As daar wind was het ek weggevlieg daar na waar vlaktes so ver soos die horison strek. Ek sou op die gras langs jou gaan lê en my kop op jou skouer sit. Net soos in die dae toe ons mekaar nodig gehad het soos asem.
Wanneer die werklikheid so onwerklik voel dat jy wag voor jy asem haal. Wanneer die werklikheid so seer is dat jy te bang is om asem te haal, te bang is om te lewe.
Koue garage vloere raak jou ontvlugting. Die plek waar jy kan skree totdat jou asem wel opraak. Die een plek waar jy kan huil totdat jou keel en neus rou is.
Verder lewe jy in stilte. Sit jou glimlag op vir die res van die wêreld, want jy is skaam en bang. Versorg jou kinders. Vryf oor jou uitbultende maag met die kosbare lewe binne in. Hoop dat die skade nie permanent is nie. Hoop dat jy kan regop bly met al hierdie pyn in jou binneste, want
Tog herinner dit my ook om dankbaar te wees. Ek trotseer die koue vir ñ halfuur elke oggend, daar is mense wat elke nag in die buitelug slaap. Op kartonne, koerante, onder dun komberse. Daar is geen bekoring in die winter vir hulle nie, net ñ stryd om oorlewing en bestaan. Hulle bekoring vind hulle in bottels drank wat die koue tydelik verdryf en dan uiteindelik vir hulle die rus en slaap bring waarna hulle smag. Dêmmit, as ek in die winter buite moes slaap sou ek myself permanent in vergetelheid in gedrink het. Hulle staan saam om dromme vuur, ruil stories uit oor hoe hulle dag van bedel gegaan het. Watse upstêrs mense hulle teegekom het, watse vuil kyke hulle gekry het, wat hulle gescore het.
Ek lees nou die dag iets wat nie nuut is vir my nie, maar dit het my weer bietjie laat dink oor die lewe. ‘Practice random acts of kindness and senseless acts of beauty’. Dit vat nie veel om iemand se hart bly te maak nie. Die mooi ding van onselfsugtig lewe is dat vreugde jou soos ñ soet geur agtervolg. Daar is altyd iemand wie se storie meer tragies is as jou eie. Mág ék dit raaksien.