Die Raad van Nicea (20 Mei 325) - Die versamelings - 2022
Die Raad van Nicea (20 Mei 325)
Eerste Christelike keiser, Keiser Konstantyn het die Verenigde eerste ekumeniese raad in Nicea, met die doel om die eenheid van die Kerk te vestig, in die Ooste soos in die Weste. Die Raad van Nicea is 'n belangrike gebeurtenis in die regering van Konstantyn I omdat dit sekere kernpunte van die Christelike dogma regstel. Maar dit is ook 'n ingewikkelde episode wat ons sal probeer verduidelik.
Die Christendom is 'n godsdiens wat aan die begin van die 4de eeu aan die gang is, maar wat nog lank nie die eerste van die Ryk is nie. Die antieke tradisionele godsdiens, hoewel al hoe minder effektief beoefen, is vervang deur 'n menigte ander godsdienste, dikwels van Oosterse oorsprong, soos die kultus van Mithras, die songod, van Isis uit 'Egipte, of selfs Serapis. Die Romeinse wêreld het dan 'n ander godsdienstige gewete nodig, meer inklusief en naby aan die gelowiges, en ook antwoorde van geestelike aard, in die besonder op die sielevraagstuk.
Keiser Diocletianus (284-305) het Rome se onwrikbare band met sy antieke gode weer aangekondig, wat hom en sy kollegas (hy het die regering van vier; die Tetrarchie gestig) afstammelinge van Jupiter en Hercules gemaak het. , en vervolgde Christene wat nie wou deelneem aan die kultus wat 'nasionaal' geword het nie. Die antagonisme het problematies geword omdat Christene teologies gesproke nie 'n liturgiese taak van 'n ander godsdiens, wat as afgodediens beskou word, kon verrig nie.
Christendom is 'n monoteïstiese godsdiens wat 'n enkele waarheid voorstaan ​​wat die bestaan ​​van 'n ander vorm van vroomheid nie kan aanvaar nie. Wanneer Konstantyn na sekere wonderkuns ('n openbaring in 'n droom van die simbool van Christus voor die stryd van die Milviese brug teen Maxentius volgens Lactantius, die mees direkte bron), 'n meer en meer simpatie vir die Christendom sou getoon het. Dit is hierdie persoonlike neiging wat die bron van die triomf van die Christendom gedurende die vierde eeu is. Maar bowenal het die karakter baie sterk godsdienstige oortuigings.
In die geslag van sy vader, Constance Chlore, en keiser Aurélien, is hy eerbiedig vir die son. Dogmaties naby die Christendom, soos baie godsdienste van hierdie tyd, is hierdie kultus nogal verteenwoordigend van die opvattings wat die Romeinse Ryk destyds bevolk het. Die kultuur van aanbidding het ook die Christelike geloof ontstel, waar die verskillende interpretasies van die tekste tot konflik gelei het.
Vergadering van die Ekumeniese Raad
Ten einde die Christelike aanbidding te bevredig en onder die advies van die heilige Hosius van Cordoba, het Konstantyn besluit om in 325 'n ekumeniese raad in Nicea byeen te roep. Die keiserlike wil was veral om 'n gemeenskaplike riglyn op te stel, 'n standaardisering van die Romeinse samelewing wat meer en meer gedefinieer is as 'n enkele geheel, onderskei van buite; die Roemenië. Hierdie opvatting van die Ryk, wat dus Rome self insluit, was gebaseer op die beginsel van 'n sakrale vereniging van die samelewing agter sy soewerein. Konstantyn, wat geïnteresseerd is in die Christendom, sonder om die spesifiekheid daarvan uit die oogpunt van die enkele gedagte te erken, wou die Christendom 'n riglyn gee en deur middel van bespreking die probleme met betrekking tot die verskille van standpunte verhelder. .
Die belangrikste punt van die vraag is die Ariese kettery, vernoem na die priester Arius. Hierdie Christelike leerstelling het begin vanuit die postulaat dat Christus, Jesus, in geen geval die gelyke van die Vader en die Heilige Gees kon wees nie, vanweë sy sterflike vlees en sy geboorte; dit is dus deur die Vader verwek, dus agter. Die Ortodokse het sy ontleding van die tekste as 'n fout beskou en kon slegs saamstem oor 'n streng gelykheid tussen die drie stowwe van God. Hierdie kontroversie pas opvallend in 'n eeu toe teologiese debatte die ryk inwoners van die Ryk fassineer. Die Raad van Nicea het dus op sy vergadering op 19 Junie 325 voorgestel om die Ariese afwyking te hanteer, maar ook die datum van die Pasga-fees.
Volgens die heilige Athanasius het hy 318 biskoppe versamel, maar pous Sylvester kon weens sy ouderdom nie bywoon nie. Arius is ook genooi om dit by te woon, en sy saak moet breedvoerig bespreek word. In werklikheid het besprekings oor hierdie wesenlike punt begin. Die hewige debatte het Arius se ondersteuners en vyande gou ontstel. Van die eerstes is Eusebius van Nicomedia wat veral saam met Arius voor Alexander van Alexandrië en Hosius van Cordoba te staan ​​gekom het (een van die weinige Westerlinge aanwesig en wie se rol nogtans fundamenteel is). Konstantyn word vir ons beskryf as 'n oplettende toeskouer wat probeer om die balans tussen die standpunte, wat in sy amp as staatshoof wil bewaar diehomonoia ; ooreenstemming, broederskap.
Die meerderheid van die aanwesiges het egter besluit om Arius te veroordeel na twee maande se hewige debat. Die vergadering het toe diehomoousios, dws die feit dat die goddelike persoon in sy drie geaardhede streng van dieselfde stof is; die Seun in wese met die Vader, bestaan ​​hy van alle ewigheid af. Daar word dan onder die aansporing van Hosius gesê: "God van God, lig van lig, verwek, nie geskape nie, van dieselfde stof as die Vader". Hierdie veroordeling van die Arianistiese denke kan beskou word as 'n aanpassing van die Christendom aan Rome en die verenigende wil daarvan, en die Ooste laat tradisioneel 'n groter deel aan uiteenlopende interpretasies oor. Daarbenewens het die raad beslis oor die datum van die Paasfees, wat by hierdie geleentheid bepaal word deur die Juliaanse kalender te volg, dus die Sondag na die Joodse Paasfees. Dit eindig in apoteose tydens die fees van vicennalia, wat die twintig jaar van die regering van Konstantyn I goedkeur.
Die gevolge van die Raad van Nicea
Maar die nasleep van die raad lei tot 'n verslapping van sy besluite rakende die denke van Arius. Inderdaad, die begrip vanhomoousios op 'n ietwat geforseerde manier aanvaar, sonder dat baie voorspelers regtig met hierdie visie saamstem, hoofsaaklik omdat dit nie in die Skrif voorkom nie. Arius word dus in 327 in sy funksies herstel, terwyl sy felste teenstanders terselfdertyd soos Athanase van Alexandrië afgedank word. Daar moet ook op gelet word dat die keiser self in 337 deur Eusebius van Nicomedia, 'n Ariër, gedoop is. Die uitbreiding van die Arianisme is dus geensins deur die raad in twyfel getrek nie.
Konstansie II, een van die seuns van Konstantyn, wat tussen 337 en 360 (en die hele Ryk tussen 353 en 360) oor die Romeinse Ooste regeer het, was 'n stoere Ariër. Eers in die regering van keiser Theodosius I het die Katolieke en Apostoliese Kerk, soos omskryf deur die Raad van Nicea, definitief die oorhand oor die Arianisme. 'N Keiserlike edik van 380 verklaar dat:' Alle volke moet saamtrek met die geloof wat deur die apostel Petrus aan die Romeine oorgedra is, wat erken word deur die pous Damasus en Petrus, die biskop van Alexandrië, dit wil sê die Heilige Drie-eenheid van die Vader, van die Seun en van die Heilige Gees ", en die Raad van Konstantinopel in 381 veroordeel die Arianisme vir die tweede keer.
Ulfila, die evangelis van die Gote wat die Bybel in die Gotiese taal vertaal het, was 'n Ariër. Hierdie gebeurtenis het 'n reuse-betekenis; die Westgote, byvoorbeeld, het die Ariërs dus, nadat hulle hulle op 'n baie uitgestrekte gebied tussen die Loire en Gibraltar gevestig het, die oorheersing tussen die Loire en die Pireneë voor Clovis verloor, omdat hierdie Frankiese Katolieke koning baie goeie betrekkinge gehad het met die biskoppe van hierdie streek, veral Nicene (dus Katoliek), wat die verowering daarvan vergemaklik het.