Ek kom gisteraand by 'n partydjie en sien ek ken niemand nie. Toe ek jonger was, was sulke partydjies vir my heerlik want dan het ek weer die kans gehad om nuwe mense te ontmoed en te oorweldig met my larger than life persoonlikheid. Deesdae aan die anderkant waneer ek by 'n partydjie kom waar ek niemand ken nie is dit vir my lekker want dan kan ek maar meestal by myself hou en die ander feesgangers dophou…vreemd hoe 'n mens konstant verander.
Vanaand is daar dus weer die geleentheid om te observeer. Erens met 'n bordjie eetgoed te gaan sit sodat niemand TE bekommerd raak nie ( ons afrikaners glo mos daat solank jy iets het om te eet is als ok) en te kyk na hoe die mense rondom my optree. Súlke aande is vir my amper lekkerder as 'n partydjie waar ek almal ken en weer die siel van die partydjie is. Ek moet erken, ek is ongelukkig een van daai mense wat jy as vermaak na jou partydjie kan nooi as ek net in die regte luim is.
AS ek so sit, kyk ek vir die mense. Dit is vir my iets tussen 'n goeie teaterstuk en 'n besoek aan die diere tuin. Ek kan sien hoe hard 'n jong kerel 'n meisie probeer beindruk met alles wat in hom is en dit terselfde tyd probeer wegsteek, nes 'n bobbejaan. Dan is daar die hennetjies wat saam kloek en planetjies maak en skinder stories uitruil. Jy kry die skape wat die heeltyd in hul groepie bly en saam van punt A na punt B in die vertrek rondtrek. Daar is die leeus wat verhewwe is bo almal en lui in die son uitspan terwyl hulle ewe rustig hul kougom kou en via blackberries kominukeer. Jy kry die poue wat oop en bloot pronk, en dan natuurlik die weifies wat die vertoning dophou en waardeur. Daar is die duiwe wat net spasie vol maak en pik-pik aan die versnaperinge met niemand wat weet waneer hul gekom het nie, maar ook nie agterkom waneer hulle gaan nie.
So sit en skets ek vir my 'n prentjie hier voer my oe. Ek verbeel my die gasvrou maak kloek-geluide en die meisie met die perfekte hare en grimering wat duidelik beter prioriteite het brul vir hoenders wat besig is om haar harmonie te versteur. Ek verbeel myself die kerel met die springbok trui aan het 'n groot pou-sterk wat by sy hopelose stywe jeans uitsteek, en ek geniet myself terdee.
Dis dan wat ek hom raaksien. Aan die oorkant van die vertrek sit nog 'n kerel tjoepstil met sy bordjie eetgoed, net sodat niemand bekommerd raak oor hom nie, en hy staar reguit na my. Dis dan wat ek besef, daar is nog mense soos ek by 'n partydjie, die vliee teen die mure, en ja, vandag is ek dalk een van hulle, maar wat van die volgende partydjie wat ek mense weer voorstel aan die flambojsnte Sonnet. As watter dier sien die vliee my dan? dalk 'n aap? hopelik nie 'n skaap nie.