Teorieë van Gedragsielkunde
Sielkunde Teorieë Gedragsielkunde
'N Oorsig van Gedragsielkunde
Gedragsleer, ook bekend as gedragsielkunde, is 'n teorie van leer gebaseer op die idee dat alle gedrag verkry word deur kondisionering. Conditioning vind plaas deur interaksie met die omgewing. Gedragspersoneel glo dat ons reaksies op omgewingsprikkel ons aksies vorm.
Volgens hierdie gedagtegang kan gedrag op 'n sistematiese en waarneembare wyse bestudeer word, ongeag interne geestestoestande.
Basies, slegs waarneembare gedrag moet oorweeg word - kognisies, emosies en gemoedstoestande is te subjektief.
Streng behavioriste het geglo dat enige persoon potensieel opgelei kan word om enige taak te verrig, ongeag genetiese agtergrond, persoonlikheidseienskappe en interne gedagtes (binne die grense van hul fisiese vermoëns). Dit vereis net die korrekte kondisionering.
Gedragsleer is formeel gestig met die 1913-publikasie van John B.
Die Verrassende Gevaar van Soda vir Kinders
Die Waarskuwingstekens van Gedragsversteuring by Kinders
Watson se klassieke papier, "Sielkunde as die Gedragsarts, beskou dit." Dit word die beste opgesom deur die volgende aanhaling uit Watson, wat dikwels beskou word as die "vader" van behaviorisme:
Gee my 'n dosyn gesonde babas, goed gevorm, en my eie gespesifiseerde wêreld om hulle in te bring en ek sal waarborg om enige een willekeurig te neem en hom op te lei om enige soort spesialis te word wat ek kan kies-dokter, prokureur, kunstenaar, handelaar-hoof en ja, selfs bedelaar-man en dief, ongeag sy talente, penchants, tendense, vermoëns, roeping en ras van sy voorouers. "
Eenvoudig gestel, glo streng gedragers dat alle gedrag die gevolg is van ondervinding.
Enige persoon, ongeag sy of haar agtergrond, kan opgelei word om op 'n bepaalde manier op te tree met die korrekte kondisionering.
Van ongeveer 1920 tot die middel van die 1950's het die behaviorisme gegroei tot die dominante denkskool in die sielkunde. Sommige suggereer dat die gewildheid van gedragsielkunde uit die begeerte om sielkunde as 'n objektiewe en meetbare wetenskap te vestig, gegroei het. Navorsers was geïnteresseerd in die skep van teorieë wat duidelik beskryf en empiries gemeet kan word, maar ook gebruik word om bydraes te maak wat 'n invloed op die stof van alledaagse menslike lewens kan hê.
Daar is twee hoof tipes kondisionering:
Klassieke kondisionering is 'n tegniek wat dikwels gebruik word in gedragsopleiding waarin 'n neutrale stimulus gepaard gaan met 'n natuurlike stimulus. Uiteindelik kom die neutrale stimulus op dieselfde reaksie as die natuurlike stimulus, selfs sonder die natuurlike stimulus wat hom voordoen. Die gepaardgaande stimulus staan ​​nou bekend as die gekondisioneerde stimulus en die geleerde gedrag staan ​​bekend as die gekondisioneerde respons .
Operante kondisionering (soms na verwys as instrumentele kondisionering) is 'n metode van leer wat plaasvind deur versterkings en strawwe . Deur operante kondisionering word 'n assosiasie tussen 'n gedrag en 'n gevolg vir daardie gedrag gemaak. Wanneer 'n wenslike gevolg 'n aksie volg, sal die gedrag waarskynlik weer in die toekoms voorkom. Reaksies gevolg deur negatiewe uitkomste, aan die ander kant, word minder geneig om in die toekoms weer te gebeur.
Top dinge om te weet
Leer kan deur middel van assosiasies plaasvind. Die klassieke kondisioneringsproses werk deur die ontwikkeling van 'n assosiasie tussen 'n omgewingsprikkel en 'n natuurlike stimulus. In fisioloog Ivan Pavlov se klassieke eksperimente, het honde die aanbieding van kos geassosieer (iets wat vanselfsprekend en outomaties 'n speekselreaksie reageer) met die klank van 'n klokkie, eers en dan die blik van 'n laboratoriumassistent se wit rok. Uiteindelik het die laboratoriumjas alleen 'n speekselreaksie van die honde ontlok.
Verskillende faktore kan die klassieke kondisioneringsproses beïnvloed. Tydens die eerste deel van die klassieke kondisioneringsproses, bekend as verkryging , is 'n reaksie ingestel en versterk. Faktore soos die prominensie van die stimuli en die tydsberekening van aanbieding kan 'n belangrike rol speel in hoe vinnig 'n assosiasie gevorm word.
Wanneer 'n vereniging verdwyn, staan ​​dit bekend as uitwissing , wat veroorsaak dat die gedrag geleidelik verswak of verdwyn. Faktore soos die sterkte van die oorspronklike reaksie kan 'n rol speel in hoe vinnig uitsterwing plaasvind. Hoe langer 'n reaksie is gekondisioneer, byvoorbeeld, hoe langer dit kan neem om uit te sterf.
Leer kan ook deur belonings en straf plaasvind. Gedragsleer BF Skinner beskryf operante kondisionering as die proses waarin leer deur versterking en straf kan plaasvind. Meer spesifiek, deur 'n verband tussen 'n sekere gedrag en die gevolge van daardie gedrag te vorm, leer jy. Byvoorbeeld, as 'n ouer elke keer hul kind met lof prys, elke keer as hulle hul speelgoed optel, word die gewenste gedrag versterk. As gevolg daarvan sal die kind meer geneig wees om messe op te ruim.
Kan nie sekere kosse eet nie? Jy kan 'n smaakverskil hê
Versterking skedules is belangrik in operante kondisionering. Hierdie proses lyk redelik reguit vorentoe. Hou bloot 'n gedrag en bied dan 'n beloning of straf. Skinner het egter ontdek dat die tydsberekening van hierdie belonings en strawwe 'n belangrike invloed het op hoe vinnig 'n nuwe gedrag verkry word en die sterkte van die ooreenstemmende respons.
Deurlopende versterking behels die beloning van elke enkele geval van 'n gedrag. Dit word dikwels aan die begin van die operante kondisioneringsproses gebruik. Maar aangesien die gedrag aangeleer word, kan die skedule oorskakel na een van 'n gedeeltelike versterking. Dit behels die aanbied van 'n beloning na 'n aantal antwoorde of na verloop van tydsverloop. Soms gebeur gedeeltelike versterking op 'n konsekwente of vaste skedule. In ander gevalle moet 'n veranderlike en onvoorspelbare aantal antwoorde of tyd voor die versterking gelewer word.
Verskeie denkers het gedragsielkunde beïnvloed. Benewens dié wat reeds genoem is, is daar 'n aantal prominente teoretici en sielkundiges wat 'n onuitwisbare punt op gedragsielkunde gelaat het. Onder hierdie is Edward Thorndike , 'n baanbrekersielkundige wat die wet van die effek beskryf het, en Clark Hull , wat die aandrywende teorie van leer voorgestel het.
Daar is 'n aantal terapeutiese tegnieke gewortel in gedragsielkunde. Alhoewel gedragsielkunde na 1950 meer van 'n agtergrondsposisie aanvaar het, bly sy beginsels steeds belangrik. Selfs vandag word gedragsanalise dikwels gebruik as 'n terapeutiese tegniek om kinders met outisme te help en ontwikkelingsvertragings verwerf nuwe vaardighede. Dit behels dikwels prosesse soos die vorming van nader benaderings tot die verlangde gedrag en kettingwerk ('n taak in kleiner dele breek en dan die volgende stappe saam te leer en te ketting). Ander gedragsterapie tegnieke sluit in aversie terapie, sistematiese desensibilisering, token ekonomieë, modellering, en gebeurlikheidsbestuur.
Gedragsielkunde het 'n paar sterk punte. Gedragsleer is gebaseer op waarneembare gedrag, dus is dit soms makliker om data te kwantifiseer en in te samel wanneer navorsing gedoen word. Doeltreffende terapeutiese tegnieke soos intensiewe gedragsintervensie, gedragsanalise, token-ekonomieë en diskrete proefopleiding is almal gewortel in behaviorisme. Hierdie benaderings is dikwels baie nuttig in die verandering van wanadaptiewe of skadelike gedrag in beide kinders en volwassenes.
Dit het ook swak punte. Baie kritici argumenteer dat behaviorisme 'n eendimensionele benadering is om menslike gedrag te verstaan. Hulle stel voor dat gedragsteorieë nie rekening hou met vrye wil en interne invloede soos stemming, gedagtes en gevoelens nie. Dit maak ook nie rekening met ander vorme van leer wat plaasvind sonder die gebruik van versterking en straf nie . Daarbenewens kan mense en diere hul gedrag aanpas wanneer nuwe inligting bekendgestel word, selfs al is die gedrag deur middel van versterking vasgestel.
Gedragsielkunde verskil van ander perspektiewe. Een van die belangrikste voordele van behaviorisme is dat dit navorsers toegelaat het om waarneembare gedrag op 'n wetenskaplike en sistematiese wyse te ondersoek. Baie denkers het egter geglo dat dit kort geraak het deur sekere belangrike invloede op gedrag te verwaarloos. Freud het byvoorbeeld gevoel dat gedragsmisbruik misluk het deur nie vir die onbewuste verstand se gedagtes, gevoelens en begeertes te reken wat mense se optrede beïnvloed nie. Ander denkers, soos Carl Rogers en die ander humanistiese sielkundiges , het geglo dat behaviorisme te rigied en beperk was, om nie die persoonlike agentskap in ag te neem nie.
Meer onlangs het biologiese sielkunde die krag wat die brein en genetika speel in die bepaling en beïnvloeding van menslike aksies beklemtoon. Die kognitiewe benadering tot sielkunde fokus op verstandelike prosesse soos denke, besluitneming, taal en probleemoplossing. In beide gevalle verwaarloos gedragisme hierdie prosesse en invloede ten gunste van die studie van net waarneembare gedrag.
Een van die grootste sterk punte van gedragsielkunde is die vermoë om gedrag duidelik te waarneem en te meet. Swakpunte van hierdie benadering sluit in om nie kognitiewe en biologiese prosesse aan te spreek wat menslike aksies beïnvloed nie. Alhoewel die gedragsbenadering nie die dominante mag is wat dit ooit was nie, het dit steeds 'n groot impak gehad op ons begrip van menslike sielkunde. Die kondisioneringsproses alleen is gebruik om baie verskillende soorte gedrag te verstaan, wat wissel van hoe mense leer hoe taal ontwikkel.
Maar miskien is die grootste bydraes van gedragsielkunde in sy praktiese toepassings. Sy tegnieke kan 'n kragtige rol speel in die verandering van problematiese gedrag en moedig meer positiewe, behulpsame response aan. Buite sielkunde gebruik ouers, onderwysers, dieropleiers en vele ander basiese gedragsbeginsels om nuwe gedrag te leer en ongewenste mense ontmoedig.