Dit is nie moontlik om te probeer vertel van die oneindige liefde en sorg wat sy in daardie dae daar in die ouetehuis ontvang het nie. Elkeen het uit hulle pad gegaan om die laaste tydjie vir die ouma so maklik as moontlik te maak. Elkeen het haar oorlaai met liefde tot op die laaste oomblik van haar bestaan op aarde.
Ouma is so swak dat sy haarself met niks meer kan help nie. Sy kan nie eens haar arm optel om met die handjie iets te vat nie. Ons gee water met ‘n druppertjie, Ouma word gevoer (die kere wat sy bereid was om te eet) en al die ander noodsaaklike dingetjies word vir haar gedoen.
“Nee, Liefie, dit werk nie so met my nie. Jy moet hier opstaan, hoor jy vir my. Ek sal jou kom vat die dag as ek aftree. En dan maak Ouma mos Ouma se hare mooi grênd, en Ouma trek daai smart hoëhakskoene van Ouma aan. Dan vat ek vir Ouma uit die dag as ek aftree. As Ouma se hare en skoene net smart is, kan jy maar die leeelikste rok ook dra..."
Dan wonder ‘n mens mos nou agterna oor hierdie soort van geselsies. Was dit om vir Liefie op te beur en die gedagtes so ‘n bietjie af te lei, of was dit ‘n sug van haar eie hart dat hierdie asseblief tog nie die einde moet wees nie?
Dis baie besondere soorte mense wat die liefde en geduld het om 'n oue van dae op te pas en so mooi te hanteer. My ma was ses jaar lank in 'n ouetehuis en daar was baie van hierdie Liefies wat na haar omgesien het toe ek dit nie self kon doen nie.