Het die Roundheads/Commonwealth of England ideologiese simpatie in die buiteland gekry? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Is enige van die verskillende republikeinse idees of faksies in die tyd van die Engelse Burgeroorlog/Statebond van Engeland enige steun van mense elders in Europa gegee?
Ek weet dat die res van Europa destyds besig was met sy eie oorloë, so ingryping uit die buiteland was basies buite die kwessie. Toe buitelanders wel belangstel in die Britse oorlog van Brittanje, is elke voorbeeld wat ek gehoor het, veroordeling omdat hulle teen hul koning opstandig was.
Daar was destyds baie republieke in Europa, veral die Nederlandse republiek en die stadrepublieke van Italië. Het enige politici in Brittanje na hulle gekyk as 'n voorbeeld, en het iemand van hulle iets van hulself gesien in een van die verskillende regeringsvorme wat van 1642 tot 1660 probeer is?
Dit is 'n vraag wat ek nog nooit oor die Engelse burgeroorlog gevra het nie (+1 vir bedagsaamheid en kreatiwiteit!), Maar miskien omdat dit nie relevant is vir die konflik nie. Die oorweldigende historiese konsensus van vandag is dat die spanning en oorsake van die uiteindelike oorlogvoering tussen Charles I, die parlement en die koninkryke waaroor hulle geheers het, tuisgemaak is. Kortom, hulle het soveel te doen met Charles se persoonlikheid en verskriklike krisisbestuurvermoëns as die politieke en godsdienstige ideale van die parlement en die rondkoppe. Die vorm van 'republikanisme' wat onder Cromwell ontstaan ​​het-en die konstitusionele monargie wat gevorm is na die glorieryke rewolusie-was sui generis tot Brittanje uit die 17de eeu, net soos die Protestantse geloofstradisies wat dit onderlê het ...
Geen politieke aansporings vir ingryping nie
Soos die OP en kommentators opgemerk het, het die militêre konflikte wat destyds op die vasteland beland het, beteken dat daar absoluut geen aansporing was vir buitelandse ingryping van polisies wat in tye van vrede 'n belang sou gehad het om die Engelse te roer nie pot. (Ek verwys na Nederlanders, Frankryk, Spanje of Swede.) Dink ook daaraan dat net omdat Engeland 'n 'Republikeinse Gemenebest' onder Cromwell was, dit nie beteken dat die Nederlandse of semi-demokratiese stadstate van Italië dit waardig geag het nie van ideologiese steun of selfs lippediens, op die manier wat Amerika vandag aan ander liberale demokrasieë kan voorsien.
'N Protestantse burgeroorlog
Dit is ook belangrik om daarop te let dat dit vanuit 'n godsdienstige oogpunt baie 'n intra-protestantse konflik was. Die faksies het geen simpatieke parallelle op die vasteland gehad nie. Charles I het ingeteken op 'High Anglicanism', wat moontlik katolisisme was in vorm en funksie, maar skaars in affiliasie. Daarom sou geen Katolieke lande godsdienstig gemotiveer gewees het om die Royaliste te ondersteun nie. Omgekeerd het die Presbiteriaanse Skotte en Puriteinse rondekoppe grootliks aan die Engelse sektes van Protestantisme voldoen. Natuurlik het hulle 'n paar algemene leerstellings gedeel met die Duits/Sweedse Lutheranisme, die Nederlandse anabaptiste of die Hugenote-minderheid in Frankryk, maar nie op 'n manier wat betekenisvolle politieke steun of 'n produktiewe, militêre alliansie tussen die kanale kan ondersteun nie.
'N Woord oor interpretasiekole
Daar was baie mededingende skole vir interpretasie oor die ideologiese motivering van die Engelse Burgeroorlog deur die jare. Die beskrywing hiervan is buite die omvang van die vraag, maar ek noem dit, aangesien die meeste op een of ander tyd ideologiese simpatie met hedendaagse denkers op die vasteland geëis het. 'N Goeie voorbeeld is die kommentaar van Thomas Hobbes dat die oorlog 'n botsing was tussen diegene wat toegeskryf word aan 'n opkomende wetenskaplike wêreldbeskouing en die kragte van tradisionalistiese godsdiens (sien die uittreksel van' Behemoth 'uit Robert Kraynak Geskiedenis en moderniteit in die gedagte van Thomas Hobbes). Hobbes het openlik uitgespreek dat sy siening gedeel word deur ander intellektuele in Engeland en in die buiteland.
Laat ons egter 'n stap terug neem en sien dat die huidige 'oorweldigende historiese konsensus' oor die oorsake van die konflik waarna ek in die eerste paragraaf verwys, skaars 20 jaar oud is. Enige teorieë wat vroeër bedink is, is min of meer weggegooi, hetsy vir die oplegging van waardes op die konflikfaksies wat anachronisties is (in die geval van die Whig School), wat nie verenigbaar is met die Engelse samelewingsdinamika van die 17de eeu nie (sien klasgebaseerde en marxistiese interpretasies), of te persoonlikheidsgedrewe (dws Hobbes).
Ongelukkig vir Hobbes, en die Whigs, Marxiste en Revisioniste wat hom agterna gekom het, hou die meeste professionele historici vandag 'n interpretasie vas wat die kroon se moeilike betrekkinge met die polities van Skotland, Ierland en die "parlementêre" Engeland voor en in die middel plaas.
Ek het gehoor dat hulle hierdie een sit, maar ek vermoed nie. Die hele Weste ondersteun die fasciste, so dit is logies dat die Israeliete dit ook doen, aangesien die Israeli's die hoere van die Weste is. Wat die Weste ook al doen, die Israeliete val in die ry en volg die leier.
Die Israeliete is ook fasciste self. Alle ultranasionaliste is fasciste, oral op aarde. Nie alle fasciste is antisemiete nie. U hoef nie 'n antisemiet te wees om 'n fascis te wees nie. Dit is beslis nie 'n vereiste nie.
Die Israeli's is eenvoudig Joodse fasciste. Dit is al wat hulle is, en dit is alles wat hulle ooit was. Hoe siek dit ook al is, dit maak sin dat die Israeliese fasciste hul fascistiese broers in ander dele van die wêreld sou ondersteun, veral omdat die belangrikste dele van die Ukie-fasciste nie besonder antisemities is nie.
Een van die voorste Ukie -fascistiese leiers is byvoorbeeld 'n Jood. 37% van die oligarge in die Oekraïne is Jode. Een van die mees bose Ukie -fasciste van almal is 'n Joodse oligarg uit Dnepropetrovsk. Hy beheer sy eie privaat fascistiese milisie wat baie aktief was in die Oos -Oekraïne. Hy het onlangs 'n verklaring afgelê dat sy doel was om die hele#8220 dood te maakmoskee" in Oos -Oekraïne. En jy wonder hoekom Novorussians geen deel van die fascistiese Ukie -staat wil hê nie! As u 'n Novorussiaan was en Ukie -fascistiese leiers verklarings gemaak het dat hulle al die moskee in Novorussia, wil u deel wees van so 'n staat?
Sommige van die skoktroepe van die Ukie -fasciste, soos die regtersektor en Svoboda, is egter werklik, het in die wol -Nazi's gesterf. Die Israeliete ondersteun blykbaar ook hierdie Ukie Nazi's 100%!
Alhoewel dit vreemd lyk, het die Israeli's dikwels hul grootste vyande gesteun. 'N Aantal Islamitiese en Al -Qaida -groepe word al lankal deur die Israeliete gesteun om chaos en terreur in Arabiese state te saai en stabiele Arabiese nasies in mislukte state te maak. Die ergste vyande van Israel in die streek was ook nog altyd sekulêr soos Gaddafi, Saddam en Assad. Israel steun al lank radikale jihadi -islamiste wat probeer om sy sekulêre vyande omver te werp. Onlangs in die suidweste van Sirië, naby die Golan, het Israeliese artillerie en oorlogsvliegtuie 'n Siriese weermag -eenheid aangeval wat diep in die stryd was met die Islamitiese Weermag, 'n radikale Salafistiese jihadiegroep wat bekend was daarvoor dat hy koppe afgekap het en Christene en Sjia vermoor het.
Soms wonder ek of daar iets meer afstootlik is as die Israeliete.
/> Skrywer Robert Lindsay Gepos op 19 Julie 2014 Kategorieë Europa, Fascisme, Islam, Israel, Jode, Midde -Ooste, Nasionaal -Sosialisme, Nasionalisme, Nazisme, Politieke Wetenskap, Ras/Etnisiteit, Radikale Islam, Streeks, Godsdiens, Sirië, Oekraïne, Ultranasionalisme Laat 'n opmerking oor Israel ondersteun die Ukie -fasciste
Cox is gebore Helen Joanne Leadbeater op 22 Junie 1974 in Batley, West Yorkshire, Engeland,  aan Jean, 'n skoolsekretaris, en Gordon Leadbeater, 'n tandepasta- en haarsprayfabriekwerker.  
Sy is grootgeword in Heckmondwike,  en is opgevoed aan die Heckmondwike Grammar School, 'n staats -grammatikaskool, waar sy die hoofmeisie was. In die somer het sy gewerk om tandepasta te pak.  Cox studeer aan Pembroke College, Cambridge, studeer aanvanklik Argeologie en Antropologie voordat sy oorskakel na Sosiale en Politieke Wetenskappe, en studeer in 1995.  Sy studeer later aan die London School of Economics. 
Na haar afstudering aan die Pembroke College, werk Cox as adviseur van die parlementslid van die Arbeid Joan Walley, voordat hy na Brussel verhuis om twee jaar as assistent vir Glenys Kinnock, die vrou van die voormalige Arbeidsleier Neil Kinnock, wat toe lid van die Europese Parlement was, deur te bring. .  Van 2001 tot 2009 werk Cox vir die hulpprogramme Oxfam en Oxfam International, eers in Brussel as die leier van die groep se handelshervormingsveldtog, daarna as hoof van beleid en voorspraak by Oxfam GB in 2005, en hoof van Oxfam International humanitêre veldtogte in New York in 2007.  Terwyl sy daar was, het sy gehelp om te publiseer Vir 'n veiliger môre, 'n boek geskryf deur Ed Cairns wat die veranderende aard van die wêreld se humanitêre beleid ondersoek.  Haar werk vir Oxfam waarin sy agtergeblewe groepe in Darfoer en Afghanistan ontmoet het, het haar politieke denke beïnvloed. 
Cox se liefdadigheidswerk het gelei tot 'n rol wat Sarah Brown, vrou van die voormalige premier Gordon Brown, aan die stuur was van 'n veldtog om sterftes tydens swangerskap en bevalling te voorkom.   Cox was die nasionale voorsitter van die Labor Women's Network en 'n senior adviseur van die Freedom Fund, 'n liefdadigheidsorganisasie teen slawerny. 
Cox is deur die Arbeidersparty genomineer om die Batley- en Spen -setel wat deur Mike Wood tydens die algemene verkiesing in 2015 ontruim is, te betwis.  Sy is gekies as kandidaat uit 'n kortlys vir alle vroue.  Die setel Batley en Spen was 'n konserwatiewe rand tussen 1983 en 1997, maar word beskou as 'n veilige setel vir Arbeid,  en Cox het die setel gewen met 43,2% van die stemme, wat die meerderheid van Arbeid tot 6,051 verhoog het.   Cox het op 3 Junie 2015 haar eerste toespraak in die Laerhuis gehou en dit gebruik om die etniese diversiteit van haar kiesafdeling te vier, terwyl sy die ekonomiese uitdagings van die gemeenskap beklemtoon en die regering aangemoedig het om sy benadering tot ekonomiese wedergeboorte te heroorweeg.  Sy was een van 36 parlementslede van die Arbeid wat Jeremy Corbyn genomineer het as kandidaat in die Arbeidsleierskapsverkiesing van 2015, maar het gesê dat sy dit gedoen het om hom op die lys te kry en 'n breë debat aan te moedig.  In die verkiesing het sy vir Liz Kendall gestem,  en ná die plaaslike verkiesing op 6 Mei 2016 aangekondig dat sy en mede -LP Neil Coyle spyt was oor die aanstelling van Corbyn. 
Cox het hom beywer vir 'n oplossing vir die Siriese burgeroorlog.  In Oktober 2015 was sy medeskrywer van 'n artikel in Die waarnemer met konserwatiewe parlementslid Andrew Mitchell, met die argument dat Britse militêre magte kan help om 'n etiese oplossing vir die konflik te kry, insluitend die skep van burgerlike veilige hawens in Sirië.  Gedurende daardie maand het Cox die All Party Parlementêre Vriende van Sirië -groep geloods en sy voorsitter geword.   In die Commons-stemming in Desember om die Britse militêre ingryping teen ISIL in Sirië goed te keur, het Cox onthouding gelaat omdat sy geglo het in 'n meer omvattende strategie wat ook die bestryding van president Bashar al-Assad en sy 'onoordeelkundige vatbomme' sou insluit.  Sy skryf:
Deur te weier om die brutaliteit van Assad aan te pak, kan ons aktief meer van die Soennitiese bevolking vervreem en hulle na Isis dryf. Ek het dus besluit om my te onthou. Omdat ek nie op sigself teen lugaanvalle is nie, maar ek kan hulle nie aktief ondersteun nie, tensy dit deel uitmaak van 'n plan. Omdat ek in aksie glo om Isis aan te spreek, maar glo nie dat dit in isolasie sal werk nie. 
Andrew Grice van Die Onafhanklike was van mening dat sy 'kragtig aangevoer het dat die Britse regering meer moet doen om die slagoffers te help en die invloed daarvan in die buiteland te gebruik om 'n einde aan die Siriese konflik te bring'.  In Februarie 2016 skryf Cox aan die Nobelkomitee die lof van die werk van die Siriese burgerlike verdediging, 'n burgerlike vrywillige noodreddingsorganisasie bekend as die White Helmets, en benoem hulle vir die Nobelprys vir Vrede: "In die gevaarlikste plek op hierdie gewapende vrywilligers stel hul lewens in gevaar om almal in nood te help, ongeag godsdiens of politiek. " Die benoeming is deur die komitee aanvaar en het die steun van twintig van haar mede -LP's en verskeie bekendes, waaronder George Clooney, Daniel Craig, Chris Martin en Michael Palin, gekry. Die benoeming is ondersteun deur lede van Kanada se New Democratic Party, wat Stéphane Dion, die land se minister van buitelandse sake, aangemoedig het om namens Kanada sy steun te gee.  
Cox, 'n voorstander van die Arbeidsvriende van Palestina en die Midde -Ooste,  het 'n beroep op die opheffing van die blokkade van die Gazastrook gedoen.  Sy het gekant teen die pogings van die regering om die boikot-, desinvesterings- en sanksiebeweging in te perk, en gesê: "Ek glo dat dit 'n growwe aanval op demokratiese vryhede is. Dit is nie net reg om onetiese ondernemings te boikot nie, maar dit is ons reg om dit te doen so. "  Cox werk saam met die konserwatiewe parlementslid Tom Tugendhat aan 'n verslag wat gepubliseer sal word na die vrystelling van die Chilcot -verslag oor die inval in Irak in 2003. Na haar dood skryf Tugendhat in Die tye"Ons uitgangspunt was dat hoewel Brittanje die pynlike lesse van Irak moet leer, ons nie die slinger moet laat swaai na isolasie, ideologiese pasifisme en leerstellige anti-intervensie nie."  Met die liefdadigheidsorganisasie Tell MAMA waaraan sy gewerk het Die geografie van anti-Moslem haat, ondersoekende gevalle van Islamofobie die verslag is opgedra aan haar by die bekendstelling daarvan op 29 Junie 2016.  Twee parlementêre vrae rakende die Jemenitiese konflik, wat Cox op 14 Junie by die kantoor van buitelandse en gemenebes voorgelê het, is deur die onder-sekretaris van Staat vir buitelandse sake, Tobias Ellwood na haar dood. Op 1 Julie, Die voog berig dat elke antwoord vergesel is van 'n regeringsnota wat lui: "Hierdie vraag is ter tafel gelê voor die hartseer dood van die agbare dame, maar die onderwerp bly belangrik en die reaksie van die regering moet op die openbare rekord geplaas word." 
Cox was 'n "bly" -ondersteuner in die veldtog wat gelei het tot die referendum van 2016 oor die lidmaatskap van die Verenigde Koninkryk by die Europese Unie.  Na haar dood is die EU -referendumveldtog deur beide kante vir 'n dag opgeskort as 'n teken van respek.  Die BBC het uitgawes van Vraagtyd en Hierdie week, twee politieke besprekingsprogramme wat op die aand verskyn, met die fokus op kwessies rakende die referendum.  
Cox was getroud met Brendan Cox, 'n adviseur oor internasionale ontwikkeling vir Gordon Brown tydens Brown se premierskap,   wat sy ontmoet het terwyl sy vir Oxfam gewerk het, van Junie 2009 tot haar dood in Junie 2016.  Hulle het twee kinders.  Die Cox -gesin het hul tyd verdeel tussen hul kieskwartierhuis en 'n huisboot, 'n omgeboude Nederlandse skip, aan die Teems, vasgemeer naby Tower Bridge in Londen.   Jo was 'n sekulêre humanis, 'n voorstander van die British Humanist Association. 
Kyk die video: The Commonwealth Anthem (November 2021).
Copyright 2021 \ Het die Roundheads/Commonwealth of England ideologiese simpatie in die buiteland gekry?...