Vakleerlingskap met die skaduwee van verlies
Geskryf deur Deborah Morris Coryell
Kan enige van ons kyk hoe Peter Pan met sy skaduwee sukkel om sy skaduwee te vind, sy skaduwee te hou en uiteindelik sy skaduwee te bind? Weet dat die skaduwee sterk sielkundige implikasies het? Ons het dalk opgemerk dat Petrus anders was as sy skaduwee stewig aangeheg was. Hy was nog steeds pragtig en sjarme maar effens gedempte en nie heeltemal so selfgesentreerd en onverantwoordelik nie. 'N Bietjie meer ... durf ons sê, grootgeword?
Die skaduwee hang van lig af - of dit die lig van die son, die lig van die skepping, of die lig van die liefde is. Probeer soos ons dit kan skei, ons kan nie. Lig en skaduwee vorm 'n eenheid. Net so, op 'n emosionele vlak, wat in die skaduwee gestoor word, is nodig om onsself geheel te maak. Ons kan nie net tik toe verby nie en hoop dat ons uitkom. Peter Pan het immers sonder sy skaduwee begin sterf!
Soos Petrus ons kon vertel, is die skaduwee vaag, ontwykend, en moeilik om vas te maak. Dit bevat nie net dele van ons wat krities is vir ons heelheid nie (en dus vir ons genesing), dit bevat ook geweldige energie. Wat ons nie wil weet nie; wat ons sukkel om te vermy, weerstaan, ontken en verloën dra 'n oneweredige hoeveelheid geweld. Die onbewuste verstand, waar die skaduwee woon, is soos die ysberg onder die oseaan, in teenstelling met die bewuste verstand wat die punt (van die ysberg) is wat ons kan sien. Dit was wat onder die oppervlak weggesteek is, wat die blote Titanic in blote minute gesink het.
Wat in die skaduwee weggesteek is, is groot, dreigende en sinister. Wanneer ons die lig aanskakel, word ons dikwels verlig om te ontdek dat dit 'n ou hoed of 'n baadjie is wat oor die bedposisie haastig gegooi is. Soms, wanneer ons die lig aanskakel, is ons opgewonde om in die skaduwee iets te vind wat ons geglo het, is verlore, of erger, gesteel.
Die skaduwee van verlies
Versteek in die skaduwee van verlies is die krag van die liefde wat ons voortduur om te dra vir die persoon, plek of oomblik in die tyd wat ons bang is, is vir ons verlore. Toe my liewe pa dood is, het ek 'n gebeurtenis vir my hele lewe voorberei, 'n wonderlike stilte het neergedaal. In die leegheid van die verlies het 'n kalmte en vrede soos ek net in diepe meditasie of gebed geken het my omring. Die stem aan die ander kant van die telefoon, by 5: 20, het my stil gesê my pa het gesterf. Die lig van my lewe het uitgegaan. Ek het in die duisternis gewag en sy laaste woorde vir my gehoor: "Ek het jou meer liefgehad as die lewe."
Die lewe was nie goed vir my pa nie. Alhoewel my broers en ek opgevoed is in lewens van relatiewe finansiële gemak, was my pa 'n arbeider. Hy het 'n afleweringsvragmotor vir 30 jaar in die nag gery deur harde bitter winters en warm, miserabele somers. Hy was eensaam en siek vir al die jare van sy aftrede. Ja, sy liefde vir my was groter as sy liefde vir die lewe en vir my was hy alles. Hy was ma, pa, suster, broer, oupa, die hele gesin. Konstant en onvoorwaardelik in sy liefde het ek hom soos lug of water nodig gehad. Toe hy my gevra het of ek gereed was om te sterf, het ek hom verseker dat ek goed was. My hart klop wild. Wat het ek gesê? Toe onthou ek, ek wou hom op pad help. Gaan in vrede.
Ses weke later het hy gesterf. Toe ek myself voorberei het om na New York toe te gaan vir sy begrafnis en dan na Philadelphia om Shiva te sit, het ek steeds omring deur hierdie ander wêreldse stilte. Dit was asof ek op iets gewag het. En dan het daar iets gekom en in daardie oop gat in my hart geland wat vir my 44 jaar my pa bevind het. Al die liefde, respek, waardering en bewondering wat ek aan hierdie merkwaardige man gegee het - hierdie eenvoudige, gewone man - het teruggekom na my toe. Soos ek oor die lug gevlieg het in 'n jumbo-straler, sou ons verbeel dat ons paaie kan kruis (!), Dit was asof sy emosionele bankrekeninge leeggemaak is. Hy het niks meer nodig nie. Al die deposito's wat ons gemaak het, plus rente, is aan my as sy begunstigde afgelewer. Al die liefde, eer en respek wat ek aan hom gegee het, kom terug na my toe. Ek het nooit so 'n gedagte gedink of gelees of gehoor nie. Tog, hier het dit my gebeur en my opgevul op daardie plek wat andersins vir ewig met die pyn van verlies gevul sou wees.
Dit was die begin van my vakleerlingskap tot die skaduwee van verdriet en verlies. Die ervaring, wat my voortgesit het in die lig van baie latere verliese, het my geleer dat ons oop en teenwoordig moet wees in die gesig van droefheid en die leegheid toelaat. As ons dit met ons pyn vul, sal daar nie plek vir enigiets anders wees nie. Ja, die pyn is daar. Die verlies is werklik. Tog is daar die moontlikheid van iets anders, daar is die nasende moontlikheid om alles wat ons in daardie vriendskap, liefde, werk, huwelik, huis of kind belê het, terug te ontvang.
Ek het geleer dat die pyn van verdriet ook nie 'n plek het om die liefde, die kreatiwiteit, die passie wat ons aan ons geliefdes gegee het, te plaas nie. Versteek in die skaduwee van verlies is die krag, die blote fisiese energie, om iets uit daardie liefde te skep. Die Talmoed vertel ons dat 'n mens se lewe nie begin tot nadat hulle doodgaan nie! Hoe kan dit wees? Want in ons leeftyd is die impak wat ons op die lewe het, 'n gevolg van ons fisiese teenwoordigheid. Maar nadat ons doodgaan, as ons voortgaan om te voel, het ons die ewige lewe bereik!
Roeping kan een van die moeilikste en lonendste ervarings wees wat ons ooit sal ervaar. Verlies uitdagings al ons glode oortuigings dat as ons net nie oor "dit" dink nie, sal dit nie gebeur nie. Die onvermydelike, miskien selfs verwagte gevolg is dat wanneer "dit" (ondenkbaar) gebeur, sal ons onsself en mekaar toestemming gee om in die gesig van ons ongeloof in te val. In "uitmekaar val" skei ons van mekaar af. Saam kan ons die realiteit erken dat daar kragte is wat buite ons beheer funksioneer. Saam respekteer ons die kwesbaarheid, elkeen van ons dra of ons arm of ryk, mooi of skandelik is, sjarmant of onbehoorlik. Saam ontmoet ons almal in 'n plek genaamd verdriet. En die hartseer, eerlik verloof, sal ons almal verbind tot die aard van die lewe. Die lewe is verlies en verlies is die skaduwee van die lewe.
Wanneer ons lig in die skaduwee skyn, verdwyn die skaduwees en ons kan sien wat daar aan die slaap is: ons woede, wat ons vrees vir chaos en die onbekende bedek; ons luiheid, onwillig om aanspreeklik gehou te word vir ons gedrag; ons self-toegeeflikheid wat wil hou aan die manier waarop dit "veronderstel was om te wees". Selfs die dele van ons wat belaglik is in ons lyding en verlies dring daarop aan: "Ek het hierdie ellende verdien en niemand gaan dit wegneem nie".
Van die skaduwee van die onbewuste, is die ineenstorting rondom verdriet wat sielkundiges 'n "sekondêre wins" sou noem. Ons word toegelaat en selfs verwag om buite beheer te wees; ons kan ons woede en emosionele oorskot geniet. Ons hoef nie te "gedra" nie. Ons emosies het carte-blanche en daar is geen verwagtinge wat ons moet ontmoet nie. Die gevaar om egter in die skaduwee te hou, is die gevaar om te ver in een van daardie valde te val. Die gevaar is dat om ons liefde te bewys, ons sal reageer op die verwagtinge wat ander van ons het; As ons nie met hartseer "gek" is nie, het ons nie lief gehad nie?
Ons vind dus die skaduwee in plaas van om onsself te voed. Die pyn self bekragtig ons. Ons lyding maak 'n tragedie verlore en ons word verlei deur die drama van daardie tragedie as individue en as 'n kultuur. Enigiets wat daardie drama voortduur - woede, skuld, skuld - word omhels. Wat ons nie toelaat om te omhels nie, is die moontlikheid dat ons, indien ons nie so singulêr gefokus is op die tragedies van verlies nie, op die leer, die wysheid, die inisiasie in die verborgenheid van die lewe kan stamp wat die verlies kan wees.
Einstein het een van die sleutels van die geheim aangebied deur ons te leer dat energie nooit vernietig kan word nie. Dit verander net vorm. Aangesien elke ding op die gesig van hierdie aarde 'n soort energie is, kan niks ooit uiteindelik vernietig word nie. Miskien is die uitdaging vir die skaduwee van verdriet dalk in die gesig van die aanslag van wat oorweldigende kragte van vernietiging mag wees en die skeppingsmagte te vind. Watter nuwe vorm het hierdie energie geneem? Hoe kan ek nou met hom kommunikeer, haar, dit? Die grootste uitdaging vir ons hartseer kan wees om onsself te herskep in die lig van die dood van wie ons nie meer is nie.
Goeie Rou: Genesing deur die skaduwee van verlies
deur Deborah Morris Coryell.
© 1998. Herdruk met toestemming.
Gepubliseer deur The Shiva Foundation. www.goodgrief.org
DEBORAH MORRIS CORYELL het vir meer as 25 jaar op die gesondheidsgebied gewerk. Sy het die Wellness / Opvoedingsprogram by Canyon Ranch in Tucson opgedaag en gerig. Daarbenewens het sy gesinne en individue gekonfronteer met katastrofiese lewensituasies. Sy lei en lei programme regdeur die land. Sy is mede-stigter en uitvoerende direkteur van The Shiva Foundation, 'n nie-winsgewende organisasie wat toegewy is aan opvoeding en ondersteuning vir diegene wat met verlies en dood handel. Die Shiva Foundation, 551 Cordova Rd. # 709, Santa Fe, NM 87501. 800-720-9544. www.goodgrief.org
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Vakleerlingskap met die skaduwee van verlies