Douvoordag word daar opgestaan met die oog daarop om net na 05:00 te vertrek. Die bagasie word gelaai en die motor vir oulaas ondersoek. Daar is geen ooglopende probleme nie, net ‘n bietjie olie en verkoelmiddel wat toegevoeg word. Ds Minnaar en sy vrou neem afskeid en bid vir ons veiligheid op die tog wat ons voorlê.
By die BigTree word daar gestop vir middagete en die neem van ‘n paar foto’s in die wondermooie woud.
Van daar besoek ons die Volkswagen AutoPavilion in Uitenhage. Hugo ontmoet sy meganiese naamgenoot – ‘n kombi wat al byna so baie soos hy gereis het. Dit is duidelik ‘n groot dag vir Hugo om uiteindelik sy rolmodel te ontmoet; sy toeter blêr van blydskap. Soos verwag vind die dames die uitstalling nie juis boeiend nie en ons vertoef nie lank tussen Das Auto nie.
Tussen die dorp se Jakarandas is die Rhodes-kampus heel aangenaam om te aanskou. Die afronding steek egter af teenoor die US-kampus. Ons is agter skedule en ry verder in die verslegtende weer.
By ‘n Xhosa-vrou se pynappelstalletjie soek Nina soos ‘n wafferse kenner vir ons die “perfect pineappel” uit. Sy ruik aan die vrug se bodem om die kwaliteit daarvan te bepaal.
Die kilometers rol verby en later is ons ook deur Buffalo City. Die Xhosa-hutte is so ver as wat die oog kan sien – tog bederf dit nie die estetiese waarde van die landskap soos mens sal verwag nie.
Vir die eerste maal sedert ons toer se aanvangs sien ons ‘n blou, wolklose lugruim in die oggend. Jaco en Hugo stap saam met ‘n plaaslike brakkie om die baai te verken.
Voor die einde van die dag wil ons in Durban wees – nogal ‘n hele entjie. Die grootste uitdaging van die dag is om wakker te bly op die pad – dis nou vir Hugo en Jaco; die Duitsers slaap eintlik onstellend baie.
Voor ons Durban binnegaan besoek ons die Hare Krishna (Sri Sri Radhanath) tempel. Ons skoene word by die ingang uitgetrek en ‘n vriendelike kêrel gee ons ‘n oorsig van die geskiedenis van die beweging. Na dit eet ons middagete in ‘n nabygeleë parkie.
Ons stop langs die strand en loop ‘n bietjie daar rond – maar die weer is nie lekker strandweer nie. By die hawe kyk ons hoe ‘n enorme vragskip die see invaar.
Later die aand klim ons in die Jacuzzi wat in die kroeg is. Tydens die reisbeplanning laat weet die dames dat hul weier om Orania binne te gaan.
By die Park se kampplek, Glen Reenen Rest Camp, span ons wasgoeddrade om die nat klere van die oggend uit te droog. Vir die eerste maal maak ons ook ‘n vuur en sit die res van die aand daarom.
By die Maseru grenspos waar die tou darem nie te lank is nie word die paspoorte geskandeer aan die Suid-Afrikaanse kant. In Lesotho word die name bloot in ‘n enorme boek geskryf. By die Fruit en Veg koop ons brood en ander voorrade. Hugo som die prentjie op: “Ons [wit mense] staan uit soos net sulke moerse puisies op ‘n baba se boud.”
Daar was nog nie tyd vir die leesboeke wat almal saamgebring het nie, en daarom word die middagsessie daaraan gewy.