Helena II CW-50 - Inligting
Helena II CW -50 - Geskiedenis
(CW-50: dp. 10.000, 1, 608'4 "; b. 61'8"; dr. 19'10 ";
s. 33 k .; kpl. 888; a. 15 6 "; 8 5", 8 .50 motor.)
Die tweede Helena (CL-50), is op 27 Augustus 1939 deur die New York Navy Yard gelanseer; geborg deur juffrou Elinor Carlyle Gudger, kleindogter van senator Thomas J. Welch van Montana; en in opdrag van 18 September 1939, kaptein Max B. Demott in bevel. Helena, wat by die Stille Oseaan -vloot was, was op 7 Desember 1941 in Pearl Harbor, toe die Japannese aanval. Sy is vasgemeer by 1010 Dock Navy Yard aan die oostekant van die hawe; buiteboord was die mynveër Oglala. Per ongeluk was Helena in die kooi wat normaalweg aan Pennsylvania toegewys is; en dit het 'n uitstekende teiken geword vir die Japannese vliegtuie.
Binne 3 minute nadat die eerste bom van die aanval op Ford Island geval het, het 'n eensame torpedovliegtuig 'n torpedo gelanseer wat onder Oglala verbygery het, en Helena amper aan die stuur van die stuurboord getref, net soos die bemanning na gevegstasies jaag. Een motorkamer en een ketelkamer is oorstroom. Die bedrading van die hoof- en 5-duim-batterye is afgesny, maar vinnige optrede het die voorwaartse dieselopwekker binne 2 minute verhoog, waardeur krag beskikbaar was vir alle houers. Onmiddellik het hulle 'n hewige vuur veroorsaak wat haar vry van verdere skade hou. Uitstekende skadebeheer, en die feit dat waterdigte integriteit onmiddellik verseker is deur die deure en luike in die skip te sluit, het Helena aan die gang gehou. Baie keer later het sy die Japannese geleentheid gegee om spyt te wees dat hulle haar nie die eerste dag van die oorlog laat sink het nie.
Na 'n voorlopige opknapping by Pearl Harbor, stoom Helena na ~ Iare Island Navy Yard vir permanente herstelwerk. In 1942 vaar sy om aksie te onderneem en begelei 'n groep SeaBees en 'n vliegdekskip wat vliegtuie na die Suidelike Stille Oseaan jaag. Sy maak twee vinnige strepe van Espiritu Santo na Guadalcanal, waar die lang en bloedige stryd om die eiland dan begin, en nadat sy hierdie missies voltooi het, het sy by die Task Force wat rondom Wasp (AV-7) gevorm is, aangesluit.
Hierdie Taakspan het ses transporte wat mariene versterkings na Guadalcanal vervoer het, ver verwyder. Op 15 September 1942 is die wesp skielik in die middel van die middag deur drie Japannese torpedo's getref. Byna dadelik het sy 'n inferno geword. Helena, met haar gewere aan die brand, het bygestaan ​​om byna 400 van Wasp se offisiere en mans te red, wat sy na Espiritu Santo geneem het.
Helena, toegerus met 'n uitstekende radar, het eers met die vyand in aanraking gekom en eers om 2346 geskiet. Toe die skietery opgehou het in hierdie Slag van Cape Esperance in Iron Bottom Sound, het Helena die kruiser Furutaka en die verwoester Fubuki laat sink.
Helena het die klimaatsseestryd by Guadalcanal van die begin af gesien toe sy die taak gekry het om 'n voorraadopslag van Espiritu Santo na Guadalcanal te begelei. Die skip het 11 November 1942 'n afspraak gemaak met die konvooi van vervoer vanaf San Cristobal en dit veilig na Guadalcanal gebring. Gedurende die middag van 12 November het 'n kuswagter gesê dat 'vyandelike vliegtuie nader kom'. Alle skepe het onmiddellik die aflaai, werking gestaak en opgestaan ​​om 'n teenvliegtuigweerstand te vorm. Toe die aanval kom, het die maneuver van die krag en sy eie vuurwapen die eerste aanval opgebreek, maar die tweede het twee skepe beskadig. Helena kom sonder 'n skrapie deur, en die taakgroep het agt vyandelike vliegtuie in die aksie van 8 minute platgeslaan.
Namate die aflaai hervat word, het 'n toenemende stroom verslae uit patrollerende vliegtuie ingestroom. Onheilspellend bevat die gewaarwagte Japannese troepe geen vervoer nie, en hul bedoeling is dus as 'n oortreding beskou. Helena, wat nog steeds saam met die ondersteuningsgroep van agter -admiraal Daniel Callaghan stoom, het gehelp om die vervoer weg van Guadalcanal af weg te neem, en dan die koers omgekeer na 'n noodlottige "Ironbottom Sound". Die aand van Vrydag, 13 November, het Helena se radar die vyand eers opgespoor. In die aksie wat gevolg het, word die tropiese nag telkens aangesteek deur die flitse van haar groot gewere. Sy het tydens die aksie slegs geringe skade aan haar bobou opgedoen. Daglig vind 'n tragiese toneel in die vuil plek. Die swakker Amerikaanse vloot het die doel teen hoë koste bereik. Groot dapperheid het die vyand teruggedraai en die swaar aanval wat die rampe van die mariene troepe aan wal sou wees, voorkom.
Die landing van troepe is teen dagbreek suksesvol afgehandel, maar in die middag van 5 Julie 1943 het die nuus gekom dat die Tokyo Express weer gereed was om te brul en dat die begeleidingsgroep noordwaarts draai om dit te ontmoet. Teen middernag 5 Julie was Helena se groep uit die noordwestelike hoek van New Georgia, drie kruisers en vier vernietigers wat die groep saamgestel het. Drie groepe Japannese verwoesters, altesaam tien vyandelike skepe, het hulle in die gesig gestaar. Vier van hulle het afgeskop om hul missie om troepe te land, te bereik. Teen 0157 het Helena begin ontplof met 'n vuur wat so vinnig en intens was dat die Japannese later in alle plegtigheid aangekondig het dat sy gewapen was met 6-duim-masjiengewere. Ironies genoeg het Helena 'n perfekte teiken gemaak toe sy deur haar eie gewere geflits word. Sewe minute nadat sy vuur besit het. sy is binne die volgende 3 minute deur 'n torpedo getref, nog twee is getref. Byna dadelik begin sy met 'n mes. Onder het sy vinnig oorstroom nog voordat sy uitmekaar is. Op 'n goed geboorde manier gaan Helena se manne oor die kant.
Teen daglig was die vyand weer binne bereik, en weer het die vernietigers, Nicholas (DD 449) en Radford (DD 446), hul reddingsoperasies onderbreek om te gaan. In afwagting van 'n lugaanval het die vernietigers teruggetrek. Vir Tulagi, met almal behalwe ongeveer 275 van die oorlewendes saam. Aan die wat oorgebly het, het hulle vier bote gelaat wat beman is deur vrywilligers van die verwoesters se bemanning. Kaptein CP Cecil, Helena se bevelvoerder, het 'n klein vloot van drie motorwalbote georganiseer, wat elkeen 'n reddingsvaartuig sleep en 88 mans na 'n klein eiland ongeveer 7 myl van Rice Anchorage vervoer na 'n moeisame deurgang. Hierdie groep is die volgende oggend gered deur Gwin (DD ~ 433) en Woodworth (DD - 460).
Vir die tweede groep van byna 200 was die boog van Helena hul reddingsboot, maar dit het stadig gesink. 'N Ramp is deur 'n vlootbevryder wat reddingsbaadjies en vier rubberreddingsbote laat val het, afgeskrik. Die gewondes is aan boord van die reddingsbote geplaas, terwyl die weerbare die bote omring en hul bes gedoen het om na Kolombangara in die omgewing te beweeg. Maar wind en stroom het hulle steeds verder in vyandelike waters gedra. Deur die martelende dag daarna het baie van die gewondes gesterf. Amerikaanse soekvliegtuie het die tragiese klein vloot misgeloop, en Kolombaranga het geleidelik vervaag tot leuens. Nog 'n nag het verbygegaan, en die oggend het die eiland Vella Lavella opgeduik. Dit was die laaste kans vir Helena se manne en daarom het hulle dit aangepak. Teen dagbreek het oorlewendes in al drie die oorblywende bote 'n kilometer ver opgemerk en almal wat oorgebly het, is veilig geland. Twee kuswagters en getroue inboorlinge sorg so goed as moontlik vir die oorlewendes, en stuur nuus van hulle na Guadalcanal. Die 166 matrose het toe die oerwoud ingevaar om Japannese patrollies te ontduik.
Oppervlakte-vaartuie is gekies vir die finale redding, Nicholas en Radford, aangevul deur Jenkins (DD 447) en O'Bannon (DD-460) vertrek: 15 Julie 1943 om verder in die Slot te vaar as ooit tevore en die beweging van twee te ondersoek. vernietiger-vervoer en vier ander vernietigers. Gedurende die nag van 16 Julie het die reddingsmag die 165 Helena -mans na vore gebring, saam met 16 Chinese wat op die eiland weggekruip het. Van Helena se byna 900 mans het 168 omgekom.
Helena was die eerste skip wat die Navy Unit Commendation ontvang het. Haar optrede in die Battles of Cape Esperance Guadalcanal en Kula Gulf is in die aanhaling genoem. Helena het ook die Asiatic-Pacific Area veldtogmedalje met sewe sterre verwerf.
Die slagting van swart skarrelaars wat die hooggeregshof daartoe gelei het om die rasseverskille van die regstelsel te bekamp
Die deelnemers wat aan die einde van 30 September 1919 by 'n klein kerkie in Elaine, Arkansas, vergader het, het die risiko geken. Hulle was ontsteld oor onregverdige lae lone en het die hulp van 'n prominente wit advokaat van Little Rock, Ulysses Bratton, ingeroep om na Elaine te kom om 'n regverdiger aandeel in die wins van hul arbeid te vra. Elke seisoen het grondeienaars gekom om onwelvoeglike persentasies van die wins te eis, sonder dat hulle ooit die gedetailleerde boekhouding aan die aandeelhouers voorgelê het en hulle met vermeende skuld gevang het.
Daar was baie min hulp vir Afro-Amerikaanse huurders teen hierdie uitbuiting, maar daar was 'n ongeskrewe wet wat geen Afro-Amerikaner kon verlaat totdat sy of haar skuld afbetaal is nie, " skryf Megan Ming Francis in Burgerregte en die maak van die moderne Amerikaanse staat. Organiseerders het gehoop dat die teenwoordigheid van Bratton deur die howe meer druk sou veroorsaak. Bewus van die gevare en die atmosfeer was gespanne na rasgedrewe geweld in die omgewing en sommige van die boere was met gewere gewapen.
Omstreeks 23:00. daardie aand het 'n groep plaaslike wit mans, waarvan sommige moontlik by die plaaslike wetstoepassing geaffilieer was, skote in die kerk afgevuur. Die skote is teruggekeer, en in die chaos is een blanke man dood. Die woord het vinnig versprei oor die dood. Gerugte het ontstaan ​​dat die deelnemers, wat formeel aangesluit het by 'n vakbond, bekend as die Progressive Farmers and Household Union of America (PFHUA), 'n georganiseerde opstand teen die blanke inwoners van Phillips County gelei het.
Goewerneur Charles Brough het 500 soldate van die nabygeleë Camp Pike gevra om as die Demokraat in Arkansas gerapporteer op 2 Oktober, " omhoog " die " swaar gewapende negers. " Die troepe het bevel gekry om te skiet om enige neger wat geweier het om onmiddellik oor te gee, dood te maak. saam met plaaslike waaksaamdes en die doodmaak van ten minste 200 Afro-Amerikaners (ramings loop baie hoër, maar daar was nooit 'n volledige boekhouding nie). En die moord was onoordeelkundig en mans, vroue en kinders wat ongelukkig genoeg was om in die omgewing te wees, is geslag. Te midde van die geweld het vyf blankes gesterf, maar vir daardie sterftes sou iemand verantwoording moes doen.
Uit hierdie tragedie, bekend as die Elaine-slagting, en die daaropvolgende vervolging, sou 'n beslissing van die Hooggeregshof kom wat jare lank ongeregtigheid teen Afro-Amerikaners sou oplewer en die reg op behoorlike proses sou verseker vir beskuldigdes wat in onmoontlike omstandighede geplaas is.
Ulysses Simpson Bratton, prokureur, Little Rock, Ark., Ca. 1890 (Butler Center for Arkansas Studies, Bobby L. Roberts Library of Arkansas History and Art, Central Arkansas Library System)
Ondanks die impak daarvan, was min oor die bloedbad in Elaine uniek gedurende die somer van 1919. Dit was deel van 'n tydperk van wrede vergelding teen Afro-Amerikaanse veterane wat uit die Eerste Wêreldoorlog teruggekeer het. Baie blankes het geglo dat hierdie veterane (insluitend Robert Hill, wat mede-stigter was van PFHUA) het 'n bedreiging ingehou omdat hulle groter erkenning vir hul regte tuis geëis het. Alhoewel hulle in groot getalle gedien het, het swart soldate in die loop van die oorlog en onmiddellik daarna besef dat hul prestasie en hul sukses eintlik meer woede en meer vitriol uitlok as as hulle heeltemal misluk het, sê Adriane Lentz -Smith, medeprofessor in geskiedenis aan die Duke Universiteit en skrywer van Vryheidstryd: Afro -Amerikaners en die Eerste Wêreldoorlog.
Tydens die bloedbad is Arkansan Leroy Johnston, wat nege maande lank in 'n hospitaal herstel het van beserings wat hy in die loopgrawe van Frankryk opgedoen het, uit die trein gehaal kort nadat hy teruggekeer het huis toe en saam met sy drie broers doodgeskiet. Op plekke soos Phillips County, waar die ekonomie direk afhanklik was van die roofsugtige stelsel van deelbou, was wit inwoners geneig om die aktiwiteite van Hill en ander as die nuutste in 'n reeks gevaarlike roeringe te beskou.
In die dae na die bloedvergieting in Elaine het die plaaslike media dekking steeds aan die brand gesteek en opspraakwekkende verhale oor 'n georganiseerde komplot teen blankes gerapporteer. 'N Sewe-man-komitee is saamgestel om die moorde te ondersoek. Hulle gevolgtrekkings is al te voorspelbaar: die volgende week het hulle 'n verklaring in die Demokraat in Arkansas verklaar die byeenkoms in Elaine as 'n doelbewuste opstand as die negers teen die blankes onder leiding van die PFHUA, wie se stigters gebruik gemaak het van die bekendheid en bygeloof van 'n ras van kinders vir geldelike winste. "
Die koerant beweer dat elke individu wat aangesluit het, die verstandhouding was dat hy uiteindelik 'n beroep op wit mense sou maak. 'N Week later sou hulle hulself gelukwens met die hele episode en hul vermoë om die orde te herstel, met vertroue dat hulle nie een gedood Afro-Amerikaner was onskuldig. Die ware geheim van die sukses van Phillips County en die koerant se spog, is dat die Suidlander die neger ken deur verskeie generasies ervaring. "
Om hierdie aanvaarde vertelling teen te werk, het Walter White, 'n lid van die NAACP, wie se voorkoms hom in staat gestel het om met wit inwoners te meng, in Phillips County ingesluip deur hom as 'n verslaggewer voor te stel. In die daaropvolgende artikels het hy beweer dat 'n sorgvuldige ondersoek nie die plot wat 'n aanklag is aangekondig nie, en dat die PFHUA inderdaad geen ontwerpe vir 'n opstand het nie. Hy het daarop gewys dat die verskil in die dodetal alleen die aanvaarde weergawe van die gebeure weerspieël. Omdat Afro-Amerikaners 'n beduidende meerderheid van die plaaslike inwoners uitmaak, blyk dit dat die sterftes anders sou wees as 'n goed beplande moordplot onder die negers bestaan ​​het. Die Nasie. Die NAACP het ook in hul publikasie daarop gewys Die Krisis dat in die heersende klimaat van ongekontroleerde lynchings en skaregeweld teen Afro-Amerikaners, niemand dom genoeg sou wees om dit te doen nie. Die swart pers het die storie opgetel en ander koerante het die teenverhaal van White in hul rekeninge begin integreer, wat die ondersteuning vir die beskuldigdes versterk het.
Die howe was 'n ander saak. Tientalle Afro-Amerikaners het beskuldigdes geword in 'n haastige byeenkoms van moordverhore waarin inkriminerende getuienis gebruik is wat deur marteling gedwing is, en 12 mans is ter dood veroordeel. Die oorweging van die jurie duur net 'n paar oomblikke. Die uitsprake was 'n uitgemaakte saak, en dit was duidelik dat as hulle nie deur die hof tereggestel sou word nie, hulle dit nog vroeër sou gedoen het.
U het 12 swart mans wat duidelik aangekla is van moord in 'n stelsel wat destyds absoluut korrup was en dat u 'n menigte invloed gehad het, dat u getuienis gehad het, u het 'n jurie wat heeltemal wit was, en u het dit beslis geregtelike vooroordeel, het u die druk gehad om te weet dat as u 'n regter in hierdie geval was, u byna nie in die stad sou kon woon nie. as u iets anders as 'n skuldigbevinding besluit het, sê Michael Curry, 'n prokureur en voorsitter van die NAACP Advocacy and Policy Committee. Geen blanke inwoners is weens enige misdaad verhoor nie.
Die uitslag weerspieël, ten minste aanvanklik, 'n onwankelbare neiging wat deur baie menigte lynch getoon is: vir Afro-Amerikaanse beskuldigdes was beskuldiging en skuldigbevinding uitruilbaar.
Nietemin het die NAACP 'n reeks appèlle en uitdagings geloods wat deur die staatshowe in Arkansas en dan federale howe in die komende drie jaar sou kom, 'n moeisame reeks harde oorwinnings en ontmoedigende terugslae wat vorige pogings tot regsgeding vir swart weerspieël burgers. "Dit is 'n leerproses vir die NAACP, " sê Lentz-Smith. " [Daar is 'n gevoel van hoe om dit te doen en op wie om te put en watter soort argumente om te voer. " Die sake van ses van die mans sal weens tegniese heroorweging gestuur word, terwyl die ander ses verweerders, insluitend die genoemde eiser Frank Moore, het hul sake voor die Hooggeregshof van die Verenigde State laat betoog. Die regsstrategie van die NAACP hang af van die bewering dat die verweerders se 14de wysigingsreg op behoorlike proses geskend is.
In Februarie 1923, met 'n marge van 6-2, het die Hof ingestem. Regter Oliver Wendell Holmes, met verwysing na die all-white jurie, gebrek aan geleentheid om te getuig, belydenisse onder marteling, ontkenning van plekverandering en die druk van die skare, skryf vir die meerderheid dat as die saak is dat die hele proses 'n masker – dat advokaat, jurie en regter deur 'n onweerstaanbare golf van openbare passie tot die noodlottige einde gevee is, en dan was dit die plig van die Hooggeregshof om in te gryp as borg van die versoekers en#8217 grondwetlike regte waar die staat van Arkansas misluk het.
Die uitspraak was 'n drastiese afwyking van die hof se jarelange praktiese benadering tot die onreg wat op plekke soos Elaine gebeur. Dit was 'n seismiese verskuiwing in die manier waarop ons Hooggeregshof die regte van Afro-Amerikaners erken het, ", sê Curry. Na 'n lang geskiedenis van min beroep in die howe, Moore vs Dempsey (die verweerder was die bewaarder van die Arkansas State Penitentiary) het verdere regswinste voorafgegaan waar die federale howe 'n ingewikkelde saak met betrekking tot regsgedinge wat swart beskuldigdes insluit, insluitend Powell vs Alabama in 1932, wat all-wit jurie toegespreek het, en Brown vs Mississippi in 1936, wat beslis het oor bekentenisse wat onder marteling afgeneem is.
Moore vs Dempsey het momentum gebied vir vroeë burgerregte -prokureurs en die weg gebaan vir latere oorwinnings in die 󈧶's en 󈨀's. Volgens Lentz, as ons die stryd teen swart vryheid in die 20ste eeu vertel, moet ons eintlik ons ​​tydlyn en die penne wat ons op die tydlyn plaas, verskuif vir die oomblikke van beduidende deurbraak en prestasies. Moore vs Dempsey As dit relatief onduidelik is, " as die Amerikaanse burgerregtebeweging verstaan ​​word as 'n poging om die volle sosiale, politieke en wettige regte van burgerskap te verseker, dan is 1923 'n belangrike gebeurtenis, skryf Francis.
Verweerders van Elaine: S. A. Jones, Ed Hicks, Frank Hicks, Frank Moore, J. C. Knox, Ed Coleman en Paul Hall met Scipio Jones, State Penitentiary, Little Rock, Pulaski County, Ark. Ca. 1925, (Butler Center for Arkansas Studies, Bobby L. Roberts Library of Arkansas History and Art, Central Arkansas Library System)
Die uitspraak het ook omvattende implikasies vir alle burgers in terme van federale ingryping in bestrede kriminele sake. " Die erkenning dat die staat die behoorlike prosedure oortree het, en dat die federale howe dit werklik weeg, was groot, ", sê Curry. Daar was 'n eerbied wat betoon is vir staatsregtelike verrigtinge, dan breek hierdie soort beskerming wat vir state bestaan. "
Die deelnemers wat in Elaine bymekaargekom het, het 'n eenvoudige doel: om 'n aandeel te kry in die winste uit hul werk. Maar die reeks onregte wat die gebeure in die nag ontketen het, sou deur 'n paar jaar se hardnekkige inspanning voor die hoogste hof van die land beland en toon dat die jarelange tradisie om Afro -Amerikaners skuldig te verklaar as afwesige grondwetlike waarborge, nie meer onbetwis sal bly nie.
Mount St. Helens bars uit
Om 08:32 PDT kry Mount St. Helens, 'n vulkaniese piek in die suidweste van Washington, 'n massiewe uitbarsting, wat 57 mense doodmaak en 'n woestyn van 210 vierkante kilometer verwoes.
Gebel Louwala-Clough, of "the Smoking Mountain, " deur inheemse Amerikaners, Mount St. Helens is geleë in die Cascade Range en het 9.680 voet voor die uitbarsting gestaan. Die vulkaan het gedurende die afgelope 4500 jaar periodiek uitgebars, en die laaste aktiewe periode was tussen 1831 en 1857. Op 20 Maart 1980 het 'n merkbare vulkaniese aktiwiteit begin met 'n reeks aardbewings wat op die grond gesentreer is net onder die noordelike flank van die berg . Hierdie aardbewings het toegeneem, en op 27 Maart het 'n geringe uitbarsting plaasgevind, en Mount St. Helens het stoom en as deur die krater en ventilasiegate begin afgee.
Klein uitbarstings duur daagliks voort, en in April het mense wat vertroud is met die berg, veranderinge in die struktuur van die noordelike gesig gesien. 'N Wetenskaplike studie het bevestig dat 'n bult met 'n deursnee van meer as 'n kilometer meer as ses voet per dag op en af ​​oor die hoë noordelike helling beweeg. Die bult is veroorsaak deur 'n indringing van magma onder die oppervlak, en die owerhede het honderde mense begin ontruim uit die yl gevestigde gebied naby die berg. 'N Paar mense het geweier om te vertrek.
Op die oggend van 18 Mei is Mount St. Helens deur 'n aardbewing van ongeveer 5,0 sterk geskud, en die hele noordkant van die kruin het teen die berg afgegly. Die reuse grondstorting van rots en ys, een van die grootste wat in die geskiedenis aangeteken is, is gevolg en ingehaal deur 'n enorme ontploffing van stoom en vulkaniese gasse wat teen 'n hoë spoed noordwaarts langs die grond gestroom het. Die sywaartse ontploffing het bome van die meeste heuwels binne ses myl van die vulkaan gestroop en bykans alle plantegroei tot 12 myl daarvandaan gelykgemaak. Ongeveer 10 miljoen bome is deur die ontploffing afgekap.
Die puin wat deur die gewelddadige ontploffing vloeibaar geraak het, het teen 'n snelheid van meer as 100 myl per uur teen die berg afgestorm. Die sneeustorting het Spirit Lake oorstroom en 'n afstand van 13 myl in die vallei van die Toutle -rivier af gebrul en die rivier tot 'n gemiddelde diepte van 150 voet begrawe. Modderstrome, piroklastiese strome en oorstromings dra by tot die verwoesting, wat paaie, brûe, parke en nog duisende hektare bos vernietig. Gelyktydig met die stortvloed het 'n vertikale uitbarsting van gas en as 'n sampioenvormige kolom gevorm wat meer as 12 myl hoog was oor die vulkaan. As van die uitbarsting het soos sneeu op stede en dorpe in die noordweste geval en vir twee weke om die wêreld gedryf. Sewe en vyftig mense, duisende diere en miljoene visse is doodgemaak deur die uitbarsting van Mount St. Helens.
Teen laatmiddag van 18 Mei het die uitbarsting bedaar, en vroeg die volgende dag het dit in wese opgehou. Mount St. Helens ' vulkaniese keël is heeltemal weggeblaas en vervang deur 'n hoefyster-vormige krater – het die berg 1,700 voet van die uitbarsting verloor. Die vulkaan het gedurende die somer en herfs van 1980 vyf kleiner plofbare uitbarstings veroorsaak en bly vandag nog aktief. In 1982 het die kongres van Mount St. Helens 'n beskermde navorsingsgebied gemaak.
Mount St. Helens het weer aktief geword in 2004. Op 8 Maart 2005 is 'n stoom en as van 36.000 voet uit die berg verdryf, vergesel van 'n geringe aardbewing. Nog 'n geringe uitbarsting het in 2008 plaasgevind. Hoewel 'n nuwe koepel geleidelik naby die top van die piek gegroei het en klein aardbewings gereeld voorkom, verwag wetenskaplikes nie dat die katastrofe van 1980 binnekort herhaal sal word nie.
ww2dbase USS Helena is in die dertigerjare by die New York Navy Yard in Brooklyn, New York, Verenigde State gebou, en sy is in diens geneem in September 1939. Laat in 1939 en vroeg in 1940 het sy 'n vaart gemaak na Suid -Amerika, 'n besoek aan Kuba, Argentinië. , Uruguay en Brasilië. Sy is later aangestel by die Stille Oseaan -vloot en was teenwoordig in Pearl Harbor tydens die Japannese aanval. Aan die kooi wat normaalweg aan die slagskip USS Pennsylvania was, vasgemeer, was haar posisie veral deur die Japannese geteiken, slegs drie minute nadat die aanval begin het, 'n torpedo -treffer aan stuurboord. 34 is dood en 69 gewond tydens hierdie aanval wat die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog gebring het. Sy is die volgende dag na droë dok verskuif, en het daarna permanente herstelwerk en opgradering van lugweerwapens by Mare Island Navy Yard in Kalifornië, Verenigde State, ontvang tot Junie 1942. Na voltooiing het sy skepe na die Suidelike Stille Oseaan begelei. In hierdie hoedanigheid, op 15 September 1942, was sy in konvooi met USS Wasp toe die draer getref is deur torpedo's van die Japannese duikboot I-19 op die Salomonseilande. Helena het bykans 400 oorlewendes uit Wasp gered en na Espiritu Santo, New Hebrides, gebring. Op 11 Oktober 1942 was Helena die deel van die Amerikaanse taakspan wat 'n inkomende Japannese vloot in die duisternis van die nag 'n hinderlaag gelê het, aan die einde van die dag, die daaropvolgende Slag van Cape Esperance was vir beide kante baie verwarrend, maar die Amerikaners sou 'n klein oorwinning behaal nadat die swaar kruiser Furutaka en die vernietiger Fubuki gesink het. 'N Junior offisier op Helena het later geskryf:' #Cape Esperance was 'n tweesydige geveg waarin die kans die grootste wenner was. ' in die duisternis met haar radar, maar agter Daniel Callaghan en die taakspan het nie op grond van hierdie inligting behoorlike aksie onderneem nie, en die stryd is nie aangesluit totdat beide kante mekaar gesien het nie. In nog 'n deurmekaar geveg voor dagbreek, het Helena gehelp met die sink van die vernietiger Akatsuki en die ernstige beskadigde vernietiger Amatsukaze. Kaptein Gilbert Hoover, bevelvoerder van die USS Helena en die senior oorlewende Amerikaanse offisier, het die opdrag gegee dat alle Amerikaners ná 40 minute se geveg uit die stryd moet tree, aangesien slegs Helena en die vernietiger USS Fletcher nog in 'n volle gevegstoestand was. Hoover sou die taakspan na Espiritu Santo, New Hebrides, lei as die waarnemende bevelvoerder onderweg, die USS Juneau is deur 'n Japannese duikboot getorpedeer, en Hoover sou van diens onthef word vir sy besluit om minimum reddingspogings te bied om Juneau se oorlewendes te help . Kaptein Charles Cecil sou die volgende bevelvoerder word. In Januarie 1943 en dan weer in Julie 1943 het sy Japannese posisies op New Georgia gebombardeer. Tydens die Slag van die Kula -golf in die vroeë oggendure van 6 Julie 1943 het sy 'n lokval van Japanse vernietigers vervoer, maar die vele geweerflitse het haar op sy beurt 'n aantreklike teiken vir Japannese kanonniers gemaak. Sy is om 0203 uur deur 'n Japannese tipe 93 -torpedo aan die bakboord onder nommer 1 -rewolwer getref en het die boog afgebreek. Om 0205 uur het sy nog twee torpedo -treffers gekry, weer aan die hawekant. Die grootste deel van die skip sak om 0225 uur, en die boog sou die volgende dag sak. Sommige van die oorlewendes is deur die vernietigers USS Nicholas en USS Radford opgetel, sommige het na die nabygeleë eilande gekom, maar sommige ander, baie gewond deur die torpedo -ontploffings, sou sterf voordat hulle die veiligheid bereik het. Altesaam 168 van die bemanning van 888 sterf in die sinking. Kaptein Cecil het die sinking oorleef.
27 Augustus 1939 Helena is gelanseer in die New York Navy Yard, Brooklyn, New York, Verenigde State, geborg deur me. Elinor Carlyle Gudger, kleindogter van senator Thomas J. Walsh van Montana, Verenigde State.
18 September 1939 Kaptein Max Burke DeMott is aangewys as die bevelvoerder van die USS Helena, wat die luitenant -kommandant Donald Hendry Johnston verlig het.
27 Desember 1939 USS Helena vertrek uit Annapolis, Maryland, Verenigde State na Suid -Amerika en sy arriveer later dieselfde dag in Norfolk, Virginia, Verenigde State.
12 Februarie 1940 USS Helena het in Guantánamobaai, Kuba, aangekom.
7 Desember 1941 USS Helena het 'n torpedo -aanval gekry tydens die Pearl Harbor -aanval op Honolulu, Hawaii.
15 September 1942 USS Helena rescued nearly 400 survivors of sunken USS Wasp in the Solomon Islands.
4 Julie 1943 USS Helena escorted invasion transports to Kula Gulf west of New Georgia.
7 Julie 1943 The broken-off bow of USS Helena sank in Kula Gulf northwest of New Georgia. A US Navy PB4Y-1 Liberator aircraft dropped lifejackets and four rubber lifeboats to survivors in the area of the bow.
At the same time as the Marines were landing at Rice Anchorage two US Navy destroyers, USS Strong en Chevalier, entered Bairoko Harbor to provide naval gunfire support. In the early hours of the morning a torpedo was spotted closing which hit Strong on her port side aft, resulting in the loss of the destroyer. A total of 241 survivors were rescued by Chevalier terwyl O'Bannon attempted to return fire  46 US sailors lost their lives during the attack.  The fatal Type 93 torpedo was a Long Lance. It came from a salvo of 14 torpedoes fired by a group of four Japanese destroyers, led by Niizuki. The torpedo traveled a distance of 11 nautical miles (20 km)  and is believed to be longest successful torpedo attack of the war. After firing their torpedoes the Japanese destroyers departed the area without being detected. Such was the distance of the shot, the US commander believed that his force had been attacked by a Japanese submarine. 
Ainsworth's task group consisted of the light cruisers USS Honolulu (CL-48) , USS St. Louis (CL-49) , and USS Helena (CL-50) , plus four destroyers, Nicholas, O'Bannon, Radford en Jenkins. On the afternoon of 5 July, they were returning to the Coral Sea to resupply, when Admiral William Halsey was informed of another "Tokyo Express" mission down "the Slot" in the Solomon Islands, from Buin, on Bougainville.   Ordered to intercept the Japanese, Ainsworth changed course, and proceeded northwest past New Georgia Island. Chevalier had been damaged picking up survivors from Strong, and left the area they were replaced by Radford en Jenkins, who left Tulagi at 16:47 hours and 18:37 hours on 5 July respectively, after replenishing. 
The Japanese ships were carrying 2,600 ground troops and were bound for Vila, which was being used as a staging point for moving reinforcements to Munda. When the battle began, Akiyama's force was divided into two parts: the three escorts of the support unit (Niizuki, Suzukaze en Tanikaze) trailing the main column consisting of the four ships from the second transport unit (Amagiri, Hatsuyuki, Nagatsuki en Satsuki).   Meanwhile, the three ships of the first transport unit, Mochizuki, Mikazuki en Hamakaze, were unloading at Vila, about 8.5 miles (13.7 km) away.  
Around 03:30 hours, Ainsworth began retiring towards Tulagi, while the Japanese headed for Buin. Two American destroyers, Radford en O'Bannon, remained behind to rescue survivors, as did the Japanese destroyer, Amagiri. At about 05:00, Amagiri en Nicholas exchanged torpedoes and gunfire  hit four times, Amagiri withdrew. The beached Nagatsuki was abandoned by her crew in the morning, and was later bombed and destroyed by American aircraft.  Mikazuki en Hamakaze completed unloading, and departed through the Blackett Strait, while Mochizuki lingered for another hour before leaving through the Kula Gulf along the coast of Kolombangara, clashing briefly with Nicholas, around 06:15 before withdrawing behind a smoke screen. 
Die vernietigers Radford en Nicholas returned to rescue survivors from Helena. While rescuing over 750 men, Radford en Nicholas had to reengage the Japanese three times they were awarded the Presidential Unit Citation for their rescue. Amagiri escaped and later rammed and cut in half the motor torpedo boat USS PT-109, captained by future President of the United States John F. Kennedy (1917–1963), in the Blackett Strait, southwest of Kolombangara on 2 August.  Hatsuyuki en Satsuki returned to Buin via the Blackett Strait. 
'N Auschwitz love story has emerged more than 70 years on from the depths of a Nazi concentration camp, where a Jewish prisoner fell in love with one of the SS guards at the camp, saving her and her family's lives.
"The first few years were wonderful," Anne de Courcy, author of Snowden: A Biography, confirmed to Town & Country. "They had a lot in common, there was banter between them — he would help her with her speeches." The couple was perhaps ook similar in some ways. "They were both pretty strong-willed and accustomed to having their own way, so there were bound to be collisions," de Courcy explained. And then work started to get in the way.