Selfbewussyn van persoonlikheid - vorming, funksies, ontwikkeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Selfbewussyn van 'n persoon is 'n persoon se vermoë wat jou help om bewus te word van jou eie "Ek", sowel as jou eie belange, behoeftes, waardes, jou gedrag en ervarings. Al hierdie elemente funksioneer funksioneel en geneties met mekaar, maar ontwikkel nie gelyktydig nie. Hierdie vaardigheid ontstaan ​​met geboorte en word deur die hele menslike ontwikkeling aangepas. In die moderne sielkunde is daar drie standpunte oor die ontstaan ​​van selfbewussyn, maar een van die tradisionele onder alle gebiede is. Dit is 'n begrip van selfbewustheid as 'n geneties oorspronklike vorm van menslike bewussyn.
Selfbewustheid en persoonlike ontwikkeling
Selfbewussyn van 'n persoon is nie 'n kwaliteit wat inherent is aan 'n persoon by geboorte nie. Dit gaan deur 'n lang tydperk van evolusie en verbetering. Die eerste beginsels van identiteit word egter in die kinderskoene waargeneem. Oor die algemeen gaan die ontwikkeling van selfbewussyn van 'n persoon deur verskeie opeenvolgende stadiums, wat simbolies in die volgende verdeel kan word:
Fase 1 (tot 'n jaar) - die kind skei hom van die wêreld van mense en voorwerpe. Aanvanklik onderskei hy nie homself van ander nie, onderskei sy eie bewegings nie van dié wat deur sy familie uitgevoer word om hom te versorg nie. Speletjies is die eerste keer met arms en bene, en dan met voorwerpe van die buitewêreld wat die kind se primêre onderskeid tussen aktiewe en passiewe persoonlike rolle in motoraktiwiteit aandui. Hierdie ervaring gee die kind die geleentheid om hul eie potensiaal te verwesenlik. Die opkoms en ontwikkeling van kindertoespraak is van besondere belang. Dit voeg hom eintlik in die sfeer van verhoudings met mense rondom hom.
Fase 2 (1-3 jaar) - gekenmerk deur intense en betekenisvolle geestelike ontwikkeling. Die self-identiteit van die kind word geassosieer met impulse om aksies uit te voer en betyds te koördineer. Om jouself te konfronteer met ander is dikwels negatief. Dit is hieruit, ten spyte van nie die onberispelikheid en onstabiliteit van hierdie eerste vorms van motivering nie, dat die onderskeid tussen die geestelike "ek" van 'n kind begin.
Fase 3 (3-7 jaar) - die ontwikkeling word glad en eweredig uitgevoer. In die derde lewensjaar stop die kind met homself in die derde persoon, wil sy eie onafhanklikheid ervaar en homself teenoor ander hanteer. Hierdie pogings deur die individu om onafhanklikheid te wen, lei tot 'n aantal konflikte met diegene rondom hom.
Fase 4 (7-12 jaar) - reserwes bly ophoop en die proses van selfbewustheid vind plaas sonder tasbare krisisse en spronge. Daar is duidelike en beduidende veranderinge in bewussyn wat hoofsaaklik verband hou met veranderinge in sosiale toestande (skool).
Fase 5 (12-14 jaar) - die kind begin weer belangstel in sy eie persoonlikheid. 'N Nuwe krisis ontwikkel wanneer 'n kind anders wil wees en homself teenoor volwassenes verset. Lewendige sosiale identiteit.
Fase 6 (14-18 jaar oud) - is van besondere belang, aangesien dit hier is dat die persoonlikheid na 'n nuwe vlak styg en self onmeetbaar die verdere ontwikkeling van selfbewussyn beïnvloed. Om jouself te vind, is van kardinale belang om kennis oor jou eie identiteit te versamel. Dit is die begin van volwassenheid.
Vorming van selfidentiteit
In adolessensie en adolessensie, die vorming van die grondslae van die identiteit van die individu. Dit is hierdie stadium (van elf tot twintig jaar) wat die invloed op 'n tiener van sy eie status onder sy eweknieë insluit, die assessering van sosiale denke, sy aktiwiteit en die verhouding van die regte ek tot die ideaal. Die definisie van die vorming van selfbewussyn van die individu is die wêreldbeskouing en selfbevestiging van die vak.
'N Wêreldbeskouing is 'n stelsel van volledige oordele van 'n persoon oor homself, die omliggende werklikheid en oor lewensposisies en optrede van mense. Dit is gegrond op die ervaring en kennis wat tot op hierdie tydperk opgehoop is, en gee die aktiwiteit 'n bewuste karakter.
Selfbevestiging is 'n persoon se gedrag, wat veroorsaak word deur 'n toename in selfbeeld en die handhawing van die gewenste sosiale status. Die metode van self-bevestiging hang af van die opvoeding, vermoëns en individuele vaardighede van 'n bepaalde persoon. 'N Persoon kan homself aanspoor as met behulp van sy prestasies, ook met die toekenning van nie-bestaande suksesse.
Ander belangrike kategorieë sluit in: die bewustheid van die onomkeerbaarheid van tyd en die betekenis van die lewe; die vorming van volle selfbeeld; begrip van persoonlike houdings tot intieme sensitiwiteit (maar daar is geslagsverskille, as gevolg van die feit dat meisies fisiologies ontwikkel voor seuns); begrip van liefde as sosio-sielkundige uitdrukking.
Saam met hierdie kategorieë moet mens die sosiale rol en sosiale status uitken as die hoofkriteria vir die vorming van selfbewussyn.
Die sosiale rol is 'n stabiele kenmerk van sosiale gedrag, uitgedruk in die implementering van gedragspatrone, in ooreenstemming met die norme en eie verwagtinge. Sy kombineer rolverwagtinge en die werklike verrigting van die rol.
Die rol het die sterkste invloed op die ontwikkeling van die individu, aangesien dit sosiale interaksie is wat die individu baie help om aan te pas by die lewe.
Sosiale status is die posisie van 'n persoon in 'n bepaalde samelewing, wat 'n aantal regte en verpligtinge insluit. Sekere sosiale status word by geboorte verkry, terwyl ander doelbewus deur die lewe behaal word.
Kenmerke van self-identiteit
Die konsep van selfidentiteit in die sielkunde is 'n volumineuse, multi-vlak proses en bevat die stadiums, funksies en struktuur. Dit is gebruikelijk om vier fases te oorweeg: kognitief (die eenvoudigste selfkennis en selfbewustheid van die prosesse en geestestoestande van die liggaam); persoonlik (selfbeeld en ervaring in verband met hul sterk en swak punte); intellektuele (introspeksie en selfwaarneming); en gedrag (simbiose van vorige stadiums met gemotiveerde gedrag). Daar is teorieë waarin die ontwikkeling van 'n persoon se selfbewussyn slegs twee fases bevat: passief en aktief. In die eerste fase is die selfbewussyn van die individu 'n outomatiese gevolg van ontwikkeling, en in die tweede fase word hierdie proses geaktiveer.
Die belangrikste funksies sluit in: selfkennis - inligting oor jouself verkry; emosionele en holistiese selfhouding en die vorming van "ek"; selfverdediging van hul unieke persoonlikheid; selfreguleringsgedrag.
Die identiteit van die persoon is in 'n groot mate geneties voorafbepaal. Die kind is bewus van homself, sy persoonlike eienskappe, onderskei homself van ander, dus vorm die wêreld om hom geleidelik sy selfbewussyn. Die ontwikkeling herhaal die tydperke van die vorming van eie kennis oor die objektiewe wêreld. Dan beweeg hierdie proses na 'n hoër ontwikkelingspad, waarin die prosesse van refleksie in plaas van sensasies in 'n konseptuele vorm voorkom.
Die hoofkenmerk en die belangrikste komponent van selfbewussyn is die beeld van "ek". Hierdie is relatief stabiele en nie altyd bewuste begrippe van 'n persoon oor homself nie, waardeur hy met mense in wisselwerking tree. Hierdie beeld dien as 'n installasie direk na sy optrede en sluit drie komponente in: kognitiewe, gedrags- en evaluerende. Die eerste sluit die konsep van hul voorkoms, vermoëns en sosiale betekenis in. Die tweede komponent sluit die begeerte om te verstaan ​​en inspireer die respek en simpatie van vriende, onderwysers of kollegas. En die derde kombineer hul eie respek, kritiek en vernedering.
Daar is nog steeds 'n perfekte "Ek", wat die verlangde visie van jouself aandui. Hierdie beeld is inherent nie net in adolessensie nie, maar ook in meer volwasse ouderdom. Die studie van selfbeeld bepaal die mate van vernietigbaarheid of toereikendheid van die "I".
Selfbewustheid en selfbeeld
Die impuls vir persoonlike ontwikkeling is selfbeeld. Dit is 'n emosioneel gekleurde assessering van die beeld van "I", wat bestaan ​​uit die konsepte van die vak oor hul aktiwiteite, aksies, hul eie sterkpunte en swakpunte. In die proses van menslike sosialisering word die vermoë om selfvertroue te vorm gevorm. Dit gebeur geleidelik, soos die openbaarmaking van persoonlike houdings teenoor aksies, gebaseer op die assessering van ander en die assimilasie van morele beginsels wat deur die samelewing ontwikkel is.
Selfbeeld word verdeel in voldoende, onderskat en oorwaardeer. Mense met verskillende soorte selfbeeld kan op verskillende maniere in dieselfde situasies optree. Hulle sal op alle maniere die ontwikkeling van gebeure beïnvloed en radikale teenoorgestelde aksies neem.
Oormatige selfbeeld kom oor in mense met 'n geïdealiseerde siening van hul belang vir ander en die waarde van die individu, sowel as waarde. So 'n persoon is vol trots en trots, en sal dus nooit hul eie leemtes in kennis, foute of onaanvaarbare gedrag herken nie. Hy is lui en word dikwels aggressief en taai.
Baie lae selfbeeld word gekenmerk deur skaamte, selfvertroue, skaamte, en nie die uitoefening van hul talente en vaardighede nie. Sulke mense is gewoonlik te krities teenoor hulself en stel doelwitte onder diegene wat hulle kan bereik. Hulle oordryf persoonlike mislukkings en doen nie sonder die ondersteuning van ander nie.
Aktiewe, energieke en optimistiese mense ontwikkel voldoende selfbeeld. Dit word onderskei deur 'n redelike persepsie van sy eie vermoëns en vermoëns, 'n rasionele houding ten opsigte van mislukkings oor die toepaslike vlak van eise.
Vir selfbeeld speel selfvertroue ook 'n belangrike rol, dit wil sê 'n persoonlike mening oor jouself, ongeag die menings van ander mense en die vlak van bekwaamheid van 'n persoon in 'n sterk veld.
Selfbewussyn in sielkunde word in die werke van 'n groot aantal buitelandse en huishoudelike sielkundiges verteenwoordig. Die analise van teoretiese werke laat die morele selfbewussyn van die individu formuleer. Dit manifesteer in die proses van regulering en bewustheid deur 'n persoon van sy dade, gedagtes en gevoelens. As gevolg daarvan vind die verhouding van hul morele karakter met morele waardes en die vereistes van die samelewing plaas.
Die morele selfbewussyn van die individu is 'n komplekse stelsel waarin dit gebruik word om twee vlakke te onderskei wat nie veronderstel is om mekaar te weerstaan ​​nie. Dit is die gewone en teoretiese vlakke.
Daaglikse vlak kan uitgebeeld word as 'n beoordeling van morele standaarde, wat gebaseer is op alledaagse verhoudings tussen mense. Hierdie vlak berus op die gebruike en tradisies wat in die samelewing aangeneem word. Hier is daar eenvoudige gevolgtrekkings wat verband hou met ramings en waarnemings.
En die teoretiese vlak is op sy beurt gebaseer op morele konsepte wat help om die essensie van morele probleme te begryp. Dit bied 'n geleentheid om die deurlopende gebeure te verstaan. Daar is sulke strukturele komponente soos: waardes, betekenisse en ideale. Hulle assosieer die morele selfbewussyn van die persoon met menslike gedrag.
Skande, plig, gewete en verantwoordelikheid, beloning en plig word beskou as die belangrikste vorme van morele selfbewussyn van 'n individu. Skande is die elementêre vorm, en die gewete is universeel. Die oorblywende vorme van morele bewussyn is hoogs gedifferensieerde.
Skande bied die individu die geleentheid om op te tree ooreenkomstig die voorskrifte van kultuur en die morele ideale van die samelewing. Gewete is die ervaring van die mens ten opsigte van sy eie waardigheid en die reg van sy dade. Skuld is 'n interne vereiste wat beteken dat 'n persoon moet optree ooreenkomstig hul morele standaarde. Verantwoordelikheid stel voor die persoon die taak om enige motief, behoefte, idee of begeerte te kies. Retribution behels die begrip van die verband wat bestaan ​​tussen die lofwaardige reaksie van ander op 'n waardige daad en die teenoorgestelde reaksie op onsedelike aksie. Plig het 'n soortgelyke betekenis aan die begrip verantwoordelikheid en bevat drie komponente: bewustheid, respek en interne dwang om morele vereistes te vervul.