Behalwe vir die sterk inter­tekstuele spel met ander digters, is daar eweneens selfverwysings wat aan bod kom.
(bl. 78) word daar nommers langs elke reël geplaas en ja, daar is 14. Dit speel dus met die struktuur van die sonnet. Die leser moet voltooi en vrye assosiasie is hier aan die orde van die dag. Dit verwys ook na die gedig getitel  wat in ’n eerste weergawe so klink:
Wanneer ’n mens die gedig met die voorafgaande gedig lees, snap jy die angs van ’n para­noïese spreker (dalk?). Of die veldslae van die liefde (dalk?) in “(dampskerm)” op bl. 50.
Dit is ’n bundel wat die bemoeienis met die digkuns as ’n taalkonstruk vooropstel. Hermeneuties, slim, uitdagend – vir sommige is die hart van die poësie uitgeruk. Vir hierdie leser nié.