KARIN PRETORIUS skryf: Joernaalmeester Japie Bosch se artikel oor die belangrikheid van bodediens in die verlede vir die vervoer van filmrolletjies van ‘n lughawe na die koerant, was baie insiggewend. Soos hy opgemerk het was dit ook my voorland vanuit Salisbury, Rhodesië waaroor ek berig het.
Dit was vir my werklik nie ‘n maklike taak om ‘n bode vir my filmrolletjie te teiken nie. Weens sanksies was daar min vlugte na Jonannesburg en 'n mens wou vanweë die spertyd nie graag ‘n vlug mis nie.
Om stelling in te neem naby die ingang na die vertreksaal en ‘n passasier uit te soek vir die taak wat voorlê, het nogal moed geverg. Jy soek iemand wat vriendelik lyk en wat oogkontak maak en dan nader jy hom maar versigtig sodat hy nie die hasepad kies nie.
Om dit vir die ‘bode’ so maklik as moontlik te maak, het ek maar altyd sy naam geneem, gesê daar sal iemand by die aankomstesaal vir hom met ‘n naambord wag en dat hy net die filmrolletjie in die lug moet hou. Dit was die minste beslommernis.
Akkreditasie vir joernaliste om op die laaiblad van die lughawe stelling in te neem in afwagting van die prins se straler, was beperk vanweë die sekuriteit.
Ons kameras het begin kliek, die deur van die vliegtuig het oopgeswaai en ‘n glimlaggende en wuiwende Prins Charles het in ‘n kraakwit uniform van die Britse vloot verskyn. Hy is verwelkom deur die waarnemende goewerneur Lord Soames wat deur Brittanje by die Lancasterhuis-beraad oor die onafhanklikheid van Rhodesië aangestel was om die prosedures deur te sien.
Vergesél van Lord Soames het hulle in ‘n luukse swart motor met die Britse kroon daarop verdwyn oppad na die goewermentswoning waar prins Charles vir die duur van die onafhanklikheid sou tuisgaan.
Ek het my na die lughawe gehaas vir die eerste vlug na Johannesburg en ‘n passasier gevind om bode te speel vir my allerbelangrike filmrolletjie van Prins Charles.