Hoekom is lui mense so traag? - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig Hoekom is lui mense so traag?
Hoekom is lui mense so traag?
Die gemiddelde spoed van 'n luiaard loop is tussen 1 en 2 meter per minuut. As ons egter praat oor sy vermoë om te swem, kan hierdie soogdier meer as 13 meter per minuut bereik.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez 30 September 2021.
Luiaards is 'n groep endemiese diere in Suid -Amerika wat gekenmerk word deur die groot traagheid van hul bewegings. Hierdie organismes spandeer die grootste deel van hul lewens op bome, waar hulle net eet en slaap. Vreemd genoeg is hierdie gedrag eintlik 'n aanpasbare eienskap waarmee hulle tot vandag toe kon oorleef.
Hierdie soogdiere word gegroepeer in twee verskillende genera wat onderskei word deur die aantal kloue op hul hande: Bradypus (met drie) en Choloepus (met twee). daarby, behoort aan die orde van die Xenarthros, hulle is dus naasbestaandes van miervreters en gordeldiere. Lees verder en leer meer oor die ongelooflike traagheid van luiaards.
Hoe is 'n lui?
Luidiere lyk baie soos dié van 'n primaat, aangesien die liggaam heeltemal bedek is met hare. Sommige spesies het ook 'n afgeronde, gedefinieerde gesig met 'n verminderde snoet. Boonop word hul ledemate aangepas om hul boomlewe te vergemaklik, sodat hulle te langwerpig is en groot kloue het.
Gewoonlik, luidiere is nie langer as 60 sentimeter nie, aangesien sy lewe daarop gebaseer is om ongemerk te bly. Om hierdie rede is hul kleure baie soortgelyk aan die bruingrys kleur van die takke, wat hulle help om tussen die boomtoppe in te meng terwyl hulle gaan lê.
Hierdie eienskap gee luiaards 'n kamoeflering wat saam met hul bewegings een van die beste oorlewingstrategieë vorm.
Alge en swamme op die pels
Die pels van hierdie organismes het 'n ekstra besondere kenmerk dit is so blaarryk dat dit die ontwikkeling van alge, sianobakterieë en swamme aanmoedig. Trouens, die luiaard se liggaam kan beskou word as 'n mini-ekosisteem waarin verskillende mikroörganismes (en selfs geleedpotiges) saamleef.
Alhoewel dit van weinig belang mag lyk, slaag hierdie eienskap daarin om die luiaard se kamoeflering te versterk, aangesien dit die groenagtige en geel kleure gee wat tipies is vir die takke van 'n boom. Boonop hou hierdie kolonisasie vir hom geen risiko in nie, aangesien sy liggaam nie geraak word nie.
Lae -kalorie dieet
Die dieet van hierdie soogdiere is gebaseer op die verbruik van blare, blomme en vrugte, sodat word as blaarvretend geklassifiseer. Na raming kan luidiere 28 verskillende soorte bome voed. Hulle is egter geneig om hul voedselvoorkeur te beërf, en daarom eet hulle dieselfde blare as hul moeders en vaders.
Ondanks die oorvloedige hulpbronne, bied blaardieet baie min kalorieë op metaboliese vlak. Selfs as hulle baie eet, sal luiaards nie die energievraag kan subsidieer wat hul liggaam benodig wanneer hulle beweeg of beweeg nie. Om hierdie rede (en om nie hul manier van eet te verander nie), moes hulle aanpas om hierdie beperking te hanteer.
Die luiaard se metabolisme
Die probleme van hierdie soogdiere eindig nie hier nie, aangesien die blare een van die moeilikste voedsel is om te verteer. Om voordeel te trek uit al die voedingstowwe in die plantbron, moet luiaards dit volledig verwerk. Vir hierdie doel het hierdie soogdiere maaltande en 'n aangepaste spysverteringstelsel waarmee hulle die stukke sonder probleme kan verteer.
Uiteindelik veroorsaak dit dat u metabolisme verander sodat die verteringstappe lank genoeg duur en u voedsel goed verwerk kan word. Daar word dus beraam dat dit moet minstens 'n week neem voordat die luiaard voedsel verteer.
Danksy hierdie tydperk is die ingewande van hierdie soogdier in staat om 'n fermentasie uit te voer waarmee hy alle voedingstowwe uit die blaar kan vrystel en absorbeer. Luidiere kan dus van blare leef.
Hoekom is luiaards so stadig?
Al die bogenoemde help ons om die tipiese gedrag van hierdie soogdier te verduidelik, aangesien sy stadige metabolisme en beperkte energiebron hom gedwing het om sy kenmerkende eienskap te behou. Die traagheid van die luiaards stel hulle in staat om te verseker dat hulle nie te veel energie spandeer nie en dat hul stadige vertering hul bewegings kan versterk.
Op 'n ander manier gesien, beweeg luiaards stadig sodat u spysvertering geleidelik die energie aanvul (amper op dieselfde tyd wat hulle dit gebruik). Danksy hierdie metode verseker hulle dat hulle die lewenskragtigheid het wat nodig is om aktiwiteite uit te voer. Tog kies die verskillende monsters gewoonlik om ongeveer 18 uur per dag te slaap om nie konflik te hê nie.
Hierdie manier van lewe kan kontraproduktief lyk, maar die werklikheid is dat dit 'n voordeel vir hierdie soogdier is. Aangesien dit so stadig beweeg, kan sy roofdiere dit nie maklik identifiseer nie en is dit dus veilig in sy habitat. In hierdie sin voeg beide die gedrag en die jas by tot 'n indrukwekkende oorleefbaarheid.
Die luiaard blyk op biologiese vlak nogal 'n besparingsmasjien te wees, want selfs het opgehou om sy endotermiese meganismes te gebruik. Dit beteken dat dit die evolusionêre vermoë beperk het waarmee dit sy temperatuur kon beheer om 'n bietjie meer energie te bespaar.
Om hierdie rede moet luiaards gedrag soortgelyk aan dié van ektoterme vertoon en die son soek om hul temperatuur te reguleer.
Dit word ook weerspieël in die spysverteringstelsel. Soos sommige reptiele, eet luiaards meer kos as die temperatuur hoog is. Uiteindelik beïnvloed hierdie eienskap hierdie soogdiere nie so baie nie, omdat hulle 'n vogtige, gematigde omgewing en met baie voedsel verseker word deur naby die ewenaar te bly.
Die gedrag van die spesie verteenwoordig 'n aanpasbare eienskap wat die oorlewing van organismes help. Luiaards is geen uitsondering nie: hoewel dit onhandig lyk, is dit traag as gevolg van 'n natuurlike proses wat as evolusie bekend staan. Die meeste kenmerke van 'n dier is daarop gerig om verskeie voordele in sy omgewing te bied.