Burger, Barbara (2013-03)
AFRIKAANSE OPSOMMING: Tradisioneel is die liggaam afgeskeep in die Westerse filosofie. Binne hierdie tradisie is die mens beskou as ‘n dualistiese organisme wie se verstand meer waardevol is as sy of haar liggaam. Veral sedert die begin van die twintigste eeu is daar ook Westerse denkers wat die tradisionele, opposisionele siening van die liggaam en die verstand dekonstrueer. Die meeste van hierdie denkers is mans en neem slegs die manlike perspektief in ag. Die dekonstruksie van die opposisie tussen liggaam en verstand is egter ook nuttig vir die feminisme, omdat die vrou tradisioneel gesien is as meer liggaamlik en minder rasioneel as die man. Hierdie tradisionele siening van die vrou kan gebruik word om te argumenteer dat haar plek in die huishoudelike ruimte is, waar sy kan omsien na die liggaamlike en emosionele behoeftes van haar man en kinders. Eerste- en tweedegolf-feministe het bogenoemde tradisionele opvattings veral gekritiseer deur te argumenteer dat die vrou net so rasioneel soos die man is. Latere feministe bou egter voort op 'manlike‘ kritiek teen die opposisie tussen liggaam en verstand deur te argumenteer dat tradisioneel vroulike eienskappe en aktiwiteite nie minder waardevol is as sogenaamde manlike eienskappe nie. In hierdie tesis word geargumenteer dat die novelles Klaaglied vir Koos en Erf deur Lettie Viljoen en Louoond deur Jeanne Goosen teen hierdie agtergrond gelees kan word as feministiese tekste waarin die tradisioneel vroulike ruimte van die kombuis gevier word as ‘n ruimte waarin die vroulike subjek ‘n perspektief op die buitewêreld kan ontwikkel en kuns kan skep. ŉ Fokus op die liggaam en op tradisioneel vroulike elemente (soos die huishoudelike ruimte) behels implikasies vir onder andere die epistemologie, etiese denke en literêre teorie. Hierdie implikasies word verken soos wat hulle na vore kom in die drie novelles. In die novelles word die huishoudelike ruimte egter ook uitgebeeld as ŉ problematiese, beperkende ruimte wat die hoofkarakters van die novelles afsny van die buitewêreld en van die moontlikheid van politieke solidariteit. Daar word geargumenteer dat die novelles dus komplekse tekste is waarin literatuur wat fokus op die huishoudelike ruimte, vroulike liggaamlikheid en die mens se verhouding met kos sowel gevier en geproblematiseer kan word.
Please refer to this item in SUNScholar by using the following persistent URL: http://hdl.handle.net/10019.1/80046