Metodes van diagnose van endometriose en kliniese manifestasies - Gesondheid - 2022
Hoe om endometriose te diagnoseer
Skrywer: Zelmer NE, verloskundige-ginekoloog, ervaring sedert 2007, eerste kwalifikasie kategorie.
Endometriose is 'n siekte waarin weefsel oor die grense van die baarmoederholte groei, met eienskappe soortgelyk aan die van die baarmoeder. Die voorkoms wissel van 7 tot 50% by vroue van vrugbare ouderdom.
'N Spesiale geval van die siekte - adenomyose (die ligging van die endometriumweefsel in die dikte van die spierlaag)
Die belangrikste simptome sluit in
klagtes van pyn, swaar gevoel in die onderbuik,
intermenstruele ontslag dikwels bruin, spotting,
langtermyn endometriose kan gepaard gaan met manifestasies van die sentrale senuweestelsel, byvoorbeeld verminderde prestasie, slaperigheid, agteruitgang van die aandag, prikkelbaarheid.
Endometriële selle strek oor die baarmoeder, waar hulle op die peritoneum, fallopiese buise, in die eierstokke en op die naburige organe kan vestig en ontkiem: die rektum, blaas, derms en ander organe. Uiters selde (wanneer dit in die bloedstroom vrygestel word) vestig hierdie selle in die longe, larinks, niere en ander organe wat ver van die baarmoeder af is.
'N Eienskap van endometriose is dat, ongeag waar die endometriale selle gevestig het, funksioneer hulle soos in die baarmoeder, dit is elke maand volgens die fases van die menstruele siklus, hulle groei, los en bloei tydens menstruasie (byvoorbeeld met endometriose van die urinêre stelsel, bloedige urinêre uitskeiding, met rektale endometriose - bloeduitlaat van die anus, ens.).
Elke maand, 'n paar dae voor en gedurende die menstruasie periode, ontwikkel die vrou abdominale pyn van wisselende erns - van ongemak na die noodsaaklikheid om te gaan lê, pynstillers te neem en selfs gestremdheid te voltooi. Hierdie pyne kan versprei na die rektum, sakrum, boude, bene, rug, ens.
In laasgenoemde geval word die pyn tydens seksuele omgang dikwels opgemerk tot hul volledige onmoontlikheid. Afhangende van die ligging en omvang van die verspreiding, kan endometriose gepaard gaan met hoofpyn en duiseligheid.
Daar is gevalle van asimptomatiese kursus, selfs met 'n uitgesproke letsel van 'n orgaan.
Indien enige verband tussen die voortplantingstelsel geraak word deur endometriose (baarmoeder, fallopiese buise, eierstokke, bekken peritoneum), kan steriliteit voorkom.
Eksamen vir vermeende endometriose
Vir diagnose, 'n aantal prosedures.
Die dokter kan die siekte vermoed op grond van die pasiënt se lys van haar klagtes en simptome.
Dui endometriose wil aan
menstruele afwykings (pynlike en swaar menstruasie, sjokoladekleurige ontslag voor menstruasie),
pyn, verhoog voor menstruasie,
sowel as die teenwoordigheid van onvrugbaarheid
betrokkenheid by die proses van interne organe naby die baarmoeder en eierstokke (blaas, rektum).
Pasiënte met 'n rektum wat deur endometriose geraak word, merk dikwels dat pyne voor menstruasie aan die sakrum, anus, gepaardgaande met hardlywigheid, bloed in die stoel en pynlike dermbewegings gegee word. Tydens seksuele kontak met sulke pasiënte word ook pyn en bestraling van pyn in die rektale area aangetoon. As endometriose die muur van die blaas infiltreer, praat die pasiënte oor pynlike urinering, en in die analise van urine word spore van bloed gereeld opgespoor ('n klein hoeveelheid proteïene en bloed selle).
Wanneer verpligte vaginale ondersoek deur 'n ginekoloog met endometriose word bepaal deur die kenmerkende eienskappe:
vergrote eierstokke as gevolg van endometrioid siste,
beperkte mobiliteit van die baarmoeder en appendages met erge hechtings,
seëls agter die baarmoeder in die vorm van spykers, pynlik op palpasie - dit is 'n teken van skade aan die sacro-uterine ligamente deur endometriose.
'N Kolposkopie, of die ondersoek van die serviks met 'n mikroskoop, laat jou toe om die teenwoordigheid van fisiologie van endometriose op die serviks te sien.
Ultraklankondersoek van die pelviese organe
Ultraklank is die verpligte en mees toeganklike metode vir die diagnose van 'n siekte. Deur dit te gebruik, is dit moontlik om beide interne endometriose van die baarmoeder (adenomyose) en eksterne endometriose (buite die baarmoeder) te bepaal.
Die volgende letsels van die baarmoeder is kenmerkend van die ultraklankbeeld van interne endometriose:
patologiese groei van die baarmoederlaag van die endometrium en die ontkieming daarvan in die derm van die uterus,
oneweredige verdikking van die baarmoeder, verhoog die grootte daarvan,
die teenwoordigheid van areas van heterogene digtheid in die spier van die baarmoeder met die vorming van nodusse sonder duidelike kontoere,
die teenwoordigheid van mikroskopiese siste in die endometrium en die derm van die baarmoederwand.
In die geval van eksterne genitale endometriose help ultraklank om op te spoor:
Indirekte tekens van die vorming van nodusse agter die baarmoeder (in die dikte van die sacro-uterine ligamente),
Indirekte tekens van adhesies in die bekken.
Daarbenewens is die gebruik van ultraklank die differensiële diagnose van endometriose met uteriene myoma, 'n kwaadaardige siekte.
Die ginekoloog sal die pasiënt onmiddellik na die eerste ondersoek na die ultraklank stuur.
Vir meer inligting, word die studie aanbeveel om uitgevoer te word in die tweede helfte van die menstruele siklus (op dae 16-19 van die siklus) en met behulp van 'n transvaginale ultraklank sonde.
Magnetiese resonansie beelding (MRI) en computertomografie (CT)
MRI en CT is radiologiese metodes.
Hulle is duideliker as ultraklank, skei gesonde weefsels van die liggaam en word geaffekteer deur endometriose. Met CT en MRI kan 'n differensiële diagnose gemaak word tussen baarmoedermoma, 'n kwaadaardige tumor en 'n nodale of infiltratiewe vorm van endometriose, asook om die mate van betrokkenheid in die proses van die blaas, sakro-uteriene ligamente agter die baarmoeder en rektum te bepaal.
Die sensitiwiteit en akkuraatheid van MRI-diagnose is 95% 1, dus hierdie metode moet altyd in onduidelik gevalle voorgeskryf word.
Wanneer hysteroskopie die baarmoeder van binne af ondersoek met behulp van 'n mikroskopiese kamera, gewoonlik uitgevoer onder intraveneuse narkose in die hospitaal.
Die dokter voorskryf histeroskopie gewoonlik in gevalle waar onreëlmatighede in die menstruele siklus voorkom en die endometriale patologie word deur ultraklank beskryf. Die groei van die endometrium, die teenwoordigheid van poliepe, nodusse wat die baarmoeder vervorm, die vermoede van 'n kwaadaardige siekte. In hierdie gevalle word die diagnose verhelder deur visuele inspeksie van die uterus en endometrium, en as gevolg van 'n histologiese ondersoek van die endometriale biopsie, kan 'n kwaadaardige siekte uit die baarmoeder uitgesluit word.
Hysteroskopie om endometriale patologie te verduidelik word ook aan alle pasiënte met onvrugbaarheid getoon.
* Histerosalpiografie (X-straal van die uterus en fallopiese buise met kontras in die baarmoederholte) word tans nie uitgevoer om endometriose te diagnoseer nie. Terselfdertyd onthul pasiënte met onvrugbaarheid, wat so 'n prentjie neem om die deursigtigheid van die buise te verduidelik en die afwesigheid van abnormale baarmoederafwykings, dikwels tekens van endometriotiese letsels van die baarmoederwand as bevinding aan die lig te bring. Dit is die "uitstraling" van die baarmoederkontoerure, die vervorming in die vorm van spykers in die baarmoeder.
sistoskopie (ondersoek van die endoskopiese kamer van die blaas) en die ondersoek van die uroloog, asook die studie van die dunderm (irrigoskopie) sal die mate van betrokkenheid in die proses van organe langs die baarmoeder verduidelik en die verdere behandelingstaktiek bepaal.
Dit is die mees akkurate metode om 'n diagnose van endometriose te maak en die stadium en omvang van die proses te verduidelik.
Laparoskopie behels stukke van die abdominale wand om 'n spesiale instrument wat met 'n videokamera toegerus is, in te stel - 'n laparoskoop. U kan die baarmoeder, eierstokke, ligamentiese apparaat van die baarmoeder, die blaas met die rektum ondersoek, die erns van adhesies evalueer, 'n ondersoek doen na die dermheid van die fallopiese buise. Wanneer die diagnose van eksterne genitale endometriose bevestig word, betree diagnostiese laparoskopie die terapeutiese stadium (chirurgiese behandeling van endometriose).
Laboratoriediagnose van endometriose: dit is vasgestel dat die konsentrasie van tumor merkers toeneem in die bloed van pasiënte met endometriose
Die groei van CEA in die bloed word waargeneem met endometriose, sowel as kwaadaardige gewasse van die baarmoeder, eierstokke, vulva.
CA-125 is spesifiek vir ovariale adenokarsinoom, met endometriose is sy spesifisiteit 97%, sensitiwiteit - slegs 27% 2.
In 'n neutedop is dit die moeite werd om "spesifisiteit" en "sensitiwiteit" te ontsyfer. Dit is, in eenvoudige terme, slegs in 27 pasiënte uit 100, sal hierdie tumor merker in die bloed bo normaal aangeteken word. Die oorblywende 73 pasiënte voel nie die metode nie. Maar aan die ander kant, sal diegene wat 'n tumor merker verhef het, in 97% (byna 100%!), Die teenwoordigheid van 'n spesifieke siekte is bevestig.
Dit is belangrik! As gevolg van die lae sensitiwiteit van merkers, is die bepaling van tumormerkers van bloed slegs 'n hulpmiddel vir die diagnose van endometriose.
Endometriose is 'n chroniese siekte en geneig tot herhaling. Daarom moet pasiënte met 'n gevestigde diagnose van endometriose gevolg word deur 'n ginekoloog vir die lewe. Die prioriteit is die komplekse behandeling van die siekte: die verwydering van foci van endometriose deur chirurgie, gevolg deur geneesmiddelterapie en voorkoming van herhaalde chirurgiese prosedures.
behels die gebruik van niesteroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAIDs) om die intensiteit van pyn te verminder. Hulle word aanbeveel om nie meer as 3 maande te gebruik nie. weens die groot aantal newe-effekte op die maag en ingewande. Daar word aanvaar dat die dokter tydelik vir die tydperk van verergering die dokter voorskryf, of totdat die hoof dwelm- of chirurgiese behandeling begin werk.
Baie pasiënte is bang vir die beginsel van hormoon inname. Vroue is bekommerd oor die vrese van gewigstoename en gesigshaargroei, wat tipies was vir die gebruik van die eerste uitgevonde hormonale middels dekades gelede. Nou is die meeste dwelms ontbloot aan hierdie newe-effekte. Ander het gebly: vloeibare retensie in die liggaam, inmenging van die melkkliere, verminderde libido, aknee, verhoogde trombotiese aktiwiteit van die bloed, depressiewe en veranderlike bui, hoofpyn, intermenstruele bloeding, droë vagina, vaginitis, ens.
Intussen speel hormonale terapie vir endometriose 'n sleutelrol en kan dit nie gedoen word nie, omdat endometriose aanvanklik ontwikkel as gevolg van hormonale wanbalans. In heterotopiese gebiede groei endometriotiese weefsel onder die invloed van 'n oormaat hoeveelheid estrogeen en 'n afname in die sensitiwiteit van die fokus selle na gestagene. Behandeling van endometriose kan uitgevoer word met behulp van verskillende groepe middels met 'n soortgelyke meganisme van werking: hulle verminder almal die hoeveelheid estrogeen in die bloed van pasiënte, en sommige van hulle verhoog die sensitiwiteit van endometriële selle na gestogene. Die volgende groepe word gebruik in behandeling:
progestins as 'n eerste lyn dwelm. Dit is 'n groot groep dwelms (4 generasies), wie se aksie daarop gemik is om die groei van die endometrium te onderdruk. Dwelms is beskikbaar in verskillende vorms - vir orale toediening (byvoorbeeld, Vizanna, Norcolut, Duphaston), in die vorm van inspuitings (Depo-Prover), in die vorm van 'n intraderiene toestel met die vrystelling van 'n hormoon (Miren).
gekombineerde (estrogeen + progestogeenbevattende) orale voorbehoedmiddels (byvoorbeeld Silhouette, Janine, Kleira), inhibeer ook die groei van die endometrium,
Gonadotropien-vrygestelde hormoonagoniste (GnRH) - tree op hormone op die vlak van die brein, pituïtêre en hipotalamus. Voorbeelde hiervan is Buserelin, Lukrin Depot, Zoladex,
androgene antigonadotropiene - Danazol, Gestrinone,
groep aromatase inhibeerders (inhibeerders van estrogeen sintese in perifere weefsels) - Anastrozole, Letrozole,
kombinasie van dwelms onder mekaar en met chirurgiese behandeling.
Chirurgiese behandeling kan radikaal wees (impliseer die verwydering van die uterus en byvoegsels) slegs in geval van erge siektes en in die geval wanneer die vrou reeds die voortplantingsyfer voltooi het en nie belangstel in swangerskap nie. In alle ander gevalle sal chirurgiese behandeling, indien moontlik, orgaanbehoud.
Volgens die chirurgiese benadering word chirurgiese behandeling in laparoskopiese en abdominale (abdominale) verdeel.
Laparoskopie in die behandeling van endometriose
Laparoskopie is die voorkeur chirurgiese benadering ("goue standaard") in die behandeling van endometriose van enige erns. Voordele van laparoskopiese toegang:
minimale weefsel trauma,
die tydperk van postoperatiewe rehabilitasie is verminder,
laer persentasie postoperatiewe adhesies,
beter visualisering van die geaffekteerde weefsel as gevolg van die optiese vergroting van die endoskoop kamera, dus - meer moeisame en ervare werk van die chirurg.
Wanneer u laparoskopie uitvoer, kan u endometriïede siste en nodusse verwyder, die fokus van endometriose op die bekken peritoneum verwyder, afsonderlike hechtings, die patogene van die fallopiese buise en die normale bekkenanatomie herstel, die anti-gom-gelsperring binnekom. Selfs verwydering van die baarmoeder en bylaes is moontlik deur die gebruik van laparoskopie met toepaslike kwalifikasies van chirurge.
Abdominale toegang met 'n sny van al die lae van die buikwand is steeds nodig in gevalle van uitgebreide orgaanskade en die noodsaaklikheid vir die uitskakeling van endometriose knope vanaf die mure van die rektum en blaas. Hier is die operasie deur die abdominale metode veiliger vir die pasiënt en die dokter.
By pasiënte met ernstige pyn, versteurings van die menstruele funksie, in die afwesigheid van die effek van laparoskopiese orgaanbesparende chirurgie, maar die begeerte om die baarmoeder te bewaar, word ook die gebruik van ablasie van die sacro-uteriene senuwee (LUNA-operasie) gebruik. Terselfdertyd word die effek van die vermindering van pynsindroom uit denervation beskryf as onbeduidend 3.
Chirurgiese behandeling word aangedui vir pasiënte met geïdentifiseerde sistiese vorms van endometriose, met die sindroom om nie chroniese pelvispyn te verlig nie, met onvrugbaarheid, met nodale vorms van die siekte, met die betrokkenheid van aangrensende bekkenorgane in die proses met 'n skending van hul funksie en pyn.
Die doel van chirurgiese behandeling is om alle foci van endometriose te verwyder, met inagneming van die beginsel van orgaanbehoud, waar moontlik. Verwydering van foci van die siekte is 'n belangrike faktor in die vermindering van pyn in die postoperatiewe periode by pasiënte. Ook tydens die operasie word die adhesies geskei en word die normale anatomie van die pelviese organe herstel.
Endometriose behandeling na chirurgie
Na die operatiewe stadium moet dwelmbehandeling geïndividualiseer word afhangende van die erns van endometriose, die pasiënt se ouderdom, belangstelling in die voorkoms van swangerskap, die teenwoordigheid van gepaardgaande siektes, ens.
As die pasiënt geen klagtes gehad het nie, en slegs tydens 'n beplande operasie vir die verwydering van 'n eierstokkiste, is sy endometriale aard opgespoor. In die postoperatiewe periode sal dit voldoende wees om 'n COC van 'n sekere samestelling (met 'n dienogest) voor te skryf, met daaropvolgende waarneming deur 'n ginekoloog in dinamika.
As die pasiënt in die kliniek 'n uitgespreek pynsindroom, bloeding het en die operasie 'n ernstige graad van die siekte openbaar, sal die ginekoloog haar hormonale terapie lank en met die gebruik van een of meer middels voorskryf. Dus, die kombinasie van gonadotropien-vrystelling hormoon agoniste met gestagene, of die suiwer gebruik van gestagene sal redelik wees.
Wat word in ag geneem by die keuse van 'n hormonale middel:
stadium en voorkoms van endometriose,
planne vir die implementering van die vrugbare funksie,
hormonale dwelm verdraagsaamheid,
teenwoordigheid van gepaardgaande siektes
begroting opsies van die pasiënt.
Hormoonbehandeling word gewoonlik vir 3 maande voorgeskryf, dan word die effektiwiteit daarvan beoordeel. Met 'n bevredigende resultaat duur die behandeling tot 6-9 maande, gevolg deur 'n dokter se waarneming en voorskrif van ondersteunende en profilaktiese terapie. Met die ondoeltreffendheid van behandeling, word die skema ook verander, of chirurgiese behandeling word voorgeskryf, indien dit nie voorheen toegepas is nie.
In die postoperatiewe en rehabilitasieperiode kan pasiënte voordeel trek uit fisioterapiebehandelingsmetodes - lae-frekwensie magnetiese en elektromagnetiese velde, balneoterapie, hidroterapie (naaldbome, gewone radon- en jodium-broombaadjies). Omgekeerd moet mens bewus wees van die faktore wat die liggaam nadelig beïnvloed en die progressie van die siekte veroorsaak. Aangedui vir gebruik by pasiënte met endometriose:
paraffien, verhitte sand,
bad en sauna,
waterstofsulfied, terpentyn, natriumchloried, sulfiedbad,
Dit word nie aanbeveel om oormatig te sonblaas nie.
Wanneer chirurgie nie nodig is nie
Chirurgie kan vermy word indien die pasiënt nie sistiese en erge algemene vorme van endometriose het nie.
Byvoorbeeld, 'n pasiënt is verwys na 'n dokter met menstruele disfunksie op die ouderdom van 50 jaar. Tydens die ondersoek is 'n effense toename en heterogeniteit van die baarmoedermure geopenbaar; geen afwykings is beskryf uit die bylae en die klein bekken nie. Die pasiënt het 'n histeroskopie met 'n endometriale biopsie ondergaan, 'n kwaadaardige siekte van die baarmoeder is uitgesluit, en die baarmoederwand en die endometrium is visueel geïnspekteer met 'n histeroskoopkamera. Interne endometriose van die baarmoeder (adenomyose) is vasgestel. Die pasiënt is 'n voorgeskrewe hormoonterapie vir 6 maande met 'n geneesmiddel van die groep progestogene met 'n evaluering van die effek na 3 en 6 maande.
Nog 'n voorbeeld: 'n 35-jarige pasiënt wat in swangerskap belangstel, het 'n dokter gevra. Drie jaar gelede het sy alreeds laparoskopie ondergaan vir endometrioïde-sistse van albei eierstokke en reseksie van die eierstokke. Volgens 'n ultraklank word 'n beeld van adenomyose en klein sistiese insluiting op die beheerde eierstok (hoogstens 2 cm), vermoedelik endometrioid, beskryf. Met betrekking tot onvrugbaarheid word die pasiënt waargeneem by 'n vrugbaarheidspesialis en word hy voorberei vir 'n IVF-protokol. Nou, voor IVF, moet sy 'n endometriale biopsie hê. Reproduktiewe spesialis word nie aanbeveel om die eierstokweefsel weer uit te sny om die lewering van eiers te behou nie. Voordat IVF die aktiwiteit van endometriose onderdruk, saam met 'n voortplantingspesialis, is behandeling voorgeskryf met gebruik van gonadotropienagonistegroepmedisyne sonder heroperasie.
Endometriose is 'n herhalende siekte, die proses word nie net hervat by pasiënte wat 'n radikale operasie ondergaan met die verwydering van die baarmoeder en bylaes nie. 'N meer gunstige voorspelling vir vroue wat behandeling ontvang het op die ouderdom voor menopouse: na hormonale terapie, 'n gladde oorgang na menopouse, kom gewoonlik voor, die vlak van estrogeen bly fisiologies daal en daar is geen herhaling nie.
Op die reproduktiewe jong ouderdom is die herhalingskoers tot 20% per jaar, en na 5 jaar - tot 74% 4. Daarom is dit belangrik om deur 'n ginekoloog sonder onderbreking gemonitor te word en om kursusse van hormonale terapie te voltooi. Dit is ook belangrik om 'n bevoegde geneesheer te kies, wat die eienskappe van die pasiënt se saak in ag neem en daarmee die doelwitte van behandeling sien:
verwydering van foci van endometriose,
die stryd teen onvrugbaarheid,
die vermindering van die risiko van heroperasie en herhaling van die siekte,
voorkoming van siekteprogressie en verspreiding na naburige organe,
pyn verminder en die lewenskwaliteit verbeter.
1. Volgens die Kliniese aanbevelings (behandelingsprotokol) van die Ministerie van Gesondheid van die Russiese Federasie "Endometriose: diagnose, behandeling en rehabilitasie"
2. Inligting van die Nasionale Gids tot Ginekologie, Jaar: 2009. Skrywer: Podrooi. VI Kulakova, G.M. Saveleva, I.B. Manukhina
Wat is die simptome van endometriose
Die primêre simptoom van endometriose is pelvispyn, wat dikwels geassosieer word met die menstruasie. Alhoewel baie vroue tydens die menstruele siklus dikwels krampe ervaar, is dit baie makliker om die siekte van endometriose te herken. Soos in hierdie geval, verhoog die pyn met tyd en veroorsaak groot ongemak. Gewoonlik kla vroue met pyn met:
die blaas of derm leegmaak.
Dokters sê dat tydens menstruasie by retrograde, menstruele bloed wat endometriale selle vloei terug deur die fallopiese buise en direk in die bekkenholte ingaan. Hierdie ontheemde selle hou by die bekkenmure en oppervlaktes van die pelviese organe, waar hulle aktief begin groei en as bloedklonte voorkom. Daarna begin die ontwortelde selle gedurende die hele menstruele siklus bloei.
Die redes vir die vorming van 'n ongunstige siekte is nog nie bekend nie. Ten spyte van die feit dat dokters en dokters van die wetenskap talle studies uitvoer, kan niemand die probleem van die ontwikkeling van bogenoemde simptome deeglik bestudeer nie. Die meeste kenners noem verskeie faktore wat pyn in die baarmoeder kan veroorsaak:
Die erns van die pyn is nie 'n verpligte faktor om die kwaal te erken nie. In die meeste gevalle kan vroue wat aan hierdie siekte ly, met ligte endometriose ernstige pyn ervaar, terwyl ander met meer ernstige simptome slegs 'n effense tinteling in die baarmoeder kan voel.
Endometriose word soms deur die dokters per ongeluk gediagnoseer, weens visuele inspeksie. Daarom, om 'n akkurate diagnose te maak, is dit nodig om 'n omvattende studie te doen en die oorsaak te identifiseer
. Hierdie soort siekte kan verwar word met irritasie van dermsindroom, wat diarree, hardlywigheid en maagkrampe veroorsaak. Om die endometriose te diagnoseer en die aard van die siekte wat pelvispyn kan veroorsaak, sal jou dokter u aanvanklik u simptome begin beskryf.
Hoe om endometriose van die baarmoeder te identifiseer
Tydens die vorming van endometriose van die baarmoeder kan die ginekoloog 'n visuele inspeksie onderneem deur 'n vaginale spekulum te gebruik. By die diagnose van die siekte in ernstige vorm, besluit die dokter om die operasie uit te voer. Maar chirurgie word slegs in baie seldsame gevalle vereis. Basies, na die identifisering van 'n akkurate diagnose, word die pasiënt 'n gekombineerde behandeling gegee. In hierdie artikel kan jy oorweeg hoe die diagnose van die siekte.
Die mees algemene manier om 'n siekte op te spoor, is sitologie. Die materiaal vir so 'n studie word tydens die aspirasiebiopsie verkry. Danksy hierdie metode word 'n stomp naald in die baarmoederholte geplaas om die endometriale fragment te aspirasie. Hierdie prosedure word op 'n polikliniese basis uitgevoer en is minder traumaties. Gewoonlik gebruik dokters narkose om sensitiwiteit te verminder.
Met hierdie metode kan jy hoëfrekwensie klankgolwe gebruik om beelde in jou liggaam te skep. Om beelde vas te lê, word 'n toestel genaamd 'n transducer of teen die maag gedruk of in die vagina geplaas (transvaginale ultraklank). Beide tipes ultraklank kan uitgevoer word ten einde die beste oog van die voortplantingsorgane te kry. Ultraklank indometrie sal toelaat in die studie van die baarmoederhuid en die identifisering van alle moontlike veranderinge.
Watter dag van die siklus om te kies
Ten einde die siekte te diagnoseer, word dokters toegewy aan interne en transvaginale ultraklank. Baie ginekoloë beveel nie aan om veranderinge in die patologie van die transabdominale metode te ondersoek nie, aangesien dit moeilik is om die eerste tekens van die siekte te identifiseer. Die keuse van diagnose hang af van die moontlike diagnose. Om die endometrium te ondersoek en akkurate inligting oor die siekte te verkry, is dit raadsaam om die tweede helfte van die siklus te kies. In die struktuur van die endometrium word konstante veranderinge in die binneste laag van die uterus waargeneem. Gedurende hierdie tydperk is daar 'n toename in die patologiese gebied, dus na die voltooiing van die siklus is dit nodig om 'n diagnose te doen.
Ultraklankbeeldvorming gee nie 'n definitiewe antwoord as jy endometriose het nie, maar dit kan die siste wat geassosieer word met endometriose (endometriome) identifiseer. Met behulp van ultraklank kan jy die patologie van die vroulike liggaam herken en 'n akkurate diagnose maak. Daarom, as jy 'n meer ernstige siekte vermoed, spreek dokters die metode van biopsie uit.
Om die siekte in die tweede fase van menstruasie te ondersoek, doen dokters 'n kolposkopie. In hierdie uitgesproke periode is dit moontlik om die vorming van die siekte en die fokus van endometriose te bestudeer. Die letsel is bedek met epitheelweefsel en begin te bloei.
Kolkoposkopiya word beskou as die mees insiggewende metode vir die verkryging van akkurate resultate.
Vir 'n pynlose prosedure duur dit ongeveer 15 minute.
Dié diagnostiese metode is die belangrikste in die moderne ginekologie. Met die hulp van 'n biopsie, doen dokters 'n mikroskopiese ondersoek in die verkryging van weefselmonsters.
Die resultaat wat in die laboratorium verkry word, sal die morfologiese verandering van die baarmoederhuid bepaal. Hierdie prosedure word uitgevoer met die bekendstelling van plaaslike narkose.
In moderne klinieke het verskeie metodes van biopsie beoefen:
Hierdie tipe biopsie word beskou as die mees moderne opsie van aspirasie van die baarmoederhuid. Om die risiko van besering aan die baarmoeder en sensitiwiteit te verminder, gebruik dokters 'n spesiale instrument. Hierdie mediese toestel lyk soos 'n buigsame suigbuis wat andersins 'n pyp genoem word. Nadat diagnostiese aktiwiteite uitgevoer is en toetse in die laboratorium ontvang is, kan dokters die volgende siektes identifiseer:
atrofie of hipoplasie,
eenvoudige diffuse hiperplasie,
kwaadaardige weefsel degenerasie,
Die mees toeganklike en veilige metode vir navorsing is spiraalrekenmetografie. Hierdie metode is ontwerp om die aard van endometriose en die ontwikkelingsgraad te bepaal.
Om die eerste tekens van die siekte te identifiseer en die toestand van die bekkenholte noukeurig te ondersoek, doen dokters 'n CT-skandering.
Die metode van magnetiese resonansie kan in die visualisering van die interne orgaan van die klein bekken. Hierdie diagnostiese metode herken die struktuur van weefsels en hul ontwikkeling volkome. Veral hierdie tipe diagnose word wyd beoefen vir ovariale endometriose.
Dikwels het vroue van 25 tot 50 jaar chroniese endometriose. Om die oppervlak van die baarmoeder te ondersoek, gebruik ginekoloë 'n spesiale instrument. Met behulp van 'n histeroskoop kan u die beeld wat op die monitor vertoon word, ondersoek nadat u die buis in die area van die serviks ingevoeg het. So word die ginekoloog die geleentheid gegee om die toestand van die baarmoederholte en die toestand van die eierstokke te bepaal.
Tumor Marker Toetse
Na die toets vir tumor merkers, kan die dokter 'n belangrike merker CA 125 identifiseer, wat in die eierstokke gelokaliseer word. Kanker selle kan gereeld hul vlak verander.
As jy betyds in die bloed na die tumor merker skenk, kan ernstige gevolge vermy word.
Die verkrygde laboratorium resultaat toon 'n prentjie van die CA 125 antigeen wat in die pasiënt se liggaam voorkom. In die afwesigheid van patologie sal die analise van tien tot vyftien U / ml CA 125 in die bloed vertoon.
Endometriose - wat is dit? Dit is 'n vroulike ginekologiese siekte. Die spesifisiteit daarvan is in langtermyn geleidelike vordering, baie vorme, simptome. Statistieke van moderne medisyne toon dat 10-20% van alle vroue so 'n diagnose het.
Die gevaarlikste is die gevolge. Hierdie onvrugbaarheid, periodieke ondraaglike pyn, tydelike ongeskiktheid, verswakking in die kwaliteit van lewe. Om hierdie redes moet vroue die siekte ernstig opneem. Tydige behandeling is nodig.
Die skuldige van die siekte word die endometrium. Dit is die binneste laag van die baarmoeder, tydens menstruasie, word dit verwerp en verlaat die baarmoeder byna heeltemal.
Dit is die endometrium wat die basis is, en as die bevrugte eier steeds ontwikkel, word die vrou swanger. As bevrugting nie gedurende die siklus plaasgevind het nie, word hierdie slymlaag afgekeur, dan word 'n nuwe een gevorm - dit is die volgende siklus.
Met die ontwikkeling van endometriose, vir onverklaarbare redes, bereik die endometrium waar dit nie behoort te wees nie - die spiervlak van die uterus, fallopiese buise, abdominale mukosa, eierstokke, vagina, perineum. Sulke plekke word ektopiese of endometriale foci genoem - in hulle word die endometrium dieselfde veroudering en verwerping ondergaan.
Hoe om jou eie te bepaal?
Dit is onmoontlik om te bepaal of 'n vrou endometriose sal hê of nie. Maar jy kan risikofaktore in ag neem. Dit sluit in:
aborsie ongeag die gestasie ouderdom,
die teenwoordigheid van adhesies wat inmeng met die behoorlike werking van die pelviese organe,
aflewering deur keisersnee,
chirurgie van die pelviese organe.
Endometriose beïnvloed meestal die organe van die abdominale, klein bekken. In ooreenstemming met die grootte van die patologiese gebied, verskyn die aantal sulke foci en lokaliseringsplekke, kliniese simptome. Volgens die mediese beleid is die diagnose en behandeling deur 'n ginekoloog gratis.
Endometriose word gemanifesteer deur die volgende simptome:
dysmenorrhea - 'n ander mislukking van die menstruasie siklus,
ongemak, pyn tydens seksuele kontak,
Erge pyn in die onderbuik - eers eers tydens menstruasie, en soos die siekte voortdurend vorder,
onsuksesvolle pogings om swanger te word.
Metodes van diagnose van endometriose en kliniese manifestasies
Endometriose is 'n ginekologiese siekte waarin oormatige proliferasie van die endometrium aangeteken word. Patologie vir 'n lang tyd is asimptomaties, want dit word dikwels baie laat opgespoor. Tydige diagnose van endometriose is 'n geleentheid om die ontwikkeling van ernstige komplikasies te voorkom as gevolg van vinnig geïnisieerde hormoonterapie.
Klassifikasie en simptome
Genitale endometriose word gewoonlik verdeel in ekstern (endometriumgroei kom buite die baarmoeder) en intern (die patologiese proses strek na die dieper lae van die voortplantingsorgaan).
Met die nederlaag van die eierstokke, peritoneum, vagina en fallopiese buise diagnoseer 'n eksterne vorm van die siekte. Dit is moontlik om endometriose van die interne tipe (adenomyose) te bepaal in die geval van lokalisering van letsels uitsluitlik in die baarmoederholte. In die ekstragenitale variant word die patologiese proses waargeneem in verskeie organe en weefsels wat nie met die urogenitale stelsel verband hou nie.
Alle moontlike simptome van die siekte manifesteer hulself anders, afhangende van die vorm van die siekte en die omvang van die letsel.
Simptome van endometriose, soos maagpyn in die buik, kom voor by al die variante van die siekte. As 'n reël word sulke veranderinge 'n paar dae voor die aankoms van regulasies aangeteken. Tydens menstruasie, verhoog die pyn en verlaag dit nie vir 'n lang tyd nie. Dit kan so uitgespreek wees dat 'n prentjie van die "akute abdomen" begin vorm. 3-4 dae na die einde van die kritieke dae, verskyn die kliniese prentjie.
Sulke simptome is nie inherent aan die interne tipe van die siekte nie, dit vind plaas in die ontwikkeling van 'n eksterne tipe patologie en dui op verwaarlosing van die proses. Tipies kom hierdie simptome voor in die derde en vierde stadium van die siekte, wanneer die letsels na die vagina en serviks versprei het. Daar is ongemak tydens die omgang en kan 'n geringe bloeding voorkom.
Pyn wanneer urinering urineer
Pynlike urinering is kenmerkend van die eksterne vorm van die siekte, wanneer die verspreiding van endometriale selle (baarmoedervoering) aan ander weefsels en organe oorgedra het. In die eerste en tweede stadium word hierdie simptome selde waargeneem, maar met verdere ontwikkeling van die siekte word uitgespreek. Hulle mag periodiek en op 'n deurlopende basis verskyn. Pyn sensasies is seer en skerp, afhangende van die graad van verwaarlosing van die proses.
Pyn tydens ontlasting is uiters skaars. Dit is te danke aan die feit dat endometriose met dermskade nie dikwels voorkom nie. As 'n reël word so 'n kliniese prentjie waargeneem by vroue wat aan hardlywigheid ly.
Menorragie is 'n beduidende toename in die hoeveelheid ontslag tydens menstruasie en hul ernstige kursus. Danksy sulke manifestasies is dit moontlik om patologie redelik akkuraat te diagnoseer. Selfs met 'n enkele toename in bloeding, wanneer die pakking elke uur verander moet word, moet u mediese hulp soek.
Benewens die toename in die hoeveelheid bloed wat verlore gaan, is daar dikwels 'n verandering in die duur van die menstruasiefase (meer as sewe dae) en 'n verkorting van die siklus wanneer die reguleerders meer as een keer elke drie weke verskyn.
Menorragie is kenmerkend van alle tipes patologie, maar kom gewoonlik voor by adenomyose. Hierdie tekens word waargeneem in die tweede stadium van die ontwikkeling van die siekte, en soms selfs vroeër.
Dit is 'n verskynsel waarvoor bloeding tipies buite die menstruasieperiode is, wat nie verband hou met die menstruele siklus nie. Dit is bloot 'n dompel of swaar bloeding. Sulke simptome verskyn gereeld of episodies.
Ongeag die kliniese manifestasies, word 'n mediese konsultasie vereis. Hierdie simptoom help om die siekte in sy vroeë stadiums te herken.
Die oorsake van pyn in endometriose kan anders wees, dus ons beveel aan dat u addisionele inligting oor hierdie onderwerp lees.
Om die endometriose in die proses van ondersoek op die ginekologiese stoel te diagnoseer, is baie problematies. Om patologie op hierdie manier te identifiseer, sal slegs moontlik wees as die vaginale endometriumweefsel beskadig word. Visueel word slegs 'n toename in die grootte van die genitale orgaan aangetref, 'n tumor kan opgespoor word. Dit is uiters belangrik om die ontwikkeling van kanker onmiddellik uit te sluit of te bevestig deur middel van 'n reeks studies.
Simptome in enige vorm van die siekte is dikwels lig en in baie opsigte soortgelyk aan die manifestasies van ander toestande van die urogenitale stelsel. Om hierdie rede voorskryf die ginekoloog met die oog op die identifisering van endometriose by vroue eksamens - laboratorium en instrumentale.
Ultraklank vir endometriose word op verskeie maniere uitgevoer: met behulp van 'n maag sensor (deur die buik) en vaginale (deur die vagina). Die metode word as insiggewend en onskadelik beskou.
Die diagnose van endometriose word gemaak in die geval van sulke veranderinge:
die toename in die baarmoedergrootte en die verkryging van die liggaam van die bal,
In die gebied van skade word die mure verseël,
gemerkte holte sistiese rasse.
Hierdie taktiek laat nie toe om die nodulêre tipe patologie en interne sitose te bepaal nie.
Magnetiese tomografie het 'n hoë resolusie, daarom is MRI vir endometriose een van die mees insiggewende opsies. Dit is gebaseer op die gebruik van kernmagnetiese resonansie. Die prosedure gebruik 'n rekenaar en elektromagnetiese golwe. Dit is dus moontlik om 'n presiese beeld van die interne organe te verkry en om veranderinge in die ovaria, baarmoeder en buikholte te identifiseer.
Die prosedure word gekontraïndikeer in die volgende gevalle:
gebruik van gehoorapparate en pacemakers,
as 'n vrou vir 'n sekere tydperk nie roerloos kan bly nie,
as die algemene aanduiders van lewensbelangrike aktiwiteit konstante monitering benodig.
Die tegniek is absoluut pynloos, maar vergesel van oormatige geraas.
As endometriose tydens 'n MRI-skandering opgespoor is, kan computertomografie aangedui word. Hierdie metode behels laag-vir-laag kartering van organe op 'n rekenaar. Met sy hulp is dit moontlik om nie net die toestand van die baarmoeder en die grense van die letsel te bepaal nie, maar ook om 'n skending van die deursnee van die fallopiese buise, ovariumysters en ander gepaardgaande patologieë te openbaar. Danksy dit is dit moontlik om die mees effektiewe behandeling te kies.
Diagnose van endometriose sluit 'n hele reeks aktiwiteite in. Na die bestudering van die geskiedenis en kliniese prentjie van die presiese gevolgtrekking word nie gestel nie. Selfs 'n ondersoek op 'n ginekologiese stoel is oninformatief. Om hierdie rede gebruik dokters die gebruik van verskeie instrumentale studies, wat toelaat dat die omvang van die letsel bepaal word met maksimum akkuraatheid en die keuse van 'n voldoende kursus van terapie.
Patologie word gemanifesteer deur die volgende kliniese kenmerke:
gevoel van ongemak (en selfs pyn) tydens seksuele kontak,
Erge pyn in die onderbuik (eerste tydens menstruasie, en dan byna konstant)
onvermoë om swanger te word (in die afwesigheid van ander faktore).
Toets vir tumor merkers
'N Vrou moet in die eerste fase van die siklus vir tumormerkers getoets word - op die 2de of 3de dag na die voltooiing van die menstruasie. Bloedmonsterneming word op 'n leë maag uitgevoer, onderworpe aan goeie gesondheid, in 'n rustige toestand. Wanneer die voorlopige radiografie of ultraklankdiagnose ondergaan word, moet die pasiënt die dokter daaroor in kennis stel. Die resultate word ook verwring deur behandeling met hormonale middels.
In endometriose word die aanduiding van CA 125-merkers gediagnoseer. Dokters moet noodwendig rekening hou met die feit dat hierdie vorm van diagnose onakkuraat en spesifiek is.
Toetsresultate is byna altyd negatief in die vroeë stadiums van siekteprogressie. Met matige of erge tumorvolume verhoog.
As die bloedinhoud van die antigeen geleidelik toeneem, is dit 'n ongunstige teken. In hierdie situasie monitor die dokter die toestand van die pasiënt noukeurig.
In 40% van die gevalle is die resultate vals positief. Hierdie resultaat vind gewoonlik tydens swangerskap, mioma, tydens menstruasie plaas. So skat dokters die toename in die inhoud van CA 125 individueel vir elke vrou, met aandag aan verwante faktore en die situasie, die fase van die siklus, die resultate van ander diagnostiese metodes.
Help Mirena se hormonale spoel met endometriose? Lees die artikel oor die gebruik van die Vloot, sy aksie, kontraindikasies en moontlike newe-effekte, veral die installering en verwydering.
Wat is gevaarlike endometriose, indien nie behandel nie? Besonderhede hier.
Wat is die voorspelling?
Die resultate van terapie stem ook ooreen met die erns van die patologie en die omvang van die letsel. Die prognose beïnvloed die volume en radikalisme van die operasie, die nut van geneesmiddelterapie met hormonale middels en rehabilitasie.
Teen die agtergrond van die behandeling, na voltooiing, is 'n dinamiese beheer van die vrou se toestand nodig.
Periodieke ginekologiese ondersoeke word vereis, een keer elke 3 maande - ultraklank, die vestiging van die dinamika van tumormerkers in die bloed. Dit sal tydige diagnose van die waarskynlikheid van herhaling moontlik maak, en voorkom herbesering.
Elk van hierdie diagnostiese metodes gee nie akkurate waarborge vir die opsporing van endometriose nie. Slegs die ervaring en professionaliteit van die dokter sal tyd toelaat om behandeling te begin, waarskuwing vir gevaarlike gevolge. Dikwels kan ander ginekologiese siektes, bloedarmoede en hormonale ontwrigtings tydens toetsing vir endometriose bepaal word. Herstel hang grootliks af van die versorging van die vrou en op tydige verslagdoening aan die ginekoloog oor die ongemak en onaangename simptome.