Versindaba » Slave Trades
Posts Tagged ‘Slave Trades’
Andries Bezuidenhout. Gedigte in die lug
Sitkamerstelle. Dat ek vandag aan sitkamerstelle moet dink. Hoe voorstedelik! Dalk gaan dit oor vertraagde reaksie en trauma wat ek nie netnou onmiddellik kon verwerk nie.
Vroeër vandag Eastgate-winkelsentrum toe. Verkeersknope van inkopietrollies in die gange tussen winkels. Winkelsentrum het kerk voorwaar vervang as middelpunt van die dorp. Sondae ook. ŉ Mens sou sweer die globale resessie is verby. Ons trek volgende naweek en kyk rond vir goeters soos skottelgoedwassers, leeslampe, dalk ŉ nuwe bank vir die sitkamer. O, so voorstedelik!
So van sit gepraat. Ek lees op die oomblik om die beurt Ari Sitas se digbundel Slave Trades en weer die versamelde werke van Philip Larkin op die toilet. Sitas se bundel is moeilik en obskuur. Ek skat ŉ mens benodig meer agtergrond om die diepte van waarmee hy besig is te verstaan; oor Rimbaud se besoeke aan Siprus en Ethiopië, die slawehandel. Of dalk ŉ meer gekonsentreerde studie as bloot sit-sit-so. Larkin seker ook.
ŉ Paar jaar gelede het ons ŉ pragtige sitkamerstelletjie gesien in Le Corbusier-styl – LC2, dink ek. Lieflike hoekige lyne met chroom en wit leer. Hoekom het ons nie destyds maar ons maandelikse uitgawes op sjampanje gesny en die ding gekoop nie?
Uit Larkin se versamelde werke:
Deesdae is al die sitkamerstelle lelik; sulke ronde lyne, bonkige, opgestopte, pofferige, poeferige, powwerige gestoeltes, soos die pensvelle van speenvarkies, met handvatsels en knoppies om die goed te stel sodat die “sitter” kan skuinslê, dwarslê, op die maag lê, rondlê, of soos ŉ vampier onderstebo plaasneem – alles behalwe sit.
Hoekom, o hoekom? Wat het geword van die revival in modernistiese ontwerp van ŉ paar jaar gelede? Nou’s ons weer terug by die gomma gomma, die bomma bomma, die lazy ronde skommel van die tagtigs, toe stoele soos Margaret Thatcher se haredos gelyk het.
Lees later vandag ŉ onderhoud met Keith Richards in ŉ Engelse Sondagkoerant. Die onderhoudvoerder wil weet of hy weer heroïen sal doen. Richards se antwoord:
“Oh yes. Yes. There’s a lot of experience in there. You meet a lot of weird people, different takes on life that you’re not going to find if you don’t go there. I loved a good high. And if you stay up, you get the songs that everyone else misses because they’re asleep… There’s songs zooming around everywhere. There’s songs zooming through here right now, in the air… You’ve just got to put your hand out and catch them.”
Ek blaai ook deur bladsye en bladsye advertensies van winkelsentrums wat saam met die Sondagkoerant kom. Ek kyk na sitkamerstelle. Ewe skielik besef ek hoekom die ontwerp daarvan so verander het. Dit gaan oor die flat screen TV-skerm. Op die foto’s is al die sitkamerstelle gerangskik soos in filmteaters. As mense daarop sou sit, kyk hulle nie na mekaar nie, maar na ŉ flat screen TV-skerm.
Volgens die artikel in die Engelse Sondagkoerant het Keith Richards in die werkersklaswoonbuurt Dartford grootgeword. Sy ouers was boheemse malkoppe. Die enigste goeie ding wat hy by hulle geleer het, is respek vir musiek en vir die biblioteek.
Ook uit Larkin, toe hy ouer was:
And shape less recognisable each week,
A purpose more obscure…
(Uit “Church Going”.)
Dis seker dan ook die tipe besluit wat ŉ mens moet neem as jy by ŉ nuwe ruimte jou intrek neem: Of jy ŉ TV gaan aanskaf. Ek wonder. Dalk eerder nie. Daar’s ook gedigte wat in die lug ronddryf. Dalk mis ek te veel van hulle as ek in ŉ opgestopte sitkamerstoel sit en na ŉ skerm kyk.
Zoom gedigte deur die voorstede ook?
Philip Larkin. Collected Poems (2003, Marvell).
Ari Sitas. Slave Trades and an Artist’s Notebook (2000, Deep South).
Caitlin Morgan se onderhoud met Keith Richards: “I don’t want to see my old friend Lucifer just yet.” Sunday Times Lifestyle Magazine (24 Oktober 2010, pp 34-36).
Tags: LC2, Philip Larkin, Slave Trades
Posted in Andries Bezuidenhout | Comments Off on Andries Bezuidenhout. Gedigte in die lug