Jeugmisdaad en die Tweede Wêreldoorlog - Geskiedenis Podcasts - 2021
By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het planne begin vir die ontruiming van alle kinders uit die groot stede van Brittanje. Sir John Anderson, wat verantwoordelik was vir die plan, het besluit om die land in drie gebiede te verdeel: ontruiming (mense wat in stedelike distrikte woon waar swaar bombardemente verwag kan word); neutraal (gebiede wat nie ontruimdes sou stuur of neem nie) en ontvangs (landelike gebiede waarheen ontruimdes gestuur sou word).
Aangesien alle kinders en hul onderwysers wat in stedelike distrikte woon, na die landelike gebiede sou verhuis, is die meeste skole in die dorpe gesluit. Hiervan is ongeveer twee derdes deur die regering aangevra en aan die burgerlike verdedigingsdienste oorhandig.
Slegs ongeveer 50 persent van die kinders wat in die dorpe woon, word egter ontruim. Dit het beteken dat ongeveer 'n miljoen kinders nou sonder skole was. Daar was spoedig berigte oor verhoogde dade van rampokkery. Openbare lugaanval skuilings was dikwels die teiken van hul aanvalle en op baie gebiede was die owerhede genoodsaak om dit gesluit te hou.
Sommige mense het tydens lugaanvalle besorg geraak oor die jongmense in openbare skuilings. Watkin Boyce, 'n proefbeampte van die Southwark Juvenile Court, het beweer dat daar 'n paar skuilings in Londen is: "Daar is min seuns en dogters van 17 en 18 wat in openbare skuilings saamgekuier het vir wie se kuisheid ek sou wou instaan. Ek het jongmense in hul tieners, van gemengde geslagte, wat saam beddens op die vloere van openbare skuilings opmaak, selfs onder die oë van hul ouers. "
Teenbreekbendes het in die vroeë stadiums van die oorlog 'n algemene probleem geword. In 'n voorval is die sewentienjarige James Harvey doodgeslaan deur 'n mededingende bende naby die Elephant and Castle-metrostasie. Daar was 'n openbare geroep toe die hof die beskuldigdes se bewering dat hulle nie van plan was om Harvey te vermoor nie, aanvaar het. Die drie veroordeelde bendelede is skuldig bevind op manslag en is slegs onderskeidelik drie jaar, agtien maande en twaalf maande gevonnis.
Jong mense word blameer vir die hoë aantal misdade in oorvol buisskuilings. Sodra die gekose slagoffer gaan slaap het, het die dief rustig hul tasse uitgedra. Tienersakkers is ook in openbare lugaanvalskuilings besig gehou. Ander het gekonsentreer op die inbraak in die huise van diegene wat na openbare skuilings gegaan het. 'N Landdros het 'n vyftienjarige meegedeel dat dit' 'n misdaad is wat amper so ernstig is, indien nie so ernstig nie, as plundering '.
Teen Februarie 1941 het die regering aangekondig dat al die land se aanhoudingshuise vol was. Kort daarna het twee seuns van 14 en 15 uit die huis van Wallington ontsnap en toe by die Home Guard -winkel in Upper Norwood ingebreek. Gelukkig is hulle in hegtenis geneem voordat hulle te veel skade kon doen met hul tommiegeweer en 400 rondtes ammunisie.
Daar was baie bespreking oor die groei in kriminele gedrag by jongmense tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die skoolhoof van Ashurst Wood Council School beweer: 'Daar was baie verklarings vir die groei van jeugmisdaad, soos armoede, slegte huisvesting, afwesigheid van ontspanningsgeriewe, onvoldoende klubs, groter versoekings wat die moderne kind teister, verval in die gedragstandaarde. en van ouerlike beheer, 'n verswakking van godsdienstige invloed, 'n gebrek aan vermaaklikheidsgeleenthede, nuwe woonhuise en die bioskoop ... Die begeerte na avontuur en oorlogsverhale van dade op see, in die veld en in die lug het gelei tot diefstal Gangsterfilms en die 'stoere' gangster -idee het ook 'n invloed gehad ... 'n Gebrek aan dissipline wat op seuns toegepas word as gevolg van die afwesigheid van die vader in die magte was 'n ander faktor. "
Aanvalle op wapenswinkels by die tuiswag het tydens die oorlog 'n algemene probleem geword. In Februarie 1943 het sewe tienerseuns 2 000 rondtes ammunisie gesteel. Die volgende maand het drie sewentienjariges die kassier in die Ambassador-bioskoop in Hayes omhoog gehou met drie gelaaide vuurwapens wat uit die plaaslike Home Guard-winkel gesteel is. Nadat hulle in hegtenis geneem is, het hulle erken dat hulle aan 43 ander aanvalle in Londen deelgeneem het.
Daar is min seuns en dogters van 17 en 18 wat saam in openbare skuilings woon, vir wie se kuisheid ek sou wou instaan. Ek het jongmense in hul tienerjare, van gemengde geslagte, saam onder hul ouers se beddens op die vloer van openbare skuilings gesien.
'N Misdaad byna net so ernstig, indien nie so ernstig nie, as plundery gaan na huise van ontruimde mense of mense wat skuiling neem en steel. Dit word al hoe meer algemeen. Dit speel net vuil in oorlogstyd.
Daar was 'n rekordbywoning van 'n vergadering van die East Grinstead Literary and Scientific Institute op 2 Januarie. Mnr. Wray, skoolhoof van die Ashurst Wood Council School, het 'n toespraak gehou oor jeugmisdaad.
Mnr. Wray het die mening uitgespreek dat die oorlog 'n toename in jeugmisdaad in Sussex tot gevolg gehad het. Wray het aan die vergadering gesê: "Rekords toon 'n groot toename in die aantal kinders wat vervolg word en 'n verrassende toename in die aantal jongmense wat ongestraf bly. Mense in East Grinstead ken die hoeveelheid onopgemerkte misdaad deur vandale en jeugmisdadigers. Huisbraak, inkopies en alle vorme van diefstal toon 'n ontstellende toename. "
'Daar was baie verklarings vir die groei van jeugmisdaad, soos armoede, slegte huisvesting, afwesigheid van ontspanningsgeriewe, onvoldoende klubs, groter versoekings wat die moderne kind oorval, verval in die gedragstandaarde en ouerlike beheer, 'n verswakking van godsdienstige invloed, 'n gebrek aan vermaaklikheidsgeleenthede, nuwe woonhuise en die bioskoop. "
"Baie sake wat voor die jeuggeregshowe kom, kom uit gebroke huise. 'N Gebrek aan dissipline in sulke huise was verantwoordelik vir baie van hierdie misdade. Gangsterfilms en die' taai 'gangster -idee het ook hul invloed gehad."
"Die uitwerking van die afname in godsdiensopleiding is nog 'n bron van kommer. Sondagskoolbywoning het die afgelope twintig jaar afgeneem en dit was 'n faktor in die groei van jeugmisdaad." Mnr. Wray, wat berk was, het gesê: ''n Gebrek aan dissipline wat op seuns toegepas word as gevolg van die afwesigheid van die pa in die magte, was nog 'n faktor.' Juffrou Monica Perkins, 'n proefbeampte, het gesê dat jeugmisdaad sedert die begin van die oorlog toegeneem het en uit haar ervaring was daar drie oorsake - ontruiming, onveiligheid en gebroke huise. Juffrou Perkins het gesê dat sy glo dat mense met 'n verstandelike gebrek verhoed moet word om kinders te kry. G. Moon beweer dat kinders deur alle ouers aangerand en bederf is. As gevolg hiervan word die kinders groot en verwag alles wat hulle wil hê. Dit was nie ware liefde vir 'n kind nie.
SOCHUM II: Jeugmisdaad wêreldwyd
Jeugmisdadiger - jongmense, gewoonlik tussen die ouderdomme van 10 en 18 jaar, wat 'n daad gepleeg het wat die wet oortree. Hierdie dade word nie 'misdade' genoem nie, net soos vir volwassenes, maar misdade wat deur minderjariges gepleeg word, word 'misdade' genoem
Parool - die vrylating van 'n gevangene tydelik (vir 'n spesiale doel) of permanent voor die voltooiing van 'n vonnis, op belofte van goeie gedrag
Minderjariges - enige kind onder die ouderdom van 18
Jeuggeregtigheid omvat die veiligheid, behandeling en respekvolle versorging van jeugdiges wat misdrywe gepleeg het. Oor die hele wêreld wissel die jeugdige ouderdom van 10 tot 20 jaar oud, en ondanks die bestaan ​​van jeugmisdaad in elke land, bestaan ​​daar nog nie 'n universele standaard vir jeugversorging nie. Ondanks pogings deur die Verenigde Nasies om jonger geregtigheidspraktyke te verenig, hou nasies kinders steeds mishandel en onregverdig opgesluit. SOCHUM -afgevaardigdes sal 'n omvattende oplossing skep vir die vermindering van jeugmisdaad wêreldwyd, asook standaarde stel vir gepaste straf en versorging van misdadigers wat aangehou is.
Die moderne idee van kindergeregtigheid - om kinders in 'n amptelike hof te probeer en hulle na 'n fasiliteit of behandelingsentrum te vonnis - is 'n relatief nuwe konsep. Die eerste amptelike jeugregstelsels is in die 19de eeu geskep, en nou het elke ontwikkelde nasie 'n stelsel om minderjariges wat oortredings begaan het, te hanteer.
In die Verenigde State het die Society for the Prevention of Juvenile Delinquency in 1825 die New York House of Refuge gestig, die eerste jeugsentrum in Noord -Amerika. Die program het uitgebrei na groot stede en die eerste amptelike jeughofsaak het in 1899 plaasgevind. Vir baie jare was daar min wetlike riglyne oor hoe jongmense verhoor sou word, sodat howe en regters nie die normale hofverrigtinge streng moes volg nie. Uitsonderings is gemaak, reëls is verbreek en jeugstraf het 'n meer buigsame en nie-teenstrydige benadering gevolg. Transformerende sake soos Kent teen die Verenigde State het Amerikaanse howe egter gedwing om strenger te wees oor regsgedinge met jong misdadigers. Die huidige regsdialoog in Amerika is nou gefokus op watter regte en metodes uit strafregtelike verrigtinge na jeughowe oorgedra moet word (byvoorbeeld, kinders word 'n verhoor deur 'n jurie geweier). Jeugsentrums in Amerika word steeds gekritiseer omdat hulle nie genoeg opvoedkundige hulpbronne aan hul misdadigers bied nie en vir die hoë aantal herhaaldelike oortredings deur minderjariges. As 'n kind in Amerika 'n misdaad gepleeg het, is dit meer geneig om 'n tweede misdaad te pleeg nadat hy hul vonnis in die regstelsel voltooi het.
In Indië het jonger geregtigheid nie soortgelyk aan die Amerikaanse stelsel ontwikkel nie. Sedert 1850 is daar spesifieke wette in Indië aangeneem wat jong misdadigers beskerm het wat eerder op 'n vakleerlingprogram gefokus het. As 'n minderjarige 'n gewelddadige en nie-ernstige misdaad gepleeg het, is die kind by 'n vakman (soos 'n kleremaker, smid, boer, ens.) In 'n vakleerlingskap geplaas en 'n professionele vaardigheid aangeleer om te gebruik sodra hy hul rehabilitasie voltooi het . Die Indiese regering was van mening dat vakleerlingskap beter is as direkte straf of opsluiting omdat dit toekomstige misdrywe sou afskrik en jong misdadigers die geleentheid sou gee om werk te kry nadat hulle hul vakleerlingskap voltooi het. Gegewens toon egter dat jeugmisdaad drasties gestyg het nadat die wet in werking getree het. Om hierdie toename in jong misdadigers te verantwoord, het Indië die Whipping Act van 1864 goedgekeur.
Indië was destyds onder Britse beheer, en Groot -Brittanje het in plaas daarvan besluit om fisiese straf te vervang, soos sweep met 'n gevangenisstelsel, meer soos die Amerikaanse proses. Daardeur het elke streek van Indië in die loop van baie jare verskillende en teenstrydige regsgedinge vir jong misdadigers ontwikkel. In 1960 het Indië die Kinderwet goedgekeur, wat 'n eenvormige proses vir jong howe geskep het. Uiteindelik, in 2000, het Indië hul hofstelsel herontwerp met die Wet op Jeugdgeregtigheid (Sorg en Beskerming van Kinders). Hierdie wet, wat later in 2006 gewysig is, het die idee van beroepsprogramme en vakleerlinge wat meer by die moderne wêreld aangepas is, weer ingevoer. Sedert 2006 is vrywilligersorganisasies toegelaat om met jong misdadigers saam te werk om werksgeleenthede, werkservaring en opvoeding aan hulle te bied. In 2015 is die wet weer gewysig om toe te laat dat 16-18-jarige as volwassenes verhoor kan word as hy van ernstige misdaad soos moord of gewapende roof beskuldig word.
Die Verenigde State en Indië is as voorbeelde gebruik om aan te toon dat baie lande verskillende jeughofstelsels ontwikkel het, elk met verskillende sukses. Deur die geskiedenis heen het die meeste lande 'n kombinasie van beroepsopleiding, opvoeding, aanhoudingsentrums, fisieke straf, dwelm- en alkoholrehabilitasie, verpligte gemeenskapsdiens en ander strafmetodes vir jong misdadigers gebruik.
- Die Verenigde State plaas jongmense dikwels in aanhoudingbehuise soos gewone gevangenisse, maar Indië het 'n kombinasie van aanhoudingsentrums en beroepsprogramme gebruik om jongmense werkservaring te gee.
- Baie nasies stem nie saam oor die regte manier om jeugdiges te huisves nie, en het dikwels teenstrydige jeugdige regstelsels.
Vorige VN -aksie
Sedert die stigting van die Verenigde Nasies in 1948, is die organisasie gemoeid met die regte, veiligheid en waardigheid van kinders regoor die wêreld. Vir baie jare was die missie van die VN om kinders te beskerm hoofsaaklik betrokke by kinders wat in oorloggeteisterde lande woon, wat aan ondervoeding en armoede ly, of slagoffers van tragiese menseregteskendings. Eers in die laaste deel van die 20ste eeu het die Verenigde Nasies begin om energie te konsentreer op die beskerming van kinders wat in kontak was met die wet.
Die Verenigde Nasies het eers die Resolusie 40/33 van die Algemene Vergadering van 29 November 1983 aangeneem, wat gelei het tot die aanneming van die Verenigde Nasies se standaard minimum reëls vir die administrasie van jeuggeregtigheid. Daar is later erken dat hierdie dokument nie spesifiek of direk genoeg was vir die beskerming van jeugmisdadigers nie, en daarom is 'n uitbreiding van die resolusie, die Verenigde Nasies se riglyne vir die voorkoming van jeugmisdaad, in 1990 aangeneem. In hierdie nuwe riglyne, genoem die Riyadh-riglyne (uitgespreek ree-yawd), verklaar die Verenigde Nasies:
'By die implementering van die huidige riglyne, in ooreenstemming met die nasionale regstelsels, moet die welstand van jongmense vanaf hul vroeë kinderjare die fokus van enige voorkomende program wees. Die behoefte aan en die belangrikheid van progressiewe misdaadvoorkomingsbeleid en die sistematiese studie en die uitwerking van maatreëls moet erken word. Dit moet 'n kind vermy om 'n kind te straf en te straf vir gedrag wat nie die ontwikkeling van die kind of ander seermaak nie.
Hierdie oorgang van die fokus op straf na die moontlikheid van jeugdige geregtigheid om 'n omvattende program te word wat die ontwikkeling van die kind beklemtoon, was transformerend in die beskerming van jongmense. Sedert 1990 het die Verenigde Nasies se pogings om jonger misdadigers te ondersteun, hierdie riglyne gevolg, insluitend die Verenigde Nasies se Reëls vir die Beskerming van Jongmense wat hulle Vryheid ontneem is, wat in Desember van daardie jaar vrygestel is. Hierdie dokument bevat weer verdere besonderhede oor jeugdiges wat in hegtenis geneem of verhoorafwagtend is, die bestuur van jeuggeriewe, onderwys, beroepsopleiding en werk.
In 2006 het die Verenigde Nasies in samewerking met UNICEF die handleiding vir die meting van jonger geregtigheidsaanwysers vrygestel om bewustheid te versprei oor die voorkoming van jeugmisdaad. Hierdie dokument (moenie die hele verslag probeer lees nie) bevat 'n lys van belangrike kwalifikasies wat die fasiliteite moet gebruik om die sukses van hul jeugdprogramme te bepaal. Die insluiting van nasorg, skeiding van ouers en ander volwassenes, kindersterftes en voorkomingsmeganismes versterk die behoefte aan omvattende sorg regoor die wêreld.
'N Verslag van die Human Rights Watch het aan die lig gebring dat die Verenigde Nasies in 2017 'n studie voltooi wat weer fokus op jeugmisdaad, na verskeie berigte oor menseregteskendings in jeugsentrums regoor die wêreld. Dit sal na verwagting lei tot "stelselmatige monitering van beledigende praktyke, verhoogde nakoming van internasionale standaarde en 'n dramatiese vermindering van die aantal kinders wat hul vryheid ontneem is."
- Die Verenigde Nasies het verskeie resolusies en verslae aangeneem wat die noodsaaklikheid identifiseer om jeugmisdadigers te beskerm en te verseker dat hulle 'n veilige en produktiewe omgewing het.
- Onlangse wysigings aan hierdie besluite beklemtoon die behoefte aan omvattende sorg en toon dat daar meer voorkomingsprogramme nodig is.
- In reaksie op nasies wat onwettige en onmenslike praktyke teen jeugdiges voortgaan (soos in die huidige situasie bespreek sal word), beplan die VN om voort te gaan met navorsing oor verbetering vir die jeugregstelsel.
Die Amerikaanse familie in die Tweede Wêreldoorlog
Met oorlog kom verwoesting, depressie, ontbering en dood. Die Tweede Wêreldoorlog was die hoogste in die Amerikaanse geskiedenis met koste van meer as $ 350 miljard en meer as 292,000 Amerikaanse soldate wat in aksie gedood is. Die gesinne aan die tuisfront is diep geraak. 'N Onmiddellike politieke, sielkundige en ekonomiese verskuiwing het plaasgevind na die Pearl Harbor -aanval in 1941, omdat die Verenigde State onvoorbereid was. Die begin van die oorlog het talle aanpassings nodig gehad terwyl Amerikaanse magte oorsee geveg het of in Amerikaanse militêre kampe geoefen het, en gesinne was ook ten volle betrokke by die oorlogspoging. Die Amerikaanse tuisfront was gereed vir 'n algehele poging om met oorlogsproduksie te begin, en die Amerikaanse samelewing het dramatiese veranderinge ondervind. Die eerste groot impak was die gevolg van 'n tekort aan arbeid toe die mans oorlog toe is. Meer en meer vroue betree nou die arbeidsmag. Vroue wat eers vir mans bedoel was, het nou werk in die industrie aangeneem, en Rosie the Riveter het 'n gewilde ikoon in Amerika geword. Deur hul horisonne te verbreed, werk baie vroue nou voltyds, maar probeer steeds om hul huislike lewe te behou. Aangetrek deur waggeleenthede, het die aantal skoolverlaters aansienlik toegeneem, wat veroorsaak het dat die tieners se arbeidsmag van een miljoen tot drie miljoen jongmense toegeneem het. Intussen het federale inspekteurs wette geïgnoreer wat die diens van kinders gereguleer het. Alhoewel die oorlog nuwe geleenthede gebied het, het dit ook baie hartseer en 'n baie ernstiger werklikheid meegebring oor die lewe in sy normale toestand. Skeiding van vaders of seuns het verwoestende gevolge gelaat, en in 'n sekere sin het baie van hulle kinderjare beroof gevoel. Met die rol wat die gesin verander het, was elke lid aanvanklik geskok en gevul met gemengde emosies. Met ekstra spanning was dit 'n emosionele tyd om die minste te sê - die Amerikaanse gesin sou ongetwyfeld vir ewig verander word. Terwyl ons by die opofferings aangepas het, was daar 'n ekstra opgewondenheid oor die oorlog en ook onseker vrees vir die gevolge. Die oorlog het groot veranderinge meegebring: Alhoewel daar 'n toename in huwelike, werksgeleenthede en patriotisme was, was daar ook 'n duidelike afname in moraal onder sommige Amerikaners. Ondanks die styging in die lone, het armoede toegeneem en sommige gesinne moes noodgedwonge op soek na werk. Ongeveer 20 miljoen mense bestaan ​​op die grens van hongersnood omdat gesinne 'n ernstige tekort aan huisvesting, gebrek aan skole, hospitale en kindersorggeriewe ondervind het. Hierdie faktore het bygedra tot 'n toename in egskeiding, wat ernstige probleme onder jongmense tot gevolg gehad het. Daar was vyf miljoen " -oorlogs -weduwees en#34 wat alleen vir hul kinders wou sorg. Vroue wat buite die huis werksaam was, het tienduisende "latchkey " kinders agtergelaat wat die grootste deel van die dag sonder toesig was. Die aantal jonger misdadigers, geslagsiektes en skelmpies het dramaties gestyg. Die impak op die gesin was duidelik, met baie angs oor die afbreek van sosiale waardes. Die oorlog het ook sistemiese rassisme vererger. Aan die Weskus was daar eintlik histerie toe die oorlog uitbreek. Duisende Amerikaners van Japannese afkoms is verplaas en in kampe opgesluit.Wat Afro -Amerikaners betref, was hulle gewoonlik die laaste om in diens geneem te word en die eerste wat afgedank is. " Lae lone was die reël, en alhoewel hulle in die weermag aanvaar is, is hulle opdraggewend. Diskriminasie het gedurende die era sy verdelende rol in die samelewing voortgesit. Met 25 persent van die Amerikaanse werkers wat minder as 64 sent per uur verdien, terwyl geskoolde werkers gemiddeld $ 7 per uur verdien, was daar 'n definitiewe verdeling van ryk versus arm burgers. Armoede het toegeneem namate die federale tekort toegeneem het. Teen 1945 is langer werksdae geïmplementeer, wat gesinne meer swaar gekry het - met vroue uit 36 ​​persent van die land se werksmag. Die federale regering het Amerikaners aangemoedig om talle items te bewaar en te herwin, sodat fabrieke dit vir die vervaardiging van oorlogsmateriaal kan gebruik. Die Amerikaners het hul eerste smaak van herwinning gekry, en is aangemoedig om hul blikkies, bottels, rubberartikels, papier, afvalmetaal en selfs vette wat oorgebly het, te red. Die regering het dwarsdeur die land landwye reddingspogings uitgevoer om die oorlogspoging te ondersteun. Rantsoenering van voedsel was die saamtrek op die Amerikaanse tuisfront. Die Office of Price Administration (OPA) is ingestel om rantsoeneringsregulasies vas te stel. Met die weermag as eerste prioriteit, het Amerikaanse gesinne die knyp begin voel. Daar was nou vervangingsvoedsel soos gedroogde poeier eiers en vloeibare paraffien in plaas van kookolie. Vir diegene wat die rantsoeneringsreëls oortree het, was die straf streng. "Victory Gardens " is begin toe die regering Amerikaners aangemoedig het om hul eie kos te verbou. Landwye kompetisies is gehou en wenresepte gepubliseer om die gebruik van tuisgemaakte groente te optimaliseer. Hierdie poging was suksesvol, en op 'n stadium tydens die oorlog is 50 persent van die land se groente in oorwinningstuine verbou. Alhoewel die land se landboubevolking tydens die oorlog met 17 % afgeneem het, het moderne landboumasjinerie, goeie weer en verbeterde kunsmis die landbouproduksie eintlik verhoog. Die verkoop van oorlogsobligasies en oorlogseëls het die Verenigde State ook gehelp om 'n vinnige ekonomiese herstel te bewerkstellig. Ongelukkig kon slegs ongeveer 'n derde van die Amerikaanse bevolking dit bekostig om by te dra tot die saak. Veranderinge is tot bo gevoel. Terwyl die federale regering aanhou om geld vir baie sosiale programme te verminder, het baie idealiste hul regeringsposisies verlaat. Oorlogsbenodighede het die Amerikaanse mode direk beïnvloed. Die War Production Board (WPB) het in die lente van 1942 die voorste kledingkonsultant van die land geword. Afhanklikheid van minder materiale het tot die tweedelige swembroek gelei. Nieman Marcus noem hulle "patriotic chic. " Belasting het die hoogte ingeskiet. Dit was nie moontlik om 'n motor aan te skaf nie omdat daar nie een vervaardig is nie. Om 'n telefoon te kry, moes 'n mens krities besig wees met die oorlogspoging - en tog het die Amerikaanse lewenstandaard gedurende daardie jare werklik gestyg! Danksy 'n sterk uitgebreide oorlogsproduksie het die land uit 'n ontsaglike ekonomiese depressie gekom. Die einde van die oorlog het 'n opgehoopte vraag geopenbaar. Pryse het die hoogte ingeskiet met die verwydering van Price Controls, maar vroue het aanhou werk om items te koop wat vir die gesin benodig is. Die Amerikaanse droom het nou 'n werklikheid geword, aangesien gesinne dit moontlik gevind het om 'n huis, 'n motor, 'n wasmasjien te koop en hul kinders alles te gee wat hulle so lank van hulle ontneem is. As gevolg van die oorlog het die land meer verstedelik geraak omdat 1,5 miljoen Amerikaners uit landelike gebiede na die stede verhuis het. Die arbeidsparticipasie van vroue het na die oorlog steeds toeneem en het sedertdien toegeneem. Die groot veranderinge in die oorlogstydse samelewing en huishoudelike aanpassings is vandag nog duidelik. Die Amerikaners wat die verwoestende gevolge van die Tweede Wêreldoorlog oorleef het, het diep ingebedde herinneringe. Gelukkig was hulle bereid om dit te deel.
Terwyl eksperimentele televisie -uitsendings in die 1920's die eerste keer oorgedra is, het massaproduksie van televisiestelle eers na die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind. Teen 1960 het die aantal stelle in die VSA die aantal huise oortref. Met hierdie relatief vinnige bekendstelling van televisie in die Amerikaanse Amerikaanse lewe, is kommer uitgespreek oor die skadelike invloed wat televisiekyk op die kinders van die land kan hê. Vroeër in die eeu het bekommernisse van sowel progressiewe as tradisionaliste oor die skadelike gevolge van films op die jeug gelei tot kongresverhore oor federale sensuur. Hervormers het egter nie oortuigende bewyse om hul bewerings te ondersteun nie, en die rolprentbedryf het 'n effektiewe self-sensureringsmeganisme ontwikkel om beheer oor die skerminhoud te behou. Nadat die kongres in 1952 sy eerste verhoor gehou het oor die uitwerking van televisie op kinders, het hulle ook besluit om geen stappe te doen om die bedryf te bemoeilik nie, deels omdat die National Association of Radio and Television Broadcasters daardie jaar 'n kode aangeneem het om uitsending te reguleer inhoud. 'N Senaatsverslag wat na die verhore in 1954 en 1955 uitgereik is oor die moontlike invloed van televisie op jeugmisdaad, het studies opgesom om die hoeveelheid kriminele en gewelddadige dade op televisieprogramme vas te stel wat toeganklik is vir kinders. Die verslag bevat ook 'n verskeidenheid sienings oor die vraag of 'n kumulatiewe effek van misdaad-en-gruwel-televisieprogramme en#8221 skadelik vir kinders kan wees. Uittreksels uit die verslag word gevolg deur bykomende menings wat deur die National Association for Better Radio and Television, 'n voorspraakgroep wat in 1949 georganiseer is, ingedien is.
III. MISDAAD EN GEWELD OP TELEVISIE IN DIE VERENIGDE STATE
Resultate van sekere studies oor programme vir kinders en programme wat op volwassenes gemik is, maar wat tydens die kykure van kinders getoon word
In die loop van sy ondersoek het die subkomitee dit gepas geag om die inhoud van televisieprogramme te ondersoek wat aandag van jongmense van alle ouderdomme kan geniet. Die personeel het ondersoek ingestel na die resultate van studies wat voorheen gemaak is met die gedagte in gedagte. Die personeel het 'n paar eie opnames gedoen om dit te vergelyk. Daar is bevind dat die resultate wesenlik ooreenstem. Daar is gevind dat 'n groot deel van die tyd gedurende die besigtigingstyd van kinders gewy word aan die onderwerp van misdaad en geweld. In verskeie studies oor programinhoud, is die ure van 17:00 tot 19:00 op weeksdae en van aanmelding tot 19:00. op Saterdae en Sondae word daar na verwys as kinderure. Daar is egter erken dat baie jeugdiges hul televisiekykers nie tot daardie ure beperk nie en dat daar baie is wat na 7 uur die aand deur die week televisie kyk.
Die National Association of Educational Broadcasters het gedurende die jare 1951 󈞡 vier monitorstudies van programme in New York, New Haven, Los Angeles en Chicago gedoen. Een van die gevolgtrekkings van die Chicago -studie is dat —
die algemene prentjie is die van 'n relatief eenvormige programstruktuur, wat veel minder variasie toon as wat u van stad tot stad of seisoen tot seisoen kan verwag.
Die volgende kan 'n aanduiding wees van die groot hoeveelheid misdade en geweld wat in sogenaamde drama vir kinders aangebied word.
Studie van 85 persent van die totale programtyd van die 7 televisiestasies in New York vir die week van 4 Januarie 1953 en vir 'n soortgelyke week in Januarie 1952 het aan die lig gebring dat die aantal dade en dreigemente van geweld baie was en het aansienlik toegeneem tussen 1952 en 1953. In die studieweek van 1953 is 'n totaal van 3,421 dade en dreigemente waargeneem en 'n toename van 15 persent teenoor 1952. Dit beteken 'n gemiddelde van 5,8 dade en dreigemente van geweld per uur in 1952, van 6,2 dade en dreigemente van geweld per uur in 1953. Hierdie syfers is natuurlik kumulatief vir die sewe stasies en duidelik kan geen kind individueel aan alle programme blootgestel word nie. Daar is ook opgemerk dat gedurende die week van 4 Januarie 1953, die televisie -ure vir kinders in New York twee keer so gewelddadig was as ander ure. . . .
IV. NAVRAAG OM OORSAAKLIKE VERHOUDING TUSSEN DIE BESOEK VAN MISDAAD EN GEWELD OP TELEVISIE EN OORTREDING
Kommer uitgespreek oor die kumulatiewe effek van misdaad en gruwel
Die kumulatiewe effek van misdaad-en-gruwel-televisieprogramme op die persoonlikheidsontwikkeling van Amerikaanse kinders het 'n bron van kommer geword vir ouers. Verskeie veralgemenings kan gemaak word rakende baie van die programme wat tydens die kykure van kinders gewys word. Daar is gevind dat die lewe 'n goedkoop dood is, lyding, sadisme en brutaliteit is onderhewig aan ernstige onverskilligheid en dat regters, prokureurs en wetstoepassers te dikwels oneerlik, onbevoeg en dom is. Die manier en frekwensie waarop misdaad deur hierdie medium voor die oë en ore van Amerikaanse kinders gebring word, dui op onvoldoende agting vir sielkundige en sosiale gevolge. Wat die subkomitee probeer bepaal het: Is hierdie aanbiedings 'n bydraende faktor tot jeugmisdaad?
Die subkomitee is bewus daarvan dat daar geen omvattende, afdoende studie gemaak is oor die uitwerking van televisie op kinders nie. Op 1 Oktober 1954 is 'n twee jaar lange studie van die uitwerking van televisie op adolessente en jongmense begin deur die Nuffield Foundation, Nuffield Lodge, Regents Park, Londen, N.W. 1. Navorsingspanne word gekies uit wetenskaplikes, opvoeders, statistici en sielkundiges. Die British Broadcasting Corp. het die studie goedgekeur en het ook aangekondig dat sy afdeling vir navorsing oor gehoor die uitwerking van televisie op volwassenes sal bestudeer.
Daar is rede om te glo dat televisie -misdaadprogramme potensieel skadeliker is vir kinders en jongmense as rolprente, radio of strokiesprente. Om 'n fliek by te woon, verg geld en die fisieke inspanning om die huis te verlaat, so 'n gemiddelde blootstelling van kinders aan films in die teater is gewoonlik beperk tot 'n paar uur per week. Strokiesprente vereis sterk denkbeeldige projeksies. Hulle moet ook gesoek en gekoop word. Maar televisie, wat met 'n handomdraai beskikbaar is en visuele en hoorbare aspekte kombineer in 'n "live " -verhaal, het 'n groter impak op die kindergehoor.
Menings van verteenwoordigers van die televisiebedryf
Verskeie woordvoerders van die televisiebedryf tydens die aanvanklike verhore getuig dat daar vandag niks verkeerd is met televisieprogramme nie en dat alle kinders dit sonder skadelike gevolge kan sien.
Tydens die verhore op televisie, het Merle S. Jones, vise-president verantwoordelik vir stasies en algemene dienste in besit van Columbia Broadcasting System, dokters Sheldon en Eleanor Glueck se studie, en Ontwikkeling van jeugmisdaad, 8221 as 'n belangrike bevinding genoem. :
Dat die basiese oorsake van misdadigheidsgedrag in die eerste 6 of 8 jaar van die kind se lewe blyk te wees in foutiewe kinder-ouer-verhoudings. * * * Die skrywers van hierdie monumentale studie vind dit onnodig om die rol van massamedia as 'n moontlike oorsaak van jeugmisdaad te bespreek.
Daar moet egter daarop gewys word dat die Gluecks nie in die studie van misdrywe gemoeid was met die massamedia nie, bloot omdat dit nie binne die fokus van hul studie was nie. Toe hulle in Desember 1953 voor die subkomitee verskyn, het senator Hennings hulle ondervra of hulle die gevolge van televisie direk in verband met hul studies in ag geneem het. Professor Glueck antwoord:
Nie in die soort detail * * * wat 'n mens sou wou hê nie. Die vraag wat u * * * gestel het, is 'n baie fundamentele vraag, omdat u daar te doen het met invloede wat ons hele kultuur deurdring.
* * * ons kan sê dat 'n konsekwente wegheersende invloed van 'n uittredende of kwaadwillige soort, dag in en dag uit, dag in en dag uit, 'n erosiewe uitwerking op die gedagtes van die jeug moet hê * * *.
Professor Glueck het wel daarop gewys dat hierdie invloede altyd selektief is, wat in ooreenstemming is met die oortuiging van die subkomitee dat hierdie aanbiedings gesoek word deur kinders wat die minste materiaal nie kan verdra nie. . . .
James L. Caddigan, direkteur van programmering en produksie, Du Mont Television Network, Allen B. Du Mont Laboratories, Inc., het gesê:
Die omroeper se verantwoordelikheid teenoor kinders kan nie nagekom word deur die skedulering van 'n spesiale groep kinderprogramme nie. Elke oomblik van elke program moet uitgesaai word volgens die hoogste standaarde van respek vir die gesin en die huis.
Stellings van bogenoemde aard was algemeen tydens die verhore. Die programinhoud, wat nie net deur die personeel van die subkomitee gemonitor word nie, maar ook deur ander navorsingsgroepe, toon aan dat die kloof tussen wat die televisiemense voel, goeie programmering is en wat eintlik op televisie uitgesaai is.
Mev. Grace M. Johnson, direkteur van kontinuïteitsaanvaarding, American Broadcasting Company Television Network, het met verwysing na kritiek op radioprogramme in 1942 gesê:
In daardie stadium het die bestuur gesê dat as dit bewys kan word dat hierdie programme skadelik vir kinders is, dit uitgeskakel sal word.
Mev. Johnson verwys na die vroeë flieks wat sy as kind bygewoon het:
Dit sluit stereotipes van rasse- en godsdienstige groepe in, en die standaard tonele wat aan die krans hang, sal die volgende keer voortgesit word. Ons het hierdie skouspelagtige shows bygewoon en opgewonde en opgewonde oor die koors, en dan het ons huis toe gegaan na 'n koue glas melk of 'n warm koppie kakao, afhangende van die seisoen. As ons hierdie foto's vandag ondersoek en vergelyk met die huidige goed beplande en uitgevoerde TV-programme, sou ons vind dat die huidige tarief baie beter is as die verlede.
Met betrekking tot die eerste verklaring van mev. Johnson, meen die subkomitee dat die bewys dat die programme nie skadelik is nie, verkry moet word voordat die programme vertoon word, nie daarna nie. Ouers sou nooit hul kinders kos gee wat moontlike skadelike bestanddele bevat nie. Die voedsel moet getoets word voordat dit vir openbare verbruik op die mark gebring word. Wat die tweede opmerking van mev. Johnson betref, wil die subkomitee daarop wys dat baie van die vertonings wat sy personeel bekyk het, eintlik dieselfde reekse en westerns was waarna sy verwys het. Wat anders is, is die feit dat hierdie materiaal nie een keer per week of een keer per dag vertoon word nie, maar 22 tot 28 uur (die totaal vir verskeie stasies) per dag, elke dag, wat 'n vermaaklikheidsdieet skep wat geweld bevat in volume wat niemand weet nie vorige geslag kinders. . . .
Standpunte van sekere ander waarnemers soos opgesom in verhore
Daar is geen afdoende navorsing nie, maar daar is beskikbare menings oor die gevolge van misdaad en geweld op kinders gebaseer op geleenthede vir waarneming deur gekwalifiseerde persone. Sulke menings stem nie eenparig ooreen nie. Die menings van diegene wat hulself uitspreek oor die gevolge van sulke aanbiedings op kinders, kan in die volgende terme saamgevat word: Eerstens wys hulle daarop dat geweldsmateriaal angs en spanning veroorsaak. Die goed aangepaste kind kan heel moontlik ekstra spanning duld wat deur televisie gekyk kan word, maar die emosioneel kreupel of beskadigde jongeling kan baie min verdraagsaamheid hê vir hierdie ekstra spanning wat deur die televisiestel in die lewe ingebring is. voorkamer. Alhoewel dit waarskynlik is dat geen goed aangepaste kind erg verdraai word deur gewelddadige geweld nie, is dit aan die ander kant nie maklik om te sien watter kinders onseker of wanaanpas is nie.
Die tweede moontlike nadelige effek, sê hulle, is dat materiaal wat aangebied word, tonele van misdaad en geweld, tegnieke van misdaad moontlik kan leer. . . .
Die derde bewering was dat dade van misdaad en geweld beide voorstelle en 'n soort ondersteuning vir die vyandige kind kan gee, wat hom daartoe lei om hierdie dade na te boots in uitdrukking van sy eie aggressie.
Vierdens is dit ook deur sommige gevrees dat herhaaldelike blootstelling aan tonele van misdaad en geweld die menslike sensitiwiteit vir menslike lyding en nood baie kan afstomp en simpatie kan hê vir mense, wat die uitwerking kan wees op 'n kind wat 5 sien, Ses of sewe mense wat elke middag doodgemaak word, is 'n onbekende hoeveelheid. . . .
KINDERS VAN TELEVISIE —PARTY MENINGS
(Gepubliseer deur National Association for Better Radio and Television, Los Angeles, Californië.)
Televisie sal 'n uitwerking op u lewens hê, selfs as u nooit 'n TV -toestel besit nie en nooit 'n uitsending sien of hoor nie. Die noodlottige swakheid van alle pogings om die oormaat te beheer en die foute van televisie in die Verenigde State reg te stel, is die houding van mense wat onaangeraak dink omdat hulle nooit na minderwaardige programme kyk of nooit televisie sien nie. Maar daar is geen immuniteit nie en daar is geen plek om weg te kruip nie. Dus met die ouers wie se kinders nooit toegelaat word om te kyk na die sadisme en die afgryse van die 150 moorde wat elke week op ons televisieskerms kom nie. Hulle verbeel hulself veilig. Maar u kan nie immuniteit koop deur af te wyk van dit waarvan u nie hou nie. Die feit is dat die 1 kind wat nie gruwelprogramme sien nie, leef en sal leef in die wêreld wat deur die 50 wat dit doen, geskep het. GILBERT SELDES
Bennett L. Williams, voormalige koerantverslaggewer (polisielid): Die misdaadprogramme op radio-TV en die sogenaamde strokiesprente in ons koerante veroorsaak elke dag misdaad en misdadigers. Die polisie doen goeie werk, en sommige, maar sulke programme, bevorder misdaad vinniger as wat ons ons polisiemag kan verhoog.
Die radio-TV-misdaadprogramme hou die polisie in die openbare spot. Die polisie word uitgebeeld as 'n klomp struikelaars. Ons kinders word natuurlik 'n minagtende agting vir die polisie. Die kinders wat deur radio en TV vergiftig is, kry die idee dat hulle ook bo die wet verhewe is, net soos die privaat oë, en dat hulle ook polisiemanne kan rondskuif. . . .
Walter Lippmann (Los Angeles Times) (The Rise of Teenage Crime): Daar is geen twyfel daaroor dat die films en televisie en die strokiesprente geweld en begeerlikheid in 'n bose en ondraaglike mate veroorsaak nie.
Daar kan geen twyfel bestaan ​​nie dat openbare uitstallings van sadisme geneig is om sadistiese begeertes op te wek en die gehoor te leer hoe om sadistiese begeertes te bevredig. Daar kan ook geen twyfel bestaan ​​dat daar 'n noue verband bestaan ​​tussen die skielike toename in sadistiese misdade en die nuwe mode van sadisme in die massamedia van vermaaklikheid nie.
Sensuur is ongetwyfeld 'n lomp en gewoonlik 'n dom en selfvernietigende middel vir sulke euwels. Maar 'n voortdurende blootstelling van 'n generasie aan die kommersiële uitbuiting van die genot van geweld en wreedheid is 'n manier om die fondamente van 'n beskaafde samelewing te besoedel.
Van my kant sien ek, in die geloof soos ek in vryheid van spraak en denke, in beginsel geen beswaar teen sensuur van die massavermaak van die jongmense nie.
Totdat daar 'n meer verfynde manier is om hierdie bose ding te beheer, is die risiko's vir ons vryhede beslis minder as die risiko's van onhanteerbare geweld.
Bron: Senaatskomitee oor die regbank, subkomitee vir ondersoek na jeugmisdaad, Televisie en jeugmisdaad, tussentydse verslag, 1955, Committee Print.
Die Slag om Kinders: Tweede Wêreldoorlog, Jeugmisdaad en Jeuggeregtigheid in Frankryk van die twintigste eeu
Die stryd om kinders verbind twee hoofgebiede van historiese ondersoek: misdaad en misdaad met oorlog en sosiale verandering. In 'n studie wat gebaseer is op indrukwekkende argiefnavorsing, onthul Sarah Fishman die impak van die Vichy-regime op een van die stilste groepe in die geskiedenis-kinders-en bied dit verhelderende nuwe inligting oor die Vichy-administrasie.
Fishman ondersoek hoe Franse kinders die gebeurtenisse van oorlog en die Duitse besetting beleef het, en toon aan dat ekonomiese ontbering, nie gesinsontwrigting nie, die misdaadsyfers van jongmense skerp laat styg het. Tydens oorlogstoestande het owerhede misdadige minderjariges as slagoffers beskou en het hervormers in psigiatrie, maatskaplike werk en die reg die geleentheid gebied om Frankryk se straf jeugregstelsel fundamenteel te omskep in 'n baie terapeutiese stelsel. Wetgewing uit die Vichy-era vorm dus die grondslag van die moderne jeugregstelsel in Frankryk, wat selde misdadige jeugdiges opsluit.
In haar ondersoek na die kritieke, maar onverwagte rol wat die oorlog en die outoritêre Vichy -regime gespeel het in die transformasie van die jong howe en instellings in Frankryk, het Fishman ons kennis van die daaglikse lewe in Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog verryk, ons begrip van Vichy se plek in die historiese ontwikkeling van Frankryk, en bied waardevolle insigte in kontemporêre debatte oor jeuggeregtigheid.
Misdaad en geslag
Selfverslagnavorsing oor geslag en jeugmisdaad
Die meeste navorsing wat op selfverslagopnames gebaseer is, fokus op jeugmisdaad, veral algemene en minder ernstige vorme van misdryf. Baie van die navorsing in hierdie tradisie het gefokus op die toepassing en uitbreiding van bestaande kriminologiese teorie om seksverskille in jeugmisdaad te verduidelik (sien De Coster et al., 2012). Die klem in hierdie werkswyse is tipies op die verstaan ​​van die sosiopsychologiese meganismes wat bydra tot die geslagsgaping in misdadigheid. Onlangse navorsing oor hierdie meganismes dui daarop dat die geslagsgaping beide geslagsverskille weerspieël in blootstelling aan faktore wat die wet oortree, sowel as geslagsverskille in die impak van hierdie faktore.
Die sosiopsigologiese meganismes wat die meeste aandag geniet het in navorsing oor geslag en misdadigheid, kom binne die gesin voor. Sommige navorsing toon spesifiek dat 'n deel van die geslagsgaping in misdadigheid verklaar word deur die groter blootstelling van meisies as seuns, beide aan direkte ouerlike kontrole, soos toesig en monitering, en aan indirekte beheermaatreëls, soos emosionele binding (bv. Jensen en Eve , 1979 Hagan et al., 1985, 1987 Chapple et al., 2010). Ander navorsing toon dat die geslagsgaping nie die eenvoudige uitkoms is van meisies wat onderworpe is aan hoër vlakke van gesinsbeheer nie, maar weerspieël ook die differensiële impak van hierdie kontroles op meisies teenoor seuns. Alhoewel meisies byvoorbeeld nouer onder toesig is, blyk dit dat seuns en misdadigers sterker beïnvloed word deur toesig en monitering, maar meisies se oortreding word sterker beïnvloed deur emosionele bande met hul gesinne (Heimer en De Coster, 1999 Hagan , 1989 Chapple et al., 2005 alternatiewelik sien Kruttschnitt, 1996). In kort kan dit wees dat ouers meisies en wangedrag beheer deur middel van subtiele, bedekte beheermeganismes (bv. Emosionele binding), terwyl die beheer van seuns en wangedrag meer direkte, openlike strategieë (bv. Toesig) vereis.
'N Ander faktor op individuele vlak wat aandag geniet het, is geslagsrolle. Die argument, wat verband hou met die bevrydingsproefskrif wat voorheen bespreek is, is dat vroulike rolle misdaad meer beperk as wat manlike rolle doen (bv. Shover en Norland, 1979). Baie studies oor geslagsrolle en misdadigheid het aan die einde van die sewentigerjare verskyn. Die empiriese navorsing was egter inkonsekwent, miskien omdat geslagsrolle op verskillende maniere op verskillende maniere geopereer is, insluitend eienskappe, houdings en gesinsbeheer sowel as gedragsverwagtinge of rolle.
Die meer onlangse neiging was om te fokus op kulturele definisies van geslag of hegemoniese geslagsdefinisies, wat algemeen aanvaarde opvattings en houdings is wat die ondergeskiktheid van vroue aan mans onder patriargie ondersteun. Hegemoniese geslagsdefinisies beeld 'n vroulike ideaal uit, wat 'n hoë kapasiteit vir koestering, passiwiteit, verbondenheid met ander en fisieke swakheid daarteenoor bevat; die manlike ideaal beklemtoon mededingendheid, aggressiwiteit, onafhanklikheid en sterkte. Definisies van vroulikheid is dus meer inkonsekwent as definisies van manlikheid om ander fisies te slag of hul besitting te neem. Sommige empiriese navorsing toon dat die aanvaarding van hierdie geslagsdefinisies 'n belangrike bydraer is tot die geslagsgaping in wetsoortreding (Simpson en Elis, 1995 Heimer en De Coster, 1999 McCarthy et al., 1999). Ander navorsing dui daarop dat seuns wat hegemoniese definisies van manlikheid geïnternaliseer het, meer geneig is tot misdaad en geweld (Messerschmidt, 1993, 2000 Simpson en Elis, 1995 Heimer, 1996 Miller, 2001 Mullins et al., 2004, alternatiewelik, sien Morash en Chesney -Lind, 1991).
'N Derde faktor op individuele vlak wat aandag geniet in die literatuur oor geslag en misdadigheid, is die houding teenoor risiko's. Die hipotese hier is dat jongmense wat 'n voorliefde vir risiko ontwikkel, meer geneig sal wees as ander om opwinding te soek, insluitend misdrywe. Die teorie van geslags- en misdryfbeheer oor geslag en misdryf, wat hierna bespreek word, stel voor dat een van die redes waarom mans meer geneig is as vroue om te misdryf, is dat mans gesosialiseer word om risiko's te neem (Hagan 1989 McCarthy et al., 1999 Blackwell et al., 2002 Hagan et al., 2004).
Die stryd om kinders verbind twee hoofgebiede van historiese ondersoek: misdaad en misdaad met oorlog en sosiale verandering. In 'n studie wat gebaseer is op indrukwekkende argiefnavorsing, onthul Sarah Fishman die impak van die Vichy-regime op een van die stilste groepe in die geskiedenis-kinders-en bied dit insiggewende nuwe inligting oor die Vichy-administrasie.
Kalifornië het 'n staat geword. Op die oomblik was daar geen korrektiewe fasiliteite vir jeugdiges nie. Die behoefte aan 'n hervormingskool was destyds in ag geneem, maar nie een is gemagtig nie. Ernstige sake, ongeveer 300 seuns jonger as 20 jaar, is tussen 1850 en 1860 na die staatsgevangenisse in San Quentin (Marin County) en Folsom (Sacramento County) gestuur. Dit sluit 12, 13 en 14-jarige seuns in.
Die State Reform School for Boys op Marysville het gesluit weens gebrek aan verbintenisse. Agt en twintig seuns is na die San Francisco Industrial School oorgeplaas. Die staat het $ 10 000 aan die San Francisco Industrial School geskenk en het ingestem om $ 15 in goue muntstuk per maand vir elke kind by die skool te betaal. Gedurende hierdie jaar is meisies in die Industrial School na die Magdalen Asylum in San Francisco oorgeplaas.
Die opleidingsskip is teruggestuur na die vloot as gevolg van wanbestuur en 'n tint dat die Jamestown 'n opleidingsskip vir misdadigers was.
Die wetgewer het die wet tot stand gebring waarin jong howe ingestel is.
Alle jongmense onder die ouderdom van 18 jaar is deur wetgewende besluit uit San Quentin verplaas.
Die Preston School of Industry, die Ventura School for Girls en die Fred C. Nelles School for Boys is van die Afdeling Institusies geskei en het deel geword van die California Youth Authority (CYA).
Die eerste jeug wat gepleeg is ingevolge die Youth Corrections Authority Act - YA No. 00001 - het by die nuwe Youth Authority Unit, 'n diagnostiese fasiliteit, aangekom. Die jeug is oorgeplaas uit die San Quentin-gevangenis, waarheen hy op 14-jarige ouderdom gestuur is nadat hy skuldig bevind is aan tweedegraadse moord. Hy het 'n oom geskiet tydens 'n rusie oor boerdery -take.
Die Ventura School for Girls verhuis van sy Ventura -lokasie na Camarillo.
Die staat se jeughofwet is gewysig.
Fenner Canyon Camp is in Los Angeles County geopen.
Die wetgewer het die staat se paroleringowerheid vir jong oortreders, die Youth Authority Board, van die CYA verwyder en dit hernoem tot die Youthful Offender Parole Board (YOPB). Die direkteur het ook as voorsitter van die direksie gedien. Antonio C. Amador is gekies as voorsitter van die "new " YOPB.
Die departement het 'n beleid aanvaar wat werkgereedheid as 'n belangrike doelwit vir jongmense definieer en het sy Beroepsopvoedingsprogram herorganiseer om opleiding meer relevant te maak met beskikbare poste.
B. T.Collins, 'n Vietnam -oorlogsheld wat 'n arm en 'n been in die konflik verloor het, is in Maart aangestel as direkteur. Hy het in Augustus bedank toe hy deur die goewerneur gevra is om vir die staatsvergadering aan te bied.
Die opleidingsentrum vir die jeugowerheid is by die NCYC -kompleks geopen.
Jerry L. Harper, 'n voormalige onderheriff van die Los Angeles Sheriff's Department, is in Maart aangestel as direkteur.
Boonop keer die Ventura Youth Correctional Facility in Camarillo in Februarie terug na 'n fasiliteit wat slegs vir vroue aangebied word. Manlike jeugdiges word gehuisves by die S. Carraway Public Service and Fire Center.
In Maart is die opvoedingsplan vir opvoeding by die hof ingedien.
In Junie is Bernard Warner aangestel as adjunk -sekretaris van die DJJ.
Wetgewing (SB 81 en AB 191) het vereis dat die meeste jeugdige oortreders toegewyd was aan provinsiale fasiliteite, wat diegene wat skuldig bevind is aan die ernstigste misdade voorbehou en die ernstigste behandelingsbehoeftes vir DJJ het. Voorheen aangeneem finansiële aansporings vir graafskappe en hierdie wetswysigings het die bevolking van DJJ's verminder van 'n hoogtepunt van ongeveer 10 000 ('n dekade vroeër) tot ongeveer 1,700.
In Oktober word David Murphy, 'n 20 -jarige veteraan -skooladministrateur, aangewys as DJJ's Superintendent of Education, wat aan 'n belangrike vereiste van die Farrell -hervormingsplan vir onderwys voldoen.
In Maart het DJJ 'n nuwe personeellidmodel aangeneem wat aangepas is vir 'n kleiner bevolking, maar ook 'n eenvormige behandeling vir alle DJJ -jeugdiges gegee het om hervormings wat deur die Farrell -planne vereis word, toe te pas. Die konsolidasie van personeel en fasiliteite lei tot personeelvermindering van ongeveer 400 poste en 'n beraamde besparing van $ 30-40 miljoen.
In Februarie het die provinsies begin om toesig te hou oor jong oortreders, ingevolge die Wet op Openbare Veiligheid en Rehabilitasie van 2010. Die jeugraad vir parool het voortgegaan om vas te stel wanneer 'n jeug voldoende gerehabiliteer is om vrylating te regverdig, maar landdroshowe en proefbeamptes stel voorwaardes vas van toesig.
Ma, 28 Junie 2021 3:50:58 GMT
Gegenereer deur Wordfence op Ma, 28 Junie 2021 3:50:58 GMT.
Die maniere waarop jongmishandeling gedefinieer, waargeneem en daarop gereageer het, het mettertyd verander en weerspieël oor die algemeen die sosiale toestande van die spesifieke era. Gedurende die koloniale era van die Verenigde State is die konseptualisering van jeugmisdaad byvoorbeeld sterk beïnvloed deur godsdiens. Teen hierdie tyd word jeugmisdaad nie net as 'n wettige oortreding beskou nie, maar ook as 'n morele oortreding. Oortredings word as 'n belediging vir God en God se wet beskou, en as sodanig is oortreders baie straf en wraakgierig behandel.
Die Amerikaanse koloniale samelewing was eweneens hard teenoor kinders en die beheer van kinders se gedrag. In die hele samelewing was daar 'n algemene idee dat kinders veral vatbaar was vir ondeugde en morele oortredings. In 1641 het die Algemene Hof van Massachusetts Bay Colony byvoorbeeld die Stubborn Child Law goedgekeur wat verklaar dat kinders wat hul ouers ongehoorsaam was, doodgemaak sou word. Die taal en die gees van die wet is verkry uit die Bybelse boek Deuteronomium. Die wet op hardnekkige kinders is afkomstig van die Puriteine ​​se oortuiging dat onbekende sosiale euwels die toorn van God oor die hele kolonie sou neerslaan. Die Puriteine ​​het geglo dat hulle geen ander keuse gehad het as om op 'n ernstige en berekende manier op jong wangedrag te reageer nie. Nie alle kolonies het egter die hardkoppige kinderwet aangeneem nie. Buite Massachusetts word kinders wat gereeld aan 'n ernstige misdaad skuldig bevind is, gestraf met lyfstraf, wat fisiese pyn veroorsaak, soos sweep, verminking, blik en ander metodes.
Wat vandag as normale en roetine -adolessente gedrag beskou sou word, soos om saam met vriende te kuier, word in vroeë tydperke as ernstige misdrywe beskou, soos luiaard en ledigheid. Die gebruik van 'n doodstraf of slae vir geringe oortredings lyk egter skokkend, maar daar is ooreenkomste tussen koloniale jeuggeregtigheid en hedendaagse jeuggeregtigheid. In beide tydperke het die volwasse samelewing ambivalente opvattings oor kinders gehad. Aan die een kant is kinders en adolessente beskou as onskuldiges wat nie ten volle ontwikkel is nie en medelye, geduld en begrip vereis. Vanuit hierdie perspektief moet die reaksie op jeugmisdadigers getemper, verdraagsaam en gebruik word om te onderrig of dissiplineer. Aan die ander kant is kinders en adolessente as oneerbiedig, irriterend en eenvoudig anders as volwassenes beskou. Daar word geglo dat kinders in sonde gebore word en hulle moet onderwerp aan volwasse gesag.
Mettertyd het die puriteinse benadering tot die definisie, regstelling en straf van jeugmisdaad aangeval. Hierdie ernstige vorme van jeugdige geregtigheid het nie net die misdaad van die jeug nie beheer nie, maar hulle was ook primitief en brutaal. In 1825 verander 'n progressiewe sosiale beweging, bekend as die Child Savers, die reaksie op jeugmisdaad en maak regstellings 'n belangrike deel daarvan. In plaas daarvan om jeugmisdaad as 'n kwessie van sonde en moraliteit voor te stel, het die Child Savers dit toegeskryf aan omgewingsfaktore, soos armoede, immigrasie, swak ouerskap en stedelike omgewings. Op grond van die leer van parens patriae, wat beteken dat die staat die uiteindelike voog van kinders is, het die Child Savers probeer om kinders te verwyder uit die ongunstige omgewings wat hulle meegedra het tot kindermisdadigheid.
Die Child Savers het die wetgewing aktief nagestreef wat dit moontlik maak om kinders in reformatoria te plaas, veral jong armes. Die doel om kinders uit uiterste armoede te verwyder, was bewonderenswaardig, maar dit het daartoe gelei dat kinders verander is in persone sonder wettige regte. Kinders is in fabrieke, armhuise en weeshuise geplaas waar hulle oor die algemeen swak behandel is en waar byna geen aandag aan hul individuele behoeftes gegee is nie. Die eerste en berugste van hierdie fasiliteite was die New York House of Refuge, wat in 1825 geopen het en duisende kinders en adolessente wat as bedreigings vir die openbare veiligheid en sosiale orde beskou is, opgesluit het.
'N Ander merkwaardige reaksie op jeugmisdaad tydens hierdie era was die gebruik van vervoer. Tussen die 1850's en die Groot Depressie is byvoorbeeld ongeveer 250 000 verlate kinders uit New York op weeskindstreine geplaas en na plekke in die Weste verhuis waar hulle deur Christelike plaasgesinne aangeneem is. Die proses om nuwe huise vir die kinders te vind, was toevallig. By gemeentevergaderings regoor die land het boerderygesinne die weeskindryers gekies. Kinders wat nie gekies is nie, klim weer op die trein en gaan na die volgende stad. Die kinders wat gekies is en die wat hulle aangeneem het, het 'n jaar om te besluit of hulle saam sou bly. As 'n kind daarteen besluit, word die kind teruggestuur, op die volgende trein uit die stad geklim en aan 'n ander gesin aangebied.
Progressiewe hervormers het voortgegaan om nuwe oplossings te soek vir die groeiende probleem van jeugmisdaad. Hul belangrikste oplossing was die oprigting van die jeughof in Cook County, Illinois, in Julie 1899 deur die verordening van die Chicago Juvenile Court Act. Die jeughof het gepoog om noukeurig toesig te hou oor probleemkinders, maar anders as die toevlugshuise, sou hierdie nuwe vorm van toesig meer gereeld in die kind se eie huis en gemeenskap voorkom, nie in instellings nie. In die jeughof was prosedures burgerlik in teenstelling met kriminele, miskien omdat maatskaplike werkers aan die spits was van die hofbeweging. Hulle het gedink dat kinders behandel moes word, nie gestraf moes word nie, en dat die regter 'n soort wyse en vriendelike ouer moes wees. Die nuwe hof het in alle prosedurefases jongmense van volwasse oortreders geskei.
Die jeughof het die leer van parens patriae herbevestig en uitgebrei. Hierdie paternalistiese filosofie het beteken dat hervormers meer aandag gegee het aan die 'behoeftes' van kinders as aan hul regte. In hul veldtog om aan die behoeftes van kinders te voldoen, het die Child Savers die rol van die staat uitgebrei tot die hantering van kinders in die regstelsel. As gevolg van sy innoverende benadering, het die jeughofbeweging vinnig versprei, en teen 1945 het alle state gespesialiseerde jeughowe gehad om te reageer op jeugmisdaad.
Terwyl jeughowe in die Verenigde State voortgegaan het, het twee kommer na vore gekom wat later verdere hervormings sou motiveer. Eerstens is die informaliteit van jeugverrigtinge as goed beskou omdat geregtigheid aangepas kon word vir die behoeftes van individuele jeugdiges. Die informaliteit het egter ook 'n uiteenlopende behandeling van oortreders meegebring. Die tweede en verwante punt was dat die jeughof meer geformaliseer moes word om die regsprosedures van misdadigers te verseker wat vergelykbaar was met die regte van volwassenes in die strafhof. Hierdie regte is gevestig in 'n reeks belangrike sake gedurende die 1960's en vroeë 1970's.
'N Belangrike mylpaal in die geskiedenis van jeugmisdaad het in 1974 plaasgevind met die aanvaarding van die Wet op die voorkoming van jeugdiges en misdade. Hierdie daad was die mees ingrypende verandering in die jeuggeregtigheid sedert die stigting van die jeughof. Daar was vyf hoofpunte van die Wet op die Voorkoming van Jongeregtigheid en Oortreding. Eerstens het dit die dekriminalisering van statusoortreders opgelê sodat dit nie as misdadigers beskou word nie. Tweedens het dit die deinstitutionalisering van jeugdige regstellings opdrag gegee sodat slegs die ernstigste jeugmisdadigers in aanmerking kom. Boonop het die wet vereis dat statusoortreders nie geïnstitusionaliseer moet word nie en dat jongmense in gevangenisse en gevangenisse vir volwassenes geskei moet word deur sig en klank van volwassenes. Derdens verbreed dit die gebruik van afleiding as 'n alternatief vir formele verwerking in die jeughof. In die vierde plek het dit die toepassing van grondwetlike regte op jongmense voortgesit toegepas. Ten vyfde het dit die federale kantoor vir jeugdgeregtigheid en misdaadvoorkoming (OJJDP) geskep, wat navorsing befonds het om programme vir jeuggeregtigheid te evalueer en navorsingsbevindinge oor die jeugstelsel te versprei.
Die Wet op die Voorkoming van Jongeregte en Oortreding is gewysig in 1977, 1980, 1984, 1988, en so onlangs as in 2002. In 1980 het die wet byvoorbeeld die vereiste vir gevangenis- en toesluitverwydering gespesifiseer, wat beteken dat jongmense nie aangehou of opgesluit kon word nie volwasse tronke of toesluitings. Volwasse fasiliteite het 'n tydperk van 6 uur om die ouderdom van die oortreder vas te stel of om die jeug na 'n jeugfasiliteit te vervoer. (Landelike tronke het tot 48 uur gehad.) In 1988 het die wet die onproportionele vereiste vir die bevalling van minderhede uiteengesit, wat jeugkorreksies vereis het om data oor die rassesamestelling van hul bevolking in te samel in vergelyking met die rassesamestelling van die staat. In 2002 is dit verander na 'n onproportionele minderheidskontak, waardeur rasse -data vir alle aspekte van die jeugregstelsel opgedra is. Korrektiewe stelsels moet aan die OJJDP -riglyne voldoen om in aanmerking te kom vir federale toekennings uit die Formula Grants -program.
Vanaf die 1960's en tot in die vroeë tot middel-negentigerjare duur die Verenigde State dramatiese toenames in die ernstigste vorme van jeugmisdaad, soos moord, en 'n toenemend sigbare probleem met jong bendes in groot Amerikaanse stede. As gevolg hiervan het state meer wetgewing uitgevaardig wat jongmense wat by die ernstigste soorte jeugmisdaad betrokke was, teiken. Gedurende die negentigerjare het 45 state dit makliker gemaak om jong oortreders na volwasse kriminele howe oor te dra. Een-en-dertig state het die vonnisopsies uitgebrei tot gemengde vonnisoplegging, wat jong howe in staat stel om jeugdige en volwasse straf te kombineer wat aangepas is vir die behoeftes van die individuele oortreder. Jeughowe kan byvoorbeeld 'n jeugdige geaardheid kombineer met 'n kriminele vonnis wat opgeskort word. As die misdadiger voldoen aan die jeugdige geaardheid, word die straf straf nooit opgelê nie. Indien nie, kan die jeug die volwasse vonnis ontvang.
In 34 state is daar 'een keer 'n volwassene, altyd 'n volwassene' bepalings wat bepaal dat sodra 'n jeugdige as 'n volwassene verhoor is, die daaropvolgende oortredings ook van die strafhof afgehandel moet word. Wette is gewysig om die tradisionele bepalings oor vertroulikheid van die jeug te verminder of te verwyder en om jonger rekords oop te maak in 47 state. In 22 state het wette die rol van slagoffers van jeugmisdade vergroot deur hulle meer stem te gee in die jeuggeregtigheidsproses.
Landwyd maak adolessente verantwoordelik vir ongeveer 1% van die nuwe hofverpligtinge in gevangenisse vir volwassenes. Dit beteken dat meer as 4 000 adolessente in gevangenisse vir volwassenes is omdat hulle skuldig bevind is aan die ernstigste vorm van misdryf, insluitend misdrywe soos gewapende roof, aanranding, huisbraak, moord en seksuele aanranding. Meer strafmaatreëls soos kwytskelding is geregverdig op grond van die ernstige geweld en chroniese misdrywe van die ernstigste oortreders, maar sommige van hierdie bepalings hou onbedoelde gevolge in. Navorsing dui byvoorbeeld daarop dat jongmense wat van die strafhof afgestaan ​​word en straf vir volwassenes ontvang, uiteindelik hoër vlakke van herhaling het as jongmense wat jong hofbeskikkings ontvang.
Die afgelope 20 jaar het die Amerikaanse samelewing ook gesukkel om die plek van doodstraf te verstaan ​​as 'n manier om die gewelddadigste jeugmisdadigers te straf. In 1988, in Thompson v. Oklahoma, het die Hooggeregshof beslis dat die oplegging van die doodstraf op 'n persoon wat 15 jaar was ten tye van sy of haar misdaad die verbod op die agste wysiging teen wrede en ongewone straf oortree het. 'N Jaar later, in Stanford teen Kentucky, het die Hooggeregshof beslis dat daar geen konsensus bestaan ​​wat die doodstraf van 'n persoon wat doodmoord pleeg op die ouderdom van 16 of 17. verbied nie. wat die doodstraf ongrondwetlik gemaak het soos toegepas op persone jonger as 18. Die besluit van Roper maak die doodstraf vir jeugdiges ongeldig, wat 'n heel ander benadering is as vroeëre tydperke.Volgens die Hooggeregshof het verskeie faktore bygedra tot 'n veranderende konsensus oor die toepassing van die doodstraf op jeugdiges, insluitend die feit dat verskeie state die jeugdoodstraf in die tussenliggende jare afgeskaf het sedert Stanford die meeste state wat die jeugdoodstraf behou het, basies nooit gebruik het nie die jeugdoodstraf is in die meeste dele van die Westerse wêreld nie gebruik nie en die waardering vir die ontwikkelingsverskille tussen adolessente en volwassenes was groter in terme van besluitneming, emosionele en gedragsbeheer en ander neurokognitiewe faktore wat kriminele besluitneming beïnvloed.
Dit is konvensionele wysheid in die kriminologie om die toenemende taaiheid of strawwe standpunt wat die samelewing teenoor jeugmisdadigers inneem, te betreur, hoofsaaklik deur die proses van oordrag na die strafhof. Maar dit moet op gelet word dat die afgelope 40 jaar van jeugdige geregtigheid 'n diepgaande toewyding weerspieël vir behoorlike proses en die wetlike regte van adolessente, die afskaffing van die jeugdoodstraf en 'n algemene praktiese standpunt ten opsigte van status en lae vlak van misdadigers . Die jeugregstelsel en veral jeugregstellings het inderdaad die diversiteit van die jeugmisdadige bevolking opgemerk en hulpbronne buite verhouding op die ernstigste jongmense toegespits.
Kyk die video: Grote herdenking van D-day, een beslissende dag in de Tweede Wereldoorlog (Desember 2021).