Onyroid - oorsake, behandeling, wat is eeniriese sindroom? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
oneiric - Dit is 'n illusie van die werklikheid, gepaardgaande met 'n droomagtige disoriëntasie met die teenwoordigheid van dromerige ontvoude fantastiese prente, pseudo-hallusinerende ervarings wat met die werklikheid verweef is, tot sy absolute substitusie. Met oneiroid verskil die tydsverandering (dikwels 'n oriëntasieverlies in 'n persoon) ietwat van stunning (manifesteer deur 'n gebrek aan oriëntasie) en amentia (gevind in 'n bestendige vergeefse soeke na oriëntering).
Die pasiënt met oneiroid neem deel aan die ervare pseudo-hallusinerende werklikheid. Ons kan sulke tipiese tekens van eenrigting eenkant onderskei: disoriëntasie, transformasie van die persepsie van persepsie, verandering van I. Hierdie patologie ontwikkel in stadiums, gepaardgaande met emosionele-vrywillige en motoriese mislukkings, disfunksie van denke en spraakversteuring.
Oneroïed - wat is dit?
Hierdie patologie word uitgedruk in 'n kwalitatiewe versteuring van bewussyn. Ook, in die sielkunde is 'n droomstoornis, en dit kan ook 'n droomagtige versteuring genoem word.
Oneyroid word gekenmerk deur die absolute afskeiding van pasiënte van die omliggende omgewing, deur die verandering van die Self tot sy reïnkarnasie. Hul ervarings het fantastiese inhoud, hulle is selde gewone, ontvou in die vorm van wisselende onwerklike tonele.
Oneroïed kan nie toegeskryf word aan spesifieke sindrome wat spesifiek is vir 'n spesifieke siekte nie. Die etiologie is te danke aan beide eksogene faktore en endogene oorsake. Ons kan praat oor die endogene natuur in die afwesigheid van dronkenskap en tekens van enige klinies belangrike orgaan disfunksies.
Wolk van bewussyn op die eeniriese tipe lyk soos 'n wakker droom. Dit word gemanifesteer deur 'n bewussynsbewussyn, tesame met die instroming van onbewustelike idees van fantastiese inhoud. Verbeeldingryke voorstellings van pasiënte het altyd 'n interne projeksie. Met ander woorde, die voorkoms van pseudo-hallusinerende verskynsels, buitengewoon kleurvolle en ongewone, word met ander woorde aangetref, wat dit onderskei van delirium. Die omgewing word waargeneem deur 'n spesiaal gereëlde "speel" asof dit gespeel word.
Daarbenewens word ruimtelike-temporale disoriëntasie aangeteken. Byvoorbeeld, die pasiënt besef dat hy in 'n mediese instelling is en terselfdertyd homself beskou as die bevelvoerder van 'n ruimteskip wat galaktiese ruimtes oorsteek. Hy beskou die omliggende mediese personeel as ander kollegas as kosmonte.
Wat is eeniriese sindroom? Die gedrag van die pasiënt, bly in oneiroid bewussyn bewussyn, kontrasteer met sy onwerklike pseudo-hallusinasie simptome. Die pasiënt lê gewoonlik roerloos, sy oë is bedek, soms maak hy sy hande gladde "bewegende" bewegings, kyk na sy eie avonture, asof van die kant af. Daar is ook 'n skending van die bewustheid van jou eie ouderdom en tyd persepsie. 'N Persoon kan voel asof hy al jare lank in die vlug is. Soms kan 'n individu wat aan 'n oneroïed ly, dwaal en bedagsaam glimlag. Terselfdertyd kan soms 'n pasiënt vir volgehoue ​​navrae sommige van haar fantastiese foto's van die verbeelding vertel.
By die verlaat van die staat van die oneiroid aanval hou die individu die herinneringe van sy eie fantastiese idees, en die werklike gebeurtenisse wat voorkom tydens hierdie aanval, integendeel, word vergete.
Oorsake van Oneiroid
Oorerwing word beskou as die hooffaktor wat eenmalig genereer. As iemand uit die pasiënt se naaste omgewing gediagnoseer word met psigose met gepaardgaande hallusinasies en verveling of skisofrenie, dan is dit waarskynlik die oorsaak van die betrokke siekte presies oorerflikheid. Maar as die beskadigde oortredings in die familie nie gevind word nie, kan die oneiroid veroorsaak word deur intense emosionele ervarings wat hom daartoe gelei het om van die werklikheid na die illusoriese wêreld te ontsnap.
Daarbenewens kan die oordeelde sindroom ook veroorsaak word deur fisiese faktore, byvoorbeeld hooftrauma, epi-aanvalle, vergiftiging deur farmakopee-middels.
Daar moet op gelet word dat die neuroïdeindroom gewoonlik 'n manifestasie van herhalende of katatoniese skisofrenie is. Daarom, as die rede vir die voorkoms van die beskryf sindroom van eenrigting geestelike wanorde is, kan die manifestasies van die siekte vir 'n paar dae of selfs maande duur.
Benewens hierdie faktore kan die ontwikkeling van oneiroid uitlok:
- akute dwelm prosesse wat gegenereer word deur die misbruik van psigo-middels of verdovende middels, asook stowwe wat soortgelyk is aan narkotiese middels (gom, asetoon);
- die impak van sommige fondse wat vir algemene narkose gebruik word;
- 'n Verskeidenheid aansteeklike prosesse van bakteriële etiologie of virale genese, wat voorkom met hipertermie en dronkenskap;
- vergiftiging met alkoholhoudende vloeistowwe;
- enkefalitis van verskillende aard;
- epilepsie, gepaardgaande met die ontwikkeling van psigose of geestelike krampe, epipadia;
- nie-aansteeklike genesing van patologie van organe, vergesel van ernstige vaskulêre afwykings of veranderinge in metaboliese prosesse (miokardiale infarksie, renale-hepatiese letsels met die vorming van funksie onvoldoende);
- immuunstelsel (lupus erythematosus);
- endokriene disfunksies (diabetes, adrenogenitale sindroom, Addison se siekte);
- harde huidige pellagra;
- Kwaadaardige neoplasmas van verskillende lokalisering, indien hulle tot dronkenskap en kakeksie lei.
Dikwels is eeniriese sindroom 'n teken van somatogene psigose. Dit kom voor as gevolg van die vorming van enkefalopatie van vaskulêre oorsprong of dronkingsetiologie met baie ernstige somatiese kwale. In 'n aansteeklike proses is die oorsaak van die wanorde van bewussyn dikwels 'n diffuse letsel van neurone, die voorkoms van toksiese swelling van senuweestrukture of wanfunksies in die mikrosirkulasie van die brein.
Simptome en tekens van oniroïed
In die debuut van die ontwikkeling van die oneiroïde staat word die bui van die pasiënt onstabiel gemaak, dikwels verhef of verminder. Hierdie affektiewe siektes word vergesel van slapeloosheid, afwisselende kleurvolle drome. Pasiënte ly onder die vrees van waansin. Wanneer geestesversteurings bygevoeg word, word versteurings van die emosionele sfeer helderder, en vegetatiewe disfunksies verskyn: algias in die miokardium, hoofpyn en eetlusverlies.
Geleidelik, met die eskalasie van affektiewe siektes, verskyn daar gekke idees. As 'n reël, is daar 'n onstelselsmatige dwaling van hipochondrie-inhoud, waan van vervolging of dood. Dan word hy geërf deur die nonsens van 'n dubbele of positiewe een, waarin die pasiënt diegene rondom hom beskou as 'n bekende persoon wat voorkoms verander, of 'n negatiewe een, waarin die pasiënt dink dat iemand van 'n familielid of self met 'n dubbel vervang is.
Daarna, in die kliniese simptome van oneiroid, begin die figuurlike nonsens van fantastiese inhoud te oorweldig, omskep in antagonistiese onsin (Manichaean), wat soortgelyk is in die struktuur van die mistieke. Die pasiënt voel homself by die episentrum van die stryd van die leër van goed en die magte van die bose. Die leër van goeie (engele, "goeie" vreemdelinge) "stuur" positiewe kennisgewings aan hom in hallusinasies, en die leër van die bose ("bose" vreemdelinge, duiwels) - negatiewe boodskappe. 'N Pasiënt wat aan 'n Manichaean verskeidenheid delirium ly, is dikwels gevaarlik vir die omgewing en vir jou eie persoon.
In die toekoms begin fantasieë die werklikheid onderdruk, word die pasiënt in sy eie pseudo-hallusinasies 'n volwaardige akteur. Met gedeeltelike behoud van kontak met die werklikheid kan die pasiënt sekere motoriese dade verrig wat ooreenstem met die aard van pseudo-hallusinasies, maar die aktiwiteit van sy vlak wat inherent is aan delirium, bereik nie. Met die verlies aan kontak met die werklikheid word die pasiënt losgemaak van wat gebeur, in 'n katatoniese stupor gaan, reageer nie op die omliggende werklikheid nie. Ongeag daarvan om kontak met die werklikheid te behou, oorskry die aktiwiteit van die pasiënt in sy hallusinasies sy lewenskragtigheid in werklikheid.
Meestal verteenwoordig eenirp emosionele versteurings. En bowenal is daar 'n labiliteit van emosies. Soms is daar ook eensydige verandering van emosies, die vooroordeel van negatiewe emosies of emosies van positiewe inhoud. Daar is 'n droomversteuring: slapeloosheid, afwisselend met helder drome. Daar is vrees in die pasiënt om sy verstand te verloor. Later sluit die onzin aan.
'N Verskeidenheid oneiroid weens die oorheersing van 'n sekere invloed, as gevolg daarvan, onderskei sy depressiewe vorm en ekspansiewe. Die eerste word gekenmerk deur apatie, magteloosheid, angs, prikkelbaarheid, magteloosheid, die tweede deur 'n gevoel van bewondering, aanraking, insig.
Disfunksies van die emosionele sfeer word vergesel deur outonome disfunksies: verlies van eetlus, kop en hart. Tipiese tekens van 'n oneroïed is mislukkings in die affektiewe area saam met bewegingsafwykings.
Soos hierbo geskryf is, is die oorwegende oneiriese toestand inherent in die teenwoordigheid van waanwyses, waarvan die wese bepaal word deur die aard van pseudo-hallusinasies. Die waanstaat groei geleidelik, na disfunksies van die emosionele sfeer.
Aanvanklik is daar 'n bedrieglike bui, wat 'n dwaling van dood, vervolging, hipochondria is. Gedeeltelike disoriëntasie verskyn.
Dan is daar 'n dwaling van die verhoog, vergesel van die verskynsels van simboliek. Hier is die dwaling van 'n dubbele van positief of negatief kenmerkend. Op die stadium wat beskryf word, kan geestelike automatisme, verbale affektiewe illusies, of minder dikwels verbale hallusinasies voorkom. Die parafreniese stadium vervang hulle, vergesel van die verskynsels van 'n figuurlike retrospektiewe, fantastiese inhoud van delirium, en dan van Manichaean delirium. Hier is die identiteit van die individu steeds veilig.
Oneiriese hallusinasies is fantasties. Drome in hierdie siekte word nie gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n projeksie aan die buitekant nie. Hulle ontvou in die gees, in die persoonlike sielkundige ruimte. Daarom word hulle nie beskou as ware hallusinose nie, maar pseudo-hallusinasies. Die beelde wat deur die pasiënt ervaar word, is kleurvol, dikwels met 'n fantastiese fokus. Visuele prente, meer dikwels herinner skerms, is verbind met 'n sekere onderwerplyn.
Ongeag die pasiënt se deelname direk in die situasies wat hy ervaar, is dit ongewoon vir psigomotoriese opwinding vir die oneiroid. Pasiënte wat ly aan die beskryf patologie, integendeel, is meer dikwels in die war. Hulle word losgemaak van die werklikheid, mimiek asof hulle "bevrore" eentonig is. Katatoniese afwykings word nie uitgesluit nie. Terselfdertyd is daar 'n wanverhouding tussen die pasiënt se gedragspatroon in die werklike wêreld en die fiktiewe fantasie wêreld, waar hy 'n aktiewe figuur is.
Die omskrewe verskynsel onderskei oneiroid van delirium, wat gekenmerk word deur 'n verhoogde aktiwiteit van die onderwerp, daarom is dit waarskynlik dat mens hom kan beseer of skade aan die omgewing kan veroorsaak.
Benewens die bogenoemde simptome, het eeniroïede pasiënte ook aandagstoornisse, wat gekenmerk word deur afwesigheid en geheue. Geheueverlies word gemanifesteer in amnesie. Die individu op die uitgang van die ervare staat kan dalk nie die regte gebeure onthou nie.
Klassifikasie en stadiums van ontwikkeling van die neuroïed
Die moderne klassifikasie van kwale bevat nie die term "oneroïed" nie, aangesien dit nie as 'n aparte kwaal beskou word nie, maar is 'n soort kwalitatiewe bewussynsbewussyn. Oneroïed is ingesluit in die idee van delirium.
Onyroid is in die sielkunde beskou as 'n spesiale variasie van gestremde bewussyn.
Volgens die klassifikasie wat deur Akademici A. Snezhnevsky voorgestel word, word die oneroïde volgens die tekens hieronder verdeel, naamlik: deur oriëntasie in die gebeure van die werklikheid en deur die aard en heersende invloed.
Op hul beurt, afhangende van die oriëntering, onderskei hulle in werklikheid: 'n droomagtige en fantasties illusoriese oneiriese sindroom. Die eerste is gekenmerk deur 'n verandering in die individu. Dit word gekenmerk deur 'n volledige ontbinding van die pasiënt van eksterne werklikheid en onderdompeling in gebeure wat in die verbeelding voorkom. In die tweede - die fragmente van die heelal word gemeng met fantastiese onwerklike figuurlike skilderye.
Afhangende van die aard en dominante invloed, word depressiewe oneiriese en ekspansiewe onderskei.
Volgens die klassifikasie van Demanova word die eeniriese state in vier variasies verdeel: droomagtige (volledige afskeiding van die buitewêreld, onderdompeling in denkbeeldige gebeure), stadium-hallusinatoriese (is 'n gevolg van skisofrene delirium, soms seniele demensie, fantastiese hallusinasies word opgemerk), fantasties-illusoriese (kom voor by skisofrenie, vergesel van 'n kaleidoskopiese verwarring van wanhoop en werklikheid), droomgeoriënteerd ('n gevolg van psigose wat veroorsaak word deur giftige skade aan die m zgovyh strukture).
Die klassieke oneiroid gaan deur sekere stadiums van ontwikkeling: outonome disfunksie, somatiese patologie, wanordeversteuring, depersonalisering en derealisering, oneiriese katatonie.
In die aanvanklike stadium word affektiewe versteurings bespeur. Die duur daarvan kan weke en selfs maande wees weens die etiologiese faktor. Dit word gekenmerk deur 'n eskalasie van emosionele simptome.
Die tydperk van wanorde is nogal kort - van 'n paar uur tot 'n paar dae. Op die stadium wat beskryf word, praat die siekte van homself deur paranoïese neigings en deur die emosionele intensiteit te verhoog.
Wanbetaling van die verhoog kan vir 'n langer tydperk (tot 'n maand) waargeneem word. Dit word gemanifesteer deur illusoriese verskynsels en die sindroom van losbandigheid.
Die gefokusde oniroïed stadium word gekenmerk deur parafreniese delirium, waarvan die duur nie meer as 'n paar dae is nie.
'N Ware oneirp word beskou as die kortste stadium. Daarom is dit daar dat die ontwikkelde simptome van geestesversteuring opgemerk word. Daarna word die kliniese manifestasies van oniroïed geminimaliseer tot hulle verdwyn.
Diagnose en behandeling van oniroïed
Diagnose van die beskadigde siekte word volgens die kliniese beeld uitgevoer, en ook in die familiegeskiedenis, die lewensomstandighede van die pasiënt en die kwale wat hy voorheen gely het, word in ag geneem. Om die etiologiese faktor te identifiseer, is dit nodig om 'n volledige ondersoek te doen deur laboratoriumtoetse en instrumentale metodes te gebruik.
Ten einde die diagnose te bevestig, moet oneiroid van onyrisme onderskei word, 'n wanorde van bewussyn wat deur drome versteur word. Onirisme ontstaan ​​as gevolg van ernstige aansteeklike proses of brand siekte. Dit word gekenmerk deur die verwevenheid van die werklikheid in die gedagtes van die onderwerp met drome. Maar wanneer onreïsme, hallusinasies en illusies van fantastiese inhoud afwesig is, verskil dit van die oneiriese sindroom.
Byna altyd, die behandeling van oniroïed vereis hospitalisasie.
As 'n siekte die gevolg is van dwelmmisbruik, 'n gevolg van chemiese dronkenskap of alkoholvergiftiging, word detoksifisering dringende maatreëls getref. As die diagnose ernstige vaskulêre patologieë, endokriene disfunksies en aansteeklike prosesse openbaar, is dit hoofsaaklik nodig om hierdie patologieë te behandel, aangesien dit diegene was wat aanleiding kon gee tot die betrokke oortreding.
Ten einde die manifestasies van die direk-eeniriese sindroom uit te skakel, word die toediening van nootropics getoon, wie se aksie daarop gemik is om geheue te stimuleer, breinaktiwiteit te verbeter en die funksionering van die vegetatiewe sisteem te verbeter. Daarbenewens word antipsigotika aktief gebruik, wat 'n impak op die prestasie van die sentrale senuweestelsel het. Die doel van hul aanstelling is om hallusinasies uit te skakel, delusional state te verlig, konstantes van emosies te herstel.
Behandeling van neuroïde in uiterste omstandighede, wanneer neuroleptika en nootropics bewys het dat dit ondoeltreffend is, behels die gebruik van elektrokonvulsiewe terapie. Die effek van hierdie metode vereis egter verdere studie. Terselfdertyd is die effektiwiteit van hierdie prosedure herhaaldelik bewys tydens gebruik in die behandeling van depersonalisering, hallusinatoriese sindrome en suïcidale toestande.
Om die ontwikkeling van die neuroïdesindroom te voorkom, word dit aanbeveel om die gebruik van verdovende middels, die misbruik van alkoholhoudende vloeistowwe uit te skakel, hoofbeserings te voorkom, jaarliks ​​ondersoek te word, die wanfunksies van organe vinnig te elimineer, stresverdraagsaamheid te ontwikkel.