“Clinton is serebraal gestremd en nie mobiel aan sy regterkant nie. Hy kan dus nie loop nie en is in ŉ rolstoel. Hy kan egter goed kommunikeer en niks is fout met sy geheue nie. Hy verstaan ook die verskil tussen reg en verkeerd,” sê Esmé.
Die keerpunt het gekom toe sy Clinton weer op 5 Februarie besoek het. “Toe Clinton my sien, het hy dadelik begin huil. Ek het gesien sy been is stukkend en erg geswel. ŉ Vuil verband is net om sy been gedraai en dit het nie gelyk asof die wond skoongemaak is nie,” het Esmé gesê. By navraag het die personeel verduidelik Clinton het homself “gestamp”. Esmé meen dit is onmoontlik vir Clinton om homself te stamp, aangesien hy nie kan loop nie.
Nadat Clinton uit die hospitaal ontslaan is, moes Esmé hom noodgedwonge terugneem na die CCRC aangesien sy geen ander heenkome vir hom het nie. Sy sê sy is in die proses om hom na ŉ versorgingsoord in Brakpan te laat oorplaas.
“Ek wil so graag gaan kyk hoe dit met die ander pasiënte gaan wat nog by die CCRC versorg word, maar ek het nog nie die moed gehad om terug te gaan nie. Ek kan nog my boetie met sy beertjie in die hand in die gang afgehardloop sien kom. ‘My sussie is hier vandag!’ het hy altyd opgewonde gesê.”
Teen middel verlede jaar het sy oor Jaco se welstand begin bekommerd raak. “Jaco het vir my begin siek lyk en het baie maer geword. As ek vir hom kos gevat het, het hy dit altyd so vinnig as moontlik verslind en veral die koeldrank op die plek leeg gedrink. Laat September het ek hom weer besoek en toe hulle hom besoekkamer toe bring, het hy hartstogtelik gehuil en gesê hy voel nie lekker nie. Hy het ook dadelik weer al die koeldrank wat ek gebring het, opgedrink.”
Jaco is terug na die CCRC met medisyne en streng opdrag van die dokter dat hy dit daagliks moet drink. ŉ Paar dae later het Sandra hom weer besoek en is hy in ŉ rolstoel na die besoekkamer gebring. “Ek het gevra hoe dit moontlik is dat hy nou so verswak het dat hy in ŉ rolstoel is. Ek het gevra of hulle sy medisyne vir hom gee. Die verpleër wat hom gebring het, het gesê hy weet nie van die medisyne nie, want hy het daardie dag eers aan diens gekom,” vertel Sandra.
Sandra het dadelik hospitaal toe gery om vas te stel wat aangaan. “Toe ek daar aankom, het hy by die opname-gedeelte saam met ŉ verpleegster van die sentrum gesit. Jy kon ooglopend sien hy is siek. Hy was glad nie die Jaco wat hy altyd was nie. Hy het net in so bondeltjie in sy rolstoel gesit met sy armpies gevou. Dit was hartverskeurend. As ek weggestap het om ŉ dokter te soek, het hy heeltyd my naam geroep.”
“Ek voel geregtigheid moet nou geskied, nie net vir Jaco nie, maar vir almal wat nog agterbly. Die mense in hierdie sentrums is so weerloos. Ek glo die Here het hulle ook vir ŉ rede op hierdie aarde geplaas. Dalk is dit om vir ons te wys wat belangrik is, want al wat vir hulle belangrik is, is liefde en aanvaarding. Ons moet nou vir hulle ŉ stem wees.”
De Villiers is intussen deel van ’n klasaksie teen die departement van gesondheid wat deur Solidariteit Helpende Hand van stapel gestuur gaan word. Maroela Media het vroeër berig Helpende Hand meen die pasiënte is in die sorg van nieregeringsorganisasies oorgeplaas sonder dat die departement van gesondheid genoeg voorbereiding getref het vir die oorplasings wat die departement gemagtig het.
Die klasaksie word ingestel om geregtigheid vir die families te kry, aangesien Helpende Hand meen growwe nalatigheid van die departement is die oorsaak dat die naasbestaandes van die oorledenes onnodige pyn en lyding moes deurmaak.
Hierdie is so hartseer mens weet nie wat om te se nie. Niemand verdien sulke behandeling nie. Niemand vra om gestrem te wees nie so hoekom moes hulle so behandel word asof hulle lewens niks werd is nie. ek hoop regtig hierdie families skop hel op oor die behandeling wat hierdie arme weerlose mense gekry het.