Washie 100 | Dion se gedagtes
« Die Geheimsinnige Buurman
Daar’s ‘n hoender… »
Julie 23, 2010 deur Dion
Ons het heelwat welbekende maratons in ons land – die Two Oceans, die Comrades, om nou maar net twee te noem – maar min mense is bewus van die Washie 100 wat elke jaar in laat Julie hier by ons aangebied word. Die Washie is ‘n besonderse maraton – dubbel maraton eintlik, want waar standaard maraton-afstande 75-80km is, is die Washie 100 myl; sowat 150km van moordende heuwels, taxi-bestuurders en afgeleë vlaktes waar telke atlete voorheen aangerand sou gewees het as dit nie vir die vinnige toetrede van hulle ondersteuningspanne was nie. 6-uur vanaand klap die skoot waar sowat 50-70 atlete wegspring uit Port Alfred en die eerste atleet word 12 ure later eers op Oos London verwag. 18 ure is die afspertyd. 18 ure op die pad!
Ek het ook lang-afstande gedoen toe ek jonger was – 1500m, 3000m, 5000m en half-maratonne. Ek was lekker fiks en my liggaam het onbewus in die ritme ingeskuif van vloeiende voetval, reëlmatige asemhaling en gedagtes wat onwillekeurig hulle eie gang gegaan het. As ek nou draf, onthou my liggaam gou en ek is nie helfte so uitasem of stukkend agterna as ‘n persoon wat nooit afstande gedoen het nie. Maar 150km! Ek, saam met my werkgewer en sy seun, beman gewoonlik die halfweg-merk. Borge slaan vir ons ‘n tent op en voorsien matrasse en komberse, warmwater-kanne, sop, koffie ens. sodat atlete hulself vinnig kan verfris na een Comrades agter die blad en nog een wat voor hulle lê. Party strompel die tent binne, oriëntasie en wil aan flarde, en moet gehelp word met versnaperinge deur hul spanne. Party gaan lê en trek ‘n kombers oor bewende dye en krampende kuite om ‘n uur of twee se rus in te wurg voor hulle weer die res van die pad aanpak.
Ons sit natuurlik net en tye hou, mense inteken, bier drink en vleis braai, maar tussendeur het ek al telkemale gewonder – hoekom doen sekere mense dit aan hulself? Wat is hul motivering? Is daar motivering? Moet 150km nie skade aan ‘n mens se liggaam toedien nie? Is daar so skerp behoefte daaraan om hulself te beproef en agterna te kan sê dat hulle dit gedoen het? Ek dink maraton-atlete onder ons sal antwoord dat net ander atlete dit sal verstaan. Voorspoed aan al die manne en dames vanaand – mag die weer saamspeel, jul pad sonder sorge wees en jul bene sterk. Ons sien julle halfpad!
op Julie 23, 2010 at 12:39 nm | Antwoord meermin
Jinne Dion, so paar jaar terug was ek fiks en aan die gang, maar ek het versleg, so erg dat ek klim twee trappe dan hang my tong tussen my tone! Ek het gedraf, gehol, geloop, gestap, fietsgery, tennis gespeel, rolskaatse gery, jinne maar ek sit nou en dink ek het baie sleg geword!!
op Julie 23, 2010 at 12:40 nm | Antwoord meermin
18 ure op die pad, ek wil dit nie eers met my wiele doen nie !
op Julie 23, 2010 at 6:33 nm | Antwoord ekisanna
Ek stem saam met Meermin. Ek doen dit nie eers in my tjorrie nie. Ek het baie gemaklik en lui geword wanneer dit by afstande kom. Deesdae ry ons drie dae Kaap toe. Eerste aan op Virginia by my broer-hulle, tweede aand in Baufort-Wes en die derde aand in Caledon… en dan KUIER ons.
op Julie 26, 2010 at 9:10 vm | Antwoord Dion
Ek sal dit maklik self ry, maar ek is veels te skrikkerig vir al die ander idiote op die pad met die familie by, so ons vat lang afstande ook maar rustig deesdae. My laaste grootste skrik was so 12 jaar gelede oppad na Pretoria. Tussen Jamestown en Queenstown, in die vroeë ure van die oggend. Dit was nog redelik donker – ek kon skielik my eie hoofligte se weerkaatsing raaksien in ‘n aankomende voertuig se ligte. Dit was een van hierdie groot nuwe Merc bussies wat die taxis nou gebruik. Sy ligte was af, hy was aan die verkeerde kant van die pad, op spoed, en in ons eie ligte kon ek sien hoe die bestuurder se kop rondgerol het soos hy slaap. Daar was nie eers tyd vir rem nie – gelukkig was daar ‘n wye skouer en ek is met spattende kluite en vlieënde graspolle by hom verby. Ek het 100m agter hom die kar tot stilstand gebring, die stuurwiel vasgeklou en hard gesukkel om my padkos in te hou. Engel 1 was 2 jaar oud en die Irishman was al ver swanger met Engel 2. Sal dit nooit vergeet nie… Die laaste tog deur die Transkei drie weke gelede was meer ‘n “aaneen skrik” – jy was nog nie eers oor die een voor die volgende een getref het nie!