Versindaba » Blog Archive Louis Esterhuizen. Die gedig as waarheidsbeeld van die lewe : Versindaba
Thursday, June 27th, 2013 | Binneblik, Louis Esterhuizen.
4 Kommentare op "Louis Esterhuizen. Die gedig as waarheidsbeeld van die lewe"
June 27th, 2013 at 20:15
Uiters interessante en baie leersame blog!
June 29th, 2013 at 17:43
Louis, jy wys daarop dat Szirtes digkuns vierkant plaas binne die konteks van taal. Maar in wat ANDERS kan dit tog vierkant geplaas word?? Is ek reg as ek aflei dat die implisiete onderskeid wat jy hier aan die tref is, die een is tussen verbeelding en taal, myns insiens 'n onderskeid wat ter sprake gekom het in ons plaaslike konteks juis as gevolg van (myns insiens) oorgelewerde beperkinge en inperkinge waarop die begrip "taal" by ons figureer. As jy mooi lees is die manier waarop Szirtes die begrip "taal" gebruik nie dieselfde as wat soms hier by ons die geval is nie. Daar niks van dieselfde inperkings te bespeur is nie, absoluut niks nie, en trouens lees mens tussen die reëls maak hy geen onderskeid tussen die begrippe "verbeelding" en "taal" nie, waarskynlik omdat die verbeeldingsaspek (sowel as die taalaspek) veel wyer betekenis het in die Europese konteks as in ons eie oorgelewerde konteks. (Ek sê juis "oorgelewerd" – want dinge verander baie vinnig hier by ons.) 'n Digter wat by uitstek 'n verbeeldingsdigter is – en natuurlik het dit alles met taal te doen – is Tomaz Salamun, wat by Spier gelees het. Miskien wil Marlies Taljard vir ons 'n beskouing van Salamun gee? Ek is nie besig om naar te wees nie. Ek dink werklik dit sal interessant wees. Groete.
June 30th, 2013 at 08:00
Charl-Pierre, 'n besonder interessante – en relevante punt wat jy maak … Ongelukkig vind ek my ietwat uit my diepte met dié argument van jou en kan ek nie regtig sinvol daarop reageer nie. Ek vermoed egter wel dat die volgende uitspraak van Szirtes daarby aansluit: "The poet is personal: the language is impersonal. Language is not a stable or static entity – it moves and crumbles and grows at the same time. The poet's art lies in listening intently to the micro-movements of language while never forgetting the sense of the world as the pre-language – as instinct, apprehension, desire – that drove him or her to the threshold of language in the first place."
Taal is immers ook 'n manier an ordening, van seleksie en interpretasie. Nie net wat vervorm nie, maar sélf vervorm word … In daardie opsig is jy heeltemal korrek. En tog, poëtiese taalgebruik verskil wesenlik van gewone taalgebruik (en dit is waar die verbeeldingsaspekte ter sprake kom, soos jy korrek uitwys). En in daardie opsigte verander (of wysig) die gedig wél ons ervaringswêreld – wat juis die onderwerp was van die besprekingspaneel tydens die Spier-fees waarna ek verwys het, as ek reg onthou.
Maar of alle digters hierdie enorme gegewe voor oë hou wanneer hulle hul digkuns bedryf, is te betwyfel. Party mense ry immers 'n Porsche omrede hulle kan – en hou van die "image" – ander ry hom weer omrede hulle vinniger as die ander van punt A na punt B wil beweeg …
Maar ja, 'n Porsche bly 'n Porsche. En 'n gedig bly 'n taalkonstrukt, met alles wat daarmee gepaard gaan.
Dis net dat ek dit nog selde so helder verwoord teëgekom het soos dit die geval is hier met Szirtes.
June 30th, 2013 at 21:27
Baie goed gestel, Louis. Ek dink jy het die prentjie wat jy saamgestel het uit Szirtes se uitsprake – en terloops baie, baie dankie daarvoor, dis iets af te laai en te liasseer vir herhaalde raadpleging – nog verder nou vir my verhelder. Mooi loop. C-P