Oujaarkaperjolle | News24
Jannie Hough Foto: VERSKAF
(DIE ou wat hom- of haarself in dié uiters fiktiewe storie raaksien, moet dalk ’n Psigologie-woordeboek naslaan vir die woord “paranoia.”)
Ek beland met die draai van die jaar so warempel by my huisarts in E.R. Sy vra my waar die pyn is, en toe ek in (wat sy beskou as) “denial mode” ingaan, vertel my bietjie kennis van fisionomie/liggaamstaal vir my dat ek moet lig trap. Toe ek vir haar ek sê ek voel eintlik taamlik goed, sak haar skouers net so ’n professionele aks en haar lippe wil-wil net effens digter sluit.
Nou kyk, sy is alles wat ’n vroulike arts moet wees. Sy besit die volle pakket: Drie B’s – Brains, Beauty en Bedside manners. Netjies en fyntjies en elke haar op sy plek. Maar sy weet mans hou hulle “tough” – en dié “macho”-ding krap so effens aan haar selfbeheer-sing. Ek weet nie of sy haar vuisies gebal het nie, maar ek weet haar kneukels is fyn en skerp – en as sy my op daardie oomblik met ‘n reguitregter tref, kla die polisie haar aan vir messteek.
Ek besef sy wil X-strale laat neem, en ék wil soos gewoonlik nie. Ek maak toe maar so ’n flou chauvinistiese grappie om myself nie te embarrasseer nie: “Wat van ’n kompromie? Ek gee nóú in, maar as jou liewe man en jou kindjie die dag met hul lepels op die etenstafel hamer en Afrika-styl sing: “Weg met die pampoen.....bring die roomys!” – dan roep jy mý professionele hulp in, anders basuin die koe-rant dit die volgende dag uit: “Geliefde arts se man windskeef geslaan met ’n bofbalkolf.” Sy lag hoflik en ek verkas X-strale toe.
Hóé ek by haar beland het, is ‘n ongelooflike storie op sy eie. Ek en Vroutjie sit twee uur vroeër netjies geparkeer en geniet die somersdag, toe kom jaag ’n skarminkel van voor af in my mooi motor vas dat hy soos ’n boktor lyk.
Ek sukkel uit my ryding met ’n heuppyn weens die ongeluk, en binne oomblikke is die hele boksendais van die omgewing daar: verkeerslui (die ou wat die meervoud verkeerd verstaan, is òf moedswillig òf ongeletterd), die immer-blitsige wegsleepdiens, histeriese tannies, verwoede ooms en die bestuurder van die ander kar wat lyk asof hy nie weet of dit Dinsdag of Dingaansdag is nie. Die jong ki-taarnek se oompie kom gooi sy lyf rond: geen familielid mag ’n sprak sprook nie; beroep hom op die Reg; mammies loop rond met groot oë soos ’n mojo. Ek prewel iets van dalk moet die bestuurders getoets word (ék wat meer as ‘n halwe eeu nie rook of drink nie!), maar dis so goed ek laat ’n spoegkobra daar los. ’n Fa-milielid begin my ondervra asof ék die onge-luk veroorsaak het.
Ons ry agter ’n verkeersman na die polisie-kantoor toe, en vir die eerste keer voel ek vei-lig (Nee, njannies, ek rook nie boom nie!). Buite die polisiekantoor vra die outjie se oompie nog steeds vir my vrae: knaend, soos haas met ‘n wortel: Hóékom toetse doen; hoekom sit ek nie in ’n rystoel as my heup seergekry het nie; hoekom sit ek geparkeer terwyl sy protégé ook mos reg op die pad het; hoekom het ek nie simpatie met sy sussie se laaitie nie, hé? Hé? Hé? Ek weet nie of die man geskrik het, en of hy maar altyd lyk soos hy lyk nie. Maar hy tier voort en jaag ’n outjie weg wat ook iets wil sê; kyk goedkeurend na sy jongerige dogter wat haar kop skud wanneer ek die waarheid praat (Dr. Know-it-All, MA, LLD, summa cum laude?). Lyk my ék is skuldig volgens haar wyse opinie.
Ek ruk natgesweet wakker. Sodom en Gomorra – dit was sowaar ’n droom. Natuurlik, stupid, betig ek myself. Sulke goed gebeur mos nie in ónse land nie!