Didarganj Yakshini - Inligting
Hierdie museum in Bihar huisves 'n 2300 jaar oue beeldhouwerk uit 'n enkele klip
In hul toonhoogte, 'n klein boekie genaamd "I Am The Bihar Museum", nooi 'n prosadigter die kykers uit om 'n 'spesiale plek en tyd in my vele ruimtes, artefakte, verhale en versamelings' te vind.
Dit sê "die mense van Bihar vergeet waar hulle vandaan kom. Ek is hier om hulle daaraan te herinner, om jou te herinner, voortdurend te bewaar, voortdurend die vlam aan te steek."
Kuns vereis 'n storie, sê hy.
En dan verwys hy na die Mona Lisa deur Leonardo Da Vinci in die Louvre -museum in Parys, waar dit elke jaar deur ses miljoen mense gesien word.
DaVinci se skildery aan die Louvre in Parys wat 500 jaar gelede dateer, is 'n lewensgroot portret en is miskien 'n meesterstuk, maar die hoogs gepoleerde Yakshi, 'n standbeeld van 5 voet 2 duim by die nuutgeboude Bihar-museum, kan meer intrige in haar tydlose hou raaisel.
Die Chauri -draer staan ​​teen die donkerrooi agtergrond, verlig deur ligte wat haar wêreldse krommes beklemtoon. Die stil voog, die Yakshini, 'n aardse gees, is die geliefde van baie en word vermoedelik 2300 jaar oud.
"Die Didarganj Yakshini is die Mona Lisa van Bihar. Nog beter," sê Anjani Kumar Singh, die hoofsekretaris van Bihar, terwyl hy praat oor die geloofsprong vir die staat met die nuwe Bihar -museum, wat ten koste van Rs. 500 crore en is moontlik die grootste museum in terme van skaal in die land en die wye versameling van historiese tot kontemporêre kuns.
Anjani Kumar Singh, die hoofsekretaris van Bihar, is die man agter die implementering van die Bihar -museumprojek en is self 'n kunsversamelaar. Foto: Yasir Iqbal
"Ons moet ons verhale verkoop. Ons moet ons erfenis en ons kultuur bevorder," sê Anjani Singh, 'n IAS -beampte wat agter die massiewe museumprojek in Bihar staan ​​wat op 2 Oktober 2017 sy deure vir die publiek oopgemaak het.
Die Didarganj Yakshi, uit 'n enkele stuk sandsteen gesny. Foto: Yasir Iqbal
Die beeld van sandsteen wat ongeveer 2500 jaar gelede dateer en 100 jaar gelede by die oewer van die Ganges ontdek is, staan ​​in isolasie van haar gestalte as die een wat voldoen aan die skoonheidstandaarde soos beskryf in die Pali- en Sanskrit -verhandelinge. Daar word geglo dat die standbeeld wat die mees gewaardeerde versameling van die Bihar -museum was, behoort aan die tyd van keiser Ashok. Volgens die museumrekords is die beeld deur Ghulam Rasool in 1917 in Didarganj gevind, waar dorpenaars die onderkant van haar ondergedompelde rug in modder gebruik het om klere te was, soos aangeteken deur die destydse kommissaris van Patna EHS Walsh -rekords.
'Stel u die visie van die kunstenaar voor dat sy haar uit 'n enkele sandsteen gesny het', sê JPN Singh, direkteur van die Bihar -museum.
JPN Singh, die addisionele direkteur van die Bihar -museum, sê die Diaspore -afdeling is 'n ode aan die arbeiders uit Bihar
Toe die internasionale museum, soos dit algemeen bekend staan ​​as sy 'vreemde' argitektuur wat deur 'n Japannese firma ontwerp is, op 2 Oktober ingehuldig is, en deure vir die publiek oopgemaak is vyf jaar nadat dit gekonseptualiseer is, was die 25 beste lewende kunstenaars van Indië, waaronder Himmat Shah, Subodh Gupta, Jatin Das en Arpana Caur, het in sy gange geloop en kyk na hul eie werke wat in galerye verskyn het, langs die wat die antieke artefakte van soveel eeue gelede gehuisves het.
Die Bihar -museum sal 25 000 artefakte in sy historiese galerye vertoon. Foto: Yasir Iqbal
Met Rs 100 as kaartjieprys, swel die skare selfs oor naweke. Die museum is nog aan die gang en daar is 'n restaurant in die vooruitsig met onder meer Bihari -geregte. Die Bodhi -boom -logo wat in die ingang in hout gesny is, is die gunsteling selfie -plek vir die besoekers.
"Stel jou voor dat 'n dorpsvrou na kontemporêre kuns kom kyk," sê die bekroonde kunstenaar Subodh Gupta, wie se installasie binnekort deel van die nuwe museum sal wees. 'Ander state en die regering van Indië moet van Bihar leer.'
In 2010 was hoofminister Nitish Kumar in die voormalige Patna -museum toe hy meegedeel is dat hy nie eens 20 persent van die versameling van die museum was nie. Weens beperkte ruimtebeperkings kon slegs ongeveer 'n vyfde van byna 49 000 artefakte, waaronder duisende paleoliete, mikroliete en neoliete uit verskillende dele van Bihar, vertoon word. In Indië, omstreeks 1814, is die eerste museum deur die Britte in Kolkata gebou en daarna in 1906, die tweede in Chennai. Die Patna -museum of Jaadughar, soos dit algemeen bekend is, is as die derde museum gebou en is in 1928 vir die publiek oopgemaak.
Na die besoek het die CM besluit om 'n moderne museum te bou en 'n internasionale jurie saamgestel om 'n ontwerp te kies.
'Die Bihar -museum is 'n belegging in die toekoms van Bihar,' sê hoofminister Nitish Kumar.
In Julie 2013 is die grondsteen vir die museum gelê.
In 2011 is Maki and Associates aangekondig as die wenner van 'n internasionale kompetisie vir die ontwerp van die Bihar -museum by Baileyweg, en terwyl die eerste fase in 2015 ingehuldig is, is die deure op 2 Oktober 2017 vir al sy galerye oopgemaak. Die regering het selfs die top kunstenaars geroep om vier dae lank aan 'n kamp deel te neem om kuns op Gandhi te maak ter herdenking van die Champaran -beweging en Gandhi Jayanti. Onder hulle het Debanjan Roy, 'n kunstenaar uit Kolkata, 'n doek met 'n "hartseer Gandhi" geverf en miniatuurstyl op 'n blou agtergrond gebruik om die donker tye waarin ons leef, op te roep.
'Dit is 'n doek wat vra of Gandhi nie-gewelddadig was deur middel van sy hartseer portret,' sê Roy.
Vanaf 2010 het Singh as die nodige beampte al die museums van die wêreld gaan waarneem en gesê dat hy voel dat museums 'n verbinding met die samelewing moet hê. Hy sê byvoorbeeld dat Louvre- en Sint -Petersburg -museums in 'gegewe geboue' gehuisves word en dat die museum op Bihar ook as 'n argitektuurmuseum beskou word.
'Ons wou niemand kopieer nie,' sê hy. "Die Japannese ontwerp was eenvoudig en funksioneel en dit was op die grondvloer plus een. Die Japannese het 'n aanvoeling om dinge eenvoudig te hou. Cor-ten-staal is vir die mure gebruik en baie mense dink dat die yster geroes is, maar dit is 'n daad volgens ontwerp. "
Daar was geen advieskomitee nie en hy het toe op die internet gesoek na bekende kontemporêre kunstenaars en aan hulle geskryf. Anjani Kumar self is die afgelope agt jaar 'n kunsversamelaar en is amper 'n fynproewer.
'Ons moes 'n streep trek omdat dit openbare geld was en ek sou eerder vir kinders roomys wou koop as om duur kunswerke met openbare geld te koop, want die uitstalling gaan kunstenaars met 'n wye gehoor help,' sê hy.
Maki & amp Associates (Tokio) met OPOLIS in Mumbai was in 'n noue wedloop met Foster & amp Partners wat 75,59 persent toegeken is teenoor Maki se 77,56 persent. Die kabinet van die regering van Patna keur die keuse van Maki & amp Associates op 24 Januarie 2012 goed. Die Japanse ontwerpfirma het 'n "kampus" -benadering afgehandel, wat kompleks en tog funksioneel en georganiseerd was, en 'n ingangspaviljoen, uitstallingsgalerye en administratiewe gebou, ens. Die opvoedingsarea is in 'n aparte gebou in die tuin geleë, en galeryruimtes word rondom 'n binnehof georganiseer met die verspreide benadering om buigsaamheid in ontwerp moontlik te maak.
Lord Cultural Resources, wat in Kanada gebaseer is, die wêreld se oudste konsultant vir kultuurbeplanning met meer as 1800 museum- en kultuurbeplanningstake onder die knie, is ook aangewys as die meesterbeplanningskonsultante vir hierdie projek.
Onder die vyf gekose ontwerpfirmas uit die lys van 26 was Coop Himmelb (l) au (Wene) met ARCHOHM, Foster plus Partners (Londen) met CP Kukreja & amp Associates, Maki & amp Associates (Tokyo) met OPOLIS, Snohetta (Oslo) met Spacematters en Studio Daniel Libeskind (New York) met Morphogenesis gekies deur 'n internasionale jurie wat bestaan ​​uit Anjani Kumar Singh, wat toe die hoofsekretaris, Departement van Ontwikkeling van Menslike Hulpbronne en Nodal Officer vir die projek was, kunstenaar Subodh Gupta, dr Martin Roth , Direkteur, Victoria & amp Albert Museum, UK, Roisin Heneghan, Heneghan Peng Architects, Ierland, en prof. Neelkanth Chhaya, Dekaan, Skool vir Argitektuur, CEPT, Ahmedabad.
Die ontwerp deur Foster was pragtig, sê Anjani Kumar.
'Dit het 'n dak gehad soos 'n eierhouer wat u op die mark sien speel, maar ons wou 'n eenvoudige struktuur hê wat die volharding van Biharis toon,' sê hy.
En met hierdie museum kyk ons ​​na die toekoms, sê hy.
'Geskiedenis moet ervaar word,' voeg hy by.
Die museum is gebou op 'n "kampus" van 5,3 hektaar en bied 'n beboude oppervlakte van 24 000 vierkante meter en gebruik ongewone materiaal soos verweerstaal vir buitekant, wat weer simbolies is van metallurgie en Indië se prominensie in die internasionale staalbedryf. Met vyf afdelings, waaronder verskeie geskiedenisgalerye, 'n kontemporêre kuns en tydelike uitstallingsgalery, 'n plaaslike kunsgalery wat hulde bring aan die kultuur van die gebiede Mithila, Bhojpur, Magahi en Angika, 'n diaspora -galery wat fokus op die migrasiegeskiedenis van arbeiders en die daaropvolgende verhuising en 'n kindergalery, is dit miskien een van die mees ambisieuse projekte wat 'n staat onderneem het.
'N Installasie in brons deur Sanjay Kumar. Foto: Yasir Iqbal
Die versameling wissel van Bodhisattvas -beelde, beelde van Gandhar -styl tot die artefakkis van Lord Buddha, wat die as van Boeddha bevat, wat in Vaishali ontdek is. Nou kom die volgende museum in Vaishali om uit klippe gekap te word waarvoor 73 hektaar grond verkry is, en 'n argitekfirma in Delhi ontwerp die museum wat die as van Boeddha sal huisves. Na raming sal die museum die staatskas meer as R kos. 300 miljoen.
Volgens die bykomende museumdirekteur JPN Singh, is die as in 1959 in Vaishali ontdek en is dit na die Patna -museum gebring.
"Elke jaar kom daar 2-3 lakhs toeriste van oral oor na Bodh Gaya. 'N Museum in Vaishali met die as van Boeddha sal nog 'n toeriste-aantreklikheid wees," sê Singh. 'Dit sal 'n meditasiesentrum en artefakte hê wat verband hou met Boeddhisme.'
Hy sê daar is 25 museums in Bihar, wat dit 'n staat maak met die meeste museums, en dit is ryk museums.
'Hierdie museum is 'n ervaringsmuseum en is in die kategorie van komplekse strukture,' sê hy. "Die bestaande bome is nie gesny nie en die gebou is ontwerp om dit te akkommodeer."
Die hoofsekretaris sê Bihar hoef hom nie te steur aan die stereotipiese projeksies van 'n sieklike staat, beroof van kulturele en historiese kontekste nie.
'N Swak staat kan groot droom, sê hy.
Minstens drie PIL's is by die hooggeregshof in Patna ingedien waarin die regering gevra word om die logika van die uitgawes agter die museum te regverdig. In 2015 het die hooggeregshof in Patna die staatsregering gelas om 'n beëdigde verklaring hieroor in te dien tydens die verhoor van 'n litigasie van openbare belang (PIL) wat deur 'n man met die naam Ashok Kumar ingedien is, wat die nut bevraagteken het om die museum te bou met behulp van openbare fondse. Vyf bungalows in koloniale styl moes gesloop word, insluitend die een wat staatsverblyf vir die inkomstebelastingkommissaris was, om die museum te bou wat uitstaan ​​tussen die verslete geboue en die nuwe glas- en sementstrukture wat die landskap van Patna definieer.
Die 51-jarige Dulari Devi is 'n boorling van Madhubani en 'n staatstoekenningwenner vir haar skildery. Haar werk is een van die 17 uitverkorenes vir die Regional Art Gallery in Bihar Musueum. Foto: Yasir Iqbal
Gegewe die onbestendigheid van die politiek en die eise om Bihar die status van 'n spesiale staat te gee, is die museum op baie maniere 'n ongeregverdigde uitgawe vir baie. Maar dan is dit belangrik om die erfenis uit die verlede op te eis, sê Anjani Kumar.
"Na onafhanklikheid is geen museum soos hierdie gemaak nie. Die glas kom uit Skotland en Duitsland, die vervaardiger uit Singapoer. Alhoewel dit 'n historiese museum is, is die ander afdelings baie belangrik. Ons glo dat nadat Jharkhand uit die kerf gesny is. in die staat Bihar, kan ons Bihar ontwikkel as 'n kuns- en kultuurhub, aangesien ons artefakte van wêreldgehalte besit. 500 crores en het 'n kapasiteit van ten minste 10 000 mense. Dit is ons manier om van Bihar 'n kunsbestemming te maak, 'sê hy.
Die museum is as 'n genootskap geregistreer omdat sulke instellings nie onder burokrasie kan floreer nie, volgens Singh.
In November 2015 skryf Anjani Kumar, wie se uitgestrekte regeringskwartiere in Circular Road, 'n museum op sigself is met werke van Himmat Shah tot die houtskoollandskappe van Kalal Laxma Goud, aan 25 top -hedendaagse kontemporêre kunstenaars, waaronder die Satish Gujral en Subodh Gupta, die boorling van Bihar en word beskou as die god van kontemporêre kuns. Trouens, in 2012 was die eerste openbare kunsuitstalling van sy werk in Bihar tydens eeufeesvieringe, 'n kaktus van 26 voet van duisende vlekvrye staalgereedskap in die Rajdhani Vatika-ekopark in die hoofstad. Die kunstenaar het gesê dat die werk simbolies is vir die volharding van die mense van Bihar. Singh het die kunstenaars uitgenooi om hul kunswerke te skenk teen 'n honorariumbetaling van Rs. 5 Lakhani elk vir die kontemporêre afdeling van die museum, wat in 2010 ontwerp is. Die kontemporêre kunsgalery het werke wat wissel van Jatin Das tot Arpita Caur en Himmat Shah. Buite die kombuis is 'n bronsinstallasie deur die ander beroemde uitvoer uit die staat Sanjay Kumar, wat net soos Subodh Gupta aan die Arts and Crafts College in Patna gestudeer het, nog 'n toewyding aan die staat deur sy kunstenaars.
"Ek het gesê ek wil die kunswerke hê, want ons sal dit aan die publiek vertoon. Ek het vir die kunstenaars gesê dat hulle dit deur die wêreld kan bekyk eerder as om net in galerye en huise van kunsversamelaars te bly," sê Singh.
In 'n oop gebied staan ​​'n gedenkplaat met 'n indruk van die groot installasie geïnspireer deur die idee van die Rangoli deur Subodh Gupta. Tot dusver, die grootste installasie deur die kunstenaar wat in Khagaul grootgeword het en dikwels as Indië se Damien Hirst beskou is deur die staatmakers in kuns wat waarskynlik nie die nostalgie -kwosiënt van sy werk verstaan ​​nie, werk Gupta tans daaraan en sê die die regering sal slegs die koste van die installasie dek.
'Vir my staat het ek besluit om dit te doen,' sê hy.
Die trop vis wat gemaak is deur die plaaslike vakman Pranmohan Sah, 'n Jamui-gebaseerde vakman, 'n gunstige simbool in Bihar, word met drade gehang en dit lyk asof dit in die ruimte dryf. By die plaaslike kunsgalery, miskien een van die meer interessante ruimtes in die nuwe museum, is daar ongeveer 17 werke om die kultuur en kunsvlyt van Bihar te vier.
In 'n hoek staan ​​Dulari Devi (51) met die sari pallu oor haar gesig getrek. Afkomstig van Ranti, 'n klein gehuggie in Madhubani, was sy Dulari Devi is bekroon met die Bihar State Award for Excellence in Art (2012-13) en 'n skildery in opdrag van die museum hang nou saam met ander wat die uiteenlopende kunsvlyt van haar streek vier.
'N Terracotta-installasie, geïnspireer deur die folklore van Sama-Chakeba, deur Rajat Ghose. Foto: Yasir Iqbal
'Dit het my 'n jaar geneem om hierdie doek te voltooi, en ek het die tonele van ons tradisionele Kamala Puja geskilder,' sê sy.
Sy is gebore in 'n gemeenskap van vissermanne en het as huishulp in die woning van die beroemde Mithila -skilder Mahasundari Devi gewerk. Sy het begin help met die vul van kleure en mettertyd het sy haar eie styl ontwikkel. 'Hulle het hul skilderye verkoop en ek het gewonder of ek eendag my skilderye kan verkoop en geld kan verdien,' sê sy.
Sy was toe ongeveer 12 jaar oud en het ingeskryf vir die Sewa Mithila -projek om die kunsvlyt te leer.
Die folklore en sy tradisie word vir ewig bewaar in haar massiewe skildery.
'Ons het 'n rivier met die naam Kamala en ons aanbid Lord Koylavir, wat eenmaal vir die welstand van vissers tot die riviergodin gebid het en haar gevra het om ons nie te oorstroom nie,' sê sy. "Dit is 'n volmaanaand wanneer ons die rivier en die gode aanbid en chillum, khaini, alkohol, ens. Vir die puja gebruik."
Dit alles word uitgebeeld in haar skildery in die Bharni -styl, wat volgens Gupta 'n meesterstuk op sigself is.
"Ons moet ons handwerk na die nasionale en internasionale vlak stoot," sê Anjani Singh.
In die kamer is daar 'n Aadi Shakti -weergawe gemaak in papier mache deur Sharad Kumar, wat geleer het uit verhale wat sy ouma hom vertel het oor die belangrikheid van die oeroue. En dan is 'n terra-cotta-installasie geïnspireer deur die folklore van Sama-Chakeba, die dogter en seun van Lord Krishna, waar die dogter in 'n voël verander is en later deur haar broer na homself teruggebring is, in teenstelling met 'n ander terracotta installasie, wat 'n parallelle weergawe van dieselfde mitologie is, maar hier is Sama en Chakeba liefhebbers.
Ghosh, 'n senior van Gupta, wat in 1984 die nasionale toekenning gewen het vir sy beeldhouwerke en terracotta-werk, is een van die mees geheimsinnige kunstenaars uit Bihar. Hy het die grootste deel van sy lewe in Patna gebly en is een van die verlore kunstenaars wat nooit beskerming of ondersteuning vir hul kunsvlyt gevind het nie. In 2012 het Ghosh, saam met Gupta, 'n nege ton yster- en staalbeeldhouwerk van Raja Shailesh, die koning van die Dusadh-gemeenskap in Mithila, in dieselfde park gemaak vir die Bihar Divas-vieringe. Ghosh, 'n oudstudent van 1978 by die Patna College of Arts and Crafts, sê dat die museum 'n ligbaken is vir kunstenaars in Bihar.
'Dit is 'n sprong van geloof vir ons,' sê hy.
In die diaspora -galery sweef musiekinstrumente, so lyk dit, in die lug. Hierdie deel is 'n ode aan die arbeiders uit Bihar wat gevestig is in lande soos Mauritious, Guyana, die Karibiese Eilande, ens.
In November, toe die hoofminister en die hoofsekretaris Mauritious besoek, sou hulle artefakte terugbring om die diaspora -museum in te sit.
'Ons moet alles in ons vermoë doen', sê hy.
In sy woning word die klipbeelde van Himmat Shah verlig deur die talle lampe. Die doeke is ontelbaar.
As hy aftree, beplan hy om 'n privaat museum te open.
'Twee kamers word aan die museum toegewy,' sê hy. "As Biharis moet ons onsself die hele tyd bewys. Nou neem ons oor."
8 kulturele praktyke van die Harappan -era wat tot vandag toe nog voortgesit is
Die beskawing in die Harappan- of Sarasvati-Sindhu-vallei dateer uit ten minste 5000 jaar. Alhoewel byna al die antieke beskawing heeltemal verdwyn het, is dit selde om 'n spoor daarvan te vind. Dit kan 'n skok wees om te sien dat daar baie Indiese kulture is wat 'n kontinuïteit is van hierdie eeue oue Harappan-era. Dit maak Indië beslis een van die oudste oorlewendes van die antieke beskawing en hier is 8 van sy voorbeelde.
A Tilaka is 'n goeie dekoratiewe juweliersware wat deur jong meisies en vroue in Indië gedra word. Hulle word veral deur Hindoe -vroue gedra en dra dit op hul voorkop. Die oorsprong van Tikka kan in antieke tye gevind word, maar het hierdie betekenis in die moderne lewe verloor en word meestal as 'n bykomstigheid oor die hele wêreld gedra. Dit is egter verbasend om te weet dat dit sy oorsprong in die Harappaanse beskawing het.
Vandag kan ons nog baie Harappan-terracotta-figure aantref wat 'n tulbandagtige hooftooisel en tilaka op die voorkop dra, wat uit die boek 'Mohenjo-Daro and the Indus Civilization' te vinde is. Verder word ook beeldhouwerke gesien van 'n vrou uit die Bharhut-stupa wat dateer uit 200-100 v.C. met tilaka op die voorkop en soortgelyke hoofbedekking. Op dieselfde manier dra moderne Hindoe-vroue uit noordwestelike state ook soortgelyke Tilaka as 'n plaaslike manier.
Armbande, ook bekend as Kangan, is 'n belangrike versiering vir alle getroude sowel as ongetroude vroue in Indië. Sedert antieke tye is daar 'n tradisie om armbande te maak van verskillende metale, glas, konke, verseëlingswas en ivoor.
Die kultuur om armbande te dra, veral deur vroue oor die arms gedra, kan teruggevoer word na die Harappaanse kultuur. Dit is 'n algemene gebruik om Harappan -armbande te dra deur die Harappan 'dansende meisie' wat algemeen in beeldhouwerke voorkom. Daar word ook gesien hoe Mauryan Didarganj Yakshini dieselfde soort armbande op haar arm dra. As gevolg hiervan het die moderne vrou uit Noordwes-Indië dieselfde armbande op haar hand.
3. Taille ketting
Taille- of maagketting staan ​​algemeen bekend as Kamarband of Udhyanam of Odyanam. Dit is gewoonlik net 'n eenvoudige ketting of vervaardigde juweliersware wat om die middel gedra word. Daar word geglo dat die vrou sedert duisende jare of meer hul heup versier het met sieraad. Soos gesien in beelde en skilderye uit die tyd wat uit die antieke beskawing dateer, kan middellyfkettings wat deur Hindoe -vroue gedra word, herlei word na die Harappaanse tradisie.
'N Paar voorbeelde daarvan kan gesien word in die Harappan -terracotta -figuur wat gesien word in die middelketting, wat uit die boek' Opgrawings by Harappa 'geneem is. Beeldhouwerk van 'n wyfie uit Mathura gedateer uit 100-200 CE kan ook gesien word in dieselfde middelketting as in die ander Harappan-figuur. As gevolg hiervan is dit 'n besliste gevolg van die opvolging van die ou Indiese tradisie dat verskillende moderne middellyfkettings deur Indiese vroue gedra word.
Enkels is enigiets wat om die enkel gedra word as 'n ketting, versiering of 'n steun. Dit staan ​​ook bekend as enkelarmbande en voetarmbande wat deur die geskiedenis deur vroue gedra is. Behalwe dat dit as voetversierings funksioneer, was dit deel van die tradisie van Indiese vroue.
Spesiale soort enkels kan teruggevoer word na die Harappan -kultuur wat Hindoe -vroue selfs vandag nog kan sien dra. Die voorbeelde daarvan kan geneem word uit die boek 'The Lost River: On The Trail of the Sarasvati'. Die beeldhouwerk van 'n vrou uit Mathura wat dateer uit 100-200 CE kan ook gesien word met soortgelyke enkelbande. Daarom word moderne Rajasthani -vroue aangetref wat dieselfde enkelbande dra.
Alhoewel, 'n omgekeerde hakekors 'n simbool is van een van die mees gehate mans op aarde. Die regte Swastika is al duisende jare 'n belangrike simbool vir die Hindoes. Tot vandag toe kan die simbool nog steeds in oorvloed gesien word op Hindoe -tempels, op die voorblad van antieke boeke en eintlik feitlik oral, soos busse en taxi's.
Die geheimsinnige simbool is 'n wydverspreide antieke ikoon oor die hele wêreld, maar veral in Indië was dit 'n algemene simbool wat nog steeds 'n heilige simbool is sedert die antieke era van die Harappaanse beskawing. So kan ons selfs Swastikas sien in die boek 'Mohenjo-Daro and the Indus Civilization'.
Bad is 'n daaglikse behoefte. Selfs as dit nie elke dag is nie, bad almal. Terwyl sommige onder 'n eenvoudige kraan bad, verkies sommige 'n paar badplatforms. Selfs vandag, veral in dorpe en gemeenskappe, het mense platforms of tenks wat ook in baie Hindoe -tempels gesien kan word. Ons kan die oorsprong van hierdie tradisie herlei na die Harappaanse beskawing, waar badplatforms soos die beroemde 'Groot bad' gevind is. Die Groot Bad van Mohenjo Daro is beroemd genoem in 'Mohenjo-Daro and the Indus Civilization' en vele ander boeke. 'N Soortgelyke tenk van die Nagarjunakonda-webwerf dateer ook uit 200-300 CE. Sulke platforms word ook in baie moderne Hindoe -tempels aangetref.
7. Yogiese praktyke
Joga is 'n eeue oue wysheidstradisie wat ons help om te gaan van vernouing tot uitbreiding, van vrees tot liefde en van skeiding na eenheid. In sy kern beteken joga vereniging, die vereniging van liggaam, gees en siel die vereniging van die ego en die gees die vereniging van die alledaagse en die goddelike.
Dit is so duidelik dat daar ou wortels van joga is. Dit kan egter 'n verrassing wees om die meeste van die basiese meditatiewe houdings van Yogic in die Harappan -beskawing te sien. 'N Voorbeeld hiervan is 'n terracotta -beeldjie met gevoude hande in' Namaste' -houding, wat in die boek 'Opgrawings by Harappa' te sien is.
Vuur, ook bekend as Agni, word gevier in die Vediese gesange en op aarde aangesteek om gebede en offers na die hoogste hemel te bring. Groot rituele, soos Yagnas, behels dikwels verskeie vuurrituele.
Selfs algemene huislike rituele van die huisbewoner, soos daaglikse rituele, huweliksrituele en begrafnisrituele, het by die vuuraltaar plaasgevind. Die vuuraltaar lê en ritueel aansteek, was die taak van Brahmin -priesters.
Daar is egter bakstene gemaak vir vuuraltare wat op Harappan -terreine gevind word, wat duidelik die teenwoordigheid van Vediese rituele in die Harappaanse beskawing aandui. Dit is nog 'n kontinuïteit uit die Harappan -era, waar geen Vediese ritueel moontlik was sonder om 'n vuuraltaar te gebruik nie. Daarom kan ons 'n vuuraltaar op die Kalibangan -terrein van die Harappan -beskawing sien, en ook 'n vuuraltaar van die Lothal -plek van die Harappan -beskawing wat uit die boek 'The Lost River: On The Trail of the Sarasvati' geneem is.
Daarom is dit ons plig om die ou tradisies wat uit die antieke beskawing oorgedra is, te beskerm en te beskerm. Baie van die moderne Hindoe- of Indiese tradisies dateer uit duisende jare, sedert die magtige en legendariese Harappan -era.
Bihar Museum Biennale, 'n samestelling van nostalgie
Alhoewel dit grootliks 'n aanlyn geleentheid is, het die Biennale 'n fisiese teenwoordigheid in die Bihar Museum in Patna.
As 'n samestelling van herinneringe, is museums bewaarders van voorwerpe wat auras van 'n vervloë era met hulle saamdra. Daarom het museumruimtes 'n unieke heiligheid ten opsigte van die bewaarplek wat hulle bevat. As 'n ode aan museums in Indië en in die buiteland, is die Bihar Museum Biennale die eerste museumbiënnale ter wêreld. Ontwikkel deur Anjani Kumar Singh, die nodale beampte van die Bihar-museum en adviseur van die hoofminister van Bihar, Nitish Kumar, saam met die CM, is dit 'n unieke poging om die kuns wat in museums geleë is, aan te bied en kuns te maak meer toeganklik vir die massas.
As gevolg van die pandemie, is die tweejaarlikse verskuiwing van Maart 2020 na 2021, en dit vind vanjaar grootliks plaas as 'n aanlyn geleentheid van 22-28 Maart en het 'n verminderde fisiese teenwoordigheid in die Bihar Museum in Patna.
Lewensgrootte 5 & rsquoX 2 & rdquo -hoë standbeeld van Didarganj Yakshini in die Bihar -museum.
Die kunshistorikus en kurator Alka Pande, die projekdirekteur van die tweejaarlikse uitwerking, het uitgebrei: & ldquo Die inspirasie was die staat Bihar. As kunshistorikus het ek altyd geglo dat Bihar 'n integrale deel van die Indiese geskiedenis was. Dit was die setel van die oorsprong van die Maurayaanse Ryk en keiser Ashoka was die stem van vrede en integriteit vir antieke Indië.
Dit was die staat waar kulturele embleme soos die Ashoka -pilaar en die Ashok -chakra ontstaan ​​het. Die eerste president van Indië, dr Rajendra Prasad, het gesê: "Die geskiedenis van Bihar is die geskiedenis van Indië."
Twaalf Indiese museums en ses internasionale museums neem deel. Dit sluit in die Assam State Museum City Palace Museum, Udaipur Indira Gandhi Rashtriya Manav Sangrahalaya, Bhopal Kanha Museum of Life and Art, Madhya Pradesh Kiran Nadar Museum of Art, New Delhi Museo Camera, Gurugram Museum of Art & Photography, Bengaluru Museum of Goa, Panaji National Gallery of Modern Art, New Delhi Piramal Museum, Mumbai, en Virasat-e-Khalsa, Anandpur Sahib. Die National Museum of Columbia, die Museo Marino Marini in Italië, die National Museum of Interventions in Mexico en verskeie internasionale museums word ook verteenwoordig.
Internasionale sprekers, soos die Britse kunshistorikus Neil MacGregor, direkteur van Digital at the Tate, UK, Hilary Knight Scientific, kuratoriale en versamelingsbestuurder by Louvre, Abu Dhabi, Souraya Noujaim en vele ander is 'n integrale deel van hierdie kulturele uitspattigheid vandag 'n einde.
Soos Pande toelig, & ldquoDie geleentheid bevat twee dae van internasionale konferensies, en vier dae van meestersklassessies, waarvan die meeste tweetalig is. Dit is ontwerp om mense en kulture met die interdissiplinêre aspek van visuele kunste te verbind. Met die insluiting van nasionale en internasionale museums op die tweejaarlikse, word die museum dan beskou as 'n smeltkroes van idees en kruiskulturele leer. & Rdquo
Die Bihar -museum bestaan ​​in wese uit die geskiedenisgalerye en die kunsgalery, behalwe die kontemporêre kindergalery. Vir Pande is & ldquoIt 'n bewaarplek van die ryk artistieke skat van Bihar. Byvoorbeeld, die Didarganj Yakshini, 'n majestueuse standbeeld van 5 x 2 x 2 cm, is 'n toonbeeld van die krag, grasie en skoonheid van die Indiese vrou. Drie kiste wat op die uitstallings van Sher Shah Suri uitgebeeld word, beeld die koperpaisa, die silwer rupiah en die goue mohurs uit wat hy geskep het. Boonop maak die verliefde Kurkihar -brons deel uit van die verborge skatte van die Bihar -museum. & Rdquo
Die Bihar Biennale het 'n maatstaf gestel vir virtuele kunsbesigtigings, veral in die konteks dat die wêreld van fisiese na virtuele na-pandemie verander. Soos Pande sê, & ldquoDie dinamika van die steeds ontwikkelende witblokkie-ruimte sal 'n nog lewendiger dimensie kry as dit as die virtuele beskou word. & Rdquo
Samestelling ten koste van die geskiedenis: 'n verhaal van twee Bihar -museums
Die oprigting van die twee Bihar -museums toon hoe hul verkrygings sowel as die taksonomieë van die uitstalling ontwerp is om 'n visuele vertelling van 'n vooraf gekonstrueerde weergawe van die historiese verlede te bied.
'Brug na die verlede Poort na die toekoms' is die wagwoord van die nuut geopende Bihar -museum in Patna. Dit is bedoel om die antieke verlede van Bihar te vier en 'n gevoel van trots in te bring in die hedendaagse 'Biharis'. Tog is die ironie van die situasie dat die idee van hierdie moderne museum ook 'n oplossing is vir 'n hoofstuk van die erfenis van Bihar. Die kernversameling van die nuwe museum is immers gebou deur die mees waardevolle artefakte van die historiese Patna -museum toe te eien, soos die Didarganj yakshini, Kurkihar -brons en Daniell -afdrukke uit die 18de eeu.
Die gesamentlike provinsie Bihar en Orissa is in 1912 uit die Bengaalse presidensie uitgekap met die hoofstad Patna. Die Patna -museum is spoedig in 1917 gestig om oudhede in die staat, in hul natuurlike omgewing, te bewaar, om ook 'n visuele geskiedenis van die streek aan te bied en die artistieke en kulturele erfenis daarvan te projekteer. Voordat dit gestig is, is alle argeologiese artefakte wat in Bihar gevind is, na die Indiese Museum, Calcutta, gebring. Met die stigting van die Patna -museum was daar 'n gesamentlike poging om hierdie 'verbanne' voorwerpe te herstel en in die nuwe museum te vertoon. Die stigting van die Patna -museum was dus 'n belangrike oomblik in die politiek van provinsiale herkonfigurasie, Bihari -nasionalisme en erfenis.
Die huidige hoofminister van Bihar en die hoogste burokrate van die staat, om Rs 500 miljoen te belê in 'n moderne Bihar -museum, waarvan die versameling gebou word deur die kernversameling van die Patna Museum te verwyder, besef waarskynlik nie die erfeniswaarde nie Dit lyk ook nie of hulle bewus is van 'n eertydse museum met dieselfde naam wat op 'n sekere tydstip in die geskiedenis op dieselfde manier probeer het om 'n 'amptelike' weergawe van die religieuse, kulturele en artistieke erfenis van Bihar te formuleer nie.
Die eerste Bihar -museum, wat in die laat 19de eeu deur A.M. Broadley in Bihar Sharif (ongeveer 15 kilometer suid van Nalanda) was nie net die oudste museum in Bihar nie, maar ook een van die oudste in Indië. Broadley was die distrikslanddros van Bihar Sharif in die 1860's en was een van die vroegste landmeters en ontdekkingsreisigers van Bihar. Broadley was, net soos sy koloniale tydgenote, op 'n missie om Boeddhistiese plekke in die streek te identifiseer op grond van die reisverhale van Chinese geleerdes Faxian en Xuanzang en om by te dra tot die bestaande kennis van die lewe van die historiese Boeddha. Tydens sy amateuropgrawings het Broadley baie beelde en argitektoniese fragmente versamel, waarmee hy 'n museum in die versamelaar se bungalow in Bihar Sharif opgerig het.
Broadley, synde die distrikslanddros, beskik oor die ekonomiese middele en 'n groot arbeidsmag, insluitend gevangenes, om hierdie terreine te help opgrawe. Op sommige dae, soos hy self opgeteken het, kon hy binne slegs 'n halfuur vier argeologiese terreine en tempels grawe. Hy het waardevolle Boeddhistiese oorblyfsels versamel wat begrawe was in die kern van die stupas, heiligdomme afgebreek en alle blaaie, inskripsies, beeldhouwerke en deure wat hom interesseer, weggevoer. Hy het nie net los fragmente of verdwaalde beeldhouwerke opgetel nie, maar eintlik strukture afgebreek om by sy versameling te voeg. Met hierdie verskeidenheid artefakte het hy 'n groot opelugmuseum in sy amptelike woning opgerig. Hy publiseer sy bevindings van argeologiese terreine as The Buddhistic Remains of Bihar in die Journal of Asiatic Society of Bengal in 1872 en later as 'n individuele bundel met dieselfde naam. Hy het die versameling van ten minste 686 artefakte uit sy opgrawings opgeteken, hoewel hy geen besonderhede oor die oorspronklike vindplekke gegee het nie, "sodat sy begeerte vir toevoegings tot die versameling meer sorgvuldige werk kon laat seëvier."
In die strewe om 'n museum te bou, het hy die artefakte uit hul oorspronklike herkoms en konteks verwyder, en daarmee gepeuter met belangrike argeologiese bewyse. Die Broadley -versameling het mettertyd voortgegaan, hul opgrawing en versameling was net die eerste stap in hul verplasing. In 1891 besluit die regering van Bengale om die inhoud van die Bihar -museum oor te dra na die Indiese museum in Calcutta, waar sommige van hierdie beeldhouwerke vertoon word, terwyl ander in die museum se reservaatversameling gestoor is. P.C. Mukherji van die Indian Museum is die taak gegee om die Broadley -versameling van "Behar" (wat Bihar Sharif beteken) na Calcutta te verwyder en om te help met die rangskikking en katalogisering daarvan by die Indian Museum.
Tydens hierdie oordrag is baie voorwerpe beskadig en gebreek, soveel dat verskillende fragmente van dieselfde beeld in aparte museums beland het. Dit is die geval met 'n spesifieke beeld van Vishnu wie se een arm nou in die Patna -museum is en die res van die beeld in die Indiese museum. Die veel groter impak van hierdie verskuiwing was dat die bron van hierdie beelde in die etikette en oorspronklike toetredingsregisters van die Indiese Museum as 'Bihar' aangedui is, wat dui op die voormalige Bihar -museum en nie op die plek waar dit gevind is nie, wat lei tot 'n permanente verlies van inligting oor die oorspronklike herkoms van die voorwerpe. Teen die einde van die 19de eeu het Theodore Bloch die pos as Eerste Assistent by die Superintendent van die Indiese Museum aangeneem en die nuwe registers van die museum geskryf. Hy het weer die oorsprong van hierdie 686 artefakte as Bihar opgeteken, met verwysing na Bihar Sharif, en sodoende die oorspronklike herkoms en identiteit van hierdie artefakte uitgewis.
'N Groot deel van die Broadley -versameling het oor die hele wêreld gereis met verskillende identiteite, geskiedenis en herkoms. Nadat die Patna -museum gestig is, is 'n aansienlike deel van hierdie versameling daarheen oorgeplaas van die Indian Museum. Hierdie beelde word nog steeds in die Patna Museum -katalogusse gelys, uit die Broadley -versameling. 'Die register van die Indiese museum toon ook aan dat sommige stukke aan ander jong museums in Indië gegee is. Voorwerpe uit die voormalige Bihar -museum word nou in museums regoor die wêreld aangetref, soos in Cleveland Museum of Art, die Rockefeller -versameling, New York en in die Museum fur Indische Kunst, Berlyn, om maar 'n paar te noem.
Die benaming van hierdie artefakte is dikwels verwarrend vanweë Broadley se beperkte kennis van die identiteit, herkoms en geloof van baie beelde. Vishnu en Surya word byvoorbeeld dikwels as Boeddha geklassifiseer en die Boeddhistiese godin Tara as Boeddha se ma, Mayadevi. Hierdie verwarring kan ook doelbewus gewees het sedert Broadley met die agenda van die identifisering van die Boeddhistiese elemente van die streek begin het. Die meeste beelde uit die Broadley -versameling kan tussen die 9de en die 11de eeu gedateer word, maar in 'n paar beelde is ouer artistieke style ook duidelik. Dit is duidelik dat Broadley 'n paar redelik vroeë plekke besoek het tydens sy opgrawings, wat die geskiedenis van die streek verder terugneem in die oudheid.
Broadley en ander amateur -landmeters en versamelaars soos Francis Hamilton Buchanan en Alexander Cunningham (wat later die eerste direkteur -generaal van die Archaeological Survey of India geword het) het die lot van honderde beeldhouwerke en oudhede uit Bihar aansienlik verander. Hulle toevallige opgrawings het die ruïnes nie net aan die verwoesting van skatte soekers uit naburige dorpe oorgelaat nie, maar het belangrike argeologiese bewyse vernietig. Die beelde kom duidelik van verskillende plekke af, en die kennis van die oorspronklike bron en argeologiese konteks van hierdie beeldhouwerke kan aansienlike lig werp op die godsdiensgeskiedenis van die streek en die evolusie van ikonografie. Dit kan ook baie terreine in Patna en ander distrikte in Bihar na vore bring, wat die fokus sou verskuif van 'n Boeddhistiese sentriese geskiedenis van die streek, met die fokus op Nalanda, Rajgir en Bodh Gaya, na ander argeologiese terreine wat moontlik nie geïdentifiseer of voldoende ondersoek is nie .
Herhaal die geskiedenis homself?
Die twee Bihar -museums, die Broadley -museum in Bihar Sharif en die huidige in Patna het in baie verskillende tye en omstandighede ontstaan. Die nuwe Bihar -museum beskik oor die nuutste fasiliteite vir uitstalling, katalogisering, klimaatbeheer en meer, 'n gebou wat uitsluitlik ontwerp is om museumgangers 'n verrykende visuele ervaring te bied.Broadley se Bihar -museum ontbreek nie net aan 'n gebou nie, met kunsvoorwerpe wat in die openbaar vertoon word, maar dit het ook nie 'n wetenskaplike vertoning, nomenklatuur en etikettering gehad nie, wat die hedendaagse idee van museums en kuratoriale praktyke uitgedaag het.
Wat die twee museums egter mettertyd saambind, is hoe hulle die artefakte wat uit hul kernversamelings bestaan, bekom het. Die opstel van die twee museums toon aan hoe hul verkrygings sowel as die taksonomieë van die uitstalling 'n visuele vertelling van 'n vooraf opgemaakte weergawe van die historiese verlede aangebied het. Terwyl Broadley na Boeddhistiese oorskot gesoek het, versamel hy wat volgens hom goeie voorbeelde was van Boeddhistiese artistieke prestasies, en alle ander bewyse was slegs omstandig. Op 'n stadium skryf hy: 'Ek het selde 'n enkele figuur gevind wat ek met selfvertroue kan aanvoer dat dit suiwer Hindoe is', ondanks die teenwoordigheid van 'n aansienlike aantal beeldhouwerke van Hindoe -goddelikhede in sy versameling.
As koloniale beampte het Broadley die Britse weergawe van Indië se verlede gevolg, wat die Indiese geskiedenis in opeenvolgende Boeddhistiese, Hindoe- en Moslem -periodes verdeel het. Boeddhisme word beskou as die oorspronklike godsdiens van Indië, terwyl Hindoeïsme as 'n verskynsel wat baie later gekom het, as esoteries en ontaard beskou word, en die ikone daarvan 'monsteragtig' en 'onwelvoeglik' is. Binne hierdie koloniale diskoers is enige oorblyfsel wat nie die visie van 'n ongerepte Boeddhistiese verlede pas nie, weggegooi en as toevallig behandel.
Net soos Broadley se museum, is die nuwe Bihar -museum gebou deur ouer erfenisstrukture af te breek. Die grond vir die nuwe museum is verkry deur ten minste vyf bungalows in koloniale styl wat op die Baileyweg in Patna iewers in die vroeë 1900's gebou is, af te breek. Terwyl die Lutyens -bungalows in Nieu -Delhi, wat later gebou is, deur erfeniswette beskerm is, het die bungalows in Patna wat deur die Australiese argitek J.F. Munnings ontwerp is, nie dieselfde lot bereik nie. Dit weerspieël duidelik die huidige regering se begrip van wat erfenis is en is dus waardig om bewaar te word.
Die proses vir die verkryging en versameling van artefakte vir die nuwe Bihar -museum is ook soortgelyk aan die ouer - die museum verkry selektief uit die Patna -museum voorwerpe voor die jaar 1746. Hierdie selektiewe verkryging van artefakte kan slegs 'n gedeeltelike en spesifieke weergawe bevat van die staat se geskiedenis. Op 'n manier soortgelyk aan die koloniale manier, sal die splinternuwe galerye van die Bihar-museum weer die 'glorie van Bihar' ten toon stel deur 'n opeenvolgende rangskikking van oorblyfsels as Boeddhist-Mauryan-Gupta-Pala-Sena-Mughal of alternatiewelik as Boeddhist, Jain, Hindoe en Moslem. Die geskiedenis van die streek is verminder tot 'n opeenvolging van dinastieë, gefragmenteerde geskiedenis en 'n lineêre evolusie van die artistieke en kulturele erfenis.
Die geskiedenis van die post-18de eeu en artefakte van Bihar, insluitend die uit die tydperk van die vryheidstryd, is langs die kantlyn en sal in die ou Patna-museum vertoon word. Die Didarganj yakshini, die mees gesogte voorwerp van die Bihar -museum, is in 'n nuutgeskilderde galery, maar sterk geïsoleer en sonder enige historiese en tydelike konteks. Sy het die wêreld deur gereis as ambassadeur van Indiese kuns, maar tog het die huidige regering op 'n taamlik verbeeldinglose, koloniale manier haar as die 'Mona Lisa van Bihar' bestempel. Die Bihar -museum in sy poging om 'n 'Bihari -identiteit' en 'n beroep op 'Bihari diaspora' te konsolideer, wis die oomblik toe die staat vir die eerste keer uitgekap is en die deurslaggewende rol van die Patna -museum in die uitkristallisering van sy provinsiale identiteit.
Enige bespreking van die geskiedenis van Bihar tot op hede fokus op die temas van sy Boeddhistiese verlede en die heerlikheid van die Mauryan -ryk. Verskeie stukke uit Broadley's Bihar Museum na etlike eeue van verhuising het weer by 'n nuwe huis in die nuwe Bihar Museum aangekom. Maar die identiteite wat Broadley deur sy Bihar -museum probeer vasstel het, definieer steeds die paradigmas waarbinne die streek en sy geskiedenis nog voorspel word. 'N Verwronge geskiedenis herhaal homself. #KhabarLive
Didarganj Yakshini - Geskiedenis
Yaksh -verligting. Bharhut, 2de eeu vC
Mathura Yaksh, 1ste-2de eeu nC
Beeld van Yaksh uit Parkham Mathura, 3de-2de eeu. Mathura Museum.
Yaksh (Yakha, Yakkha) is die naam van 'n breë klas natuurgeeste, gewoonlik welwillend, wat versorgers is van die natuurlike skatte wat in die aarde en boomwortels versteek is. Hulle kom voor in die Hindoe -mitologie, Jain en die Boeddhistiese mitologie. Die vroulike vorm van die woord is yaksi of yakshini (Pali: yakkhi of yakkhini).
In die Hindoe-, Jain- en Boeddhistiese mitologie het die Yaksh 'n dubbele persoonlikheid. Aan die een kant kan 'n yaksh 'n onaangename natuurfee wees wat verband hou met bos en berge, maar daar is 'n baie donkerder weergawe van die yaksh, wat 'n soort kannibalistiese ogre, spook of demoon is wat die wildernis agtervolg en weglê en verslind reisigers, soortgelyk aan die rakshash.
In Kalidas se gedig Meghadut, byvoorbeeld, is die Yaksh -verteller 'n romantiese figuur, wat liefdevol is vir sy vermiste geliefde. In teenstelling hiermee, bedreig 'n gevaarlike kannibalistiese Yaksh, die tutorêre gees van 'n meer, in die wel aktiewe Hindoe -dialoog van die Yaksaprasnah (& quotquestions of the Yaksh & quot) die lewe van die epiese held Yudhisthir.
Die Yakshs was moontlik oorspronklik die leergode van woude en dorpe, en is later beskou as die rentmeesters van die aarde en die rykdom daaronder begrawe.
In die Indiese kuns word manlike Yakshs uitgebeeld as vreesaanjaende krygers of as portief, stout en dwergagtig. Vroulike Yaksh, bekend as Yakshini, word uitgebeeld as pragtige jong vroue met gelukkige ronde gesigte en vol borste en heupe.
In die staat Kerala, in Suid -Indië, word Yakshis uitgebeeld as vampier -towenaars.
Die Kirats is die stamme Limbu, Rai, Yakkha, Sunuwar en Lepch van Oos -Nepal.
Yaksha in Mahabharat:
Die oewers van die rivier Narmada word beskryf as die geboorteplek van die yaksh -koning Kuber (Vaisravan), waar sy vader Visravas, 'n wyse, gewoon het. Dit is ook 'n gebied van Gandharvs. (Mahabharat: 3,89). Gokarn, Karnataka word ook genoem as 'n plek van yakshs en Pisach Kingdom, en Kinnara Kingdom en die groot Nagas Kingdom en Siddhas en charans en gandharvs. (3,85)
Van Parv, Mahabharat / Boek III Hoofstuk 174 vertel vir ons hoe Pandvs reis die twaalfde jaar van hul verblyf in die woude bereik het wat die Saraswatirivier bereik het. Die heilige vy, die rudaraksh, die rohitak, die suikerriet en die jujube, die catechu, die sirish, die bel en die inguda en die karira- en pilu- en sami -bome het aan die oewer van die Saraswati gegroei. Met tevredenheid ronddwaal in (die omgewing van) die Saraswati, wat as't ware die tuiste was van die hemele en die gunsteling (oord) van Yakshs en Gandharvs en Maharshis, het die seuns van konings daar in geluk gewoon. & Quot
Yaksh in Boeddhisme:
In Boeddhistiese lande is Yaksh bekend onder die volgende name: Chinese taal Pinyin, Japannese taal: nihongo | Yasha |, Birmaanse taal: ba-lu.
In die Boeddhistiese mitologie is die Chinese taal Pinyin die dienaars van Vaisravan, die voog van die Noordelike Kwartier, 'n weldadige god wat die regverdiges beskerm. Die term verwys ook na die twaalf hemelse generaals wat die Boeddh van Geneeskunde bewaak.
Mahavansa / Hoofstuk 10 skryf.Tien jaar na sy inwyding het Pandukabhaya die hele eiland Lanka gedoen. Met Kalavel en Cittaraj, wat sigbaar was (in liggaamlike vorm), geniet die prins sy geluk, hy wat Yakkhas en Bhutas vir vriende gehad het. Tussen die koning Pandukabhaya en Abhaya was sewentien jaar sonder 'n koning.
Yakshs in Jats:
Die prakritvorm van die Sanskrit -woord Yaksh is Jakh. Sommige van die jat -stamme wat moontlike verbintenisse met die Yakshs het, is Jakhar, Jakha, Jakhaudia.
Die Jat -historikus Hukum Singh Panwar (Pauria) skryf dat Jakhar afkomstig is van Yaksh. Hierdie stam Jakhar beweer dat Jakha of Jakhu, bekend as Yaksh of Yakshu in Sanskrit, hul oudste gelyknamige stamvader is. Hukum Singh Panwar skryf verder dat Yakshs een van die stamme was wat die laaste geveg van Dasrajna -oorlog (die stryd van tien konings) onder leiding van Dasa Raja het Bheda genoem teen Bharats -stamme aan die oewer van Yamuna. Die ander stamme was Ajas, Sigrus, Alinas, Pakthas, Bhalan, Sivas en Visanin. M.L. Bhargava skryf dat hulle na die nederlaag op die Yamuna -rivier na die Oxus -vallei (Geek -naam) gemigreer het en die naam aan die vallei as Jaksha of Jaaksh gegee het. Hy meen dat Budakhsis en hul stad Badakshan bekend staan ​​onder die gekombineerde naam van Bheda, die leier van die Yakshas en dié van laasgenoemde, dat Bheda ook 'n Jat -stam is.
Jakh is 'n Jat Gotra in die distrikte Churu en Jodhpur in Rajasthan.
Jakhaudiya, Jakhaudia gotra van Jats word in Delhi aangetref. Hierdie gotra is afkomstig van die pleknaam Jakhaud. Hierdie dorpie is gestig deur een van die sewe seuns van Maharaj Anangpal.
Yaksh in die jainisme:
23ste Jain tirthankar Parshvanath word altyd voorgestel met die kap van 'n slang wat oor sy kop skuil. Die Yaksh Dharanendra en die Yakshi Padmavati word gereeld langs hom gewys.
Yaksh Kingdom verwys na die gebied van 'n stam genaamd Yakshs, een van die eksotiese stamme van antieke Indië. Hulle het verwantskap met 'n ander soortgelyke stam gehad, nl. Rakshash. Yaksh -koning Vaisravan (ook bekend as Kuber, Kuver, ens.) En Rakshash -koning Ravan was albei seuns van die wyse Visrava Paulastya. Kuber word soms genoem as 'n Rakshash -koning. Kubera regeer 'n Yaksh -koninkryk met 'n enorme rykdom naby die Kailash -berge. Pandavs het hierdie plek besoek tydens hul boslewe deur die Himalaya met die hulp van Rakshasa Ghatotkacha en sy vriende te berg.
Die Didarganj Yakshi (of Didarganj Chauri -draer) word soms beskou as een van die beste voorbeelde van kuns uit Mauryan in die 3de eeu vC. Alternatiewelik is dit eerder uit die 2de eeu nC gedateer, gebaseer op die ontleding van vorm en versiering. Die behandeling van die voorlok word veral kenmerkend van Kushan.
Die beeld is tans in die Bihar -museum in Bihar, Indië, geleë. Dit is 64 cm hoog, gekerf uit 'n enkele stuk klip. Hierdie staande beeld van lewensgrootte is lank, goed geproporteer, 'n vrystaande beeldhouwerk is gemaak van sandsteen met 'n goed gepoleerde oppervlak, 'n kenmerk wat gewoonlik met Mauryan-poets verband hou. Die Flywhisk (chauri) word in die regterhand gehou, terwyl die linkerhand gebreek is. Die onderste kledingstuk skep 'n effens deursigtige effek. Die Didarganj Yakshi dateer na raming uit ongeveer ca. 3de eeu BCE tot die 2de eeu CE. Dit is op 18 Oktober 1917 op die oewer van die Gangesrivier, by die gehuggie Didarganj Kadam Rasual, noordoos van die Qadam-i-Rasul-moskee in Patna City opgegrawe deur die dorpenaars en deur die bekende argeoloog en historikus, professor JN Samaddar  Professor Samaddar, met die hulp van die destydse president van die Patna Museumkomitee en lid van die Inkomsteraad, mnr. EHC Walsh en dr. DB Spooner, die bekende argeoloog, het die figuur in Patna Museum, Patna, opgespoor.
Vijayendra Kumar Mathur het … Mandarachal (AS, p.688) geskryf: 'Shvetam Girin Pravekshyamo Mandaran Chave Mountains, Yatra Manivarau Yaksh: Kuberashasthava Yaksharat ' - Mahabharat 139,5.
In hierdie aanhaling word Mandarachal genoem in verband met die besoek van die Pandavs aan Uttarakhand, wat dit soos 'n heuwel naby Badrinath of Kailash in die berg Himalaya laat lyk. Vishnu Puran tempelberg teen 02/02/16 Ilavrit oos van Purven Mndronam Dkshine Gandmadn 'mandarachal was in mitologie kshirsagar. Daar is ook 'n beskrywing in die verhaal van Manthan (karring). Volgens hierdie legende, in die tyd van Samudra Manthan, het die gode en die demone Mandrachal laat omslaan.
Varan selection (AS, Pk833) - 'n stad waar dit beskryf word = Buddhacharit 21.25 regstelling genoem Voorsitter van die Boeddha het godsdienstige inleiding gehad. Die kennis daarvan is onseker. (De Waran)]
Vijayendra Kumar Mathur geskryf. Hatak (AS, p.1018): Mahabharat is die plek wat genoem word in die sabha Parv, wat die land van die Yakshs genoem word. Hieroor het Arjun gewen in die konteks van Digvijay in die noordelike rigting - hierdie plek sal naby die alka van Meghdoot van Kalidas geleë wees. Mansarovar was hier naby - dit was die huidige deelstaat Mansarovar en Kailash in Tibet. Hier was die kolonie Guhayaks (Yakshs) en Gandharvs. Mnr B.C. Hatak sit tans vas (Pakistan) in LA. N.L. Volgens De Hoon Is die naam van die land.
President Vijender Kumar Mathur het artikels. Didarganj (AS, Pk438) 'n historiese plek wat naby Patna in die provinsie Bihar geleë is. 'N Pragtige standbeeld van 'n Yakshini is in 1917 uit Didarganj verkry. Die afgod hou 'n vel in sy hand. Daarom word dit Chamaragrahi Yakshini genoem. Na die mening van geleerdes, is hierdie standbeeld van Mauryan periodis. Die samestelling van die afgod is baie mooi en sy postuur is baie natuurlik. Die beeld beeld die liggaam-agtervoegsel met die grootste lewendigheid uit. Die boonste deel van die afgod is onbedek en in die onderste gedeelte dra dit 'n sari. Die een hand van die afgod is gefragmenteer en die ander hand hou 'n vel vas. Die afgod is grasieus om die nek en hang en waai bo die atletiese bors. Die merk van die erns van die verswakte lumbale en makro -boude is ook vindingryk. Tans is hierdie afgod veilig in die museum van Patna.
Verwysings in Mahabharata
Die gebied van Yakshas onder Kuber word genoem as die gebied rondom die Kailash -berge en Lake Manasarovar -meer (Tibet) in die Himalaya.
Pandavs ekspedisies :
Ekspedisies van Pandavas (3: 139) gelei deur salie Lomasa:
Lomasa het gesê: nou het u die berge Usiravija, Mainak en Swet agtergelaat, sowel as die Kala -heuwels, o seun van Kunti, o bul onder die afstammelinge van Bharat, hier vloei die sewe Gangas voor u uit. Hierdie plek is rein en heilig. Hier vlieg Agni voort sonder onderbreking. Nou sal u die speelveld van die Devas, gemerk met hul voetspore, sien terwyl ons die berg Kala verbysteek. Ons sal nou die wit rots bestyg — die berg Mandara, bewoon deur die Yaksh, Manibhadra en Kuvera, koning van die Yakshs. O koning, op hierdie plek neem agtduisend vloot Gandharvs, en vier keer soveel Kimpurushs en Yakshs van verskillende vorms en vorms, met verskillende wapens, aandag aan Manibhadra, koning van die Yakshs. In hierdie streke is hul krag baie groot. En in spoed is hulle gelyk soos die wind. Hulle kan sonder twyfel selfs die heer van die Devas van sy sitplek verplaas. Deur hulle beskerm, en ook deur die Rakshashs bewaak word, is hierdie berge ontoeganklik gemaak. Hier is kwaai predikante van Kuvera en sy Rakshash -familie.
Afdeling 3: 152 beskryf Pandava Bhim se ekspedisie na hierdie gebied:
Bhim het in die omgewing van die Kailash -krans die pragtige lotusmeer gesien, omring deur pragtige bome en bewaak deur die Rakshashs. En dit het uit die watervalle aangrensend tot by die woning van Kuvera gekom. En op die rotsagtige hoogte was hierdie uitgestrekte uitstekende water buitengewoon mooi. Die onaardse houer van waters was bedek met hemelse Saugandhik -lotusse. En hierdie meer was die sportgebied van die hoogsielige Kuvera, die koning van die Yakshs. En dit is hoog geag deur die Gandharvs die Apsaras en die hemelse. En dit word gereeld besoek deur die hemelse wyses en die Yakshs en die Kimpurushs en die Rakshashs en die Kinnaras Honderde en duisende Rakshashs, met die naam Krodhavas, bewaak daardie meer, dra uniforms en gewapen met verskillende wapens.
Ashtavakra se ekspedisies:
Afdeling 13:19 beskryf die ekspedisie van die wyse Ashtavakra na hierdie gebied:
Die roemryke Ashtavakra vertrek op sy reis. Hy het meer en meer na die noorde gegaan en uiteindelik die Himavat -berge bereik deur Siddhas en Charanas wat by die Himavat -berge aangekom het, wat die voorste van Brahamans dan op die heilige rivier Vahuda gekom het, waarvan die waters groot verdienste oplewer. Hy rus nog 'n rukkie langs die meer in die loop van die Vahuda wie se kus hy bereik het. Verfris deur sulke rus, vertrek hy uit die streek en gaan dan na Kailasa. Daarna het hy 'n goue hek gesien. Hy het ook die Mandakini en die Nalini van die hoë siel Kubera, die Here van die skatte, gesien. Terwyl die Rishi daar aankom, het al die Rakshashs met Manibhadra vir hul kop, wat betrokke was by die beskerming van die meer vol pragtige lotusse, in 'n liggaam uitgekom om die roemryke reisiger te verwelkom en te vereer.
Meer inligting oor die streek:
Afdeling 5: 111:
Omdat al die skatte van die noorde in 'n lyn na die ooste en die weste strek, word die noorde soms die sentrale gebied genoem. Hier is die asiel, bekend onder die naam Vadari Badrinath. Dit was hier, op die bors van Kailasa, dat Kubera geïnstalleer is op die soewereiniteit van die Rakshashs, die Yakshs en die Gandharvs. Dit is in hierdie gebied dat (Kuvera se tuine) Chitrarath lê, en dit is hier waar die asiel van (die Munis genoem) Vaikhanasas geleë is. Dit is hier waar die hemelse stroom genaamd Mandakini en die berg Mandara gesien kan word. Dit is hier dat die tuine Saugandhi-kanak altyd deur die Rakshashs bewaak word. Hier is baie vlaktes bedek met gras, soos ook die weegbree, en die hemelse bome wat die Sautanakas genoem word. Die berge van Kailash lê in hierdie streek, die woning van Ailavila (Kuvera). Dit is hier waar die tien Apsara's wat onder die naam Vidyutprabha bekend staan, hul oorsprong gehad het. Hier, in hierdie kwartaal, op 'n plek genaamd Usiravija, aan die kant van die goue meer, het koning Marutta uitgevoer, 'n offer. Goue myne van Himavat stel hulself voor aan die roemryke en wedergebore Rishi Jimuta en vandaar bekend onder die naam van die Jaimuta -goud . Om (14:16) word Pandavs genoem om hierdie goud te ontgin.
Die gebied, genaamd Mandakini, van koning Vaisravan word bereik deur die hoogs geseënde persone vir wie alle vreugde en troos is. Daar woon Gandharvas en Yakshas en Apsaras (13: 102).
Die plek waar Ganga verby jaag, die voorste berge wat deur Gandharvas en Yakshas en Rakshasas en Apsaras besoek word, en Kinnars bewoon word, word Gangadwar genoem (3:90).
Heerlike en verkoelende briesies wat deur die woude van lang Mandaras murmureer en die geur van uitgebreide plantasies jasmyn, sowel as die lotusse aan die boesem van die rivier Alak en die Nandan-tuine, dien altyd die plesier van die koning van die Yakshs . (2,10).
In die suide van Nishadh is die Varsha genaamd Hiranmaya, waar die rivier die Hiranwati heet.Daar leef die belangrikste voëls met die naam Garuda. En die mense daar is almal volgelinge van die Yakshs, ryk en met aantreklike kenmerke (6: 8).
Brahma-vodhya en Vrihadvati is genoem as riviere van die Yaksh-streke (6: 9).
Arjuna het Yakshs in Khandava -woude teëgekom.
Karna het Yakshs in die Mahendra -berge teëgekom.
Daar word genoem dat Yakshs aan die noordelike oewer van die rivier Saraswati woon (9:37).
Koning Vaisravan (Kuber) :
Die oewers van die Narmada -rivier word beskryf as die geboorteplek van Yaksh -koning Kuvera (Vaisravan), waar sy vader Visravas, 'n wyse man, gewoon het (MBh 3,89). Koning Vaisravan of Kubera was die heerser van die Koninkryk van Lanka wat deur die leërskare van Rakshash bewaak is. Hy het 'n wa genaamd Pushpak gehad wat in staat was om oral te gaan volgens die wil van die ruiter. En die koningskap van die Yakshs en die soewereiniteit oor soewereine was ook syne (2 272). Rakshash Ravan verslaan Kuber in die geveg en verkry van hom die soewereiniteit van Lanka. Dit pragtige wese, wat Lanka verlaat en gevolg deur Gandharv Kingdom, Yakshs, Rakshasah en Kinnar Kingdom, het op die berg Gandhamadan (naby Kailash, Tibet) gaan woon. En Ravan het met geweld die hemelse strydwa Pushpak van hom geneem.
Die heer Kuber van liggaam lyk soos suiwer goud, sit op sy motor met groot glans en vergesel deur talle Yaksh kom daarheen. En die heer van skatte, met 'n groot skoonheid, kom daar om Arjun te sien, wat die uitspansel met sy uitbundigheid verlig. (3:41).
Op (3: 160) word 'n ontmoeting tussen Pandav Bhim en die Yaksh -leër genoem. Hier is Krodhovas Rakshasah genoem as deel van Kuber se leër. Maniman word genoem as 'n vriend van Kuber en 'n leier van die weermag. Kuber kom kyk na Bhim, die vernietiger van sy leër.
Kubera word soms as Ailavila genoem (5: 139).
Kubera het 'n seun gehad met die naam Nalakubera (9:47).
'N Ander prominente Yaksh wat in Mahabharat genoem word, is Sthunakarna. Hy het in 'n bos naby die Panchal -koninkryk gewoon. Hy het Shikhandini, die dogter van die koning van Panchal Drupada, in 'n mannetjie verander deur sy manlike seksualiteit met haar uit te ruil. Hier word die Yaksh aangespreek as 'n Guhyak, die een wat in grotte of op verborge plekke woon.
Daar was 'n digte en eensame bos wat die tuiste was van 'n baie formidabele Yaksh genaamd Sthunakarna. Uit vrees daarvoor het Yaksh -mans nooit die bos ingegaan nie. En daarin het 'n herehuis gestaan ​​met hoë mure en 'n poort, bedek met poedervormige grond en ryk aan rook wat die geur van gebraaide padie dra. Sikhandini, die dogter van Drupad, het die huis binnegegaan en begin haarself verminder deur al die dae lank van alle kos af te sien. Daarop het die Yaksh met die naam Sthun, wat met vriendelikheid besorg was, homself sonder haar getoon (5,194).
Misdaad van Yakshs:
By (3: 310) van Mahabharata is 'n gesprek van 'n Yaksh- en Pandav -koning Yudhisthir. Hier word Yaksh beskryf as 'n onsigbare stem uit die lug, wat uit die bome kom, in 'n digte bos.
Manibhadras en Vaisravan (Kuber), die koning van die Yaksh, is aanbid deur reisigers wat deur eensame gebiede reis, ter beskerming teen gevare. Manibhadra is een van die krygers in die Yaksh -leër van Kuber. Gandharvs was ook deel van sy leër (3:65).
By (3: 229) is dit duideliker: - Die man wat devas aanskou terwyl hy slaap, of in 'n wakker toestand, word gou mal, en die gees onder wie se invloed hierdie hallusinasies plaasvind, word die Dev -gees genoem.
As 'n persoon sy dooie voorouers aanskou terwyl hy op sy gemak sit of in sy bed lê, verloor hy gou sy verstand, en die gees wat hierdie illusie van sinvolle waarneming veroorsaak, word die voorvadergees genoem.
Die man wat oneerbiedigheid toon aan die Siddhas en wat in ruil daarvoor deur hulle vervloek word, word gou mal en die bose invloed waardeur dit veroorsaak word, word die Siddha -gees genoem.
En die gees deur wie se invloed 'n man 'n soet geur ruik en van verskillende smake kennis neem (as daar geen reuk- of smaaklike stowwe in hom is nie) en gou gepynig word, word die Rakshash -gees genoem.
En die gees deur wie se optrede hemelse musikante (Gandharvs) hul bestaan ​​meng in die konstitusie van 'n mens en hom in 'n japtrap laat mal maak, word die Gandharv -gees genoem.
En die bose gees deur wie se invloed mense altyd deur Pisachs geteister word, word die Paisach -gees genoem.
As die gees van Yaksh per ongeluk in die stelsel van 'n mens ingaan, verloor hy onmiddellik sy rede en word so 'n gees die Yaksh -gees genoem.
Dit is bekend dat behalwe die eerste veertig sekondes die grys skemering voor die nagval aangewys is vir die dwaal van die Yakshs, die Gandharvs en die Rakshash, wat almal na willekeur oral kan gaan (1,172).
Die Yakshas, ​​wat die aarde melk, het die krag van verdwyning na willekeur (7,67).
Die koninklike Kuvera, die hoof van die Yakshs en die Rakshash, is die heer van die skatkis van Indra (12: 289).
Rishi Yaksh met groot intelligensie het daarin geslaag om die Niruktas te herstel wat van die oppervlak van die aarde verdwyn het en in die onderste streke gesink het (12: 342).
Mankanak word genoem as 'n Yaksh en een van die poortwagters van Kuber (3:83).
Manibhadra word genoem as die koning van Yakshs (3:64).
Op Kusasthali was daar eens 'n konklav van die Devs. En omring deur grimvisaged Yakshs, met 300 maha-padmas, met verskillende wapens, het Kuber die konklaaf bygewoon. (3: 160).
Die groot Yaksh Amogha met sy dienaars — die Jambhak Yakshs en ander Rakshash is genoem as leërmanne van Kartikeya, in sy stryd met Asura Mahisha (3: 230). (Mahisha self was die seun van 'n Asura in sy vrou wat aan die Yaksha -stam behoort).
Garud het ontmoetings met die Yakshs gehad, nl. Aswakrand van groot moed, Rainuk, die gewaagde Krathanak, Tapan, Uluk, Swasanak, Nimesh, Praruj en Pulin.
Shiv word genoem as die vriend van Kubera (12: 284).
Lys van eksotiese stamme:
Devs (Rudras, Maruts, Vasus, Adityas)
Die kunshistorikus en kurator Alka Pande, die projekdirekteur van die tweejaarlikse uitwerking, verduidelik: 'Die inspirasie was die toestand van Bihar. As kunshistorikus het ek altyd geglo dat Bihar 'n integrale deel van die Indiese geskiedenis was. Dit was die setel van die oorsprong van die Maurayaanse Ryk en keiser Ashoka was die stem van vrede en integriteit vir antieke Indië.
'Dit was die staat waar kulturele embleme soos die Ashoka -pilaar en die Ashok -chakra ontstaan ​​het. Die eerste president van Indië, dr Rajendra Prasad, het gesê: 'Die geskiedenis van Bihar is die geskiedenis van Indië.' Die naatlose transformasie van Patliputra na Patna was die verhaal van die Indiese politiek, humanisme en godsdiens, 'sê sy.
Soos Pande toelig, "Die geleentheid bevat twee dae van internasionale konferensies en vier dae van meestersessies, waarvan die meeste tweetalig is. Dit is ontwerp om mense en kulture met die interdissiplinêre aspek van visuele kunste te verbind. Met die opname van nasionale en internasionale museums op die tweejaarlikse, word die museum dan beskou as 'n smeltkroes van idees en kruiskulturele leer. "
Die Bihar -museum bestaan ​​in wese ook uit die geskiedenisgalerye en die kunsgalery, behalwe die moderne kindergalery. Vir Pande: 'Dit is 'n bewaarplek van die ryk artistieke skat van Bihar. Die Didarganj Yakshini, 'n majestueuse 5'X 2 "hoë standbeeld, is byvoorbeeld 'n toonbeeld van die krag, grasie en skoonheid van die Indiese vrou. Drie kiste wat op die uitstallings van Sher Shah Suri uitgebeeld word, beeld die koperpaisa, die silwer rupiah en die goue mohurs uit wat hy geskep het. Boonop maak die verruklike Kurkihar -brons deel uit van die verborge skatte van die Bihar -museum. "
Die Bihar Biennale het 'n maatstaf gestel vir virtuele kunsbesigtigings, veral in die konteks dat die wêreld van fisiese na virtuele na-pandemie verander. Soos Pande sê, "Die dinamika van die ewig ontwikkelende witblokkiesruimte sal 'n nog lewendiger dimensie kry as dit as die virtuele beskou word."
Dit is gestig deur Goshala Maskariputra ('n vriend van Mahavira, die 24ste Tirthankara van Jainisme) en was 'n tydgenoot van Jainisme en Boeddhisme.
Die Ajivika -sekte is gebaseer op die filosofie dat die sake van die hele heelal bestel is deur 'n kosmiese mag genaamd niyati (Sanskrit: 'heerskappy' of 'lot') wat alle gebeurtenisse bepaal het, insluitend die lot van 'n individu.
Twee van die bekendste beelde van die Mauryan -tydperk is dié van Yaksha en Yakshi.
Dit was voorwerpe van aanbidding wat verband hou met al drie godsdienste - Jainisme, Hindoeïsme en Boeddhisme.
Die vroegste vermelding van yakshi kan gevind word in Silappadikaram, 'n Tamil -teks.
Die bolyf van die naakte manlike figuur wat by Lohanipur by Patna gevind is.
Didargunj Yakshi is gevind in die dorp Didargunj by Patna.
Maurya Hof Art
Gedurende die Maurya -era word uitstekende klipbeeldhouwerk tegelyk tot stand gebring. Die klip is nou oor die hele land gebruik vir beeldhouwerk sowel as argitektuur. Verder is daar tydens die Maurya -era helder poetsmiddel aan die klipoppervlak gegee. Mauriaanse kuns is opvallend vir helder spieëls, soos poets, sowel as 'n groot verskeidenheid van sy skeppings. Hierdie kuns is ook sigbaar in klippilare, relings, parasols, hoofstede, dierlike en menslike beeldhouwerke en verskeie ander motiewe.
Die beste voorbeelde van Maurya -hofkuns is egter die groot aantal monolitiese kolomme met hul majestueuse dierhoofstede. Oor die algemeen bestaan ​​elke kolom uit twee dele, die as en die hoofstad. Die as, sirkelvormig in deursnee en effens taps, is gemaak van 'n enkele klipblok en het 'n grasieuse en elegante verhouding. Die hoofstad, monolities soos die skag, is in drie dele verdeel deur 'n omgekeerde lotus, wat dikwels 'n#8216bell ', abacus en 'n kroonbeeld in die rondte genoem word.
Die oppervlak van die as en die hoofstad is met buitengewone presisie en akkuraatheid beitel. Die klok was versier met hoogs gestileerde lotusblare in die lengte met skerp en dun rante in die middel en wye en ronde randlyste.
Klippilare is regoor die Mauryan -ryk opgerig met opskrifte daarop. Die boonste gedeelte van die pilaar is met hoofletters, soos 'n bul, 'n leeu, 'n olifant, ens. Elke hoofletter staan ​​op 'n vierkantige of sirkelvormige telraam. Die abacuses is versier deur gestileerde lotusse.
Die belangrike plekke waar die pilare gevind is, is Basarah-Bakhira, Lauriya- Nandangarh, Rampurva, Sankisa en Sarnath.
Hierdie pilare is in twee soorte klip gesny, nl.
Rooi en wit sandsteen uit die omgewing van Mathura.
Buffelkleurige fynkorrelige harde sandsteen gewoonlik met klein swart kolle in die Chunar naby Varanasi.
Die eenvormigheid van styl in die pilaarhoofstede dui daarop dat hulle almal deur vakmanne uit dieselfde streek gevorm is. Hulle was ingeskryf met edikate van Ashoka oor Dhamma of geregtigheid. Die dierekapitaal as 'n fyn gesnyde lewe soos voorstelling. Die leeuhoofstad van Sarnath, die bulhoofstad van Rampurva en die leeuhoofstad van Laurya Nandangarh, is opmerklik.
Voorbeelde van Maurya Court Art
Lion Capital in Sarnath
Die Mauryan -pilaarhoofstad in Sarnath, in die volksmond bekend as die Lion Capital, wat nou ons nasionale simbool is, word beskou as die beste voorbeeld van Mauryan -beeldhoukundige tradisie.
Die hoofstad het oorspronklik uit vyf komponente bestaan:
Die as, wat nou in baie dele gebreek is
'N Trom op die klokbasis met vier diere wat met die kloksgewys voortgaan
Die figure van vier majestueuse leeus
Die kroonelement, Dhammachakra, 'n groot wiel, was ook deel van hierdie pilaar. Hierdie wiel lê egter in 'n gebroke toestand en word in die werfmuseum in Sarnath vertoon. Chakras is ook op die sirkelvormige trom onder die leeus se voete gemaak.
Die hoofstad sonder die kroonwiel en die lotusbasis is aangeneem as die nasionale embleem van onafhanklike Indië.
Die vier omvangryke brullende leeufigure staan ​​stewig op 'n sirkelvormige telraam wat met die figure van vier diere gesny is. 'n olifant wat loop, 'n galopende perd, 'n loopbul en 'n leeu. Vier leeus wat rug aan rug geplaas is, kyk na die kardinale rigtings, wat die verspreiding van dharma aandui. Dit is formeel en gestileerd en herinner aan die Persiese tradisie.
Die vier leeus op die Sarnath -pilaar het oorspronklik 'n groot chakra of wiel ondersteun. Die chakra is 'n belangrike simbool van kosmiese orde in Upanishadiese denke. In Boeddhisme verteenwoordig dit die Dhammachakrapravartana (die eerste preek deur die Boeddha), wat 'n standaard simbool geword het van hierdie groot historiese gebeurtenis in die lewe van die Boeddha.
Vier ander diere is ook gewys wat met die kloksgewys om die drom beweeg, wat dui op die beweging van die wiel van dharma. Anders as die leeus hierbo, word hierdie diere op 'n hoogs naturalistiese manier gemaak.
Die presisie waarmee hierdie hoofstad gekerf is, toon aan dat die beeldhouers in Mauryan aansienlike beheersing in die beeldhoukundige tegnieke gehad het.
Pilaar in Vaishali
Die Asokan -pilaar in Vaishali verskil van die vorige Ashokan -pilare omdat dit slegs een leeukapitaal het. Die ligging van hierdie pilaar is aangrensend aan die plek waar 'n Boeddhistiese klooster en 'n heilige kroningtenk gestaan ​​het. Die leeu kyk noord, die rigting wat Boeddha op sy laaste reis geneem het.
Asoka -pilaar by Allahabad
In Allahabad is daar 'n pilaar met inskripsies van Ashoka en later opskrifte toegeskryf aan Samudragupta en Jehangir. Die pilaar is in die Allahabad -fort geleë. Daar word aanvaar dat die pilaar die eerste keer opgerig is by Kaushambi, 'n ou stad ongeveer 30 kilometer wes van Allahabad, wat die hoofstad van die Koshala -koninkryk was. Die Ashokan -inskripsie is in Brahmi en dateer ongeveer 232 vC.
Pilare by Lauriya-Areraj en Lauriya-Nandangarh
Die kolom in Lauriya-Nandangarh, 23 km van Bettiah in die Wes-Champaran-distrik, het Bihar 'n leeukapitaal. Die bult en die agterpote van die leeu steek verby die telraam uit. Die pilaar by Lauriya-Areraj in die Oos-Champaran-distrik, Bihar, het geen kapitaal nie.
Kritiese evaluering van Maurya Court Art
Die belangrikste funksie van die Mauryan-pilare was om die bevolking te beïndruk en te ontsag met die mag en majesteit van sy heersers. Dit blyk uit die kompaktheid van die vaste dierfigure, hul oordrewe vorms en hul konvensionele voorkoms, ook die mees imposante statigheid van die kolomme. Maar dit maak dat Mauryan-hofkuns individualisties is in sy wesenlike karakter en ideologie. Dit ontbreek dieper wortels in die kollektiewe sosiale wil, smaak en voorkeur en was derhalwe bestem om 'n geïsoleerde en kort lewe te hê, coevaal en saam te lewe met en binne die grense van die magtige Mauryan -hof. Dit is die rede waarom Mauryan hofkuns, met al sy waardige dra, monumentale voorkoms en beskaafde kwaliteit, maar 'n kort en geïsoleerde hoofstuk uit die geskiedenis van die Indiese kuns vorm.
Alhoewel, 'n omgekeerde hakekors 'n simbool is van een van die mees gehate mans op aarde. Die regte Swastika is al duisende jare 'n belangrike simbool vir die Hindoes. Tot vandag toe kan die simbool nog in oorvloed gesien word - op Hindoe -tempels, op die voorblad van antieke boeke en eintlik feitlik oral, soos busse en taxi's.
U het ander verdragte vergeet wat die moderne Indiër met Harappans deel -
Jy asemhaal. Hulle haal asem
Jy skaam. Hulle het skaam gekry
Jy loop. Hulle het geloop
Jy dans. Hulle dans
Jy sing. Hulle het gesing
Jy lewe. Hulle het gelewe
Jy het seks. Hulle het seks gehad.
Jy eet kos. Hulle het kos geëet.
Al hierdie ooreenkomste bewys geen twyfel dat u soveel met Harappa deel nie - selfs al is Harappa in Pakistan.
Kyk na hierdie Harappan -tenk. Die hel het selfs 'n hakekors -simbool. Meer gedeelde kulturele praktyke ..
Ek deel regtig nie die groot foto's nie, want dit is Ramadan .. Maar dit is nie so moeilik nie, soek net in Google in Indië en u sal al die foto's vind.
Bhayyajee, hoekom is u bekommerd? ek hou van hierdie draad. dit is redelik interessant, gee nie om nie, plaas meer
proto shiva of die adiyogi
LOL by desperate Hindoestans wat beweer dat die Harappaanse beskawing hul eie is. Sjoe net wow.
Vuuraltare laat Harappan -beskawing
Gee my my Priest-chan, anders skryf ek fiksie oor hom.
LAHORE: 'n Versoekskrif wat Maandag by die hooggeregshof in Lahore ingedien is, het versoek dat die federale regering instruksies moet uitreik om die bronsbeeld van 'Dancing Girl' uit 1926 uit Moenjodaro uit Indië terug te bring.
Advokaat Javed Iqbal Jaffrey, die eiser, het die LHC versoek om in hierdie opsig suo motu kennis te neem. Hy beweer dat die standbeeld die eiendom van die Lahore -museum is. Dit is ongeveer 60 jaar gelede na Indië geneem op versoek van die National Arts Council, Delhi, en is nooit teruggebring nie.
Mnr Jaffrey sê die standbeeld het dieselfde historiese belang as Leonardo da Vinci se Mona Lisa in Europa. Hy noem dit 'n merker van die kulturele erfenis van Pakistan wat beskerm moet word.
Die standbeeld is 10,5 sentimeter lank en amper 5000 jaar oud. Sommige van die bekendste argeoloë ter wêreld beskryf dit as een van die mees boeiende kunswerke van die Indus -terrein.
In 'n onlangse verklaring het Jamal Shah, direkteur -generaal van die Pakistan National Museum of Arts, gesinspeel dat die regering dit oorweeg om aan die Verenigde Nasies se Onderwys-, Wetenskaplike en Kultuurorganisasie te skryf om die standbeeld terug te bring. 'Dit is belangrik as ons ons erfenis wil beskerm.'
Dansende meisie (beeldhouwerk)
Spring na navigasie Spring om te soek
Dansende meisie (brons), Mohenjo-daro
Kunstenaar onbekend, pre-histories
Jaar c. 2500 v.C.
Afmetings 10,5 cm × 5 cm (4 1/8 in × 2 in)
Ligging Nasionale Museum, Nieu -Delhi, Delhi
Dansende meisie is 'n prehistoriese bronsbeeld wat ongeveer 2500 vC gemaak is in die Indus Valley Civilization-stad Mohenjo-daro (in die hedendaagse Pakistan), wat een van die vroegste mensestede was. Die beeldjie is 10,5 sentimeter lank en toon 'n jong vrou of meisie met gestileerde verhoudings in 'n selfversekerde, naturalistiese houding. Dansende meisie word as 'n kunswerk beskou en is 'n kulturele artefak van die Indus Valley Civilization. Die beeld is ontdek deur die Britse argeoloog Ernest Mackay in 1926, voor die indeling van Indië. Dit word in besit van die National Museum, New Delhi, en Pakistan betwis eienaarskap.
'N Bronsbeeldjie DANSENDE MEISIE is 10,5 sentimeter (4,1 in) hoog en ongeveer 5000 jaar oud.  Dit is in 1926 deur Ernest Mackay in die & quotHR-gebied & quot; van Mohenjo-daro gevind.  Alhoewel dit in 'n staande posisie is, is dit genoem & quotDancing Girl & quot met die aanname van haar beroep. Dit is een van die twee brons kunswerke wat by Mohenjo-daro gevind word, wat meer buigsame kenmerke toon in vergelyking met ander meer formele posisies. Die meisie is kaal, dra 'n aantal armbande en 'n halssnoer en word in 'n natuurlike staande posisie met een hand op haar heup vertoon.  Sy dra 24 tot 25 armbande aan haar linkerarm en 4 armbande aan haar regterarm, en 'n voorwerp is in haar linkerhand gehou, wat op haar bobeen rus, albei arms is buitengewoon lank.  Die een arm is heeltemal gevul met armbande, soortgelyk aan die Banjara -dame. Haar halssnoer het drie groot hangertjies. Sy het haar lang hare gestileer in 'n groot broodjie wat op haar skouer rus. Hierdie standbeeld is 'n kulturele artefak wat die estetika van 'n vroulike liggaam weerspieël soos dit gedurende daardie historiese tydperk gekonseptualiseer is. 
Tweede bronsbeeldjie van 'n meisie omstreeks 2500 v.C., nou vertoon in Karachi Museum, Pakistan.
In 1973 beskryf die Britse argeoloog Mortimer Wheeler die item as sy gunsteling beeldjie:
Ek moet dink dat sy ongeveer vyftien jaar oud is, nie meer nie, maar sy staan ​​daar met armbande tot by haar arm en niks anders nie. 'N Meisie, op die oomblik, vol vertroue in haarself en die wêreld. Daar is niks soos sy nie, dink ek, in die wêreld. & Quot 
John Marshall, nog 'n argeoloog by Mohenjo-daro, beskryf die figuur as 'n jong meisie met haar hand op haar heup in 'n half onbeskaamde postuur en bene effens vorentoe terwyl sy met haar bene en voete tyd na die musiek slaan " Dit is bekend dat hy met verbasing gereageer het toe hy hierdie beeldjie sien. Hy het gesê "Toe ek hulle die eerste keer sien, het ek dit moeilik gevind om te glo dat hulle prehistories was."  Die argeoloog Gregory Possehl beskryf Dansende meisie as 'die mees boeiende kunswerk van 'n Indus -webwerf' en die beskrywing van haar as danser gekwalifiseer het deur te sê: 'Ons is miskien nie seker dat sy 'n danser was nie, maar sy was goed in wat sy gedoen het en sy het dit geweet. & quot [ 8]
Die standbeeld het gelei tot twee belangrike ontdekkings oor die beskawing: eerstens dat hulle metaalvermenging, gietwerk en ander gesofistikeerde metodes ken, en tweedens dat vermaak, veral dans deel uitmaak van die kultuur.  Die bronsmeisie is gemaak met behulp van die verlore-was giettegniek en toon die kundigheid van die mense in die maak van bronswerke gedurende daardie tyd.  Die standbeeld word in die National Museum, New Delhi, vertoon.  'N Soortgelyke bronsbeeldjie is deur Mackay gevind tydens sy laaste volle seisoen van 1930–31 in die DK-G-omgewing in 'n huis in Mohenjo-daro. Die behoud, sowel as die kwaliteit van vakmanskap, is minderwaardig as dié van die bekende Dansende meisie.  Hierdie tweede brons vroulike figuur word vertoon in Karachi Museum, Pakistan. 
'N Gravure op 'n stuk rooi potskerf, ontdek in Bhirrana, Indië, 'n Harappan -terrein in die Fatehabad -distrik in Haryana, toon 'n beeld wat aantreklik is vir Dansende meisie. Die opgrawingspanleier, L. S. Rao, toesighoudende argeoloog, opgrawingstak, ASI, het opgemerk dat, ". die afbakening [van die lyne in die potskerf] is so getrou aan die standpunt, insluitend die ligging van die hande, van die brons dat dit blyk dat die vakman van Bhirrana eerstehandse kennis van die voormalige gehad het. "  ]
Pakistan se eis [wysig]
Sommige Pakistaanse politici en kundiges het geëis dat die Dancing Girl na Pakistan teruggegee moet word.  In 2016 het die Pakistaanse advokaat, Javed Iqbal Jaffery, 'n versoekskrif by die hooggeregshof in Lahore ingedien vir die terugkeer van die standbeeld en beweer dat dit 60 jaar gelede uit Pakistan op versoek van die National Arts Council in Delhi gebring is, maar nooit teruggekeer het nie. & Quot , die dansende meisie was vir Pakistan wat Da Vinci se Mona Lisa vir Europa was. 
Voorgeskiedenis en argeologie
Beweeg oor die prentjie om meer besonderhede te sien.
Afmetings: 10,5 x 5 x 2,5 cm.
Acc. Nr. 5721/195
Een van die skaarsste artefakte wêreldwyd, 'n unieke mengsel van oudheid en kuns wat die lewenstyl, smaak en kulturele uitnemendheid van mense in 'n verre verlede soos ongeveer vyf millenniums van nou af weergee, die klein bronsgietstuk, die standbeeld van 'n jong dame wat nou eenparig 'Indus -dansmeisie' genoem word, verteenwoordig 'n stilistiese vroulike figuur wat 'n dans uitvoer. Die voorwaartse stoot van die linkerbeen en agtertoe na regs gekantel, die gebaar van die hande, die houding van die gesig en die opgehefde kop spreek alles van absorpsie in dans, miskien een van die vroeë style wat drama met dans gekombineer het en dialoog met die liggaam- gebare. Aangesien dit nie ongewoon was in die vroeë leefstyl nie, is die jong dame naak. Die standbeeld, opgespoor in opgrawings uit die 'HR-gebied' van Mohenjo-Daro, dui op twee groot deurbrake, een, dat die Indus-kunstenaars metaalvermenging en giet en moontlik ander tegniese aspekte van metallurgie ken, en twee, dat 'n put ontwikkelde samelewing Indus -mense het dans en ander uitvoerende kunste as vermaaklikheidsmodelle ingeneem.
Groot oë, plat neus, goed gevoede wange, krulhare en breë voorkop bepaal die ikonografie van die dame, terwyl 'n lang figuur met groot bene en arms, hoë nek, buik, matige borste en 'n sensueel gemodelleerde middellyf langs vagina, haar anatomie. Die versiering van haar linkerarm is baie anders as die regterkant. Terwyl slegs twee, alhoewel swaar, ringe haar regterarm versier, is die linkerkant in sy geheel bedek met swaar ringende armbande. Boonop is die figuur gegooi deur 'n halssnoer met vier 'phalis' hangende hangertjies op haar borste te dra. Alhoewel dit 'n klein kunswerk is, is dit indrukwekkend en oortref in plastisiteit en sensualiteit die swaar versierde terracotta -beeldjies.