Jy is DawidIan Cameron. Foto: Verskaf. Deur Ian Cameron Josie King het pas geleer sê “Ek is lief vir jou”, maar het op 18 maande in ’n bad met warm water geval en is ernstig beseer. Wonder bo wonder het Josie baie vinnig begin herstel en tot haar ouers se verligting kon sy gou na ’n normale kindersaal geskuif word. Josie se ma het ná ’n paar dae gevoel dat iets nie reg is nie omdat sy elke keer wanneer sy water sien, só smag na die water, dat sy histeries geskree het. Een middag word Josie gebad en terwyl die verpleegster en haar ma haar versigtig was, suig Josie met alle krag die water uit ’n nat waslap. Josie se ma het die suster gesmeek dat Josie iets moes kry om te drink, maar die suster het verduidelik dat alles oukei is en dat dit normale gedrag is. Josie King is 2 dae voor haar ontslag, dood van dehidrasie. Ene dr. Berwick het instruksie gegee aan verskeie medici om elk van die vorige 50 gevalle waar pasiënte beswyk het aan “beserings” en “siektes” in hul hospitale te heropen en te ondersoek. Daar het talle Josie King-insidente aan die lig gekom wat aangedui het dat die pasiënte nie noodwendig aan hul besering of siektes gesterf het nie, maar doodeenvoudig weens wanpraktyke oorlede is. Hoekom deel ek hierdie ware verhaal en hoekom is jy “Dawid”? Ek besef daagliks dat die tempo waarteen die wiele afkom in sekere dele van Suid-Afrika, nie gaan verander met die ophaal van ’n skouer of deur geen aandag te gee nie. Josie King se dors is geïgnoreer en, alhoewel sy vir ’n kort tydjie oorleef het, het sy stadig maar seker so verswak dat sy oorlede is. Almal het “aandag gegee” aan Josie, maar min is werklik gedoen om die oorsaak van haar probleem te vind en te behandel. Alhoewel Josie se ma gesmeek het vir hulp, gesmeek het vir water, moes sy telkens hoor, “Dit gaan oukei wees, dit is normaal”. Klink dit bekend? Ralph Waldo Emerson het gesê, “Wie kan ’n beperking op die invloed van ’n mens plaas?” Is dit nie juis so dat ons onsself beperk en nie soos Dawid glo dat ons Goliat kan verslaan nie? Verandering moet onvermydelik gemaak word vir elke mens in jou gemeenskap wat die geleentheid kry om ’n nuwe werklikheid te skep – daardie persoon is Dawid. Tydens ’n onlangse gesprek met Ben Freeth, boer van Zimbabwe wat alles behalwe sy geloof verloor het onder die diktatorskap van Mugabe, sê hy vir my dat hy oral rondom hom gehoor het hoe mense sê, “Dit gaan oukei wees, hierdie is net politieke praatjies, dit is normaal”. Klink dit bekend? Ek voel ons moet besef dat die bedreiging ’n werklikheid is. Party mense sou meen dat dit nie reg is om Zimbabwe en die huidige bedreigings in Suid-Afrika te vergelyk met dit wat Winston Churchill oor Adolf Hitler in die Tweede Wêreldoorlog gesê het nie. Churchill het eenvoudig gesê dat hy glo wat Hitler sê hy gaan doen, en dat indien dit nie gebeur nie, dit ’n bonus is. Hy moes egter gemeenskappe organiseer om met orde en sonder paniek hulself te kon beskerm. Dit beteken nie dat mense in ’n onverpoosde paniekerige toestand moet lewe en slegs blikkieskos bymekaarmaak nie. Nee, dit beteken wel dat ons moet aanhou organiseer. Die Hermanus-, Coligny- en Overvaal-debakels beskryf presies die dubbele strategie waarvolgens ons moet werk om te kan bou. Om Dawid te kan wees. Toe geweld voor die Hoërskool Overvaal uitbreek, kon kinders aangaan met hul skoolaktiwiteite met min of geen ontwrigting nie. Dit was nie weens terugsit en sê, “Dit gaan oukei wees, hierdie is politieke praatjies, dit is normaal” nie, maar weens ’n gemeenskap wat kon organiseer. Presies hierdie sinergie het gesneeubal in Hermanus toe duisende die walvisdorp onder beleg probeer neem het. ’n Gemeenskap wat gewillig was en steeds is, om saam met owerhede te werk, maar nie ten koste van hulself en hul kinders se toekoms die verantwoordelikheid oorgelaat het aan die owerhede nie. Dít is ’n Dawid-gemeenskap. Het die Dawids van die enkele drie insidente, katastrofes gerapporteer? Nee, hulle het soos Generaal Mad Dog Mattis, die traumatiese ervaring in ’n groeiervaring verander. Só vorm ons in ’n moeilike tyd selfstandige vennootskappe. Ons werk saam, maar daar waar ander nie wil saamwerk nie, gaan ons aan met die hernuwing van denke en bouwerk. Leif Babin skryf in Extreme Ownership dat elke leier (en hier van toepassing op ’n georganiseerde gemeenskap) sewe basiese take moet voltooi om vorentoe te gaan en Dawid te kan wees. Babin skryf verder dat ons elkeen verantwoordelikheid moet neem om mense te lei in ons gemeenskap. Onthou, jy is Dawid.