Julie | 2010 | L & J in Nederland
L & J in Nederland Going Dutch…die Boeremanier
Archive for Julie, 2010
Posted by Writer in Uncategorized.	1 comment
'n Jaar gelede was ek de moer in oor 'n berig in die local koerant. Die storie was oor 'n laan bome wat afgesny moes word. Die rede: Hulle tyd was op.
Hulle algemene leeftyd is gereken en vergelyk met hulle eintlike leeftyd. En toe hulle ouer word as wat hulle veronderstel was, toe word hulle 'n gevaar vir die samelewing. Chop chop.
Ek was woedend. Imagine mense word afgesny as hulle hulle land se life expectancy oorleef?! So word 'n arme vent in Zimbabawe afgechop op sy 39ste. Of 'n tante in Nederland op haar 108ste. Dis ridiculous! Laat die goed vergaan in vrede!
Maar noudat ek 'n paar dae se noodweer in Nederland ondervind het verstaan ek die boom redenasie. Winde van 130 kilometer per uur. Storms wat bome laat splinter, karavane laat vlieg en dyke laat kreun. Hittegolwe wat visse laat oppop en dobber in die kanale rondom ons huis. Nooit gedink Nederlandse weer het balls nie, maar nou besef die Kaap is nie verniet hollands nie.
Nog 'n wonderlike weird natuurverskynsel (en toevallig ook 'n voorbeeld van die Hollanders se beheptheid om die natuur te beheer), is die aanslag van eikenprocessierups. 'n Paar eikebome in ons area is gestrik met warning tape:
Die tape waarsku dat die boom bewoon word deur brandwurms. En die koerant verduidelik dat eikenprocessierups so gevaarlik is omdat hulle cuddly en hug-able lyk.
Pas op! Wurms!
Hoe fantasties dat dit iemand se werk is om wurms te soek! En bome te ondersoek! En visse uit kanale te scoop! Dis 'n fulltime job om wilde Nederland te tem…
LEEF en laat leef.
Posted by Writer in Uncategorized.	2 Kommentaar
Wat 'n ongelooflike maand! Wêreldbeker, LEEFfestival, 'n hittegolf van 33 grade en die aanslag van eikenprocessierups. Hoeveel excitement is moontlik in een maand?
Vannaand is die finale finale van die Sokker Wêreldbeker. En vir die eerste keer in 32 jaar is Nederland in die finale. Hoe awesome om hier te wees en dit te ervaar. Ek kyk nie eers sokker nie, maar vannaand gaan ek en J dorp toe fiets met wapperende Leeu van Oranje vlag, vuvu en oversized opblaas duim in hand. Ons gaan 'n paar Suid-Afrikaners ontmoet om saam met die Dutchies te kyk – en since Wageningen 'n klomp internationale studente by sy universiteit entertain sal daar seker 'n paar verlore Spaanse skapies wees. Good luck vir hulle!
Vandag 'n maand gelede het ek met trane in my oë gekyk na die opening seremonie.
Ek was so trots of SA. Is steeds. Al die worries – toeriste wat by die lughawe ontvoer word, slagtings op die paaie, Wimpy se pryse wat verdubbel – alles was nonsens. In plek daarvan 'n rustige, opwindende, vriendelike affair. Geen moord en doodslag nie. 'n Paar hickups (ja ek noem Baf-baf 'n hickup), maar niks major nie. Dinge was amper normaal in SA.
Dit was die eerste keer wat ons rerig entertain in ons nuwe huis. En awesome mense het saam kom cheer vir SA.
Van links na regs was dit Deon en Mariette, Koen en Tamara, buurman Gerhard en seun Marinus, Marcel ('n dutchy wat sy groen Bokke hemp orals dra), Joe en ander buurman Reineer (brawe vent wat daar aangekom het met sy Mexico vlag). Na die match is daar gekuier soos in die ou dae.
Die naweek na die openingsmatch was dit die jaarlikse LEEFfestival waar ek volunteer (http://www.leeffestival.nl/). Dis 'n amazing straat teater wat al 28 jaar aan die gang is. Vir twee dae het ek rondgehol en podiums opgeslaan, artists begelei, mobiles in bome gehang, kinders aangehits om op strate te teken en 'n fantastiese tyd gehad. Ek is die liefste vir die mobiles wat ons gemaak het van weggooi goed:
Soos van weggegooide fluffy toys - of "knuffels" soos hulle hier genoem word
Van yster borde
Of van tuingereedskap
Wat hierdie jaar se festival 'n beduidende ander kleur gegee het was die Naked Bike Riders. Hulle was, soos hulle naam aangee, kaal. Dis glo 'n jaarlikse ding: elke jaar klim 'n klomp mense naak in die saal om bewustheid te skep vir omgewings-kwessies (ry eerder fiets en nie kar nie), en om karbestuurders bewus te maak van die kwesbaarheid van die menslike liggaam. In die lekker triestige weer wat ons daardie dag gehad het het hulle inderdaad kwesbaar gelyk.
Net piemels waar mens kyk – ek kon nie ophou giggel nie. Weereens besef hoe prude ek is! Sal volgende keer vertel van die rups en meer. Somer is wonderlik en dit raak net beter!