Lank lewe die loopgraaf | George Herald
Lank lewe die loopgraaf
Dis tyd. Politieke ontleders en ekonome se opinies oor die jaar wat was, is oral te siene. Om braaivleisvure op kampterreine in Mosselbaai en omstreke, hou "ander slimmes" immer met 'n drinkdingetjie in die hand, óók nabetragting oor 2018.
Dalk is dit net ek, maar as ek dié jaar vanwaar ek nou sit sou moet opsom, is ek uitasem in 'n loopgraaf met adrenalien wat deur my are bruis. Ek verbeel my dis soos die soldate in die Eerste Wêreldoorlog gevoel het ná hulle deur vyandige spervuur moes hardloop. Ek kan my indink dat hulle, soos ek ook tans, ná die afduik in die loopgraaf se tydelike veiligheid seker in ongeloof sou terugkyk na die slagveld agter hulle, gevries in verwondering oor hoe hulle dit tot hier sou gemaak het.
Ek wonder hoe lank hulle dalk, soos ek tans, sou wou verpoos – al klouende aan 'n paar skamele rantsoene en ammunisie – te bang om te kyk na die stuk ongekarteerde niemandsland wat aan die anderkant van die loopgraaf nog voorlê.
Die ongenadige jaar ten spyt, neem my terugblik my na 'n spesifieke belewenis. Ek kan nie Kaapstad toe gaan sonder om ál die landmerke uit my jeug, waaronder die Kompanjiestuin prominent uitstaan, te besoek nie. As stoere NG-kerkgangers destyds, is 'n besoek aan die St George-katedraal wat soos 'n fort op die rant van die befaamde tuin staan, nie juis in my kinderdae aangemoedig nie.
Gelukkig bied ouerskap per definisie dikwels herbesoeke aan ongekarteerde landskappe. Dus toe ek onlangs die Moederstad deurkruis met my weetgierige tiener en sy besonderse liefde vir geskiedenis verder stimuleer, neem ek my kans uiteindelik met oorgawe waar.
Die katedraal is 'n koel lafenis op 'n snikhete dag. Ongeag hoe gewyd ons ons voete neersit, weergalm ons geskuifel toe ons die katedraal binnestap. Dit ruik na ou hout en honderde jare se skemerte. My lewenslange begeerte om 'n geloftekers aan te steek, word bewaarheid. Die klein vlammetjie beur 'n pad deur die katedraalskemering net soos my gebed daarmee saam 'n stukkie van die donkerte in my gemoed wegvee.
Die kerkbankies kraak verwelkomend toe ons gaan sit om verder te peins. Dis net die twee van ons. En 'n sagmoedige stilte wat ons omring.
Ek weet nie hoe lank ons daarbinne was nie, maar dit was nét lank genoeg. 'n Loopgraafoomblik en ligpunt genoeg om die niemandsland verder aan te pak met die rantsoene en ammunisie wat nog oor is.
Die erbarmende vrede wat ek ervaar het, sien ek met die uitstap saamgevat op 'n treffende plakkaat by die ingang, ontleen aan die Conventry-katedraal.
Doen jouself 'n guns – gaan lees dit hier http://www.coventrycathedral.org.uk/wpsite/blog/2017/01/31/coventry-cathedrals-welcome/