Op soek na verligting vir pasiënte met pyn en vigs - Seropositive.Org
Vigs Immuun venster
Por Claudio Souza 22 / 05 / 2017 06 / 04 / 2019 01276
Nota van die werfredakteur rakende kopiereg. Soms kan die publieke belang kopiereg ignoreer. Toe ek hierdie dokument gevind het, het ek gou, wat aan perifere MIV-neuropatie gely het, die Graal in hom gesien. Dit word behou in die teks of paragraaf waar daar gesê word dat ongemagtigde voortplanting verbied word.
Ek het gedoen wat 'n goeie Christen sou doen, alhoewel hy nie 'n goeie Christen in my herken het nie. Ek het drie e-posse gestuur om toestemming te vra om so 'n kosbare juweel te publiseer en vir 5 (vyf) weke gewag. Die antwoord was "stilte."
My eerste huwelik het laer tye as hoogtes gehad en ek onthou dat Teresa my in een van die hoë oomblikke 'n lang lesing gegee het oor wat reg was en wat verkeerd was en ek het gefassineer, alles wat sy my vertel het.
Op die ou end het ek die brander gevra:
Wie het gesê dat?
En sy ook vir die brandende linne.
En met so 'n verwysing, The Ancients, kan dit nie bespreek word nie, dit is genoeg om die voorbeeld van die Magna Carta in Engeland en sy manier van regverdigheid te sien.
Die ouers het 'n wyse woord:
"Wie stil is, toestemming!"
En hier is ek, met behulp van die wysheid van die ouers, om kennis oor te dra. Ek hou nie daarvan om dit te doen nie, maar hierdie inligting is belangrik en ek het daardie dokument op 'n dag van diepe geduld buite die agtste bladsy van Google gevind. Op hierdie webwerf kry dit meer projeksie en kan meer mense help. Daar is uitsig op die feit dat gesondheidswerkers ook hier kennis dra. Ek het erken dat ek aan perifere neuropatie ly en net diegene wat daaraan ly, weet hoeveel dit seer en ek beskou dit as onregverdig om dit te behou waar dit was: letterlik, ostracisme (...).
Die doel van hierdie studie was om die bestuurstruktuur vir die bestuur van pyn in pasiënte met vigs analiseer in 'n hospitaal verwys Fortaleza, Brasilië. Beskrywende navorsing met 'n kwalitatiewe fokus, ontwikkel in die jaar van 2010. 20 onderhoude met gesondheidswerkers gehou (dokters en verpleegsters), onder die raamwerk van inhoudsanalise ontleed. Die data is in kategorieë georganiseer: gunstige en ongunstige strukturele toestande. Dit het 'n voorkoms van ongunstige toestande in die toespraak van die respondente, soos die klem op farmako-logiese behandeling, 'n gebrek aan spesifieke sorg vir pyn, 'n gebrek aan ervare professionele mense in pyn bestuur, hoë aanvraag en foute in die stelsel van verwysing en toonbank. Daar word voorgestel om nuwe bestuursmodel van sorg vir pasiënte met vigs in te stel, beklemtoon interdissiplinêre benadering tot pyn, professionele opleiding en verbetering van rekords in rekords vir die gebruik van assesseringsmetodes en meer effektief tie-ups.
Verpleegsorg Administrasie van pasiëntsorg in Ceará, 2010. 1 Verpleegster. PhD-student aan die Nagraadse Program in Kliniese Sorg in Verpleging en Gesondheid aan die Staatsuniversiteit van Ceará. Genoot van die Koördinering van Verbetering van Hoër Onderwys Personeel - CAPES. Fortaleza, CE, Brasilië. menesesroberta@yahoo.com.br 2 Verpleegster. PhD in Verpleegkunde. Adjunk-professor van die voorgraadse verpleegkursus aan die Staatsuniversiteit van Ceará. Professor en Koördineerder van die Nagraadse Program in Kliniese Sorg in Verpleging en Gesondheid van die Staat Universiteit van Ceará. Fortaleza, CE, Brasilië. lucilanemaria@yahoo.com.br 3 Verpleegster. PhD in Verpleegkunde. Postdoktor in Sosiale Sielkunde. Adjunk-professor van die Voorgraadse Verpleegkunde en die Nagraadse Program in Kliniese Sorg in Verpleging en Gesondheid van die Staatsuniversiteit van Ceará. Koördineerder van Onderrig en Navorsing van die São José Hospitaal van Infectieziekten. Fortaleza, CE, Brasilië. luciad029@gmail.com 4 Verpleegster. Dokter. Gratis Onderwyser. Medeprofessor aan die Federale Universiteit van Rio de Janeiro. Rio de Janeiro, RJ, Brasilië. maparecidavas@yahoo.com.br
Ds Esc Enferm USP Ontvang: 17 / 02 / 2012
2013; 47 (2): 456-63 Goedgekeur: 02 / 09 / 2012
In die huidige konteks van gesondheid in Brasilië was pyn een van die hoofredes vir sorg in noodsituasies en in poliklinieke van verskeie mediese spesialiteite en ander gesondheidswerkers. In pasiënte met verworwe immuniteitsgebreksindroom (VIGS), manifesteer dit as 'n algemene simptoom, en kan dit voorkom in alle stadiums van die siekte, wat hulleself anders in elkeen van hulle voorstel. Hoe meer die siekte vorder, hoe groter die voorkoms en intensiteit(1).
Daar word beraam dat pyn in individue met verworwe immuniteitsgebreksvirus (MIV) tot 90% gevalle voorkom(2). Spesifiek, pyn vind plaas vir drie hoofredes: MIV-simptome; van 'n ander opportunistiese infeksie of siekte; of newe-effekte van antiretrovirale behandeling dwelms (ART)(1).
die beginsels van pynhantering vir gesondheidswerkers om dit sorg openbaar vir mense wat met MIV / vigs, wat die volgende behels: om die voorkoms en tipes syn- dromes pyn gevind in vigspasiënte te beskryf, analiseer die sielkundige impak en funksionele eienskappe van pyn, asook hindernisse vir gepaste pynbestuur in hierdie groep en in ander met MIV-verwante siektes. Dit moet beklemtoon word, ook, die beheer van pyn in MIV-geïnfekteerde pasiënte met 'n geskiedenis van dwelmmisbruik, asook insetsel onkoloë as aktiewe deelnemers in die versorging van vigspasiënte(3).
Daarbenewens is daar is 'n dringende behoefte om die bestuur van sorg in instellings geïmplementeer ondersoek, in die lig van die belangrikheid van die stigting van toenemend geïndividualiseerde aksies, met die deelname van 'n interdissiplinêre span in die ontwerp van 'n multi-dimensionele model van die sorg vir pasiënte in pyn.
Om die bestuur van sorg te analiseer, is dit noodsaaklik om die struktuur van die instellings te ken ten opsigte van die effektiwiteit van die prosesse wat verband hou met die direkte hulp aan die pasiënt en die toegepaste hulpbronne, fisiese struktuur, beskikbaarheid van medisyne.
Oor die afgelope 30 jaar het kliniese navorsing terapeutiese verbeterings vir MIV-geïnfekteerde pasiënte geproduseer. Pynbestuur en bestuursprobleme in hierdie pasiënte het egter onlangs begin studeer word.(1,4). Dus, hierdie navorsing het daarop gemik om die bestuursstruktuur vir die hantering van pyn in mense met vigs in 'n verwysingshospitaal in aansteeklike siektes te analiseer.
Dit is 'n relevante studie oor die hantering van pyn in hospitaal pasiënte met VIGS diagnose, aangesien dit die perspektief van die gesondheidswerker aanspreek oor die gereedskap wat bestaan ​​in die instelling waar die pasiënt werk vir die effektiewe bestuur van hierdie simptoom. Daar word geglo dat so 'n begrip belangrik is vir die beplanning van resolutiewe aksies in hierdie konteks.
Hierdie studie is uitgevoer in 'n verwysingshospitaal in die behandeling van aansteeklike siektes in die staat Ceará. Die fisiese struktuur sluit in hospitaal-eenhede, intensiewe sorg, hospitaaldag en gespesialiseerde ambulatoriese dienste vir mense met MIV / vigs, met professionele persone van die multidissiplinêre span in daaglikse sorg.
In die laaste 30-jaar het kliniese navorsing terapeutiese verbeteringe vir MIV-geïnfekteerde pasiënte geproduseer, maar pynbestuur- en bestuursprobleme in hierdie pasiënte, onlangs,
begin bestudeer word.
Die vakke van die studie was gesondheidswerkers, wat gerieflik gelys is. Onder die aktiewe gesondheidswerkers by die instelling verkies dokters en verpleegsters, want dié stigting van die terapie ingestel word, en hierdie in die spel versigtig in 24 uur, kyk na die pasiënt in hul offisiere biopsicosso- behoeftes, gryp en in staat stel die uitvoer van eksamens en prosedures vir herstel.
As insluitingskriteria is die volgende oorweeg: tyd van aktiwiteit in die instelling van minstens een jaar; en sorg vir VIGS-pasiënte in hospitaal-, nood-, dagshospitaal- of intensiewe sorgeenhede. Uiteindelik het die studie getel op die deelname van 20-spesialiste: agt dokters en 12-verpleegkundiges, kwantitatief vasgestel deur die teoretiese versadiging van die data wat in die onderhoude versamel is.
Die semi-gestruktureerde onderhoudstegniek is gebruik om data te versamel wat bestaan ​​uit identifikasie data, professionele opleiding en verwant aan pynbestuur, met inagneming van die relevante punte vir sorgbestuur: die bestaan ​​van 'n formele of informele protokol vir pyn assessering ; beskrywing van pynbestuur deur die professionele persoon; pasiëntsorgsaksies uitgevoer en beskou as spesifiek vir die versorging van pyn; en die lys van die probleme en fasiliteite vir die behandeling van pyn in die instelling. Die onderhoude is opgeneem, wat die akkuraatheid van die data moontlik maak en in die werksintervalle van die professionele persone op die diensdag uitgevoer.
Om die data te analiseer, het ons die tegniek van inhoudsanalise gebruik(5), wat 'n stel tegnieke vir die organisasie van kommunikasie en inligting dek, wat as 'n prosedure teen kwalitatiewe data beskou word om onderwerpe of onderwerpe en konsepte of kennis te voorskyn kom. Dit bestaan ​​uit afsonderlike en komplementêre fases: voorafanalise; voorbereiding van die materiaal; uitbuiting van die materiaal; kategorisering sie; behandeling van die resultate behaal; en interpretasie.
Die studie van die corpus bestaan ​​uit 20 onderhoude, die frase, grammatikale eenheid as Registrasie Eenheid (UR) word gedefinieer. Op sy beurt het die bedrag van UR versprei in tematiese kategorieë wat uit in-diepte lees van die onderhoude, die hantering van algemene kenmerke wat verband hou met die diens struktuur beskou gunstig (Kategorie 1) of ongunstige om effektiewe pynbeheer (2 Kategorie).
Om die anonimiteit van die onderhoudvoerders te verseker, is dokters gekodeer met die letter 'M' en verpleegsters met die 'E', gevolg deur Arabiese syfers, volgens die volgorde waarin hulle ondervra is.
Wat etiese kwessies betref, is die navorsing volgens die protokol nr 063 / 2009 deur die Navorsingsetiekkomitee van die instelling goedgekeur. Die professionele persone het die Vrye en Ingeligte Toestemming geteken wat die doelstellings van die studie hanteer het, en voldoen aan die vereistes van Resolusie 196 / 96 van die Ministerie van Gesondheid(6).
Tabel 1 bied die resultaat van die tematiese inhoudsanalise voor, waarin twee kategorieë en ses subkategorieë aangegryp is, in totaal 51 eenhede van tematiese analise.
Tabel 1 - Verspreiding van tematiese kategorieë, subkategorieë en onderskeie frekwensies op bestuurstruktuur vir pynbestuur in mense met Vigs - Fortaleza, CE, Mei / Sept. 2010
Beskikbaarheid van menslike, materiële en organisatoriese hulpbronne (CEFDRHMO)
1. VOORKOMENDE STRUKTUURVOORWAARDES (CEF)
38 (74,5) 2.1. Geen spesifieke sorg vir pyn (CEDIAED)
Gebrek aan professionele persone met ervaring in pynklinieke (CEDFPED)
Hoë vraag (CEDDE)
2. ONGELOFBARE STRUKTUURVOORWAARDES (CED)
Foute in verwysing / teenverwysing (CEDFRCR)
Die aspekte wat deur professionele persone bespreek word oor die bestuur van pynsorg by pasiënte met VIGS word in die volgende kategorieë beskryf.
Kategorie 1: Gunstige strukturele toestande
Hierdie kategorie het 13 UR bymekaar gebring en spreek die professionele persone se persepsie oor die voorwaardes van die diens wat as gunstig vir pynbestuur beskou word.
Beskikbaarheid van menslike, materiële en organisatoriese hulpbronne
Toe hy gevra is oor die fasiliteite gevind vir 'n behoorlike pyn bestuur in die instelling, professionele mense beklemtoon die gereelde beskikbaarheid van medisyne, soos bevestig in 10 UR.
Die hospitaal het regtig al die medikasie! (E8).
Ons het geen tekort aan medisyne nie, dokters is oplettend, hulle verlaat alles voorgeskryf! (E9).
Die gemak is dat vanaf die oomblik dat die diagnose gedefinieer word, dan is die medikasie ook voldoende! (E1).
Interdissiplinêre behandeling van pyn het nie, maar medisyne en professionele persone wat ons voorskryf en administreer! (E12).
Ander punte is aangehaal as relevant tot die struktuur van die diens, soos toepaslik, wat die organisatoriese struktuur wat bevorderlik is vir die uitvoering van toetse en monitering van die hospitaal en die pasiënt se respons op behandeling betrokke kenmerk. Hierdie aspekte is aangespreek in die toesprake van professionele persone:
Fasiliteite (ons het gevind) is om 'n x-straal te klop, medikasie te maak, verwys na 'n spesifieke diens ... (E2).
ons het medikasie beskikbaar, het die probleem van hospitalisasie, u kan medikasie aan die hospitaalpasiënt vergesel en die respons (M4) monitor.
Die toesprake van verpleegsters aangedui die kommer en die bereidwilligheid van professionele mense na veiligheid, gerief en pyn te verseker aan pasiënte, beskou gunstige toestande vir die effektiewe bestuur van hierdie simptoom in die instelling.
wanneer hy verwys na pyn, is ons gereed om in te meng! (E7).
As hy nie baie goed doen nie, het hy pyn, ons sit hom in die leunstoel, probeer hom gerus te stel! (E4).
Die ondersoekde personeellede het ook die struktuur van die toereikende diens vir die pynbestuur oorweeg, met inagneming van die feit dat die instelling 'n verwysing is in die behandeling van MIV / vigs.
Alles is tot ons beskikking, want dit is 'n verwysingshospitaal! (E9).
As 'n verwysingsdiens, ontvang ons baie pasiënt en sorg! (M1).
Fasiliteit is omdat hier 'n verwysingshospitaal is ... het baie medisyne, baie werknemers, fisioterapeut, ons het nie spraakterapeute nie! (M2).
2 Kategorie: ongunstige strukturele toestande
Die kategorie op die skerm verdien om uitgelig te word in die lig van die aantal versamelde opname-eenhede, 38 UR. Helfte aangespreek die gebrek aan spesifieke sorg vir pyn in die instelling, en die res is verdeel in probleme wat verband hou met die gebrek aan ervare professionele, die hoë aantal pasiënte in die instelling en uiteindelik tot mislukkings in die verwysing en toonbank tussen gesondheid eenhede wat voorsiening gemaak het vir die VIGS-kliënte.
Geen spesifieke sorg vir pyn nie
In die soeke na 'n beter beoordeling van pyn in verskillende scenario's van gesondheid protokolle en metingskale is ontwikkel en in die professionele dienste geïmplementeer om te help in die aanspreek van hierdie simptoom. Op hierdie punt, 19 UR het die kommer van gesondheidswerkers in die afwesigheid van pyn assessering protokol by die instelling, alhoewel relatief verwysing. Die professionele persone beskou die afwesigheid van hierdie spesifieke sorg moeilik om geteikende en geïndividualiseerde versorging aan die pasiënt met pyn te bevorder.
Omdat daar geen protokol is om hierdie pyn te verrig nie, doen ons die basiese beginsels: analgesie en die aanbevelings van motoriese fisioterapie (M3).
Probleme bestaan ​​juis weens die gebrek aan protokol ... (E6).
'n sistematiese protokol sal ideaal wees, maar ons het dit nog steeds nie! (E10).
Gebrek aan professionele persone met ervaring in pynkliniek
Die professionele persone wat gerapporteer het, het mislukkings in die prosesse wat verband hou met die interdissiplinêre hantering van pyn gerapporteer, soos waargeneem in nege UR's.
Soms kry ons net medikasie en kry nie daardie fisioterapie kultuur saam nie (M3).
By sommige pasiënte (met pyn), is daar geen medikasie voorgeskryf vir pyn (E6) nie.
Die ondervinding van die professionele persone is bevraagteken tydens die analise van die volgende diskoers:
Spesifiek vir die bestuur van pyn, met betrekking tot verpleegsorg ... hier is niks wat ek spesifiek oorweeg nie! (E4).
Een van die professionele persone het bevestig die bestaan ​​van hindernisse om te sorg vir pasiënte met chroniese pyn in die instelling.
Gesondheidswerkers hou nie daarvan om pasiënte by te woon wat kla oor kroniese pyn (MUMN) nie.
In die vakkundiges se diskoerse oor die bestuurs probleme wat ondervind is, het sewe URe die hoë aanvraag van pasiënte in die instelling beklemtoon.
Daar is 'n groot vraag hier in die hospitaal en ons het nie genoeg tyd om dit aan die pasiënt te gee nie! (M4).
ons het baie geduld en kan nie op 'n spesifieke behandeling fokus nie, net vir pyn! (M2).
Wanneer hy in pyn kom en sy geneesheer nie daar is nie, moet ons hom na die kantoor stuur, en ons weet hy sal in lyn wag ... (E4).
Foute in verwysing en teenverwysing
In die toesprake het drie UR's beklemtoon hoe professionele persone die mislukkings in verwysing en teenverteenwoordiging visualiseer, wat daagliks in die diens ervaar word.
As dit 'n hoofpyn is, wil jy na 'n neuroloog verwys en jy het dit nie nou nie! (M7).
Jy kan nie wag vir hierdie verwysingsverhaal nie! (E2).
Die pyn vermoed ek moet verwys en ek sal net weet of die pasiënt verbeter het of nie in die terugkeer na die afspraak nie, wat oor vier maande sal wees ... (M6).
Die beskikbaarheid van medisyne, vir die professionele persone wat ondersoek word, is 'n gunstige voorwaarde vir die hantering van pyn. Toegang tot medisyne en noodsaaklike voorrade vir pyn beheer word bespreek as 'n transversale faktor in die kwaliteit van die diens versekering van beide die bestuurs- en begroting oogpunt as tegnies-wetenskaplike, wat in ooreenstemming is met verskeie programme, aksies en strategieë Unified Health System (SUS)(7).DISCUSSÃO
Die terapeutiese intervensie moet egter nie noodwendig die verwydering van die oorsaaklike faktore en die behandeling van pyn met funksionele farmakologiese, fisiologiese, narkose, psigiatriese en neurochirurgiese maatreëls beoog nie. In die besonder moet rehabilitasie verskaf word deur opgeleide en bekwame professionele persone, wat voldoende is om voorwaardes te verduidelik en onvanpaste oortuigings te verander(8).
In hierdie konteks was daar 'n gedragsvermoë om sorg te bestuur met die klem op pynbestuur. Dit toon dat die deelname van professionele persone en die teenwoordigheid van 'n gemeenskaplike werkprojek onontbeerlike voorwaardes is vir werklik geïntegreerde werk in die sin om lyding te verlig van die hospitaal pasiënte. Dit vereis verenigde, multidissiplinêre aktiwiteite, gekoppel aan die verbintenis, betrokkenheid en verantwoordelikheid van elke professionele werkspan.
Die oortuiging dat die instelling, aangesien dit 'n verwysing in die behandeling van MIV / vigs is, het gunstige toestande vir die behandeling van die verskillende simptome wat deur pasiënte aangebied word, insluitende pyn. Verwysingsinstellings, meeste van die tyd, het professionele persone, materiaal, toerusting en medisyne wat gewoonlik tot oorbevolking en min effektiwiteit lei. Die ondervraagde professionele persone het egter gesê dat die hospitaal die vraag kon bevredig, die voorskrif en die beskikbaarheid van dwelms as fasiliteerders van pynbehandeling kon regverdig.
Die maatreëls was onvoldoende om aan die behoeftes van die kliëntediens te voldoen in die lig van die simptomatologie, wat nuwe strategieë vereis om die gehalte van sorg te verbeter en gevolglik die toestand van die lewe en gesondheid van die pasiënte.
By die aanspreek van die ongunstige toestande vir die hantering van pyn, was dit die onbestaan ​​van spesifieke sorg vir pyn in die instelling beklemtoon. Die bevinding bevestig die resultate van 'n onlangse studie wat in 'n universiteitshospitaal in Goiás uitgevoer is. Daar is bewys dat daar geen roetine was vir die sistematiese assessering van pyn in pasiënte deur die verpleegspan, met inagneming van die kommerwekkende resultaat(9). Die navorsers het afgelei dat die verpleegster werk in direkte kontak met die pasiënt, omdat dit makliker is om die intensiteit van pyn te analiseer en die pasiënt se reaksie op die pynstillende terapie ingestel.
Nog 'n studie in 'n privaat hospitaal in Fortaleza, Ceará, het getoon dat verpleegkundiges beginner kennis gehad het oor die sistematisering van sorg vir die voldoende pynbestuur, ondanks die voortdurende bekendmaking van verskeie instrumente en prosedures wat beskikbaar is vir hul evaluering.(10).
Multidimensionele instrumente vir pyn meting word toegepas in 'n buitepasiënt omgewing, waar meer tyd beskikbaar is en die pasiënt wat chroniese pyn ervaar, kan beter bekend wees. Vir hierdie kliënte, is skale wat gebruik word om die pyn van verskeie dimensies, naamlik sensoriese, affektiewe en evaluerende evalueer, en daar is diegene wat fisiologiese aanwysers, gedrags-, kontekstuele en ook die autorregistros sluit deur die pasiënt(11). In die hospitaalomgewing word unidimensionele instrumente toegepas om die pynervaring te evalueer, sodra hulle die intensiteit meet, een van die afmetings van die pyn.
Ten spyte van die data wyd berig in die literatuur, daar is 'n paar Brasiliaanse instellings wat die pyn assessering van die roetine as die vyfde belangrike teken geïmplementeer, wat na die behoefte aan 'n groter integrasie van mediese en verpleegpersoneel in die sin van 'n bewustheid van die belangrikheid van die studie fisiopatologie en die behandeling van pyn, met die oog op pasiëntevolusie en humanisering van hospitaalbehandeling(9).
Ondervinders se verwagtinge is uitgespreek ten opsigte van 'n spesifieke protokol om die hantering van pyn te vergemaklik, hoewel artikulasies nie bewys is in die rigting van die inplanting van hierdie instrument nie.
Daarbenewens is dit beklemtoon die gebrek aan professionele persone wat in die instansie werk met ervaring in pynbestuur. Dit is bekend dat die onvoldoende hantering van pyn die gesondheidstoestand vererger en die lewensgehalte van die pasiënt beïnvloed. Daarbenewens kan dit by pasiënte wat gehospitaliseer is, hul permanensie in die instelling verhoog en voortdurende heruitsettings genereer, wat beide die pasiënt en die gesondheidsdiens negatief beïnvloed.(12).
Die gepaste hantering van pyn begin met 'n mediese evaluering van die pasiënt, wat weer behoorlike diagnose behels wat die ontwikkeling van optimale terapeutiese strategieë moontlik maak. Daarom, vir evaluering en behandeling doeltreffend uitgevoer word, is dit nodig om interdissiplinêre programme van pyn te vestig, met professionele mense wat opgelei is om te werk in spanne, tot die oplossing van die pyn van pasiënte, wat meestal terugval op talle hulpbronne te voorsien van gesondheidsorg, sonder bevredigende verbetering.
Dit was ook duidelik geen medikasie vir pyn voorgeskryf, wat incipient kennis en praktiserende geneeshere oor die behoorlike hantering aangedui, behalwe die klem op verwaarloosde sorg, want dit is die pasiënt se reg om gepaste assessering en behandeling van pyn(13).
Ander navorsing bespreek die kwessie van subprescri- sie van pynstillers, waarin professionele verpleegsters gesê afhanklikheid die dokter se op gepaste voorskryf hierdie klas dwelms, herinner aan die kompleksiteit van oneffektiewe voorskrif as 'n gevolg van onderskatting van pyn deur die gesondheidspan(14).
Die resultaat bevestig ook studieuitslae wat die dokters se persepsie aangespreek het oor die struikelblokke tot die voldoende bestuur van vigsverwante pyn. Die belangrikste probleme wat gerapporteer is, was gebrek aan kennis oor die bestuur van pyn onder professionele persone, gebrek aan beskikbaarheid aan spesialiste in die vak en twyfel oor die gebruik en potensiële toevoeging van opioïed analgetika in hierdie kliëntele(15).
Ons beklemtoon ook die gebrek aan kennis van die verpleegkundige, as 'n direkte verantwoordelikheid vir sorg, aangaande die identifisering van verplegingsaktiwiteite wat uitgevoer word vir pynbestuur. Ten spyte van hierdie uitslag, is die verpleegkundige tans die professionele van die interdissiplinêre span wat nader kontak met die pasiënt behou, 'n pionier in die studies is en in die inplanting van die pynevalueringsprogramme in die verskillende gesondheids scenario's(16).
Dit is verder dat die opleiding gerig word aan die biopsigososiale sorg van die mens, kan die verpleegkundige evalueer, te ondersoek en te implementeer nie-farmakologiese strategieë vir effektiewe pynverligting, die versekering van die gehalte van lewe van pasiënte tydens hospitalisasie.
Die onbevredigende hantering van chroniese pyn by pasiënte met vigs is in 'n ander studie bespreek(17). Sy het daarop gewys dat, hoewel minder gereeld as voor die implementering van antiretrovirale terapie, pyn steeds onbevredigende bestuur vir sy verligting ontvang, 'n belangrike probleem wat ook in ontwikkelde lande oorweeg moet word. In hierdie, doen professionele persone nie altyd stelselmatig die pasiente se tekens en simptome nie, en word ongeldige instrumente vir hierdie doel gebruik. Hierdie situasie interfereer met pyn assessering en vereis meer navorsing op soek na beter alternatiewe en instrumente.
Die data is selfs meer kommerwekkend in ontwikkelende lande, waar professionele mense is onbewus van hul rol in die behoorlike bestuur van pyn, die verwaarlosing van die sorg en die opwekking van ernstige gevolge vir die proses van sorg, maak dit gefragmenteerde, ontkoppel en ontmensde.
Hierdie vrae is ondersoek deur geleerdes wat verpleegsters verslae wys, wat gesê het dat die pyn is onderskat deur professionele mense direk gekoppel aan pasiëntsorg, toon dat evaluering en pyn was beskou as sekondêre faktore en ander simptome is geprioritiseer ten koste van pyn(14).
Die behoorlike behandeling van pyn het betrekking op die welsyn van die mens en dit is wettig om die behandeling van pyn te erken en te bevorder as 'n kategorie van een van die fundamentele regte van die mens. Sodanige erkenning sal dien as basis vir die regstruktuur wat in die wette van die verskillende lande in die wet opgeneem moet word en sal verpligtend wees in streeks- en internasionale verdrae(18).
Daarom is dit nodig om opvoedkundige programme te kombineer met regerings- of diensbestuursbepalings, wat van professionele persone vereis om voldoende pynbeheer en -verligting te beoefen(13).
Daarom is dit nodig implementering van die bestuur protokolle in vlakke van aandag, sodat die verbetering van sorg, regulasie, evaluering en beheer, asook opleiding en voortgesette opleiding van gesondheid spanne, vanaf 'n fokus strategiese, gehumaniseerde, wat professionele persone van hoër en tegniese vlak insluit, volgens die riglyne van die Unified Health System(10).
Hoë vraag word ook beklemtoon as een van die hoofpunte wat toegeskryf word aan oneffektiewe pynbestuur in die instelling. Die klem wat aan die groot aantal besoeke gegee word, gaan teen die werklikheid van baie gesondheidsinstellings waar hulle een of ander vorm van omgang met werk verrig wat die produksie van prosedures en aktiwiteite bevoordeel ten koste van die uitslae en gevolge vir die vakke wat onder jou verantwoordelikheid. Dikwels bied hulle dienste wat heeltemal in stryd met die aanvraag is en glo dat hul voorwerp van werk die siekte of prosedure is, wat minder belangrik is vir die bestaan ​​van die vakke in hulle kompleksiteit en lyding(19).
Onder SUS kan mens die bestaan ​​van hierdie hoë aanvraag en die uitdaging aanwend om dit by te woon. Een van hulle is die moeilikheid om die dinamiek van werk in sommige dienste te beplan en bespreek. Ander oorsake sou die toewyding van die vloei en teenvloei van die gebruikers wees en inligting tussen die verskillende vlakke van aandag van die gesondheidstelsel; verskillende bestuurstyle van die spanne, stel verhoudings op wat nou benader is, soms teenstrydig; teenstrydige verwagtinge en konflikte tussen gesondheidspanne en plaaslike owerhede, en die verhouding tussen die gesondheidsdiens en die bevolking wanneer die spanne nie in staat is om aan die vraag te voldoen nie(20).
Dit is dus noodsaaklik om die opening vir die ontmoeting tussen die gesondheidspraktisyn, die gebruiker en sy sosiale netwerk te waardeer, as 'n fundamentele skakel in die proses van gesondheidsproduksie; Herorganiseer die diens, gebaseer op die problematisering van die werksprosesse, ten einde die tussenproses van die multiprofessionele span in beheer van luister en die gebruik van die gebruikersprobleem in staat te stel; uitgebreide individuele en kollektiewe terapeutiese projekte met verwysingspanne in daaglikse aandag wat verantwoordelik en bestuurders van hierdie projekte is; en strukturele veranderinge in die vorm van diensbestuur bevorder, die demokratiese spasies van bespreking en besluitneming, luister, uitruil en kollektiewe besluite uitbrei(19).
Aktiwiteite van hierdie aard moet ontwikkel word deur die vakke wat betrokke is by die proses van hulpverlening, van bestuurders en gesondheidswerkers aan die pasiënt, familie en gemeenskap. Op hierdie manier kan 'n mens geïndividualiseerde versorging sien, gebaseer op die integriteit van gesondheidsorg.
Die bespreking oor vraag genereer ander refleksie, veral met betrekking tot die integriteit van gesondheidsaksies wat in die subkategorie verduister is wat verwysing en teenverwysing hanteer het. Die verslae het verwys na mislukkings in verwysing en teenverwysing tussen spesialiste en dienste wat voorsiening maak vir kliënte wat geraak word deur MIV / vigs.
Gesondheidsorg in SUS word georganiseer in toenemende mate van kompleksiteit, met die bevolking wat op 'n georganiseerde wyse vloei tussen die primêre, sekondêre en tersiêre vlakke, deur middel van formele verwysings- en teenverwysingsmeganismes.
In die praktyk verteenwoordig dit 'n voorskriftelike houding, verbonde aan formele rasionaliteit, wat nie die werklike behoeftes en vloei van mense in die gesondheidstelsel in ag neem nie en dus uiteindelik nie materialiseer nie. Die dienste werk met baie verskillende logika, die artikulasie tussen hulle gebeur nie, dit verseker nie die oplossing van die probleme nie en die bevolking eindig om die stelsel binne te gaan deur al die hawens(21). Ideaal gesproke moet die gebruiker die eerste vlak van sorg van die gesondheidstelsel betree en daarna sal dit aan die ander gerapporteer word.
Die werklikheid in die toesprake van professionele mense, met betrekking tot die behandeling en monitering van pasiënte met pyn, is aansienlik bemoeilik deur die swakheid van die verwysingstelsel en contrarreferên- cia, verstaan ​​dat in sulke gevalle die probleem word vererger deur die dringende behoefte vir verbetering in pyn in die pasiënt as die hoofklag.
Ten spyte van die vordering wat hoofsaaklik verband hou met behandeling met antiretrovirale middels, bly baie uitdagings op die gebied van voorkoming en sorg(22). Hierdie individue bly steeds saamleef en ervaar talle gevolge wat voortspruit uit seropositiwiteit, wat verband hou met stigma en vooroordeel, wat sosiale, familie-, affektiewe en seksuele verhoudings beïnvloed.
Beleggings moet gemaak word in die opleiding van professionele persone, in die proses om die gesondheid van die kliënt te herstel, om die lewensomstandighede te verbeter, in die riglyne vir selfversorging, in die vereenvoudiging en veiligheid van prosedures, asook in die uitslag van die hospitaalproduk, gemeet deur middel van kwaliteit van dokumentasie en registrasie van verpleegaksies.
belangrike verandering sal dus ontwikkel doeltreffende bestuurspraktyke geïntegreer tussen instellings wat mense met MIV / vigs en pyn kan ontmoet, wat veroorsaak dat die verwysingstelsel te werk, die dige contrarrefe- is doeltreffende en dat departemente voldoende kommunikasie aan kontinuïteit voorsien Om hierdie pasiënt op te volg in die instelling van herkoms.
Die bestuurstruktuur van 'n gespesialiseerde pynbestuursdiens in gehospitaliseerde VIGS-pasiënte is duidelik geïdentifiseer. In hierdie konteks kan die struktuur van die hospitaal behoorlik ontleed word op gunstige en ongunstige punte. Aanvanklik was dit as gunstige toestande, die beskikbaarheid van materiaal, menslike en organisatoriese hulpbronne, afgesien van die feit dat die instelling te wees verwysing, wat die bestaan ​​van opgeleide personeel aangedui om die oorvloedige klagtes wat deur pasiënte in daaglikse besoeke aan.
Die belangrikste faktore wat die toereikende pynpyn in die instelling belemmer het, was die groot aantal pasiënte, die gebrek aan spesifieke sorg of protokolle om besluite rakende pyn te beheer en gereelde interinstitusionele mislukkings ten opsigte van verwysing en teenverwysing.
Dit was moontlik om te sien dat dit ondanks 'n verwysingsinrigting as 'n verwysingsinrigting beskou is, het dit 'n breekbare sorg getoon, waarby professionele persone selfs die fasiliteite en probleme wat in die daaglikse lewe voorkom, kan visualiseer om die pynsimptomatologie by te woon. Hulle het egter informele sorg uitgevoer op grond van individuele persepsies, nie met behulp van modelle wat aanbeveel word vir die gebied van pynversorging nie, soos die gebruik van skale of instrumente wat bedoel is vir die mees akkurate evaluering.
Daar is bevind die behoefte om die huidige pyn bestuur heroorweging in die instelling, wat behels die herstrukturering van die sorg bestuursmodel te gehospitaliseerde pasiënte, die verbetering van organisatoriese hulpbronne, aktiewe materiaal en menslike hulpbronne, sodat hulle pyn gereeld te evalueer, Benewens die ontwikkeling van 'n kultuur van akkurate analise en rekords van hierdie simptoom, sodat die terapeutiese tegnieke beter geïmplementeer word en die analgetiese bevrediging vir die pasiënt verseker.
Couglan M. Pain en palliatiewe sorg vir mense wat met MIV / vigs in Asië leef. J Pain Palliat Care Pharmacother. 2004; 17 (1): 91-104.
Norval DA. Simptome en plekke van pyn wat deur VIGS-pasiënte ervaar word. S Afr Med J. 2004; 94 (6): 450-4.
Breitbart W, Dibiase L. Huidige perspektiewe op pyn in vigs. Onkologie (Williston Park). 2002; 16 (7): 964-8.
Nair SN, Mary TR, Prarthana S. Harrison P. Voorkoms van pyn by pasiënte met MIV / VIGS: 'n Deursnee-opname in die Suid-Indiese staat. Indiese J Palliat Care. 2009; 15 (1): 67-70.
Campos CJG, Turato ER. Analise van inhoud in navorsing met behulp van kliniese kwalitatiewe metodologie: toepassing en perspektiewe. Ds Latino Am Enferm. 2009; 17 (2): 124-9.
Nasionale Gesondheidsraad Resolusie n. 196, vanaf 10 se Oktober 1996. Verskaf riglyne en regulasies vir navorsing wat mense betrek. Bioéti- ca. 1996; 4 (2 Supplement): 15-15.
Gadelha MIP. Behandeling van pyn as openbare beleid. In: Alves Neto O, organiseerder. Pyn: beginsels en praktyk. Porto Alegre: Artmed; 2009. p. 141-2.
Pimenta CAM, Kurita GP, Silva EM, Cross DALM. Geldigheid en betroubaarheid van die opname van pyn houdings (SOPA-28 items) in die Portugese taal. Ds Esc Enferm USP [Internet]. 2009 [aangehaal 2012 Mar 18]; 43 (n.esp.): 1071-9. Beskikbaar vanaf: http: // scielo.br/pdf/reeusp/v43nspe/en_a11v43ns.pdf
Bressan FR, Alves Neto O, Nóbrega MS, Tribbis Júnior N. Strategie vir die implementering van 'n Pynbehandelingsdiens by die Kliniese Hospitaal van die Federale Universiteit van Goiás Ds. Dor. 2010; 11 (1): 45-9.
Oliveira RM, Silva LMS, Piglet IMTA. Ontleding van die kennis en praktyke van verpleegkundiges oor pyn evaluering in die hospitaal konteks. Ds Enferm UFPE On Line [Internet]. 2010 [gekwoteer 2012 mar. 18]; 4 (3): 53-61. Beskikbaar in: http://www.revista.ufpe. br / revistainfermagem / index.php / revista / artikel / view / 995
Sousa FAEF, Pereira LV, Cardoso R, Hortense P. Multidimensionele pyn evaluasie skaal. Eerw. Latino Am Enferm [Internet]. 2010 [aangehaal 2012 Aug 25]; 18 (1): 3-10. Beskikbaar vanaf: http://www.sbr/pdf/rlae/v18n1/pt_02.pdf
González-Rendón C, Moreno-Monsiváis MG. Bestuur van chroniese pyn en beperking in aktiwiteite van die daaglikse lewe. Ds Soc Esp Pain. 2007; (6): 422-7.
Ferreira KASL, Teixeira MJ. Algemene beginsels van pynbestuur. In: Alves Neto O, organiseerder. Pyn: beginsels en praktyk. Porto Alegre: Artmed; 2009. p. 943-56.
Vila VSC, Mussi FC. Pynverligting van pasiënte in die postoperatiewe periode vanuit die oogpunt van verpleegkundiges in 'n intensiewe sorgeenheid. Ds Esc Enferm USP. 2001; 35 (3): 300-7.
Breitbart W, Kaim M, Rosenfeld B. Klinikus se persepsies van hindernisse vir pynbestuur in VIGS. J Pain Symptom Manual. 1999; 18 (3): 203-12.
Sánchez-Sánchez RM, Pernía JV, Calatrava J. Beheer van pyn in verpleegkunde. Ds Soc Esp Pain. 2005; 12 (1): 81-85.
Spirig R, Nicca D, Voggensperger J, Unger M, Werder V, Niepmann S. Die gevorderde verpleegpraktyk is 'n model vir MIV / VIGS versorging in Switserland. J Mediese Verpleegsters Vigsorg. 2004; 15 (3): 47-55.
Drummond JP. Bio-etiek, pyn en lyding. Ciênc Cult [Internet]. 2011 [gekwoteer 2012 mar. 16]; 63 (2): 32-7. Beskikbaar in: http://cienciaecultura.bvs.br/scielo.php?pid=S0009- -67252011000200011 & script = sci_arttext
Ministerie van Gesondheid; Sekretariaat van Gesondheidsorg, Tegniese Kern van die Nasionale Mensingsbeleid. Verwelkoming in die praktyke van gesondheidsproduksie. ed. Brasília; 2009.
Ribeiro EM, Pires D, Blank VLG. Teoretisering oor die werkproses in gesondheid as 'n instrument om die werk in die Gesinsgesondheidsprogram te analiseer. Cad Openbare Gesondheid. 2004; 20 (2): 438-46.
Silva Júnior AG, Alves CA. Gesondheidsorgmodelle: uitdagings en perspektiewe. In: Morosini MVGC, Corbo ADA, organiseerders. Modelle van sorg en gesinsgesondheid. Rio de Janeiro: EPSJV / FIOCRUZ; 2007. p. 27-41.
Gaspar J, Reis RK, Pereira FMV, Neves LAS, Castrighini CC, Gir E. Lewenskwaliteit in vroue met MIV / VIGS in 'n munisipaliteit in die staat São Paulo. Ds Esc Enferm USP [Internet]. 2011 [aangehaal 2012 18], 45 (1): 230-6. Beskikbaar vanaf: http: // scielo.br/pdf/reeusp/v45n1/en_32.pdf