Apraxia - oorsake, simptome, behandeling, tipes apraxia - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
apraksie - dit is 'n neuropsigologiese siekte wat verband hou met 'n afwyking in die werk van komplekse arbitrêre geteikende manipulasies en motoriese handelinge, terwyl die akkuraatheid, koördinasie, sterkte en vermoë om elementêre aksies voort te plant, behoue ​​bly. Hierdie siekte word veroorsaak deur fokale breinletsels. Met hierdie wanorde word die aksies van die onderwerp beïnvloed: die persoon kan die boonste ledemaat verhoog, maar kan nie kam, sy hoed verwyder of ander arbitrêre geteikende manipulasies uitvoer nie.
Oorsake van apraksie
Daar word geglo dat die betrokke siekte meestal aanleiding gee tot verskeie breinskade, waaronder geïdentifiseer kan word: tumorprosesse, fokale letsels en ander tipes patologieë. Apraxia kom ook voor as gevolg van degeneratiewe verskynsels, foci wat in die pariëtale segmente of gebiede direk met hulle geassosieer word. Dit is hierdie segmente van die brein wat die strategieë van aksies wat gedurende die lewe toegepas word, bewaar. Dus, die onderliggende faktor wat die ontwikkeling van die beskryf afwyking veroorsaak, is skade aan die breinstrukture, veral met voorkeurskade aan die pariëtale gebiede. Minder algemeen is 'n neuropsigologiese siekte 'n gevolg van die vernietiging van die corpus callosum, skade aan die frontale areas en die premotoriese segment van die korteks. Eintlik word in hierdie strukture kodering van die bewegings wat nodig is vir die opdrag van komplekse manipulasies uitgevoer. Skade aan breinstrukture kan voorkom as gevolg van sirkulatoriese afwykings van die brein, aansteeklike, tumor- en degeneratiewe prosesse, verskeie beserings.
Apraxia kan ook voorkom as gevolg van patologiese verskynsels soos inflammatoriese prosesse wat voorkom in breinstrukture (enkefalitis), serebrale bloedtoevoerversteuring, dementie, breinbeserings, Parkinson se siekte of Alzheimer se siekte. Die beskryf afwyking mag van beperkte aard wees, met ander woorde, skending van aksies kom voor op die gesigspiere (mondelinge apraksie), een helfte van die liggaam, een ledemaat. Wanneer die corpus callosum vernietig word, ontwikkel die linker-sidige apraksie.
Onder die faktore wat die vorming van apraxia veroorsaak, is 'n akute serebrale bloedtoevoerversteuring met skade aan die breinweefsel (iskemiese beroerte) die eerste posisie. Hierdie oortreding veroorsaak wanfunksie van die breinstrukture as gevolg van onvoldoende bloedvolume wat sy weefsel lewer, wat hoofsaaklik lei tot die voorkoms van so 'n variasie van die beskryf afwyking as kinestetiese apraksie. Persone met uitgebreide serebrale letsels, veral die voorste segmente, het meer geneig om apraxia te loop, wat op 'n parkinson se gang loop.
Simptome van apraksie
Die afgelope eeu is gekenmerk deur die ontdekking van die motoriese areas van die serebrale korteks. Dit het 'n heeltemal nuwe konsep in neurologie ingestel - apraksie. Alhoewel dit beskou word as die eerste noem dit 1871 jaar gedateer. Vandag ken die meeste menslike vakke nie die begrip apraxia nie, wat dit is. Die gemiddelde individu weet nie wat die kwaal is nie, en hoe dit hom manifesteer. Die beskryf afwyking kan nie toegeskryf word aan 'n onafhanklike siekte nie. Inteendeel, dit is 'n sekondêre manifestasie van ander patologieë.
Die hoof tekens van die oortreding word beskou as die onvermoë om die motoriese dade van die gesigspiere te reguleer, presiese bewegings te doen, die onvermoë om te kopieer, soms elementêre figure te teken, gereedskap behoorlik te gebruik, onvermoë om klerekaselemente aan te trek.
Apraxia van stap word gereeld bepaal deur die volgende spesifieke tekens: oormatige slouching, shuffling gang, skielike stop, onvermoë om te stap oor 'n hindernis. Terselfdertyd is individue dikwels nie bewus van hul eie ongesonde toestand nie. Soms kan die tekens van die betrokke afwyking nie die vakke versteur nie, slegs wanneer spesifieke neurologiese studies uitgevoer word.
Dus, die simptome van apraxia verskyn soos volg:
- probleme met die voortplanting van opeenvolgende manipulasies op die span, pasiënte onthou dikwels nie die volgorde van sommige aksies nie;
- probleme met die uitvoer van motoriese bedrywighede wat ruimtelike oriëntasie vereis; pasiënte verander die ruimteverhouding met hul eie aksies (ruimtelike apraksie);
- loop in klein treë, vasgemaak deur te loop;
- die moeilikheid van die aantrekproses;
- motoriese volhardings, wat uitgedruk word in die stabiele voortplanting van individuele elemente van die motoriese operasie en daardeur stamp (kinestetiese apraksie);
- probleme met die opening van oë.
Onderskei gewoonlik beperkte apraksie en bilaterale. Eerstens is daar inherente bewegingsversteurings wat slegs op die helfte van die liggaam of gesig voorkom, vir die tweede, bilaterale skade aan die voorste segment of diffuse bilaterale patologie van die serebrale korteks.
Daarbenewens is die tipe patologie te wyte aan die plek van lokalisering van foci van patologie in breinstrukture.
Die volgende tipes apraxia word onderskei: regulatoriese, motoriese, dinamiese, kortikale, bilaterale apraksie.
Kortikale apraksie kom voor wanneer die korteks van die heersende serebrale hemisfeer beskadig word. As gevolg hiervan is daar 'n transformasie van die motoriese korteks op die beskadigde segment.
Motorapraksie word uitgedruk deur die onmoontlikheid om nabootsingsoperasies en spontane motoriese dade te reproduceer. Dikwels is die tipe siekte beperk. Op sy beurt is dit verdeel in ideokinetiese en melokinetiese. In die eerste geval kan die pasiënt nie bewustelik elementêre aksies uitvoer nie, maar hy kan per ongeluk dit uitvoer. Die pasiënt gee nie eenvoudige instruksies op die instruksies nie, maar verwar gewoonlik aksies (raak die oë, in plaas van die mond).
Melokinetiese motoriese apraksie word gevind in die skending van die struktuur van die manipulasie, wat 'n sekere beweging uitmaak en word vervang deur operasies soos om die vingers te druk in plaas van om die vingers in 'n vuis te druk.
Regulerende apraksie word gemanifesteer deur 'n wanorde van komplekse, sekwensiële motoriese bedrywighede, dysregulering van aksies en die ondergeskiktheid van manipulasies vir 'n gegewe program, komplekse stelsel-volhardings. Hierdie soort afwyking word gekenmerk deur nie tot die voltooiing van 'n motoriese operasie, 'n skending van doelwitstelling, 'n wanorde van beheer en programmering. Dit kom voor as gevolg van die nederlaag van die prefrontale segment van die serebrale korteks.
Dinamiese apraksie word gevind in die onmoontlikheid om 'n reeks opeenvolgende manipulasies uit te voer, wat die basis vorm van 'n verskeidenheid motoriese bedrywighede, motoriese volhardings. Hierdie toestand word bepaal deur die wanorde van outomatisering van motoriese dade, sowel as patologiese inertheid. Dit word gekenmerk deur afwykings in die vaardighede wat gebruik word om aksies te omskep in komplekse eenhede. Dit word meer dikwels waargeneem met letsels van die premotoriese segment van die korteks en die sekondêre motoriese sone (bykomende motoriese korteks).
Bilaterale apraksie is 'n bilaterale patologie. Dit kom uit wanneer die fokus van patologie in die onderste pariëtale segment van die dominante hemisfeer van die brein geleë is. Hierdie spesie is gevaarlik in die voorkoms van wanorde in die interaksie van die twee breinhemisfere.
Wanneer die voorste segment beskadig is, kan mondelinge apraksie voorkom, wat lei tot abnormaliteite in komplekse bewegings wat deur die tong en lippe gemaak word. Met ander woorde, volgens die instruksies, kan die pasiënt nie aksies verrig wat die spierapparaat se muskulasie insluit nie (byvoorbeeld, produseer sekere klanke of lek lippe).
Ruimtelike apraksie kom voor by skade aan die pariëtale sones en oksipitale segmente van die korteks. By die uitvoer van saamgestelde motoriese bedrywighede word 'n wanorde van ruimtelike korrelasies geopenbaar.
Behandeling en voorkoming van apraksie
Terapeutiese maatreëls met die beskryf afwyking in die eerste beurt is daarop gemik om die etiologiese faktor uit te skakel. Vandag is daar ongelukkig geen spesifieke terapeutiese tegniek om hierdie kwaal doeltreffend uit die weg te ruim nie. Een van die mees doeltreffende terapeutiese maatreëls wat bydra tot die bereiking van 'n aanhoudende positiewe effek is die volgende:
- Aanstelling van farmakopee-middels wat die bloedtoevoer na breinstrukture normaliseer, wat die lewering van noodsaaklike voedingstowwe na die brein verbeter;
- konstante druk beheer, die uitvoering van maatreëls vir die normalisering daarvan;
toediening van anticholinesterase-middels ten einde die doeltreffendheid van neuropsigologiese funksionering te verhoog;
- rehabilitasie van die aangetaste segmente van die brein en organe;
- chirurgiese ingryping (byvoorbeeld, verwydering van 'n tumor).
Ongelukkig is dwelms wat daarop gemik is om die vordering van simptome te vertraag, feitlik ondoeltreffend teen die betrokke siekte. Terapeutiese intervensies hang ook af van die tipe wanorde. Moderne dokters verkies die ontwikkeling van individuele tegnieke vir elke pasiënt. Sulke tegnieke kan insluit: arbeidsterapie, fisioterapie, spraakterapie, rehabilitasie van kognitiewe prosesse, eliminasie van die etiologiese faktor.
Dekades gelede is diagnostiese metodes vir die opsporing van apraksie nie ontwikkel nie. Eintlik is alle diagnostiese metodes verminder tot versoeke om sekere motoriese bedrywighede te reproduceer, elementêre aksies en komplekse take te verrig, soos om suiker in 'n koppie te roer, 'n lekkergoed te ontvou, 'n naald deur 'n naaldkaraaf te dra. Alle eksamens sluit slegs die vervulling van die taak in om 'n spesifieke voorwerp te manipuleer.
Moderne spesialiste gebruik 'n ander metode om hierdie siekte te diagnoseer, wat nie net komplekse en elementêre motoriese bedrywighede met voorwerpe insluit nie. Diagnostiek van die 21ste eeu sluit in die nabootsing van die manipulasies van die doktor-eksaminator, reproduksie van mandatiewe aksies (opstaan, sit neer), aksies met dele en voorwerpe wat aangebied word. In die loop van die diagnose van 'n pasiënt, byvoorbeeld, bied hulle aan om te demonstreer hoe hy sous eet, sonder om 'n lepel of 'n diep gereg byderhand te hê.
Bogenoemde metodes en assessering van gesigsuitdrukkings kan die tipe apraksie bepaal, maar help nie om die etiologiese faktore wat aan die oorsprong van die siekte lê, vas te stel nie. Daarom kan hulle nie voldoende redes verskaf om die simptome as gevolg van die breinpatologie te oorweeg nie. Om sodoende 'n toereikende behandelingsbehandeling te omskryf, is dit nodig om die vorm van die beskadigde kwaal te bepaal, die streek van die patologiese fokus te bepaal en die oorsaak te bepaal wat die vorming van hierdie afwyking beïnvloed het. Dit moet handel oor spesialiste in neurologie en psigiatrie.
Doeltreffende voorkomende maatreëls gemik op die voorkoming van die vorming van apraxia, vandag bestaan ​​ook nie. Maar daar is verskeie effektiewe aanbevelings wat die risiko sal verminder om die omskrewe siekte te ontwikkel:
- weiering van verbruik van alkoholhoudende vloeistowwe in onbeperkte volumes en rook;
- gereelde sport- en nagtelike promenades;
- Normalisering van die dieet (jy moet dikwels eet, maar in klein gedeeltes);
- voedselbalans (voedsel moet hoofsaaklik uit groente, groente en vrugte bestaan, verbruik van ingemaakte voedsel, gebraaide, pittige kos moet onbeduidend wees);
- gereelde mediese ondersoeke uitvoer;
So, apraxia is 'n soort afwyking, wat gekenmerk word deur die onvermoë van 'n persoon om die volgorde van die verlangde motoriese werking te reproduceer. Daarom is dit nodig om te verstaan ​​dat individue met hierdie afwyking baie afhanklik is van die hulp van familie of ander omgewings, aangesien hulle nie onafhanklike daaglikse aktiwiteite kan verrig nie.