Die dag toe ek vir myself geskrik het | Tannie Frannie
Toortsie se wonderlike prentjie van ‘n angsbevange stranddorper met die opskrif: “Brace yourselves, the Vaalies* are coming!” het my lekker laat giggel – maar dit bevat ‘n groot waarheid. Self was ek vele jare een van daardie bende wat die lewe van plaaslike mense kom versuur het.
Wanneer mens met kind en kraai in ‘n strandhuis vakansie hou, is daar geen sprake van “luilekker” nie. Die seelug en swemmery sorg dat die spulletjie soos sywurms al wat voorkom, verorber. Die kombuisie is piepklein en daar is geen wasmasjien nie, wat elke derde dag ‘n besoek aan die wassery beteken. In ‘n vergeefse stryd teen sand, vee mens jou omtrent besimpeld. “Nou gaan ons braai” is als goed en wel, maar raai wie maak die bykosse en was die skottelgoed?
Die strand is tjok-en-blok vol mense en ‘n oor-entoesiastiese platejoggie laat ons ore tuit met die vreeslikste musiek via sy kolossale luidsprekers. (Die arme jongeling was nogal verleë toe ek, na aan trane, vir hom gaan vertel het hoe verskriklik graag ek net die see se geruis sou wou hoor…nou nie dat dit enigsins gehelp het nie.)
Met dié dat die hele Gauteng se Valies nou op die kuspaaie rondrits, is die verkeersknope waarmee mens die hele jaar lank gesukkel het, eenvoudig na die stranddorp verplaas en sit mens, vir die soveelste keer op pad na die supermark, maar weer in die verkeer vas. Die enigste verskil is dat hierdie paaie hoegenaamd nie gerat is vir die volume motors nie.
Die dag na Kersfees is ek al vodde vakansie gehou. So sit ek maar weer in die tou motors op soek na vars brood om gister se ham op te plak. Die bakkery se broodrakke is dolleeg, maar ‘n kennisgewinkie beloof dat daar om drieuur die middag ‘n nuwe baksel sal wees. Ek pak die ent terug huis toe aan en klok later die dag om vyf voor drie weer by die bakkery in.
Die plek is stampvol, erger as op die strand, en toe die broodrakke se wieletjies aangerol kom, stu die massa vorentoe. ‘n Wilde gees neem van my besit en ek lê onbeskaamd elmboë in om nader aan daardie begeerlike brode te kom. Dis elke man/vrou vir hom-/haarself en die duiwel haal die laaste een! Ek gryp ‘n brood in elke triomfantlike hand en sit af na die kassier toe, min gepla oor diegene langs en agter my.
Agterna het ek met ontsetting besef hoe die oerdrang om oorlewing my daardie middag gedryf het. En daai brode het nie eens ‘n enkele diamantjie bevat nie…
* Afgelei uit die vorige naam van SA se noordelike provinsie “Transvaal”.
14 thoughts on “Die dag toe ek vir myself geskrik het”
Desember 13, 2018 om 5:12 vm
Frannie, jy spieël maar na iedermens met jou skrikonthou. Kan self nou sit en so skrikskaam onthou. Jou gister se ham, laat my weer aan gisteraand se te veel braaivleis dink. Groetnis.
Desember 13, 2018 om 5:37 vm
😂 Jy het nog áltyd ‘n ding oor brode, lyk dit my!
Ek het al vir ‘n paar uur op een slag in daardie ry gestaan Intussen het ek al geleer om maar soms ‘dorp’ toe te ry. Die rye is korter daar en die voorraad groter, maar die mense nét so baie.
Jy sien, behalwe dat die hele land hier is, is almal met vakansie, ook ál die plaaslike inwoners. Net ‘n paar werkendes oor om die massas te hanteer.
Maar ons gee nie om nie! Dis papskeptyd vir baie van ons. 😁
Desember 13, 2018 om 6:27 vm
Ai.Franie in die sweet van jou aangesig sal jy jou brood verdien, klink vir my hier vanpas 😊
Oms is gewaarsku om ons kaste en yskaste vol te maak voor die storm die dorp inkom…maar al wat my man van die dorp af bring is sakke vol koekies.
Desember 13, 2018 om 8:00 vm
Sakke vol koekies nogal…ek lag te lekker vir jou man, Kameel.
Desember 13, 2018 om 8:07 vm
Una dis erg….ons eet pakke en pakke koekies op….en in die vrieskas is daar een klein pakkie mince en ‘n pak gevrieste groente.
Desember 13, 2018 om 8:12 vm
Oeeeee Kameeltjie, vat die pad winkelstoe, jong. Julle is in groot moeilikheid!🙄😂😉
Desember 13, 2018 om 8:24 vm
Ek kan mos nie by die winkels vir te lank rondloop nie. Ek kyk nou uit vir my twee dogters en hulle families wat Sondagaand hier sal wees, en vir tien dae gaan bly. Tot dan eet ons koekies 😁😁😁😁
Desember 13, 2018 om 9:07 vm
Desember 13, 2018 om 8:29 vm
Kameel – jou ega en myne maak dieselfde…hehe!
Desember 13, 2018 om 8:34 vm
Voel partykeer om my hande in die lug te gooi en te sê “What shall we dooo, what shall we dooo.?”
Desember 13, 2018 om 8:54 vm
Ek stuur hom nou met ‘n lysie – dan kry ek darem iets reg…. 😉
Desember 13, 2018 om 8:04 vm
Frannie, hierdie jaar gaan die eerste keer in ń ewigheid wees wat ons die menigte gaan join. Gewoonlik trek ons Mosambiek toe, of bly by die huis. Ek onthou toe ek as kind in Durban grootgeword het, hoe die binnelanders ons oorval het. Maar vir ń kind is die chaos heerlik.
Desember 14, 2018 om 2:06 nm
Ai tannie, ek kan net nie die klein fyn mensie, wat tannie is, indink in die situasie in nie
Desember 14, 2018 om 2:53 nm
😀 was toe nog heelwat stewiger!
Ag Daisy, ons verlang so baie…
Daisy is dood
Koos Jordaan se stoepbegrafnis
Valentyn – Schmalentyn
ddupl3ss1s oor Ag Daisy, ons verlang so …
Tannie Frannie oor Ag Daisy, ons verlang so …
Toortsie oor Ag Daisy, ons verlang so …
seegogga oor Ag Daisy, ons verlang so …
rondomtaliedraai oor Ag Daisy, ons verlang so …