Patrone van die sondeval: Adam en Eva in die Ou Engelse Genesis A. - Artikels - 2021
Patrone van die sondeval: Adam en Eva in die Ou Engels Genesis A
Deur Larry N. McKill
Inleiding: Geen ernstige geleerde sou redeneer dat 'n Ou Engelse gedig kritiese aandag verdien nie, bloot omdat dit so 'n groot persentasie van die oorlewende korpus van OE-poësie uitmaak. Desondanks vind ek dit ten minste nuuskierig dat Genesis A so 'n skrale kritiese aandag moet geniet in 'n tyd waarin OE-studie oor baie klein werke floreer. Die rede vir hierdie verwaarlosing kan boonop nie aan die gefragmenteerde toestand toegeskryf word nie, want so is die toestand van baie OE-gedigte. Die godsdienstige onderwerp daarvan kan vir baie lesers nie uitgesonder word nie, want die meeste OE-poësie het 'n duidelike Christelike uitkyk en is ook didakties. En studies - grotendeels ongepubliseerde proefskrifte - het onteenseglik getoon dat Junius se benaming Parafhrasis die gedig nie voldoende beskryf nie. Vanweë die lengte en minder onmiddellike aantrekkingskrag daarvan as Genesis B (wat gereeld gereeld wetenskaplike aandag geniet), word Genesis A selde onderrig aan gegradueerdes en selde aan gegradueerde studente, wat die blootstelling aan kritiese analise verder verminder.
As gevolg van hierdie verwaarlosing is 'n oorsig van die studie oor Genesis A nie 'n moeilike taak nie. In die enigste gepubliseerde uitgebreide studie van die vroeëre Genesis betoog BF Hupp´e vir die onderliggende simboliese bedoeling van die gedig: "Die tema van Genesis A is op 'n ongewone manier ontwikkel, 'n manier wat nie verstaan ​​kan word sonder verwysings na die beginsels van die Christelike literatuur nie. wat in die De Doctrina uiteengesit is ". Hy herhaal hierdie standpunt in sy meer onlangse verslag Die held in die aardse stad. Nina Boyd daag sy eksegetiese benadering in "Doctrine and Criticism: A Revaluation of Genesis A" uit, en ek het elders aangetoon hoe sy eksegetiese oplegging lei tot verdraaiing van die baie eksplisiete temas van die gedig (McKill, "Critical Study" en "Offering"). Soos Huppe, verduidelik R. P. Creed die einde van die gedig met die aanbieding van Isaac as simbolies geskik vir 'n gedig wat, soos Laurence Michel vroeër voorgestel het, open met duidelike weerklank van die voorwoord tot die mis. John Gardner skets die retoriese ontwerp van die gedig en in Die konstruksie van Christelike poësie in Oudengels lys reëlnommers vir enkele herhalende woorde, maar hy gee geen noukeurige ontleding van die teks nie. Net so kyk Constance B. Hieatt veral na werkwoorde van verdeling in haar essay "Divisies: Theme and Structure of Genesis A", maar haar fokus op hierdie woorde, alhoewel leersaam, beperk haar analise noodwendig, want die gedig vertoon baie patrone van herhalende diksie , soos Gardner gepas uitwys.
In hierdie opstel word beweer dat Genesis A nie deur 'n parafraseerder of meganiese versienaar noukeurig gestruktureer is nie, want 'n bekwame kunstenaar openbaar die noue lees en vergelyking daarvan met sy Bybelse bron.
Kyk die video: Bybelskool Reeks 1 Die Oorspronklike storie 31 Januarie 2021 (Junie 2021).
Copyright 2021 \ Waar begin die middeleeue \ Patrone van die sondeval: Adam en Eva in die Ou Engelse Genesis A.