Russiese magte kom Tsjetsjenië binne - GESKIEDENIS - Inligting
Russiese magte kom Tsjetsjenië binne
In die grootste Russiese militêre offensief sedert die inval in Afghanistan in 1979, stort duisende troepe en honderde tenks in die wegbreek Russiese republiek Tsjetsjenië. Teen slegs ligte weerstand het Russiese magte teen die aand na die buitewyke van die Tsjetsjeense hoofstad Grozny gestoot, waar duisende Tsjetsjeense vrywilligers 'n bittere stryd teen die Russe beloof het.
Met die ineenstorting van die USSR in 1991, verklaar Tsjetsjenië, soos baie ander republieke wat deur die voormalige Sowjetunie omvat is, sy onafhanklikheid. Anders as Georgië, die Oekraïne, Oesbekistan en die ander voormalige Sowjet -state, het Tsjetsjenië slegs die minste outonomie onder Sowjet -bewind gehad en word dit nie as een van die 15 amptelike Sowjetrepublieke beskou nie. Tsjetsjenië word eerder beskou as een van die vele republieke in die Russiese Federasie. Die Russiese president Boris Jeltsin, wat die ontbinding van die Sowjetunie toegelaat het, sou nie die afstigting van 'n staat binne territoriaal Rusland duld nie.
Ongeveer die grootte van Connecticut en geleë in die suidooste van Rusland aan die Kaspiese See, is Tsjetsjenië in die 1850's deur die Russe verower toe die Russiese ryk suidwaarts na die Midde -Ooste gestoot het. Die mense is grotendeels Moslem en sterk onafhanklik, en die streek was 'n konstante irritasie vir sy Russiese en Sowjet -heersers.
In Augustus 1991 het Dzhozkhar Dudayev, 'n Tsjetsjeense politikus en voormalige Sowjet-lugmaggeneraal, die plaaslike kommunistiese regering van Tsjetsjenië omvergewerp en 'n anti-Russiese outokratiese staat gestig. President Jeltsin was bang dat die afstigting van Tsjetsjenië 'n domino -effek van onafhanklikheidsbewegings in die uitgestrekte Russiese Federasie sou veroorsaak. Hy het ook gehoop om Tsjetsjenië se waardevolle oliebronne te herwin. Na ondoeltreffende pogings om Tsjetsjeense opposisiegroepe te finansier, het 'n Russiese inval op 11 Desember 1994 begin.
Na die aanvanklike winste van die Russiese leër, het die Tsjetsjeense rebelle 'n hewige weerstand in Grozny getoon, en duisende Russiese troepe het gesterf en baie meer Tsjetsjeense burgers is gedood tydens byna twee jaar van swaar gevegte. In Augustus 1996 is Grozny deur die Tsjetsjeense rebelle herower na 'n jaar van Russiese besetting, en 'n skietstilstand is verklaar. In 1997 het die laaste vernederde Russiese troepe Tsjetsjenië verlaat. Ondanks 'n vredesooreenkoms wat Tsjetsjenië 'n de facto onafhanklike staat gelaat het, het Tsjetsjenië amptelik deel van Rusland gebly.
In 1999 beveel die regering van Jeltsin 'n tweede inval in Tsjetsjenië nadat bomaanvalle in Moskou en ander stede met Tsjetsjeense militante verbind is. Die Russiese premier Vladimir Poetin, Jeltsin se uitgesoekte opvolger as Russiese leier, het oor die Tsjetsjeense terroriste gesê: "ons sal hulle uitvee, selfs in die toilet." In 2000 het president Poetin die Russiese militêre betrokkenheid in Tsjetsjenië eskaleer nadat terroristebomaanvalle in Russiese stede voortgeduur het. In hierdie tweede ronde na-Sowjet-gevegte in Tsjetsjenië, is die Russiese weermag beskuldig van baie gruweldade in sy pogings om Tsjetsjeense strydlustigheid te onderdruk. 'N Vredesooreenkoms bly ontwykend.
Gewonde beer: die lopende Russiese militêre operasie in Tsjetsjenië
As mense oorlog voer, doen hulle dinge verkeerd. Aksie kom eerste, en dit is eers wanneer hulle reeds gely het dat hulle begin dink.
Thucydides, Geskiedenis van die Peloponnesiese oorlog
Oktober 1991 - Dzhokhar Dudayev word president van Tsjetsjenië tydens 'n staatsgreep.
Desember 1991 - Eerste gewapende botsings tussen volgelinge van Dudayev en opposisiemagte.
Augustus 1994 - Moskou-gesteunde Tsjetsjeense magte kondig die & quotdismissal & quot van Dudayev aan.
September 1994 - Daar breek gevegte uit tussen Tsjetsjeense faksies.
November 1994 - Opposisiemagte (klandestien versterk met Russiese soldate) probeer 'n gewapende omverwerping van Dudayev. Die magte van Dudayev lei die opposisie af.
1 Desember 1994 - Russiese president Boris Jeltsin verklaar "Noodtoestand"
6-8 Desember 1994 - Tsjetsjeense president Dudayev en die Russiese minister van verdediging, Pavel Grachev, vergader om terme te bespreek om spanning te verminder en die vrylating van gyselaars wat tydens Novembergevegte gevange geneem is, te beveilig.
11 Desember 1994 - Russiese magte gaan Tsjetsjenië binne.
GEDRAG VAN DIE BEDIENING
In die aanvanklike organisasie van die operasie is die aanvalseenhede verdeel oor afsonderlike asse wat die eenheid van bevel bemoeilik het (sien figuur 1). Die algemene hoofkwartier het nie 'n deurlopende personeelbeplanningsverhouding met hierdie afsonderlike eenhede gehad nie. 8 Beheer en beheer van die operasie is versprei onder verskeie predikante. 'N Direkte bevelsketting het nie bestaan ​​nie. Die bevelstruktuur van die Noord-Kaukasus-militêre distrik (die distrik wat Tsjetsjenië ingesluit het) is verbygegaan en besluite is geneem deur die Russiese minister van verdediging, generaal Grachev.
Soos oorspronklik beplan, het die Tsjetsjenië -operasie vier fases gehad:
Fase I: (28 November - 6 Desember 1994) Skep vier taakgroepe van die ministeries van verdediging (MOD) en die ministerie van binnelandse sake (MVD).
Figuur 1 - Figuur 1 Aanvanklike Russiese ontplooiing in Tsjetsjenië
Fase II: (7 - 9 Desember 1994) Vooruitgang op drie byle onder die dekking van lugvaart en lugvaart op frontvlak na die stad Grozny en omring dit. Vestig 'n binne- en buitekring. Die buitenste omsingeling sou langs die grens van die republiek loop, terwyl die binneste omsingeling Grozny self sou omvat.
Fase III: (10 - 13 Desember 1994) MOD -eenhede uit die noorde en suide, saam met eenhede van die MVD en Federal Counterintelligence Service (FSK) verenig by die grenslyn van die Sunzha -rivier en gryp die Presidensiële Paleis, regeringsgeboue, televisie en radiostasies en ander belangrike doelwitte.
Fase IV: (5 - 10 dae) MOD -eenhede stabiliseer die situasie en berei voor om verantwoordelikheid na die MVD oor te dra. 9 Die operasie het sy missies nie betyds bereik nie. Van die begin af het die operasie groot hindernisse ondervind en dubbelsinnige bevele van bo af het die probleem net vererger. Meer as sewentien maande na die aanvang van die operasie probeer die MOD en MVD steeds aktief om al die Tsjetsjeense magte te vernietig.
Reeds in Oktober 1994, volgens latere persberigte, was lede van die Russiese leër se algemene personeel besig om die komende operasies in Tsjetsjenië te beplan. 10 Met hierdie hoeveelheid gevorderde beplanning is dit moeilik om hul aanvanklike koördinasieprobleme te verstaan. 'N Deel van die skuld kan geplaas word op die planne se onderskatting van die vasberadenheid van die Tsjetsjenen, maar hierdie verduideliking is nie heeltemal aanneemlik nie, aangesien die Russiese regering die Tsjetsjenen gewapen en hul vermoëns geken het.
Een probleem wat bygedra het tot die Russe se ongeluk in Tsjetsjenië, was die gebruik van MVD -troepe langs die soldate van die weermag of grondmagte. MVD interne troepe is nie ontwerp of georganiseer vir grootskaalse gevegsoperasies nie. 13 Die meeste MVD -eenhede het geen organiese artillerie of pantser nie. Hierdie eenhede oefen ook nie gereeld saam met eenhede van die weermag nie. Die gebrek aan koördinasie tussen eenhede van die MOD en MVD was die bron van talle probleme tydens die gevegte in Tsjetsjenië en veral tydens die stryd om Grozny. 14
Die eerste beweging na Tsjetsjenië was moeiliker as voorspel toe die eerste troepe kolomme vertraag is nog voordat hulle die grens na die republiek kon oorsteek. Op 12 Desember is die gepantserde voertuigkolom op die Vladikavkaz -as deur die plaaslike bevolking omhoog gehou. Die kolom op die Kizlar -as het soortgelyke vertragings ondervind weens burgerlike betogers. 15 Slegs die Noordelike taakspan wat op die Mozdok -as vorder, het aanvanklike sukses behaal. Maar hulle is op 13 Desember deur Tsjetsjeense magte voorgekeer voordat hulle Grozny kon bereik toe die Tsjetsjenen 'n hewige aanval uitgevoer het, ondersteun deur kanon- en vuurpylvure. Die Noordelike taakspan het uiteindelik op 20 Desember die brug oor die Sunzha -rivier bereik ('n week laat volgens die plan). 16 Die Russiese magte het nou 'n nuwe situasie in die gesig gestaar. Hulle aanvanklike plan het die kontak met die vyand nie oorleef nie en die situasie het meer as klein aanpassings geverg.
Op 31 Desember 1994 het die Russiese magte 'n aanval geloods om die stad Grozny in beslag te neem. Die hoofaanval was gesentreer op die treinstasie (wat verskeie blokke suidoos van die presidensiële gebou geleë is). Heftige weerstand van die Tsjetsjenen het die Russe gedwing om terug te val van die middestad en te hergroepeer. 'N Swaar mis het dele van die stad bedek en verhoed dat Russiese helikopters akkurate vuurondersteuning bied. Tsjetsjeense vegters het die tenks wat die aanval gelei het, van hul infanterieondersteuning geskei en hulle stelselmatig vernietig. Aan die einde van die geveg tel een korrespondent sewentien uitgebrande tenks en pantservoertuie voor die treinstasie. 18 Nadat hulle uit die middestad teruggetrek het, het die Russe staatgemaak op artillerievuur om druk op die Tsjetsjenen te behou en die aantal geboue wat as vegposisies gebruik kon word, te verminder. In die 131ste gemotoriseerde geweerbrigade was die verliese tydens die nuwejaarsaanval verwoestend. Slegs 18 uit sy 120 voertuie het aan die vernietiging in die stad ontsnap en byna al die offisiere van die brigade is dood. Een van die beamptes wat oorleef het, het gesê dat sy eenheid van alle kante naby die treinstasie aan die brand gesteek het. Terwyl hulle skerpskut-, granaat- en mortiervuur ​​ontvang het, het sy eenheid nie die aangevraagde brandsteun, versterkings of ammunisie ontvang nie. 19
Buite Grozny het die Russiese magte begin om beheer uit te brei volgens die groot kommunikasielyne na Daghestan. Die werklike beheer van Grozny bly in die hande van die Tsjetsjenen. Die Tsjetsjenen het 'n kat -en -muisspel met die Russe gespeel deur in die voorstede terug te trek en brûe oor die Sunzha -rivier op te blaas. Dit het dit vir die Russe moeilik gemaak om eenhede wat aangeval is, te versterk.
Figuur 2 - Figuur 2 Kaart van Tsjetsjenië
Die Tsjetsjenen het voortgegaan om Russiese eenhede in klein komponente te skei wat effektief in 'n hinderlaag gelei kon word. Hulle sou dan vertrek voordat die Russe versterkings kon stuur en ondersteuning kon reël. Swak kommunikasie tussen Russiese eenhede het die Tsjetsjenen se gebruik van hierdie taktiek vergemaklik.
Na verskeie terugslae het die Russe gereeld massale artillerie begin gebruik as plaasvervanger vir maneuvergevegte. Vorige Russiese kommer oor burgerlike ongevalle het verdwyn weens die beperkte sukses van massale artillerie -aanvalle teen die Tsjetsjenen.
Op 1 Maart het die Russiese minister van verdediging, generaal Pavel Grachev, gespog dat die weermag die oorblywende Tsjetsjeense vestings Argun, Shali, Gudermes en Samashki maklik sou vang. Russiese magte het die dorpie Samashki omsingel, die Tsjetsjenen in kennis gestel van hul voorneme om die dorp te bestorm en daarna 'n hewige artillerie -aanval op die dorp geloods. Na die artillerie-spervuur ​​het 'n Russiese kolom gepantserde personeeldraers en tenks die dorp geïsoleer en daarna die pad gesny wat die Tsjetsjeense dorpe Samashki en Achkoi-Martan verbind. Russiese magte het hierdie taktiek gedurende Maart op ander dorpe en dorpe in Tsjetsjenië voortgesit.
Toe Russiese magte Samashki op 8 April 1995 verower, het die Internasionale Rooi Kruis aangekondig dat ongeveer 250 burgerlikes tydens die aanval op die stad dood is. 23 Teen hierdie tyd het die Russiese weermag min besorgdheid getoon oor ongevalle en skade tydens die opsporing van Tsjetsjeense magte. Dit het gelei tot 'n merkbare versterking van die Tsjetsjenen se besluit om nie oor te gee nie. Gevegte in April rondom die dorp Bamut 24 het getoon dat die Tsjetsjenen vir elke dorp sou veg. Die Russiese weermag het gehoop om hul operasie teen 9 Mei tydelik te stop om die 50ste herdenking van die nederlaag van Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog te vier. Tsjetsjeense magte het die Russiese magte egter nie hul berusting toegelaat nie en Russiese posisies in Grozny aangeval. Dit was nou 'n Tsjetsjeense patroon. Elke keer as die internasionale belangstelling in die konflik afneem, sou die Tsjetsjenen nuwe aanvalle in Grozny doen, verkieslik op 'n vakansie of 'n belangrike herdenking. Hierdie teenhoue het internasionale aandag gekry en die Russiese regering in die verleentheid gebring, maar het die Russiese opmars na Tsjetsjenië nie gestuit nie.
Teen Mei 1995 het die Russe die belangrikste Tsjetsjeense stede en dorpe beheer en die stryd in die bergdorpe van Tsjetsjenië ingedruk. Die fatalistiese gevoel onder die Tsjetsjeense magte is opgesom in die kommentaar van die adjunk -bevelvoerder van die Tsjetsjeense strydgroep wat buite Grozny ontplooi is, en daar is geen oorwinning nie. Ons weet dit. As ons baklei, wen ons. As ons dit nie is nie, het ons verloor. Die Russe kan ons doodmaak en hierdie land vernietig. Dan sal hulle wen. Maar ons sal dit vir hulle baie pynlik maak. & Quot 25 Bestryding gedurende hierdie tydperk het soos 'n groot skaakwedstryd gelyk, en geen van die partye kon die ander beslissend kontroleer nie. Russiese magte ontplooi om dorpe te omring. Tsjetsjeense vegters het die Russiese kolomme skade aangerig toe hulle in posisie beweeg het. Die Russe sou die dorp opdok totdat die terugbrand ophou en dan intrek. Die Tsjetsjenen sou na 'n ander dorp herontplooi en wag vir die volgende kolom Russiese voertuie. Hierdie tipe gevegte is onderbreek deur verskeie skietstilstand en die gyselaarsdramas in Budyonnovsk en Pervomayskaya.
Op 14 Junie 1995 val 'n groep van ongeveer 100 Tsjetsjenen die Russiese stad Budyonnovsk, 70 kilometer noord van die Tsjetsjeense grens, aan. Die doel van hul aanval was om gyselaars in beslag te neem om die terugtrekking van Russiese troepe uit Tsjetsjenië te dwing. Die Tsjetsjenen het die stadshospitaal beslag gelê en die burgers as gyselaars aangehou. Die Russiese ministerie van binnelandse sake en troepe van die spesiale magte het die aanval op die hospitaal onderbreek en talle burgers in die proses doodgemaak. Die drama het geëindig toe die Russe die Tsjetsjenen toegelaat het om die stad in 'n konvooi busse te verlaat en terug te keer na Tsjetsjenië, waar hulle as helde beskou is. Weereens het 'n swak gekoördineerde militêre optrede en politieke druk om 'iets te doen' tot 'n ramp gelei.
Die aanval op Budyonnovsk het die politieke situasie in Tsjetsjenië nie beduidend verander nie. Wapenstilstandgesprekke tussen die Russe en Tsjetsjenen het gedurende Junie en Julie voortgeduur. Beide kante het op 30 Julie 'n ooreenkoms onderteken om die geveg te beëindig en die aantal ontplooide Russiese magte te verminder. Die Russe het in September kleinskaalse onttrekkings gedoen. Tsjetsjeense vegters het die res van die jaar die selektiewe gebruik van kleinskaalse aanvalle voortgesit. Dit sluit in die poging tot moord op generaal Romanov, die MVD -generaal wat onderhandel is. Die frekwensie van hul aanvalle het toegeneem namate die Desember-verkiesings wat deur Moskou geborg is, nader gekom het. Grozny het die hele jaar 'n sentrum gebly vir Tsjetsjeense weerstand met maandelikse granaat- en sluipskutteraanvalle op Russiese magte.
Op 9 Januarie 1996 het Tsjetsjeense vegters, onder leiding van die skoonseun van die Tsjetsjeense president Dzokhar Dudaev, beslag gelê op 'n hospitaal en kraamhuis in die stad Kizlar, Daghestan. Net soos in Budjonnowsk het hulle geëis dat die Russiese troepe uit Tsjetsjenië onttrek moet word. Die gebeure is op 'n soortgelyke manier afgespeel as in Budyonnovsk. Die Tsjetsjenen en hul gyselaars is toegelaat om te beweeg en is toe by die Tsjetsjeense grens geblokkeer en moes noodgedwonge terugtrek na die dorp Pervomayskaya, waar Russiese magte hulle aanval. Die Russiese aanval het talle burgerlike slagoffers veroorsaak en die dorp het groot skade gely, maar die leier van die Tsjetsjeense groep het ontsnap. Die Tsjetsjenen het na hierdie operasie geen groot gevegte gevoer nie, tot in Maart 1996, toe hulle gekoördineerde verrassingsaanvalle op die Russiese magte in Grozny geloods het. Op 17 April 1996 het Tsjetsjeense magte 'n Russiese pantserkonvooi ongeveer 50 kilometer suid van Grozny in 'n hinderlaag gelê. Die Russiese verliese as gevolg van hierdie hinderlaag was na raming 53 soldate wat gedood is, wat dit een van die ergste sterftes in 'n jaar is. Hierdie gebeure dui daarop dat die Tsjetsjeense vegters nog steeds nie hul doelwit om militêre mag te gebruik om onafhanklikheid te soek, opgegee het nie.
Na Desert Storm het Russiese offisiere die gebruik van presisie -geleide ammunisie in moderne oorlogvoering geëvalueer en tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie wapens 'n groot rol in toekomstige konflikte sou speel. Tydens die aanval op Grozny gebruik die Russiese grondmagte egter minder doeltreffende ammunisie om die Tsjetsjenen te stamp. Verskeie teorieë, van 'n gebrek aan opgeleide personeel tot onvoldoende voorraad en die koste van sulke wapens, is aangebied om te verduidelik waarom die Russe verkies om nie die toerusting wat hulle in hul voorraad gehad het tydens die gevegte in Tsjetsjenië te gebruik nie.
Die gebrek aan opgeleide personeel en die afwesigheid van 'n duidelike plan vir die verslaan van opstandelinge in 'n stedelike omgewing het die weermag met min opsies vir 'n vinnige oorwinning gelaat. Binnelandse oorwegings sluit 'n onderhandelde politieke oplossing uit. Dit het die duur metode (in terme van mannekrag) gelaat om stede gebou vir gebou skoon te maak. 'N Ander metode was om stede en dorpe tot rommel te bring deur lugvaart, artillerie en vuurpylaanvalle. Alhoewel dit polities onsmaaklik was, het hierdie opsie wel militêre verdienste omdat dit twee doelwitte bereik het: dit het potensiële gevegsposisies vir die Tsjetsjeense vegters uitgeskakel en dit het die grootste deel van die burgerlike bevolking uit die gevegsgebied verdryf en sodoende die kans vir die strydlustiges verminder om onder die burgerlikes.
Die Russe het die nodige toerusting gehad om presiese, chirurgiese artillerie-aanvalle uit te voer, maar daar is geen bewyse dat die Russe hul presisie-geleide ammunisie in hierdie operasie gebruik het nie. 30 Die gebruik van hierdie wapens sou nie noodwendig die uitkoms van die geveg verander het nie, maar dit kon die aantal Russiese ongevalle van Tsjetsjeense artillerie en sterkpunte verminder het. Die wapensisteme wat presisie -artillerie -koppe kan afvuur, soos die Krasnapol 31 word in Tsjetsjenië ontplooi, maar hierdie strydkoppe was nie beskikbaar nie. Twee ander presisie -artillerie -ammunisie, die Smelchak mortier rond en die Santimetr artillerie -ronde was ook beskikbaar, maar nie in Tsjetsjenië gebruik nie.
International Defense Digest het gesê dat die woord in die hoër bevel is dat hierdie hoogs gevorderde wapens in Tsjetsjenië te duur was om vermors te word en dat dit vir ernstiger gebeurlikhede bewaar moes word. Ammunisie (DPICM) vir hul Smerch 300mm Multiple Rocket Launchers. Hierdie ammunisie sou baie effektief gewees het om die benaderings tot die Tsjetsjenen te ontken, maar die Russe het dit nooit gebruik nie. 33
Daar is geen bewyse dat die Russe teenradarradars gebruik het om Tsjetsjeense artillerie op te spoor nie.Gegewe die gebrek aan koördinasie tussen die MVD en die federale troepe (en die feit dat MVD -eenhede nie oor organiese artilleriebates beskik nie), kan die gebruik van radar teenproduktief wees, aangesien daar geen manier is om vriendelike vuurplekke te verifieer nie. Om 'n teenbattery-radar effektief te wees, moet die presiese ligging van vriendelike artillerie bekend wees om foutiewe doelwitte te vermy.
In die vroeë negentigerjare het die Sowjets die stigting van gevegsgroepe van twee tenks en 'n BMP of twee BMP's en 'n tenk voorgestel. 36 Die Russe het hierdie konsep eers gebruik ná die aanvanklike rampspoedige poging om tenk-suiwer magte te gebruik om Grozny te gryp. Hierdie verandering in die indiensneming van magte in en om die middestad het die Russe gehelp om Tsjetsjeense sakke van weerstand rondom die treinstasie uit te skakel deur die tenks te ondersteun.
Groot gepantserde formasies was onmoontlik om in die strate van Grozny te beheer. Die aanvanklike rampspoedige aanval op die stad Grozny op Nuwejaarsdag, 1995, is die skuld gegee aan die besluit om gepantserde kolomme die stad in te stuur sonder voldoende vuurvoorbereiding of ondersteuning van infanterie. Na die eerste maand van geveg het die Russe hul taktiek aangepas om ongevalle te verminder.
Die aanvals taakgroepe wat die Russe gevorm het om in die stad te beveg, het groot hoeveelhede artillerie by hulle aangeheg vir die geveg. Elke taakmag-grootte bataljon het 'n battery selfaangedrewe houwitsers, een-twee batterye mortiere en een-twee batterye afdelingsartillerie. Soos vroeër genoem, is hierdie eenhede verdeel in kleiner afdelings om in die stad te veg. Die Russe was van mening dat hierdie hoeveelheid artillerie nodig was om die vestings wat die Tsjetsjenen in die stad gebou het, te bekamp.
Tydens die aanvanklike aanval op Tsjetsjenië in Desember 1994, het die Russiese Lugmag die paar Tsjetsjeense vliegtuie en lugbase vernietig wat bestaan ​​het. Die gebrek aan 'n georganiseerde Tsjetsjeense lugmag of lugverdedigingstelsel het die Russiese lugmag toegelaat om na willekeur te vlieg. In agtien maande se geveg is slegs drie vliegtuie met vaste vlerk deur die Tsjetsjenen neergeskiet. Die gebruik van lugvaart tydens die Tsjetsjeense operasie was egter net so problematies soos ander aspekte van die gevegte. Baie van dieselfde probleme wat die grondmagte geteister het, soos onvoldoende brandstof, ammunisie en onderdele, en die gebrek aan opgeleide personeel, het die lugmag gestuit.
Kommunikasieprobleme tussen die grondmagte en vliegtuigbemanning het tot talle gevalle van broedermoord gelei. By verskeie geleenthede het die Tsjetsjenen die Russiese lugbeheer -radionet binnegegaan en die Russiese lugbates teen hul eie troepe geteiken. 41 Die Russe se gebruik van konvensionele & quotdumb & quot ammunisie en die groot hoogte vanwaar hulle hul verordening laat val het, het die situasie vererger. Probleme met die voorste lugbeheerders (FAC) het veroorsaak dat die grondmagte ophou om lugvaartbates naby hul voorste magte in diens te neem. Blykbaar was 'n groot deel van die radioverkeer duidelik, aangesien die FAC's by verskeie geleenthede hul eie koördinate uitgesaai het sodat Tsjetsjeense artillerie hulle kort daarna kon tref.
Die militêre operasie in Tsjetsjenië het die afgelope agtien maande aan verskeie probleme gely. Veral verskeie lesse moet egter beklemtoon word.
Die Russe was nie voorbereid nie.
Die Russiese militêre pers was vol artikels oor die mislukking van die Russiese magte in Tsjetsjenië. Die meeste artikels erken dat die Russe nie voorbereid was op die aanval en daaropvolgende militêre operasie in Tsjetsjenië nie.
Die Russe het nie die tipe geveg wat hulle in Tsjetsjenië sou voer, verwag nie.
Nadat die aanvanklike aanval op Grozny op 1 Januarie 1995 afgeweer is, het Russiese soldate wat gevange geneem is, nie eers geweet waar hulle was nie. Sommiges is meegedeel dat hul missie sou wees om paaie te "beskerm", terwyl ander die verslaggewers vra: "Kan u my asseblief sê wie veg teen wie?" 44 Luitenant-kolonel Yuri Klaptsov, adjunk-bevelvoerder van die 131ste gemotoriseerde geweerbrigade, is aangesê om verwag min weerstand toe sy troepe op 31 Desember 1994 op Grozny vorder. Die uitkoms van hul geveg met die Tsjetsjenen blyk 'n ander saak te wees. Die Brigade -bevelvoerder is dood in die gevegte, 12 uit 20 pantservoertuie is vernietig en die meeste bemanningslede is dood. 45
Russiese beplanners moes geweet het dat die Tsjetsjenen goed toegerus was met tenks, veelvuldige vuurpylwerpers en lugafweerwapens. Die meeste van hierdie toerusting is afkomstig van die voorrade van die Sowjet -leër in Tsjetsjenië en is met goedkeuring van die Russiese ministerie van verdediging oorgedra.
"Ad-hoc" aard van Russiese eenhede.
Die eenhede wat in Tsjetsjenië ingegooi is, het voor die inval nie saamgewerk nie. Baie van hulle kom uit verskillende militêre distrikte indien nie verskillende dienste nie. Verskeie van die eenhede moes uitgehaal word voordat hulle kon ontplooi en sommige bevelvoerders het selfs geweier om te ontplooi weens die swak vorm van hul eenhede. Onder-personeel van eenhede in vredestyd het daartoe gelei dat verskeie "saamgestelde" eenhede gevorm is sodat hulle ontplooi kon word. Dit het daartoe gelei dat eenhede vir die eerste keer saamgewerk het nadat hulle na Tsjetsjenië ontplooi is.
Die meeste eenhede het nie repetisies gedoen vir die ontplooiing nie, en in baie gevalle het die bevelsketting (veral veldgraadoffisiere en onder) nie die gevegsmissie geken voordat hulle in Tsjetsjenië aangekom het nie.
Groot aantal ongevalle deur 'vriendelike brand'
Swak opgeleide soldate kry die skuld vir die toevallige ontploffing van 'n ploftoestel in Februarie 1995, waarin 25 Russiese soldate dood is. Die Russiese weermag het selfs openlik kommentaar gelewer oor die groot aantal slagoffers van 'vriendelike vuur' en die misbruik en misbruik van wapens deur swak opgeleide en ongeskoolde troepe. 48 Die gebrek aan gekwalifiseerde personeel gekombineer met onvoldoende koördinasie tussen eenhede het gelei tot 'n voorval in Januarie 1995, waarin 'n geveg van ses uur tussen 'n Russiese tenk -eenheid en 'n Russiese gemotoriseerde geweer -eenheid plaasgevind het voordat elkeen die ander kon identifiseer. 49
Die Russiese ervaring in Tsjetsjenië toon die dwaasheid om swak opgeleide en toegeruste magte te pleeg om te veg. Begrotingsbeperkings, gebrek aan ondersteuning en twis onder die verskillende ministeries in die Russiese regering het tot 'n ramp op die slagveld gelei. Die Russiese regering het nooit 'n duidelike bevelsketting vir die Russiese vegters in Tsjetsjenië gevestig nie. Sedert die gevegte in Desember 1994 begin het, het Russiese magte meer as agt groot veranderings in die senior bevel ondergaan. Daar was geen duidelike konsensus tussen die MOD en die MVD oor wie die operasie moes beheer nie.
Ondanks die tyd wat beskikbaar was om die operasie te beplan voor die hoofaanval in Desember 1994, het die Russiese weermag nie daarin geslaag om hul eenhede voldoende voor te berei op die strenge geveg nie. Logistieke ondersteuning vir die operasie is nie ontwikkel vir volgehoue ​​gevegsoperasies in Tsjetsjenië nie. Dit blyk nie dat 'n deeglike intelligensievoorbereiding van die slagveld uitgevoer is nie (as dit sou gebeur het, sou die Russiese eenhede geweet het van die Tsjetsjeense magte wat in Grozny op hulle gewag het).
Sommige van die probleme wat die weermag in Tsjetsjenië ondervind, dui op die ineenstorting van die dienspligstelsel. Die hele proses is ontwrig met die verbrokkeling van die Sowjetunie. Nou kom minder as 50% van die dienspligtiges wat veronderstel is om vir die jaarlikse oproep aan te meld, ooit by die weermag uit. 50 Die aantal uitstel het die afgelope paar jaar geleidelik toegeneem. Hierdie probleem word vererger deur die gebrek aan 'n professionele korps van onderoffisiere in die Russiese leër. Die huidige stelsel neem soldate en gee hulle 'n paar maande opleiding voordat hulle na die rang van sersant bevorder word. Met min ervaring is hierdie onderoffisiere nie net ondoeltreffend nie, maar moet hulle ook meeding met die stelsel van dedovshchina (waas van jong soldate deur senior soldate) wat die gewapende magte deurdring. In 'n verslag van die Russiese Akademie vir Wetenskappe is verklaar dat die kans 80% waarskynlik is dat 'n jong man die weermag binnedring, fisies aangerand word (30% van hierdie getal in 'n besonder wrede of vernederende vorm) en 'n kans van 5% dat hy die slagoffer van homoseksuele verkragting. 51
Die Russiese weermag het tydens hierdie konflik swak gevaar. Politieke oorwegings opsy, die militêre leierskap het onvoldoende opgeleide en toegeruste magte in 'n konflik gestuur met dubbelsinnige leiding. Die moraal onder die soldate wat na Tsjetsjenië ontplooi was, was uiters laag en die situasie sal waarskynlik nie in die nabye toekoms verbeter nie.
Op 31 Maart 1996 het president Jeltsin gesê dat hy 'n plan het om die konflik te beëindig. Sy plan het onder meer 'n einde gemaak aan militêre operasies en 'n gedeeltelike onttrekking van troepe. Die plan het wel spesiale operasies teen terroriste moontlik gemaak. Vanaf April 1996 beheer die Russiese magte die groot paaie in Tsjetsjenië, maar veg Tsjetsjenië om die beheer oor die groot stede en dorpe terug te kry. Ondanks die dood van die Tsjetsjeense president Dudaev op 24 April 1996, toon geen van die partye in hierdie konflik tekens van toegee nie.
Die Russiese weermag is 'n skulp van hul eertydse self. Hulle is onder befonds, onderbemagtig en swak gelei. Hulle vermoë om gekombineerde wapenoperasies teen 'n groot moondheid uit te voer, is twyfelagtig en dit lyk asof slegs militêre tradisie hulle as 'n 'samehangende' krag bymekaar hou. Ondanks die beste pogings van die loopbaanleiers in Rusland, het die voortdurende nalatigheid van die regering se weermag die agteruitgang van die voormalige supermag se weermag tot 'n punt van ondoeltreffendheid veroorsaak.
1. In 'n onlangse artikel in Grense, skrywer Ralph Peters beskryf hoe die meeste militêre organisasies swak toegerus is om in stede en dorpe te veg: & quot Die Amerikaanse weermag, andersins uitstekend bekwaam, is 'n uiters ondoeltreffende hulpmiddel vir gevegte in stedelike omgewings. Ons is nie doktrinies, organisatories of sielkundig voorbereid nie, en ons is ook nie behoorlik opgelei of toegerus vir 'n ernstige stedelike stryd nie, en ons moet radikaal opdrag doen om vredesoperasies in stede uit te voer. "Ralph Peters," Ons soldate, hul stede " Grense, Lente 1996, p. 43.TERUG
2. In Militêre ongelukke, skrywers Eliot Cohen en John Gooch bespreek die tipes mislukkings wat 'n militêre organisasie kan oorkom. Hulle kom tot die gevolgtrekking dat katastrofiese mislukkings plaasvind wanneer 'n militêre organisasie gelyktydig drie soorte mislukkings ondervind (versuim om te leer, te anticipeer of aan te pas). Die Russiese militêre ervaring in Tsjetsjenië het aanvanklik twee van die drie kenmerke getoon. Soos die skrywers verduidelik, is algehele nederlaag en politieke ineenstorting waarskynlik al drie soorte mislukkings gelyktydig. Eliot A. Cohen, John Gooch, Militêre ongelukke: Die anatomie van mislukking in oorlog, The Free Press: New York, 1990.TERUG
3. Sien dr. Robert F. Baumann, Russies-Sowjet-onkonvensionele oorloë in die Kaukasus, Sentraal-Asië en Afghanistan, Leavenworth -vraestelle nommer 20, Ft. Leavenworth, Kansas, 1993.TERUG
4. Vir 'n polities-militêre ontleding van die Tsjetsjeense konflik, sien Timothy L. Thomas, Die Kaukasus -konflik en Russiese veiligheid: die Russiese weermag konfronteer Tsjetsjenië, Office of Foreign Military Studies, Fort Leavenworth, Kansas, 1995.TERUG
5. Stephen Kiselyov en Azer Mursaliyev, wie wil die invasie behaal? Moskou Nuus, 23-29 Desember, 1994, p.2.TERUG
6. Dzhokhar Dudayev was 'n voormalige generaal -majoor van die Sowjet -lugmag. Hy beveel in 1990 'n afdeling in Estland en tree in 1990 uit die diens, toe hy voorsitter word van die Uitvoerende Komitee - All National Chechen People's Congress. Hy is in April 1996 deur 'n Russiese lugaanval dood.TERUG
7. Natalya Pachegina, & quotKreml 'gotovitsya k vvedeniyu chrezvychaynogo polojeniya v chechne & quot [Kremlin berei voor om noodtoestand in Tsjetsjenië af te kondig], Nezavisimaya Gazetta (Onafhanklike Koerant), 30 November 1994, p.1.TERUG
8. Die operasionele plan is opgestel deur die algemene personeel, die personeel van die Noord -Kaukasus -militêre distrik en 'n gesamentlike personeel in Mozdok. Niemand was duidelik in beheer nie en niemand wou verantwoordelikheid neem vir die uitslag van die besluite nie. "Russiese weermag beoordeel foute van die Tsjetsjenië -veldtog," Internasionale verdedigingsoorsig, Nr. 4/1995, p.6.TERUG
9. Beskrywing van die fases van die operasie van Novichkov, N., Snegovskii, V., Sokolov, A., Shvarev, V.,Rossiyskie Voorujennye Sily v chechenskom konflikte: analise, itogi, vivogi [Russiese weermag in die Tsjetsjeense konflik: ontleding, resultate, gevolgtrekkings]. (Holveg -Infoglov: Moskou, 1995), pp. 28 - 29.TERUG
10. Igor Korotchenko, & quotInitsiativa - v rukakh rossiyskikh voysk & quot [Initiative in the Hands of Russian Troops], Nezavisimaya Gazeta (Onafhanklike Koerant), 31 Desember 1994, p. 1.TERUG
11. Kolonel-generaal Leontiy Shevtsov, & quotPolgoda boev v chechne & quot [Ses maande se geveg in Tsjetsjenië], Kraznaya Zvezda (Rooi Ster), 8 Junie 1995, p. 3.TERUG
12. Jay Willis, MEVATEC Corp., GOS -nuusitem, 1221B, 21 Desember 1994. Alle voetnote van GOS -nuusitems verwys na hierdie aanlyn rekenaarnuusdiens.TERUG
13. Anatoly S. Kulikov (Vertaal deur R. Love), & quot; Russiese interne troepe en veiligheidsuitdagings in die 1990's, & quot Konflik met lae intensiteit en wetstoepassing, Deel 3, Herfs 1994, Nommer 2, p. 209. & quot Vir alle praktiese doeleindes het die interne troepe geen swaar wapens of militêre hardeware nie, en is hulle nie in staat om grootskaalse gevegsaksies uit te voer nie. & QuotTERUG
14. Dr. Jacob Kipp, 'n senior ontleder by die kantoor vir buitelandse militêre studies, het opgemerk dat president Jeltsin hier 'n grondwetlike/wetlike dilemma het. Wet en leerstellings het gesê dat weermag slegs in die Russiese Federasie gebruik kan word as 'n buitengewone situasie geproklameer word. Sonder hierdie afkondiging het die interne orde aan die Ministerie van Binnelandse Sake behoort. In 'n poging om verrassing te behou, het Jeltsin nie 'n buitengewone situasie aangekondig nie, wat die regsgrondslag vir MOD - Federal Counter -Intelligence Service (FSK) - MVD -samewerking en koördinasie beperk het.TERUG
15. Baku Radio Turan, 12 Desember 1994, soos berig in FBIS-SOV-94-239, 13 Desember 1994, p. 26.TERUG
16. Die Sunzha -rivier loop deur die middel van Grozny.TERUG
17. Een skatting bevat 20 000 Tsjetsjeense vegters, waarvan ongeveer 3000 huursoldate was. Shevtsov, bl. 3. Generaal Pavel Grachev, Russiese minister van verdediging, skat dat Tsjetsjeense magte ongeveer 30 000 getel het voordat die geveg begin het (plus 6 000 huursoldate). Mikhail Shevtsov, ITAR-TASS Wêrelddiens, 28 Februarie 1995 soos berig in FBIS-SOV-95-040, 1 Maart 1995, p. 29.TERUG
18. GOS Nuusitem, 0102B/B1, 2 Januarie 1995.TERUG
19. Viktor Litovkin, & quotRasstrel 131i maikopskoi brigadiy & quot [Shooting the 131st Maykop Brigade], Izvestia (Nuus), 11 Januarie 1995, p. 4.TERUG
20. GOS Nuusitem, 0121B, 21 Januarie 1995.TERUG
22. Dr. Elaine Holoboff, & quotOil and the Burning of Groznyy, & quot Jane's Intelligence Review, Vol. 7, nr. 6, pp. 253-257.TERUG
23. GOS Nuusitem, 0412B, 12 April 1995.TERUG
24. Bamut was 'n voormalige strategiese raketterrein vir die Sowjet -strategiese vuurpylmagte.TERUG
25. Khamzat Aslambekov soos aangehaal in GOS News Item 0512C, 12 Mei 1995.TERUG
27. Kol.genl. Nikolay M. Dimidyuk, & quotBog voiniy na perelome & quot [The God of War at the Turning Point], Armeyskiy Sbornik (Army Digest), No. 7,1995, pp. 9-12. Genl. Dimidyuk, bevelvoerder van grondmagte rakettroepe en artillerie, verduidelik hoe die Sowjets die & kwartillerie -offensief gebruik het om die optrede van die grondmagte te ondersteun.TERUG
28. Dr. Jakob Kipp, 'n senior ontleder by die kantoor vir buitelandse militêre studies, het daarop gewys dat geen militêre mag tans 'n werkende leerstuk het om opstandelinge in 'n moderne stad te beveg nie. Die leër van die Amerikaanse weermag oor gevegte in 'n stedelike omgewing is reeds sewentien jaar oud en spreek die probleme wat ondervind sou word tydens 'n driedimensionele stryd in 'n stad, nie volledig aan nie. Die ervaring van die Amerikaanse weermag in Mogadishu toon aan hoe moeilik dit is om in 'n stad te veg met die bevolking in plek.TERUG
29. Kolonel Sergey Leonenko, "Ovladenie gorodom" [Capturing a City], Armeyskiy Sbornik (Army Digest), Nr. 3, 1995, pp. 31-35. Die feit is dat troepe in een geval 'n stad inneem met alle wapens sonder beperking, en in 'n ander geval is hulle beveel om die stad as 'n kulturele en ekonomiese sentrum te bewaar.TERUG
30. 'n Uitsondering kan wees die gerapporteerde gebruik van 'n self-geleide missiel wat op die oordrag van die Tsjetsjeense president Dudaev se satellietfoon ingesluip het, wat hom doodgemaak het toe hy op 21 April 1996 in 'n oop veld gestaan ​​het.TERUG
31. Die Krasnopol is 'n 152 mm laser-aangewese artillerie-projektiel wat afgevuur kan word uit die 2S19 selfaangedrewe geweer en ouer artilleriestelsels soos die 2S3.TERUG
32. & quot; Russiese militêre beoordeel foute van die Tsjetsjenië -veldtog, & quot International Defense Digest, Nr. 4, 1995, p. 6.TERUG
33. "Die basiese 9M55K-vuurpyl wat deur die Smerch afgevuur is, het 'n hoogs plofbare troshoofkop wat 72 onbegeleide, dubbeldoelige bomotte bevat om personeel en die kwesbare boonste oppervlaktes van gepantserde voertuie aan te val. & Quot Smerch Submunitions Show Show Debut, ' Jane's Defense Weekly, 30 September 1995, p. 15.TERUG
34. In 'n artikel in Jane's Intelligence Review, het die skrywer geraam dat die Tsjetsjenen 'n artillerieregiment het wat bestaan ​​uit 30 ligte en medium artilleriestukke. Daar was egter talle gevalle dat die Tsjetsjenen tydens die veldtog verskeie vuurpylwerpers BM-21 gebruik het. Dr. Mark Galeotti, & quotDecline and Fall - What Went Wrong in Tsjetsjenië? & Quot, Vol. 7, nr. 3, bl. 98. Dit is waarskynlik 'n meer akkurate beoordeling van die Tsjetsjeense vermoë Kraznaya Zvezda waarin die skrywer verklaar dat die Tsjetsjenen ongeveer 200 artilleriestukke gehad het om 18 BM-21's in te sluit. Shevtsov, bl. 3.TERUG
35. Die Tsjetsjenen het ook motors as 'n mobiele mortierplatform vir hul hinderlae gebruik. Kolonel Aleksandr Kostychenko, "Uroki groznogo" [Lessons of Grozny], Armeyskiy Sbornik (Army Digest), Nr. 11, 1995, p. 29.TERUG
36. Les Grau, Sowjet-nie-lineêre geveg: uitdaging van die 90's, Kantoor vir buitelandse militêre studies, Fort Leavenworth, Kansas, 1989.TERUG
38. Artilleriyskiy divizion v boyu [The Artillery Battalion in Combat], 1984, soos berig in JPRS-UMA-85-012-L, 1 Mei 1985, p. 9.TERUG
41. & quotFrontal and Army Aviation in the Chechen Conflict & quot, Conflict Studies Research Center, The Royal Military Academy Sandhurst, Camberley, England, June 1995, p. 4. Hierdie verslag is op die boek gebaseer Die Russiese weermag in die Tsjetsjenië -konflik (sien voetnoot #9).TERUG
42. Igor Chernyak, & quotSkandaly: pekhotnye generaly atakuyut Gracheva & quot [Scandals: Infantry Generals Attack Grachev], Komsomolskaya Pravda (Komsomol Waarheid), 10 Desember 1994, p. 2.TERUG
43. Livia Klingl, & quotIdiots Are Responsible for the Organization, & quot Kurier, 5 Januarie 1995, p. 5 soos vertel in FBIS-SOV-95-003, p. 10.TERUG
44. & quotVesti & quot nuusuitsending, Moscow Russian Television Network, 3 Januarie 1995 soos berig in FBIS-SOV-95-002, 4 Januarie 1995, p. 10.TERUG
45. GOS Nuusitem, 0115D, 15 Januarie 1995.TERUG
46. ​​Dmitriy Kamyshev, & quot; Mense in Grozny is nie bang vir aanranding nie, & quot Kommersant-Daily, 14 Desember 1994, p. 1. Soos gerapporteer in FBIS-SOV-94-241, pp. 42-43.TERUG
47. Luitenant-kolonel Sergei Knyazkov, & quotArtillery ne znaet tishinii & quot [The Artillery does not Know Silence], Kraznaya Zvezda (Rooi Ster), 15 Maart 1995, p. 1.TERUG
48. CIS Nuusitem, 0225A/A1, 25 Februarie 1995.TERUG
49. CIS Nuusitem, 0114 A/A1, 14 Januarie 1995.TERUG
50. In 1995 het die Russiese regering slegs 24 persent van die beskikbare aantal dienspligtiges ontvang. & QuotThe Russian Armed Forces: From Super Power to Limited Power, & quot Jane's Defense Weekly, 14 Februarie 1996, p. 17.TERUG
51. Charles Dick, & quotThe Russian Army - Present Plight and Future Prospects, & quot Jane's Intelligence Review Jaarboek 1994/1995, bl. 41.TERUG
'N Tydlyn van terrorisme in Rusland onder president Vladimir Poetin
Twee ontploffings het minstens 10 mense doodgemaak en nog tientalle beseer in 'n besige metrostasie in St. Petersburg, Rusland.
Volgens die woordvoerder van die goewerneur van St. Petersburg, die tweede grootste stad in Rusland, het tien mense met ten minste 50 beseerdes gesterf en tien mense is dood, volgens die plaaslike mediastasie Rossiya-24. Hoewel die oorsaak van die ontploffings nog nie bevestig is nie, het Rusland se metro -stasies in die verlede bomaanvalle deur militante groepe verduur, veral deur separatiste uit die rustige, suidelike streek van Tsjetsjenië en militante wat lojaal is aan die Islamitiese Staat -groep, ook bekend as ISIS , wat Rusland saam met die Siriese regering saamgespan het om in Sirië te veg.
Baie van die terreurdade wat uitgevoer is onder die Russiese president, Vladimir Poetin, wat die land sedert 2000 as president of premier gelei het, was klaarblyklik bedoel om separatistiese of islamistiese militante agendas te bevorder en Poetin het gereeld op sulke voorvalle gereageer deur die magte van die presidentskap en die vermoëns van intelligensiedienste.
Oktober 2002: Tientalle Tsjetsjeense militante het op 'n teater in Moskou beslag gelê en 700 mense as gyselaars geneem. Russiese veiligheidsmagte het die teater probeer binnegaan en 'n sterk narkotiese gas in die gebou gepomp om die aanvallers te verdoof. Die meeste van die slagoffers was tydens die aanval, wat op die derde dag van die krisis gebeur het. Uiteindelik is 41 Tsjetsjeense militante en 129 gyselaars dood, waarvan die meeste aan die gas toegegee het.
Augustus 2003: Tsjetsjeense militante dood 50 in 'n selfmoordbomaanval met 'n vragmotor wat met plofstof toegerus is en na 'n militêre hospitaal in die suidelike deelstaat Noord -Ossetië, op die grens van Tsjetsjenië, gery is.
Desember 2003: 'N Ontploffing het 46 mense dood en 'n bykomende 146 beseer naby Yessentuki -stasie in die suidelike deelstaat Stavropol Krai in Rusland.
Februarie 2004: Minstens 39 mense is dood en 100 mense is beseer in 'n selfmoordbomaanval op 'n metro in Moskou.
Junie 2004: Tsjetsjeense militante het die ministerie van binnelandse sake van die stad Ingoesjetië binnegestorm, wat tot die dood van minstens 92 mense gelei het, waaronder waarnemende plaaslike minister van binnelandse sake, Abukar Kostoyev.
Augustus 2004: Twee Tsjetsjeense selfmoordbomaanvallers het byna gelyktydig op twee afsonderlike Russiese passasiersvlugte ontplof en 90 sterftes veroorsaak.
September 2004: Tsjetsjeense rebelle het 'n kinderskool in die stad Beslan in die suide van Rusland aangeval en 1000 gyselaars oorgeneem. Diegene wat gedood is tydens die beslaglegging en die daaropvolgende aanval deur Russiese magte en plaaslike gewapende waaksaamheidsgroepe, tel meer as 331, waarvan die helfte kinders is.
Augustus 2009: 'N Selfmoordbomaanvaller het 20 mense dood en 138 beseer nadat hy met sy vragmotor, vol met sy plofstof, in 'n polisiestasie in Nazran, die grootste stad in die suidelike deelstaat Ingoesjetië, gery het.
Maart 2010: Twee selfmoordbomaanvallers het 40 mense doodgemaak nadat hulle hulself in die metrostasies in Dagestan opgeblaas het.
Desember 2013: Twee opeenvolgende selfmoordbomaanvalle het minstens 3o doodgemaak nadat dit in die stad Volgograd ontplof het, weke voordat die land die Olimpiese Winterspele in 2014 sou aanbied.
Oktober 2015: In 'n aanval wat later deur ISIS beweer is, het 'n Russiese Airbus A321 in die middel van die vlug ontplof nadat hulle uit Egipte vertrek het en 224 mense dood is.
Desember 2016: 'N Russiese vlug wat na Sirië reis, het in die Swart See naby Sotsji neergestort en al 92 aan boord is dood. 'N Aantal passasiers was lede van die koor van die Rooi Leër wat 'n nuwejaarskonsert in Sirië sou opvoer. Hoewel die owerheid geen tekens van 'n plofstof gevind het nie, is die terreur nie deur die owerheid uitgesluit nie en is die ondersoek voortgesit.
Rusland was nooit dieselfde na sy inval in Tsjetsjenië in 1994 nie
Die weermag van Rusland, soos die land self, was toe 'n verarmde skaduwee van sy voormalige Sowjet -self.
Kernpunt: Die gevolglike gevoel van nasionale vernedering en swakheid, en die duidelike korrupsie en onbevoegdheid van die Jeltsin -administrasie het demokratisering in die oë van baie Russe gediskrediteer.
Op Oujaarsaand het Russiese tenks en infanterievoertuie in 1994 in die strate van Grozny gestroom met 'n aanval wat na verwagting die selfverklaarde Tsjetsjeniese Republiek Ichkeria sou uitsluip, terwyl swart rook in die lug uit olie tenks gestroom het deur 'n dagbreek artillerie. bombardement.
Minister van Verdediging, Pavel Grachev, het beweer dat die opkomende Tsjetsjenen met 'n minimale mag weggeslinger sou word in '' 'n bloedlose blitsgeveg ''. Maar die magte wat Grozny vanuit vier asse binnegaan, was ver van minimaal, tel elemente van sewe gemotoriseerde geweerregimente en een onafhanklike brigade wat in gewapende BTR-80 gepantserde personeeldraers was en BMP-2 vegvoertuie, twee tenkbataljons met T-72 en T -80 hoofstrydtenks en twee valskermregimente.
Sulke vuurkrag sou die geskatte 100 Tsjetsjeense vegters sekerlik wegsteek wat 'n opkomende onafhanklike regering in Grozny ondersteun. Maar die oujaarsavond-verrassing wat dertig jaar gelede in Grozny ontvou het, sou die koers vir post-Sowjet-Rusland bepaal op 'n manier wat vandag nog steeds die wêreldpolitiek teister.
Die Moslem -Tsjetsjenen het eeue lank met Rusland gebots. Tolstoy het selfs die kort roman geskryf Haji Murad oor 'n Tsjetsjeense rebellebevelvoerder wat vasgevang was tussen onderlinge plaaslike geskille en die selfvernietigende intriges van Tsaristiese Rusland. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Sowjet-geheime polisie 'n halfmiljoen Tsjetsjenen en ander plaaslike minderhede uit hul huise gedeporteer en hulle beskuldig van samewerking met Duitse magte. Hulle is eers in 1958 toegelaat.
Met die ontbinding van die Sowjetunie in 1991, het 'n voormalige Sowjet -bomwerpervlieënier met gevegservaring uit Afghanistan genaamd Dzokhar Dudayev prominent geword in Tsjetsjenië. In September 1991 storm sy nasionale kongres van die Tsjetsjeense volk die plaaslike Sowjet en storm die kommunistiese partyleier uit 'n venster.
Rusland was spoedig besig met die onderhandelinge oor die status van federale subgebiede wat neerkom op enklawe vir etniese minderhede. Uit die agt-en-tagtig gebiede was Tsjetsjenië die enigste om teen 1994 nie op 'n verdrag te teken nie.
Namate Dudayev sy greep op Tsjetsjenië versterk het, is hy aangestel as president en het onafhanklikheid van Rusland geëis. Maar Dudayev is gewelddadig teengehou deur die plaaslike Tsjetsjeense faksies, asook die toenemende druk van Moskou.
Op 22 November 1994 het Rusland probeer om van Dudayev ontslae te raak deur sy teenstanders te organiseer en te bewapen, en hulle dan op te vang met 'n infusie van gereelde Russiese militêre personeel en hul gepantserde voertuie - 'n foefie wat Rusland later in Oos -Oekraïne sou gebruik.
Die kolom teen Dudayev bestaan ​​uit tussen 1500 tot 3000 troepe en twee-en-veertig T-72 hoofgeitenks (waarvan slegs 'n derde beman is deur Tsjetsjenen) en is uit die lug gedek deur 'n halfdosyn helikoptergeweerskepe en Su-27 Flankvliegtuie. Op 26 November het hulle 'n aanval op die pro-Dudayev-milisie in die sentrum van Grozny gekry, wat twintig T-72's met vuurpyl-granate doodgeskiet het, ongeveer 150 aanvallers doodgemaak het en verskeie pantservoertuie en tientalle Russiese soldate gevang het.
Hierdie nederlaag het die sameswerings van Moskou in die streek onmiskenbaar gemaak - en die regering van Jeltsin het die weg na oorlog laat val.
Tweede Slag van Grozny
Selfs toe swaar lugbomaanvalle op 1 Desember begin het, het baie Russe beswaar daarteen gemaak om hul medeburgers openlik te beveg. Verskeie senior amptenare het bedank en honderde soldate en offisiere het geweier om te mobiliseer.
Die weermag van Rusland, soos die land self, was toe 'n verarmde skaduwee van sy voormalige Sowjet -self. Die meeste eenhede was ver onder hul teoretiese sterkte, en baie van sy soldate het onopgeleide en dikwels gedemoraliseerde dienspligtiges wat na berig word dikwels dronk was aan diens en geen idee gehad het waarom hulle in die eerste plek in Tsjetsjenië geveg het nie.
Ondanks die chaos en onvoorbereidheid het Russiese magte verskeie vroeë oorwinnings behaal. Su-24 en Su-25-stralers het vroeg in Desember Dudayev se lugmag van 266 vliegtuie en helikopters op die grond uitgewis. Daarna het valskermsoldate van die 104de afdeling Guards Airborne die Khankala -militêre vliegveld naby Grozny beslag gelê en 'n gepantserde aanval deur die magte van Dudayev verslaan en ses tenks vernietig.
Die vier Russiese kolomme wat Grozny op Nuwejaar binnekom, het dus slegs ligte weerstand verwag.
Maar die gemiddelde Russiese soldate het byna geen opleiding in stedelike oorlogvoering ontvang nie. Net soos die Amerikaanse weermag wat destyds die mantra gehou het: "We do not do cities", het die Rooi Leër stedelike gebiede as duur moeras gesien wat die beste omseil en vermy kon word in 'n beslissende maneuveroorlog. Boonop is Russiese troepe nie opgelei of toegerus om burgerlike ongevalle tot die minimum te beperk nie en beskik oor slegs uiters beperkte hoeveelhede presisie-geleide ammunisie.
Die ongeveer 2 000 Tsjetsjeense verdedigers - slegs 200 soldate - was ook baie ongeorganiseerd. Maar hulle werk in effektiewe klein groepies van veertig en twintig vegters wat in hoë geboue ingebou is en wat uitkyk op die weg van vooraf. Hierdie groepe is onderverdeel in brandspanne, elk met sy eie tenkwa-spesiale vuurwapen, 'n ligte masjiengeweer en een of twee skerpskutters/aanvalsgeweerders.
Ilyas Akhmadov, toekomstige minister van buitelandse sake van die kortstondige Tsjetsjeense republiek, beskryf die botsing van hierdie magte in 'n 1999-onderhoud met Klein oorlogsjoernale:
'Wat my aanvanklik getref het, was dat Russiese tenks en APC's nie eers in gevegsorde vorder nie. Hulle marsjeer asof op paradegrond met slegs 'n afstand van 5 tot 6 meter tussen elke APC. Hulle kon nie maneuver of omdraai wanneer dit nodig was nie. Boonop vorder die infanterie ook ten volle in die wanorde onder die APC's.
Ons taktiek was eenvoudig, maar effektief: ons het die Russiese kolomme die stad laat binnegaan, langs strate gery waar die APC's en tenks nie kon beweeg nie. As 'n kolom in 'n smal straat was, het ons eenvoudig die voorste APC en die laaste kolom geskiet. Die Russe het eende gesit. "
Die 81ste motorgeweerregiment dring diep in Grozny deur, net om van alle kante af 'n hinderlaag te vind en gedwing om te voet terug te trek. Die hoofbataljon van die 131ste Maikop -brigade het die Grozny -treinstasie beslag gelê net om 'n onheilspellende radioboodskap te ontvang: "Welkom in die hel!" Die hindernisse wat in die geboue wat oor die stasie uitkyk, versteek, het toe met groot masjiengewere en vuurpylgedrewe granate losgebrand, wat Russiese soldate gedwing het om binne te gaan terwyl hulle voertuie aan die brand gesteek het.
Russiese tenks en APC's kon nie hul gewere hoog genoeg lig om terug te skiet op Tsjetsjenen se hinderlae wat in die boonste verdiepings van die gebou versteek was nie, en dit val toe op 'n handjievol Shilka- en Tunguska-tenks met vinnig afvuurkanonne om vuur te ondersteun. Vreeslike gemeganiseerde infanteriste het geweier om uit hul pantservoertuie te klim, sodat Tsjetsjenen die APC's een vir een kon afhaal.
In Januarie het die Russiese magte ontwrig vir 'n tweede, stadiger aanval op Grozny onder swaar artillerie en lugbombardeer. Maar lugbomaanvalle en grense van BM-12 Grad en BM-21 Uragan-vuurpyle het duisende burgerlikes, maar relatief min vegters, doodgemaak.
Terwyl die meeste van Dudayev se magte teruggeval het, het 'n kontingent van 350 vegters en 150 militia die lang, boksige Tsjetsjeense presidensiële paleis verdedig teen herhaaldelike aanvalle voordat hulle op 18/19 Januarie onder die dekmantel van die duisternis geëxfiltreer het.
In 1995 het Tsjetsjeense rebelle met Russiese troepe oor buitestede geveg en toe guerrillaoorlog in die berge gevoer. Massamoorde, verkragting en marteling deur Russiese magte het daartoe gelei dat Tsjetsjeense rebelle-werwing swel, terwyl Tsjetsjenen hulle toenemend tot gyselaarsopname en terrorisme in die naburige streke wend om Rusland te druk.
Teen 1996 het die teen-opstand-moeras plek gemaak vir 'n dramatiese eindspel. Tsjetsjeense magte het in Maart suksesvol toegeslaan op die Russiese Grozny vir wapens. Die Saoedi-jihadist Ibn al-Khattab het op 16 April 'n verwoestende hinderlaag van 'n Russiese konvooi by Shatoy uitgevoer, wat daartoe gelei het dat minister Grachev bedank het. Vyf dae later het 'n presisie-raketaanval deur Su-24 en Su-25-stralers Dudayev doodgemaak. Maar die beweging het sy leier se dood oorskry.
Op 6 Augustus het die Tsjetsjeense leier, Shamil Basayev, infiltrasie-taktieke gebruik om Grozny met slegs 1 500-2000 vegters te vang, om die 12.000 manlike garnisoen te omseil en te beleër en 900 slagoffers toe te rig aan die 276ste motorgeweerregiment toe hy probeer red.
Teen 19 Augustus het 'n Russiese generaal gewaarsku dat artillerie Grozny binne agt-en-veertig uur sou gelykmaak as die Tsjetsjenen nie terugtrek nie. Die bombardement het begin soos beloof - die burgerlike vlugteling wat steeds uit die stad gevlug het, maar is vroeg beëindig deur 'n skietstilstand.
Die openbare mening het so beslissend teen die rampspoedige oorlog gedraai dat die Jeltsin -administrasie gereed was om die handdoek in te gooi. Die Kashav-Yurt-ooreenkoms op 31 Augustus het teoreties die finale bepaling van die status van Checnya opsy gesit tot 2001 en die demilitarisering van Grozy en verskillende milisies bepaal. Maar dit het in werklikheid die skepping van 'n de facto onafhanklike Tsjetsjeense Republikein moontlik gemaak.
Deur verskillende geloofwaardige tellings is ongeveer 8 000 Russiese soldate gelys as vermoor of vermis tydens die eerste Tsjetsjeense Oorlog, en 52 000 gewondes, terwyl tussen 50 000 en 100 000 Tsjetsjeense burgerlikes en vegters gesterf het in die gevegte, en soveel as 35 000 etnies Russiese burgerlikes.
Die drie veldslae in Grozny was leidende aanwysers - saam met die beleg van Sarajevo en die Slag van Mogadishu - dat toekomstige oorloë was meer, nie minder geneig om in die harte van digbevolkte stede te woed nie. Hierdie ontnugterende waarheid weerklink jare later in groot beleërings wat in Bagdad, Fallujah, Mosul en Aleppo sou afspeel.
Net so gevolglik word die Eerste Tsjetsjeense Oorlog as 'n vernedering van die nuut-demokratiese Rusland beskou. Die regering van Jeltsin het hom nie net tot swaar gebruik van geweld gewend nie-die internasionale mening in die proses vervreem-maar toe bewys dat hy nie daarin kon slaag nie.
Waarom die Russiese weermag in Tsjetsjenië misluk het?
Nasies gebruik gewoonlik militêre geweld wanneer minder oortuigings onvoldoende bewys is. Konflik vind plaas as een land of mense onsuksesvol was om 'n ander land of mense te dwing om hom aan sy testament te onderwerp. Soos Clauswitz opgemerk het, is & quotWar bloot 'n uitbreiding van die politiek op ander maniere & quot. In die moderne begrip berus die besluit om geweld te gebruik dikwels op die veronderstelling dat minder oortuigingsmiddels misluk het. Baie beweer dat die gebruik van die militêre magsinstrument voordat die meer beskaafde metodes om konflik op te los, aggressie, imperialisme of ten minste ongeduld weerspieël. Moderne, demokratiese gedrag berus op die veronderstelling dat militêre mag slegs as 'n laaste uitweg gebruik moet word.
In hierdie era van vredesbewaring kan 'n ewe geldige argument aangevoer word vir die vroeë en voorkomende gebruik van geweld. Deur ferm en beslissende militêre mag voor die aanvang van vyandelikhede uit te oefen, kan dit die potensiële aggressor dikwels afskrik. Grof uitgedruk, as u vandag 'n bietjie bloed mors, kan dit môre voorkom dat dit baie mors. By die hantering van diegene wat nie dieselfde liberale opvattings ten opsigte van konflikoplossing het nie, word uitputtende diplomatieke bedrywighede, sanksies en waarskuwings geïnterpreteer as swakheid en het hulle nie die oortuigingsvermoë van 'n vaste, maar beperkte gebruik van geweld nie.
In die onlangse Russiese militêre betrokkenheid in Tsjetsjenië (Oktober 1994-September 1996) het ons 'n slordige mengsel van hierdie twee benaderings gesien. Russiese tenks het in Desember 1994 Tsjetsjenië binnegedring om 'n grondwetlike orde in Tsjetsjenië te vestig en die territoriale integriteit van Rusland te behou. ' verpletter die Tsjetsjeense aansprake op onafhanklikheid en lê die Russiese Federasie se politieke en ekonomiese beheer oor hierdie streek op. Tienduisende slagoffers later, met 'n groot deel van Tsjetsjenië in puin, is Russiese magte teruggetrek uit hierdie streek, nadat hulle grootliks verneder is in byna twee jaar van wrede gevegte. Hierdie artikel sal 'n paar van die redes agter die Russiese besluit om konvensionele militêre mag teen die Tsjetsjenen in te span ondersoek en waarom hul veiligheidsinstelling 'n nederlaag gely het.
Sedert hul gedwonge anneksasie aan die Russiese ryk in die vorige eeu, het die Tsjetsjenen nooit gewillig Russiese heerskappy aanvaar nie. Aangesien die bevolking van Tsjetsjenië nog nooit meer as 'n breukdeel van die Rus was nie, moes die Tsjetsjenen wag totdat Rusland swak of afgelei was voordat hulle probeer het om 'n nuwe eis van onafhanklikheid aan te voer. Tydens die Russiese burgeroorlog (1917-20) het die Tsjetsjenen hul soewereiniteit verklaar en 'n "teokratiese demokrasie" tot stand gebring totdat die Rooi Leër hulle uiteindelik in 1920 onderdruk het. Nazi se anti-kommunistiese veldtog. Vir hierdie 'kwotasie' is die hele volk na die woestyne van Sentraal -Asië gedeporteer. Na raming het 30-40% van die bevolking gesterf, hetsy tydens transito of in die wrede omstandighede van gedwonge ballingskap.
Weer, in die middel van 1991, het die nasionalistiese leiers in die Tsjetsjeense republiek, wat swakheid en verwarring in die Kremlin gevoel het, begin eis om onafhanklikheid te eis.'N Nuwe regering, onder leiding van die voormalige Sowjet -lugmaggeneraal Dzhokar Dudayev, verklaar Tsjetsjeense onafhanklikheid in November 1991. Ander, meer onmiddellike probleme het die sentrale owerhede verhinder om kragtig op te tree teen hierdie Tsjetsjeense aansprake. Die situasie het steeds versleg, met Tsjetsjenië wat sowel 'n selfverklaarde onafhanklikheid as die reputasie as 'n "gangster-staat" verkry het. Met behulp van verskillende maniere het die Tsjetsjenen 'n groot deel van die voormalige Sowjet -militêre toerusting verkry wat op hul grondgebied ontplooi is en 'n effektiewe militêre mag begin skep.
Teen die lente van 1994 het Russiese owerhede probeer om hul beheer oor Tsjetsjeense gebied te herbevestig. Russiese regeringsamptenare het Dudayev daarvan beskuldig dat hy 'n kriminele staat gestig het, en het klandestien binne die Tsjetsjeense opposisie gewerk en 'n beroep op die Tsjetsjeense volk gedoen om hom omver te werp. 4 Die geveg het gedurende die herfs voortgegaan tussen magte lojaal aan Dudayev en die Russies gesteunde opposisie. Die Russe het uiteindelik Russiese tenks en bemannings voorsien om die opposisie by te staan. Hierdie geheime poging het misluk en is gou openbaar gemaak. 5 Omdat hulle besef het dat hul Tsjetsjeense volmag Dudayev nie kon verslaan nie (en om aanklagte van Russiese medepligtigheid in die mislukte poging te vermy), het die Russiese minister van krag "president Jeltsin oortuig om gereelde Russiese magte openlik in Tsjetsjenië in te sit. 6 Op 11 Desember 1994 het die Russe Tsjetsjenië ingeloop.
Nadat hy op klandestiene maatreëls gesteun het om Dudayev te verwyder, het gedetailleerde beplanning vir 'n grootskaalse konvensionele militêre operasie eers twee weke voor die aanvang van vyandelikhede begin. Hierdie haas het gelei tot groot verwarring in bevel en beheer wat die Russiese weermag gedurende die hele 21 maande lange konflik geteister het. 7 Nie verrassend nie, ontplooide eenhede was nie gereed vir geveg nie. 8 Hierdie gebrek aan voorbereiding het 'n byna uitklophou vir die Russiese magte tot gevolg gehad, sodat die leër teen die begin van Januarie 1995 naby muitery was, amper geweier het om die belaglike bevele van sy bevelvoerders en die regering in Moskou te gehoorsaam. 9 Soos latere gebeure sou bewys, het die Russiese veiligheidsinstelling nooit ten volle herstel van hierdie onaangename begin nie.
Behalwe hierdie gebrek aan paraatheid, was daar wettige en morele gronde wat die uitvoering van hierdie missie belemmer het. Een van die artikels van die Russiese militêre eed (onderteken deur president Jeltsin in Januarie 1992), laat elke nuwe werf sweer nie en quotto gebruik nie wapens teen my eie mense nie. 12 Die Tsjetsjenen het nog steeds aan die Russiese Federasie behoort, en daarom was die gebruik van militêre geweld teen hulle streng streng onwettig. As gevolg hiervan sou die adjunk -bevelvoerder van grondmagte eerder bedank as om hierdie onvoorbereide, bont mag in die geveg te lei. 13
Wat het die besluit aangevuur?
President Jeltsin het druk gevoel om aan te toon dat hy steeds in beheer is. 'N Jaar voor die Russiese aanval op Tsjetsjenië was die land op die punt om 'n burgeroorlog te kry. In Oktober 1993 is 'n kragmeting tussen die Russiese parlement en president Jeltsin op die strate van Moskou uitgevoer. Met die hulp van sy minister van verdediging, generaal Pavel Grachev en 'n geselskap van T-80 tenks, het president Jeltsin die koppige parlementariërs oorreed om hul wetgewende woning te ontruim, in te stem tot nuwe parlementsverkiesings en die bekragtiging van 'n nuwe grondwet. Die uitslag van die verkiesing was egter nie wat die president verwag het nie.
Die lede van die Russiese Veiligheidsraad beskou Dudayev en sy leër as 'n kriminele, ongeorganiseerde bende rebelle, wat geïntimideer sou word by die eerste teken van 'n Russiese tenk. Hulle het nie verstaan ​​dat die Tsjetsjeense leier en sy gevolg die afgelope drie jaar die idee van Tsjetsjeense onafhanklikheid bevorder het en die streek van 'n Russiese republiek verander het in 'n quasi-Moslem, goed bewapende staat, onder leiding van 'n toegewyde kern van toegewyde vegters. Dudayev en baie van sy belangrikste luitenante was Sowjet -militêre veterane, wat deeglik bewus was van Russiese vermoëns en swakhede. 22 Tradisioneel is die Tsjetsjenen 'n krygsvolk, vir wie verset en stryd nasionale deugde is. Nadat hy die grootste deel van die arsenaal wat die Sowjet/Russiese weermag agtergelaat het, toegewys het, het president Dudayev en ander stamleiers klein, effektiewe guerrillagroepe geskep. Die Dudayev-regering het ook daarin geslaag om getalle goed opgeleide huursoldate aan te skaf wat belange gehad het om die Russe te bekamp. 23 Sedert Dudayev in 1991 onafhanklikheid verklaar het, was baie Tsjetsjenen besig om voor te berei op 'n Russiese aanval.
President Jeltsin was dus gewapen met valse idees oor sy eie en die vyand se vermoëns en beveel die aanval van Russiese eenhede in Tsjetsjenië aan. Die aanvanklike resultate was 'n ramp. Die lys van taktiese en operasionele foute was 'n aanduiding van 'n algehele gebrek aan bevoegdheid onder die Russiese magte wat gedurende die oorlog slegs effens verbeter het. 25 Dit beteken nie dat die Russe nooit soliede leierskap, heldemoed en taktiese bekwaamheid getoon het nie. Namate die oorlog vorder, het sommige eenhede goed en met moed geveg. Hulle opoffering en pogings is egter oorskadu en ondermyn deur die versuim om die beginsels van oorlog en probleme binne die senior leierskap toe te pas.
Hoe om nie 'n oorlogskending van Amerikaanse beginsels te beveg nie.
Tweedens moes Russiese leiers die grondwetlike grondslag vir die gebruik van die weermag in ag geneem het om orde in Tsjetsjenië te vestig. Alhoewel die nuwe Russiese grondwet (Desember 1993) aan die president wye owerhede verleen het (wyd genoeg om die gebruik van geweld teen enige buitelandse vyand), is die besluit om die weermag te gebruik teen die interne bedreiging in Tsjetsjenië nooit voor die Russiese Doema geplaas nie en het dus nooit die steun van die Russiese volk gekry nie. Die gebruik van gewapende magte om interne geskille te besweer, is in die verlede na die interne magte (MVD) oorgedra. Soos vroeër genoem, was die gebruik van die weermag teen Russiese burgers 'n gevaarlike presedent en is dit wyd gekritiseer in die Russiese media. Gedurende die 21 maande lange konflik is min moeite gedoen om openbare steun te genereer. Hierdie arbitrêre besluit om geweld te gebruik teen die Tsjetsjenen, in relatiewe isolasie en sonder die steun of kennis van die Russiese bevolking, sou terugkeer na die Kremlin -leierskap.
Figuur 1 - Russiese BTR noord van Grozny.
Die eintlike doel was om Dudayev te verwyder, sy stambasis te vernietig en hom te vervang met iemand wat meer voldoen aan die beleid van die Kremlin. Na die mislukte operasie om Dudayev te ontbloot deur die onafhanklike Russiese pers, het Russiese militêre en politieke leiers ongeduldig geraak met die klandestiene of chirurgiese benadering en die woede van 'n 'impotente weermag' losgelaat wat slegs met tandlose tandvleis in u been kan byt. 27 Byna 'n maand lank het Russiese militêre troepe hul weg in die hoofstad Grozny ingeval, en daar was groot slagoffers en 'n groot deel van die stad verwoes. Selfs nadat operasionele beheer aan die interne magte (MVD) oorgedra is, was daar min verandering in die taktiek: vernietig alle rebellemagte en gee min aandag aan die kollaterale skade. Die lug van onopregtheid en bedreiging kenmerk die vele pogings van die Russiese leierskap om 'n vreedsame skikking met die Tsjetsjenen te onderhandel. 28 Terwyl politieke leiers oor skietstilstand en vredesonderhandelinge gepraat het, het militêre magte steeds gevegsoptrede uitgevoer.
Ondanks hul pynlike geskiedenis, het slegs 'n fraksie van die Tsjetsjeense bevolking teen die aanvang van vyandighede enige openlike vyandigheid teenoor Russiese leierskap gehad. Baie Tsjetsjenen ondersteun inderdaad die vroeë Russiese pogings om Dudayev te verwyder. Die Tsjetsjeense president het daarin geslaag om die streek op die rand van 'n ekonomiese ineenstorting te bring. Namate die oorlog en die vernietiging vorder, het die Tsjetsjeense bevolking (en baie van die Russe wat in Tsjetsjenië woon) die Russiese weermag as die vyand begin beskou. In hul slordige poging om die hoof van die Tsjetsjeense leierskap af te kap, het die Russiese militêre en interne magte nie net Dudayev -ondersteuners ontstig nie, maar ook feitlik die hele Tsjetsjeense/Russiese bevolking vervreem. Die dikwels onoordeelkundige slagting het hul ergste vrese bevestig en herinner aan hul dodelike ballingskap tydens die Tweede Wêreldoorlog.
3. Massa: Die voorbereiding vir die laaste oorlog is 'n moontlike probleem vir enige weermag. As 'n mens die geskiedenis van die Sowjet -Groot Patriotiese Oorlog (Tweede Wêreldoorlog) lees, word 'n mens getref deur die groot omvang en massa van die Sowjet -militêre operasies. Die konsep van massamag wat teen die Nazi's in 1944-45 gewerk het, misluk egter teen die Tsjetsjenen in 1994-96. Daar was drie redes hiervoor:
A. Duisende onopgeleide troepe, wat swak gelei is en vir 'n twyfelagtige saak veg, was geen pas vir goed opgeleide, toegewyde patriotte wat vir hul vaderland veg nie. Ondanks die voordeel in vuurkrag, is swaar gepantserde magte van beperkte waarde in operasies met lae intensiteit.
Figuur 2 - Russiese artillerie naby die dorpie Shali
4. Kragekonomie: Sonder deeglike beplanning en voorbereiding is dit onmoontlik om 'n ekonomie van krag te verkry. Probleme met bevel en beheer het gelei tot die slordige indiensneming en verdeling van magte. Nie in staat om die Tsjetsjeense rebelle (dit wil sê diegene wat aktief teen die Russe geveg het) akkuraat te teiken en die Tsjetsjeense swaartepunt te verpletter nie, het Russiese magte 'n & quotshot gun & quot -benadering aangeneem. Hulle het tonne wapens gelewer in die hoop om individuele Tsjetsjeense skerpskutters uit te haal. Hierdie onoordeelkundige gebruik van gevegskrag het 'n groot persentasie van die potensieel neutrale Tsjetsjeense bevolking vervreem en hulle in aktiewe vegters verander.
Figuur 3 - Russiese artillerie was naby Grozny
Of dit nou is om pantsermagte in Grozny in te stuur sonder infanterieondersteuning, mariene infanterie in onbekende stedelike gevegte te stuur, matblokke in die stad te blokkeer of hele dorpe te vernietig, Russiese militêre leiers het nie daarin geslaag om hul hulpbronne te spaar of taak effektief te organiseer nie. Russiese generaals het nie net hul eie soldate toegewy aan selfmoordaanvalle nie, maar het dikwels enigiets of enigiets wat hulle agtervolg het na Tsjetsjeense rebelle vernietig. In plaas daarvan om die 'brein' van Tsjetsjeense bevel en beheer te vernietig, het Russiese magte alle teikens sonder onderskeid betrek. Gegewe hul goed ontwikkelde veiligheidsnetwerk en vooruitgang in geleide ammunisie, blyk dit dat daar ander redes was vir die onvermoë van die Kremlin om die Tsjetsjeense leierskap te verwyder. 33 Soos een van die politieke kommentators van Rusland opgemerk het: "Ons het niks in Tsjetsjenië gewen nie, maar ons het opgetree soos 'n geblinddoek, robuuste kind wat blindelings met 'n byl rondgeslaan het." 34
5. Maneuver: Ondanks hul volledige oorheersing in elke tipe wapensisteem, was die Russiese magte grootliks nie in staat om die Tsjetsjenen in 'n nadelige posisie te plaas nie. Die Tsjetsjenen het die gebied geken, en alhoewel dit onderbemande en ondergang was, het die Tsjetsjenen se kennis van die gebied hulle in staat gestel om die Russiese magte buite balans te hou. Die enigste opvallende uitsondering waar die Russe 'n voordeel behaal het, was die grootskaalse gebruik van gevegshelikopters en aanvalle op helikoptervervoer. 35 Russiese magte het dikwels soos 'n stoomroller gelyk, wat eenvoudig sou verpletter wat ook al voor hom was. Ongelukkig vir die Russe was die stoomroller gou op, en dus was die Russiese eenhede gedwing om 'n & quotfirebase mentaliteit & quot. 36 Russiese magte sou dikwels voorspelbaar langs 'n gegewe azimut beweeg, en nadat hulle die belangrikste kommunikasielyne beveilig het, sou hulle konsolideer en ingrawe het. Selfs die hoogs bekende Spetsnatz/recon -eenhede kon soms nie effektief maneuver nie weens bevel- en beheerprobleme en tekort aan toerusting . 37 By geleentheid toon Russiese beplanning 'n ernstige gebrek aan buigsaamheid. Tydens aanvallende operasies (veral die oorspronklike plan om Grozny in beslag te neem), toe onverwagte weerstand die plan verander, in plaas van aan te pas, het die Russe voortgegaan met hul frontale aanval.
7. Sekuriteit: Meer as een keer was die Tsjetsjenen bewus van Russiese planne voor die bevelvoerders in die veld. Sowel die voormalige sekretaris van die Veiligheidsraad as die hoof Russiese vredesonderhandelaar beweer dat daar êrens 'n hoë vlak lek tussen die bevelvoerders in die veld en die politieke leiers in die Kremlin. Die Tsjetsjenen was blykbaar bewus van elke groot Russiese operasie, van die aanvanklike aanval in Desember 1994 tot die ontplooiing van magte in die hoofstad in Augustus 1996. 41 Een van die meer flagrante veiligheidsoortredings het in Junie 1995 plaasgevind toe 'n groep Tsjetsjeniese vegters gly oor die grens noord na Stavropol en neem 'n hele hospitaal as gyselaar. Die voortgesette aanbod van Tsjetsjeense magte (en nie net die wapens wat deur Russiese soldate verskaf is nie) illustreer die Russiese onvermoë om die operasieteater te isoleer. Sekuriteit was nie beter op taktiese vlak nie. Slegs gedissiplineerde, swak gevoed en voorsien (en dikwels dronk) soldate het swak gevaar in veiligheidstake. Russiese taktiek vererger hul onvermoë om 'n gebied te beveilig. Namate die oorlog vorder en Russiese operasies steeds swaarder geword het (en die Tsjetsjeense reaksie wanhopiger), is byna elke Tsjetsjeense omskep in 'n guerrilla, wat veiligheid byna onmoontlik maak.
Alhoewel dit ernstig is, met genoeg tyd en moeite, kan taktiese onbevoegdheid op die slagveld herstel word. As dit net die bogenoemde oortredings was, kon Russiese magte uit hul foute geleer het, en hoewel dit nog 'n jaar of so kon neem, kon hulle uiteindelik die Tsjetsjenen verslaan het. Wat uiteindelik die Russiese poging ondermyn het, was ernstige oortredings op die gebied van leierskap. Hierdie mislukking van leierskap het op die hoogste vlakke plaasgevind, vanaf die kritieke tydstip waar beleid in militêre optrede vertaal word, en het die hele operasie met pessimisme en skeptisisme besmet.
In werklike sin het die stryd teen die Tsjetsjenen binne die mure van die Kremlin verlore gegaan.
Die tragedie vir die Russiese militêre/veiligheidsinstelling is dat daar baie Russiese offisiere en soldate was wat probeer het om hul pligte professioneel uit te voer. Ongelukkig het die swak voorbeeld van 'n aantal senior amptenare die moraal en veggees van die hele mag vergiftig. Diegene wat hul militêre/veiligheidsroep verraai het, het voor een of meer van die volgende leiersfoute beswyk:
1. Om hul politieke leiers of hoër hoofkwartiere tevrede te stel deur aan te dring op die uitvoering van absurde of onuitvoerbare militêre bevele. 'N Duidelike voorbeeld was generaal Grachev se aandrang om die aanvanklike aanval op Grozny in Januarie 1995 voort te sit, ondanks die onvoorbereide toestand van die invalsmag. Ander voorbeelde sluit in die vele pogings van die militêre leierskap om die oorlog teen sekere datums te beëindig (bv. Betyds vir die 50ste herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Mei 1995 voor president Jeltsin se besoek aan die G-7-beraad in Junie 1995 voor die presidentsverkiesing in Junie 1996). Hulle motiewe is gedryf deur oorwegings buite die konflik of die welsyn van hul mans.
2. 'N Toevallige miskenning van die lot van soldate en burgerlikes. Russiese militêre optrede toon 'n byna volledige onverskilligheid teenoor ongevalle. Die oorskot van Russiese soldate, Tsjetsjeense rebelle en onskuldige burgerlikes het weke lank op straat laat vrot. Russiese brandbeplanners het kulturele bakens, hospitale en markte gemik in hul strewe na rebellemagte.
Hulle gevoelloos optrede het die Russiese magte vinnig van moontlike bevryders uit die Dudayev -regime verander in ewige vyande.
Die oorlog in Tsjetsjenië is voorlopig verby en dit blyk dat die Tsjetsjenen hul onafhanklikheid gewen het. Die skietstilstand -ooreenkoms wat die vyandelikhede beëindig het, stel egter net die finale vasstelling van Tsjetsjenië se politieke status uit tot 2001. Die onderhandelinge sal beslis moeilik wees. Russiese politieke leiers dring steeds aan dat Tsjetsjenië 'n deel van Rusland bly, terwyl Tsjetsjeense leiers openlik hul soewereiniteit verkondig.
Ongeag die politieke status, is die laaste telling van die 21 maande lange konflik donker. Die Tsjetsjenen het ongetwyfeld 'n groter mate van outonomie verkry, maar die streek is in puin, die ekonomie en infrastruktuur is grootliks vernietig, en 10-15% van die bevolking is óf dood, gewond óf verplaas uit die streek.
Die resultate van die Russiese kant is nog meer ontmoedigend. Behalwe die duisende Russiese soldate en burgerlikes wat vermoor, gewond of vermis is, het die gevegte in Tsjetsjenië diep gebreke in die hele Russiese veiligheidsinstelling aan die lig gebring. Die gevegte in Tsjetsjenië het gehelp om die moraal in die Russiese weermag tot 'n alledaagse laagtepunt te laat daal. Op politieke gebied het die Tsjetsjeense oorlog president Jeltsin van die meeste van sy liberale ondersteuners gestroop. Vir alle praktiese doeleindes het die Tsjetsjenen hul onafhanklikheid verkry, wat die reeds swak sentrale beheer van die Kremlin verder verswak het. Op die internasionale gebied het hierdie konflik baie gedoen om Rusland in diskrediet te bring as 'n supermoondheid en as 'n land wat op pad is na demokrasie.
Russiese politici, generaals en ontleders sal voortgaan om te debatteer oor hoe hierdie konflik vermy kon word, of hoe dit moontlik gewen kon word. Terwyl baie Russe steeds daarop aandring dat Tsjetsjenië 'n deel van Rusland bly, is min mense nou bereid om die gebruik van konvensionele militêre mag te bepleit om hierdie eenheid te behou. Paradoksaal genoeg, terwyl Rusland voortgaan met sy pynlike oorgang na 'n demokratiese staat, is dit moontlik die waardevolste les uit hierdie konflik.
1. & quot Yeltsin arriveer in Grozny, wens die Russiese leër geluk, & quot Interfax, 1026GMT 28 Mei 96, soos gerapporteer in FBIS-SOV-96-103 (aanlyn).TERUG
2. Ilya Bulavinov, "Die eerste slagoffers van militêre organisatoriese ontwikkeling," Kommersant-Daily, 27 Nov 96, bl. 3 soos vertaal in RUSPRESS, 27 November 96.TERUG
3. Aleksandr Goltz, & quotShtoby pravil'no ispol'zovat 'voennuyu silu, eyu kak minimum nado raspologat' & quot [Om die korrekte gebruik van militêre geweld te gebruik, moet u dit ten minste tot u beskikking], Krasnaya zvezda, 7 Sep 96, bl. 2. TERUG
4. Teen die somer van 1994 het Dudayev baie van sy steun verloor onder die inwoners van Tsjetsjenië. Volgens 'n aantal bronne het Dudayev die Tsjetsjeense republiek op die rand van politieke en ekonomiese katastrofe geplaas. Politieke en militêre leiers in Moskou het nie verstaan ​​dat openlike Russiese inmenging die Tsjetsjeense leier die voorwendsel gegee het om alle skyn van demokrasie op te skort en om die onheilspellende stamme op 'n enkele vyand te rig nie: Rusland. TERUG
5.Hierdie vernederende mislukking was waarskynlik die vonk wat die grootskaalse Russiese militêre betrokkenheid aan die brand gesteek het. Volgens 'n nabye adviseur van Jeltsin, is die president heeltemal verneder, en dit kan net tot 'n ramp lei. Vir 'n joernalistieke blik op die Tsjetsjeense konflik, sien: David Remnick, & quotLetter uit Tsjetsjenië, & quot Die New Yorker, 24 Julie 1995, pp. 46-62. Spesifieke kommentaar toegeskryf aan presidensiële adviseur, Emil Pain, p. 55. TERUG
6. Die ministers van die & quotpower & quot binne die Russiese veiligheidsinstelling is losweg omskryf die leiers wat gewapende magte tot hul beskikking het: die Minister van Verdediging (MOD), die Minister van Binnelandse Sake (MVD), die Federale Grensdiens (FSG), die Sekretaris van die Veiligheidsraad, die Hoof van die Federale Veiligheidsdiens (voorheen KGB), en die Hoof van die Presidensiële Veiligheidsmag. Daar bestaan ​​steeds twyfel oor watter ministers verantwoordelik was om Jeltsin te oortuig dat die Tsjetsjeense krisis die beste met geweld hanteer kan word. Waarskynlik kandidate sluit in die MOD (Grachev), MVD (Yerin), FSB (Stepashin), Jeltsin se hoof lyfwag en hoof van die presidensiële veiligheidsmag (Korzhakov) en die sekretaris van die Veiligheidsraad (Lobov). TERUG
7. Volgens een verslag het Grachev die algemene personeel omseil en gedetailleerde beplanning vir die operasie aan die bevelvoerder van die Noord -Kaukasus -militêre distrik gedelegeer. Sien kommentaar deur die adjunk-bevelvoerder van Ground Troops, genl-generaal E. Vorobyov in Remnick, p. 58. 'n Artikel wat geskryf is kort nadat die inval begin het, plaas die skuld vir verwarring op die feit dat Grachev twee beamptes uit die hoofdirektoraat van operasies (wat nie bewus was van die plaaslike toestande nie) uitgemaak het om die invalplan op te stel. Sien, Mariya Dementyeva, & quotOperasie na aanleiding van Mozdok-Arbat resepte van die lesse van die laaste fase van die Tsjetsjeense operasie, & quot Segodnya, 15 Februarie 95, p. 9, soos vertaal in JPRS-UMA-95-009, 15 Februarie 95 (aanlyn). TERUG
8. Pavel Felgengauer, & quotA War Moscow Can not Afford to Lose, & quot Oorgang, 31 Mei 1996, pp. 28-31.TERUG
10. Aleksandr Frolov, & quotSoldaty na peredovoi i polkovodtsy v Mozdoke & quot [Soldate on the frontlines and Commanders in Mozdok], Izvestiya, 11 Jan 95, p. 4. TERUG
11. Vir 'n uitstekende opsomming van die Russiese militêre optrede in Tsjetsjenië, sien: Charles Blandy en David Isby, & quotThe Chechen Conflict, & quot Jane's Intelligence Review, Spesiale verslag nr. 11, 1996. TERUG
12. Voennaia sluzhba v sovremennoi Rossii [Militêre diens in die hedendaagse Rusland], (St Petersburg, Rusland: Sentrum vir Tegniese Ontwikkeling, 1995), p. 143. TERUG
14. Vir 'n uiters gedetailleerde uiteensetting van die vele faktore wat uiteindelik die Russiese leierskap aangespoor het om militêre geweld teen die Tsjetsjenen in te span, sien: Timothy L. Thomas, & quot Office of Foreign Military Studies Office Blue Book, Junie 1995. TERUG
15. Hierdie siening word ondersteun deur huidige en vorige Jeltsin -adviseurs. Vir 'n uitstekende agtergrond tot die Tsjetsjeense konflik, sien: Emil Pain en Arkady Popov, & quotRAND: Tsjetsjenië -gevallestudie, by: http://www.rand.org/publications/CF/CF130/. Sien ook "Dit is Jeltsin se Viëtnam," Der Spiegel, 22 Januarie 96, soos vertaal in FBIS-SOV-96-016, 22 Januarie 96 (aanlyn), waar die voormalige Jeltsin-adviseur, Gregory Yavlinkskiy, beweer dat dit 'n begeerte was om sy gesag te herbevestig, wat daartoe gelei het dat Jeltsin militêre geweld gebruik Tsjetsjenië.TERUG
16. Die ekonomiese faktore wat Rusland genoop het om gevegsaksies teen Tsjetsjenië te begin, is ontstellend en taamlik kompleks. Soos generaal Lebed opgemerk het: "Die Tsjetsjeense oorlog is 'n mafia -twis op staatsvlak. Die wortels is hoofsaaklik ekonomies, dan polities, en eers daarna militêr & quot. Sien, Ravil Zaripov, & quotInterview met generaal Aleksandr Lebed, & quot Komsomolskaya pravda 19 Maart 96 soos vertaal in FBIS-SOV-96-057, 22 Maart 96, p. 23. Toe Dudayev Russiese toegang tot hierdie "gratis ekonomiese-kriminele gebied" begin beperk, besluit Russiese leiers dat hy verwyder moet word. Dit blyk dat mafia -handlangers heel bo in die Russiese politieke piramide gevestig is. Hulle het Dudayev se Tsjetsjenië gebruik as 'n soort swart gat, wat ontelbare triljoene [roebels] verdwyn het deur finansiële, wapens en oliebedrog. Moskou Nuus, Maart 1996, bl. 3.TERUG
17. Net soos die Amerikaanse optrede teen Irak, was daar 'n aantal teorieë wat olie-inkomste as die oorsaak van die Tsjetsjeense konflik beskryf. Aangesien Tsjetsjenië egter minder as 1% van die Russiese oliereserwes besit en dat transito -leidrade vir die Kaspiese oliereserwes waarskynlik oor talle roetes gepomp sal word, blyk dit te betwyfel dat olie alleen die Russe tot aanval gedryf het. Die RAND -studie wys daarop dat invloedryke verteenwoordigers van die Russiese olie- en gasbedryf dood was teen die gebruik van geweld. Sien Azrael en Pain, p. 5. Die waarheid lê waarskynlik iewers in die middel. Vir voorbeelde wat beweer dat olie die hoofoorsaak was, sien: & quotMobilized and Summoned by Competition, & quot Kommersant, 10 Sep 96, soos vertaal in FBIS-SOV-96-183, 10 Sep 96 (aanlyn). Interessant genoeg het die groot oliepypleidings en raffinadery -stasies in Tsjetsjenië amper ongedeerd uit die oorlog gekom. TERUG
18. Vir 'n uiters deeglike agtergrond oor die redes agter die Russiese aanval op Tsjetsjenië (vanuit 'n afgetrede Russiese offisiers perspektief), sien: Igor 'Bunich, Khronika Chechenskoi voini [Kroniek van die Tsjetsjeense oorlog], (Sint Petersburg, Rusland: Oblik Press, 1995). TERUG
19. Generaal Grachev het die rol van minister van verdediging aangeneem nadat hy lojaliteit getoon het aan president Jeltsin tydens die mislukte staatsgreeppoging van Augustus 1991, en later sy lojaliteit bevestig tydens die konstitusionele kragmeting met die parlement in Oktober 1993. Prakties vanaf die dag van sy aanstelling Daar was gerugte en bewerings dat Grachev verband hou met korrupsie binne die Russiese weermag. Net 'n maand voor die Russiese aanval is 'n prominente Russiese joernalis, wat militêre korrupsie op hoë vlak ondersoek het, vermoor. Of Grachev aan sy dood gekoppel is, is onduidelik, maar daar is geen twyfel dat hy ten minste betrokke was by die bedekking van die ondergeskiktes wat die militêre departement geplunder het, deur groot en klein gedeeltes weg te plunder & quot. Sien, Yuliya Kalinina, "Minister oborony-diagnos", [Minister van Verdediging-Diagnose], Moskovskiy Komsomolets, 11 Okt 96, bl. 2. Vir 'n deeglike studie oor die probleem van korrupsie binne die Russiese weermag, sien: Graham H. Turbiville, & quotMafia in Uniform: The Criminalization of the Russian Armed Forces, & quot Office of Foreign Military Studies Office Blue Book, Julie 1995.TERUG
20. Die persbeskuldigings wat sy direkte betrokkenheid by korrupte praktyke impliseer, gekombineer met die mislukte operasie om Dudayev te ontneem, was Grachev nie in staat om die operasie te stop en sy posisie te waag nie. Kyk: Felgengauer, p. 29. TERUG
21. Deur die ontkenning van Russiese militêre betrokkenheid by die mislukte geheime operasie, het minister van verdediging, Grachev, beweer dat hy vanuit 'n militêre oogpunt nooit tenks in Grozny sou gestuur het nie, en dat die weermag geveg het. een lugregiment binne twee uur sou die hele ding kon hanteer & quot. Sien, Pavel Litovkin, & quotMinisterstvo oborony RF: versiyu ob uchastii rossiiskoi armii v chechenskom konflikte General Grachev nazyvayet bredom ', & quot [Ministerie van Verdediging van de Russische Federatie: Generaal Grachev noem die weergawe oor Russische weermagdeelname aan die Tsjetsjeense onzin'], Izvestiya, 29 Nov 94, bl. 1.TERUG
22. "O, watter verstrengelde weefsels weef ons" is 'n gepaste grafskrif vir Russiese betrokkenheid by die Kaukasus sedert die ineenstorting van die USSR. Die leierskap van die Kremlin speel 'n dubbelspel met die mense van hierdie streek, dikwels tot sy eie gevaar. Die Russe was byvoorbeeld ontsteld oor die onversetlikheid van die Georgiese leierskap met betrekking tot militêre grondregte en oliepypleidingroetes. Hulle was vasbeslote om die Georgiërs te wys waarom hulle 'n warm verhouding met Rusland moet handhaaf. Om hul standpunt te bewys, het die Russe begin om militêre hulp te verleen aan die Abchaziërs in hul stryd om onafhanklikheid van Georgië. In die proses het hulle egter per ongeluk gehelp om Tsjetsjeense magte op te lei, wat ook die Abchaziërs gehelp het. Een van hierdie Tsjetsjeense vegters, Shamil Basayev, het sy lesse goed geleer, en twee jaar later het hy gehelp om die Russe uit hierdie streek te verwyder. TERUG
24. Grachev het die pos as minister van verdediging aangeneem deur sy persoonlike belofte van lojaliteit aan Jeltsin tydens die staatsgreeppoging in Augustus 1991. Hy was beslis nie die senior Russiese offisier tydens sy aanstelling nie. Hierdie vinnige bevordering, gekombineer met Grachev se agtergrond in die lug, het hom vervreem van baie van die senior (grondmagte) leierskap. Sy reputasie was nooit baie hoog nie en het tydens die geveg in Tsjetsjenië steeds verminder. Daar was 'n paar in die geledere wat niks beter wou hê as dat Grachev sou misluk nie. Vir 'n kort oorsig, sien: Alexander Zhilin, "Algemene verdeeld oor die verkiesing in Junie," Moskou Nuus, 11-17 April 1996, p. 4. Sien ook: Benjamin S. Lambeth, & quotRussia's Wounded Military, & quot Buitelandse sake, Maart/April 1995, pp. 86-98.TERUG
25. Peter Rutland, & quotMilitêre lesse van die Tsjetsjeense Oorlog, & quot OMRI Analitiese opdrag, Nr. 427, 31 Oktober 96, (aanlyn). TERUG
27. Aleksandr Prokhanov, & quotInterview met A. Lebed Strike with a Fist! & Quot, Zavtra, Augustus 1995, nr. 34, pp. 1, 3 soos vertaal in FBIS-SOV-95-185-S, 25 September 95, pp. 10-14. TERUG
28. Eerste Minister V. Tsjernomyrdin was op die punt om in November 1995 'n skikking met die Tsjetsjeense leierskap te bereik, & quot, toe sommige elemente in Moskou dit gesaboteer het & quot. Sien: A. Kennaway, & quotThe Russian Black Hole, & quot Navorsingsentrum vir konflikstudies, November 1996. TERUG
30. Die gebruik van die weermag om Dudayev en sy stam uit te skakel, was eenvoudig die verkeerde hulpmiddel vir die taak. Om 'n aantal redes sal daar waarskynlik nooit 'n akkurate aanspreeklikheid wees vir die hoeveelheid munisipaliteit wat deur die Russe gebruik word nie. Die Stalingrad -landskap van Grozny sou aandui dat dit baie was. Slegs 'n aanduiding van die intensiteit tydens die mees intense bombardement op Sarajevo en daar was 3,500 ontploffings per dag, terwyl die winterbomaanval [94-95] in Grozny 'n snelheid van 4 000 ontploffings bereik het. uur& quot. Remnick, bl. 48.TERUG
31. Een van die ernstiger episodes van hierdie (opsetlike?) Broedermoord het plaasgevind tydens die gevegte in Pervomayskaya in Januarie 1996. Vir 'n deeglike verslag wat 'n groot deel van die geur van gevegte in hierdie konflik beskryf en waarom die beginsel van & quotmass & quot moet voortbou die voorwaarde van goed opgeleide eenhede, sien: Grigoriy Sanin, & quot Diagnose: The Hunt for Lone Wolves 'die Intelligence Services en Journalists som die resultate van die Russian Pearl Harbor op' & quot, Segodnya, 24 Jan 96, p. 3, soos vertaal in FBIS-UMA-96-045-S, 6 Maart 1996, pp. 23-30. TERUG
32. Beskou die volgende aanhaling van: Petr Berezko, & quotWat het Lebed geleer uit top geheime dokumente?, & Quot Novaya gazeta/ponedelnik, 7-13 Okt 96, p. 2 soos vertaal in FBIS-SOV-96-198, 13 Oktober 1996.
Die situasie was verergerend deur die feit dat die eens gewilde strategiese reserwes van die voormalige Sowjet -leër lankal geprivatiseer is, en dat daar weinig binne die burgerlike sektor kon wees wat gemobiliseer kon word. TERUG
33. Waarom het die Russe president April Dudayev nie verwyder voor April 1996 nie, gegewe hul lug superioriteit en goed gedokumenteerde doelvermoë? Van Desember 1995 tot sy dood in April 1996 het Dudayev gereeld onderhoude aan lede van die media gegee. 'N Groot deel van die Russiese mislukking is te wyte aan hul onvermoë om die Tsjetsjeense C2 (bevel en beheer) vroeg uit te haal en hul vegkrag te bespaar. Die antwoord kan gevind word in 'n geheime ooreenkoms tussen Tsjetsjeense en Russiese amptenare, wat verklaar dat die Russe nie Tsjetsjeense leiers sou teiken in ruil vir Tsjetsjenië se versekering dat hulle hul bedrywighede tot Tsjetsjenië sou beperk nie. Sien: S.I. & quot; Was daar 'n geheime ooreenkoms met FSB, & quot Moskovskiy komsomolets, 20 Junie 95, p. 1, soos vertaal in RUSPRESS, 20 Junie 95.TERUG
34. Ilya Milshteyn, & quotInterview met Vladimir Lukin, & quot Novoye vremya, Nov 96, No. 45, pp. 12-14, soos vertaal in FBIS-SOV-96-236-S (aanlyn). TERUG
36. & quot. sodra die duisternis binnekom, bevind die federale magte hulself feitlik oral effektief onder beleg en onder vuur, sodat hulle van hul kant af kan vuur in ruil vir alles wat beweeg , & quot Nezavisimaya gazeta, 4 Apr 96, pp. 1, 3, soos vertaal in FBIS-SOV-96-068 (aanlyn). TERUG
37. Kyk na: Oleg Blotskiy, & quot Tsjetsjenië: Voyna professionalov & quot; Nezavisimaya gazeta, 22 Aug 96, p. 2.TERUG
38. & quot In die woorde van 'n GRU-offisier wat aan gevegsaksies in Tsjetsjenië deelgeneem het, was dit in hierdie tydperk [Desember 94-Junie 95] dat militêre vlieëniers geweier het om na gebiede te vlieg waar die Spetsnaz die rebelle betrek het & quot. Kyk: Blotskiy. TERUG
39. Beskou die volgende aanhaling van 'n Russiese ooggetuie: & quot 'n Gewonde soldaat van die interne troepe word na die Ministerie van Verdediging hospitaal gebring en gesê: Bring hom na die MVD (Ministerie van Binnelandse Sake) hospitaal & quot. Frolov. TERUG
40. M.J. Orr, "Die huidige toestand van die Russiese weermag" Navorsingsentrum vir konflikstudies, D60, November 1996, p. 11. TERUG
41. Die oorvloed van die samesweringsteorieë in die Kremlin maak die waarheid nogal troebel. In 'n poging om hul swak prestasie te verduidelik, was Russiese generaals angstig om 'n verskoning te vind. Uit die beskikbare bewyse blyk dit dat daar 'n lek uit die Kremlin was en dat die Tsjetsjeense leierskap wel 'n voorsprong gehad het op 'n aantal Russiese inisiatiewe. Beskou die volgende aanhaling uit: Masha Gessen, & quotBrief uit Moskou, & quot Nuwe staatsman en samelewing, 19 Jan 96, pp. 39-51.
Vir 'n nog meer ontstellende verslag van 'n sekuriteitsbreuk, sien: Kostantin Petrov, & quotAugustus in Grozny: Voor en na het Russiese spesiale dienste geweet van aanval wat voorberei word, & quot Krasnaya zvezda, 28 Aug 96, pp. 1,3 soos vertaal in FBIS-SOV-96-168 (aanlyn). Volgens die skrywer van hierdie artikel is die antwoord op die vraag dat die spesiale dienste wel van die dreigende aanval geweet het, maar geen stappe gedoen het om die militêre eenhede in die stad te waarsku nie. TERUG
43. Oleg Blotskiy, "Tsjetsjenië: voyna professionalov" [Tsjetsjenië: 'n oorlog van professionele persone], Nezavisimoe voyennoe obozrennie, 22 Augustus 1996, p. 2.TERUG
44. Anatol Lieven, & quot; Rusland se militêre Nadir: die betekenis van die Tsjetsjeense debakel, & quot Die nasionale rente, Somer 1996, pp. 24-33. TERUG
46. ​​1996 Menseregteverslag oor Rusland 1996 Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake, 30 Januarie 97, internetadres: http://www.state.gov/www/issues/human_rights/1996_hrp_report/russia.html TERUG
47. Tanks is met ons reaktiewe pantser in die stryd gewerp, en sommige selfs sonder masjiengeweer-ammunisie. Sien Blandy en Isby, p. 20. TERUG
48. Voordat die skietstilstand met die Tsjetsjenen onderteken is, het die sekretaris van die Veiligheidsraad, A. Lebed, gesê dat 'verweerde partydige magte in die Tweede Wêreldoorlog beter geklee was as die luise wat Russiese soldate in Tsjetsjenië geteister het. Hy noem hulle kanonvoer & quot. Sien: & quot; Rusland se vernedering in Tsjetsjenië, & quot New York Times, 15 Aug 96, bl. 26. Vir 'n meer gedetailleerde ontleding van die verarmde toestand van Russiese veiligheidsmagte in Tsjetsjenië, sien: Aleksandr Kondrashov, & quotNovaja taktika v staroy voyne & quot ['n Nuwe taktiek in die ou oorlog], Novaya gazeta/ponedelnik, 5-11 Augustus 96, p. 6. TERUG
49. Sien weer verslag van dr. Turbiville vir 'n katalogus van korrupsieklagte.
Tsjetsjeense taal en kultuur
Geïnspireer deur die gewapende konflik in Tsjetsjenië, verskyn daar verskeie Engelstalige boeke en artikels wat die unieke taal en kultuur van die Tsjetsjenen wou werp. Onder hierdie werke val Awde 1996, Jaimoukha 2005 en Layton 2014 op. Sokirianskaia 2005 ondersoek die oorbeklemtoonde, maar die skrywer toon aan dat die rol van die teip, of stam, in die hedendaagse Tsjetsjeense (en Ingoesjese) samelewing.
Awde, Nicholas. Tsjetsjeense woordeboek en fraseboek. New York: Hippokrene, 1996.
'N Basiese woordeboek van Tsjetsjeense saam met 'n paar honderd frases wat gereeld gebruik word.
Jaimoukha, Amjad. Die Tsjetsjenen: 'n Handboek. New York: Routledge, 2005.
Die boek kyk na die geskiedenis, organisasie, kultuur en samelewing van die Tsjetsjenen.
Layton, Katherine S. Tsjetsjenen: Kultuur en samelewing. Londen: Palgrave Macmillan, 2014.
Hierdie boek bied 'n ongewone oorsig van die kultuur en samelewing van die Tsjetsjenen in tye van gewapende konflik.
Sokirianskaia, Ekaterina. "Gesinne en geslagte in Ingoesjetië en Tsjetsjenië - 'n veldwerkverslag." Sentraal -Asiatiese opname 24.4 (2005): 453–467.
Hierdie etnografiese verslag bied 'n seldsame insig in die veranderende rol van gesinne en tipies in die hedendaagse Tsjetsjenië en Ingoesjetië.
Gebruikers sonder 'n intekening kan nie die volledige inhoud op hierdie bladsy sien nie. Teken in of meld aan.
Die oorlog wat voortgaan om Rusland te vorm, 25 jaar later
Spookagtige beelde wys hoe die eerste Tsjetsjeense oorlog die post-Sowjet-Rusland verneder het, sy swakheid ontbloot het, hard-liners versterk het en die opkoms van Vladimir V. Poetin moontlik gemaak het.
Tsjetsjeense vegters hardloop verby dooie Russiese soldate in Grozny in Januarie 1995. Krediet. Patrick Chauvel
MOSKOU-Dit het nie net begin met 'n inval nie, maar as 'n slap struikel deur modder en sneeu deur angsbevange, swak gevoede Russiese dienspligtiges, die uitgeholde oorblyfsels van 'n mag wat, voor die ineenstorting van die Sowjetunie net drie jaar tevore , was die magtige Rooi Leër.
Maar die Russiese troepe wat op 11 Desember 1994 uit drie rigtings na die opstandige streek Tsjetsjenië gevorder het, het magte wat geskiedenis verander het, gedra wat Rusland en die wêreld sedertdien hervorm het.
Die Russiese aanval, aanvanklik in 'n verbysterende wanorde, maar toe toenemend georganiseerd en brutaal, dui nie net op die begin van die Eerste Tsjetsjeense Oorlog nie - 'n genadelose konflik wat tienduisende mense, meestal burgerlikes, gedood het, maar ook die einde van die liberale droom van Rusland.
Dit was 'n keerpunt wat Rusland gekantel het na die bewind van president Vladimir V. Poetin, wat nou twee dekades aan bewind was. Destyds was meneer Poetin 'n onbekende munisipale amptenaar in St. Petersburg, maar vyf jaar later word hy meester van die Kremlin, wat deur nog 'n Tsjetsjeense oorlog daar aangedryf word.
Anatoly Shabad, 'n voormalige fisikus en prominente pro-demokrasie-politikus in die vroeë 1990's, het Tsjetsjenië in 1994 herhaaldelik besoek, eers om oorlog te voorkom en daarna die moord te stop sodra dit begin het.
In die kelder van die presidensiële paleis in Grozny, die hoofstad van Tsjetsjenië, het Russiese magte op Oujaarsaand 1994 'n rampspoedige aanval op die stad geloods. van Russiese soldate en hul uitgebrande tenks.
Ondanks die Grozny -debakel en vele ander, het mnr. Shabad gesê, het veiligheids- en militêre amptenare wat hulle vir die oorlog aangedring het - bekend as "siloviki", of magsmanne - bo uitgekom en 'n groot deel van die invloed wat hulle op demokratiese gebiede verloor het, teruggekry magte nadat die Sowjetunie in 1991 ontplof het.
'Die siloviki was die verloorders op die grond, maar hulle het krag verkry. Die tyd van demokratiese transformasie het verbygegaan en die samelewing het teruggekeer na sy ou gemoedstoestand, "het mnr. Shabad, nou afgetree uit die politiek, herinner.
Toe president Boris N. Jeltsin, die eerste verkose leier van Rusland, 25 jaar gelede aangekondig het dat hy "alle middele tot beskikking van die staat sal gebruik" om Tsjetsjeense eise vir onafhanklikheid te onderdruk, het hy verwag om die Tsjetsjenen te onderdruk met 'n blits van oorweldigende geweld.
Die hoop en verwagting was dat Rusland die sukses van die Amerikaanse weermag in Haïti, wat dit in September 1994 binnegeval het, herhaal om 'n militêre diktatuur vinnig te verwyder.
In plaas daarvan het die Tsjetsjeense oorlog byna twee jaar lank voortgeduur en niks van die belangrikste doelwitte van Rusland bereik nie, behalwe die dood van die despotiese leier van die streek, Dzokhar Dudayev, wat in April 1996 deur 'n lasergeleide Russiese missiel doodgemaak is.
Die oorlog het Grozny, 'n moderne, multi-etniese stad, gereduseer tot 'n puinhoop wat in die Tweede Wêreldoorlog aan Stalingrad herinner het, en het die post-Sowjet-beeld van Rusland as 'n vreedsame demokrasie versnipper. Dit het ook 'n tweede oorlog in 1999 tot stand gebring wat gehelp het om mnr. Jeltsin te oortuig - siek, dikwels dronk en nooit heeltemal herstel van die trauma van die eerste oorlog nie - om die mag aan meneer Poetin te oorhandig aan die vooraand van die nuwe millennium.
Die gruwelike brutaliteit van die konflik het die begin van 'n sekulêre nasionalistiese beweging in Tsjetsjenië verander in 'n saak wat toenemend deur militante Islam gekleur word, en baie vegters beskou hul stryd teen Rusland as deel van 'n wêreldwye jihad.
Geld en vegters het tydens die latere stadiums van die oorlog uit die Midde -Ooste gestroom, wat Tsjetsjenië in 'n broeiplek gemaak het vir die gewelddadige ideologie van Al Qaeda.
Die oorlog van 1994-1996 het van die begin af gevaarlik voorgehou, met baie van mnr. Jeltsin se sterkste ondersteuners en senior militêre persone wat teen 'n ramp gewaarsku het.
"Dit sal 'n bloedbad wees, 'n ander Afghanistan," voorspel genl Boris Gromov, die adjunkminister van verdediging, wat die laaste Sowjet -troepe in Februarie 1989 uit daardie land huis toe gelei het. Die adjunk -bevelvoerder van die Russiese grondmag bedank uit protes.
Net soos die Sowjet -oorlog in Afghanistan, eindig die eerste Tsjetsjeense oorlog in 'n dooiepunt. Rusland het teruggetrek na die ondertekening van 'n vredesakkoord wat die uiteindelike status van Tsjetsjenië onbeslis gelaat het, maar in wese die selfregering gegee het wat Moskou oorlog toe gegaan het om te voorkom.
En net soos die Sowjet -terugtrekking uit Afghanistan, het die Russiese vertrek uit Tsjetsjenië 'n verwoeste land gelaat wat vinnig in wettelose twis onder mededingende faksies neergedaal het.
Terwyl die Afghaanse oorlog die Sowjetunie tot ineenstorting gedryf het, het die Russiese Federasie die Tsjetsjeense debakel oorleef. Maar dit is heeltemal verneder en fundamenteel hervorm.
Dit het die opkoms gemaak van 'n sterkman soos meneer Poetin, 'n voormalige K.G.B. agent wat beloof het om die orde te herstel en Rusland se nederlaag in Tsjetsjenië te wreek, nie net moontlik nie, maar miskien ook onvermydelik.
Die inval van 1994 'was 'n ware kruising van die Rubicon vir Rusland', sê Thomas de Waal, 'n Britse kenner van die Kaukasus, wat saam met Carlotta Gall 'Tsjetsjenië: Calamity in the Kaukasus' geskryf het, 'n klassieke boek oor die konflik. nou 'n verslaggewer by The New York Times.
Volgens hom het die oorlog 'die hele land in 'n gewelddadige nagmerrie gesuig', aangesien soldate, meestal swak opgeleide dienspligtiges, in die ketel gegooi is.
"Die valke het die oorlog verloor, maar het die mag gewen," het mnr. De Waal gesê.
Die amptelike Russiese militêre dodetal was bykans 6,000, maar die meeste onafhanklike ramings stel die werklike syfer op miskien twee keer so veel as meer. Die aantal burgerlike sterftes word op tussen 30,000 en 100,000 geraam.
Jeltsin se besluit om troepe na Tsjetsjenië te stuur, is aanvanklik as 'n eenvoudige oefening beskou om 'die grondwetlike orde te herstel' en die verklaring van 'n onafhanklike staat om te keer.
Maar soos met die daaropvolgende Russiese militêre ingrypings, veral in Georgië in 2008 en die Oekraïne in 2014, het die oorlog begin met 'n uitgebreide subfuge wat deur Russiese intelligensie georkestreer is.
Vyftien dae voor die belangrikste inval het tientalle tenks en gepantserde personeeldraers in Tsjetsjenië ingestroom, wat deur Tsjetsjeense opposisiegroepe voorgehou is om meneer Dudayev omver te werp. Die aanval pas in 'n Russiese verhaal - wat vandag in die ooste van die Oekraïne herhaal word - dat Moskou bloot 'n omstander was in 'n plaaslike konflik.
Maar hierdie verhaal ontrafel vinnig, toe Tsjetsjeense vegters die opmars stop, tenkspanne vang, onthul dat hulle Russies is en dit voor Russiese en buitelandse joernaliste paradeer.
Shabad, wat Grozny einde November 1994 saam met ander Russiese wetgewers besoek het, het gesê dat dit onmiddellik duidelik was dat amptelike ontkenning van Russiese betrokkenheid leuens was.
'Hulle het voorgegee dat die Tsjetsjenen net onder mekaar baklei,' het hy gesê, 'maar die hele saak is georganiseer deur Rusland, hoofsaaklik die FSK,' die binnelandse intelligensie -agentskap wat die K.G.B. opgevolg het, met die hulp van die weermag.
Andrei Rusakov, 'n weermagkaptein onder die sowat 20 Russe wat gevang is, vertel hoe hy 'n geheime kontrak onderteken het waarin die F.S.K. - nou die FSB genoem - het hom etlike duisende dollars aangebied om deel te neem aan die valse Tsjetsjeense opposisie -aanval.
Die onthulling van die mislukking van die veiligheidsdiens het die Russiese weermag in die steek gelaat. Pavel S. Grachev, die minister van verdediging, het op televisie gesê dat die gewapende magte met "een valskermsoldaatregiment binne enkele ure" beheer oor Tsjetsjenië kon oorgeneem het.
Sy roem kom vinnig terug om hom te spook, toe mnr. Jeltsin die weermag beveel om binne te val. Die rampspoedige optrede van die weermag het meneer Grachev miskien die mees beledigde man in Rusland gemaak, te midde van beskuldigings dat hy 'n militêre oplossing aangevoer het om die korrupsie van hom en sy bediening te verdryf.
Na die mislukte Oujaarsaand -aanval op Grozny, het Russiese magte dit meedoënloos uit die lug geslaan, 'n orgie van vernietiging wat kanselier Helmut Kohl van Duitsland as 'pure waansin' bestempel het. Die Russe het die stad uiteindelik verower, maar as oorlogsgrond te midde van gruwelike wreedheid aan beide kante, het Tsjetsjenen dit die volgende jaar herower en beleër die Russiese magte in ander groot dorpe.
In Augustus 1996 het genl. Aleksandr Lebed, die adviseur van die nasionale veiligheid van mnr. Jeltsin, 'n ooreenkoms met die Tsjetsjenen bereik om die geveg te stop. Mnr. Jeltsin, toenemend swak, wisselvallig en polities beleër, het aanvanklik afgeweer van die ooreenkoms, wat die nederlaag van Rusland effektief erken het, maar dit uiteindelik onderskryf het.
Tot 600 mense, baie van hulle kinders, is dood en nog honderde beseer. Die tweedaagse gyselaarskrisis wat geëindig het in 'n skietgeveg van 11 uur, is die gruwelikste in 'n ontstellende ketting van terreuraanvalle in Rusland. Russiese amptenare sê al-Qaida het dit gedoen. Maar die waarheid is baie ingewikkelder.
Die huidige konflik in Tsjetsjenië strek tot die herfs van 1991, toe die klein republiek in die Russiese Kaukasus onafhanklikheid verklaar het. Dit was nie 'n gekke ding om te doen nie. Die Sowjetunie, wat eens onvernietigbaar gelyk het, was besig om uitmekaar te val (en het teen die einde van die jaar heeltemal in duie gestort). Rusland self het 'n ingewikkelde struktuur, met 89 federasielede, wat elk tot een van vyf kategorieë behoort (streek, outonome streek, etniese republiek, provinsie en twee stede met spesiale status) met verskillende strukture en regte binne die federasie. Die Russiese Grondwet erken die reg van federasielede om af te skei - en Tsjetsjenië het hierdie reg probeer opeis.
Die begeerte van die Tsjetsjenen was heeltemal verstaanbaar. As etniese groep is Tsjetsjenen mishandel deur die Sowjet -regime, en die Russiese ryk daarvoor, miskien erger as enigiemand anders. In 1944 word die Tsjetsjenen, saam met verskeie ander etniese groepe, daarvan beskuldig dat hulle met die Nazi's saamgewerk het en na Siberië gedeporteer is. Hulle kollektiewe skuld wat op bevel van Stalin, op 23 Februarie 1944, vasgestel is, is meer as 'n halfmiljoen Tsjetsjenen met geweld op beeswaens opgejaag en na Wes -Siberië gestuur. Sowat die helfte het onderweg gesterf, en talle ander het in die harde Siberiese winter omgekom, en die ballinge is letterlik in die oop, besneeuwde velde neergegooi en vir hulself gelaat.
Die Tsjetsjenen mag eers in 1957 terugkeer huis toe *. So teen die tyd van perestroika, die meeste Tsjetsjeense volwassenes was mense wat in Siberiese ballingskap gebore is. Dit is geen wonder dat hulle nie saam met die Russe, wat hulle lewens verswak het, wou saamleef nie. Die laaste strooi kom in Augustus 1991, toe gerugte versprei het dat 'n ander deportasie tydens die mislukte kommunistiese staatsgreep plaasgevind het. Tsjetsjenen het hul plaaslike, deur Sowjet aangestelde leier omvergewerp en 'n nuwe president op 'n nasionalistiese platform verkies.
Rusland was nie van plan om Tsjetsjeense onafhanklikheid te erken nie. Die vrese van die Kremlin was begryplik: Met die verbrokkeling van die Sowjetunie, was daar geen rede waarom die wankelrige Russiese federasie dit nie kon volg nie. Die verleen van onafhanklikheid aan een streek kan 'n kettingreaksie veroorsaak. Boonop het 'n oliepypleiding deur Tsjetsjenië gegaan, en 'n klein hoeveelheid olie is in die republiek self geproduseer, sodat die verlies van Tsjetsjenië beduidende finansiële verlies vir Rusland kon beteken het. President Boris Jeltsin wou selfs nie met die Tsjetsjeense separatiste onderhandel nie - 'n tradisionele Russiese minagting vir hierdie Moslemvolk speel ongetwyfeld 'n rol in sy besluit - en laat die probleem eenvoudig drie jaar lank flou word.
Teen die herfs van 1994 het Tsjetsjenië, wat aan sy eie lot oorgelaat was, al die kenmerke van de facto soewereiniteit. Dit het sy eie gewapende magte, klein maar goed opgeleide, genoem die Presidentswag. Dit het sy eie internasionale lughawe bedryf, wat Rusland skynbaar nie opgemerk het nie, en dit het effektief beheer oor sy olieproduksie en uitvoer geneem. In Oktober 1994 besluit Moskou uiteindelik om dinge reg te stel deur 'n gewapende opstand in Tsjetsjenië te voer. Dit was bedoel om soos 'n spontane opstand van pro-Moskou-Tsjetsjenen te lyk, maar dit was so swak beplan dat dit misluk het, en 'n paar dosyne deelnemers is deur die Tsjetsjenen aangehou. Al die vermeende rebelle was etniese Russe wat in diens van die geheime dienste was.
Toe die geheime operasie misluk, het Moskou besluit om openlike taktiek te gebruik. Die Russiese minister van verdediging het destyds gespog dat hy Grozny, die hoofstad van Tsjetsjeense, binne twee uur kan neem. Die oorlog, wat op 11 Desember 1994 begin het, het byna twee jaar geduur, ten minste 80 000 Tsjetsjenen en ongeveer 4 000 Russiese soldate hul lewens gekos en geëindig in 'n militêre nederlaag vir Rusland. In 1996 het Rusland sy troepe uit 'n feitlik gesloopte Tsjetsjenië getrek en dit laat rus - weer. Gedurende die volgende drie jaar het Tsjetsjenië, wie se infrastruktuur nie bestaan ​​het nie, verander in 'n staat wat deur en vir misdadigers bestuur word. By gebrek aan 'n duidelike regstatus vir die plek of sy inwoners, was alles wat daar gebeur het - van olie -uitvoer tot ontvoerings - per definisie onwettig.
'N Skokkende en belangrike gebeurtenis het die Russiese uittog uit Tsjetsjenië voorafgegaan. In Junie 1995 het 'n groep rebelle ontstaan ​​uit wat destyds 'n byna verslaan Tsjetsjenië was en probeer het om die klein Russiese stad Budyonnovsk oor te neem. Tientalle gewapende mans het hulself uiteindelik in die plaaslike hospitaal versper, waar die pasiënte, insluitend vroue met hul pasgeborenes, hul gyselaars geword het. Russiese troepe het die gebou probeer bestorm, maar het die aanval vinnig afgebreek. Uiteindelik het Moskou 'n wapenstilstand in Tsjetsjenië beding en die terroriste laat wegkom in ruil vir die vrylating van die gyselaars. Onmiddellik nadat Budjonnowsk begin het, het Rusland vredesonderhandelinge met die Tsjetsjeense rebelle begin, wat die hospitaalbelegging waarskynlik die suksesvolste daad van terrorisme in die geskiedenis gemaak het. Dit is ook die enigste grootskaalse gyselaarneming wat nie in 'n storm geëindig het nie.
Die tweede oorlog in Tsjetsjenië het in September 1999 begin, na 'n bisarre en wrede reeks terreurdade. Twee woonstelgeboue in Moskou en een in die suide van Rusland het ontplof en meer as 300 mense is dood. Nog 'n gebou, in die stad Ryazan, is betyds ontgin. Terselfdertyd het 'n groep Tsjetsjeense rebelle 'n inval in die naburige republiek Dagestan uitgevoer en 'n paar weke daar verskeie dorpe oorgeneem. In die afgelope vyf jaar het verskeie kritici van die Poetin -regime, waaronder 'n voormalige senior geheime diensbeampte, 'n redelike hoeveelheid bewyse gelewer wat daarop dui dat die Russiese geheime dienste sommige of al hierdie aanvalle moontlik aan die gang gehad het of selfs uitgevoer het. As dit die geval was, sou dit nie die eerste keer wees dat 'n land wat teen 'n separatistiese beweging veg, dit probeer verslaan deur 'n meer radikale terroristevleuel te finansier in die hoop om die meer gematigde separatiste plaaslik te ondermyn en hulle internasionaal te diskrediteer nie. Dit sou ook nie die eerste keer wees dat sulke taktieke misluk het nie. Gewoonlik kry die terroristebewegings vinnig hul eie lewe, en verloor hul federale meesters en befondsers beheer.
Die huidige Russiese regime het sy gewildheid gegrond op sy harde reaksie op die terreuraanvalle van 1999. Vladimir Poetin, 'n virtuele onbekende wat net voor die eerste ontploffings as eerste minister aangestel is, het tot politieke roem en mag gekom deur hard standpunt in te neem en te belowe om te bombardeer Tsjetsjenië in voorlegging. Die bombardement duur al vyf jaar aan, maar voorlegging lyk nog steeds onbereikbaar. Tsjetsjeense vegters het nie net tuis met die federale moondhede geveg nie, maar het 'n reeks toenemend skokkende terreuraanvalle in ander dele van Rusland opgevoer (hoewel die Tsjetsjeense verband in die meeste gevalle vermoed word eerder as bewys). Daar was ontploffings in Moskou en elders, insluitend 'n bom in die metro van Moskou, was daar twee skokkende gyselaarskrisisse - meer as 800 mense wat twee jaar gelede drie dae lank in 'n Moskou -teater aangehou is en 1000 of meer in die skoolgebou. Dit lyk asof Russe van hul kant altyd die reddingsoperasies onderbreek. In die Moskou -teater het die militêre deel goed gewerk, maar 129 mense het onnodig gesterf omdat niemand die moeite gedoen het om die mediese einde van die redding te reël nie. Die besonderhede van hierdie week se bloedbad is nog nie duidelik nie, maar dit is duidelik dat dit 'n militêre en humanistiese mislukking van die Russe behels het.
Wat het al-Qaida en internasionale Islamitiese terrorisme hiermee te doen? Waarskynlik baie min. Tsjetsjenen het baie rede om te doen wat hulle doen sonder inspirasie van buite. Boonop verskil hul taktiek baie van die van Al-Qaida. Die groep van Osama Bin Laden streef oor die algemeen na maksimum slagoffers wat die Tsjetsjenen, ten minste as hulle gyselaars gedoen het, nie die doelwit het nie. Al-Qaida is uitdruklik op Westerlinge gerig, die Tsjetsjenen, aan die ander kant, sluit Westerlinge uitdruklik uit van hul lys van teikens wat hulle op Russe en Rusland-simpatiseerders rig. Uiteindelik het die eise van die Tsjetsjenen, toe hulle dit gestel het, altyd gefokus op die oorlog in Tsjetsjenië, met uitsluiting van enige godsdienstige of internasionale agenda. Hulle eis deurgaans die terugtrekking van Russiese troepe uit Tsjetsjenië - 'n onbereikbare doelwit in die huidige Russiese politieke klimaat, maar een wat vir die Tsjetsjenen aanneemlik kan lyk omdat dit na Budjonnowsk gewerk het.
Russiese intelligensie het min of geen bewyse gelewer dat al-Qaida in Tsjetsjenië teenwoordig is nie. Russiese amptenare beweer dat daar Arabiere onder die gyselaars was, maar hierdie inligting moet nog bevestig word, en selfs al is dit moontlik, kan dit net beteken dat buitelandse mans aan die kant van Tsjetsjenen kom veg het-iets wat voorheen gebeur het en iets wat in elke konflik gebeur, ongeag of 'n groot internasionale organisasie betrokke is al dan nie. Aan die ander kant sou dit verbasend wees as Al-Qaida glad nie in Tsjetsjenië teenwoordig was nie. Tsjetsjenen is Moslems, en hulle is in oorlogsverteenwoordigers van feitlik elke Islamitiese organisasie het op een of ander tyd sendelinge en werwers na die streek gestuur. Hulle het ook geld gestuur. Navorsers van al-Qaida sê, benewens sy eie organisasie, het die terroriste-netwerk ook 'n aantal los affiliasies, in wese vryskutwerkers, wat af en toe geldelike steun kry. Sommige Tsjetsjeense groepe of individue val waarskynlik in die kategorie.
Maar Rusland se terrorismeprobleem is nie internasionale Islam nie. Dit is 'n oorlog wat Rusland begin en voortgesit het. As gevolg van terrorisme het hierdie oorlog versprei om die hele enorme land te verswelg.
Regstelling, 7 September 2004: Hierdie artikel het oorspronklik en verkeerdelik gesê dat Tsjetsjenen in Wes -Siberië in ballingskap was tot 1976. In werklikheid is hulle toegelaat om in 1957 terug te keer huis toe. (Keer terug na die verbeterde vonnis.)
"Stone bied 'n relatief kort, maar prysenswaardig, gebalanseerde oorsig van die Russiese militêre geskiedenis vanaf die vroegste jare van die Kiëf-Rus-staat tot hede. Terwyl die meeste studies oor die Russiese weermag konsentreer op die gebeure van die afgelope twee eeue, bied hierdie boek 'n deeglike weergawe van vroeëre jare, insluitend militêre innovasies en oorloë gedurende die tyd van Ivan the Terrible en die ingewikkelde militêre geskiedenis van Peter die Grote se bewind.Boonop slaag die skrywer bewonderenswaardig in sy bedoeling om nie net beskrywings van die groot gevegte, veldtogte en oorloë wat deur die Russe gevoer is, op te neem nie, maar ook om die onderlinge verband van militêre aangeleenthede met die ontwikkeling van die Russiese staat en samelewing te bespreek ... kan met groot wins gelees word deur almal wat belangstel in die Russiese militêre geskiedenis. Aanbeveel. Alle vlakke/biblioteke. " - Keuse
"Stone doen 'n kunstige taak om meer as 500 jaar van Russiese militêre veldtogte te vertel en die komplekse en wedersydse verhoudings tussen die weermag en die samelewing in Rusland te verduidelik, sowel as die rol van Rusland in die Westerse militêre geskiedenis (bv. Die triomf teen Napoleon), wat op die koste van sy ekonomiese en burgerlike winste. Hy verduidelik die plek van Rusland in die eb en vloed van alliansies tussen opkomende nasiestate in Europa. Elke Russiese geskiedenis wat die afgelope 20 jaar geskryf is, bevat baie dieselfde inligting as wat Stone aanbied, maar hy het 'n 'n noemenswaardige vermoë om militêre geskiedenis en dus die Russiese geskiedenis in die algemeen te verduidelik ... [h] styl sal studente en toevallige lesers se aandag trek. Aanbeveel vir openbare, hoërskool- en universiteitsbiblioteke. " - Biblioteekjoernaal
"[A] eersteklas, kristalhelder geskiedenis van vyf eeue se Russiese militêre operasies, waaruit ek baie geleer het." - Die International History Review
"Hierdie handboek - die eerste wat in veertig jaar verskyn het - behoort vir studente van onskatbare waarde te wees, terwyl spesialiste ook baie sal leer." - SEER
David R. Stone is medeprofessor in Russiese geskiedenis aan die Kansas State University. Sy eerste boek Hamer en geweer: die militarisering van die Sowjetunie, 1926-1933 , was 'n keuse uit die History Book Club, wenner van die Historiese Genootskap se eerste prys vir die eerste boek, en mede-wenner van die Shulman-prys van die American Association for the Advancement of Slavic Studies. Stone, die skrywer van talle artikels oor Russiese en Sowjet -militêre en diplomatieke geskiedenis, werk tans aan 'n studie van Trotsky se rol in die skepping en ontwikkeling van die Rooi Leër.
Lauracasla 's Weblog
– 1936 – Na die Russiese rewolusie is die ' Tsjetsjenië-Ingoesjetië Sosialistiese Sowjet-outonome republiek gestig. Dit beteken dat dit 'n soort selfregerende staat in die USSR was.
– 23 Februarie 1944 -Massiewe deportasies van die hele bevolking van Tsjetsjeense en Ingoes word na Siberië en Sentraal -Asië gestuur. Stalin het aangevoer dat dit 'n straf is vir die Tsjetsjenen en Ingoesj omdat hulle die Duitse magte hulp verleen het
500 000 Tsjetsjenen en Ingoesj is in haglike omstandighede gedeporteer. Meer as die helfte van hulle is tydens die reis dood.
Die Tsjetsjenen het hul kultuur en identiteit sterk gehandhaaf tydens hierdie gedwonge ballingskap.
– 1957- Nikita Chroesjtsjov, die nuwe leier van die USSR (Stalin sterf in 1953) vestig weer die '-Republiek van Tsjetsjenië en Ingoesjetië '.
– Gedurende daardie tyd kon die Tsjetsjenen en die Ingoesjse terugkeer na hul vaderland en op daardie tydstip was dit beset as 'n Russiese, Georgiese en Armeense kolonie.
Tot in 2004 het niemand van die Europese Parlement die katastrofe as 'volksmoord' erken nie. Vanaf daardie jaar word 23 Februarie herdenk as 'World Tsjetsjenië Dag '.
– 1991 – Die Republiek Tsjetsjenië en Ingoesj verklaar hul eensydige onafhanklikheid van Rusland. Dit is verklaar as die ' Tsjetsjeense Republiek Ichkeria '.
– Moskou het die onafhanklikheidsverklaring "goedgekeur". Dit was die laaste oomblikke van die USSR en niemand het aandag gegee aan die verklaring nie.
– Die Ingoesj het die afkondiging van onafhanklikheid nie aanvaar nie en eis dat die Ingush -gebied van die res van die Republiek geskei moet word. Ingoesjetië is tot 'n outonome republiek verklaar en is deel van die Russiese Federasie (vernoem na die ontbinding van die voormalige USSR)
– Die skeiding van Ingoesjetië is uitgevoer met goedkeuring van die Russiese parlement
– 1992Tsjetsjenië het nie by die parlement van Rusland en grondwetverkiesings aangesluit nie
– 1994Tsjetsjenië werk as 'n onafhanklike staat
– Desember 1994Russiese troepe het Tsjetsjenië binnegegaan om 'n einde te maak aan die onafhanklikheidsproses wat in 1991 begin is
– Redes van die I Russies-Tsjetsjeense oorlog:
Die onmoontlikheid van die ' Tsjetsjeense probleem ' maak dit moeilik vir die Russiese Federasie om hul nasionalistiese en neo-imperiale ideale uit te voer.
Op soek na eksterne vyande om die Russiese volk hul eie sosiale en ekonomiese probleme te vergeet om die konflik te gebruik om die aandag af te wyk van hul eie ernstige en diepgaande probleme wat in hul land aan die gang was.
Die 'Tsjetsjeense onafhanklikheidspoging' belemmer ook na ander naburige gebiede.
Die geografiese strategie en ekonomiese bepalende faktore: Tsjetsjenië is verenig met ander omstrede lande aan die Russiese grens, aan die ander kant wil Rusland voortgaan om die olie- en gaspypleidings wat deur Tsjetsjenië loop, te beheer.
Rusland het in Tsjetsjenië veel groter weerstand ondervind as wat hulle verwag het
– I Russies-Tsjetsjeense Oorlog 1994-96:
Slegs een politieke party ondersteun die militêre aksies wat in Tsjetsjenië uitgevoer is
Top militêre amptenare het hul onenigheid uitgespreek met die oorlog wat in Tsjetsjenië uitgevoer is.
Die Russiese media kon hul werk met 'n sekere mate van vrye spraak uitvoer
Daar was min steun van die Russiese bevolking vir hierdie oorlog.
– 1996 – "Grozny Miracle": die Russiese leër is verslaan deur die Tsjetsjeense troepe en nadat die Tsjetsjenen weer beheer oor die hoofstad en die belangrikste stede in Tsjetsjenië gekry het.
– Jassaviur -vredesooreenkoms– hierdie ooreenkoms het 20 maande se konflik beëindig. Die Russiese regering het hul troepe uit Tsjetsjenië teruggetrek. Hulle onderhandel oor 'n tydperk van 5 jaar waartydens hulle die lewe in Tsjetsjenië sou "normaliseer". Hulle ontwikkel 'n strategie van selfbeskikking waarin die Tsjetsjenen na 5 jaar (2001) selfregering sou onderneem.
– 1997- Daar was verkiesings in Tsjetsjenië onder toesig van The Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE). Hierdie organisasie het bevestig dat die verkiesings sonder onreëlmatighede was.
– Redes vir die II Russies-Tsjetsjeense oorlog:
Ontplooiing van Tsjetsjeense guerrillabewegings in Dagestan.
Bomme wat geboue in Moskou ontplof het, word toegeskryf aan die Tsjetsjeense rebelle. (Tot dusver was daar geen verduideliking oor wie dit gedoen het nie).
Die Tsjetsjeense het 'radikale Islamiste' geword en in stryd met die Russies -Ortodokse Christene.
– Oktober 1994:die Russiese leër gaan weer in Tsjetsjenië in en begin die Tweede Russies-Tsjetsjeense oorlog.
– Die hoofdoel van hierdie nuwe oorlog is om die hele Russiese gebied te herstel en die 'Jassaviurt -vredesooreenkoms' en enige moontlikheid van onafhanklikheid van Tsjetsjenië te kanselleer.
– Verskille met die I Russies-Tsjetsjeense oorlog:
In 1994 ondersteun slegs een politieke party die konflik in 1999, slegs een politieke party (Yabloko) was teen hierdie oorlog.
Die grootste deel van die Russiese bevolking ondersteun die Russiese regering in die tweede Russies-Tsjetsjeense oorlog.
Die Russiese en buitelandse media kan Tsjetsjenië nie binnekom om verslag te doen oor die oorlog nie. Daar is geen waarborg vir oorlewing as u die land binnekom nie, en daarom is daar 'n volledige gebrek aan inligting.
– 2000 Februarie: die Russiese regering verkondig die ondergang van Grozny.
– 2000 Junie: Moskou regeer in Tsjetsjenië en stel 'n nuwe president aan. Sedertdien is daar twee regerings in Tsjetsjenië: een wat deur Rusland aangestel is en een wat deur die Tsjetsjeense volk verkies is.
– 2003: Rusland het besprekings oor die Tsjetsjeense regsituasie onderbreek. Op die oomblik is dit die 'Republiek van Tsjetsjenië' en is dit deel van die Russiese Federasie.
April 2009 Poetin oorweeg die antiterroristiese operasie is in Tsjetsjenië afgesluit.
-Die oorlog in Tsjetsjenië is afgehandel, maar die vrede kom eers nie.
Kyk die video: MALIKA over haar LEVEN als voormalig OORLOGSKIND. Spot On u0026 Malika Saymak
Die blog is baie professioneel en maklik om te lees. Dis wat ek nodig het. En baie ander.
Tussen ons het ek die antwoord op u vraag in Google.com gevind
Ek vra om verskoning dat ek u onderbreek het, maar kan u asseblief in 'n bietjie meer besonderhede beskryf.