Isabella blog: "Om ’n ma te onthou"
JY LEES NOU Isabella blog: "Om ’n ma te onthou"
Heel oggend dreig die trane om die walle te oorstroom. Want skielik onthou ek soveel kosbare goed. Soveel waardes wat Moeder by ons vasgelê het. Die mooi stories oor hoe hulle gebid het vir kinders. Die reis om ons te gaan haal. My tassie met kleertjies. My naam JOAN wat voor in die tassie geskryf was. O jitte, we were chosen! Gekose kindertjies! Ooo, ek onthou my rokkies wat by Fichardts in Bloem gekoop is en die toonbank waar ek en Mamma altyd melkskommel en wafels geeet het, soos regte ladies! Ons huis was oorvol met wonderlike kuns, ons het die wonderlikste LP’s gehad, ons het elkeen ’n mooi swart Bybel gehad. Ek moes al my bybelkennis eksamens met lof slaag. Dolf was mamma se liefling-kind wat alles so in sy stride gevat het. Die stil sterk een. Ek dink hoe mamma vir Taro die eerste keer vasgehou het: "Jy moet vir die seuntjie vlerke gee dat hy kan vlieg," het sy Ouma Issie ingedagte gesê. Hy vlieg, Ouma, hy vlieg!
Dis ’n mengelmoes van gevoelens. Hartseer, kwaad, teleurstelling. Hartseer omdat ek nooit weer haar 'Hello, Dear' sal hoor nie. Die kwaad en teleurstelling omdat ek 34 jaar lank net ’n klein deeltjie in haar lewe wou wees. Kwaad omdat ek die laaste klompie jare van haar lewe dalk joy en happiness vir haar kon gee. As sy dit sou toelaat.
Die einde van ’n era. Hopelik het al die trane en hartseer my nou uiteindelik losgemaak van daardie fear of not belonging. Hopelik is ek los van gedagtes van nie goed genoeg wees, van alles doen vir aanvaarding. Ek kan net ’n skietgebed sê: "Laat ek nooit ooit weer so voel nie. Amen."
Sondagoggend gooi Taro ’n curve ball. "Glo ma?" Ek is nog besig om al my seëvoels in ’n ry te kry met ’n antwoord toe hy alles wat hy glo in een sin opsom: "I believe in Life." Voor ek nog kan antwoord kom die volgende sin.
"Ek mis my ma. My joyous happy ma. Vergeet van als negatief. Onthou ma belong by my. what more do you need?"