Die langooruil: die grootste uil in Suid-Amerika - diere Lees Meer
Hoof diere Die langooruil: die grootste uil in Suid-Amerika
Die langooruil: die grootste uil in Suid-Amerika
Die langooruil is 'n groot uil wat as die grootste in Suid-Amerika beskou word; Dit is 'n vleisetende voël wat versprei word oor die gematigde gebiede van die Amerikaanse vasteland
Geskryf deur Guillermo Bisbal, 16 Januarie 2019
Laaste opdatering: 16 Januarie 2019
Die langooruil, ook volgens die streek bekend as die Amerikaanse uil, horinguil of Amerikaanse arenduil is 'n spesie wat behoort aan die orde Strigiforme van die familie Strigidae. Die wetenskaplike naam daarvan is Bubo virginianus en het ten minste 16 subspesies.
Die Bubo virginianus is die grootste uil in Suid -Amerika. Die naam Bubo kom van Latyn en beteken uil. Die epithet virginianus verwys na die staat Virginia in die Verenigde State.
Op die internasionale arena word dit beskou as 'n soort klein saak. Dit is egter ingesluit in bylaag II van die Konvensie oor Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora (CITES).
Kenmerke van die langooruil
Mans is ongeveer 51 sentimeter lank en weeg 680 tot 1450 gram. Wyfies is ongeveer 60 sentimeter lank en weeg tussen 1 000 en 2 500 gram.
Sy lyf is robuust, sy kop is afgerond, sy bek is kort en sy stert is relatief klein in vergelyking met sy wye vlerke. Hy het nie uitsteekende ore nie, en as 'n eienaardige feit is sy linkerooroor effens laer as sy regterkant.
Alhoewel dit in sekere streke horingsuil genoem word, het dit nie horings nie. Hierdie naam is afkomstig van die teenwoordigheid van pluisies vere aan elke kant van sy kop wat soos horings en lang ore lyk. Wyfies het 'n inkubasievlek op die onderste deel van die liggaam.
Bruin vere bedek die hele liggaam van die uil van die bene tot by die kloue. Hierdie kleur laat die uil toe om tussen die bome te kamoefleer. Op die gesig het dit wit skywe omring met swart en oorpluime. Dit het ook 'n wit keel en 'n okerbors met 'n paar swart strepe.
Onvolwasse monsters is rooierige oranje met 'n kleiner wit keelvlek en ondeursigtig, en korter oorpluime.
Verspreiding en habitat van die langooruil
Die langooruil of horinguil het 'n wye verspreiding, van die Nearctic-gebied in Alaska tot die sentraal-oostelike Argentinië. Daarom word dit meer wyd versprei in koue gebiede op hooglande en gematigde gebiede. Oor die algemeen verdra dit hoogtes vanaf seevlak tot 3 353 meter.
Die langooruil bewoon 'n wye verskeidenheid plantegroei, van beboste gebiede, mangroves, woestyne, heide, sekondêre plantegroei, struikgewasse wat verband hou met beboste gebiede, plantasies en savanne met geïsoleerde bome. Daarom, dit word in byna alle klimate versprei, met die uitsondering van die toendra en reënerige tropiese gebiede waar dit sporadies voorkom.
Hierdie spesie word geassosieer met gefragmenteerde landskappe en word beskou as verdraagsaam teenoor menslike aktiwiteite. Dit kan soms in parke, in stede en dorpe gesien word.
Eet die langooruil
Die langooruil dit is 'n vleisetende voël en sy doeltreffende sig kan hom van klein insekte tot medium gewerweldes jag. Dit word as 'n opportunistiese jagter beskou, aangesien dit nie in 'n spesifieke prooi gespesialiseer is nie.
Die daaglikse voeding van die uil hang af van die beskikbaarheid van prooi, maar die meeste hiervan is terrestriële gewerweldes. Hulle dieet bevat oor die algemeen: possums, muise, rotte, konyne, hase, stinkdiere, ystervarke, eende, ganse, ander voëls, slange en ander reptiele, paddas, paddas, visse, ongewerweldes soos skerpioene, kewers, skaaldiere en selfs huisdiere .
Reproduksie en gedrag van die langooruil
Mag nest in ou neste van ander groot voëls, wat gewoonlik holtes in die stam van groot bome is. Nest ook in lang palms, op die hooftak van 'n boom, op randjies en soms op die grond.
Lê een tot ses eiers, wat vir 28 tot 37 dae deur die wyfie geïnkubeer word, wat gedurende die nag deur die mannetjie gevoed word. Jongmense vlieg ongeveer 10-12 weke na uitbroei en bly tot nog vyf maande in die sorg van hul ouers.
Hulle gewoontes is nag, alhoewel hulle skemer en dagbreek, alleen of as 'n paartjie, aktiwiteite uitvoer. Dit jag selde gedurende die dag, en as dit sy prooi vang, doen dit dit op die grond en maak steil val van groot hoogtes. Klein prooi sluk hulle heel in terwyl groot prooi hulle ontneem.
Boonop is dit 'n uiters territoriale voël. Die langoor-uil skree om sy gebied te verdedig of 'n maat te soek. Die geluid wat uit sy keel kom, klink soos die tipiese "ho-ho-ho-ho-ho" en is so hard dat dit van 'n paar kilometer af gehoor kan word.