Heel anders as ’n baie aktiewe beeld van selfversekerdheid wat die Nederlanders in vorige wêreldbeker-eindtoernooie uitgestraal het, fokus die Belgiese span nou op ’n gees van beskeie selfversekerdheid. Maar volgens die Belgiese pers het die span se huidige suksesse ook ’n gees van nasionalisme laat posvat.
Die wêreldbekersokker-eindtoernooi is besig om op sy einde af te stuur. Daar was reeds verskeie verrassings, maar die grootste verrassing van die toernooi is stellig hoe goed die Belgiese Rode Duivels so ver vaar.
So ’n verrassing moes dit eintlik nie gewees het nie. Die Belge is immers vyfde vir die toernooi geloot, en het waarskynlik ook die maklikste groepfase gehad.
Wat wel by die Belge van die vroeëre deelname van die Nederlanders verskil, is die styl. Met die toernooi in Suid-Afrika moes elke toeskouer eenvoudig weet wie die Nederlandse sterre is, soos Arjen Robben. Hierdie sterre sou die onmoontlike vir Nederland vermag.
Intussen laat die sukses die Belge met ’n oplewing van nasionalisme. In België is dit kompleks deurdat die Belge uit hoofsaaklik drie bevolkingsgroepe bestaan. Die grootste groep is die Nederlandssprekende Vlaminge. Voorts is daar die Franssprekende Wallone, en ’n kleiner groepie Duitssprekendes. Ingevolge die grondwet het elkeen ’n soort outonomie. Vreeslik baie onderlinge liefde is daar nie vir mekaar nie.
Afrikaanssprekendes wat na wedstryde van die Rode Duivels geluister het, sou sekerlik ’n glimlaggie kry oor van die vanne van die spelers. As die lys van die afgelope paar dekades deurgewerk word, is dit duidelik in hoe ’n mate die Vlaamssprekendes die spanne begin oorheers het. In 2008 het ene Eden Hazard die ding vir die Rode Duivels gedoen. Nog ’n opvallende naam is Bart Goor (1999 – 2008), Danny Boffin (1994 – 2002) en vele meer.