Klipvorm vir byle en bronsbyl uit eertydse Ierland (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Bronstydperk het sy naam gekry van die ontwikkeling van metaalbewerkingstegnieke. Brons, 'n legering van tin en koper, het gedurende hierdie tydperk 'n gewilde materiaalkeuse vir metaalwerkers geword. Steenwerktuie soos byle en messe word steeds gebruik. Die vervanging daarvan deur metaalgereedskap was waarskynlik 'n lang en geleidelike proses.
Giet en giet
Metaalgereedskap uit die Bronstydperk is gevorm met behulp van vorms om die gesmelte metaal in die gewenste vorm te vorm. Die tegnologie vir die vorming van brons het gedurende die Bronstydperk verbeter. Aanvanklik is items gegiet deur die brons in uitgeholde klipvorms te gooi. Teen die Middel -Bronstydperk het mense twee vorms uitgevind, waar twee hol klippe aanmekaar gesit en metaal bo -op in 'n gaping gegooi is. Dit het gesofistikeerde voorwerpe soos byle en spiespunte moontlik gemaak. Teen die einde van die Bronstydperk het metaalsmede was- of vetmodelle gemaak van wat hulle wou gooi, klei om hulle geplaas en dan die klei verhit om die was te smelt. Die gesmelte metaal word dan ingegooi en sodra dit gestol is, is die klei weggeskeur. Voorbeelde van sulke vorms word in die uitstalling 'Prehistoric Ireland' in die museum vertoon.
Uitstallingsskakels by die Museum van Argeologie
Die oorspronklike bylkop, wat in Brockagh, Kildare, gevind word, word uitgestal in die 'Prehistoric Ireland' -uitstalling wat die verhaal van Ierland se eerste inwoners deur die Mesolitiese, Neolitiese en Bronstydperk naspeur.
Bronstydperk Ierland: Voor die Kelte
Almal assosieer die kultuur en erfenis van Ierland met die Kelte. Dit is 'n voor die hand liggende aanname dat ons taal, musiek, kuns en sport onder andere almal direk uit hierdie mistieke ou samelewing kom. Verder het hulle ongeveer duisend jaar lank die eiland Ierland regeer, en hul nalatenskap was 'n belangrike faktor in die Ierse onafhanklikheidsbeweging gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu. Maar het u geweet dat die Kelte nie die eerste mense was wat die eiland bewoon het nie? Ierland word sedert 6000 vC deur mense bewoon, en die Kelte het eers in 500 vC aangekom. Wie was die mense wat voor hulle uit gekom het, en wat het hulle meer as 5000 jaar lank gedoen?
Die geskiedenis van Ierland kan in verskillende tydperke of ouderdomme verdeel word. Die eerste was die Mesolitiese tydperk, van ongeveer 8000 - 4000 vC, toe die eerste bewyse van menslike bewoning op die eiland verskyn. Tussen 4000 en 2500 vC was die Neolitiese tydperk, toe die jagterversamelaars van die Mesolitiese tydperke geleer het om klipgereedskap te gebruik en die landbou eers ontdek het. Daarna kom die Bronstydperk, vanaf 2500 v.C., toe die inwoners eers metaal begin gebruik het om gereedskap en voorwerpe te vervaardig. Die eerste metaal wat hulle gebruik het, was brons, vandaar die naam 'Bronze Age '. Toe die Kelte 2000 jaar later saamkom, het hulle die Ystertydperk aan die gang gesit, en van toe af word die geskiedenis van die land 'n bietjie meer herkenbaar!
Die Bronstydperk is 'n belangrike deel van die geskiedenis van Ierland, want dit was die eerste keer dat mense 'n materiaal in die vorm kon vorm wat hulle wou. Tot dusver het hulle met klip gewerk, wat nie die maklikste materiaal ter wêreld is om mee te werk nie. Aangesien brons baie sterker en langer as steen was, het dit beteken dat mense se lewens baie doeltreffender geword het en hul aktiwiteite baie meer effektief was. Dit het hulle meer tyd gegee om ander, meer kreatiewe strewes aan te pak, en het die begin van artistieke ontwikkeling in hierdie beskawing gesien.
Hoe het die Bronstydperk begin?
Die ou Iere het die kuns geleer om brons te maak van Franse setlaars wat die water oorsteek om hulle te ontmoet. Die tegnologie bestaan ​​al 'n geruime tyd op die vasteland, maar omdat Ierland van die vasteland afgesny is, het dit lank geneem om die klein eilandjie aan die kus van die vasteland van Europa te bereik. Die Franse setlaars het die nodige materiaal vir die giet van eenvoudige bronsvoorwerpe soos pyle gebring en die Iere die vak geleer. Gelukkig het Ierland baie koperafsettings, maar dit was nie in die dele van die eiland wat tot dusver gevestig was nie, wat gelei het tot die eerste migrante van die land wat op soek was na koper. Hulle het dit gevind in Mount Gabriel in die graafskap Cork en Ross Island in die graafskap Kerry, twee van die min bekende myne in die Bronstydperk in die hele Europa.
In daardie dae hoef mense nie baie ver in die grond te grawe om die koper te bereik nie - slegs 5 tot 10 meter was al wat nodig was! Die kopererts is uit die grond gehaal deur vure in die myn aan te steek en dan die mure met water te spat, wat die erts laat spat. Brons is egter 'n legering van koper en tin, en daar was nie naastenby soveel tin in Ierland as koper nie. Die oplossing vir die mynwerkers was om die blikkie van oorkant die water in Cornwall, Engeland, met 'n oorvloed voorraad te voer, en daarom begin die eerste basiese internasionale handel. Na raming is ongeveer 370 ton koper uit die myne gehaal gedurende die Bronstydperk, maar as al die oorblywende artefakte gekombineer word met die geraamde hoeveelheid items wat verlore of vernietig is, beloop dit steeds slegs 0,2% van die 370 ton. Om hierdie rede glo baie historici dat die meerderheid van die koper wat ontgin is na Brittanje en die vasteland van Europa uitgevoer is.
Waarvoor is brons gebruik?
Brons is meestal gebruik om gereedskap soos byle te maak. Toe mense se vaardighede in gietwerk meer gevorderd raak, het die gereedskap wat hulle gemaak het, ook gedoen. Aanvanklik is bylkoppe gemaak deur die gesmelte metaal in 'n klip te gooi wat die vorm van die bylkop uitgehou het. As dit afgekoel en verwyder word, word die kop aan 'n houthandvatsel vasgemaak. Later is meer ingewikkelde voorwerpe soos dolke, awls, chauldrons en horings met 'n paar verskillende metodes geskep. Soortgelyk aan die gekerfde klipmetode, is twee simmetriese klippe geplaas saam met die gesmelte brons wat in 'n opening in die bokant gegooi is. In ander gevalle is was gebruik om die vorm van die voorwerp te vorm. Die was was omhul in klei en die klei is verhit sodat die was gesmelt het. Brons is dan in die kleivorm gegooi en wanneer dit afgekoel is, is die klei weggeskeur om die nuwe bronsvoorwerp daaronder te onthul. Ander meer delikate voorwerpe is gemaak deur bronsblaaie in die vereiste vorm te slaan.
Met die aanvang van gietgereedskap en die ontwikkeling van die samelewing in die algemeen, het die Bronstydperk vir die eerste keer wapens gemaak. Dakke en spieskoppe was veral gewild, met die lemme weer aan houthandvatsels vasgemaak. Brons het meer skade aangerig en het nie so gereeld as ander materiale geslyp nodig nie. Aan die ander kant is baie primitiewe juweliersware - dikwels armbande - gemaak, asook sekere huishoudelike voorwerpe soos bakke en vase. Ierse vakmanne was veral vaardig in die maak van horingvormige trompette. Mense uit die Bronstydperk het die gewoonte gehad om hul waardevolle brons (en soms goue) voorwerpe in moerasgebiede weg te steek, en baie artefakte verskyn vandag nog.
Mense uit die Bronstydperk het 'n eenvoudige, ietwat primitiewe lewe geleef, hoewel daar bewyse is wat 'n vorm van klasstruktuur aandui. Goud was duidelik 'n hoog aangeskrewe materiaal en goudvoorwerpe is gevind in die beter voorbeelde van begraafplase. Hulle was ook ten minste gedeeltelik modebewus, want daar is vroeë ontwerpe en patrone wat in verskillende brons juweliersware ingeprent of opgeneem is. In teenstelling hiermee was dit ook die tyd toe mense begin beweeg het na 'n meer egalitêre samelewing, met minder groot seremoniële of heilige plekke.
Mense uit die Bronstydperk woon in eenvoudige hout- en kleihutte, bedek met riete, ongeveer 5 of 6 meter in deursnee. Baie het 'n sirkelvormige houtheining wat 'n omheining aan die voorkant van die huis gevorm het, sowel as 'n verdedigingsmaatreël as om te voorkom dat diere wegdwaal. Hulle kook in kuile ​​in die grond, genaamd 'fulacht fian ', gevul met water wat tot kookpunt gebring is met warm klippe wat in 'n vuur rus. Dit klink onwaarskynlik, maar eksperimente het bewys dat die water binne slegs 30 minute die regte temperatuur sal bereik deur 'n metode van 4,5 kg in minder as 4 uur.
Landbou was die belangrikste fokus van mense se lewens, aangesien dit hulle in staat gestel het om hulself te voed en sekere dinge met ander plaaslike boere te verhandel. Gedurende die Bronstydperk is laaglandwoude skoongemaak om ruimte te maak vir diere om te wei of om gewasse te verbou. Mense het na hulself en hul onmiddellike gesinne omgesien; daar was geen klassesisteem as sodanig nie, alhoewel daar sekere mense was wat ryker was as ander as gevolg van handel of gevierde vakmanne.
Begrafnisgrafte en seremoniële terreine
Die gebruik om die dooies te begrawe, het in die Bronstydperk in Ierland begin, en is die belangrikste spoor van hul lewens wat vandag nog oorbly na hul bronsgereedskap, wapens en juweliersware. In die tydperk het ons wegbeweeg van die megalitiese grafte van die vorige eeu, waar groot klipblaaie geplaas is om 'n soort skuiling vir die liggaam te vorm, wat dan met aarde bedek was. In plaas daarvan gebruik mense uit die Bronstydperk gewoonlik een van die twee tipes graf, 'n pisgraf, 'n put wat uit die aarde gegrawe is en bedek is met klipblaaie of 'n wiggraf, 'n veel kleiner weergawe van 'n megalitiese graf wat bestaan ​​uit 'n vernouende klipkamer in 'n wigvorm bedek met aarde. Die grafte kyk gewoonlik na die suidweste en daar is baie voorbeelde regoor Ierland wat vandag besoek kan word. Die grafte is gewoonlik gevind met erdewerk binne.
Gedurende die Bronstydperk het mense ook godsdienstige oortuigings sowel as begrafnisrituele begin aanneem. Daar is nie veel bekend oor spesifieke oortuigings nie, maar daar is baie bewyse wat daarop dui dat hulle op sekere tye van die jaar groot buitelugplegtighede gehou het. Seremonies is gehou in hengels (sirkelvormige gebiede van 100 tot 200 meter breed omring deur 'n aardkam) of klipsirkels met groot regop klippe wat met tussenposes geplaas is om die sirkelvorm te vorm. Verassende oorblyfsels van diere en mense is in albei gevind, en in die geval van klipkringe verskyn daar dikwels ook 'n ry klippe wat aan die sirkel raak.
Net soos vandag het mense uit die Bronstydperk dikwels juwele gedra. Terwyl juweliersware deesdae meer 'n mode -bykomstigheid is as enigiets anders, was die belangrikste funksie van hierdie tydperk om 'n persoon se rykdom of status in die samelewing te wys. Brons was egter reeds oral, so die mees gewaardeerde mense in die samelewing het eintlik goue juwele gedra eerder as brons.
Die juweliersware wat die mense van die Bronstydperk gedra het, was egter niks soos die ringe, hangertjies en oorbelle wat vandag gewild is nie. Een van die mees algemene items word 'n lunula genoem, 'n groot halfmaanvormige kraag wat gemaak is van baie dun en plat velle goud wat gehamer en in vorm gesny is. Hulle is daarna versier met verskillende ontwerpe met behulp van 'n tegniek genaamd repousse, met ander woorde, die metaal van agter af ingeduik sodat die voorkant omhoog kom, wat 'n verligtingseffek skep. Baie het ook 'n chevron (of zig-zag) ontwerp ingesluit wat direk op die oppervlak gegraveer is. Meer as 80 voorbeelde van lunulae is in Ierland gevind.
Alhoewel die bronstydse juweliersware primitief is, is dit steeds pragtig om na te kyk. Gelukkig het die stukke wat in moerasse op die Ierse platteland ontdek is, die toets van die tyd baie goed deurstaan, en u kan dit sien in die pragtige versameling van die National Museum of Ireland in Dublin, net so blink en glinsterend soos duisende jare terug.
Annals of the Hongersnood in Ierland is Asenath Nicholson se opvolg van Ireland's Welcome to the Stranger. Die onverskrokke Amerikaanse weduwee keer terug na Ierland te midde van die Groot hongersnood en het gehelp om hulp te verleen vir behoeftiges en behoeftiges. Haar rekening is nie 'n geskiedenis van die hongersnood, maar persoonlike ooggetuie getuienis oor die lyding wat dit veroorsaak het. Om hierdie rede dra dit die werklikheid van die ramp op 'n baie meer veelseggende manier oor. Die boek is ook in Kindle beskikbaar.
Die Skots-Iere in Amerika vertel die verhaal van hoe die geharde ras van mans en vroue, wat in Amerika bekend gestaan ​​het as die & lsquoScotch-Iers & rsquo, is gedurende die sewentiende eeu in die noorde van Ierland gesmee. Dit het betrekking op die omstandighede waaronder die groot uittog aan die Nuwe Wêreld begin het, het die beproewinge en verdrukkinge waarmee hulle te kampe gehad het, begin taai Amerikaanse pioniers en die blywende invloed wat hulle op die politiek, opvoeding en godsdiens van die land uitoefen.
Klipvorm vir byle en bronsbyl uit Antieke Ierland - Geskiedenis
LAATSE TONE OUDERDOM ASSE & amp KELTE
ongeveer 35 000 jaar gelede tot die huidige dag
Hierdie artikel illustreer en beskryf verskeie voorbeelde van klipbyle, uit verskillende dele van die wêreld, wat eens op handvatsels vasgemaak is. Hulle wys hoe soortgelyk hulle is in basiese vorm en funksie, met 'n voorpunt aan die een kant en 'n hefelement aan die ander kant. Maar hulle illustreer ook hoe veranderlik die ontwerp van klipbyle was.
Onder die klipmonsters (in die Smithsonian-versameling) is daar 'n baie groot omvang, die grootste wat 30 pond weeg en die kleinste skaars 'n ons. & quot -------- 1912, Frederick Webb Hodge, & quot Handbook Of Amerikaanse Indiane Noord van Mexiko, vol. I, & quot Smithsonian publikasie, p. 121.
Die term "cel" word gebruik om te verwys na 'n ongegroefde, taps toelopende klipbyl met 'n gesentreerde rand aan die een kant. 'N Gemiddelde grootte is ongeveer tussen 8 en 16 cm lank ---. & Quot ------ 1999, Errett Callahan , & quot Primitiewe tegnologie 'n boek met aardvaardighede, bl. 95.
Die onbetwisbare feit dat groot dele van Europa, Noord-Amerika en Asië met die bos bedek was toe die eerste landbouers binnegedring het, het beteken dat 'n paar prosedures onmiddellik ingestel moes word om die grond vir bewerking skoon te maak. & quot ------ 1973, John Coles, "Argeologie deur eksperiment" 19.
Dit kan gesê word dat die opruiming van bos die eerste groot impak van die mens op sy omgewing verteenwoordig, aangesien dit die eerste stap was wat gelei het tot 'n landskap wat in 'n groot mate deur die mens beheer word. & quot -------- 1973, John Coles , "Argeologie deur eksperiment" 19.
Bote met twee of meer groewe is skaars, behalwe in die Pueblo-land, waar veelvuldige groewe algemeen voorkom. I, & quot Smithsonian publikasie, p. 121.
Veldtoetse het 'n groot hoeveelheid klipgereedskap uit neolitiese nedersettings opgelewer, en sekere gebiede van die Sowjetunie was buitengewoon ryk. In die standaard argeologiese publikasies word hierdie gereedskap verdeel in byle, adzes en beitels. Vervaardiging en dra, & quot. 126.
Australiese klipluikbroeke het gewoonlik 'n doleriet-, dioriet- of basaltkop met 'n grondrand, vasgemaak met 'n kleefmiddel in 'n omhulde handvatsel van omhulsel .---- hulle was 'n onontbeerlike hulpmiddel, wat wyd gebruik word om heuning of possums uit boom te onttrek holtes, gesnyde voetstukke, in boomstamme, verwyder bas vir skuilings of kano's of sny en trek spasies aan vir houtwerktuie & quot --------- 2013, Mike Smith, & quot The Archeology Of Australia's Deserts, & quot p. 288.
Interessant genoeg is dat die oorgrote meerderheid (80 tot 90 persent) van die 600 000 klipartefakte wat tydens onlangse ondersoeke (op die neolitiese terreine in Sanakallu-Kupgal in die suide van Indië) teruggevind is, bestaan ​​uit 'n doleriete debiteer uit die vervaardiging van bifasiale randgemaalde asse & quot- ------ 2007, Adam Brumm, Nicole Boivin, Ravi Korisettar, Jinu Koshy en Paula Whittaker, & quot; Stone Axe Technology in Neolithic South India: New Evidence from the Sanganakallu-Kupgal Region, Mideastern Karnataka, & quot Asian Perspectives, Vol. 46, nr. 1 lente, bl. 66.
In die suide van Skandinawië maak die herwinning van tienduisende vuursteen-byle hulle een van die mees algemene werktuigtipes uit die Neolitiese (4 000-2,000 v.C.)-2011, Lars Larsson, , & quot Steenbylstudies III, bl. 203.
LAAT STEENOUDERDOMME ASS & KELTE
Gegroefde en ongegroefde bylkoppe wat ontwerp is om op handvatsels gebruik te word, is byna oral in die wêreld aangemeld. Van Noord -Amerika tot Indië en die meeste landmassas tussenin. Hulle gebruik het toegeneem met die ontwikkeling van agrariese samelewings, hoofsaaklik om grond skoon te maak.
KLIK OP FOTO VIR GROTER BEELD
ASSE EN KELTE
AFRIKA, EUROPA, AMERIKA en NUWE GUINEA
AX en amp CELTS
GEMAAK DEUR PIKING EN VLAK
VERENIGDE STATE, GUATEMALA, en DENEMARK
GEMAAK MET PERKUSSIE VLAK
GUATEMALA, DENEMARK & AFRIKA
BAIE GROOT KELT
FOTO KREDIET, PETE BOSTROM & amp LITIESE GIETSLAB se versameling van oorspronklike beelde
REKENAAR VERANDERDE BEELD
GEHEWE GROEI AX
1888, Holmes, William H., & quotAntieke kuns van die provinsie Chiriqui, & quot Sesde jaarverslag van die Buro vir Etnologie aan die Sekretaris van die Smithsonian Institution.
1912, Hodge, Frederick Webb & quot Handbook Of American Indians North Of Mexico, vol. Ek, & quot, Smithsonian publikasie.
1970, Semenov, S. A. & quot
1973, Coles, John, & quotArchaeology By Experiment & quot p. 19., John Coles, "Archaeology by Experiment."
1983, Morse, Dan F. & amp Morse, Phyllis A., "Archaeology Of The Central Mississippi Valley."
1999, Callahan, Errett, & quotCelts And Axes, Celts In The Pamunkey And Cahokia House Building Projects, & quot Primitiewe tegnologie 'n boek met aardvaardighede.
2007, Brumm, Adam, Boivin, Nicole, Korisettar, Ravi, Koshy, Jinu, en Whittaker, Paula, & quotStone Axe Technology in Neolithic South India: New Evidence from the Sanganakallu-Kupgal Region, Mideastern Karnataka, & quot Asian Perspectives, Vol. 46, nr. 1 lente.
2010, Ghosh, Subir, & quot35.500 jaar oue byl, die oudste ter wêreld, ontdek in Australië, & quot Digitale joernaal.
2011, Larsson, Lars, & quotThe Ritual Use Of Axes, & quot Steenbylstudies III.
Daar was nog geen duidelike bewyse om die teenwoordigheid van die mensdom in Ierland tydens die Paleolitiese (Ou Steentydperk) tydperk aan te toon nie, 'n tyd waarin 'n groot deel van Ierland deur ys bedek was. 'N Vloksteen van gruisafsettings by Mell, naby Drogheda, Louth, is die vroegste bekende artefak wat in Ierland gevind is. Dit is elders gevorm, miskien tussen 300 000 en 400 000 v.C., en is daarna deur 'n ys naby die Ierse kus neergelê. Vanaf ongeveer 12000 vC het die ysplate gesmelt en bosveld ontwikkel, wat 'n habitat bied vir die natuurlewe wat na Ierland getrek het via landbrûe van Brittanje en die vasteland van Europa. Teen ongeveer 7000 vC was die vroegste Ierse setlaars besig om diere te jag, veral wilde varke, die versameling van wilde plante en skulpvis en visvang in mere, riviere en die see.
Opgrawing van die vroegste nedersettings in Ierland het klein lemmetjies en stukkies vuursteen en kers veroorsaak, mikroliete genoem, wat gebruik is in saamgestelde harpoenagtige werktuie. Skrapers en klipbyle is ook gebruik. Teen ongeveer 4500 vC het groter vlokwerktuie wat Bann-vlokkies genoem word (sogenaamd omdat baie aan die oewer van die rivier die Bann in die noorde van Ierland gevind is) vervang, en vroeër vorms verskyn, en gepoleerde spiespunte van leiklip of moddersteen verskyn.
Teen ongeveer 3700 vC was die eerste boerdery -nedersettings gevestig. Die boerdery was gebaseer op ingevoerde mak beeste, skape en bokke, en op graan soos koring en gars. Klipblas-sekels is gebruik om graan te oes wat op saalblare tot meel gemaal is. Die boere het in reghoekige houthuise gewoon, en huishoudelike goedere het keramiekbakke ingesluit wat gebruik word vir stoor en kook, terwyl vuurspieskoppe, pylpunte, lemme, messe en skrapers vir 'n verskeidenheid funksies gebruik is. Fabrieke vir die ontginning en vervaardiging van klipbyle is bekend. Sommige byle het moontlik seremoniële funksies gehad, terwyl die dra van bylamulette en die neerslag van byle in begrafnisse hul belangrike status sou bevestig.
Megalitiese (groot klip) grafte soos portaalgrafte, hofgrafte en ganggrafte is gebruik vir gemeenskaplike begrafnis. Hierdie uitstalling toon 'n gerekonstrueerde ganggraf met versierde klippe uit verskeie verwoeste grafkelders. Die presiese betekenis van die dekoratiewe motiewe op hierdie klippe is egter verlore. Aardewerk, mace koppe, klein gepoleerde klipbolletjies, krale, amulette en hangertjies is ritueel saam met die dooies neergelê, saam met falliese klippe en beenpenne wat moontlik met vrugbaarheidsrituele verband gehou het. Teen die einde van die Neolitiese (Nuwe Steentydperk) is sirkelvormige seremoniële omhulsels van aarde en hout gebou, terwyl plat aardewerk en 'n nuwe vorm van vuurpylkop verskyn. Die oudste ongeskonde Ierse vaartuig is 'n groot houthoutboot van Addergoole Bog, Lurgan, Galway, uitgehol uit die stam van 'n eikeboom omstreeks 2500 v.C. Dit was omstreeks hierdie tyd dat die kennis van metaalbewerking aan Ierland bekendgestel is, tesame met 'n kenmerkende tipe aardewerk, genaamd Beaker Ware, wat oor die hele Europa voorkom in verband met vroeë metaalbewerking. Keramiekbakke, soms met uitstaande voete, is ook bekend, net soos soortgelyke vate uit hout.
By Mount Gabriel, Co. Die vroegste metaalvoorwerpe wat in Ierland vervaardig is, was plat byle van suiwer koper wat maklik in eenvormige klipvorms gegiet kon word en deur gehamer kon word. Later is dit vervang met tweedelige klipvorme, wat gereedskap en wapens van toenemende kompleksiteit moontlik maak. 'N Verdere ontwikkeling was die proses om koper met tin te meng om brons te produseer. Ander produkte sluit in messe, dolke, sekels, awls, spiespunte, skeermesse en halbers ('n dolkagtige lem wat aan 'n lang houtpaal geheg is).
Die vroegste metaalsmede is begrawe in megalitiese monumente wat as wiggrafte bekend staan. Omstreeks 2200 v.C. het dit egter begin vervang deur afsonderlike begrafnisse van een of meer persone in eenvoudige kuipe of in grafte met klipbekleedings, bekend as siste, wat soms op begraafplase gegroepeer word. In ooreenstemming met vroeëre begrafnispraktyke, is die oorskot veras, maar in 'n nuwe ontwikkeling is ook onverbrande lyke begrawe, gewoonlik in 'n gehurkte posisie. Sterk versierde potte bekend as Food Vessels en & ndash baie af en toe ander persoonlike besittings die dooies vergesel. Geleidelik het verassing weer gewild geraak, en die gebrande bene is in groot versierde potte geplaas wat ure genoem word, wat in die grafte omgekeer is. Verskillende soorte ure en vaas, ingekrapte, gekraagde en afgesperde ndash is gebruik, en in sommige gevalle is voedselskepe en klein vaatjies genaamd wierookbekers by hulle geplaas, af en toe vergesel van dolk, krale, penne en seremoniële klipslag.
Vanaf ongeveer 1200 v.C. het die agteruitgang van die klimaat en ander faktore 'n tydperk van ontwikkeling en innovasie tot gevolg gehad. Die dooies is veras en soms in onversierde urings geplaas, dikwels begrawe in die middel van klein ringslote. Metalsmede het spietkoppe, verkragters, byle van 'n soort bekend as palstaves en 'n reeks kleiner gereedskap gemaak. Na 900 vC dui die vervaardiging van groot getalle wapens, veral swaarde, en die neerslag van rakke op 'n tydperk van geweld en onsekerheid. Ander wapens en gereedskap is vervaardig, waaronder skilde, ketels, spiese en byle, sowel as gereedskap soos beitels, steeke, pons, pincet, sekels en messe. Bronshorings is in vorms gegiet en dit is een van die oudste bekende musiekinstrumente uit Ierland. Ru, potgemaakte erdewerk is gebruik vir kook, berging en as houers vir die verasde bene van die dooies. Houtbane is oor moerasse gebou, en in Doogarrymore, Roscommon, is twee houtwiele uit 'n wa wat in die 400 vC gebruik is, gevind in samewerking met so 'n baan.
 Die ontdekking van metaal was 'n belangrike gebeurtenis in die menslike geskiedenis. Dit was die eerste materiaal wat in die gewenste vorm gevorm kon word. Boonop was metaal baie sterker as klip en kan dit baie meer effektief gebruik word. Die eerste metaal wat die mensdom wyd gebruik het, was brons - 'n legering van koper en tin. Alhoewel hierdie nuwe tegnologie omstreeks 4000 vC in Europa aangekom het, het dit Ierland nog 2000 jaar lank nie bereik nie. Setlaars uit Frankryk het omstreeks 2000 vC in Ierland aangekom, met die kennis van brons saam met hulle en die bestaande inwoners het die vak by hulle geleer. Stadig het die kultuur van hierdie bronswerkende setlaars saamgesmelt met die van die Neolitiese Iere en geboorte geskenk aan die Ierse Bronstydperk.
Die koper self is ontgin. Op die berg Gabriel, Cork, lê een van die min myne uit die Bronstydperk wat oral in Europa bekend is, behalwe Oostenryk. Dit dateer uit tussen 1500 en 1200 v.C. en bestaan ​​uit 25 vlak mynskagte wat ongeveer 5 tot 10 meter in die helling strek. Bewyse uit die myne dui aan dat die kopererts waarskynlik onttrek is deur vure in die myn aan te steek, en toe die mynwande warm geword het, het daar water op gespat, wat die erts wat dit kon verwyder, verpletter het. Counties Cork en Kerry, aan die suidwestelike punt van die eiland, het die grootste deel van Ierland se koper vervaardig en daar word beraam [3 p114] dat die provinsies saam gedurende hierdie era 370 ton koper vervaardig het. Aangesien alle artefakte uit die Bronstydperk tot dusver ongeveer 0,2% van hierdie totaal beloop, en ondanks dié wat deur die jare vernietig of verlore geraak het, blyk dit dat Ierland gedurende die Bronstydperk baie koper uitgevoer het. Daarteenoor is daar nie veel blik in Ierland nie, en die meeste blik wat nodig was om die brons te maak, is blykbaar ingevoer uit die huidige Engeland.
Waarvan is die koper gemaak? Baie daarvan is in bronsbyle gemaak. Alhoewel koper taamlik sag is, maak die blik wat dit bevat om brons te maak, dit sterker en kan dit langer gebruik word voordat dit geslyp moet word. 'N Paar brons is gebruik om aalwyne te maak en 'n paar om dolke te maak. 'N Paar van hierdie items is gevind, versier met geometriese patrone. In die Bronstydperk was daar 'n merkbare toename in die vervaardiging van wapens wat spesifiek bedoel was om mense dood te maak. Teen die einde van die Bronstydperk is baie komplekse items vervaardig, soms gegiet en soms gemaak van geslaan velbrons. Voorbeelde sluit in chauldrons en horings.
Die grond wat in die Neolitiese tydperk gebruik is, was die hooglandgebiede wat van bosbedekking verwyder is. Die laaglandgebiede was nog grootliks beboste. Dit lyk egter asof die einde van die Bronstydperk saamgeval het met 'n algemene afswaai in klimaatstoestande, wat natter en kouer toestande na Ierland gebring het. Baie van die hooglandgebiede, wat reeds versuur het as gevolg van oormatige gebruik, het verander in turfmoerasse wat baie swak in die landbou is. Plekke soos die Ceide Fields in Mayo, wat in die Neolitiese tyd bewerkbare grond was, was bedek deur die opkomende kombersmoerasse. Hierdie kombersmoerasse is op die hoë grond geskep deur ontbossing en oorbeweiding, maar die natter weer het veroorsaak dat hulle verder afdraande gestrek het. (Prof. Mike Baillie, van Queen's University, Belfast is van mening dat natuurrampe die klimaatsverloop veroorsaak het. Sien: http://www.knowledge.co.uk/sis/abstract/baillie.htm.)
Terselfdertyd het die bevolkingsdigtheid van Ierland gestyg, en dit het toenemende druk op die land geplaas. Die enigste oplossing was om laaglandwoud te laat val, maar dit verg beter gereedskap, en die uitvinding van bronsbyle het net betyds gekom om hierdie probleem op te los. Die Bronstydperk in Ierland is dus die begin van die einde vir die laaglandwoude van Ierland wat stelselmatig in die komende eeue skoongemaak is. Baie van die magdom laagland mere wat deur die ystydperk agtergelaat is, het ook begin versmoor deur turf, wat die hoogmoerasse vorm wat baie dele van Ierland vandag kenmerk. Namate die mere in moeras verander het, het die Ierse Bronstydperk begin om houtpaadjies oor die moerasse te bou, waarvan sommige in die moderne tyd gevind is. Daar is 'n groot aantal 'hoards' gevind wat uit hierdie tydperk dateer - versamelings waardevolle besittings wat in moerasse neergelê is. Die rede waarom soveel mense hul waardevolle besittings weggesteek het, is onseker, maar dit is moontlik dat 'n verslegtende klimaat tot hongersnood en impuls gelei het om waardevolle besittings op te gaar. Of miskien was dit bloot 'n gewoonte om 'offergawes' in die moerasse te plaas.
Enkele begrafnisse: In Oos -Ierland het die mense wegbeweeg van die tradisionele megalitiese graftipes, wat die Neolitiese tipeer, en eerder gekies vir eenvoudige kuile, of kiste wat as of selfs geraamtes bevat. Honderde sulke siste is in alle dele van Ierland gevind, wat tussen 2000 en 1500 vC dateer, maar hulle is groter in Ulster en Leinster. Baie van hierdie grafte is met erdewerk gevind. Sommige het gepostuleer dat die samelewing in hierdie tydperk meer egalitêr geword het, wat gelei het tot minder massiewe begrafnisse soos Newgrange.
Wiggrafte: In die weste van Ierland het 'n nuwe soort graf verskyn, moontlik gebou deur setlaars uit Frankryk wat moontlik die eerste van die groepe was wat bekend sou staan ​​as die Kelte. Sogenaamde wiggrafte bestaan ​​uit 'n vernouende klipkamer wat bedek is met 'n hoop aarde. Die enkele ingang kyk byna altyd na die suidweste. Die mees algemene megalitiese kenmerk in Ierland, dit word in die westelike Ulster, Connaught en Munster aangetref, hoewel daar 'n groot konsentrasie van 120 voorbeelde in 'n klein gebied in die noordelike graafskap Clare is. Die wiggrafte in Kerry en Cork is die eerste megaliete wat in die gebiede gevind word, en dit is moontlik te wyte aan die teenwoordigheid van kopererts in die gebied en 'n toename in die bevolking. Alternatively, as the Wedge Tombs are found primarily in upland areas they may have been the product of a group of pastoralists who grazed flocks on the uplands of western Ireland, before they turned into bog. The picture above shows Baur South wedge tomb .
Cooking: If you look carefully and in just the right places, you may see a horse-shoe shaped mound faintly discernible in an otherwise flat field. If so, there is a good chance that you are looking at a Bronze Age cooking place (fulacht fian in die Ierse taal). A wood-lined trough was dug in the ground and filled with water. Beside the trough, a fire was lit and stones heated in the fire. These stones were then thrown into the water. Once it was hot enough, meat could be boiled in the water. The broken, used stones were hurled off to one side and formed, over the course of some years, the distinctive horseshow mound. These fulacht fian are very common in Ireland, particularly in the south-west. Experiments have shown that the water can be brought to the boil in 30 minutes by this method, and a 4.5kg leg of mutton was successfully cooked in just under 4 hours. Geoffrey Keating, an historian writing in the 17th century, has first-hand accounts of this method of cooking being used in Ireland as recently as the 1600s AD. His account also seems to suggest that the method was also used to heat water for washing.
Van A Hand-book of Irish Antiquities by William F. Wakeman
Giraldus Cambrensis, in the reign of King John, thus speaks of the power with which the Irish of his time were wont to wield the battle-axe: &quotThey hold the axe with one hand, not with both, the thumb being stretched along the handle, and directing the blow, from which neither the helmet erected into a cone can defend the head, nor the iron mail the rest of the body whence it happens that in our times the whole thigh (coxa) of a soldier, though ever so well cased in iron mail, is cut off by one blow of the axe, the thigh, and the leg falling on one side of the horse, and the dying body on the other."&mdashGiven by John O'Donovan, in his account of the battle of Clontarf, Dublin Penny Journal, vol. ek.