Belangrik vir nog ‘n nader tipering (sonder skoolse oogmerke) van hierdie tekste is die subtitels van die bundels, naamlik “Legendes van ‘n dorp”, “Lieglegendes” en “Ware wolhaarstories” (lg. in ‘n bundel met ook ‘n hand vol sketse oor wolboere en -boerdery). D.F. Malan gelei het oor maatreëls wat die Kaapse bruin kiesers uiteindelik van hul ses verteenwoordiger in die volksraad sou ontneem. As die digkuns (ver)vreemd op die oor val, irrelevant blyk te wees, onderstreep dit gewoon ons vervreemding in en van taal; die ‘instrumentalistiese’ verhouding met taal wat (ekonomiese) oorlewing nodig maak / wat die nasionalistiese verstarring van identiteit nodig maak — dieselfde vervreemding wat ons verhouding met ons kreatiwiteit, liggaamlikheid, die natuur, ens. kenmerk. Andries, jy moes my hoor lag toe Johan Myburg jou portret van Loftus Marais aan my wou afsmeer! hahahahahahahahahaha. Die onheil wat die dorp bedreig, word ondersoek deur speurders maar as die inwoners self betrokke raak, sweer die verdwene mense uit die skrapnelwonde uit hulle arms tot herbestaan sodat “die dorp weer begin beweeg/ en wieg soos ‘n bloeiende boom” (p.14). ‘n Gedig soos hierdie staan oop vir ‘n spel met interpretasie.