Om vreemd te wees
Wanneer gelowiges werklik aan die Here toegewyd is; wanneer hulle met groot sorgsaamheid die Here gehoorsaam, is hulle eintlik vreemde wesens vir die wêreld. Hulle klink vreemd in hulle oortuigings en vreemd in hulle standpunte.
Hoe moet ons hierdie drie jongmanne se onwilligheid verstaan? Was hulle net baie dapper, meer heilig as ander gelowiges?
Nee, die Here het Hom oor hulle ontferm soos Hy Hom oor sy volk ontferm het. Van die volk Israel lees ons: "Julle het self gesien wat Ek aan die Egiptenaars gedoen het, en dat Ek julle op arendsvlerke gedra en julle na My toe gebring het.... En júlle sal vir My 'n koninkryk van priesters en 'n heilige nasie wees." (Eks 19:4 en 6).
Was hierdie jongmanne meer spesiaal as enige ander? Nee, maar die ware God het hulle gekies. Dis deur sy Gees dat God gesorg het dat hulle nie aan die woorde van Nebukadnesar toegegee het nie. Dit is die Vader wat hier optree en nie hulle self nie. Hulle is instrumente in die hand van die Vader.
Die vreemdheid van hulle optrede is 'n duidelike getuienis aan die heidense wêreld. Wanneer jy nie onder die druk van die wêreld swig nie, wanneer jy met groot erns aan die Here toegewyd bly, verkondig jou lewe die eer van God. Die heidene sien by hierdie drie manne 'n vreemde soort volharding: Nebukadnesar sê: "Nou kyk, dit sal in orde wees as julle bereid is om te buig en die beeld te aanbid sodra julle die geluid hoor van trompet, fluit, siter, lier, harp, 'n ander blaas- of musiekinstrument. Maar as julle hom nie aanbid nie, sal julle dadelik in 'n brandende oond gegooi word, en watter god sal julle uit my mag kan red?" (v15). Kyk nou na hulle antwoord in vers 16: "Ons hoef u nie hierop te antwoord nie." Wat hulle sê is dit: "Ons ontken nie dat ons geweier het nie; ons bied nie verskoning aan nie; ons wil ook nie om genade pleit nie." Dis hierdie fermheid en sekerheid wat die Heilige Gees aan hulle gee. Hulle was in alles onderdanig aan die koning, maar hier staan hulle vas en weier hulle om na hom te luister.
Vir die gelowige is daar 'n grens wat hy nie kan oorsteek nie, en daardie grens is die gehoorsaamheid aan God. Wanneer die gehoorsaamheid aan die owerheid in botsing is met die gehoorsaamheid aan God, moet die gelowige vasstaan in sy oortuigings. Maar ons gooi nie klippe nie, etiketteer nie ander mense nie. Tog moet ons nie net staan en toekyk nie. Daar is iets soos lydelike verset.
Daar is by die gelowige 'n (wêreld-)vreemde vertroue. Dit is 'n vertroue in die God van ons heil. En hierdie sekerheid ontvang ons van die Heilige Gees. Hierdie vertroue moet tot die mense spreek, al word ons nie uit die "vuuroond" gered nie. Die gelowige se sekerheid is meer as wat jy kan sien. Ons mag altyd vra, ons kan by Hom smeek, maar die redding wat Hy gee, kan 'n ander soort redding wees as wat ons in gedagte het. Hy kan ons binne die vuur bewaar. Selfs binne die dood sal Hy sy hande om ons vou. Die Here sê aan Daniël: "Maar hou jy aan tot die einde toe. Jy sal te ruste gelê word maar weer opstaan en jou bestemde deel ontvang in die eindtyd." (Dan 12:13). Al sou hulle in die vuuroond omgekom het, sou dit nie sê dat Hy hulle verwerp het nie.
Vreemde hoop. Die drie jongmanne sê God kan red, maar Hy hoef nie. Dit beteken nie dat God nie bestaan nie, maar dat alles onderworpe is aan Sy soewereine wil. Ons weet God gee aan sy kinders méér as 'n fisiese redding.
Ook ons leef vandag in 'n tyd van nood, veral op politieke gebied. En as God nie dinge in hierdie land in 'n ander rigting stuur nie, beteken dit nie dat Hy nie regeer nie. Ons leef in hierdie land onder God se liefdevolle sorg en ons is seker dat Hy ons deur die beproewinge sal dra. Ons is vreemdelinge op hierdie aarde en die oorsprong van ons vreemdheid is ook vreemd vir die wêreld.
"Geliefdes, in die wêreld is julle vreemdelinge en bywoners....Gedra julle altyd goed onder die heidene sodat, al praat hulle kwaad van julle asof julle misdadigers is, hulle julle voorbeeldige lewe kan sien en God kan verheerlik op die dag van afrekening." (1 Pet 2:11-12).