Cio-Cio-San (middel) tydens 'n rok repetisie van Opera Australia se Madama Butterfly by die Sydney Opera House in Sydney in 2019. Werke soos hierdie lok kritiek van sommige moderne gehore. Stephen Saphore / AAP
In die eerste daad van Stephen Sondheim en Hugh Wheeler se musikale 'N bietjie nagmusiek, die langmoedige gravin Charlotte Malcolm noem haar jonger suster, en let op: "Liewe Marta het mans verlaat en gimnastiek in 'n skool vir vertraagde meisies in Bettleheim onderrig."
Toe dit eers vir die show se Broadway-première in 1973 geskryf is, was dit bedoel as 'n laglyn wat oorgaan na die bekende duet, Every Day a Little Death. Maar byna 50 jaar later kom dit uit vir al die verkeerde redes.
Tydens die Victoriaanse Opera onlangse produksie van die musikale in Melbourne, het die gebruik van die pejorative term "retarded" 'n hoorbare inname van asem van die gehoor gevoer, met baie sigbaar in hul sitplekke verskuif.
Toe die kunstenaars die duet begin het, is die gehoor se ongemak grotendeels vergete. Tog wys die oomblik op een van die belangrikste uitdagings waarmee opera-maatskappye in die 21ste eeu uitgedaag word: 'n toenemende gaping tussen 'n repertoire wat betyds gevries is en 'n gehoor wat voortgaan om te ontwikkel.
Hierdie probleem word toenemend in opera sirkels aangetref, aangesien die verhale wat op die verhoog aangebied word, meer en meer verwyder word van die moderne realiteite van #MeToo en pogings om rasse- en geslagsgelykheid te bereik. In Australië het onlangs meer as 190-komponiste, direkteure en musikante onderteken 'n oproep tot aksie seksisme en seksuele geweld uit operatiese werke verwyder.
Maar die probleem is diepgewortel en kom uit die opera se natuur as 'n historiese kunsvorm.
Die probleem van die kanon
Die musiek en teks van 'n opera is grotendeels vasgestel, maar die interpretasies van die verhoog kan wisselvallig wissel na gelang van die kunstenaars, verhoogrigting, ontwerp, plek en begroting.
Hierdie spanning tussen die telling en die verhoog het bestaan ​​sedert die opera in die 17e eeu van Venesië. Met die draai van die 20-eeu het die operatorkanon egter as 'n versameling Grootste Hits gekodifiseer, waarin lang dooie komponiste soos Mozart, Puccini, Verdi, Wagner en Rossini nog steeds die hoogste regeer.
Opera-maatskappye diversifiseer hul programmering met musiekteater, 20th eeu-aanbiedinge (byvoorbeeld, werke van die Britse komponis Benjamin Britten) en nuutwerkende werke. Tog, oorweeg die vyf mees uitgevoer operas in die wêreld in 2018-2019: La Traviata, The Magic Flute, La Bohème, Carmen, en die Kapper van Sevilla. Die nuutste hiervan? La Bohème, wat premiered in 1896.
Dit is nie verbasend dat sommige van die opera se mees kanoniese werke sukkel om relevansie te vind met 'n hedendaagse gehoor nie. Maar hierdie spanning bereik 'n kookpunt wanneer dit kom by operas wat rassistiese en misogynistiese elemente bevat.
Sien byvoorbeeld die etniese eksotisme wat in Puccini's ontplooi is Madama Butterfly en Delibes ' Kelo; die Chinese stereotipes in Puccini's Turandot, die liggies-sluier antisemitisme in Wagner's Ring siklus, die Moslem karikaturen in Mozart's Die ontvoering van die Seraglio, en die gendered geweld in Bizet's Carmen en Puccini's ToscaNet 'n paar te noem.
Baie van hierdie werke het selfs meer problematies geword as gevolg van jare lange produksiekonvensies. Tot en met 2015 was wit tieners nog steeds 'n "blackface" make-up wanneer die titulêre rol in Otello by The Metropolitan Opera uitgevoer word. Produksies van Madama Butterfly, Turandot, en The Mikado plaas gereeld nie-Asiatiese kunstenaars in "geelvlak" make-up.
Russiese sopraan Anna Netrebko het onlangs 'n firestorm op sosiale media nadat sy 'n selfie van haarself geplaas het met 'n "brownface" make-up vir 'n produksie van Aida.
Opera Australië het 'n soortgelyke terugslag aangevoer beslis 'n nie-Spaanse kunstenaar soos Maria vir sy 2019-produksie van West Side Story, 'n werk met sy eie lang tradisie van wit kunstenaars wat Puerto Rican karakters speel.
Opera-tradisionaliste het lankal vasgeklou dat opera-produksies as historiese artefakte moet funksioneer, in ooreenstemming met die voorneme van die oorspronklike komponis en librettis, asook die manier waarop 'n werk altyd gedoen is. Die Facebook-bladsy Teen Moderne Opera Produksies, wat spog met meer as 59,000 volgers, is 'n aanlyn bastion van hierdie standpunt.
Maar wanneer 'n werk se telling en opstel tradisies in stryd is met hedendaagse kulturele norme, kan tradisionaliste hulself verdedig om aspekte van werke wat in enige ander konteks as rassisties en / of seksisties geklassifiseer sou word, te verdedig.
Strategieë vir verandering
As opera gehore bly daal, maatskappye moet 'n pad vorentoe vind wat nie tradisionaliste of die jonger, meer sosiaal-gesind generasie vervreem nie.
Een strategie wat deur die Kanadese Opera Company was om die dialoog oor Mozart se ontvoering uit die Seraglio te herskryf om rassistiese taal te verwyder. Maatskappye soos die Seattle Opera het gepoog om die dialoog rondom moeilike werke te bevorder Madama Butterfly deur die skedulering van gepaardgaande gebeure oor diversiteit en verteenwoordiging.
Nog 'n algemene strategie is om kommissie nuwe vertalings of gebruik gemoderniseer supertitles (die opera-ekwivalent van ondertitels) wat verouderde taal hersien. In die geval van die A Little Night Music van die Victoriaanse Opera, sou 'n klein wysiging moontlik wees om 'vertraag' te vervang met 'n alternatiewe termyn.
Meer oor die algemeen word kunsorganisasies gekonfronteer met groter oproepe om hul rolle en kreatiewe spanne te diversifiseer. Die Amerikaanse organisasie Finale Boog vir Geel Gezicht aktief lobby maatskappye om "karikatuur met karakter te vervang" in produksies oor ballet, opera en teater.
Hierdie doelwitte is moeilik om te bereik, veral wanneer tradisionele produksies van werke soos Madama Butterfly en Turandot gereeld in gehore wêreldwyd verpak word. Soos die gehoor egter verder ontwikkel, sal die operasektor binnekort met groter vrae moet worstel oor watter werke steeds in die "canon" behoort.
Intussen is miskien die beste opsie om te dink wat die oorspronklike komponis en librettis regtig wil hê. Sal hulle eerder 'n gehoor hê wat geheel en al in die verhaal wat op die verhoog ontvou word ... of een wat ongemaklik in hul sitplekke verskuif?
Caitlin Vincent, dosent in Creative Industries, Universiteit van Melbourne
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Opera is vas in 'n rassistiese, seksistiese verlede, terwyl baie in die gehoor verhuis het