Die Dwergieman | Die Oerknal van die liefde
← Pennies op die spoor
Olie op die waarheid →
By Riette ¶ Posted in Afrikaanse gedigte	¶ Tagged C Louis Leipoldt,Dwergies,sprokies	¶ Lewer kommentaar
Dwergies, kaboutertjies, feetjies en sprokiehuisies . . . . .
Ek sal nooit moeg word vir hierdie karaktertjies nie. Selfs hekse en trolle fassineer my. Een van my wense, as mens mag wens, is om mooi te kan teken en mooi storietjies te kan skryf. Storietjies en gediggies en rympies.
Hier is een van my allermooiste gunsteling gediggies
In ‘n gat daar onder die sukkeldoring
Het ‘n dwergieman sy huis.
Die mure daarvan is goudgeel klei,
En die vloer van silwergruis.
En die lampe is klein vuurvliegies,
Wat skitter soos sonneskyn
As die groen van die skemeraand val
En die son se glans verdwyn.
Die stoele is bergkristalle,
Wat onder die liggies blink;
Die tafel ‘n groot wit paddastoel,
Met sy steel in die gruis gesink.
Die kussings is fynste wit kapok
Uit tinktinkie-nes gesteel;
En die deurgordyn is ‘n mierkatvel,
So sag soos sagte ferweel.
Hier lewe die dwergie die jare deur
Waar niemand hom ooit sal stoor;
En hy en sy vrou kom net maar uit
Om water te haal uit die voor.