In New York het die Klok van Hoop by die St. Paulus-kapel om 08:46 gelui, om die oomblik te herdenk toe die eerste van die twee gekaapte vliegtuie in die World Trade Centre vasgevlieg het.
CNBC berig Trump het in sy toespraak ook daarop gewys dat vyf en ’n half miljoen jong Amerikaners sedert die aanval aangesluit het by die weermag en dat 7 000 van hulle in die stryd teen “radikale Islamitiese terrorisme” dood is.
Niemand kan haar seuntjie se leemte vul nie, want sy kan nie nog kinders hê nie – tot die dag van die foonoproep.
Irma se vingerpunte bewe toe sy die deur oopstoot wat na die babakamer lei. Sy huiwer ’n oomblik lank op die drumpel van die ligblou geverfde vertrek en laat haar oë oor die vrolike, funksionele dekor gly.
Die kinderbedjie is in die vorm van ’n boot. ’n Rooi reddingsboei hang bo die bed en rond die prentjie af. Gekleurde vissies en nog seediere van polistereen versier die mure en baljaar tussen die skuimende branders wat Irma self geverf het. ’n Opgestopte lapdolfyntjie wat op die bed lê se knoopogies loer nuuskierig na haar.
Irma tree oor die mat wat ’n stadstoneel uitbeeld. Daar is teerstraatjies, motorhawens, fabrieke en huisies, stopstrate en verkeersligte. Die seerowerkis teen die muur is vol karretjies en lorries gepak.
Haar Ben . . . klein Ben. Sy draai om en haar oë vind sy ondeunde gesiggie op die geraamde foto teen die muur langs die oop deur. Sy skaterlag vul die vertrek. Irma se mondhoeke wil-wil optrek in ’n spontane saamlag, maar dan skiet haar oë vol trane en gaan sit sy op die bed.
Irma trek haar voete onder haar in en gaan lê met haar wang op die koel sloop van die kussing. Sy druk haar neus in die kussing en adem diep in. Soms dink sy sy ruik hom nog . . . die onskuldige seuntjiereuk in sy nek, die geurige babasjampoe in sy hare . . .
Hier op sy bootbedjie met Dolfie styf teen haar bors kan sy soms nog glo hy is by haar. Asof hy net ’n langer-as- gewoonlik-uiltjie geknip het en nou-nou sal wakker word. Sy groot donker ogies sal oopgaan en vol blydskap en vertroue in hare kyk asof hy geweet het sy sou daar wees wanneer hy wakker word. Dis so seer . . . die verlange.
Iewers lui ’n foon dringend en aanhoudend. Irma knip haar oë verward. Dis sterk skemer in die kamer. Sy het sowaar hier op Ben se bed ingesluimer.
Sy loer na die glimmende wysers op haar horlosie en kom dan vinnig orent. In feitlik dieselfde beweging stryk sy die beddegoed met die hand glad en lê die dolfyntjie op sy plek neer.
Die foon lui steeds en sy haas haar om dit in die tuiskantoor op die onderste verdieping te antwoord. Bernard woon op die oomblik ’n konferensie in die Kaap by en sal haar eers later vanaand op haar selfoon bel. Die huisfoon lui nie gereeld nie. Irma vermoed dis ’n telebemarker wat ’n diens of produk wil verkwansel; ’n baie opdringerige telebemarker wat die foon ná ure so lank laat lui, frons sy liggies toe sy die handstuk optel.
“Mev. Volcker, dis matrone Bets Conradie wat praat. Ek skakel in verband met ’n pasiënt, ’n juf. Tisha Lang, wat vanmiddag hier in die Siloam- Mediese Sentrum opgeneem is.”
Daar is ’n oomblik stilte. Dit klink asof die matrone deur ’n lêer blaai, want Irma kan die ritseling van papiere hoor.
Sy fluister iets onhoorbaars; haar oë groot en smekend. Deernis vir die sterwende vrou spoel deur Irma.
“Mev. Volcker?” verneem sy saaklik, en toe Irma knik, neem sy haar aan die elmboog en stuur haar na die hoësorgkamer oorkant die diensstasie.
“Dokter kon die ou seuntjie met ’n keisersnee red, maar ek’s bevrees die jong moedertjie se beserings is net te erg.”
Irma staar na die onbekende, bleek vrou in die hospitaalbed. Sy is oorweldigend bewus van die reuk van ontsmetmiddel, die biepende monitors en drupstaander. Ben is in so ’n kamer dood verklaar. Haar knieë swig onder haar en sy gaan sit bewerig op die stoel langs die bed. Haar maag ruk en sy kyk benoud rond.
Deernis vir die sterwende vrou spoel deur Irma. Sy plaas die glas op die bedkassie en neem die vrou se yskoue hande vertroostend in hare.
Haar gesig vertrek van die pyn. Sy leun swak teen die kussing terug. ’n Paar oomblikke lank is net die biep van die masjiene hoorbaar.
“Sy praat die waarheid. Jy weet dit,” pla ’n stem diep binne-in Irma. “Jy was so in jou eie smart vasgevang ná klein Ben se dood dat jy jou onttrek het aan jou man. Hy moes alleen op sy eie rou.”
Die deur gaan oop en ’n verpleegster kom binne. Sy dra ’n toegedraaide bondeltjie. Sy kyk vir toestemming na Tisha en plaas dan die slapende babatjie in die oorblufte Irma se arms.
“Die mooiste seuntjie in die wêreld.” Sy glimlag. Irma staar na die pienk, verkreukelde gesiggie. ’n Gesiggie wat so baie na haar Ben lyk.
Onwillekeurig lig sy die baba se ken op en vind die geboortevlekkie daar. Dis dieselfde vlek wat Bernard het; dieselfde vlek wat Ben gehad het.
Voor sy haar kan keer, plant sy ’n soentjie op die kleinding se voorkoppie en adem sy die babatjie se reuk diep in haar longe in. Vir die eerste keer sedert Ben se dood voel haar arms nie leeg nie.