George was bowendien ’n alom gerespekteerde akademikus, ’n innemende, hulpvaardige kollega en ’n dosent sonder weerga. Selfs na sy uittrede by die Technikon Skiereiland in 1997 om gesondheidsredes het hy as navorsingsvennoot belangrike publikasies gelewer aan die Universiteit van die Vrystaat.
Sy “vulletjiedae” (sy woord) in ’n uitsonderlike familie en boonop in die Noordweste wat lewenslank sy geliefde, onvolprese hartland sou bly, verklaar nie die verskeidenheid en hoë gehalte van sy werk nie, maar dit vertel van die prikkels en invloede vir ’n lewenshouding wat in al sy werk voorkom. Hy is op 2 Julie 1947 op Cradock gebore as die laatlam in ’n onderwysgesin.
Van sy ma het George ’n warsheid van voorskrifte en sisteme geërf, ’n onwrikbare afsku in sosiale onreg en in die misbruik van mag. Hy was dan ook lid van die eerste Namibiese afvaardiging wat met Sam Njoma in Stockholm gaan praat het. Van hoe sy afkeure soms vir hom probleme veroorsaak het, is ek getuie. Maar sy ma was ook inspirerend op speelse wyse: sy het onder andere weggooi-lepels versamel! Sy ouers was albei ook musikante en natuurlike storievertellers.
Hy het dikwels vertel hoe sy pa van kleinsbeen af vir hom gewys het dat as ’n mens ’n klip optel, sien jy dit lyk onder heeltemal anders as bo op. En selfs in die bloedige hitte van die wêreld weerskante van die Oranjerivier is daar soms ’n onverwagte koel wind. Hierdie “paralelle wêrelde” is die onderwerp van “Die wispelturige uur”, die openingsgedig van ’n Staning onder sterre:
Dis die raaiselagtige van hierdie “land van elders” wat aan die woord sy magiese krag gee. En dis sy toewyding aan die toorkrag van die woord wat George, toe hy al baie siek was, nog ’n radiovervolgverhaal en gedigte laat skryf het. Hy het ’n ruk gelede “oor ek dit wil gebruik in ’n gedig” een aand uit die hospitaal vir my gebel om te vra of dit ’n Dürer-illustrasie is op die buiteblad van Elsa se Dansmaat. (Nee, dis ’n Norman O’Flynn.) Sy laaste twee gedigte, twee kwatryne, moes sy vrou, Celién vir hom neerskryf, hy kon nie meer die pen vashou nie.
Vaarwel, ou troebadoer; vaarwel, ou strydros. Dankie vir al jou doepas teen die droeftes. Jy het die kantelende reis op ons ou skedonk genaamd aarde met eer afgelê. Jy laat Afrikaans baie ryker agter en ons staning vir die wyle wat dit duur ’n bewoonbaarder plek. Rus in vrede by jou Skepper.
Ten eerste, baie hartlik dankie vir die groot eer wat u ons aangedoen het deurdat u op hierdie besondere wyse erkenning verleen aan die TEPC-transkripsieprojek, wat voorafgegaan is deur die ewe belangrike TANAP-projek.
Dankie vir u begrip dat ek ter wille van lede in die gehoor wat nie Afrikaans magtig is nie, nou oorgaan na Engels.