Alles het ‘n tyd
Die tyd vir skryf is maar beperk, veral as ek moet wag tot my seun se skoolwerk agter die rug is en ek ‘n beurt op die ‘laptop’ kan kry. Hierdie beurt moet nou natuurlik saamval met tyd om te skryf. Dit wil sê al die ander se skoolwerk is afgehandel, of laat vaar vir die dag, die kos is afgehandel (die vergader en voorberei daarvan) en ‘what not’… en een laaste uitstaande voorwaarde natuurlik is, dat die lus om te skryf my moet oorval. Dis nie aldag wat ek lus het om te skryf nie, veral oor ek die gewoonte het om my binnegoed te sit en uitryg. Hier sit ek nou op die vooraand van die kinders se eindeksamen en meeste van die vereistes is aan voldoen. Ek moet dus my gedagtes sowat ‘n maand terug laat gaan na 22 September waar ons Gauteng verlaat het. Ons gaan nou weer na sowat ‘n maand se ’huis verblyf’ weer die kamp- terreine en die Infanta aandurf. So 100 km buite Krugersdorp stop ons by Buffelspoort, net oorkant Marikana, die myndorpie wat so in die nuus was vir die stakings. Buffelspoort is in my oë ‘n ideale vakansie verblyf. Ek het as kind karavaanvakansies gehou en hierdie een laat my terugdink aan die lekker van my kinderdae vakansies. Die kinders skryf hul laaste paar vakke vir September-ekskamen - so tussen die supertube ry deur. Ek gaan vir ‘n vroegoggend draffie om die bloedsomloop aan die gang te hou en maak seker ek ‘connect’ met God. Ek stap tot ek ‘n plekkie kry waar daar nie oë is nie, en laat myself toe om Sy liefde te ontvang en my gedagtes nuut te maak met Sy voorskrifte. Ons 4 dae verblyf word met nog 3 dae verleng weens ‘n hofsaak van Riaan wat skielik lewendig word en hom Kaap toe druk. Gelukkig is die saak betyds geskik, maar ons verlengde verblyf is toe klaar gereël.
Net Hy kan help
Oral het mense Hom so nodig. Ek ontmoet ‘n vrou wie se man ‘n dominee is, wie haar so jaar gelede verlaat het vir ‘n jonger ‘model’. Sy het die afgelope jaar die hofgedinge op die ys gehou in ‘n poging om te versoen, net om uit te vind dat sy voetesleep was om sy pensioengeldjies waarin sy sou kon deel, te gebruik om sy nuwe liefde op oorsese ritte te trakteer. Intussen skraap sy bietjies bymekaar om hul kinders te versorg. Ek dink aan die gedagte dat ‘as die lig in jou donker geword het, hoe groot is jou donker nie?’ Langs ons staan mense wat 3 maande gelede ‘n 9 maande oue baba dogtertjie verloor het. Die familie het saamgetrek om van alles te probeer vergeet. Die kleinding is oorlede na beweerde nalatige optrede van ‘n swart hospitaalsuster. Later die aand ontmoet ek van die skoonmakers wat vertel dat hul skof 22:00 eindig en dan moet hul hoop vir ‘n geleentheid huistoe. Hul kom dus enige tyd van middernag tot 01:00 eers tuis en moet dan die volgende dag 14:00 weer aanmeld vir werk. Sonder om te dink, sê ek ‘tonight I pray for a lift to be ready for you’. Die volgende dag was hul gou om te vertel hoe gou die ‘lift’ daar was, skaars 5 minute geloop. Ek glimlag dankbaar en besef hoe min ek van hul omstandighede verstaan. Later die aand kry ek een van daai ongemaklike gedagtes om saam met hulle te gaan bid om weer te vra vir ‘n ‘lift’ vir die aand-ek druk toe maar deur en doen so…
Ons wou 13:00 vertrek na Riaan en die seuns se 9 gate golf, maar word vertraag weens een van my belangrike gesprekke. Dit was regtig belangrik vir my en die ewigheid en Riaan wag geduldig, maar dit wat volg het maar elke keer weer laat blyk ‘as ek nou nie so lank gestaan en klets het nie…’ Ons sukkel- sukkel oor ‘n opdraende amper onbegaanbare grondpad oppad na Potchefstroom se Aardklop en kom later as verwag op die dorp aan. Dis gou skemer en ons sirkel deur die dorp se strate opsoek na verblyf. Die gemoedere begin maar dun gespan raak soos een met die ‘tablet’ se GPS sukkel, die ander die feesprogram se detail oor verblyf bestudeer en die ander die nommers op die program bel vir hulp. Dit het so maklik geklink ‘ons kamp op die dorp se rugbyveld’ (wat vir kampende feesgangers ingerig is). Nou ja, uiteindelik het ons natuurlik die die plek gevind so na aandete-tyd (en die oorskiet padkos weer ‘n rondte moes doen, en nadat almal geweet het hoe kosbaar die 2 ure na die beplande vertrektyd eintlik geraak het, nog steeds ‘n klein prys om te betaal vir wat die gesprek werd was.
Feastings and fastings
Die fees was belangrik vir Riaan en ek gun dit vir hom. Hy kan so die lekker in die lewe terugsit en ek het dit nodig in my lewe, aangesien ek maar so aan die ernstige kant kan wees. Wat sou my lewe sonder hom gewees hetJ. Die Here weet darem hoe om maats te kies, as jy dit net wil raaksien. Die aand neem ons Lorax uit vir die kids en vertrek vir ‘n aandjie uit sonder die kinders. ‘Gestock’ met eetgoed skerts Adriaan dat nog nie een van sy Gr 10 maats die fliek gesien het nie. (… maar moeilik om vir al 4 op een slag te ‘cater’ wat dvd’s betref.) Die skool op wie se rugbyveld ons gekamp het se onderwysers het die aand daar gebraai. Die toneeltjie waar die kinders grappenderwys agter die bussie aanhardloop om ons weg te sien en bekommerde onderwysergesigte het my baie skuldig laat voel om hul ‘tuis’ te laat … maar gou het Jeffreysbaai se vis en tjips; die caramel wafel op ‘n stokkie-stalletjie; en die kunstenaars se sangtalent by die SAB-verhoog het dit die moeite werd gemaak. Ons vertrek die volgende dag na Zeerust oppad na Botswana. Oppak is maar broeiaarde vir spanning om al 6 te laat saamtrek, so vonke spat maar. Ek is verdiep in die nuus oor die Mosambiek sendelinge wie se 3 jarige seuntjie, Reiner, in ‘n koma is, en met masjiene aan die lewe gehou word na hy van ‘n oop bakkie afgeval het. Die ouers moet besluit of die masjiene afgeskakel gaan word. My hart is seer. Ek bid dat sy lewe gespaar word. Ons stop op Ventersdorp en stap met die straat af en bid vir rasseversoening. Die swaarte hang maar bietjie. Terug in die bussie kom dit oor die nuus dat Reiner ‘n massiewe hartaanval gehad het.
Tensy die koringkorrel nie in die grond val en sterf nie…
Dis eers onlangs wat ek besef het dat om te lewe beteken nie, om heeltyd net gelukkig te wees nie. Deel van lewe is om hartseer en pyn te beleef en te moet verwerk en daarvoor hoef ek nie nou bang te wees nie. Soos Corrie ten Boom dit gestel het, jy sal die treinkaartjie kry om die rit mee te maak net voor jy opklim. Ek het dit so ervaar met my ma se dood. As jy my sou sê dit gaan gebeur, sou ek sê ek gaan dit nie kan ‘handle’ nie, maar toe kom dit so onverwags teen alle profetiese woorde van ‘die Here sal jou oprig uit jou siekbed’ in en daarmee saam die pakkie genade om dit te kan hanteer. Ek weet dit sal so wees vir hierdie brawe gesin. Die begrafnisfoto dae later op die Beeld se voorblad, waar die boetie op die ma se skoot lê en huil, maak die gedagte amper onmoontlik dat genade iewers soos warm komberse stukkende harte toevou. Ek bly hoop en bid vir oorvloedige lewe om uit hierdie kosbare koringkorreltjie uit te bars. Die prys vir ware Lewe is duur… amper onbetaalbaar duur. Hier kom oorvloedige Lewe vir Mosambiek. Ons ry deur Coligny, Lichtenburg, ry ‘n draai om Mafekeng te sien, en kom aan op Avante (plaas, konferensiesentrum en gastehuis) te Zeerust. Ons betaal R100 vir die nag.