Geskryf deur Chogyam Trungpa
Om vreesloosheid te ervaar, is dit nodig om vrees te ervaar. Die wese van lafhartigheid erken nie die realiteit van vrees nie. Vrees kan baie vorme aanneem. Logies weet ons dat ons nie vir ewig kan lewe nie. Ons weet dat ons gaan doodgaan, so ons is bang. Ons is verstom van ons dood.
Op 'n ander vlak is ons bang dat ons nie die eise van die wêreld kan hanteer nie. Hierdie vrees spreek hom uit as 'n gevoel van onvoldoendeheid. Ons voel dat ons eie lewens oorweldigend is en die oorweldigende wêreld konfronteer.
Dan is daar skielike vrees, of paniek, wat ontstaan ​​wanneer nuwe situasies skielik in ons lewens voorkom. Wanneer ons voel dat ons dit nie kan hanteer nie, spring ons of snik. Soms manifesteer vrees in die vorm van rusteloosheid: doodles op 'n notasblok, speel met ons vingers, of fidgeting in ons stoele. Ons voel dat ons onsself altyd moet beweeg, soos 'n enjin wat in 'n motor ry. Die suiers gaan op en af, op en af. Solank die pistone bly beweeg, voel ons veilig. Andersins is ons bang dat ons dalk ter plaatse kan sterf.
Daar is ontelbare strategieë wat ons gebruik om van ons vrees af te dink. Sommige mense neem kalmeringsmiddels. Sommige mense doen joga. Sommige mense kyk televisie, of lees 'n tydskrif, of gaan na 'n kroeg om 'n bier te kry. Van die lafaard se oogpunt moet verveling vermy word, want as ons verveeld raak, begin ons angstig voel. Ons kom nader aan ons vrees. Vermaak moet bevorder word en enige gedagte van die dood moet vermy word. So lafheid probeer ons lewens leef asof die dood onbekend was.
Daar was tydperke in die geskiedenis waarin baie mense gesoek het vir 'n drankie van lang lewe. As daar so iets was, sou die meeste mense dit baie vreeslik vind. As hulle duisend jaar lank in hierdie wêreld moes lewe sonder om te sterf, lank voordat hulle hul duisendste verjaarsdag bereik het, sou hulle waarskynlik selfmoord pleeg. Selfs as jy vir ewig kan lewe, sal jy nie die realiteit van dood en lyding om jou kan vermy nie.
Vrees moet erken word. Ons moet ons vrees besef en ons met vrees versoen. Ons moet kyk hoe ons beweeg, hoe ons praat, hoe ons onsself voer, hoe ons ons naels kou, hoe ons ons hande soms in ons sakke gebruik. Dan sal ons iets uitvind oor hoe vrees uitgedruk word in die vorm van rusteloosheid. Ons moet in die gesig staar dat vrees in ons lewens lur, altyd in alles wat ons doen.
Aan die ander kant, erkenning van vrees is nie 'n rede vir depressie of ontmoediging nie. Omdat ons so 'n vrees besit, is ons ook potensieel geregtig om vreesloosheid te ervaar. Ware vreesloosheid is nie die vermindering van vrees nie, maar gaan verder as vrees. Ongelukkig, in die Engelse taal, het ons nie een woord wat dit beteken nie. Vreesloosheid is die naaste term, maar deur vreesloos beteken ons nie "minder vrees" nie, maar "buite vrees".
Om buite vrees te gaan, begin wanneer ons ons vrees ondersoek: ons angs, senuweeagtigheid, besorgdheid en rusteloosheid. As ons kyk na ons vrees, as ons onder sy fineer kyk, is die eerste ding wat ons vind, hartseer, onder die senuweeagtigheid. Senuweesigheid is al die tyd in die trane. Wanneer ons vertraag, wanneer ons ontspan met ons vrees, vind ons hartseer, wat kalm en sag is. Hartseer tref jou in jou hart, en jou liggaam produseer 'n traan. Voordat jy huil, is daar 'n gevoel in jou bors en dan produseer jy daarna trane in jou oë. Jy is op die punt om reën of 'n waterval in jou oë te produseer en jy voel hartseer en eensaam, en dalk romanties op dieselfde tyd. Dit is die eerste punt van vreesloosheid, en die eerste teken van ware oorlogvoering.
Jy mag dink dat wanneer jy vreesloos ervaar, jy die opening van Beethoven se Vyfde Simfonie sal hoor of 'n groot ontploffing in die lug sien, maar dit gebeur nie so nie. In die Shambhala-tradisie kom ontdek vreesloosheid voort uit die werk met die sagmoedigheid van die menslike hart.
Die geboorte van die vegter is soos die eerste groei van 'n rendier se horings. Aanvanklik is die horings baie sag en amper rubberagtig, en hulle het klein hare wat op hulle groei. Hulle is nog nie horings nie: hulle is net slordige groei met bloed binne. Dan, soos die rendier, word die horings sterker, ontwikkel vier punte of tien punte of selfs veertig punte. Vreesloosheid, aan die begin, is soos dié rubberagtige horings. Hulle lyk soos horings, maar jy kan nie heeltemal met hulle veg nie. Wanneer 'n rendier eers sy horings groei, weet hy nie waarvoor om dit te gebruik nie. Dit moet baie ongemaklik voel om daardie sagte, klapgroei op jou kop te hê. Maar dan begin die reindeer besef dat dit horings moet hê: daardie horings is 'n natuurlike deel van 'n rendier.
Net so, wanneer 'n mens eers die hartseer van die krygsmanne bevredig, kan hy of sy uiters ongemaklik of onseker voel oor hoe om met hierdie soort vreesloosheid verband te hou. Maar dan, as jy hierdie hartseer al hoe meer ervaar, besef jy dat mense sag en oop moet wees. U hoef dus nie meer skaam of verleë te wees om sag te wees nie. Trouens, jou sagheid begin passievol word. U wil u graag uitbrei na ander en met hulle kommunikeer.
Wanneer tederheid in daardie rigting ontwikkel, dan kan jy die wêreld regtig waardeer. Sinpersepsies word baie interessante dinge. Jy is so sag en oop dat jy nie kan help om jouself oop te maak vir wat rondom jou gebeur nie. Wanneer jy rooi of groen of geel of swart sien, reageer jy op hulle van die onderkant van jou hart. As jy sien dat iemand anders huil of lag of bang is, reageer jy ook op hulle. Op daardie stadium ontwikkel jou beginvlak van vreesloosheid verder tot oorlog.
Wanneer jy gemaklik voel om 'n sagte en ordentlike mens te wees, het jou rendierhorings nie meer hare wat op hulle groei nie - hulle word regte horings. Situasies word baie werklik, baie eintlik, en aan die ander kant, baie gewone. Vrees evolueer in vreesloosheid natuurlik, baie eenvoudig en redelik reguit.
Die ideaal van oorlogvoering is dat die vegter hartseer en sag moet wees, en daarom kan die vegter ook baie dapper wees. Sonder daardie hartseer hartseer is dapperheid bros, soos 'n china-beker. As jy dit laat val, sal dit breek of kap. Maar die dapperheid van die vegter is soos 'n lakbeker, met 'n houtbasis bedek met lae lak. As die beker val, sal dit eerder ween as om te breek. Dit is sag en hard op dieselfde tyd.
Shambhala: Die Heilige Pad van die Kryger
Hierdie tydlose klassieke bied 'n visie van basiese menslike wysheid wat die verstand en liggaam sinkroniseer - wat Chögyam Trungpa die heilige pad van die vegter genoem het. Hierdie dissipline beliggaam eienskappe wat baie kulture, streke en geestelike tradisies deurgaans waardevol gevind het. Die heilige vegter verower die wêreld nie deur geweld of aggressie nie, maar deur middel van sagmoedigheid, moed en selfkennis, om die basiese goedheid van die menslike lewe te ontdek en daardie goedheid uit te roei vir die vrede en gesonde verstand van ander.
CHOGYAM TRUNGPA, meditasie meester, geleerde en kunstenaar, stig die Naropa Instituut in Boulder, Colorado; Shambhala opleiding; en Shambhala International, 'n vereniging van meditasie sentrums. Sy ander boeke sluit in Sny Deur Geestelike Materialisme, Die Mite van Vryheid en die Weg van Meditasie, en Meditasie in aksie. Vir meer inligting oor die skrywers en Shambhala meditasie sentrums, besoek www.shambhala.org.