Pargo II SSN-650 - Inligting
Pargo II SSN -650 - Geskiedenis
kpl. 107; a. 4 21 "tt., SUBROC; cl. Sturgeon)
Die tweede Pargo (SSN-650) is op 3 Junie 1964 neergelê deur General Dynamics Corp. Electric Boat Division, Groton, Conn .; van stapel gestuur op 17 September 1966, geborg deur mev James L. Holloway, Jr., en in opdrag van 5 Januarie 1968, het Comdr. Steven A. White in bevel.
Toegewys aan Submarine Development Group 2, met 'n tuiste van New London, Conn., Is haar primêre oorlogstydmissie om vyandelike duikbote op te spoor, op te spoor en te vernietig. Sy kombineer die uithouvermoë en omgewingsonafhanklikheid van kernkrag met diep onderdompeling, hoë spoed, stilte en die mees gevorderde wapens en elektronika. Hierdie eienskappe maak haar een van die vloot se doeltreffendste oorlogsvoering teen duikbote.
Na akoestiese proewe en 'n beperkte beskikbaarheid in Groton, Conn., Het Pargo deelgeneem aan die soektog na Scorpion (SSN589) 27 Mei tot 7 Junie 1968 en het die res van die jaar verskeie proewe in die Karibiese Eilande en buite New London gedoen. Sedert 1970 werk die tweede Pargo steeds met die Amerikaanse Atlantiese Vloot
Amerikaanse diesel duikboot - Amptelike U N NAVY loodseremonie -kentekens
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is hierdie kentekens gegee aan mense wat die seremonie bygewoon het toe 'n bepaalde Amerikaanse duikboot gelanseer is.
Portsmouth Naval Shipyard verklaar dat slegs 300 hiervan vir elke seremonie vervaardig is. Hulle is sirkelvormig, ongeveer 1 3/4 "in deursnee, die voorbeeld links is op werklike grootte. Elke kenteken het 'n kleurillustrasie van 'n Amerikaanse vloot duikboot met die naam van die duikboot wat aan die seremonie aan beide kante gelanseer is. Gemaak van 'n styf kaartmateriaal in 'n verskeidenheid kleure en 'n gevlegte swart koord. Almal is in VG+ toestand @$ 15,- elk. Bestelvorm
Die skepe se naam vir die onderzeeër se bekendstellingskenteken is
U.S.S. Medregal/SS 480, Keel 8/21/44 - Bekendstelling 15/12/44
U.S.S. Odax/SS 484, Keel 12/4/44 - Bekendstelling 4/10/45
U.S.S. Scabbardfish/SS 397, Keel 9/27/43 - Begin 1/27/44
Toegewys aan Submarine Development Group 2 met haar tuishawe in New London, Connecticut. Pargo is verander vir akoestiek by Groton, en was dan betrokke by akoestiese toetse wat gelei het tot veranderinge aan alle Amerikaanse duikbote. Na akoestiese toetse het die Pargo het baie van sy tyd aan arktiese navorsing bestee en verskeie kere by die noordpool opgeduik. Pargo deelgeneem aan die soektog na die vermiste aanval duikboot USS Skerpioen (SSN-589) van 27 Mei tot 7 Junie 1968. Sy het die res van 1968 verskeie proewe in die Karibiese See en buite New London gedoen.
Die Pargo het haar 650ste duik op 29 Maart 1978 gemaak.
Die "Pargo" het in Februarie 1985 'n opknapping van 18 maande by die droogdok by die Puget Sound Naval Shipyard (Bremerton, WA) binnegekom. 30 maande later was die boot weer in diens, met opgraderings vir alle nie-kernstelsels.
Die "Pargo" het in 1993 die eerste burgerlike oseanografiese duikbootvaart van die Arktiese Oseaan uitgevoer.
1950 � [wysig | wysig bron]
Suikerbekkie het see -proewe in New London gehou voordat hulle van Augustus tot Oktober na die Norfolk Naval Shipyard verhuis het vir modernisering. Terwyl sy op 29 November opknapping by Guantánamobaai gehou het, het sy twee oorlewendes van 'n vliegtuigongeluk gered.
Suikerbekkie het van Desember 1950 tot Mei 1951 in New London opgelei, waarna sy twee weke opleidingstye tussen die en Norfolk afgewissel het. Uit Norfolk op 14 Mei het sy tot die redding gekom Valcour (AVP-55) wat in 'n botsing met 'n handelaar was, erg hol en aan die brand gesteek. Sy keer toe terug na New London tot November, waarna sy 'n rondreis na 'n ontspanningsreis na Bermuda, Brits -Wes -Indië, onderneem het.
Na 'n opknapping in Boston, van Januarie tot Maart 1952, Suikerbekkie bedryf langs die ooskus van Groenland tot by die Karibiese Eilande. In Junie 1954 sleep sy 'n gestremde duikboot van Cape Hatteras na Norfolk. In Maart 1956 het Suikerbekkie bygestaan Skylark (ASR-20) om die vernietiger te verwyder Willis A. Lee (DL-4) van rotse in Narragansettbaai waar sy deur 'n sneeustorm gedryf is. In November daardie jaar het sy 'n torpedo -retrieverboot van 'n rand van Block Island af gered. Hierdie plaaslike bedrywighede het tot November 1959 voortgeduur.
Suikerbekkie laat van November 1959 'n paar van haar reddingsapparaat laat verwyder om twee groot nette en groot rakke op te stel. Dit was Launch Test Vehicle (LTV) herwinningstoerusting wat haar omskep het in die eerste dummy Polaris -missielherwinningsskip.
1960 � [wysig | wysig bron]
In Februarie 1960, Suikerbekkie is ontbied om twee sleepbote te help wat die afgeslote begeleide vliegdekskip gesleep het Chenango (CVHE-28). Die vragmotor het aan die noordelike oewer van Long Island gestrand, en die herwinningsskip kon haar suksesvol hervestig. Later die maand het duikers van Suikerbekkie gehelp om die Apollo (AS-25) wat by die monding van die Teemsrivier geland het.
In Maart, Suikerbekkie het 15 missiele wat uit ballistiese duikbote afgevuur is, teruggevind. Teen 1 Julie 1960 het die skip grootliks bygedra tot die Polaris-program om 46 van die sewe en 'n half ton missiele terug te kry. In Augustus en September is sy tydens die Polaris -toetsvure van Kaap Kennedy af geopereer. In Januarie 1961 is die reddingsskip na Texas Tower 4 beveel om te soek na oorlewendes van die toring wat ineengestort het. Haar duikers het 174 duike gemaak om die wrak te soek, met baie tot dieptes van 180 voet. Die skip was toe tot middel 1962 besig met plaaslike bedrywighede.
In Julie 1962, Suikerbekkie het YFNB-31 van Philadelphia na Holy Loch, Skotland, gesleep. Van 1 Augustus tot 24 Oktober was sy die vlagskip van Task Force (TF) 69 terwyl sy saam met die 6de vloot in die Middellandse See werk. Sy het teruggekeer na New London en was tot einde November in 'n onderhoudstatus. Plaaslike bedrywighede het gevolg tot April 1963 toe sy na die Dorser (SSN-593) soekarea vir 'n week, met negatiewe resultate. Sy het teruggekeer na die normale oostkusvlootbedrywighede tot 5 Januarie 1965, toe sy aan die gang was vir 'n ontplooiing van vier maande met die 6de vloot wat op 1 Mei geëindig het. In Oktober neem sy deel aan Operasie "Springboard 65" in die Karibiese Eilande en keer op 12 November 1965 na New London terug.
Suikerbekkie staan ​​op 11 April 1966 uit New London op pad na Rota, Spanje. Twee dae uit die hawe is haar bevele verander om na Napels, Italië, te gaan en by die 6de vloot aan te sluit. Terwyl sy aan die 6de vloot verbonde was, is sy, benewens roetine -pligte, versoek om spesiale operasies uit te voer. Die skip is op 20 Mei losgemaak en het na Spanje gegaan en daarvandaan op 27 Junie na Holy Loch waar sy dienste gelewer het vir Submarine Squadron (SubRon) 16 tot 22 Julie toe sy na New London seil en op 1 Augustus 1966 daar aankom.
Die jaar 1967 was 'n gebeurtenislose jaar vir Suikerbekkie en van 11 September 1967 tot 11 Januarie 1968 word sy opgeknap. Op 27 Mei 1968 werk die skip in die operasionele gebied van Narragansettbaai toe sy beveel word om suid te gaan en hulp te verleen in die soektog na die vermiste kern duikboot Skerpioen (SSN-589). Suikerbekkie op die toneel aangekom en begin werk met Pargo (SSN-650) in 'n soekgebied langs die kromme van 50 fathom. Skerpioen is nie gevind nie, maar die twee skepe het wel drie onbekende rompe gevind, waaronder 'n Duitse duikboot uit die Tweede Wêreldoorlog. Die ASR is op 6 Junie losgemaak om na New London terug te keer. Behalwe vir normale bedrywighede en die verskaffing van dienste aan SubRon 2, is die jaar 1969 beklemtoon deur die redding van vyf vissers op 27 Mei uit 'n vissersboot.
1970 � [wysig | wysig bron]
Suikerbekkie is van 6 April tot 30 Julie 1970 en van 3 Januarie tot 4 Mei 1972 na die 6de Vloot ontplooi. In 1971, behalwe die plaaslike operasies, is die skip van 11 Februarie tot 18 Mei in Philadelphia opgeknap. Sy het in 1974 vir twee toere na die Karibiese Eilande ontplooi, wat 'n welkome wegbreek in haar roetine was. Suikerbekkie het vanaf haar tuisdorp van New London met die Atlantiese Vloot tot in Februarie 1975 bedryf. In September/Oktober 1976 Suikerbekkie (onder CO Edward Craig) en NR-1 het die hersteloperasie uitgevoer van die Phoenix-missiel wat van 'n F-14 verlore geraak het. Die F-14 het 'n gasfunksie ondervind en van die dek van die Kennedy-vliegdekskip af "belas". Suikerbekkie het die missiel vasgemaak nadat NR-1 dit van onder af verwyder het.
1980 � [wysig | wysig bron]
Gedurende die tydperk 12 Februarie tot 22 April 1986, Suikerbekkie, in geselskap met NR-1, het deelgeneem aan die soektog, ligging en herstel van puin en wrak van die noodlottige Space Shuttle Challenger (STS-51L). Tydens hierdie operasie, Suikerbekkie het talle duike gedoen, verskeie stukke pendelrommel herstel en oppervlakondersteuning verskaf aan NR-1, wat uiteindelik 'n deel van die soliede vuurpylversterker gevind het wat vermoedelik die oorsaak van hierdie tragiese ongeval was.
Ontmanteling en wegdoening [wysig | wysig bron]
Suikerbekkie is op 30 September 1993 ontmantel, in die Atlantiese Reserwe -vloot neergelê en op 2 November 1993 uit die Vaartuigregister geslaan. Sy is op 1 Mei 1999 na MARAD se bewaring oorgeplaas, vir oplegging in die National Defense Reserve Fleet, James River. , Virginia. Die kontrak vir skraping is op 18 Julie 2005 toegeken aan Bay Bridge Enterprises, Chesapeake, Virginia, en die voormaligeSuikerbekkie is op 17 Augustus 2005 deur Bay Bridge Enterprises verwyder, en die sloop is op 12 November 2005 voltooi.
Los Angeles-klas duikbote is gebou in drie opeenvolgende vlugte: SSNs 688-718, SSNs 719-750 en SSNs 751-773.  In 1982, na die bou van 31 bote, het die klas 'n geringe herontwerp ondergaan. Die volgende agt wat die tweede "vlug" van subs ingesluit het, het 12 nuwe vertikale lanseerbuisies wat Tomahawk -missiele kan afvuur. Die laaste 23 het 'n beduidende opgradering met die 688i verbeteringsprogram. Hierdie bote is stiller, met meer gevorderde elektronika, sensors en ruisonderdrukkingstegnologie. Die duikvliegtuie word eerder by die boeg as op die seil geplaas en is intrekbaar.  'n Verdere vier bote is deur die vloot voorgestel, maar later gekanselleer. [ aanhaling nodig ]
Volgens die Amerikaanse departement van verdediging is die topsnelheid van die duikbote van die Los Angeles klas is meer as 25 knope (46 km/h 29 mph), hoewel die werklike maksimum geklassifiseer word. Sommige gepubliseerde ramings het hul topsnelheid op 30 tot 33 knope (56 tot 61 km/h 35 tot 38 mph) geplaas.   In sy boek Onderzeeër: 'n begeleide toer in 'n kernoorlogskip, Tom Clancy beraam die topsnelheid van Los Angeles-klas duikbote teen ongeveer 37 knope (69 km/h 43 mph).
Die Amerikaanse vloot gee die maksimum werksdiepte van die Los Angeles klas as 650 voet (200 m),  terwyl Patrick Tyler, in sy boek Hardloop krities, stel 'n maksimum werksdiepte van 290 m voor.  Alhoewel Tyler die ontwerpkomitee van 688-klasse vir hierdie syfer noem,  het die regering geen kommentaar daarop gelewer nie. Die maksimum duikdiepte is 450 m (1,475 voet) Jane's Fighting Ships, uitgawe 2004-2005, geredigeer deur Commodore Stephen Saunders van die Royal Navy. 
Los Angeles-klas-duikbote het ongeveer 25 torpedobuis-gelanseerde wapens, sowel as Mark 67 en Mark 60 CAPTOR-myne en is ontwerp om Tomahawk-kruisraketten en Harpoon-missiele horisontaal (vanaf die torpedobuise) te lanseer. Die laaste 31 bote van hierdie klas (Flight II/688i) het ook 12 spesiale vertikale lanseerstelselbuise om Tomahawks te lanseer. Die buiskonfigurasie vir die eerste twee bote van Flight II verskil van die latere: Voorsienigheid en Pittsburgh het vier rye van drie buise teenoor die binne twee rye van vier en die buitenste twee rye van twee buise wat op ander voorbeelde gevind word.
Oor byna 40 jaar het die beheersuite van die klas dramaties verander. Die klas was oorspronklik toegerus met die Mk 113 mod 10 brandbeheerstelsel, ook bekend as die Pargo -vertoonprogram. Die Mk 113 werk op 'n UYK-7-rekenaar.  
Die Mk 117 FCS, die eerste "alle digitale" brandbeheerstelsel het die Mk 113 vervang. Die Mk 117 het die pligte van die analoog Mk 75-aanvaldirekteur oorgedra na die UYK-7, en die digitale Mk 81-wapenbeheerkonsole, wat die twee verwyder het analoog omskakelings, en laat "alle digitale" beheer van die digitale mk 48 -beheer toe.  Die eerste 688 sub wat met die Mk 117 gebou is, was USS Dallas.
Die Mark 1 Combat Control System/All Digital Attack Center het die Mk 117 FCS, waarop dit gebaseer is, vervang. Die Mk 1 CCS is deur Lockheed Martin gebou en het die klas die vermoë gegee om Tomahawk -missiele af te vuur.  Die CSS-interne opsporingsmodel bied verwerking vir beide sleep- en sferiese-volgers. Spoorsnyers is seinvolgers wat peil-, aankomshoek- en frekwensieverslae genereer op grond van inligting wat deur 'n akoestiese sensor ontvang word. Dit het die Gyro Static Navigator in die stelsel opgeneem ter vervanging van die DMINS van die vroeëre 688 -klas.
Die Mk 1 CCS is vervang deur die Mk 2, wat deur Raytheon gebou is. Mk 2 bied Tomahawk Block III vertikale lanseervermoë sowel as verbeterde vlootversoeke aan Mk 48 ADCAP-torpedo en Towed Array Target Motion Analysis. Daar word na die Mk 2 CCS gepaard met die AN/BQQ-5E-stelsel verwys as die QE-2 "-stelsel. Die CCS MK2 Block 1 A/B-stelselargitektuur brei die CCS MK2-taktiese stelsel uit met 'n netwerk van taktiese gevorderde rekenaars (TAC- 3). Hierdie TAC-3's is opgestel om die subsysteme SFMPL, NTCS-A, LINK-11 en ATWCS te ondersteun.
AN/BQQ-5 [uk] sensorsuite bestaan ​​uit die AN/BQS-13 sferiese sonarreeks en AN/UYK-44 rekenaar. Die AN/BQQ-5 is ontwikkel uit die AN/BQQ-2 sonarsisteem. Die BQS 11, 12 en 13 sferiese skikkings het 1 241 transducers. Daarbenewens is 'n gelyke rompskerm met 104 tot 156 hidrofone en twee gesleepte skikkings toegerus: die TB-12 (later vervang deur die TB-16) en TB-23 of TB-29, waarvan daar verskeie variante is. Daar is 5 weergawes van die AN/BQQ-5-stelsel, wat opeenvolgend met letters A-E geïdentifiseer word.
Die 688i (verbeterde) subklas was aanvanklik toegerus met die AN/BSY-1 SUBACS duikboot gevorderde gevegstelsel wat 'n AN/BQQ-5E sensorsisteem met bygewerkte rekenaars en koppelvlak toerusting gebruik het. Ontwikkeling van die AN/BSY-1 en sy suster die AN/BSY-2 vir die Seewolf Die klas is algemeen beskou as een van die mees problematiese programme vir die vloot, en die koste en skedule daarvan het baie terugslae opgelewer.
'N Reeks konforme passiewe hidrofone word aan elke kant van die romp vasgemaak met behulp van die AN/BQR-24 interne verwerker. Die stelsel gebruik FLIT (frekwensielynintegrasie -opsporing) wat op presiese smalbandfrekwensies van klank tuisgaan en met behulp van die Doppler -beginsel akkuraat vuuroplossings kan bied teen baie stil duikbote. Die rompskikking van die AN/BQQ-5 het die prestasie van sy voorgangers verdubbel.
Die AN/BQQ-5 stelsel is vervang deur die AN/BQQ-10 stelsel. Acoustic Rapid Commercial Off-The-Shelf Insertion (A-RCI), aangewys as AN/BQQ-10, is 'n vierfase program vir die transformasie van bestaande duikboot sonar stelsels (AN/BSY-1, AN/BQQ-5, en AN/ BQQ-6) van nalatenskapstelsels tot 'n meer bekwame en buigsame COTS/Open System Architecture (OSA) en bied ook aan die duikbootkrag 'n gemeenskaplike sonarstelsel. 'N Enkele A-RCI veeldoelige verwerker (MPP) het net soveel rekenaarkrag as die geheel Los Angeles (SSN-688/688I) duikbootvloot gekombineer en sal die ontwikkeling en gebruik van komplekse algoritmes moontlik maak wat voorheen buite die bereik van verouderde verwerkers was. Die gebruik van COTS/OSA -tegnologieë en -stelsels sal vinnige periodieke opdaterings van beide sagteware en hardeware moontlik maak. Verwerkers wat op COTS gebaseer is, sal die groei van rekenaars moontlik maak teen 'n koers wat ooreenstem met die kommersiële bedryf. 
Ingenieurswese en hulpstelsels Redigeer
Twee waterdigte kompartemente word in die Los Angeles-klas duikbote. Die voorste kompartement bevat leefruimtes vir bemanning, wapenshanteringsruimtes en bedieningsruimtes wat nie van kritieke belang is om aandrywing te herstel nie. Die agterste kompartement bevat die grootste deel van die duikboot se ingenieursstelsels, turbines vir kragopwekking en toerusting om water te vervaardig.  Sommige duikbote in die klas kan Navy SEALs aflewer deur óf 'n SEAL -afleweringsvoertuig wat uit die Dry Deck Shelter ontplooi is óf die Advanced SEAL Delivery System aan die rugkant, hoewel laasgenoemde in 2006 gekanselleer en uit diens geneem is in 2009.  'n Verskeidenheid atmosferiese beheertoestelle word gebruik om die vaartuig vir 'n lang tyd onder water te laat bly sonder om te ventileer, insluitend 'n elektrolitiese suurstofgenerator wat suurstof vir die bemanning en waterstof as 'n byproduk produseer. Die waterstof word oorboord gepomp, maar daar is altyd 'n risiko van brand of ontploffing as gevolg van hierdie proses.  
Terwyl hy op die oppervlak of op snorkeldiepte is, kan die duikboot die hulp- of nooddieselgenerator van die duikboot gebruik vir krag of ventilasie   (bv. Na 'n brand).  Die dieselenjin in 'n 688 -klas kan tydens noodgevalle vinnig deur saamgeperste lug begin word of om skadelike (nie -vlugtige) gasse uit die boot te ontruim, alhoewel 'ventilasie' 'n snorkelmas moet oprig. Tydens nie -noodsituasies vereis ontwerpbeperkings dat operateurs die motor moet toelaat om normale werktemperature te bereik voordat dit volle krag kan lewer, 'n proses wat van 20 tot 30 minute kan duur. Die dieselgenerator kan egter onmiddellik gelaai word tot 100% krag, ten spyte van die voorsorgmaatreëls van die ontwerpkriteria, na goeddunke van die duikbootbevelvoerder op aanbeveling van die ingenieur van die duikboot, indien nodig, sulke aksies vereis word om: (a) elektriese krag na die duikboot, (b) voorkom dat 'n reaktorvoorval plaasvind of eskaleer, of (c) om die lewens van die bemanning of ander te beskerm soos deur die bevelvoerder vereis. 
Die Los Angeles klas word aangedryf deur die General Electric S6G -drukwaterreaktor. Die warm reaktor -koelvloeistofwater verhit water in die stoomgenerators, wat stoom produseer om die aandrywingsturbines en skeepsdiens -turbine -kragopwekkers (SSTG's) aan te dryf, wat die duikboot se elektriese krag opwek. Die hoëspoedaangedrewe turbines dryf die as en die skroef deur 'n reduksrat. In die geval van 'n ongeluk in 'n reaktoraanleg, het die duikboot 'n dieselopwekker en 'n bank batterye om elektriese krag te verskaf. 'N Noodaangedrewe motor op die aslyn of 'n intrekbare 325-pk sekondêre aandrywingsmotor dryf die duikboot van die battery of dieselgenerator af.
Die S6G-reaktoraanleg is oorspronklik ontwerp om die D1G-2-kern te gebruik, soortgelyk aan die D2G-reaktor wat op die Bainbridge-klas geleide raketvaartuig. Die D1G-2-kern het 'n nominale termiese krag van 150 MW en die turbines was 'n nominale waarde van 30 000 pk. Almal Los Angeles-klas duikbote van USS Voorsienigheid op is gebou met 'n D2W-kern en ouer duikbote met D1G-2-kerne is aangevul met D2W-kerne. Die kern van die D2W is 165 MW en die turbinekrag het gestyg tot ongeveer 33 500 pk. 
CDR Paul L. Dinius is gebore in Santa Barbara, Kalifornië, en is 'n inwoner van Vermont.
Hy studeer aan die Norwich University, die Militêre Kollege van Vermont in 1992 met 'n
Baccalaureus in die wetenskap in meganiese ingenieurswese en is in opdrag van
die Naval ROTC -program in Norwich.
Die eerste skipboordopdrag van CDR Dinius was USS Pargo (SSN 650), waar hy gedien het
die assistent vir chemie en radiologiese beheer en kommunikasiebeampte. Terwyl
aan boord het hy 'n Noord-Atlantiese ontplooiing en arktiese operasies voltooi tydens ICEX 2-
94. Na 14 maande en na die staking van USS Pargo, het hy oorgeplaas na USS
Alabama (SSBN 731) (Goud) waar hy vier strategiese afskrikpatrollies voltooi het en
het sy eerste Battle Efficiency "E" -toekenning behaal. Daarna dien hy as assistent -professor van
Naval Science, NROTC, Universiteit van Oklahoma van 1996 tot 1999.
Van 1999 tot 2002 was hy die bestrydingstelselbeampte in USS Hampton (SSN
767), voltooi een ontplooiing in die Noord -Atlantiese Oseaan en verdien sy tweede Slagdoeltreffendheid
"E." Hy is toe aangestel as die hoof van die duikbootafdeling (PERS-42), Navy
Personeelopdrag in Millington, TN, van 2002 tot 2004.
Sy volgende opdrag was uitvoerende beampte van USS Jefferson City (SSN 759) vanaf 2004
tot 2006, waar hy een ontplooiing in die Westelike Stille Oseaan voltooi het en 'n derde Slag verdien het
"E". Van 2006 tot 2008 was hy 'n spesiale assistent van die bevelvoerder, US Strategic
Command, en die adjunk -direkteur van die Commander's Action Group op
CDR Dinius het 'n meestersgraad in meganiese ingenieurswese (1999) van die
Universiteit van Oklahoma, en in Engineering Management (2004) van Old Dominion
Universiteit. Hy is 'n gegradueerde van die Air Command and Staff College Correspondence
Kursus (JPME Fase I) en Joint Forces Staff College (JPME Fase II). Hy is ook 'n
gelisensieerde professionele ingenieur in die staat Oklahoma.
Sy toekennings sluit in die Joint Meritorious Service Medal, Navy Commendation Medal (ses
toekennings), die Navy Achievement Medal (twee toekennings) en verskeie eenheidstoekennings.
Hulle was toegerus om die Harpoon-missiel, die Tomahawk-vaartuig, die UUM-44 SUBROC, die MK37 SLMM en MK 60 CAPTOR-myne, en die MK-48 en ADCAP-torpedo's te dra. Torpedo-buise is in die middel van die skepe geleë om die booggemonteerde sonar te akkommodeer. Die boog wat die sonarsfeer bedek, is gemaak van staal of glasversterkte plastiek (GVK), albei variëteite is beide vervaardig en nie gestart nie. Gekoepelde koepels is bedek met 'n half duim laag rubber. ΐ ] Α ] Die GRP-koepels het die boog-sonarsfeerprestasie verbeter, hoewel die intelligente sonar normaalweg gebruik is vir die insameling van missies, aangesien dit 'n baie meer sensitiewe skikking was.
Toegewys aan Submarine Development Group 2 met haar tuishawe in New London, Connecticut, Pargo het akoestiese proewe uitgevoer, gevolg deur herstelwerk en veranderings by Groton, en daarna deelgeneem aan die soektog na die vermiste aanval duikboot USS Skerpioen (SSN-589) van 27 Mei tot 7 Junie 1968. Sy het die res van 1968 verskeie proewe in die Karibiese See en buite New London gedoen.
Hierdie afdeling vereis uitbreiding met:
Geskiedenis van 1969 tot 1978. (Januarie 2010)
Pargo het haar 650ste duik op 29 Maart 1978 gemaak.
Geskiedenis van 1978 tot 1995. (Januarie 2010)
Leer die geskiedenis van gholfkarre
Glo dit of nie, gholfkarretjies het nie regtig ingehaal toe hulle die eerste keer in 1932 bekendgestel is nie. Van die 1930's tot die 1950's is hulle meestal deur mense met gestremdhede gebruik, sodat hulle makliker kon uitkom. Die 1950's was toe hulle eintlik gewild geword het.
Merle Williams het sy ervaring met elektriese motors tydens die gasrantsoenering van die Tweede Wêreldoorlog gebruik. Aanvanklik is sy elektroniese karretjies die meeste gebruik vir vroue wanneer hulle inkopies doen. Hulle het ook in die 50's gewild geraak onder gholfspelers. Groot name soos EZ-Go en Club Car vervaardig en versprei elektroniese gholfkarretjies wat onderskeidelik in 1954 en 1955 begin het.
In 1957 was Max Walker bekend daarvoor dat hy die eerste gholfkarretjie met gas aangedryf het, wat 'n driewieler was om twee passasiers met sakke te vervoer. Harley Davidson- nou is daar 'n naam wat ons almal ken en duisende van hierdie drie- en vierwielmotors en elektriese voertuie vervaardig en versprei het. Trouens, hul ikoniese driewiel-gaskar het 'n omkeerbare tweeslag-enjin wat vandag eintlik in sommige hoë-end-sneeuwscooters gebruik word! Harley verkoop sy gholfkarretjie-produksie-einde aan Columbia Care Company in 1982. Vandag handhaaf Club Car en E-Z-Go hul gewildheid, tesame met Gem.
En 'n paar van ons eie familiegeskiedenis in gholfkarre. . .
Jim Noland, (pa van Carrie Noland Welsh, nou eienaar van Gulf Atlantic Vehicles, Inc.), sy vrou Betty en sy broer Dale Noland het Noland Car Company begin in die middel sewentigerjare. Voordat hulle hul eie gholfmotoronderneming begin het, was hulle 'n gholfmotorhandelaar van Pargo. Toe Pargo bedrywig is, het Noland en sy gesin begin om hul eie voertuie te bou, aangesien hulle 'n goeie kliëntebasis en bestellings het.
Namate Noland Car Company gegroei het, het Noland en sy gesin suksesvol 'n groot handelaarsnetwerk in die Verenigde State gebou, insluitend Hawaii, sowel as internasionale handelaars. E-Z-GO® het 'n rukkie verskeie voertuie van Noland Car Company privaat gemerk en dit 'People Movers' en 'The Bar Car' genoem.
Een van die grootste kliënte van Noland Car Company was Walt Disney World in Orlando, Florida. Byna elke oord op die eiendom het Noland se voertuie, en die motors is ontwerp volgens die tema van elke oord. Enkele opvallende Noland -motorhandelaars wat vandag nog sake doen, óf hul eie voertuie vervaardig óf ander handelsmerke dra, is: M & ampampM Vehicle Corp. in Missouri, B & ampamp W Golf Cars in Florida, Satch Sales in New York en Country Club Enterprises in Massachusetts .
In 1987 koop Cushman Noland Car Company. Hulle het nog 'n paar jaar voortgegaan om hul voertuie in Edgewater, Florida, te bou en het daarna die fasiliteit na Lincoln, Nebraska, verskuif. Uiteindelik is Cushman in 1998 aan EZ-GO verkoop.
Jim Noland is op 26 Junie in die ouderdom van 74 jaar oorlede. Noland word oorleef deur sy vrou Betty, broer Dale, dogters Carrie Welsh en Deanna Ford, vier kleinkinders en drie agterkleinkinders.
Sy gesin is steeds in die gholfmotorsaak in Florida. Carrie Noland Welsh, haar man, Greg Welsh en hul seun, Jimmy Welsh, is nou 'n vierde-generasie klein familie-onderneming in Gulf Atlantic Vehicles in New Smyrna Beach. Hulle is in die fabriek gemagtigde Club Car®, E-Z-GO® en Polaris/GEM-handelaars
Gulf Atlantic Vehicles in die New Smyrna -strand dra die beste lyne van gas- en elektriese gholfkarretjies en bied honderde opsies en bykomstighede om die perfekte pasgemaakte voertuig vir u behoeftes te skep. As u belangstel om 'n bekostigbare gholfkarretjie van hoë gehalte aan te skaf, kan u gerus by ons gerieflike ligging op Pioneer Trail aankom of ons skakel by 386-427-9778.