Franzi / Shutter
Daar is lank reeds 'n algemene aanname dat mense dit is in wese selfsugtig. Ons is oënskynlik genadeloos, met sterk impulse om teen mekaar te kompeteer vir hulpbronne en om krag en besittings op te bou.
As ons goedhartig teenoor mekaar is, is dit gewoonlik omdat ons motiewe vir die buitenste kant het. As ons goed is, is dit net omdat ons daarin geslaag het om ons aangebore selfsug en brutaliteit te beheer en te oortref.
Hierdie somber beskouing van die menslike natuur hou ten nouste verband met die wetenskapskrywer Richard Dawkins, wie se boek Die selfsugtige gen gewild geword omdat dit so goed pas by (en gehelp het om) die mededingende en individualistiese etos van die laat 20ste eeuse samelewings te regverdig.
Soos baie ander regverdig Dawkins sy siening met verwysing na die veld van evolusionêre sielkunde. Evolusionêre sielkunde teorieë dat hedendaagse menslike eienskappe ontwikkel het in die prehistoriese tyd, gedurende wat dit is genoem die "omgewing van evolusionêre aanpassing".
Dit word gewoonlik gesien as 'n periode van intense kompetisie, toe die lewe 'n soort Romeinse gladiatorstryd was waarin slegs die eienskappe wat mense 'n oorlewingsvoordeel gegee het, gekies is en al die ander langs die pad geval het. En omdat die voortbestaan ​​van mense afhang van toegang tot hulpbronne - dink riviere, woude en diere - was daar waarskynlik mededinging en konflik tussen mededingende groepe, wat gelei het tot die ontwikkeling van karaktertrekke soos rassisme en oorlogvoering.
Dit lyk logies. Maar die aanname waarop dit gebaseer is - dat die prehistoriese lewe 'n desperate stryd om oorlewing was - is onwaar.
Dit is belangrik om te onthou dat die wêreld in die prehistoriese tydperk baie yl bevolk was. Dit is waarskynlik dat daar 'n oorvloed hulpbronne vir jagter-versamelaarsgroepe was.
Volgens sommige skattingsongeveer 15,000 jaar gelede was die bevolking van Europa slegs 29,000, en die bevolking van die hele wêreld was minder as 'n halfmiljoen. Met sulke klein bevolkingsdigthede lyk dit onwaarskynlik dat prehistoriese jagter-versamelaarsgroepe teen mekaar moes meeding of die nodigheid gehad het om genadeloosheid en mededingendheid te ontwikkel of om oorlog te voer.
Inderdaad, baie antropoloë stem nou saam dat oorlog 'n laat ontwikkeling in die geskiedenis van die mensdom is, wat voortspruit uit die eerste landbou nedersettings.
Daar is ook beduidende bewyse van kontemporêre jagter-versamelaarsgroepe wat op dieselfde manier leef as prehistoriese mense. Een van die opvallende dinge met sulke groepe is hul egaliteit.
As die antropoloog Bruce Knauft het opgemerk, jagter-versamelaars word gekenmerk deur 'ekstreme politieke en seksuele egaliteit'. Individue in sulke groepe versamel nie hul eie eiendom en besittings nie. Hulle het 'n morele verpligting om alles te deel. Hulle het ook metodes om egalitarisme te bewaar deur te verseker dat statusverskille nie ontstaan ​​nie.
Die! Kung van Suider-Afrika, byvoorbeeld, pyltjies omruil voordat hy gaan jag, en wanneer 'n dier doodgemaak word, gaan die krediet nie na die persoon wat die pyl afgevuur het nie, maar aan die persoon aan wie die pyl behoort. En as iemand te oorheersend of arrogant raak, dan stroom die ander lede van die groep hulle uit.
In sulke groepe het mans gewoonlik geen gesag nie oor vroue. Vroue kies gewoonlik hul eie huweliksmaats, besluit watter werk hulle wil doen en werk wanneer hulle ook al wil. En as 'n huwelik verbrokkel, het hulle toesigregte oor hul kinders.
Baie antropoloë is dit eens dat sulke egalitêre samelewings normaal was tot 'n paar duisend jaar gelede toe bevolkingsgroei tot die ontwikkeling van 'n boerdery gelei het gevestigde lewenstyl.
In die lig van bogenoemde blyk dit min rede om aan te neem dat karaktertrekke soos rassisme, oorlogvoering en manlike oorheersing deur evolusie gekies moes gewees het - aangesien dit vir ons van min nut sou wees. Individue wat selfsugtig en genadeloos opgetree het, sal minder waarskynlik oorleef omdat hulle uit hul groepe uitgeroei sou wees.
Dit is meer sinvol om eienskappe soos samewerking, egalitarisme, altruïsme en vreedsaamheid as natuurlik vir mense te beskou. Dit was die eienskappe wat al tien duisende jare in die mens se lewe heers. Dit is waarskynlik dat hierdie eienskappe nou nog sterk in ons is.
Natuurlik sou u dalk argumenteer dat, as dit die geval is, waarom hulle die huidige mens dan dikwels so selfsugtig en genadeloos optree? Waarom is hierdie negatiewe karaktertrekke so normaal in baie kulture? Miskien moet hierdie eienskappe gesien word as gevolg van omgewings- en sielkundige faktore.
Daar is baie voorbeelde van mense wat saamwerk tot beter voordeel. Halfpoint / Shutter
navorsing het herhaaldelik gewys dat wanneer die natuurlike habitatte van primate ontwrig word, hulle geneig is om meer gewelddadig en hiërargies te raak. Dit kan dus wees dat dieselfde met ons gebeur het sedert ons die lewenstyl van die jagter-versamelaar prysgegee het.
In my boek Die Val, Ek stel voor dat die einde van die jagter-versamelaar-leefstyl en die koms van die boerdery verband hou met 'n sielkundige verandering wat by sommige groepe mense plaasgevind het. Daar was 'n nuwe gevoel van individualiteit en afsonderlikheid, wat 'n nuwe selfsug gelei het, en uiteindelik tot hiërargiese samelewings, patriargie en oorlogvoering.
Hoe dit ook al sy, dit lyk of hierdie negatiewe eienskappe so onlangs ontwikkel het dat dit nie haalbaar is om dit in aanpasbare of evolusionêre terme te verklaar nie. Dit beteken dat die 'goeie' kant van ons aard baie diepgewortel is as die 'bose' kant.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > U kan dit sien hoe u gesonder moet eet, kan herwin en elke dag beter besluite kan neem