Die komponis het dus moontlik daarin geslaag om sy liggaamlike ellende “weg te dink” deur sy brein so besig te hou met musiek dat daar letterlik nie kans was om aan sy pyn aandag te skenk nie. Hierdie vermoë om bykans volkome in sy binnewêreld in musiek op te gaan en dit as’t ware daar te skep en te hoor, was dan moontlik ook die rede waarom hy kon voortgaan om grootse komposisies te lewer ten spyte van sy doofheid, volgens die kenners wat in die Beeld-artikel genoem word. Dus letterlik ’n geval van “om pyn hok te slaan, bind sy brein senupunte af”. Ewe belangrik is die stukke met betrekking tot kriminele en siviele hofsake, soos bv. die hofverslae en -strukke, konfessies en vonnjsse. Maar die gees bereik nie selfbewussyn nie, dit is die volledige ontwikkeling daarvan, totdat hy alle begeertes en indrukke wat deur die sintuie ontvang is, onderdruk en beheer het, en alle denke gesentreer het op die bewussyn soos dit op sigself weerspieël word. ”Die bharishad is die draadsiel van die liggaam net soos die agnishwatta pitri die draadsiel van die gees is.