, kies ons maatjies met soortgelyke eienskappe, lewenstyl en agtergrond as ons eie.
By inheemse voëls wat langdurige bindings vorm, insluitend slaghuise, drongo's en kaketoes, is die verskille tussen die geslagte klein of bestaan ​​nie - dit wil sê, hulle is 'monomorfies'. Mannetjies en wyfies lyk eenders in grootte en verekleed, of albei kan sing, neste bou en ewe veel vir die nageslag sorg.
Dus, hoe kies hulle mekaar, indien nie volgens kleur, sang, dans of verekleed verskil nie? Daar is navorsing wat daarop dui dat hul keuses op persoonlikheid gebaseer is.
Baie voëlbesitters en -boukundiges sal getuig dat voëls individuele persoonlikhede het. Hulle kan byvoorbeeld saggeaard, verdraagsaam, onderdanig, aggressief, selfversekerd, nuuskierig, bang of gesellig wees.
Navorsing het nog nie definitief vasgestel watter voëlpersoonlikhede wedersyds aantreklik is nie. Maar tot dusver blyk dit dat ooreenkomste of bekendheid eerder as teenoorgesteldes aangetrek word.
Cockatiel-telers is nou selfs gebruik persoonlikheidsassesserings soortgelyk aan dié wat gebruik word vir skouhonde.
Daar is praktiese en wetenskaplike bewyse om hierdie benadering te ondersteun. In broeikontekste kan oënskynlik onversoenbare voëls saam gedwing word. In sulke gevalle is dit onwaarskynlik dat dit sal reproduseer en nie eens nie interaksie met mekaar. Byvoorbeeld, navorsing op Gouldiaanse vinkies het dit getoon dat streshormoonvlakke in 'n paar nie-pasde pare gedurende 'n paar weke verhoog is, wat die lê van die eier vertraag het.
Omgekeerd het 'n goeie sebravinkpare wat ooreenstem is getoon om groter reproduktiewe sukses te hê. Goed ontwerpte eksperimente het ook getoon hierdie voëls om een ​​keer vry te wees van vennote wat deur die mens aangewys is, om te verander, wat 'n vaste maat se voorkeure stel.
Sebrafinkies rooster saam. Bronkrediet: Robyn Burgess
Meer as net seks
Nou tot enkele buitengewone, min bekende fasette van gedrag by sommige inheemse voëls.
Voëlbindings gaan nie altyd of aanvanklik oor reproduksie nie. Die meeste kaketoes neem vyf tot sewe jaar om seksueel te volwasse. Magpies, Apostelvoëls en witvlerkige hoes kan nie ernstig daaraan dink om voort te plant voordat hulle vyf of ses jaar oud is nie.
Intussen vorm hulle vriendskappe. Sommige word kindertyd liefdes lank voordat hulle 'trou' en voortplant.
Sosiaal monogame voëls, soos die meeste Australiese kaketoes en papegaaie, let op mekaar. Hulle bevestig weer bindings deur voor te maak, te braai en saam te vlieg op soek na voedsel en water.
Selfs nie so snoesige inheemse liedjies soos voëls of korviede nie langtermyn vennootskappe en vlieg, voer en braai nou saam.
Kaketoe-vriende met swawel-kuif of paartjie gaan land. Bron Robyn Burgess
Alles in die gedagte
Voëlspesies wat die hele lewe saamspan en die meeste tyd spandeer om nageslag groot te maak, is gewoonlik ook die mees intelligent (gemeet aan die breinmassa relatief tot liggaamsgewig).
Sulke spesies leef gewoonlik vir 'n lang tyd ook - soms vier keer langer as voëls met 'n soortgelyke gewig in die noordelike halfrond.
So hoekom is dit? Die brein kou baie energie op en benodig die beste voedingstowwe. Dit het ook tyd nodig om volle groei te bereik. Ouersorg vir 'n lang tydperk, soos baie Australiese voëls bied, is die beste manier om breinontwikkeling te maksimeer. Dit vereis 'n sterk band tussen die ouers en 'n verbintenis tot die grootmaak van nageslagte oor die langtermyn.
Interessant genoeg, voël- en menslike breine het 'n soortgelyke argitektuur, en dieselfde reeks belangrike neurotransmitters en -hormone. Sommige hiervan kan langtermynaanhangsels toelaat.
Kragtige hormone wat spanning reguleer en positiewe emosies veroorsaak, is goed ontwikkel by mense sowel as by voëls. Dit sluit oksitosien in (wat 'n rol speel in sosiale erkenning en seksuele gedrag) en serotonien (wat help om gemoedstemming, slaap, angs, seksualiteit en eetlus te reguleer en te moduleer).
Die dopamienstelsel ook sterk invloede die manier waarop paarbindings gevorm word en onderhou word in primate - insluitend mense - en by voëls.
Voëls selfs produseer die hormoon prolaktien, eenmalig net met soogdiere geassosieer. hierdie speel 'n rol deur ouers op hul eiers te sit, insluitend manlike voëls wat aan die broei deel.
Die krag van liefde
Gegewe die bogenoemde, word 'n mens tot die verrassende gevolgtrekking gelei dat samewerking en langtermynbande by paartjies net so goed is vir voëls as vir mense. Die strategie het waarskynlik daartoe gelei dat albei spesies die suksesvolste en wydverspreide op aarde geword het.
Aangesien soveel van Australië se inheemse voëls in getalle daal, is dit 'n dringende taak om soveel as moontlik van hul gedrag te leer, insluitend hoe hulle blywende verhoudings vorm.
Baie van die inligting waarna in hierdie artikel verwys word, is afkomstig uit Gisela Kaplan se boeke Voëleffekte, Bird Minds en Tawny Frogmouth