Die standbeeld van Maatkare Hatshepsut - Inligting
Een van die mees fassinerende aspekte van die vroulike farao Maatkare Hatshepsut (1479 - 1458 vC) is die kunswerk wat sy agtergelaat het. Kuns het 'n belangrike doel in die Egiptiese samelewing gedien; elke standbeeld, muurskildery en motief het 'n betekenisvolle betekenis gehad. Farao's gebruik kuns gereeld as 'n manier om inligting oor hulself te versprei, 'n propaganda -instrument om hul heerskappy te regverdig en hul goddelike aard aan die gewone mense te beklemtoon (waarvan baie ongeletterd was). Hatshepsut was geen uitsondering op hierdie reël nie.
In die antieke Egipte se lang reeks magtige koninginne en vroulike heersers, staan ​​Maatkare Hatshepsut as die suksesvolste van hulle almal. Sy het meer as 20 jaar regeer en haar mense in 'n era van vrede, stabiliteit en voorspoed gelei. Anders as baie van haar voorgangers en opvolgers, is daar min bewyse van groot konflikte of militêre operasies tydens Hatshepsut se bewind. In plaas daarvan om oorlog te voer, het die koning 'n massiewe infrastruktuurveldtog onderneem, tempels gebou en monumente regoor die land opgerig.
Om haar ongewone koningskap in die oë van haar hof en haar onderdane te regverdig, het Hatshepsut hom tot kuns gewend.
Hatshepsut, die dogter van Farao Thutmose I, het 'n aantal indrukwekkende posisies beklee voordat sy haarself tot Farao uitgeroep het: eers was sy die God se vrou van Amun, en toe sy met haar vader se dood in 1493 vC koningin van Egipte was, trou sy met haar halfbroer , Thutmose II. Sy het 'n kind gehad met Thutmose, 'n dogter met die naam Neferure.
Toe Thutmose II in 1479 VHJ sterf, het Hatshepsut 'n dilemma gehad. Sy het haar man nie 'n seun gebaar nie, en Thutmose se enigste manlike erfgenaam, Thutmose III (sy seun deur 'n sekondêre vrou), was slegs 'n kleuter. Na aanleiding van die presedent wat deur 'n aantal groot koninginne voor haar geskep is, het Hatsjepsoet beheer oor Egipte oorgeneem, Thutmose III Farao bekroon en as koninginregent gedien totdat die seuntjie koning word. Toe, in 1473 vC, neem Hatshepsut 'n skokkende volgende stap: sy verklaar haarself as farao van Egipte en regeer saam met Thutmose as sy (senior) mederegent. As 'n vrou wat 'n tradisioneel manlike rol beklee, moes Farao Hatshepsut 'n manier vind om haar ongewone koningskap in die oë van haar hof en haar onderdane te regverdig. Om dit te kan doen, het Maatkare Hatshepsut hom tot kuns gewend.
Daar is 'n duidelike progressie van vroulike na manlike vorm in die artistieke voorstellings van Hatshepsut in die loop van haar leeftyd, met die mees fassinerende en ongewone stukke uit die vroeë jare van haar bewind. Byvoorbeeld, beeldhouwerke vanaf die begin van Hatshepsut se mede-regentskap met Thutmose III beeld die koningin baie duidelik uit as 'n vroulike vrou en dra die lang, gewone skede-rok van 'n koninklike Egiptiese vrou. Hatsjepsoet dra egter die faraonies nemes hooftooisel, gewoonlik slegs deur manlike konings gedra. Hierdie vreemde kombinasie is duidelik sigbaar in 'n rooi granietstuk wat in die Metropolitan Museum of Art in New York te sien was: dit beeld 'n sitende Hatshepsut uit in vroueklere wat die nemes kroon, en is ingeskryf met haar faraoniese troonnaam "Maatkare" ("Waarheid is die siel van die son"), en vroulike weergawes van haar koninklike titels ("Daughter of Re," ens.). 'N Ander standbeeld uit hierdie tydperk, ook by die Met, skets 'n soortgelyke prentjie. Dit is uit swart dioriet uitgekap en toon 'n vroulike Hatsjepsoet wat die koninklike aantrek khat hooftooisel van 'n manlike farao.
Die volgende fase van Hatshepsut se standbeelde is waar dinge nog interessanter word. Een stuk toon 'n sitende Maatkare Hatshepsut met 'n duidelik vroulike gesig en bolyf, gedra nemes kroon en op 'n troon sit. Hatshepsut het egter die skede rok verloor en dra eerder 'n kort mannetjie kilt en 'n kaal bors. Hierdie stuk is weer ingeskryf met haar troonnaam en vroulike weergawes van tradisionele manlike titels.
Vanaf hierdie punt verbind Hatshepsut daartoe om haarself in 'n volledig manlike vorm uit te beeld. Daar is 'n versameling standbeelde van groot en klein, wat Hatshepsut in toewydingsposisies toon en aan die gode bied. Hier word die farao weer in 'n barekas gedra en 'n kilt gedra, sonder bewyse van vroulike borste of gelaatstrekke. Sy dra die nemes hooftooisel (versier met die koninklike uraeus -slang), en dra ook die tradisionele valse baard van 'n manlike farao. In sommige gevalle word die vroulike koning selfs as 'n sfinks vertoon, met die liggaam van die leeu en die bekroonde kop van 'n man.
Net so oorleef baie osiride -beelde van die koning, wat 'n bebaarde, gemummifiseerde Hatshepsut as die god Osiris uitbeeld. Sommige van hierdie stukke bewaak tot vandag toe die sale van haar tempel in Deir el-Bahari. Interessant genoeg, uit die oorblyfsels van antieke verf wat nog steeds op hierdie statute sigbaar is, blyk dit dat Hatshepsut gedurende haar regeringstyd aanhou eksperimenteer het met haar artistieke uitbeeldings. Alhoewel die farao heeltemal manlik was, het die beelde haar beelde laat skilder met 'n unieke, amper oranje velkleur, 'n kombinasie van die dieprooi oker wat tipies is vir 'n ou Egiptiese man en die ligter geel gelaatskleur van 'n vrou.
Dit is hoogs onwaarskynlik dat die manier waarop Hatshepsut in amptelike kunswerke verskyn, is hoe die koningin in die regte lewe gelyk en geklee het. Alle Egiptiese kuns is hoogs geïdealiseer, en elke stuk is bedoel om maklik 'n boodskap oor te dra oor die persoon wat dit verteenwoordig. Maatkare Hatshepsut het waarskynlik nie met 'n vals baard in haar paleis rondgeloop nie; haar ware geslag was geen geheim nie, en sy het nooit bedoel dat dit so sou wees nie. Kyk net na die inskripsies wat in 'n groot deel van haar beeldhouwerk voorkom: 'Dogter van Re' en 'Lady of the Two Lands'.
Selfs in stukke waar sy as heeltemal manlik uitgebeeld word, het Hatshepsut steeds maniere gevind om haar vroulikheid en ware aard te beklemtoon. Sy het haarself as 'n manlike farao uitgebeeld bloot om haar heerskappy te legitimeer en te help verduidelik. Alhoewel daar verskeie vroulike heersers voor haar was, en daar geen vaste wette was om 'n vroulike koning te hê nie, was 'n farao op die troon van Egipte steeds senior as 'n lewensvatbare erfgenaam (Thutmose III), maar was nog steeds 'n ongewone, byna onverklaarbare situasie . Deur haarself voor te stel as 'n tradisionele manlike koning, sterk, jeugdig en vroom, verduidelik Hatshepsut aan haar onderdane dat sy net so taai en geskik is vir die troon as enige van haar manlike eweknieë. Alhoewel baie van haar beelde na haar dood vernietig en verniel is (waarskynlik deur Thutmose III om die ideale van manlike koningskap en man-man-opvolging te versterk), spreek die kuns wat uit Hatshepsut se heerskappy oorleef boekdele oor haar kreatiwiteit, onkonvensionaliteit en politieke listigheid. .
Kyk die video: Funerary Monuments of Hatshepsut and Senenmut #RAMASES#ExplorersEgyptology with Prof. Aidan Dodson