Kollektivisme versus individualisme - OPSIENUUS
in Alternatiewe en opinies, maatskappy, Politik, wêreldbeskouing, noodsaaklik
Is dit belangrik om 'n samelewing te oriënteer volgens gemeenskaplike doelstellings en waardes? Of moet almal uitgebreide vryheid hê, ook ten koste van sosiale belange?
Helmut Melzer 21. Julie 2020, 11: 38 18.1k views 1 kommentaar
"Moderne samelewings kan slegs bestaan ​​as daar 'n gesonde balans tussen kollektivisme en individualisme is."
Die sosioloog Grigori Judin
Nee, daar was geen geskreeu in die Alpe Republiek toe die Oostenrykse kanselier Sebastian Kurz in sy toespraak met die wêreld gepraat het nie Wêreld Ekonomiese Forum Vroeg in 2020 dui daar tussen die lyne op 'n belangrike stelselverandering. Verspreide, kort persverklarings sonder 'n verdere verduideliking, enkele verklarings van NRO's - dit is dit. Sedert die begin van die jaar het die verklaring van die oorlog teen die kollektivisme van Kurz, wat volgens hom net een ding gebring het: "... naamlik lyding, honger en ongelooflike ellende." Europese waardesisteem. Omdat kort-kort 'kollektivisme' gepraat word, laat dit klink soos 'kommunisme', maar wil dit eerder na 'neoliberalisme' (sien rakende klimaat hier).
'Ek dink ons ​​moet almal versigtig wees dat die kwessie van klimaatsbeskerming nie misbruik word om bejaardes te beskerm nie kollektivistiese idees om te adverteer wat altyd misluk het - maak nie saak waar in die wêreld nie - en wat net een ding gebring het: naamlik lyding, honger en ongelooflike ellende. '
Kanselier Sebastion Kurz op die World Economic Forum 2020
Toespraak in Davos: Sebastian Kurz waarsku oor totalitêre neigings - maar wil 'klimaatbeskerming' hê
Die Oostenrykse premier Sebastian Kurz het in 'n toespraak op die World Economic Forum (WEF) in Davos gepraat vir 'n skakel tussen die ekonomies liberale Pol ...
Die deurslaggewende gang begin om 2:30 min.
Terloops: daar moet nog gesien word of klimaatsbeskermingsmaatreëls sal volg. Sover...
Maar wat lê die begrippe kollektivisme en die veronderstelde antipool van individualisme? Dit verwys na waardesisteme wat enersyds die kollektief - dit wil sê die politieke samelewing of in 'n neutedop - prioriteit gee: almal van ons - of wat fokus op die individu en sy belange. Een ding tussenin: dit het min met kommunisme te doen. Baie meer word bedoel: hoe definieer 'n samelewing homself?
Dit is baie belangrik dat, selfs al word kollektivisme en individualisme verkeerdelik as teenoorgesteldes verstaan ​​word, dit in werklikheid twee onafhanklike dimensies in die bestaan ​​bestaan. Selfs as 'n samelewing op die gemeenskaplike belang fokus, impliseer dit nie noodwendig 'n beperking van individuele vryheid nie. Maar: kollektivisme en individualisme kan ook 'n effens ander betekenis hê, afhangende van die perspektief, byvoorbeeld op ekonomiese, politieke of sosiale vlak.
Onder kollektivisme word verstaan ​​as 'n stelsel van waardes en norme waarin die welstand van die kollektief die hoogste prioriteit geniet. Die belange van die individu is ondergeskik aan dié van die sosiale groep wat gesamentlik georganiseer word.
Die individualisme is 'n sisteem van gedagtes en waardes waarin die individu die fokus is.
Daar moet op gelet word dat individualisme en kollektivisme in 'n kulturele vergelyking is nie teenoorgestelde pole van 'n eenvormige dimensie nie, maar twee heeltemal onafhanklike dimensies; in werklikheid korreleer individualisme en kollektivisme presies nul in 'n kulturele vergelyking. * Net soos individualisme, is kollektivisme nie 'n rigiede konstruk nie, dit wil sê net omdat daar oorwegend kollektivistiese waardes in 'n samelewing is, beteken dit nie dat individualisme nie ook daarin bestaan ​​nie.
Bronne: D. Oyserman, HM Coon, M. Kemmelmeier: heroorweging van individualisme en kollektivisme
Die politieke vlak
"Oostenryk is 'n demokratiese republiek. U reg kom van die mense, "lui artikel 1 in die Oostenrykse grondwet. Die keuse word gemaak in die lig van baie verskillende opinies. Dit is dus die taak van demokratiese stelsels om hulself so te organiseer dat individuele belange in balans is en besluite gebaseer is op 'n veronderstelde algehele wil, volgens die heersende mening.
Ongeag hoe 'n mens na demokrasie kyk, is die sukses daarvan veral gebaseer op die prestasies ten gunste van die kollektief, die bevolking as geheel. Prestasies wat eintlik net die sosialisme in staat gestel: menseregte, vryheid van uitdrukking, solidariteit, sosiale voordele en vele ander. Kollektivistiese prestasies, wat die huidige verandering in waardes na individualisme of neoliberalisme wankel.
Rolmodelle van individualisme
Neem die voorbeeld van die VSA: die Amerikaanse droom was nog altyd die van die individu - en van individuele vryheid. En hy het getoon dat gelykheid ook 'n finansiële vraag kan word, dat die versorging van siekes nie vanselfsprekend is nie, dat ouderdomsvoorsiening nie vir almal van toepassing is nie.
Rusland is waarskynlik die beste voorbeeld van 'n verandering in die waardesisteem en die gevolge daarvan - polities en sosiaal. "Rusland is een van die mees individualistiese lande ooit," verduidelik die sosioloog Grigori Judin. Alhoewel twee dinge met Sowjetmense verband hou, is kollektivisme en haat vir individualisme. Judin: "Ons het 'n afgewerkte weergawe van die liberaal-demokratiese stelsel ingevoer: liberalisme sonder demokrasie. Dit plaas ons in 'n baie vreemde situasie. Omdat alle studies toon dat daar absoluut geen rede is om nie aan die Sowjet of die huidige Russiese volk te dink nie. In die algemeen is die samestelling van individualisme en kollektivisme 'n twyfelagtige onderneming vanuit die oogpunt van die sosiale wetenskappe: die stigters was meer besig met sintese. "
Vanuit 'n sosiologiese oogpunt gaan dit nie om kontrasterende individualisme en kollektivisme nie. Judin: "Moderne samelewings kan slegs bestaan ​​as daar 'n gesonde balans tussen die twee is. Ons probleem is dat daar 'n aggressiewe individualisme in Rusland is, wat gevoed word deur vrees en daarom verander na 'n wrede mededinging, totale onderlinge wantroue en vyandskap. […] As u uself wil mislei, moet u net die woord 'algemeen goed' gebruik. '
Maar dit maak nie almal gelukkig nie, verduidelik die sosioloog: 'As u sê dat daar 'n gebrek aan kollektiewe lewe in Rusland is, beteken dit ook dat die behoefte daaraan altyd daar is. Daar is 'n aantal tekens dat mense in die algemeen probleme ondervind om hierdie tekort aan te pak. [...] Die mens is so geskape dat hy kollektiewe doelwitte, 'n identiteit, nodig het. '
Maar daar is ook ander opinies: Die feit dat die klimaat van sosiale koudheid, onverskilligheid en selfsug die resultaat is van onbeperkte individualisme, die gebrek aan samehorigheid, die ego in plaas van die skuld wat ons moet skuld, diagnoseer die Duitse filosoof Alexander Grau. Duitsland sak in kollektiewe gemak: "Ons samelewing is geensins individualisties en behep met outonomie, onafhanklikheid en onafhanklikheid nie. Die teendeel is die geval. Diepe mens is diep bang en oorweldig deur die gevolge van 'n outonome, vrye leefstyl. Die moderne mens verlang na veiligheid en sekuriteit. Dit begin op die vlak van privaatlewe-beplanning. […] Individualistiese waardes, 'n postmoderne lewenswyse van onafhanklike individue? Op die beste op die oppervlak. [...] In plaas daarvan heers 'n permanente soeke na betekenis, wat absoluut niks met onafhanklikheid en individualiteit te doen het nie, maar verlang na toewyding en kollektiewe veiligheid. '
Onbeperkte ekonomiese vryheid?
So baie opinies? Glad nie. Diegene wat deesdae oor kollektivisme en individualisme praat, bedoel te dikwels die brandende saak van neoliberalisme of ekonomiese liberalisme. En selfs as die term as 'n politieke konsep of ideologie verstaan ​​kan word, is een ding bowenal bedoel: ekstensiewe vryheid van die ekonomie, losgemaak van te veel regeringsregulering. Ideaal gesproke sonder 'n vakbond en maatskaplike vennote. Dus individualisme en die vryheid van kapitaal. Liberalisering duur 'n geruime tyd, Oostenryk, byvoorbeeld, het hierdie pad enkele dekades gelede onder die dekmantel van privatisering geloop. Dele van die gesondheidsorg- of maatskaplike dienste is byvoorbeeld lankal 'geprivatiseer', dit wil sê 'verenigings' afhanklik van subsidies of 'uitkontrakteerde' ondernemings wat gestig is. Terloops, meestal onder politieke leiding en opdrag.
Wie dien die politiek? Die mense?
Onverstaanbaar? Waar sommige meen dat die staat nie meer sy basiese take vir die samelewing (of die mense) verrig nie, glo ander dat hierdie mandaat nog nooit bestaan ​​het nie en steeds nie bestaan ​​nie. 'N Regering van die republiek dien alleen en alleen. Daar is geen staatsdoelwit "welstand vir almal" wat in die grondwet vasgelê is nie. (Hier, terloops, oor die onderwerp van staatsdoelstellings.) Die eed van die Oostenrykse kanselier lui: "Ek belowe dat ek die grondwet en alle wette van die republiek noukeurig sal waarneem en dat ek my plig sal uitvoer na die beste van my wete en oortuiging." Geen woord dat 'n kanselier daar is ten goede van almal nie.
Kanselier Kurz maak geen geheim van sy individualistiese doelwitte nie. Die ekonomie lyk veral vir hom belangrik, wat volgens die huidige wetgewing wettig is: "Ons het ambisieuse beskerming van die omgewing en die klimaat nodig, en terselfdertyd sterk ekonomiese groei en ekonomiese sukses, en ek is totaal optimisties dat ons kan slaag as ons as 'n Europese Unie vertrou op ons sterk punte, naamlik op ons oop samelewing, op ons vrye samelewing en bowenal op ons vrye en sterk ekonomie in Europa. "
INFO: Wie baat by die politiek?
Een ding is seker: die 'welstand van die mense' is geensins grondwetlik gevestig nie. Slegs die term "republiek" is bedoel om die algemene voordeel te impliseer, kan gelees word op die amptelike webwerwe www.oesterreich.gv.at en www.parlament.gv.at. Die regering is verantwoordelik vir die interpretasie. "Vir die tyd sedert die 20ste eeu het Wolfgang Mager of Josef Isensee 'n opruiming van betekenis en inflasionêre gebruik van die woord opgemerk. Die term demokrasie het die term republiek bepaal en vervang, wat die verskille in die betekenis van "regering verkies deur die mense" (demokrasie) en "politiek wat die gemeenskaplike goed dien" (republiek) vervaag, soos Hans Buchheim daarop gewys het " dit staan ​​op Wikipedia.
21. Julie 2020 om 12: 17
Daar is 'n dodelike virus aan die gang. Ek bedoel die corona-virus nie daarmee nie. Ek praat eerder van neoliberale imperialisme as die volgende vlak van kapitalisme, wat - blyk dit - ook guns gevind het by ons kanselier. Tenor: ekonomiese belange bo dié van die kollektiewe. Isoleer Europa van die hele mensdom. Klimaatsbeskerming slegs as dit niks kos nie.
Volgens Kurz by die World Economic Forum sou kollektiewe idees net een ding meegebring het: "naamlik lyding, honger en ongelooflike ellende." "Leer geskiedenis" sou waarskynlik die voormalige kanselier Bruno Kreisky beantwoord het. Omdat dit nie kollektiewe prestasies soos menseregte, vryheid van uitdrukking, werkersregte, kollektiewe ooreenkomste, pensioene en meer was wat lyding veroorsaak het nie, maar die uitbuiting van planeet en mens - vir duisende jare - ten bate van die rykdom van enkele. As gevolg hiervan het ander se skaamte vir my 'n nuwe dimensie bereik.
My optimisme eindig hier. Want as 'n beleid van selfsug en gierigheid stop, is die klein wêreldwye vooruitgang wat tot dusver gemaak is, in gevaar. In die lig van die naderende diktatorskap van kapitaal betreur ek die gemis geleenthede om demokrasie verder te ontwikkel. Laat ons nie onder enige illusie verkeer nie: ons enigste deelname is die reg om 'n party te kies. Selfs te midde van 'n ooglopende klimaatkrisis en twee grondwetlike doelstellings van 'omvattende omgewingsbeskerming' (1984) en 'volhoubaarheid' (2013), moet 'n referendum plaasvind wat dan in die Nasionale Raad 'behandel' word. Terloops, volhoubaarheid is ook 'n kollektivistiese idee.
Ek reageer weer? Vertel die 20.000 vlugtelinge wat sedert 2014 in die Middellandse See verdrink het. Die miljoene mense wat uitgebuit is, wie se lyding deels deur internasionale korporasies en Westerse geopolitiek veroorsaak word. Die polities onderdrukte, in wie se lande ons graag goedkoop wil koop.