As dit vreemd lyk, stel jy 'n wêreld voor waar almal soveel kopieë kan maak as wat hulle van Windows, Microsoft se Office Suite, en enige ander sagteware gratis gekoop het. Hulle sal net Bill Gates 'n dankie nota moet stuur, as hulle so voel. Bill Gates is ongetwyfeld 'n baie slim en ambisieuse man, maar in die wêreld sonder kopieregbeskerming, is dit hoogs onwaarskynlik dat hy die wêreld se rykste persoon sal wees.
Hierdie punt kan eenvoudig en voor die hand liggend wees, maar dit lyk asof dit op die meeste mense wat oor ongelykheid stry, verlore geraak het. In hierdie besprekings hoor ons voortdurende uitings van kommer oor hoe tegnologie agter die massiewe opwaartse herverdeling van inkomste is wat ons in die afgelope vier dekades gesien het. Hierdie opwaartse herverdeling word gewoonlik as 'n ongelukkige feit van die natuur behandel. Selfs as ons nie wil sien dat die rykes voortdurend ryk word ten koste van die res van die samelewing nie, wat kan ons doen, stop tegnologie?
Dit is 'n soort van 'n groep ernstig oorgewig mense wat sukkel met maniere om ponde te gooi terwyl hulle hul kaaskoeke smeer en hul nie-skuimige latte sluk. 'N bietjie ernstige denke kan 'n lang pad gaan.
Die verhaal van Bill Gates se kopieregbeskerming, tesame met patentbeskerming vir voorskrifmedisyne en allerhande ander dinge, is 'n groot deel van die storie van ongelykheid. Die belangrikste probleem is dat hierdie beskerming deur die regering geskep word; hulle kom nie uit die tegnologie nie. Dit is die beskerming wat sommige mense baie ryk maak, nie die tegnologie nie.
Ons verleen patent- en kopieregmonopolieë ten einde aansporing vir innovasie en kreatiewe werk te bied. Dit is raadsaam of hierdie meganismes die beste manier is om hierdie aansporings te bied. Byvoorbeeld, om dwelms baie duur te maak, selfs as dit goedkoop in 'n vrye mark is, bied patentbeskerming ook 'n groot aansporing vir dwelmmaatskappye om die veiligheid en doeltreffendheid van hul dwelms verkeerd voorstel. Maar die kernpunt vir die ongelykheidskwessie is dat die sterkte en lengte van hierdie monopolieë deur die regeringsbeleid bepaal word.
Ons kan aan hierdie faktore dink soos 'n waterkraan. As ons meer aansporings wil hê, maak ons ​​patente en kopiereg langer en sterker, draai die kraan om. Dit beteken meer geld gaan na mense wat voordeel trek uit die besit van patente en kopieregte. Hierdie geld sal uit die sakke van die res van ons kom as ons hoër pryse betaal vir ons dwelms, sagteware en alles wat onderhewig is aan patent- en kopieregbeskerming.
Aan die ander kant, as ons bekommerd is dat te veel geld gaan na die mense wat voordeel trek uit patent- en kopieregbeskerming dan word die eenvoudige antwoord die kraan af. Dit beteken verkorting en verswakking van patent- en kopieregbeskerming. Dit moet omtrent so eenvoudig wees soos dit kry.
In die afgelope vier dekades is ons beleid baie meer in die rigting van langer en sterker. In die geval van kopieregte is die termyn verleng na 55 jaar tot 95 jaar. Dit is uitgebrei na digitale media soos die internet ontwikkel het. Trouens, die regering het selfs die verkoop van verskeie digitale toestelle verbied totdat hulle effektiewe slotte ingesluit het wat ongemagtigde reproduksies geblokkeer het. Onlangse wetgewing het Internet-tussengangers in kopieregmagte gemaak, wat hulle vereis om hul webwerwe te polisieer om te verseker dat hulle nie die ongemagtigde verspreiding van kopieregmateriaal toelaat nie. Die vermaaklikheidsbedryf stoot voortdurend maatreëls soos die "Stop on Line Piracy Act" (SOPA), wat die kopiereg-polisvereistes selfs sterker sal maak.
Patentlengte is ook verleng, vanaf 14 of 17 jaar vanaf die datum van uitreiking (afhangende van die tipe patent) tot 20 jaar vanaf die datum van aansoek. Die wet maak ook voorsiening vir uitbreidings indien die goedkeuringsproses te lank was. Die omvang van patenteerbare produkte is uiters uitgebrei sodat dit nou lewensvorme, sagteware en besigheidsmetodes dek. Ons het dit ook makliker gemaak vir individue en korporasies om patente op navorsing te kry wat grootliks met openbare befondsing gedoen is. Daarbenewens het ons in die geval van voorskrifmedisyne nuwe vorme van beskerming in die vorm van data en bemarkings eksklusiwiteit toegesluit wat algemene mededinging voorkom selfs in gevalle waar geen bindende patente bestaan ​​nie.
Ons het ook die saak vir patent- en kopieregbeskerming in die buiteland aangepak, wat die hoogste prioriteit in handelstransaksies soos die Trans-Stille Oseaan-vennootskap (TPP) gemaak het. In plaas daarvan om ons ekonomiese en politieke mag te gebruik om te streef na dinge soos arbeidsregte of 'n beter omgewing, het ons daarop aangedring dat ander lande Disney meer betaal vir sy flieks en Pfizer meer vir sy dwelms. Trouens, een van die bepalings in die TPP vereis eintlik dat lidlande kriminele strawwe vir sekere soorte kopieregskending moet oplê.
Hierdie en ander uitbreidings van patent- en kopieregbeskerming word alles in die openbaar gedoen. Dit is nie nodig om toegang tot geheime lêers te verkry of 'n informateur met toegang tot binne-inligting te hê nie. Enigeen wat omgee, sal weet dat die beskerming sterker gemaak word, 'n sentrale beginsel van die ekonomiese beleid wat beide politieke partye die afgelope vier dekades nagestreef het. Die voorspelde en werklike uitwerking van hierdie beleid is om inkomste aan die eienaars van patente en kopieregte te herverdeel, met ander woorde om inkomste opwaarts te verdeel.
Dit lyk dalk voor die hand liggend as die kommer die opwaartse herverdeling van inkomste is, moet ons kyk na die verswakking van hierdie beskerming. Maar op die een of ander manier lyk die beleidsmense wat ongelykheid debatteer, nooit patente en kopiereg op te spoor nie. Hulle hou net aan om hul kaaskoek te eet.