Wie het geskryf dat Amerikaners glo dat hul waardes universele waardes is? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ek onthou dat ek hierdie stelling (of iets baie naby) jare gelede gelees het:
Amerikaners glo dat hul waardes universele waardes is, wat die mees Amerikaanse waarde van almal is.
Ek wil sê dit was Walter McDougall in Promised Land, Crusader StateEk besit egter nie die boek nie en kan die aanhaling nie vind in aanlyn soektogte (van daardie boek, of andersins nie). Dit is in elk geval baie moontlik dat ek verkeerd is en die aanhaling elders gesien het.
Ek besef dat die bogenoemde punt waarskynlik baie keer gemaak is, en dus 'n verwante vraag: is daar 'n spesifieke skrywer/spreker wat die meeste krediet kry?
Waardes, oortuigings en eienskappe van Amerikaanse burgers
Amerikaanse burgers kom uit verskillende agtergronde en omhels 'n verskeidenheid godsdienstige oortuigings en politieke menings. Alhoewel hulle baie verskille het, het Amerikaners 'n gemeenskaplike stel ideale wat die Verenigde State by sy geboorte gedefinieer het en wat byna alle burgers omhels. Hierdie ideale, wat vryheid, gelykheid en geloof in harde werk insluit, verenig Amerikaners en maak die Amerikaanse kultuur duidelik.
Verken hierdie artikel
Internasionale studente- en geleerdienste
Amerika se bevolking weerspieël merkwaardige etniese diversiteit. Meer as 20 persent van die bevolking van twee groot stede, Los Angeles en New York, is in 'n ander land gebore. In sommige ander groot stede (insluitend San Francisco en Chicago) is meer as een uit elke tien inwoners uit die buiteland gebore. Nie-blanke mense is groter as blankes in verskeie groot stede. Koerante gebruik gewoonlik terme soos "Asiatiese Amerikaners", "Italiaanse Amerikaners" en "Arabiese Amerikaners" om die volharding van verskillende etniese erfenisse in die Verenigde State te weerspieël. Daar is mense wie se vel wit, swart, bruin, geel en rooi is.
Die bevolking van Amerika sluit in Katolieke, Protestante van baie denominasies, Jode van verskeie oortuigings, Moslems, Boeddhiste, animiste en mense wat in geen oppermagtige wese of hoër mag glo nie. Daar is mense wat jare lange formele opleiding het en mense wat byna niks het nie. Daar is die rykes sowel as die armes. Daar is ook Republikeine, Demokrate, Onafhanklikes, Sosialiste, Kommuniste, Libertariërs en aanhangers van ander politieke sienings. Daar is prokureurs, boere, loodgieters, onderwysers, maatskaplike werkers, immigrasiebeamptes en mense in duisende ander beroepe. Sommige woon in stedelike gebiede en sommige op die platteland. Kan 'n mens vanweë al hierdie diversiteit nuttig praat oor "Amerikaners"? Waarskynlik, as 'n mens versigtig is.
Hoe Amerikaners hulself sien
Amerikaners beskou hulself gewoonlik nie as hulle in die Verenigde State is as verteenwoordigers van hul land nie. Hulle beskou hulleself as individue wat verskil van alle ander individue, of die ander Amerikaners of buitelanders is. Amerikaners kan sê dat hulle geen kultuur het nie, aangesien hulle kultuur dikwels beskou as 'n deklaag van willekeurige gebruike wat slegs in ander lande voorkom. Individuele Amerikaners dink dalk dat hulle hul eie waardes gekies het, eerder as dat hulle hul waardes en die aannames waarop hulle gebaseer is, deur die samelewing waarin hulle gebore is, op hulle afgedwing het. As u hulle vra om u iets te vertel oor 'Amerikaanse kultuur', kan hulle moontlik nie antwoord nie en kan hulle selfs ontken dat daar 'n 'Amerikaanse kultuur' is. Terselfdertyd sal Amerikaners maklik veralgemeen oor verskillende subgroepe in hul eie land . Noordelikes het stereotipes (veralgemeende, vereenvoudigde begrippe) oor Suidlanders, en omgekeerd. Daar is stereotipes van mense uit die land, mense uit die stad, mense van die kus, mense uit die binneland, mense uit die Midde -Weste, etniese groepe van minderhede, godsdienstige minderhede, Texans, New Yorkers, Californiërs, Iowans, ensovoorts.
Individualisme en privaatheid
Die belangrikste ding om van Amerikaans te verstaan, is waarskynlik hul toewyding aan 'individualisme'. Hulle is sedert vroeg in hul lewens opgelei om hulself as afsonderlike individue te beskou wat verantwoordelik is vir hul eie lewensituasies en hul eie lotgevalle. Hulle is nie opgelei om hulself te sien as lede van 'n hegte, nou onderling afhanklike gesin, godsdienstige groep, stam, nasie of ander gesamentlikheid nie, dit is hierdie konsep van hulself as individuele besluitnemers wat ten minste sommige Amerikaners verblind hulle deel 'n kultuur met ander. Hulle het die idee soos hierbo genoem, dat hulle selfstandig besluit het oor die waardes en aannames wat hulle het. Die idee dat sosiale faktore buite hulself op belangrike maniere "net soos almal" gemaak het, beledig hul gevoel van waardigheid. Buitelanders wat verstaan ​​in watter mate Amerikaners deurdrenk is van die idee dat die vrye, selfstandige individu die ideale soort is van die mens sal dit makliker vind om baie aspekte van Amerikaanse gedrag en denke wat andersins nie sinvol is nie, te verstaan. Baie Amerikaners toon nie die mate van respek vir hul ouers in meer tradisionele of gesinsgerigte samelewings nie. Hulle het die idee dat dit 'n historiese of biologiese ongeluk is wat hulle in die hande van spesifieke ouers geplaas het. Ouers vervul hul verantwoordelikhede teenoor die kinders terwyl die kinders jonk is, en wanneer kinders 'die ouderdom van onafhanklikheid bereik', word die hegte band tussen ouer en ouer losgemaak, indien dit nie verbreek word nie. privaatheid. Amerikaners aanvaar dat mense 'tyd nodig het vir hulself' of 'tyd alleen' om oor dinge te dink of hul sielkundige energie te bestee. Amerikaners het baie moeite om buitelanders te verstaan ​​wat altyd by 'n ander persoon wil wees en wat nie daarvan hou om alleen te wees nie.
Amerikaners is ook kenmerkend in die mate waarin hulle in die ideaal glo, soos in hul onafhanklikheidsverklaring gesê word, dat "alle mense gelyk geskape is". Alhoewel hulle soms die ideaal in hul daaglikse lewens skend, veral in aangeleenthede van interrasverhoudings, het die Amerikaners 'n diepe geloof dat alle mense (ten minste alle Amerikaanse mense) op dieselfde manier dieselfde waarde het en dat niemand beter is as iemand nie anders. 'Een man, een stem,' sê hulle en gee die idee dat 'n mens se mening net so geldig en aandag werd is as die mening van enige ander persoon. Dit wil nie sê dat Amerikaners geen onderskeid onder mekaar maak as gevolg van faktore soos seks, ouderdom, rykdom of sosiale posisie. Hulle doen. Maar die onderskeidings word op subtiele maniere erken. Stemtoon, spraakvolgorde, woordkeuse, sitplekke-dit is die manier waarop Amerikaners statusverskille onder mekaar erken.
Hulle opvattings oor gelykheid lei daartoe dat Amerikaners redelik informeel is in hul algemene gedrag en in hul verhoudings met ander mense. Idiomatiese spraak (algemeen bekend as "slang") word by die meeste geleenthede baie gebruik, met formele toespraak wat gereserveer is vir openbare geleenthede en redelik formele situasies. Mense van byna elke stasie in die lewe kan in die openbaar gesien word met jeans, sandale of ander informele klere aan. Mense sak in stoele neer of leun op mure of meubels as hulle praat, eerder as om 'n regop peiling te behou.
Die toekoms, verandering en vooruitgang
Amerikaners is oor die algemeen minder bekommerd oor geskiedenis en tradisies as mense uit ouer samelewings. 'Geskiedenis maak nie saak nie,' sal baie van hulle sê. "Dit is die toekoms wat tel." Hierdie fundamentele Amerikaanse geloof in vooruitgang en 'n beter toekoms kontrasteer skerp met die fatalistiese (Amerikaners is waarskynlik die term met 'n negatiewe of kritiese konnotasie) houding wat mense uit baie ander kulture kenmerk, veral Latyn, Asië en Arabies, waar daar 'n uitgesproke eerbied vir die verlede is. In hierdie kulture word die toekoms beskou as die "lot", "God", of ten minste die paar magtige mense of gesinne wat die samelewing oorheers.
Goedheid van die mensdom
Die toekoms kan nie beter wees as mense nie fundamenteel goed en verbeterbaar is nie. Amerikaners neem aan dat die menslike natuur basies goed is, nie basies sleg nie. Buitelandse besoekers sal sien dat hulle baie dinge doen wat gebaseer is op die aanname dat mense goed is en hulself beter kan maak. "Waar daar 'n wil is, is daar 'n manier," sê die Amerikaners. Mense wat dinge wil verbeter, kan dit doen as hulle net sterk genoeg motivering het.
Vir Amerikaners is tyd 'n 'hulpbron', soos water of steenkool, wat goed of swak gebruik kan word. "Tyd is geld." 'U kry net soveel tyd in hierdie lewe, dus u kan dit beter gebruik.' Die toekoms sal nie beter wees as die verlede of die hede nie, aangesien Amerikaners opgelei word om dinge te sien, tensy mense hul tyd gebruik vir konstruktiewe, toekomsgerigte aktiwiteite. Amerikaners bewonder dus 'n 'goed georganiseerde' persoon, 'n geskrewe lys van dinge om te doen en 'n skedule om dit te doen. Die ideale persoon is stiptelik (dit wil sê, kom op die vasgestelde tyd vir 'n vergadering of geleentheid) en is bedagsaam teenoor ander mense se tyd (dit wil sê, "mors nie tyd van mense" met gesprekke of ander aktiwiteite sonder 'n sigbare, voordelige uitkoms nie) .Die Amerikaanse houding teenoor tyd word nie noodwendig deur ander gedeel nie, veral nie-Europeërs. Dit is meer waarskynlik dat hulle tyd as iets beskou wat net daar is, nie iets wat hulle kan "gebruik" nie. Een van die moeiliker dinge waaraan baie buitelandse sakelui en studente in die Verenigde State moet aanpas, is die idee dat tyd, wanneer moontlik, bespaar moet word en elke dag verstandig gebruik moet word.
Prestasie, aksie, werk en materialisme
'Hy is 'n harde werker', sê die een Amerikaner met lofprysing vir 'n ander, of 'sy kry die werk gedoen'. Hierdie uitdrukkings dra die tipiese Amerikaner se bewondering oor 'n persoon wat 'n taak pligsgetrou en volhardend aanpak en dit tot 'n suksesvolle gevolgtrekking bring. Meer as dit, hierdie uitdrukkings gee 'n bewondering vir presteerders, mense wie se lewe fokus op pogings om 'n fisiese, meetbare ding te bereik. Buitelandse besoekers sê gewoonlik dat "Amerikaners harder werk as wat ek verwag het." (Miskien is hierdie besoekers buitensporig beïnvloed deur Amerikaanse films en televisieprogramme, wat minder geneig is om mense te laat werk as om te wys dat hulle in vinnige motors rondry of lede van die teenoorgestelde geslag agtervolg.) Terwyl die sogenaamde Protestantse werksetiek 'n mate van greep op Amerikaners verloor het, is daar steeds 'n sterk oortuiging dat die ideale persoon 'n 'harde werker' is. 'N Harde werker is iemand wat onmiddellik' aan die werk 'werk aan 'n taak, doeltreffend werk en die taak voltooi op 'n manier wat aan redelik hoë kwaliteitstandaarde voldoen.Oor die algemeen hou Amerikaners van aksie. Hulle glo inderdaad dat dit belangrik is om aansienlike energie aan hul werk of ander daaglikse verantwoordelikhede te bestee. Daarbenewens is hulle geneig om te glo dat hulle die meeste van die tyd iets moet doen. Hulle is gewoonlik nie tevrede nie, soos mense uit baie ander lande, ure lank sit en met ander mense gesels. Hulle raak onrustig en ongeduldig. Hulle glo dat hulle iets moet doen, of ten minste planne en reëlings moet tref om iets later te doen.
Direktheid en selfgeldigheid
Amerikaners, soos voorheen gesê, beskou hulself in die algemeen eerlik, open en direk in hul omgang met ander mense. Amerikaners sal dikwels openlik en direk met ander praat oor dinge waarvan hulle nie hou nie. Hulle sal probeer om dit te doen op 'n manier wat hulle 'konstruktief' noem, dit wil sê 'n manier wat die ander persoon nie aanstootlik of onaanvaarbaar sal vind nie. As hulle nie openlik praat oor wat hulle in gedagte het nie, sal hulle hul reaksies dikwels op 'n nie -verbale manier oordra (sonder woorde, maar deur gesigsuitdrukkings, liggaamsposisies en gebare). Amerikaners word nie geleer, soos mense in baie Asiatiese lande, dat hulle hul emosionele reaksies moet verdoesel nie. Hulle woorde, die toon van hul stemme of hul gesigsuitdrukkings sal gewoonlik onthul wanneer hulle kwaad, ongelukkig, verward of gelukkig en tevrede voel. Hulle dink nie dit is onbehoorlik om hierdie gevoelens ten minste binne perke te toon nie. Baie Asiërs voel skaam vir Amerikaners wat 'n sterk emosionele reaksie op iets toon. Aan die ander kant is Latino's en Arabiere oor die algemeen geneig om hul emosies meer openlik te toon as wat Amerikaners doen, en om Amerikaners as emosioneel en 'koud' te beskou. Maar Amerikaners is dikwels minder direk en openlik as wat hulle besef. Daar is eintlik baie beperkings op hul bereidwilligheid om dinge openlik te bespreek, ondanks hierdie beperkings, is Amerikaners oor die algemeen meer direk en openlik as mense uit baie ander lande. Hulle probeer gewoonlik nie om hul emosies te bedek nie, en hulle is baie minder bekommerd oor 'gesig' - om verleentheid vir hulself of ander te vermy. Vir hulle is "eerlik" gewoonlik belangriker as om harmonie in interpersoonlike verhoudings te behou. Amerikaners gebruik die woorde "opdringerig" of "aggressief" om 'n persoon te beskryf wat uitermate selfgeldend is in die uitspreek van menings of versoeke. Die grens tussen aanvaarbare selfgeldigheid en onaanvaarbare aggressiwiteit is moeilik om te trek.
Ander kulturele riglyne:
1. Amerikaners het geen taboe van enige aard wat met die linkerhand verband hou nie; hulle is so geneig om u aan te raak of om u voorwerpe met die linkerhand te oorhandig as met die regterhand.
2. Amerikaners het geen negatiewe assosiasie met die voetsole of die onderkant van die skoene nie; hulle voel dit nie nodig om te voorkom dat ander hierdie liggaamsdele sien nie.
3. 'n Algemene manier om kinders in die VSA te groet, is om hulle op die kop te klop.
4. Mense in die VSA wys dikwels met hul wysvinger en waai dit in die lug terwyl hulle veral belangrike punte in die gesprek maak.
5. Een wink vir 'n ander persoon om nader te kom deur die hand met die palm en vingers omhoog te hou, nie af nie.
6. Amerikaners toon respek en respek vir 'n ander persoon deur hulle in die gesig te kyk, nie deur af te kyk nie.
7. Amerikaners neem informele, ontspanne houdings aan as hulle staan ​​of sit, selfs as hulle met ander praat. Gebrek aan formele postuur is nie 'n teken van onoplettendheid of disrespek nie.
8. Amerikaners voel ongemaklik oor stilte, hulle verwag om voortdurend te praat as hulle in die teenwoordigheid van ander is.
9. In die VSA word die deure van kamers gewoonlik oopgelaat, tensy daar 'n spesifieke rede is om dit te sluit.
10. Stiptelikheid - om betyds te wees - is vir baie Amerikaners belangrik; hulle sal waarskynlik baie geïrriteerd raak as hulle gedwing word om meer as 15 minute te wag na die geskeduleerde tyd vir vergaderings of afsprake.
Van "A Fondness for Icewater: A Kort Introduction to the USA and its People", AFS Internasionale/Interkulturele Programme, 1984.
Wenke vir sosiale byeenkomste
1. Amerikaners sal vreemdelinge (mense wat hulle nog nooit ontmoet het nie) in hul huise nooi.
2. Besoekers aan 'n Amerikaanse huis kan toegelaat word of selfs aangemoedig word om enige kamer van die huis te sien. Dit is nie ongewoon dat mense wat 'n huis in die winter besoek, die bed in die hoofslaapkamer gebruik as 'n plek om hul jasse neer te sit nie.
3. Sommige vermaak kan in die kombuis plaasvind. Die kombuis is nie die eksklusiewe gebied van die vrou van die huis nie. Daar kan gesien word hoe mans in die kombuis help, kook en/of skoonmaak. Mans kan selfs gesien word wat voorskote dra.
4. Kinders kan meer aandag kry as in ander lande. Die kinders kan by 'n sosiale aktiwiteit ingesluit word, veral as die aktiwiteit aandete behels. Kinders speel 'n redelik aktiewe rol in die gesprek en kry selfs meer aandag as sommige van die volwassenes.
5. Die gasheer het moontlik troeteldiere, gewoonlik honde of katte, wat saam met die menslike inwoners in die huis woon en wat moontlik toegelaat word om enige deel van die huis binne te gaan en enige meubelstuk as rusplek te gebruik.
6. Die sosiale interaksie kan baie vermenging van die geslagte meebring. Alhoewel dit soms gebeur dat vroue hul eie gespreksgroepe sal vorm en mans hulle s'n, is daar geen streng seksuele segregasie by Amerikaanse sosiale byeenkomste nie.
7. Hoewel Amerikaners sekere akkommodasie vir gaste, veral vir gaste by 'n formele byeenkoms, sal maak, het Amerikaners nie die idee dat hul normale lewens heeltemal aan gaste toegewy moet word gedurende die tyd wat die gaste hulle besoek nie. As hulle dus ander verpligtinge het wat in stryd is met die gasheer, kan hulle aandag gee aan ander verpligtinge, soos om vervoer te bied vir jong kinders wat verpligtinge het, 'n telefoonoproep te beantwoord en 'n uitgebreide gesprek te voer.
Geneem uit "1994-1995 Handbook for Foreign Students and Scholars" Internasionale onderwys en dienste, Universiteit van Iowa.
Geen wonder Amerika word verdeel nie. Ons kan nie eens saamstem oor wat ons waardes beteken nie
Hierdie dae voel dit asof 'n groep van drie of meer Amerikaners wat politiek praat, die eerste minuut kan verbygaan voordat die vyandigheid en sinisme tot 'n einde kom en die gesprek in die wiele ry. Te veel van ons is te kwaad om te luister, om te leer of om te verhoed dat ons saamwerk om iets gedoen te kry.
Selfs ons taal word verskeur. Ons kan toenemend nie saamstem oor algemene betekenisse vir algemene woorde nie, insluitend dié wat die belangrikste fundamentele waardes van ons land definieer.
Byvoorbeeld, vroeër vanjaar het ek 'n fokusgroep in Orlando gevra: Is Amerika buitengewoon? Byna alle Republikeine het ja gesê, saam met die helfte van die Demokrate. Maar soos dit blyk, beteken dieselfde woord baie verskillende dinge vir baie verskillende mense.
Aan Republikeine, uitsonderlik beteken dat ons die beste stad op die heuwel is, 'n baken van hoop, die grootste nasie ter wêreld, en 'n voorbeeld vir ander nasies. Aan die Demokrate, uitsonderlik beteken nie dat ons groter is nie in vergelyking met ander plekke, want baie ander plekke (en mense) is ook wonderlik. Dit beteken daar is dinge oor Amerika dat hulle lief is vir vryheid, geleentheid, individuele regte en mdash wat Amerika wonderlik maak, maar nie noodwendig groot-er. Dit verklaar waarom 81% van die Republikeine in 'n opname wat ons in Mei vir die organisasie One People gedoen het, maar slegs 52% van die Demokrate meen & ldquoAmerica is duidelik die grootste land ter wêreld. & Rdquo
Gewone woorde soos hierdie het nie meer 'n gemeenskaplike betekenis nie, selfs al dink ons ​​dit is so. Om Churchill te parafraseer (of liewer te vermengel): ons regtig is twee verskillende Amerikas, en word gedeel deur 'n gemeenskaplike taal. & rdquo
Daar is meer voorbeelde. In die Orlando -fokusgroep het die Republikeinse deelnemers geweier om 'quodemocracy' te kies as 'n wonderlike ding oor Amerika, want in een deelnemer & rsquos -woorde, & ldquoWe is 'n republiek, nie 'n demokrasie nie. , & ldquoJy hou net nie van enige woord met & lsquoDemocrat & rsquo daarin nie. & rdquo
En toe begin almal skree.
Oomblikke later het verskeie Demokrate geweier om viering en kwaliteit in Amerika te vier, want volgens hulle het ons gelykheid bereik. Baie mense word as tweederangse burgers behandel. & Rdquo Hiervoor het 'n Republikeinse terugslag & ldquoAmerica meer gelykheid as nêrens anders nie & hellip en jy & rsquore speel net die & lsquorace-kaart. & Rsquo & rdquo
Dit is nie net die beleid waaroor ons verskil nie. Ons wêreldbeskouings oorvleuel dikwels nie meer nie. Byvoorbeeld, 62% van die persone in die peiling van One People stem nog steeds saam dat & ldquoAmerica 'n plek is waar u vooruit kan gaan as u hard werk en volgens die reëls bly. & Rdquo die meerderheid (57%) van die Demokrate stem saam. Ons besef nou eers hoe groot die ruimte tussen die stamme is.
Ongeveer die enigste konsekwente eienskap wat ons nog deel, is woede. 'N Toevallige blik op Facebook, Twitter of die kommentaarafdeling van bykans enige publikasie sal 'n belediging van 'n komiese blos laat kom. Ons het gegly van meningsverskil aan minagting aan ontmensliking.
Maar terwyl ons so vinnig na ons teenstanders wys en skree, is die werklike bedreiging onsself & mdash dat ons vertroue in ons demokrasie en vertroue in mekaar verloor. Histories is ons grootste sterkte dat ons die mense 'n gemeenskaplike doel, idee en selfs 'n nasionale droom en 'n nasionale droom het, 'n opvallende swakheid, terwyl ons die bande wat ons eens verbind het, vrolik sny.
Vandag erken meer as 'n kwart van die Amerikaners (27%) sedert die verkiesing in 2016 persoonlik dat hulle 'n vriendskap beëindig of 'n lid van hul gesin afsny. Dit beteken dat meer as een uit elke vier lesers van hierdie rubriek geëkskommunikeer het, of selfs meer geneig is deur iemand wat ooit in hul lewens belangrik was. Nie net omdat mense nie saamstem nie, maar omdat mense wat eens vir mekaar lief was, nie meer na mekaar kan luister nie. (Terloops, Demokrate is die meer gegriefde, aggressiewe groep: 31% het 'n persoonlike verhouding beëindig weens politiek, in vergelyking met slegs 19% van die Republikeine.)
Ons is nie op pad na 'n kommunikasie- en gemeenskaplike krisis nie. Ons het al een saamgevoeg, en ons kan so aangaan.
Peiling bewys verder die punt. Ek het kiesers in die One People -peiling 'n lys van 16 verskillende doelwitte vir Amerika verskaf en gevra: 'Wat is die belangrikste om Amerika 'n beter, sterker plek te maak waar almal saam opgewek word?'
Vir die Republikeine was die beste keuse: 'n Opregte verbintenis tot die Grondwet en wat dit sê en beteken. & Rdquo Onder die Demokrate was die antwoord 8de uit 16. Tweede plek vir Republikeine? Herstel van die wesenlike rol en verantwoordelikheid van die gesin. & rdquo Demokrate was die 15de uit 16.
Demokrate kies eerder twee statisties vasgemaakte wenners: & ldquoLeaders wat luister en leer van die mense wat hulle verteenwoordig & rdquo ('n middelmatige 6de plek onder Republikeine), en & ldquo Bevordering van diversiteit, gelykheid en regverdigheid in die samelewing & rdquo (15de plek onder Republikeine).
Ons verdeel oor nasionale doelwitte. Ons verdeel oor persoonlike waardes. Ons verdeel oor alles & mdash en ons doen dit hard en sonder respek.
Dit is dus nie verbasend dat 81% van die Amerikaners beweer dat & ldquoAmerica vandag meer verdeeld is as op enige ander tydstip in my leeftyd nie. & Rdquo Nog meer betekenisvol, 87% van die 65 en ouer is die mense wat Vietnam onthou en die sluipmoorde op MLK en RFK & mdash meen dit is die ergste wat dit nog ooit was. Ons stem almal daar saam is 'n probleem met die verdeling, maar dit is altyd die ander kant en die fout is.
Daar is net een kenmerk oor Amerika wat almal nog steeds omhels: & ldquofreedom. & Rdquo Dit was eers onder Republikeine en tweede onder Demokrate (agter & ldquodiversity & rdquo). Maar selfs hier is die subtiele verskille beduidend. Vir Demokrate is dit vryheid van diskriminasie, rassisme, armoede, ens. Dit verlig vrees, en dit verg dikwels aktiewe institusionele ingryping om dit te laat gebeur. Vir Republikeine is dit vryheid aan en besit 'n geweer, beoefen u godsdiens. Dit het die vermoë om te doen wat u wil, wanneer u wil, en dit gaan hoofsaaklik daaroor om alleen gelaat te word.
Slegs oor enkele kwessies, soos opvoeding en, verrassend genoeg, wapens, vind ons gemeen. Byvoorbeeld, 'n kwaliteit openbare onderwys is 'n fundamentele reg vir elke Amerikaanse kind en rdquo het die steun van 77% van die Republikeine en 90% van die Demokrate.
Tog is dit die opvallendste reaksie op die onlangse skietvoorvalle, net soos in Parkland. Agt uit tien Amerikaners dink ons ​​moet gewere reguleer soos ons motors reguleer.
Wie sou kon dink dat 70% van die Republikeine en 87% van die Demokrate saamstem oor 'n omvattende benadering tot geweerveiligheid? Maar die vraag bly: luister iemand?
Wie het geskryf dat Amerikaners glo dat hul waardes universele waardes is? - Geskiedenis
Die eerste, en miskien die belangrikste, elemente van kultuur wat ons sal bespreek, is die waardes en oortuigings daarvan. Waardes is 'n kultuur se standaard om te onderskei wat goed en regverdig is in die samelewing. Waardes is diep ingebed en krities vir die oordrag en onderrig van 'n kultuur se oortuigings. Oortuigings is die uitgangspunte of oortuigings wat mense as waar beskou. Individue in 'n samelewing het spesifieke oortuigings, maar hulle deel ook kollektiewe waardes. Om die verskil te illustreer, glo Amerikaners gewoonlik in die Amerikaanse droom - dat elkeen wat hard genoeg werk suksesvol en ryk sal wees. Onderliggend aan hierdie oortuiging is die Amerikaanse waarde dat rykdom goed en belangrik is.
Waardes help om 'n samelewing te vorm deur voor te stel wat goed en sleg is, mooi en lelik, gesoek of vermy word. Kyk na die waarde wat die Verenigde State aan die jeug heg. Kinders verteenwoordig onskuld en reinheid, terwyl 'n jeugdige volwasse voorkoms seksualiteit aandui. Volgens hierdie waarde bestee individue jaarliks ​​miljoene dollars aan kosmetiese produkte en operasies om jonk en mooi te lyk. Die Verenigde State het ook 'n individualistiese kultuur, wat beteken dat mense 'n hoë waarde heg aan individualiteit en onafhanklikheid. Daarteenoor is baie ander kulture kollektivisties, wat beteken dat die welstand van die groep en groepverhoudings 'n primêre waarde is.
Dit kan moeilik wees om die waardes van 'n kultuur na te kom. Dit is maklik om goeie gesondheid te waardeer, maar dit is moeilik om op te hou rook. Huweliksmonogamie word waardeer, maar baie eggenote is ontrou. Kulturele diversiteit en gelyke geleenthede vir alle mense word in die Verenigde State gewaardeer, maar die hoogste politieke ampte in die land word deur wit mans oorheers.
Waardes dui dikwels aan hoe mense moet optree, maar dit weerspieël nie akkuraat hoe mense hulle gedra nie. Waardes beeld 'n uit ideale kultuur , die standaarde wat die samelewing graag wil aanvaar en nakom. Maar die ideale kultuur verskil van regte kultuur , die manier waarop die samelewing eintlik is, gebaseer op wat plaasvind en bestaan. In 'n ideale kultuur sou daar geen verkeersongelukke, moorde, armoede of rassespanning wees nie. Maar in die werklike kultuur streef polisiebeamptes, wetgewers, opvoeders en maatskaplike werkers voortdurend daarna om ongelukke, misdade en ongeregtighede te voorkom of te herstel. Amerikaanse tieners word aangemoedig om selibaat te waardeer. Die aantal onbeplande swangerskappe onder tieners toon egter aan dat die ideaal nie net moeilik is om na te kom nie, maar die waarde alleen is nie genoeg om tieners die moontlike gevolge van seks te spaar nie.
Een manier waarop samelewings daarna streef om waardes in werking te stel, is deur belonings, sanksies en strawwe. As mense die norme van die samelewing in ag neem en die waardes daarvan handhaaf, word dit dikwels beloon. 'N Seun wat 'n bejaarde vrou help om in 'n bus te klim, ontvang moontlik 'n glimlag en' dankie '. 'N Ondernemingsbestuurder wat winsmarges verhoog, kan 'n kwartaallikse bonus ontvang. Mense sanksie sekere gedrag deur hul ondersteuning, goedkeuring of toestemming te gee, of deur formele optrede van afkeuring en nie -ondersteuning in te stel. Sanksies is 'n vorm van sosiale beheer , 'n manier om die nakoming van kulturele norme aan te moedig. Soms voldoen mense aan norme in afwagting of verwagting van positiewe sanksies: goeie punte kan byvoorbeeld lof van ouers en onderwysers beteken. Vanuit 'n strafregtelike oogpunt is sosiale beheer wat goed gebruik word ook goedkoop misdaadbeheer. Die gebruik van maatskaplike beheermaatreëls dwing die meeste mense om aan maatskaplike reëls te voldoen, ongeag of gesagsfigure (soos wetstoepassing) teenwoordig is.
As mense teen die waardes van 'n samelewing stry, word hulle gestraf. 'N Seun wat 'n bejaarde vrou eenkant toe skuif om eers in die bus te klim, kan frons of selfs 'n skel van ander passasiers ontvang. 'N Besigheidsbestuurder wat kliënte wegjaag, sal waarskynlik ontslaan word. Om norme te oortree en waardes te verwerp, kan tot kulturele sanksies lei, soos om 'n negatiewe etiket te verdien-lui, nie-goeie boemelaar-of tot wetlike sanksies, soos kaartjies, boetes of gevangenisstraf.
In baie dele van Afrika en die Midde -Ooste word dit as normaal beskou dat mans in vriendskap hande vashou. Hoe sou Amerikaners op hierdie twee soldate reageer? (Foto met vergunning van Geordie Mott/Wikimedia Commons)
Waardes is nie staties nie; dit wissel oor tyd en tussen groepe namate mense kollektiewe samelewingsoortuigings evalueer, debatteer en verander. Waardes wissel ook van kultuur tot kultuur. Byvoorbeeld, kulture verskil in hul waardes oor watter soorte fisiese nabyheid in die openbaar gepas is. Dit is selde dat twee mansvriende of kollegas in die Verenigde State hande vashou waar hierdie gedrag dikwels romantiese gevoelens simboliseer. Maar in baie nasies word manlike fisieke intimiteit in die openbaar as natuurlik beskou. Hierdie verskil in kulturele waardes het aan die lig gekom toe mense gereageer het op foto's van oud-president George W. Bush wat in 2005 hande gevat het met die kroonprins van Saoedi-Arabië. 'N Eenvoudige gebaar, soos handhou, dra groot simboliese verskille tussen kulture.
1. Die bestaan ​​van sosiale norme, beide formeel en informeel, is een van die belangrikste dinge wat ___________ inlig, andersins bekend as 'n manier om sosiale ooreenstemming aan te moedig.
Waardes: Schwartz -teorie van basiese waardes
Doel: Om persoonlike waardes te identifiseer wat sterk is in kulture en wat diversiteit en konflik in waardes kan verduidelik.
Beskrywing: Ses hoofkenmerke, relevant vir alle waardes, word eerstens beskryf. Dit word gevolg deur 'n uiteensetting van tien basiese persoonlike waardes, met 'n gids waaroor kongruent is en wat bots.
Ses hoofkenmerke van waardes
'Waardes is oortuigings wat onlosmaaklik aan invloed gekoppel is. As waardes geaktiveer word, word dit gevul met gevoel. "
"Waardes verwys na gewenste doelwitte wat optrede motiveer."
'Waardes oortref spesifieke aksies en situasies. ... Hierdie eienskap onderskei waardes van norme en houdings wat gewoonlik verwys na spesifieke aksies, voorwerpe of situasies. "
"Waardes dien as standaarde of kriteria. Waardes rig die keuse of evaluering van aksies, beleide, mense en gebeure. Mense besluit wat goed of sleg, geregverdig of onwettig is, wat die moeite werd is om te vermy, op grond van moontlike gevolge vir hul gekoesterde waardes. Maar die impak van waardes op daaglikse besluite is selde bewus. Waardes word bewus wanneer die optrede of oordele wat u oorweeg, teenstrydige implikasies het vir verskillende waardes wat u koester. "
'Waardes word volgens belangrikheid volgens mekaar gerangskik. Mense se waardes vorm 'n geordende stelsel van prioriteite wat hulle as individue kenmerk. "
'Die relatiewe belangrikheid van veelvuldige waardes lei daadwerklik. Enige houding of gedrag het tipies implikasies vir meer as een waarde. ... die afwisseling tussen relevante, mededingende waardes lei houdings en gedrag ... Waardes beïnvloed aksie wanneer dit relevant is in die konteks (dus waarskynlik geaktiveer) en belangrik vir die akteur. "
Hierdie ses kenmerke is relevant vir alle waardes.
Tien basiese persoonlike waardes
Die Schwartz -teorie van basiese waardes identifiseer tien breë persoonlike waardes, wat onderskei word deur die onderliggende doel of motivering. Hierdie waardes is waarskynlik universeel omdat dit mense help om een ​​of meer van die volgende drie universele bestaansvereistes te hanteer:
behoeftes van individue as biologiese organismes
vereistes vir gekoördineerde sosiale interaksie
oorlewings- en welsynsbehoeftes van groepe.
Die tien breë persoonlike waardes is:
"Selfrigting-definieer doel: onafhanklike denke en aksie-kies, skep, ondersoek."
"Stimulasie - definieer doel: opwinding, nuwigheid en uitdaging in die lewe."
"Hedonisme - definieer doel: plesier of sensuele bevrediging vir jouself."
"Prestasie - doelwit definieer: persoonlike sukses deur bewys te lewer van vaardigheid volgens sosiale standaarde."
"Krag - definieer doel: sosiale status en aansien, beheer of oorheersing oor mense en hulpbronne."
"Sekuriteit - doelwit definieer: veiligheid, harmonie en stabiliteit van die samelewing, van verhoudings en van myself."
"Ooreenstemming - doelwit definieer: beperking van optrede, neigings en impulse wat ander kan ontstel of seermaak en sosiale verwagtinge of norme skend."
"Tradisie - doelwit definieer: respek, toewyding en aanvaarding van die gebruike en idees wat 'n mens se kultuur of godsdiens bied."
"Welwillendheid-doelwit definieer: die behoud en verbetering van die welsyn van diegene met wie u gereeld persoonlik kontak het (die 'in-groep')."
"Universalisme - doelwit definieer: begrip, waardering, verdraagsaamheid en beskerming vir die welsyn van alle mense en vir die natuur."
Dinamiese verhoudings tussen die waardes
Verhoudings tussen hierdie 10 breë persoonlike waardes is dinamies. Handelinge wat een waarde nastreef, het "gevolge wat in stryd is met sommige waardes, maar wat ooreenstem met ander." Dit het "praktiese, sielkundige en sosiale gevolge". 'Natuurlik kan en kan mense mededingende waardes nastreef, maar nie in een handeling nie. Hulle doen dit eerder deur verskillende dade, op verskillende tye en in verskillende instellings. "
Die onderstaande figuur gee 'n vinnige gids vir waardes wat bots en ooreenstemmende waardes. Daar is twee bipolêre dimensies. Die een 'kontrasteer' openheid vir verandering 'en' bewaring 'waardes. Hierdie dimensie vang die konflik op tussen waardes wat die onafhanklikheid van denke, aksie en gevoelens beklemtoon en bereidheid tot verandering (selfrigting, stimulasie) en waardes wat orde, selfbeperking, behoud van die verlede en weerstand teen verandering beklemtoon (sekuriteit, ooreenstemming, tradisie). "
Tradisie en ooreenstemming is in 'n enkele wig geleë omdat hulle dieselfde breë motiveringsdoelwit het. Tradisie is aan die periferie omdat dit sterker bots met die opponerende waardes.
'Die tweede dimensie kontrasteer die waardes van' selfverbetering 'en' self-transendensie '. Hierdie dimensie vang die konflik op tussen waardes wat die kommer oor die welsyn en belange van ander beklemtoon (universalisme, welwillendheid) en waardes wat die strewe na eie belange en relatiewe sukses en oorheersing oor ander (mag, prestasie) beklemtoon. "
"Hedonisme deel elemente van openheid vir verandering en selfverbetering."
Daar is twee hoofmetodes om die basiese waardes te meet: die Schwartz -waarde -opname en die portretwaardes -vraelys.
Schwartz se werk ondersoek ook die verhoudings tussen verskillende waardes in meer detail, wat nuttig is vir 'n ryker analise van hoe waardes gedrag en houdings beïnvloed, sowel as die belange wat dit uitdruk.
Verwysing: Schwartz, S. H. (2012). 'N Oorsig van die Schwartz -teorie van basiese waardes. Aanlynlesings in sielkunde en kultuur, 2, 1. Aanlyn: http://dx.doi.org/10.9707/2307-0919.1116
Verwante gereedskap op hierdie webwerf: N/A
Verwante gereedskap op die i2Insights -blog:
Verwante onderwerpe op Wikipedia:
Geplaas: Februarie 2017
Laas verander: April 2020
Wat is uitsonderlik aan Amerikaanse uitsonderlikheid?
'N Merikaan hou daarvan om te glo dat dit 'n uitsonderlike volk is. Ons praat van onsself as 'n nasie wat ons lig langs die goue deur lig, 'n volk wat 'meer as hul eie land liefgehad het en meer genade het as die lewe', in die woorde van 'America the Beautiful'. Die eerste persoon wat die term 'uitsonderlik' op Amerikaners toegepas het, was 'n Fransman, Alexis de Tocqueville, in sy profetiese opname van die Amerikaanse lewe in die 1830's, Demokrasie in Amerika. Maar die kiem van die idee bestaan ​​nog langer, en dit het nooit ons greep op ons verbeelding verloor nie. Ronald Reagan het Amerika in sy program vir 'n nuwe 'Morning in America' bymekaargebring, in byna mistieke terme beskryf as 'n 'skitterende stad op 'n heuwel'. Die lig waarmee dit geskyn het, was soos geen ander nasie nie. 'Ek het nog altyd geglo dat hierdie geseënde land op 'n spesiale manier afgesonder was', het Reagan in 1983 gesê, 'dat daar 'n goddelike plan was wat die twee groot kontinente hier tussen die oseane geplaas het deur mense uit elke uithoek van die aarde wat 'n diepe liefde vir vryheid gehad het. " In sy presidensiële bod van 2012 het Mitt Romney Amerika as "'n uitsonderlike land met 'n unieke bestemming en rol in die wêreld" beskou. Die man wat Romney verslaan het, het daarenteen van Amerika gepraat ongewoon terme, verduidelik aan die Financial Times dat as Amerika uitsonderlik was, dit net in dieselfde sin was dat "die Britte glo in Britse uitsonderlikheid en die Grieke in Griekse uitsonderlikheid." Amerikaanse uitsonderlikheid het amper 'n moderne politieke lakmustoets geword.
Maar wat is "Amerikaanse uitsonderlikheid" - en wat is besonders daaraan? Reagan se aanroep van die 'glansende stad op 'n heuwel' weerspieël wat baie kommentators aanvaar het, is die basiese stelling van die Amerikaanse uitsonderlikheid: die preek van John Winthrop, 'A Model of Christian Charity', wat hy gelewer het aan die koloniste wat hy gelei het om toevlug te vind vir Engelse Puriteine ​​in Massachusetts in 1629. Maar nie een van die Britse Noord -Amerikaanse kolonies - selfs nie Winthrop se Massachusetts nie - het homself as 'n uitsondering beskou op die basiese Europese aannames oor hoe 'n samelewing georganiseer moet word. Al die kolonies het in verskillende mate geglo dat samelewings georganiseer is as hiërargieë - piramides, as jy wil - met die koning bo, die heersers en adel daaronder, en die gewone mense onderaan. Soos alle goeie piramides, was die koloniale een staties, elke laag moes wederkerig met die ander werk, nie in kompetisie nie. Die idee dat mense klein en arm kan begin en tot bo kan werk, word as gevaarlik beskou. Diegene wat die top bereik het, het dit gedoen, nie deur werk nie, maar deur die beskerming van diegene wat reeds daar was. Daar sou verskille tussen Engeland en sy kolonies bly-soos inheemse Engelsmense hul koloniale broers sou herinner-maar hierdie onderskeidings bestaan ​​in dieselfde herkenbare Europese hiërargie van konings, here en gemeentes.
Dit was moontlik ook die manier waarop Amerika ontwikkel het, as dit nie was vir twee geleenthede nie. Die eerste was die Verligting, wat 'n radikaal uitsonderlike manier voorgestel het om menslike samelewings te herleef. Die Verligting het begin as 'n wetenskaplike beweging, en veral as 'n opstand deur wetenskaplikes soos Galileo en Isaac Newton, teen die Middeleeuse interpretasie van die fisiese wêreld. Middeleeuse denkers beskou die fisiese heelal as nie minder 'n hiërargie as die politieke wêreld nie, met die aarde aan die onderkant, en styg op in vlakke van volmaaktheid deur die maan, die planete, die sterre en uiteindelik die hemele. Hierdie struktuur het reeds in die 1500's begin uitmekaar val, toe Niklaus Copernicus daarop aangedring het dat die beskouing van die sonnestelsel op hierdie manier weerspreek word deur die beweging van die planete self te waarneem. Maar dit het sy grootste hou gekry van Galileo, wat die nuutgeskikte teleskoop op die maan opgelei het en opgemerk het dat niks daaraan lyk soos die volgende stap in 'n hiërargie van die aarde af nie. Dit was vir Isaac Newton om ons te wys dat die verskillende dele van die fisiese wêreld nie met orde of rang verband hou nie, maar met natuurwette en kragte, soos swaartekrag, wat in die operasie eenvormig en gelyk was.
Uiteindelik wonder mense of die nuwe reëls wat die werking van die fisiese wêreld beskryf, ook op die politieke wêreld van toepassing kan wees. Uit die revolusie in die fisiese wetenskappe, het filosowe probeer om 'n natuurlike politieke orde te beskryf, vry van kunsmatige hiërargieë soos konings, here en commons. Hulle het gewaag om te praat oor gelykheid eerder as piramides, oor universele natuurlike regte eerder as oorerflike status, oor handel eerder as beskerming, en om te bevraagteken hoekom 'n halfkuns 'n kroon moet dra, net omdat sy pa dit gedoen het. Maar al die politieke filosowe van die Verligting kon as alternatiewe voorstel, was gedagteksperimente oor woestyn -eilande of ideale gemenebes, en die konings het ongestoord op hul trone bly sit.
Die tweede gebeurtenis was die gebeurtenis wat werklik geboorte gegee het aan Amerikaanse uitsonderlikheid: die Amerikaanse revolusie. Want in 'n geweldige uitbarsting van energie het Amerikaners die hele struktuur - polities, grondwetlik, wettig en sosiaal - van hiërargie omvergewerp en die denke -eksperimente van die Verligting oor gelykheid en natuurlike regte op praktiese politiek toegepas.
Die vertroue wat Amerikaners getoon het in die bestaan ​​van 'n natuurlike politieke bestel wat op natuurlike regte en natuurreg gebaseer was, was so diep dat Thomas Jefferson die mees basiese van hierdie regte- tot lewe, vryheid en die strewe na geluk- as "self- duidelik. " Die Virginia -verklaring van regte - nog 'n produk van die jaar 1776 - verduidelik dat "alle mans. . . het sekere inherente regte, waarvan hulle, wanneer hulle in 'n staat van samelewing aangaan, hulle nageslag nie kan ontneem of verkoop nie, naamlik die genot van lewe en vryheid, met die verkryging en besit van eiendom, en die najaag van en geluk en veiligheid te verkry. " Amerikaners het nie net 'n gekorrigeerde weergawe van die Britse gemenereg of die hiërargiese samelewing van Brittanje geëis wat hulle verklaar het dat hulle 'n novus ordo seclorum. Hulle stem, sê Frederick Douglass, 'was soos die basuin van 'n aartsengel wat hewige vorme van onderdrukking en eertydse tirannie na die oordeel roep. . . . Dit kondig die koms aan van 'n nasie, gebaseer op menslike broederskap en die vanselfsprekende waarhede van vryheid en gelykheid. Sy missie was die verlossing van die wêreld uit die slawerny van eeue. "
'Die idee dat mense klein en arm kan begin en tot bo kan werk, word as gevaarlik beskou.
Dit was verbasend makliker om 'n nuwe politiek in Amerika te vind wat beslis met die verlede gebreek het, as wat ons sou verwag het. Ongeag wat hulle vir die ou teorieë van hiërargie gedurende die anderhalf eeu voor 1776 betaal het, het die koloniste in die alledaagse praktyk hul eie burgerlike samelewing op toestemming ontwikkel, ad hoc-wetgewers geskep, hul eie wette geskryf en versprei grondbesit so breed oor die Noord -Atlantiese kus dat 90 % van die koloniste teen die tyd van die rewolusie grondeienaars was. Benjamin Franklin onthou dat sy pa, 'n talg -chandler in Boston, geen besondere opvoeding gehad het nie, "maar sy groot uitnemendheid lê in 'n deeglike begrip en soliede oordeel in omsigtigheidsaangeleenthede, beide in private en openbare aangeleenthede. . . . Ek onthou goed dat hy gereeld besoek was deur vooraanstaande mense, wat hom geraadpleeg het oor sy mening oor sake van die stad of die kerk waaraan hy behoort, en baie respek getoon het vir sy oordeel en advies: hy was ook. . . gereeld 'n arbiter tussen strydende partye gekies. " Amerikaners soos Franklin se pa was in werklikheid reeds woestyn -eilande en ideale gemenebes, en die politieke filosofie van die Verligting het hulle 'n teorie gegee wat ooreenstem met die werklikheid wat hulle geleef het.
Die Amerikaanse mengsel van Verligtingsteorie en praktiese ervaring in die regering het 'n resultaat opgelewer wat van die begin af gesien is - daar is geen ander woord daarvoor nie -uitsonderlik. In die revolusionêre Amerika, verheug Tom Paine, staan ​​Amerikaners op die punt om 'die wêreld van voor af te begin. . . . Die verjaardag van 'n nuwe wêreld is op hande, en 'n wedloop van mense, miskien so talryk soos in Europa, moet hul deel van die vryheid van die gebeure van 'n paar maande ontvang. " Daardie 'deel van die vryheid' sou 'n politieke orde wees sonder geledere, sonder voorlopers, geen hiërargie 'n regering wat homself beperk het, en hom beperk deur 'n geskrewe Grondwet en 'n identiteit wat nie gebaseer was op ras of bloed of grond of afkoms of selfs taal nie, maar op 'n enkele stelling so meedoënloos logies as wat dit skrikwekkend kort was, dat "alle mense gelyk geskape is."
In Europese oë was dit dwaasheid. Die Amerikaanse besluit om gelyke burgers te lisensieer om hulself te regeer, het anargie uitgenooi. Te veel gebiede van die openbare lewe, het Otto von Bismarck in 1870 aangevoer, vereis dat 'n gesaghebbende regering ingryp en regeer, en hoe meer die gesag op hiërargie en monargie gebaseer is, hoe beter. 'Glo my', het Bismarck geprofeteer, ''n mens kan nie 'n groot nasie lei of tot welvaart bring sonder die gesagbeginsel nie - dit wil sê die monargie.'
Amerikaners het vergoed vir enige leemte wat gemaak is deur die regering te beperk deur die uitvinding van private, vrywillige verenigings, "klein gemeenskappe alleen", soos die leier van Pennsylvania, George Bryan, hulle aangespreek het om hul sake te bestuur, sonder dat 'n geswelde keiserlike burokrasie 3 000 myl daarvandaan nodig was . En so het hulle gedoen: alleen in Philadelphia het pas onafhanklike Amerikaners die Pennsylvania Society gestig vir die bevordering van die afskaffing van slawerny en vir die verligting van vrye negers, die Guardians of the Poor of the City of Philadelphia, die Female Society of Philadelphia for the Relief en Indiensneming van die armes, die Hibernian Society, die Magdalen Society for the Shelter and Reformation of Fallen Women, the Society of the Free Instruction of Female Children, die Philadelphia Society for the Free Instruction of Army Boys, the Inigent Widows en Single Women's Society— alles sonder regeringsanksies. Amerikaners het vereniging tot die vlak van 'n kuns geneem. Tocqueville het die verspreiding van Amerikaanse selfhelpgroepe ondersoek en tot die gevolgtrekking gekom dat 'die buitengewone versnippering van administratiewe mag' in Amerika deur die veelheid van 'godsdienstige, sedelike' gekompenseer word. . . kommersiële en industriële verenigings "wat hulself vervang het met Europese here en kanseliers.
Die Amerikaanse uitsonderlikheid het dus begin as 'n nuwe soort politiek. Amerikaners het nie net iets anders gedoen wat hulle in 'n lewende vorm opgevang het nie, 'n natuurlike orde wat die ou politieke stelsels in Europa net so kunsmatig en irrasioneel laat lyk het, net soos Newton se wette die Middeleeuse fisika irrelevant gemaak het. "Ons Amerikaners is die eienaardige uitverkore volk", skryf Herman Melville, "ons Israel van ons tyd dra die ark van die vryhede van die wêreld."
Om 'n nuwe politieke raamwerk daar te stel, was om slegs die eerste been te skep van wat 'n driebeen ontlasting van Amerikaanse uitsonderlikheid geword het. As dit nie oorgeërfde rang en titels was wat gesag in die samelewing verleen het nie, was dit op die vrye inisiatief van die burgers om self te besluit wat hulle wou, en met die regering self so doelbewus selfbeperk, sou hul energie eerder in die rigting loop van handel. Hulle sou nie net 'n nuwe politiek skep nie, maar ook 'n nuwe ekonomie - die tweede been.
"Wat is die Amerikaner dan, hierdie nuwe man?" vra die oorgeplante Fransman Hector St. John de Crèvecoeur in 1782. 'Hy is 'n Amerikaner', antwoord Crèvecoeur, wat opgehou het om te doen wat ander vir hom sê dat hy moet doen. Hy het ontsnap "van onwillekeurige ledigheid, diensbare afhanklikheid, boete en nuttelose arbeid" en het "oorgegaan tot sorge van' n heel ander aard, beloon deur oorvloedige lewensonderhoud ". Binne die stywe grense van die hiërargie beskou die Europeërs die arbeid as slawerny en handel as die onaangename strewe na die kleingesinde bourgeoisie-in Amerika was daar amper niks behalwe 'n bourgeoisie, en dit verheerlik in arbeid en handel. Die Britse romanskrywer Frances Trollope was ontsteld om na Amerikaners te luister "in die straat, op die pad, of in die veld, in die teater, in die koffiehuis of by die huis", wat nooit gelyk het nie, sonder dat die woord DOLLAR uitgespreek word tussen hulle." Maar ander Europeërs was betower deur die vryheid van Amerikaanse handel. J. C. Loudoun's Ensiklopedie van landbou het aanbeveel dat sy Britse lesers na Amerika emigreer, aangesien die Amerikaanse 'regeringsvorm' gewaarborg het dat 'eiendom veilig is en dat persoonlike vryheid daar groter is as op enige ander plek. . . en albei word teen minder koste onderhou as onder enige regering ter wêreld. " In Amerika skryf die Franse evangeliese pastoor Georges Fisch in 1863: "Daar is geen beperking op die vryheid van saketransaksies nie." Dit het ook nie veel saak gemaak wie op 'n gegewe dag daarin geslaag het en wie nie, want die volgende dag sou die wat af was, waarskynlik opstaan.
Abraham Lincoln het hierdie dinamika vasgevang toe hy gesê het dat 'elke mens homself in Amerika kan maak'. Daar sou altyd uiterstes van rykdom en ongelykhede in die onderneming wees. Wat hierdie ongelykhede versag, was 'n onophoudelike op- en afval, sodat die rykdom van een man op 'n oomblik in die ander se hande oorgedra kan word. 'Die verstandige, geldlose beginner in die wêreld', het Lincoln in 1859 gesê (met sy eie geskiedenis in gedagte), 'werk 'n rukkie vir lone, spaar 'n oorskot waarmee gereedskap of grond gekoop kan word, en werk daarna vir eie rekening nog 'n rukkie en huur uiteindelik 'n nuwe beginner om hom te help. " Lincoln het geglo dat dit 'n 'regverdige en vrygewige en welvarende stelsel' is wat die weg vir almal oopmaak. Nie almal sou voorspoedig wees nie, maar dit was geen argument teen die 'stelsel' as geheel nie.
Dit is merkwaardig dat die energie waarmee Amerikaners hulself in onbeperkte handelsuitruil ingegooi het, gou gesien is as 'n primêre struikelblok op die pad van 'n nuwer vyand van hiërargie-sosialisme-wat uit die self-toegediende wrak van die negentiende-eeuse aristokrasie ontstaan ​​het. Die groot argitek van die sosialisme, Karl Marx, was van mening dat elke samelewing onvermydelik uit die ou wêreld van hiërargie sou beweeg na kapitalisme, en kapitalisme sou toegee aan die sosialisme, dus hoe meer gevorderd 'n nasie in kapitalisme kom, hoe nader moet dit wees aan die omhelsing van sosialisme - en uiteindelik kommunisme.
Maar Marx was verbaas oor hoe die Verenigde State hierdie reël trotseer. Geen nasie lyk meer vol kapitalisme nie, maar tog het geen nasie minder belangstelling getoon om sosialisties te word nie. Dit het een van die onopgeloste raaisels van die sosialistiese teorie geword, en dit het aanleiding gegee tot gefrustreerde sosialiste (soos Werner Sombart) wat worstel met die vraag: Waarom is daar geen sosialisme in Amerika nie? Sombart gee dit die skuld vir die dwelm van materiële oorvloed: sosialisme, het hy gekla, het in Amerika gestig "op die grille van braaivleis en appeltaart." Maar 'n ander sosialis, Leon Samson, het beter as Sombart gesien dat die werklike vyand van sosialisme self die eksepsionalisme was, want Amerikaners gee 'n plegtige instemming met 'n handjievol finale idees - demokrasie, vryheid, geleentheid, waarby die Amerikaner rasionalisties hou. net soos 'n sosialis sy sosialisme aanhang. "
Eintlik was Marx en Sombart verkeerd. Daar gehad het As 'n Amerikaanse sosialisme was hulle huiwerig om dit as sodanig te erken, omdat dit nie in die vorm van 'n werkersopstand teen die kapitaal gekom het nie, maar in die opkoms van 'n plantasie -oligargie in die suide van slawe. Hierdie 'feodale sosialisme', gebaseer op ras, het al die uitgangspunte van die Amerikaanse uitsonderlikheid in twyfel getrek, begin met die Onafhanklikheidsverklaring. Die verskonings van die slawerny was ook nie skaam om hierdie oligargie aan die Europese sosialisme te koppel nie, aangesien, soos George Fitzhugh in 1854 beweer het, "Slawerny produseer assosiasie van arbeid, en dit is een van die doelwitte wat alle kommuniste en sosialiste begeer." Wat buitengewoon was aan hierdie groot stap weg van die Amerikaanse uitsonderlikheid, was die titaniese poging wat Amerikaners in die Burgeroorlog aangewend het om dit reg te stel. Die stryd - 'n burgeroorlog wat (soos Lincoln gesê het) verstaan ​​dat die Amerikaanse republiek 'in vryheid bedink en toegewy is aan die stelling dat alle mense gelyk geskape is' en gerig is op die voltooiing van die projek van politieke gelykheid vir al sy mense - is moontlik die mees uitsonderlike oomblik in die hele Amerikaanse geskiedenis, want daar is geen rekord van enige ander konflik soos die oorlog wat Amerikaners onder mekaar gevoer het om 'te sterf om mense vry te maak nie'. En almal, tot die slawe self, het geweet dat vryheid en gelykheid middele is vir sosiale mobiliteit en ekonomiese self-transformasie, nie 'n bevrore egalitarisme nie. 'Ons het as 'n volk geen verlede en 'n baie min hede, maar 'n grenslose en heerlike toekoms,' sê Frederick Douglass, self eens 'n slaaf - een wat nietemin geglo het dat die Amerikaanse geleentheid êrens anders was nie. "Amerika is nie net die uitsondering op die algemene reël nie, maar die sosiale wonder van die wêreld."
Die derde been van die eksepsionalistiese ontlasting was die houding en verhouding wat die Verenigde State sou aanneem teenoor die res van die wêreld, waar hiërargie nog geheers het. Dit het 'n wankelrige been bewys - dit skei selfs eksepsionaliste - al was dit net omdat Amerikaners se opvattings oor wat eksepsionalisme bepaal in terme van beleid teenoor ander nasies sedert die stigting verander het.
Die nuwigheid van die eerste twee bene van eksepsionalisme - politiek en ekonomie - was so groot dat dit vir Amerikaners moeilik was om dit nie as deel van 'n doelbewuste plan te beskou nie. Reeds voor die Revolusie het Jonathan Edwards, die argitek van Amerikaanse godsdienstige herlewings, Amerika as 'n knoop van 'n plan van goddelike verlossing vir die wêreld beskou. 'Ons kan die ontdekking van 'n so groot deel van die wêreld as Amerika aanskou en die evangelie daarin bring', het hy geskryf, 'as een ding waarmee goddelike voorsienigheid die weg voorberei vir die toekomstige glorieryke tye van die kerk . " Timothy Dwight, die kleinseun van Edwards, het poësie geneem om hierdie verwagtinge oor die rol van Amerika in die verlossing van die aarde van Satan te vertaal in 'n heilige missie om 'n Amerikaanse politieke evangelie te verkondig:
As die dag-lente onbegrens is, sal u heerlikheid vloei,
En die koninkryke van die aarde voor jou sal buig
Terwyl die vaandels van unie in triomf ontvou het,
Stil die rumoer van oorlog, en gee vrede aan die wêreld.
Maar as God 'n spesiale rol vir Amerika gehad het, was Amerika streng verplig om op sy eie kus veilig te bly, sy rol sou passief en selfbeskermend wees. Amerikaners was ver van die begeerte om die verlossingskultuur van hul nasie te deel, en was geneig om die res van die wêreld as 'n moontlike bedreiging te beskou. 'Waar die standaard van vryheid en onafhanklikheid ook al ontdek is, sal [Amerika se] hart, haar seëninge en haar gebede wees,' beloof John Quincy Adams in 1821. 'Maar sy gaan nie na die buiteland op soek na monsters om te vernietig nie . Sy wens die vryheid en onafhanklikheid van almal goed. Sy is die eie kampioen en regverdigaar. " Toe die Hongaarse rewolusionêr Louis Kossuth in 1852 na Amerika kom om steun vir sy rebellie teen die Oostenrykse ryk te vestig, het Lincoln hartlik van hom gepraat, gebaseer op "ons volgehoue ​​toewyding aan die beginsels van ons vrye instellings." Maar Lincoln het dit duidelik gemaak dat 'dit die plig van ons regering is om sulke revolusies in ander regerings nie aan te moedig of by te staan ​​nie.'
Ons was egter nie altyd konsekwent hierin nie. Die groot invloed van die suidelike slawe -belange in die Amerikaanse politiek in die 1840's het ons gehelp om 'n oorlog met Mexiko in te voer, sonder 'n beter rede as om groot gebiede aan te skaf wat die Suidlanders in slawestate wou omskep. Ons het in 1898 half in die Spaans-Amerikaanse oorlog geraak en ons het 'n koloniale ryk in die vorm van die Filippyne, Puerto Rico, en, vir alle praktiese doeleindes, Kuba. En in 1917 dring ons in die Eerste Wêreldoorlog agter president Woodrow Wilson se idee dat Amerikaanse demokrasie na Europa uitgevoer moet word.Hierdie pogings om die Amerikaanse eksepsionalisme in 'n sendingpoging te omskep, het byna altyd sabotasie teëgekom deur ander nasies, wat ons aansprake op 'n unieke politieke deugde gekritiseer het en ernstige kritiek deur ander Amerikaners gehad het - selfs reguit verwerping, soos toe Amerika geweier het om by die Liga aan te sluit van Nasies.
Maar selfs die kritiek het verdwyn na die Japannese aanval op Pearl Harbor, wat ons nie net weer in 'n wêreldwye konflik gedryf het nie, maar ook die vraag gestel het hoe ons kan voorkom dat sulke wêreldkrisisse ontstaan. Dit is te veel kere aan Amerikaanse beleidmakers bewys dat die Europese state wat aan hulleself oorgelaat is, nie in staat was om 'n vreedsame kontinentale orde tot stand te bring nie, sodat ons sedertdien gedwonge in die rol van die redder van die beskawing was, hetsy deur die Marshall Beplan, NAVO, NAFTA, die Veiligheidsraad, of soms deur eenvoudige eensydigheid.
Ons het hierdie rol sedert die Tweede Wêreldoorlog aanvaar, dikwels omdat ons geglo het dat ons min keuse het. Maar hierdie rol het 'n nadelige uitwerking op die Amerikaanse uitsonderlikheid gehad deur die Verenigde State herhaaldelik te betrek by buitelandse beleidsprojekte wat nie maklik toegee aan Amerikaanse oplossings nie-en wat dan twyfel laat ontstaan ​​oor die eksepsionalistiese aannames agter die oplossings. As ons na multilaterale of multinasionale oplossings oorgaan, bevind ons ons by Europese en ander bondgenote, wat, selfs al het hulle al lankal die mantel van aristokrasie en geërfde hiërargie, dit vervang het met groot sosiale burokrasieë wat baie dieselfde dien. doel. As ons eensydig optree, vind ons dat ons deur internasionale veroordelings van Amerikaanse aansprake van arrogansie op grond van uitsondering opgejaag word. As ons nie optree nie, word ons beskuldig van isolasie.
Die derde been is nie die enigste een wat swaarkry nie. Ons is eerstens minder afhanklik van vrywillige verenigings om die take van die Amerikaanse samelewing te verrig. Ons sien dit dikwels geïllustreer in statistieke wat toon hoe millenniërs 'n ongekende onttrekking aan Amerikaanse kerke opgevoer het, sodat die aandeel Amerikaners wat godsdienstige verbintenis weier, van een uit 20 in 1972 tot een uit elke vyf gestyg het. Maar dit is slegs 'n deel van 'n groter Amerikaanse onttrekking aan 'n wye reeks vrywillige verenigings, van die PTA tot bowlingligas. Tussen 1973 en 1995 het die aantal Amerikaners wat aangemeld het dat hulle ''n openbare vergadering oor dorps- of skoolsake' 'bygewoon het, met meer as 'n derde PTA -lidmaatskap gedaal van meer as 12 miljoen in 1964 tot skaars 5 miljoen in 1982. Selfs burgerlike organisasies, soos die Boy Scouts en die Rooi Kruis, het sedert die sewentigerjare afgeneem. In die algemeenste sin het die vertroue van Amerikaners in mekaar afgeneem van 'n hoogtepunt in die middel van die 1960's (toe 56 persent van die respondente bevestig het dat 'die meeste mense vertrou kan word') tot 'n laagtepunt, waarin slegs een uit elke drie Amerikaners glo dat 'die meeste mense vertrou kan word'. Onder duisendjariges is dit so laag as een uit elke vyf.
In die plek van vrywillige vereniging het ons staatgemaak op staatsinstansies en administratiewe wetgewing. Hierdie ontwikkeling het sy oorsprong in die progressiwisme van die afgelope eeu, wat geglo het dat die Amerikaanse samelewing te kompleks geword het om aan gewone burgers oorgelaat te word, wat nie die kundigheid het om die regering doeltreffend te laat werk nie. Dieselfde oortuiging ontlok moderne progressiewe mense, soos geïllustreer deur die berugte veldtogvideo van 2012 Die lewe van Julia, wat die lewe van die een Amerikaner as 'n heeltemal uitsonderlike vooruitgang deur die een Europese burokrasie na die ander beskou.
Ons het ook die opkoms van identiteitspolitiek gesien, wat ons daarvan weerhou het om die ou uitsondering te beweer, omdat elke identiteit op sigself as uitsonderlik beskou word. 'N Mens se identiteit as 'n Amerikaner vervaag - word selfs opsioneel - naas sy identiteit as deel van 'n etniese, rasse-, godsdienstige of kulturele minderheid. Dit beweeg ons 'n wêreld weg van Lincoln se oortuiging dat die stelling in die verklaring alle ander identiteite oortref het.
Ons is nie eers meer seker of die verklaring oorredingskrag het nie. Ons is, skryf Peter Beinart, "produkte van 'n onderwysstelsel wat meer as in die verlede beklemtoon insluiting en diversiteit, wat 'n ontevredenheid kan veroorsaak met bewerings dat Amerika beter is as ander nasies." Selfs konserwatiewe regsgeleerdes soos wyle William Rehnquist het toegelaat dat Amerikaanse howe 'moet begin kyk na die besluite van ander [nasies] se konstitusionele howe om hulle te help met hul beraadslagingsproses.'
Maar niks in ons volkslewe het die vertroue in Amerikaanse uitsonderlikheid so ondermyn as die erosie van ekonomiese mobiliteit nie. Sedert ons begin het om die bruto binnelandse produk in die veertigerjare tot 1970 te meet, het die Amerikaanse BBP teen 'n gemiddelde jaarlikse koers van 2,7 persent gegroei van 1970 tot 1994, dit het tot 'n groeikoers van slegs 1,54 persent gegroei, kortliks tot 2,26 persent herstel en daarna begin gly na sy vlak voor Trump van 1,21 persent. Van 1948 tot 1972 het Amerikaners in die laer 90 persent van die inkomsteverdieners hul inkomste jaarliks ​​met 2,65 persent gestyg-byna twee keer die inkomstegroei wat dieselfde groep tussen 1917 en 1948 ondervind het. Sedert 1972 was die groeikoers vir die 90 persent het in duie gestort-in werklikheid negatief geword-en middelklaswerkers wat hul loopbane in die middel van die inkomstekurwe begin het, het hul lot sedert 1980 met 20 persent gedaal. waar die top 10 persent verval in 'n selfbestendige aristokrasie wat homself beskou as 'n deel van wêreldwye kommunikasie- en uitruilnetwerke en weinig simpatie vir diegene wat agterbly.
"Niks het die vertroue in Amerikaanse uitsonderlikheid so ondermyn as die erosie van ekonomiese mobiliteit nie."
Is die Amerikaanse uitsonderlikheid bloot 'n artefak van 'n vroeëre, meer selfversekerde tyd in ons geskiedenis, wat nou moet toegee aan die gemors van globalisering en ooreenstemming met multinasionale verwagtinge? Ek dink net as ons die idees van die Amerikaanse stigters ook as bloot historiese artefakte beskou. Wat het die Amerikaanse eksperiment gemaak uitsonderlik was presies wat dit was nie gebaseer (soos ander nasionale identiteite) op een of ander mite of stamlegende, maar op die ontdekking van natuurwette en natuurlike regte so onbetwisbaar as swaartekrag en gebore uit dieselfde intellektuele bron. Ongelukkig het die natuurregsfilosofie sy plek as die Amerikaanse filosofie gestamp deur die pragmatisme van William James en sy erfgename, en nog meer deur die waardespluralisme van John Rawls en literêre postmodernisme. Hierdie benaderings was veronderstel om die verstand te bevry van die beperking van fiktiewe verhale van eer, waarheid en wet - maar omverwerping van hierdie beginsels het bloot 'n platform geword vir egoïsme en onbelemmerde magsug.
Om Amerikaanse uitsonderlikheid te verdiskonteer, is om te suggereer dat die Amerikaanse politieke bestel op 'n keer slegs 'n uitbeelding van die verbeelding van een nasie was. As daar nie so 'n natuurwet is nie, ja, laat ons die eksepsionalisme weggooi, maar laat ons dan sê dat nóg die ou hiërargie nóg die nuwe burokrasie verkeerd is, en aanvaar dat alle politiek bloot 'n arena is waarin mag, eerder as wet of reg, bepaal ons toekoms.
Ek glo dat die Amerikaanse eksperiment, gebaseer op die verklaring en vervat in die Grondwet, tot 'n uitsonderlike oomblik in die menslike geskiedenis behoort en uitsonderlik bly. Ek glo dat die Amerikaanse ekonomie buigsaam genoeg is om sy mobiliteit te herstel en die wêreld te verstom met sy vermoë om kunsmatige hindernisse te ontwrig. En ek glo dat ons die afwykings wat ons opgedoen het van 'n te selfversekerde missie-mentaliteit kan herstel, sonder om ons te vereenselwig met die sedes van globalisering. Globalisering was immers geen groot sukses nie, die belangrikste prestasie daarvan, soos Christopher Lasch ons in sy laaste boek herinner het: Die opstand van die Elites, was nie internasionale vrede of voorspoed nie, maar "die kosmopolitisme van die gunstelinge. . . oningelig deur die praktyk van burgerskap. "
Die taak om vertroue in ons uitsonderlikheid te herstel, sal nietemin 'n skrikwekkende taak wees. Uitsonderlikheid sal moet word wat Lincoln 'n 'burgerlike godsdiens' genoem het, 'deur elke Amerikaanse ma, na die lustige baba, wat op haar skoot prat'. . . onderrig in skole, in seminare en in kolleges. . . geskryf in Primmers, spellingboeke en in Almanakke. . . uit die kansel gepreek, in wetgewende sale geproklameer en in die howe afgedwing. " Die taak verg 'n vasberade terugslag teen progressiewe oneksepsionalisme en die idee dat slegs die regering doeltreffendheid en geluk kan verseker. Dit behels die herlewing van die oppergesag van die reg (eerder as agentskappe), die verjonging van ons vrywillige verenigings en die viering van hul rol in ons openbare lewe. En dit sal ons dwing om die las van ekonomiese sklerose op te hef, nie net met die doel om eenvoudige materiële oorvloed te produseer nie, maar ook met die doel om 'n nasionale empatie te bevorder, waarin, soos Georges Fisch in 1863 gesien het, Amerikaners opstaan ​​en val, en styg en val weer, sonder die stigma wat die helfte van die nasie in 'n mandjie betreurenswaardige mense stuur.
Kan dit realisties gedoen word? Kan ons ons openbare lewe ontwrig uit die greep van die nuwe hiërargie van burokrate en, in die buiteland, ons terugtrek van kruistogte in die buiteland? Kan ons, in kort, suksesvol terugkeer na ons eerste beginsels?
Wel, ons het dit een keer tevore gedoen.
Allen C. Guelzo is die Henry R. Luce professor in die burgeroorlogstydperk aan die Gettysburg College en die skrywer van Abraham Lincoln: Verlosser -president en ander boeke.
Topfoto: 'n Toneel uit die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, soos uitgebeeld op die Washington Monument (PHAS/UNIVERSAL IMAGES GROUP/GETTY IMAGES)
Die derde tyd van verhoor
Ten slotte kan dit die moeite werd wees om die burgerlike godsdiens in verband te bring met die ernstigste situasie wat ons as Amerikaners nou ondervind, wat ek die derde keer van verhoor noem. Die eerste keer van verhoor het te doen gehad met die kwessie van onafhanklikheid, of ons ons eie sake op ons eie manier moes of kon bestuur. Die tweede verhoor was oor slawerny, wat op sy beurt slegs die belangrikste aspek van die meer algemene probleem van die volledige institusionalisering van demokrasie in ons land was. Hierdie tweede probleem is nog lank nie opgelos nie, alhoewel ons 'n paar noemenswaardige suksesse het. Maar ons is ingehaal deur 'n derde groot probleem wat gelei het tot 'n derde groot krisis, te midde waarvan ons staan. Dit is die probleem van verantwoordelike optrede in 'n revolusionêre wêreld, 'n wêreld wat baie dinge, materieel en geestelik, wil bereik wat ons reeds bereik het. Amerikaners was van die begin af bewus van die verantwoordelikheid en die betekenis wat ons republikeinse eksperiment vir die hele wêreld het. Die eerste interne politieke polarisasie in die nuwe nasie het te doen gehad met ons houding teenoor die Franse Revolusie. Maar ons was toe klein en swak, en dit lyk asof 'vreemde verstrengelinge' ons voortbestaan ​​bedreig. Gedurende die vorige eeu is ons relevansie vir die wêreld nie vergeet nie, maar ons rol word as 'n voorbeeld beskou. Ons demokratiese republiek het tirannie bestraf deur bloot te bestaan. Net na die Eerste Wêreldoorlog was ons op die punt om 'n ander rol in die wêreld te neem, maar weereens het ons die rug toegekeer.
Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die ou patroon onmoontlik geword. Elke president het sedert Franklin Roosevelt na 'n nuwe aksiepatroon in die wêreld gesoek, wat in ooreenstemming is met ons mag en ons verantwoordelikhede. Vir Truman en vir die tydperk wat deur John Foster Dulles gedomineer is, was die patroon die groot Manichese konfrontasie van Oos en Wes, die konfrontasie van demokrasie en 'die valse filosofie van kommunisme' wat die struktuur van Truman se intreerede verskaf het. Maar met die laaste jare van Eisenhower en met die opeenvolgende twee presidente, het die patroon begin verander. Die groot probleme word beskou as nie net veroorsaak deur die bose bedoeling van 'n enkele groep mans nie. Vir Kennedy was dit nie net 'n stryd teen spesifieke mans nie, maar teen "die algemene vyande van die mens: tirannie, armoede, siektes en oorlog self".
Maar te midde van hierdie neiging tot 'n minder primitiewe opvatting van onsself en ons wêreld, het ons op een of ander manier, sonder dat iemand dit werklik bedoel het, in 'n militêre konfrontasie gestruikel waar ons gevoel het dat ons eer op die spel is. Ons is in 'n oomblik van onsekerheid in die versoeking om op ons oorweldigende fisiese krag te vertrou eerder as op ons intelligensie, en ons het gedeeltelik toegegee aan hierdie versoeking. Ons is bedwelmd en onrustig wanneer ons ontsaglike krag nie onmiddellike sukses bring nie, maar ons is aan die rand van 'n kloof waarvan niemand weet nie.
Ek kan nie anders as om te dink aan Robinson Jeffers, wie se poësie nou meer gepas lyk as toe dit geskryf is, toe hy gesê het:
Ongelukkige land, watter vlerke het jy! .
Ween (dit kom gereeld voor in menslike aangeleenthede), huil oor
die ontsaglike grootheid van die middele,
Die belaglike onbevoegdheid van die redes, die
Maar soos so dikwels voor in soortgelyke tye, het ons 'n man met profetiese gestalte, sonder die bitterheid of wanvoorstelling van Jeffers, wat, soos Lincoln voor hom, hierdie nasie tot sy oordeel roep:
As 'n nasie baie sterk is, maar nie selfvertroue het nie, sal dit waarskynlik optree op 'n manier wat gevaarlik is vir homself en vir ander.
Geleidelik maar onmiskenbaar swig Amerika voor die arrogansie van mag wat groot volke in die verlede geteister, verswak en in sommige gevalle vernietig het.
As die oorlog voortduur en uitbrei, as die noodlottige proses steeds versnel totdat Amerika word wat dit nou is en nog nooit was nie, 'n soeker na onbeperkte mag en ryk, dan sou Vietnam inderdaad 'n magtige en tragiese uitval gehad het.
Ek glo nie dat dit sal gebeur nie. Ek is baie bang, maar ek bly steeds hoopvol en selfs vol vertroue dat Amerika, met sy menslike en demokratiese tradisies, die wysheid sal vind wat by sy mag pas. [xix]
Sonder 'n besef dat ons land onder 'n hoër oordeel staan, sou die tradisie van die burgerlike godsdiens inderdaad gevaarlik wees. Gelukkig het die profetiese stemme nog nooit ontbreek nie. Ons huidige situasie laat ons dink aan die Mexikaans-Amerikaanse oorlog wat Lincoln, onder soveel ander, gekant was. Die gees van burgerlike ongehoorsaamheid wat vandag in die burgerregtebeweging en die opposisie teen die Viëtnam -oorlog bestaan, het Henry David Thoreau reeds duidelik uiteengesit toe hy geskryf het: 'As die wet van so 'n aard is dat dit van u vereis dat u 'n agent moet wees van onreg aan 'n ander, dan sê ek, oortree die wet. Thoreau se woorde: "Ek wil my landgenote daaraan herinner dat hulle eers mans is, en Amerikaners op 'n laat en gerieflike uur," [xx] bied 'n noodsaaklike standaard vir enige deeglike denke en aksie in ons derde tyd van verhoor. As Amerikaners het ons 'n gunsteling in die wêreld gehad, maar ons sal as mans beoordeel word.
Uit die eerste en tweede keer van verhoor het, soos ons gesien het, die belangrikste simbole van die Amerikaanse burgerlike godsdiens gekom. Daar is min twyfel dat 'n suksesvolle onderhandeling van hierdie derde tyd van verhoor-die bereiking van 'n lewensvatbare en samehangende wêreldorde-'n groot nuwe stel simboliese vorme sou laat ontstaan. Tot dusver brand die flikkerende vlam van die Verenigde Nasies te laag om die fokus van 'n kultus te wees, maar die opkoms van 'n ware transnasionale soewereiniteit sou dit beslis verander. Dit sou die noodsaaklike integrasie van lewensbelangrike internasionale simboliek in ons burgerlike godsdiens noodsaak, of miskien 'n beter manier om dit te stel, sou die Amerikaanse burgerlike godsdiens bloot deel uitmaak van 'n nuwe burgerlike godsdiens van die wêreld. Dit is nutteloos om te spekuleer oor die vorm wat so 'n burgerlike godsdiens kan aanneem, alhoewel dit uiteraard op godsdienstige tradisies sou put wat die sfeer van die Bybelse godsdiens alleen betref. Gelukkig, aangesien die Amerikaanse burgerlike godsdiens nie die aanbidding van die Amerikaanse volk is nie, maar 'n begrip van die Amerikaanse ervaring in die lig van die uiteindelike en universele werklikheid, hoef die reorganisasie wat deur so 'n nuwe situasie meegebring word, nie die kontinuïteit van die Amerikaanse burgerlike godsdiens te ontwrig nie. 'N Wêreld burgerlike godsdiens kan aanvaar word as 'n vervulling en nie as 'n ontkenning van die Amerikaanse burgerlike godsdiens nie. So 'n uitkoms was van die begin af die eskatologiese hoop van die Amerikaanse burgerlike godsdiens. Om so 'n uitkoms te ontken, sou wees om die betekenis van Amerika self te ontken.
Agter die burgerlike godsdiens lê Bybelse argetipes op elke punt: uittog, uitverkore mense, beloofde land, nuwe Jerusalem en offerdood en wedergeboorte. Maar dit is ook werklik Amerikaans en werklik nuut. Dit het sy eie profete en sy eie martelare, sy eie heilige gebeurtenisse en heilige plekke, sy eie plegtige rituele en simbole. Dit is besorg dat Amerika 'n samelewing is wat so volkome in ooreenstemming met die wil van God is as wat mense dit kan maak, en 'n lig vir alle nasies.
Dit word gereeld gebruik en word vandag gebruik as 'n mantel vir klein belangstellings en lelike passies. Dit is nodig-soos enige lewende geloof-van voortdurende hervorming, om gemeet te word aan universele standaarde. Maar dit is nie duidelik dat dit nie in staat is tot groei en nuwe insig nie.
Dit neem geen besluite vir ons nie. Dit verwyder ons nie van morele onduidelikheid nie, om in Lincoln se goeie frase 'n 'byna uitverkore volk' te wees. Maar dit is 'n erfenis van morele en godsdienstige ervaring, waaruit ons nog baie moet leer terwyl ons die besluite wat voorlê, formuleer.
In die Smithsonian Race -riglyne is rasionele denke en harde werk wit waardes
Die Smithsonian National Museum of African American History and Culture het onlangs riglyne onthul om oor ras te praat. 'N Grafiek wat in die riglyne verskyn, getiteld "Aspects and Assumptions of Whiteness in the United States", verklaar dat onder meer rasionele denke en harde werk wit waardes is.
In die afdeling verklaar Smithsonian dat "objektiewe, rasionele, lineêre denke", "kwantitatiewe klem", "harde werk voor die spel" en verskeie ander waardes aspekte en aannames van witheid is.
Die Smithsonian National Museum of African American History and Culture het geen kommentaar gelewer nie Nuusweek. Hulle het na die webwerf se bladsy met die titel "Witheid" verwys toe hulle om addisionele kommentaar gevra is. Die grafika is later van die bladsy verwyder.
"Wit dominante kultuur, of witheid, verwys na die manier waarop wit mense en hul tradisies, gesindhede en lewenswyses oor tyd heen genormaliseer is en word nou as standaardpraktyke in die Verenigde State beskou," lui die inleiding tot die afdeling. "En aangesien wit mense steeds die grootste deel van die institusionele mag in Amerika besit, het ons almal 'n paar aspekte van die blanke kultuur en mdash geïnternaliseer, insluitend mense van kleur."
'N Ander afdeling sê dat wit waardes' steak en aartappels insluit: 'flou is die beste' 'en dat wit mense' geen verdraagsaamheid het vir afwyking van 'n enkele godsbegrip nie '.
Ander onderafdelings handel oor 'familiestruktuur', 'robuuste individualisme', 'protestantse werksetiek' en 'estetika'.
Die afdeling "White Privilege: Unpacking the Invisible Knapsack" sê dat wit mense nie hoef te bekommer oor sekere dinge nie, soos om dinge alleen te doen sonder om gevolg te word of geteister te word, tesame met die gevoel dat hul ras behoorlik verteenwoordig word.
'Die denke oor ras is baie anders vir nie -blankes wat in Amerika woon', gaan die Smithsonian -webwerf voort. "Kleurlinge moet altyd hul rasidentiteit in ag neem, ongeag die situasie, vanweë die sistemiese en interpersoonlike rassisme wat nog bestaan."
Op 15 Julie het die Smithsonian National Museum of African American History and Culture die voornemens van hul portaal verduidelik en hoe lesers die inligting moet benader. "In 'n tyd waarin die siel van ons land getoets word, sal ons Talking About Race -portaal individue en gemeenskappe help om konstruktiewe gesprekke en broodnodige dialoog te bevorder oor een van die mees uitdagende onderwerpe van ons land: rassisme en die korrosiewe impak daarvan," het die museum begin 'n Twitter -draad.
'Amerika staan ​​weer voor die uitdaging van ras, 'n uitdaging wat ons begrip en toewyding nodig het,' het dit voortgegaan. "Ons portaal is ontwerp om individue, gesinne en gemeenskappe te help om te praat oor rassisme, rasse -identiteit en hoe kragte elke aspek van ons samelewing vorm."
"As 'n instelling wat toegewy is aan leer en opvoeding, verwelkom ons die besprekings, terwyl ons ook die publiek aanmoedig om 'n holistiese benadering te volg en die inligting in die volle konteks te lees," het die draad afgesluit en volgers na die webwerf van die webwerf oor Talking About Race gewys.
In 'n tyd waarin die siel van ons land getoets word, sal ons Talking About Race -portaal individue en gemeenskappe help om konstruktiewe gesprekke en broodnodige dialoog te bevorder oor een van ons land se mees uitdagende onderwerpe: rassisme en die korrosiewe impak daarvan.
& mdash Smithsonian NMAAHC (@NMAAHC) 16 Julie 2020
Ons sterk aanbeveel:
In verband met die Europese Revolusies van 1848 het die historikus Eric Hobsbawm geskryf:
In 1806 is die keiser van Habsburg, wat die keiserlike titel "Heilige Romeinse" beklee en direkte dinastiese gesag uitoefen oor baie lande wat van Pole tot by die Middellandse See strek, deur die aktiwiteite van Napoleon Bonaparte onder druk gebring en die beëindiging van die Heilige Romeinse Ryk aanvaar (as gevolg van ingrypende hervormings wat deur Napoleon in westelike dele van Germaanse Europa ingestel is), en die titel van keiser van Oostenryk aangeneem het.
In Februarie 1948 het die Britse historikus Lewis Namier 'n lesing gelewer ter herdenking van die eeufees van die Europese Revolusies van 1848.
In hierdie lesing het Namier feite oor die historiese ontwikkelings, temas en gebeure wat in 1848 duidelik blyk, voorgestel en tot die gevolgtrekking gekom dat:
Ons is verheug om 'n reeks insiggewende bladsye beskikbaar te stel oor die uiters belangrike en, ons wil dit graag voorstel, die wonderlik histories leersame Europese revolusies van 1848:
1 Die Europese Revolusies van 1848 begin 'n Breë uiteensetting van die agtergrond van die onrus en 'n bespreking van sommige van die vroeë gebeure in Parys, Berlyn, Wene, Boedapest en Praag.
2 Die Franse Revolusie van 1848 'n Spesiale fokus op Frankryk - soos 'n Oostenrykse minister van buitelandse sake gesê het "As Frankryk nies, word Europa verkoue".
3 Die "Italiaanse" rewolusie van 1848 'n "Liberale" pousdom na 1846 help om die kole van 'n 'Italiaanse' nasionale strewe weer oor die Italiaanse skiereiland te laat herleef.
4 Die rewolusie van 1848 in die Duitse lande en Sentraal-Europa "Duitsland" het in 1848 'n beweging vir 'n enkele parlement gehad en baie voornemende "nasies" in Sentraal-Europa het probeer om 'n aparte bestaan ​​vir hul 'nasionaliteit' te bevorder.
5 Die Europese Revolusies-reaksionêre nadraai 1848-1849 Sommige gevalle van sosiale en politieke ekstremisme laat liberale elemente wat voorheen hervorm was, by konserwatiewe elemente aansluit om die terugkeer van tradisionele gesag te ondersteun. Sulke nasionaliteite wat in die Habsburgse Ryk woon, soos die Tsjegge, Kroate, Slowake, Serwiërs en Roumaniërs, vind dit meer geloofwaardig om na die keiser te kyk, eerder as na die demokratiseringsvergaderings wat onlangs in Wene en in Boedapest gestig is as gevolg van populistiese strewe, na die toekomstige beskerming van hul nasionaliteit.
Die Oostenrykse keiser en baie konings en hertogte herwin politieke magte. Louis Napoleon, (wat 'n neef van Napoleon Bonaparte was), is verkies tot president in Frankryk en bied sosiale stabiliteit tuis, maar het uiteindelik beleid gevolg wat dramatiese veranderinge in die breër Europese struktuur van state en hul soewereiniteit tot gevolg gehad het.
Die gebeure van 1848-1849 het ontstaan ​​uit die sterk opkoms in die sosio-politiek-ekonomiese geskiedenis van die negentiende-eeuse Europa van populistiese magte soos liberalisme, konstitusionalisme, nasionalisme en sosialisme.
Hierdie populistiese magte is bevorder deur verskillende belangegroepe binne en tussen die reeds bestaande dinastiese ryke en koninkryke van Europa, wat dikwels die voortbestaan ​​van dinastiese gesag en bestuur uitdaag en mededingend blyk te wees, deurdat gewilde aspirasies wat deur sommige belangegroepe uitgespreek is, dikwels onsmaaklik was aan ander belangegroepe binne en tussen die reeds bestaande dinastiese state van Europa.
Middelklas-liberale, wat meer konstitusionele as dynastiese regering verkies het, was een van die eerste van die voorheen hervormende aspirasiegroepe wat teruggekeer het na die ondersteuning van dinastiese gesag toe dit duidelik word dat ander populistiese belangegroepe 'n groter uitbreiding van die demokrasie verkies as wat hulle self wou sien aangeneem.
Landelike inwoners was dikwels grootliks tevrede met die hervormings van grondbesitstelsels en die vermindering van die verpligtinge om hulp aan hul verhuurders deur middel van arbeid te verleen. Sodra sulke hervormings in die Oostenrykse Ryk aangebring is, aanvaar landbewoners, hoewel dit dikwels relatief materieel arm was, die onderdrukking van stedelike radikalisme en die herstelling van dinastiese owerhede.
Al met al het 'n 'verenigde front' nie gevestig geraak onder diegene wat hervorming soek nie, en het dit geleidelik moontlik geblyk dat dinastiese owerhede hulself gereeld met die hulp van hul pre-revolusionêre militêre magte kon laat geld.
Die historikus AJP Taylor het later na die gebeure van 1848 verwys as ''n keerpunt toe die geskiedenis nie kon draai nie', maar 'Die toekoms' is op die hoogte gebring dat sulke populistiese aspirasie-magte dringende aansprake kan maak ten opsigte van sosiale Politiek-ekonomiese ontwikkelinge.