Pétain se rol oor die status van Jode in Frankryk - Inligting
Vanaf Oktober 1940 het die Frankryk van gingham dieet neem op eie inisiatief 'n reeks wette oor die status van Jode aan. Geproduseer deur prokureur Serge Klarsfeld, 'n oorspronklike dokument van die Franse staat wat tot stand kom 'n insetting van die Jodes in Oktober 1940, wat deur die hand van Marshal Pétain, wat hierdie maatreëls verhard het, geannoteer is, is pas ontdek. Hierdie dokument bekragtig, maak 'n einde aan die mite van 'n ou patriarg, 'n passiewe akteur in hierdie antisemitiese beleid ...
Van die nederlaag van 1940 tot antisemitiese wette
Met die nederlaag van Junie 1940 kon baie antisemiete aan bewind kom, wat gelei het tot die daarstelling van 'n egte staatsbeleid teen die Jode. Trouens, die bestaan ​​van 'n sterk antisemitiese stroom, veral binne die Franse ekstreme regses, gee die rassebeleid wat deur die Vichy-regering gevolg word, 'n spesifieke kleur. Dit is nie bloot 'n reaksie op druk van die Duitse owerhede nie, maar die instelling van 'n behoorlike stelsel, gebaseer op antisemitiese teorieë wat sedert die einde van die 19de eeu ontwikkel is. Die antisemitisme wat die manne van die Nasionale Revolusie vertoon, is in werklikheid 'n antisemitisme met tradisionele waardes, wat aanspraak maak op Katolisisme en nasionalisme. Ten einde 'Frankryk weer in die Franse' te herstel, is hy van plan om diskriminerende maatreëls in te stel en die vertrek van buitelandse Jode aan te moedig.
Die Vichy-regering het ook op 4 Oktober 1940, nog voordat die Duitsers dit versoek het, antisemitiese wetgewing afgekondig. Ingevolge die wet van 4 Oktober het prefekte die reg om vreemde Jode in kampe te huisves of te stag. Net so is die Crémieux-besluit, wat die Franse nasionaliteit aan die Jode van Algerië in 1870 verleen het, op 7 Oktober herroep.
Pétain se rol
Wat die Franse Jode betref, verbied die statuut van 3 Oktober hulle toegang tot die meeste administratiewe kantore. Hulle word dus uitgesluit van die weermag, behalwe as hulle voormalige vegters was, van die staatsdiens, die regbank, keusefunksies, sowel as die pers, uitgewery, bioskoop, teater en radio. . Daarbenewens beperk 'n numerus clausus hul vermoë om toegang te verkry tot universiteit (3%) en die meeste liberale beroepe (2%), soos medisyne. Boonop is hierdie statuut gebaseer op 'n definisie van 'n Jood wat, anders as die Nazi-wetgewing, nie rekening hou met godsdienstige kriteria nie, maar inteendeel rasse-kriteria. Volgens artikel I word ''n persoon wat drie Joodse grootouers of twee grootouers van dieselfde ras het, as 'n Jood beskou as sy of haar eggenoot Joods is. "
Die rol van maarskalk Pétain in hierdie antisemitiese beleid was al lank die onderwerp van kontroversie. Die ontdekking van 'n konsep wat met die hand van die Marshal geannoteer is met die projek om 'n statuut vir Jode in Frankryk op te stel, laat min ruimte vir twyfel. "Hierdie dokument kanselleer die beeld van 'n Pétain wat nie aan antisemitisme deelgeneem het nie. Ons het geweet dat hy antisemitisme in sy gevolg geduld het, dat hy" onverskillig "was teenoor die lot van die Jode ... Maar hierdie dokument ontstel hierdie interpretasie. Hy gaan oor van die status van die passiewe akteur na die regte akteur. Hy sou selfs verder gegaan het as sy kollegas ... ".