Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Geloof 1 Korintiërs 13:1-13 Is geloof niks meer as 'n ontvlugting van ons probleme nie?
Die feit van die saak is egter, broers en susters, dat wanneer 'n mens se godsdiens net daar is dat God jou óf uit jou probleme moet help óf moet sorg dat alles altyd voorspoedig bly, God vir so iemand iets soos 'n kruidenier geword het. Dan word God die een by wie jy jou bestelling plaas, en sodra die bestelling nie reg en stiptelik afgelewer word nie, dan verander jy van kruidenier. Só 'n God, broers en susters, is inderdaad dan niks meer as 'n plaasvervanger van mense se behoeftes nie.
En hierdie liefde, sê die apostel, het bepaalde en duidelik kenmerke, byvoorbeeld: om lief te hê beteken om geduldig en vriendelik te wees. Dit beteken om goeie dinge vir ander mense te gun en nie te spog oor jou eie of hoogmoedig te wees nie. 'n Mens wat ander liefhet is nie onmanierlik nie en dink nie net aan homself of haarself nie. Hy word nie gou kwaad nie en hou nie boek van die onreg wat ander aan hom gedoen het nie. Oor verkeerde dinge kan hy nooit gelukkig wees nie, en net die waarheid sal hom gelukkig maak. As 'n mens iemand liefhet, kan jy stilbly oor sy foute. Jy kan die beste dinge oor hom glo, die beste dinge van hom verwag en nooit ophou om hom lief te hê nie. Die liefde, en daarom ook die Christelike geloof, gaan dus nooit oor jouself nie, maar oor God en oor die een langs jou (aldus 1 Kor 13:4-7).
Die ware Christelike godsdiens daarenteen, sê Paulus, is behalwe vertroue (geloof) en hoop 'n daad. 'n Skeppingsdaad. Wanneer iemand gered word gee God, wat in Christus die sigbare Liefde geword het, aan so iemand die krag en opdrag om ander lief te hê, om so nuwe lewensmoontlikhede en selfs nuwe lewe vir ander mense te skep. En hierdie liefde, sê 1 Korintiërs, is nie maar net 'n uiterlike kenmerk van de Christelike geloof nie, dit is sy huidige wesenskenmerk. Die dag wat ons God volledig sal sien en ken, sal hierdie liefde dan ook die enigste kenmerk wees wat ons huidige geloof en uiteindelike aanskoue aan mekaar sal bind. Dit sal die norm wees waaraan ons gemeet sal word. Daarom bestaan ons geloof, broers en susters, wesenlik in die liefde.
Wat Russell en die duiwel in Job raakgesien het, is dat die mense soms geneig is om 'n kruideniersgod te aanbid, 'n nuttigheidsgod om te gebruik wanneer ons daarna voel. Maar hierdie waarneming, broers en susters, maak nie die boodskap van die Christelike evangelie tot niet nie, want die Christelike evangelie gaan nie oor dit wat ek daaruit kan kry nie, maar wat dit vir die wêreld vol sondaarmense kan doen.
Daarenteen bestaan die wesenlike van ons godsdiens daaruit dat 'n mens God gesien het, Hom deur sy Woord leer ken het, en dan begin om soos God te word deur die liefde te doen. In hierdie verband het Calvyn êrens gesê dat ‘God mens geword het sodat die mens God kan word’. Natuurlik is dit 'n geweldige uitspraak, maar as dit reg verstaan word, is dit in ons konteks vanaand so waar.
Is so 'n geloof maar net 'n nuttigheidsgodsdiens, broers en susters? Sal so 'n geloof, 'n geloof wat God ken en daarom die liefde leef, ophou bestaan wanneer dit sleg begin gaan of die sogenaamde geluk gevind is?
Dit sal nie, want of dit goed of sleg gaan, sal die liefde daar wees, die liefde omdat God ons eerste liefgehad het, en ons daarom nie anders kan as om afdruksels van God in hierdie wêreld te wees nie.
Ek sluit af met 1 Korintiërs 13:13: `En nou, geloof, hoop en liefde bly, hierdie drie. En die grootste hiervan is die liefde. Of soos Gesang 223 vers 2 dit stel: ‘Waaraan sal die wêreld 'n Christen meet? Aan ons liefde sal hulle weet!’