Die koronavirus-pandemie het die diepliggende probleme van hoe en waarom ons almal werk, blootgestel. Dit het getoon hoeveel van ons werk wat nie noodsaaklik is nie. Lyste van "sleutelwerkers", Van skoonmakers tot verpleegkundiges en afleweringsbestuurders, wys dat die samelewing kan klaarkom sonder korporatiewe advokate, lobbyiste en telebemarkers.
Maar die krisis het ook die dringende behoefte aan die lig gebring wat die meeste van ons in die gesig staar om te werk. Ons doen miskien nie werk wat nodig is nie, maar ons moet nog steeds werk om te kan lewe. Werk bly 'n verpligting in die samelewing en iets wat die meerderheid van ons moet doen, of ons werk uiters noodsaaklik is of nie.
Die vraag is tans of mense die verlies aan werk kan oorleef namate die ekonomie saamtrek. Die verligting van werkloosheid moet op kort termyn 'n prioriteit wees.
Tog is daar 'n dieper vraag. Die vraag is of ons 'n stelsel kan ontwerp wat ons afhanklikheid van werk verminder en die vryheid vir ons kan skep sonder die konstante druk om te werk.
Buiten die krisis, moet daar 'n visie van 'n beter toekoms waar ons lewens minder gedefinieër word deur werk en waar ons vryheid om goed te leef, uitgebrei word.
Probleme van werk
Die coronavirus-pandemie werp drie belangrike probleme op wat met werk verband hou. Een daarvan is die tekort aan werk self. Die vooruitsig vir massa-werkloosheid - op 'n skaal wat nie sedert die dertigerjare waargeneem is nie - is 'n ware een, aangesien baie ondernemings nie toesluitmaatreëls sal oorleef nie.
Daar is 'n vraagteken oor hoe regerings op die krisis reageer, aangesien hul fokus daarop is om werkers aan die werk te hou. Werksbehoudskemas soos geïmplementeer in die Verenigde Koninkryk, bespreek byvoorbeeld nie die behoeftes van diegene wat reeds sonder werk is en diegene wat hul werk gaan verloor. soos het kritici betoog, is meer radikale beleid duidelik nodig, nie die minste 'n waarborg vir inkomste wat onafhanklike werk bied nie.
Vir ander is die probleem 'n toename in werk. Die handhawing van tuiswerk tesame met skoolsluitings het beteken dat werk gekombineer word met kindersorg en omgee-verantwoordelikhede vir baie mense. Hier het 'n volledige dag se werk langer ure beteken, sowel betaal as onbetaal.
Die derde probleem hou verband met diegene wat nog nodig is om buite die huis te werk. Hier is die probleem oorwerk, sowel as blootstelling aan siektes. NHS-werknemers het, sonder die behoorlike beskerming, kommer uitgespreek oor hul gesondheid en veiligheid. Amazon-werkersaan die ander kant het stakings opgetree teen die onveilige en ongesonde toestande waarmee hulle te kampe het. Oor die algemeen het die krisis 'n toename in intensiteit en druk van werk vir frontliniewerkers.
Die waarde van werk
Bogenoemde probleme belig 'n verdere probleem - die waarde van werk en die verspreiding daarvan in die samelewing.
Die ekonomiese reaksie op coronavirus fokus op die herstel van werk, en nie op enige manier om dit te verander of te beperk nie. Dit is te verstane in die lig van die negatiewe gevolge van werkloosheid op inkomste en welstand. Daar is egter geen groter begrip van die behoefte om 'n ander toekoms te bevorder waar ons behoefte aan werk verminder word nie.
In die Verenigde Koninkryk is daar byvoorbeeld nie sprake van die vermindering van werkure en die herverdeling van werk nie. Die doel is eerder om normale werkpatrone te handhaaf, met die standaard vyfdaagse werkweek en vasgestelde vakansiereg. Meer wyd is daar kommer oor dieselfde ekonomiese groeimodel, en nie verander nie. Die herstel van die groei word voorgeskiet voordat die werk verminder word.
Die huidige krisis het ook benadruk watter werk nodig is vir die samelewing om in sy behoeftes te voorsien. Omgekeerd, dit het sommige werk vanuit 'n sosiale perspektief as oorbodig en selfs sinneloos blootgestel. Alhoewel werk miskien belangrik is om wins vir sommige individue te skep, hoef dit nie noodsaaklik te wees om die meerderheid in die samelewing die geleentheid te gee om gesonde en sinvolle lewens te lei nie. Gesondheidsvoorsiening het byvoorbeeld 'n wesenlike kwaliteit wat by die praktyk van aandelemakelaars ontbreek.
Dit is die obsessie met ekonomiese groei wat vereis dat meer werk geskep word, insluitend meer nuttelose werk. Die siening dat groei bo alles geld, lei ook tot 'n waardevermindering van die nodige werk. Versorgers word byvoorbeeld min betaal as aandelemakelaars, selfs al het hulle meer sosiale waarde. Hier weerspieël die rede vir die verskil in salaris die invloed van mag en status, eerder as die voorsiening van werklike behoeftes.
Op die loon, is dit duidelik dat sonder 'n radikale herwaardasie van werk, sal werkers soos versorgers steeds onderbetaal word. Dit is ook duidelik dat sonder een of ander soort basiese inkomste daar sal nie ontsnap word aan die dissipline van werk nie. Meer algemeen is daar geen manier om te keer dat werk die middelpunt van die menslike lewe is sonder om die obsessie met hoër groei te oorkom nie.
Herbesin die toekoms
Hierdie krisis moet 'n geleentheid wees om weer te dink hoe ons werk en hoe ons leef.
Daar moet erkenning gegee word aan die mislukking van die stelsel soos dit nou bestaan. Gegewe die huidige beleidsfokus, staar ons die vooruitsig om terug te keer werk toe en word die vryheid om minder te werk geweier. Ons het ook te kampe met die moontlikheid om werk te herstel wat geen sosiale doel het nie en slegs bestaan ​​om groei te bevorder wat slegs enkele mense in die samelewing bevoordeel.
Verder waag ons die noodsaaklike werk wat ons gesond hou, onderwaardeer. As die krisis enige doel moet dien, moet dit gebruik word as 'n herinnering dat die huidige stelsel morbond is.
Dit is ook belangrik dat ons verandering na die hede soek. Die beperkinge van werk moet 'n fokuspunt vir weerstand en transformasie word. Ons moet die eindelose strewe na werk sien as anathema vir ons welstand en eerder die idee om minder te werk omhels. Ons doel moet wees om die gebied van vryheid buite werk te verbreed. Daar is eenvoudig geen ander manier waarop ons kan floreer nie.