Die Middeleeuse geskiedenis van pasga: laster, sameswering en hoop op vryheid
Geskryf deur Miri Rubin
Die vier vrae (Ma Nishtana) van die Sarajevo Haggadah, c.1350. Wikimedia Commons
Op 8 April vier Joodse gesinne en hul vriende die eerste aand van die week van die Pasga, met die aangenaamste byeenkoms van die jaar: die Sedermaal.
Die Seder vier die nagedagtenis van Eksodus, toe 'n volk wat eeue lank in Egipte sou arbei, sy vryheid verwerf het. Hierdie ervaring was so diepgaande dat oorlewendes en toekomstige geslagte opdrag gekry het om die verhaal jaarliks ​​aan hul seuns en dogters te vertel. Dit was bedoel om die wonder van Eksodus - van slawerny tot vryheid - skerp te vertel, asof hulle dit self geleef het.
My navorsing as historikus van die godsdienstige kultuur het my daartoe gelei om die houdings van die Pasga in die Middeleeuse en vroeë moderne Europa te ondersoek.
Die Christendom was die dominante godsdienstige kultuur, maar Pasga het ook deel geword van die Christelike verhaal. Nie net het Jesus dit saam met sy dissipels in Jerusalem gevier op wat Donderdag Donderdag geword het nie, maar die maaltyd - die ongesuurde brode (mens matsos noem), wyn en gebraaide lam - simboliseer die nuwe verbond wat hy ingestel het.
Geskiedenis en geheue
Die pasga-maaltyd word deur Christene as die eerste massa beskou toe dit by die altaar in Christus se vlees en bloed omskep is.
Vanaf Donderdag Donderdag het die Christelike verhaal gekyk na die kruisiging op Goeie Vrydag en opstanding op Paassondag. Die Christelike kalender het van die Joodse kalender afgewyk, maar Pasga en Paasfees was nooit te ver van mekaar af nie.
Leonardo da Vinci se uitbeelding van die Laaste Avondmaal. PrakichTreetasayuth / Shutter
Die kern van die Christelike ervaring was 'n herlewende herlewing van die laaste dae van Jesus op aarde - en hom vereenselwig met sy offerdood - waarvoor baie Europeërs geglo het dat Jode skuldig was. Daarom was Paasfees 'n tyd van groot spanning toe Christene hul Joodse bure, veral op Goeie Vrydag, deur 'n verdoemende historiese lens bekyk het. Om geweld te vermy, het Middeleeuse gemeenskappe Jode gereeld beveel om bly binnenshuis tydens die Heilige Week.
Gerug en laster
Dit is nie verbasend dat Holy Week die agtergrond geword het vir die wreedste laster teen Jode nie - die beskuldiging van kindermoord. My navorsing het gevolg op die ontwikkeling van die eerste bekende beskuldiging, vanaf Norwich omstreeks 1150.
Op Paassaterdag 1144 is die lyk van 'n 12-jarige seun in 'n vlak graf buite die stad gevind. 'N Gerug het die plaaslike Jode van moord beskuldig.
'N Nuwe monnik van die katedraal van Norwich, Thomas van Monmouth, het 'n paar jaar later die verhaal herbesoek en 'n dwingende weergawe opgestel wat die dood van die kind aan die Jode toegeskryf het as deel van 'n wêreldwye Joodse sameswering. Hy het die verhaal uitgevind oor hoe die Jode die seun tydens Pasga 1144, wat vier dae voor die Paasfees begin het, in hul huis lok. Hy het beskryf hoe die seun gevoer is, daarna met skerp instrumente gemartel is en uiteindelik aan die deurposte van die Joodse huis gehang is.
Martyrdom of Simon of Trent, uitbeelding uit die Nuremberg World Chronicle deur Hartmann Schedel. Wikimedia Commons, CC BY-NC-ND
Deurdat die Skriftaal en toespraak verkeer, het die verhaal die straf van die Jode opgeroep en 'n kultus van die seun as martelaar gevestig. Toe die verhaal die Europese kontinent bereik het, het dit verdere bloedige lae verkry en dit sou bekend staan ​​as die bloedhinder - die beskuldiging dat die Jode die bloed van Christelike kinders in ritueel gebruik het.
In Engeland, 'n soortgelyke rekening het in 1255 in Lincoln verskyn en 19 Jode is in die nasleep daarvan dood. Dit is voldoende ingebed in die Engelse kultuur om in Chaucer's genoem te word Canterbury Tales. Dit hang op die agtergrond van Shakespeare s'n Koopman van Venesië.
Die Sedermaal ontlok 'n moeilike geskiedenis. Skerp kruie staan ​​vir die bitterheid van slawerny. Die matzah herinner aan die ongesuurde brode wat die Israeliete haastig gemaak het uit vrees vir die herwinning van die manne van Farao.
'N Sederplaat en seremoniële geregte. blue eyes / Shutter
Maar dit is 'n geleentheid van geselligheid en vreugde. Die maaltyd word getrek deur aanmoediging om die kinders geïnteresseerd te hou: soet kos, die belofte van geskenke, en die opwindendste van almal, die sing van 'n gesang wat vir die jongste deelnemer gereserveer is: Mah Nishtana? (Hoe verskil hierdie nag van alle ander?)
Dit is 'n aandete waartydens dit nie net toegelaat word nie, maar dit ook vereis. Die skrif is die Haggadah, 'n boek wat bestaan ​​uit Bybelse vers, seëninge, gesange en wetenskaplike kommentaar. Die moderne Seder bewaar die woorde, die gebruike en baie kosse wat in die Middeleeuse Europa gebruiklik was.
Hierdie jaar sal die Seder anders wees. Daar sal minder familielede bymekaarkom, hoewel sommige van ons reeds met Zoom eksperimenteer. En tog moet dit 'n weiering op vryheid wees - persoonlik en kollektief. Ons sal miskien die verlange van diegene wat Let My People Go gesing het, of die angstige pogings tot feestelikheid in ghetto's, Middeleeuse en moderne, beter verstaan.
Aangesien dokters en verpleegkundiges van alle gelowe nie saamwerk om lewens te red terwyl hulle hul eie lewens in gevaar stel nie, was daar nog nooit 'n beter tyd om ons rituele te ondersoek, krag en hoop in hulle te vind en van verdeeldheid ontslae te raak nie.
Miri Rubin, professor in Middeleeuse en vroeë moderne geskiedenis, Queen Mary University of London
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Die Middeleeuse geskiedenis van pasga: laster, sameswering en hoop op vryheid
Waarom mense glo dat godsdienstige geloof hulle sal red ...
Wanneer godsdiens gekant is met wetenskap: Middeleeuse lesse vir ...
Hoe nuwe beperkings op godsdienstige vryheid oral heen ...
Hoe om gemeenskap te bou terwyl u aanlyn aanbid
Hoe die antieke Israeliete te make het met epidemies - die ...