Gerwel het nooit sy statuur aangewend om te “play for white” nie. Veel eerder het hy hom met “swart” geïdentifiseer; en met sy voete duidelik in die struggle geanker, was hy traag om sy sentimente te verskuif. Dit word waarskynlik ten beste in sy gereelde Rapport-rubrieke weerspieël. Op 10 Oktober 2010 skryf soos volg: “My kritiek teen wat, veral deesdae, in die ANC aan gebeure is, is duidelik en geboekstaaf. Terselfdertyd kan ek ook weer nie my identifikasie met daardie beweging ontken nie. En ek moes die laaste paar maande dikwels in die geselskap van anti-ANC-gesinde vriende en kennisse walgooi teen die knaende en eensydige sitkamer-aanslae teen die ANC. Daardie korrigerende opmerkings is nie net uit lojaliteit teenoor die ANC nie. Ek bekommer my dat ‘die ANC’ in hierdie (veral Afrikaanse) gesprekke en skrywes amper tot landsvyand gedink en gepraat word. ’n Vrot regering mag hy wees, maar ’n party wat in ’n vry en regverdige verkiesing deur meer as 60% van die kiesers ingestem is, kan nie die landsvyand wees nie.”
In sy boek, ‘n Boek vir Onrus, skryf Jan Rabie oor die uitnodiging wat hy en sy vrou, Marjorie, gekry het om by Gerwel en sy gesin te gaan kuier. Die bestemming was ‘n luukse, ommuurde oord vir bruin mense neffens Hawston.
Uit skrywes soos hierdie, en van mense wat hom persoonlik geken het soos Tim du Plessis, word die indruk gevorm van ‘n persoon vir wie mense se velkleur – ook nie sy eie – nie saakgemaak het nie.
Gerwel self sou waarskynlik baie ongelukkig wees dat ‘n mens die invalshoek gebruik van ‘n potensiële impak op die bruin politiek, veral in die Wes-Kaap. Dis egter ‘n realistiese vraag.