Hoe Charles Dickens die Engelse gehelp het om vars lug te kry - GESKIEDENIS - Artikels - 2022
Hoe Charles Dickens die Engelse gehelp het om vars lug te kry
Charles Dickens is veral bekend vir sy verhale oor armoede en skoonheid in Londen-verhale wat lewensbeskrywings bevat, wat slegs 'n man wat in sulke omstandighede geleef het, kon vasvang. Maar Dickens het meer gedoen as om bewus te maak van die lot van die armes in Engeland. Meer as een keer het sy skryfwerk en publikasie die openbare beleid beïnvloed-soos die tyd toe hy Brittanje gehelp het om 'n 156-jarige belasting op vensters te herroep.
Dit mag vandag ongelooflik lyk, maar in Dickens se tyd moes mense betaal vir die voorreg om lig en lug in hul huise te hê, danksy 'n wet wat ontwerp is om Engeland se geboue in inkomstestrome te verander. Tussen 1696 en 1851 het die Britse parlement 'n premie op vensters gelê, die argitektuur van die dag gevorm en selfs lewens in gevaar gestel.
Die vensterbelasting was slegs een van die vele kreatiewe belasting wat bedoel was om geld vir die regering in te samel deur mense nog meer te laat betaal vir die plekke waar hulle gewoon het. en om te betaal vir die buitensporige uitgawes van die Kroon aan oorloë, diplomasie en uitspattige paleise - die plig was daarop gemik om ryker mense meer en armer individue minder te belas, gegrond op die veronderstelling dat mense met meer geld meer vensters kan bekostig.
Dit was egter nie altyd die geval nie. In stede het arm mense in oorvol woonplekke met baie vensters gewoon. 'N Wetbepaling plaas die belastinglas vir die geboue op verhuurders in 'n poging om armes te help. Maar dit het 'n verrassende uitwerking gehad. In plaas daarvan om net die belasting te betaal, het mense met baie vensters - insluitend stedelike verhuurders - begin om blokke met bakstene of hout te blokkeer. Hulle het ook huurgeld op huurders verhoog om die koste te verhaal. En toe hulle nuwe geboue bou, het hulle dikwels die aantal vensters verminder - of selfs uitgeskakel - om belasting te vermy.
As gevolg hiervan het die lewe in huise nie net ongemaklik geword nie, maar ook ongesond. Epidemies versprei vinnig in ongeventileerde ruimtes, en arm mense ly in geboue met min natuurlike lig.
Die belasting was nie die enigste wat die onbedoelde uitwerking gehad het om noodsaaklikhede in luukshede te verander nie. Neem die erfbelasting, ook bekend as die skoorsteenbelasting: Tussen 1662 en 1689 het hierdie plig mense vereis om geld te betaal vir elke stoof of kaggel in hul woning. Aanvanklik is die belasting sonder uitsondering op elke Engelse gehef, maar die labirintiese wette word voortdurend verander, en die parlement het uiteindelik vrystellings vir arm mense toegelaat. Die belasting het mense egter aangemoedig om in kleiner wonings saam te trek, onveilige verwarmingsmetodes te gebruik of heeltemal sonder vuur te gaan om die heffings te vermy. Selfs dinge soos kerse, sout en seep is op verskeie punte in die geskiedenis deur die Parlement belas.
Al hierdie belasting was ongewild, veral omdat dit gewoonlik die inwoners van 'n gebou - eerder as die eienaar - gestraf het vir die 'luuksheid' van dinge soos hitte en lig. Maar die vensterbelasting was die langste en die mees gehate. Soms het die belastingkoerse gestyg in reaksie op huidige gebeure, soos toe premier William Pitt die belasting vir die Napoleontiese oorloë in 1797 verdriedubbel en verlaagde belasting op dinge soos tee vergoed. Sulke teenstrydighede het selfs bygedra tot die Engelse wrok van die Iere, wat van die vensterbelasting onthef is weens die uiterste armoede van die eiland.
Niemand was meer bewus van die nood van Engeland se armes as Dickens nie. Toe hy 12 jaar oud was, in 1824, was sy pa in die tronk weens sy onvermoë om sy skuld te betaal. Charles is gestuur om by 'n familievriend te woon en gedwing om die skool te verlaat. In plaas daarvan om 'n opleiding te volg, werk die jong Dickens tien uur lank in 'n vuil fabriek en plak etikette op bottels skoenpoetser.
Hierdie ervaring het die res van Dickens se lewe gevorm. Deur klas en finansies belet om aan 'n universiteit te gaan, het hy homself opgevoed en daarna 'n joernalis geword wat die parlement behandel. Maar hy het nooit opgehou om aan die armes van Engeland te dink of daaroor te skryf nie. Hy behandel dit as 'n ondersoekende joernalis en skryf later as romanskrywer simpatieke verhale oor hul bekommernisse en onthul die gevaarlike omstandighede waarin hulle geleef het.
Soos Dickens se reeksromans -Die Pickwick Papers, Oliver twisten ander - al hoe meer gewild geword, het sy invloed toegeneem. Hy het sy eie tydskrif begin,Huishoudelike Woorde, en gebruik dit as 'n middel vir sy politieke en sosiale opinies.
Ongeveer 'n maand voor die vrystelling van die tydskrif in 1850, het Dickens se vriend Charles Knight 'n brief geskryf waarin hy gevra het of hy dit sou oorweeg om 'n ander belasting in die openbaar te betoog - een op papier. 'Ek stem heeltemal saam met u,' het Dickens geantwoord. 'Maar as ek dink aan die toestand van die groot massa mense, is ek bang dat ek skaars die hart kan vind om geregtigheid in hierdie opsig te bewerkstellig, voordat die vensterplig verwyder word. Hulle kan nie lees sonder lig nie. Daarsonder kan hulle nie 'n gemiddelde kans op lewe en gesondheid hê nie.
Dit lyk asof die versoek van Knight Dickens aangespoor het. Slegs maande nadat die eerste uitgawe van die tydskrif gepubliseer is, druk hy 'n vurige stuk op die vensterbelasting met die naam "Health by Act of Parliament". Geskryf deur sy mede-redakteur William Henry Wills, het dit aangevoer dat die ware slagoffers van die vensterbelasting die meeste vergete was. "As 'n arm man of vrou in 'n donker, naby, rokerige huis bedek is met scrofula, verbruik, water in die kop, vermorsing of komplikasie van epidemiese siektes," skryf Wills, "dink niemand daaraan om die siekte toe te skryf aan die regte oorsaak; wat moontlik 'n gebrek aan lig of lug is. "
'N Paar maande later het Dickens hom in die stryd gewerp. Hy het 'n vriend geroep vir meer inligting oor die 'absurditeite en euwels' van die belasting, en daarna 'n opwindende beskuldiging genaamd 'Red Tape' geskryf. Die humoristiese stuk maak pret vir Engeland se eindelose burokrasie, maar dit bevat ook 'n pleidooi om die armes te beskerm. 'Die meeste onnatuurlike persentasie daarvan', het Dickens in die artikel geskryf, was 'verbruikend en gly altyd afwaarts in armoede', deels as gevolg van die belasting. Dickens - toe een van die gewildste en invloedrykste stemme in Engeland - spreek ook in die openbaar teen die belasting.
Dit het gewerk. Later daardie jaar, 1851, is die belasting na 156 jaar in werking getrek. Vandag kan u nog steeds die erfenis van die belasting in die afgeslote vensters van historiese geboue in Brittanje sien-en in die groot glasruite wat mense gekoop het om te vier nadat die belasting uiteindelik opgehef is.
Die lewe en avonture van Nicholas Nickleby
Nadat hy sy ma en suster in die woonstelle van die goedhartige miniatuurskilder gevestig het en vasgestel het dat Sir Mulberry Hawk geen gevaar loop om sy lewe te verloor nie, wend Nicholas sy gedagtes tot die arme Smike, wat na ontbyt saam met Newman Noggs gebly het , in 'n troostelose toestand, in die wonings van die waardige wese, en wag met baie angs op verdere intelligensie van sy beskermer.
'Omdat hy een van ons eie klein huishoudings sal wees, waar ons ook al woon, of wat ook al die fortuin vir ons is,' dink Nicholas, 'moet ek die arme kêrel betyds voorstel. Hulle sal hom goedhartig wees om sy eie onthalwe, en indien nie (net om hierdie rede) in die volle mate wat ek sou wou, sal hulle 'n punt uitrek.
Nicholas het 'hulle' gesê, maar sy bedenkinge was beperk tot een persoon. Hy was seker van Kate, maar hy het die eienaardighede van sy ma geken, en was nie heeltemal so seker dat Smike guns sou vind in die oë van mev Nickleby nie.
'Maar', dink Nikolaas terwyl hy op sy welwillende taak vertrek, 'sy kan nie nalaat om aan hom geheg te word nie, as sy weet wat 'n toegewyde wese hy is, en aangesien sy vinnig die ontdekking moet maak, sal sy proeftydperk kort wees. '
'Ek was bang,' sê Smike, verheug om sy vriend weer te sien, 'dat u in 'n vars moeilikheid beland het, toe lyk die tyd uiteindelik so lank dat ek amper bang was dat u verlore was.'
"Verlore!" antwoord Nicholas jubelend. 'U sal nie so maklik van my ontslae raak nie, ek belowe u. Ek sal nog duisende maal na die oppervlak styg, en hoe harder die stoot wat my afdruk, hoe vinniger sal ek terugkom, Smike. Maar my taak is om jou huis toe te neem. '
'Tuis!' wankel Smike en trek skamerig terug.
'Ja,' sluit Nicholas weer aan en neem sy arm. 'Hoekom nie?'
'Ek het een keer sulke hoop gehad,' sê Smike 'dag en nag, dag en nag, vir baie jare. Ek het huis toe verlang totdat ek moeg was en van verdriet af weggedwaal het, maar nou '
"En wat nou?" vra Nicholas en kyk vriendelik in sy gesig. "Wat nou, ou vriend?"
'Ek kon nie van u skei om na 'n huis op aarde te gaan nie,' antwoord Smike en druk sy hand 'behalwe een, behalwe een. Ek sal nooit 'n ou man wees nie en as jou hand my in die graf plaas, en ek sou kon dink, voor ek sterf, dat jy dit soms met een van jou vriendelike glimlagte sou kom aanskou, en in die somerweer, wanneer alles het gelewe en ek was nie dood soos ek nie en ek kon amper sonder 'n traan na daardie huis toe gaan. '
"Waarom praat jy so, arme seun, as jou lewe vir my gelukkig is?" sê Nicholas.
'Omdat ek nie dié van my moet verander nie. En as hulle my vergeet het, sou ek dit nooit moes weet nie, 'antwoord Smike. 'Op die kerkhof is ons almal eenders, maar hier is niemand soos ek nie. Ek is 'n arm wese, maar ek weet dit. '
"Jy is 'n dwase, dom wese," sê Nicholas vrolik. 'As dit is wat u bedoel, gee ek u dit. Hier is 'n droewige gesig ook vir die damesgeselskap! En mdashmy mooi suster, waaroor u my so gereeld gevra het. Is dit u Yorkshire -dapperheid? Uit skaamte! uit skaamte! '
Glimlag verhelder en glimlag.
'As ek van die huis praat', vervolg Nicholas, 'praat ek oor myne en dit is natuurlik joune. As dit deur 'n spesifieke vier mure en 'n dak gedefinieer word, weet God dat ek genoeg verbaas moet wees om te sê waar dit lê, maar dit is nie wat ek bedoel nie. As ek van die huis praat, praat ek van die plek waar die standaard van 'n beter persoon wat ek liefhet, bymekaarkom, en as die plek 'n tent van 'n sigeuner of 'n skuur was, moet ek dit ondanks dieselfde goeie naam noem. En nou, vir wat my huidige huis is, wat, al is u verwagtinge ook al kommerwekkend, u nie sal skrik vir die omvang of die grootheid daarvan nie! '
So sê Nicholas sy metgesel aan die arm en sê nog baie meer oor dieselfde doel, en wys op verskillende dinge om hom te vermaak en te interesseer terwyl hy aangaan, en lei die weg na Miss La Creevy se huis.
'En dit, Kate,' sê Nicholas en kom alleen in die kamer waar sy suster sit, 'is die getroue vriend en liefdevolle medereisiger wat ek u voorberei het om te ontvang.'
Arme Smike was aanvanklik skaam en ongemaklik en bang genoeg, maar Kate het so vriendelik na hom toe gegaan en met so 'n soet stem gesê hoe angstig sy was om hom te sien nadat alles wat haar broer haar vertel het, en hoe baie moes sy hom bedank omdat hy Nicholas so getroos het in hul baie moeilike omkerings, dat hy baie twyfelagtig begin raak of hy trane moes stort of nie, en nog meer opskuddend geraak het. Hy het dit egter reggekry om met gebroke stem te sê dat Nicholas sy enigste vriend was en dat hy sy lewe sou aflê om hom en Kate te help, hoewel sy so vriendelik en bedagsaam was, blykbaar heeltemal onbewus te wees van sy nood. en verleentheid, dat hy byna onmiddellik herstel het en hom tuis gevoel het.
Toe kom juffrou La Creevy in en Smike moet ook vir haar aangebied word. En juffrou La Creevy was ook baie gaaf en wonderlik spraaksaam: nie teenoor Smike nie, want dit sou hom eers ongemaklik gemaak het, maar met Nicholas en sy suster. Dan, na 'n rukkie, sou sy af en toe met Smike self praat en hom afvra of hy 'n beoordelaar was, en of hy dink dat die prentjie in die hoek soos sy was, en of hy nie gedink het dit sou lyk nie beter as sy haarself tien jaar jonger gemaak het, en of hy nie gedink het dat jong dames beter sou lyk nie net in foto's nie, maar ook uit hulle, as oues met baie meer klein grappies en fasetiese opmerkings, wat met sulke goeie humor en vreugde gelewer is, dat Smike in homself gedink het dat sy die mooiste dame was wat hy nog ooit gesien het, selfs mooier as mev Grudden, van mnr Vincent Crummles se teater en sy was ook 'n gawe dame, en gepraat, miskien meer, maar beslis harder, as juffrou La Creevy.
Eindelik het die deur weer oopgegaan, en 'n treurende dame het gekom en Nicholas het die vrou liefdevol gesoen en haar sy ma geroep en haar na die stoel gelei waaruit Smike opgestaan ​​het toe sy die kamer binnekom.
'U is altyd goedhartig en wil graag die onderdruktes help, my liewe moeder,' sê Nicholas, 'so u sal hom goedgesind wees, weet ek.'
'Ek is seker, my liewe Nicholas,' antwoord mev Nickleby, kyk baie hard na haar nuwe vriend en buig hom voor met iets meer majesteit as wat die geleentheid blyk te vereis: 'Ek is seker dat enige vriend van u het, soos inderdaad hy behoort natuurlik 'n groot aanspraak op my te hê, en moet hy natuurlik hê, en natuurlik is dit vir my 'n groot plesier om aan iemand voorgestel te word waarin u belangstel. Daar kan geen twyfel bestaan ​​nie daaroor glad nie die minste in die wêreld nie, 'het mev Nickleby gesê. 'Terselfdertyd moet ek sê, Nicholas, my skat, soos ek altyd aan u arme liewe pappa gesê het, as hy die here huis toe sou bring om te eet, en daar niks in die huis was nie, dat as hy die dag tevore gekom het gister & mdashno, ek bedoel nie eergister nie, ek moes miskien die vorige jaar gesê het en mdashwe moes hom beter kon vermaak. '
Met watter opmerkings het mev. Nickleby na haar dogter gewend en in 'n hoorbare fluistering gevra of die meneer die hele nag gaan ophou.
'Want, as hy is, Kate, my skat,' sê mev Nickleby, 'ek sien nie dat dit vir hom moontlik is om nêrens te slaap nie, en dit is die waarheid.'
Kate stap grasieus vorentoe en blaas sonder ergernis of irritasie 'n paar woorde in haar ma se oor.
'La, Kate, my skat,' het mev Nickleby teruggekrimp, 'hoe kielie jy een! Natuurlik verstaan ​​ek dit, my liefde, sonder dat u dit vir my gesê het, en ek het dieselfde vir Nicholas gesê, en ek is baie bly. Jy het my nie vertel nie, Nicholas, my skat, 'het mev Nickleby bygevoeg en omgedraai met 'n lug met minder reservaat as wat sy voorheen aangeneem het,' wat is jou vriend se naam. '
"Sy naam, moeder," antwoord Nicholas, "is Smike."
Die effek van hierdie mededeling was geensins verwag nie, maar die naam was nie vroeër uitgespreek nie, as wat mev Nickleby op 'n stoel neergesak het en in 'n huilbui uitgebars het.
'Wat makeer?' roep Nicholas uit en hardloop om haar te ondersteun.
'Dit is so soos Pyke,' het mev Nickleby uitgeroep, 'presies soos Pyke. O! moenie met my praat nie, en dit sal beter gaan met my. '
En nadat sy elke simptoom van stadige versmoring in al sy stadiums vertoon het en omtrent 'n teelepel water uit 'n vol glas gedrink het en die res gemors het, was mevrou Nickleby beter, en het met 'n swak glimlag opgemerk dat sy baie dom was , het sy geweet.
'Dit is 'n swakheid in ons gesin', sê mev Nickleby, 'so ek kan natuurlik nie daarvoor blameer word nie. Jou ouma, Kate, was presies dieselfde en baie presies. Die minste opgewondenheid, die geringste verrassing en sy het flou geword. Ek het haar gereeld en gereeld hoor sê dat toe sy 'n jong dame was en voor sy getroud was, sy eendag 'n hoek in Oxfordstraat draai, toe sy teen haar eie haarkapper hardloop, wat blykbaar aan die ontsnap was uit 'n beer & mdash het die blote plotselinge van die ontmoeting haar direk flou laat val. Wag egter, 'het mev. Nickleby bygevoeg en 'n rukkie gedink. 'Laat ek seker wees dat ek reg is. Was dit haar haarkapper wat uit 'n beer ontsnap het, of was dit 'n beer wat uit haar haarkapper ontsnap het? Ek verklaar dat ek dit nou nie kan onthou nie, maar die kapper was 'n baie aantreklike man, ek weet, en nogal 'n heer in sy maniere, sodat dit niks met die punt van die verhaal te doen het nie. '
Mevrou Nickleby het ongemerk in een van haar retrospektiewe buie geval, vanaf daardie oomblik in humeur verbeter en deur 'n maklike verandering van die gesprek af en toe in verskillende ander staaltjies gegly, nie minder opvallend vir hul streng toepassing op die onderwerp in die hand nie.
"Meneer Smike is van Yorkshire, Nicholas, my skat?" sê mev Nickleby, na ete, en toe sy 'n geruime tyd stil was.
'Sekerlik, moeder,' antwoord Nicholas. "Ek sien jy het nie sy melancholiese geskiedenis vergeet nie."
'Ag nee,' roep mev Nickleby. 'Ag! melancholie, inderdaad. U het nie toevallig, meneer Smike, ooit êrens in die North Riding met die Grimbles of Grimble Hall geëet nie? ' het die goeie dame gesê en haar tot hom gerig. '' N Baie trotse man, sir Thomas Grimble, met ses volwasse en lieflikste dogters, en die beste park in die graafskap. '
'My liewe moeder,' het Nicholas geredeneer, 'veronderstel u dat die ongelukkige verstoteling van 'n Yorkshire -skool waarskynlik baie uitnodigingskaarte van die adel en die heer in die buurt sou ontvang?'
'Regtig, my skat, ek weet nie hoekom dit so buitengewoon moet wees nie,' het mev Nickleby gesê. 'Ek weet dat ek, toe ek op skool was, altyd ten minste twee keer elke halfjaar na die Hawkinses in Taunton Vale gegaan het, en dat hulle baie ryker was as die Grimbles, en ek het hulle in die huwelik verbind, sodat u kan sien dat dit nie so onwaarskynlik is nie , na alles.'
Nadat sy Nicholas op hierdie triomfantelike manier neergelê het, word mev Nickleby skielik aangegryp met 'n vergeetagtigheid van Smike se regte naam, en 'n onweerstaanbare neiging om hom meneer Slammons te noem, die omstandigheid wat sy toeskryf aan die merkwaardige ooreenkoms van die twee name in klankpunt, wat beide begin met 'n S, en boonop met 'n M. gespel word. Maar watter twyfel daar ook al mag wees, daar was niemand oor die feit dat hy 'n uitstekende luisteraar was nie, die omstandighede het 'n groot invloed gehad om dit op die beste terme te plaas en mev. om die hoogste mening te gee oor sy algemene deportasie en geaardheid.
So bly die sirkel op die mees vriendelike en aangename voet, tot die Maandagoggend, toe Nicholas hom vir 'n kort rukkie daaraan onttrek het, ernstig om na te dink oor die stand van sy sake en om te bepaal of hy kon 'n lewensweg, wat hom in staat sou stel om diegene te ondersteun wat so heeltemal van sy inspannings afhanklik was.
Mnr. Crummles het hom meer as een keer opgeval, maar hoewel Kate vertroud was met die hele geskiedenis van sy verbintenis met die heer, was sy ma dit nie en voorspel hy duisend besware besware van haar kant om 'n bestaan ​​op die verhoog te soek.Daar was ook ernstiger redes om terug te keer na die lewenswyse. Onafhanklik van diegene wat uit sy onvoorwaardelike verdienste en sy eie interne oortuiging dat hy nooit sou hoop om 'n groot onderskeid te bereik nie, selfs as 'n provinsiale akteur, hoe kon hy sy suster van stad tot stad en plek tot plek dra , en haar weerhou van enige ander vennote as diegene met wie hy gedwing sou word om byna sonder onderskeid te meng? "Dit sal nie regkom nie," sê Nicholas en skud sy kop, "ek moet iets anders probeer."
Dit was baie makliker om hierdie besluit te neem as om dit in werking te stel. Met geen groter ervaring van die wêreld as wat hy vir homself opgedoen het in sy kort beproewings met 'n voldoende aandeel aan onstuimigheid en neerslag (eienskappe wat in sy leeftyd nie heeltemal onnatuurlik was nie) met 'n baie skraal geld en nog skraler. voorraad vriende, wat kan hy doen? "Egad!" sê Nicholas, 'ek sal die registerkantoor weer probeer.'
Hy glimlag vir homself toe hy met 'n vinnige stap wegstap, want 'n oomblik tevore blameer hy sy eie neerslag intern. Hy het egter nie self uit die bedoeling gelag nie, want hy het verder gegaan: hy het hom, terwyl hy die plek nader, vir hom allerhande wonderlike moontlikhede en onmoontlikhede voorgestel, en homself gedink, miskien met goeie rede, baie gelukkig om met so 'n lewendige en beskeie temperament te beskik.
Die kantoor lyk presies dieselfde as toe hy dit laas verlaat het, en inderdaad, met een of twee uitsonderings, lyk dit asof dieselfde plakkaat in die venster was as wat hy voorheen gesien het. Daar was dieselfde onmeetbare meesters en minnaresse wat gebrek aan deugsame dienaars gehad het, en dieselfde deugsame bediendes wat ontbreek aan onmeetbare meesters en minnares, en dieselfde wonderlike boedels vir die belegging van kapitaal, en dieselfde enorme hoeveelhede kapitaal om in boedels te belê , en, in kort, dieselfde soort geleenthede vir mense wat hul lot wou verdien. En 'n buitengewone bewys dat dit van die nasionale welvaart was dat mense lank gelede nie van sulke voordele gebruik gemaak het nie.
Toe Nicholas stop om by die venster in te kyk, stop 'n ou man toevallig ook, en Nicholas hou sy oog langs die vensterruite van links na regs op soek na 'n plakkaat wat in sy eie geval van toepassing is. sien hierdie ou heer se figuur en trek instinktief sy oë uit die venster om dit van naderby te sien.
Hy was 'n stewige ou kêrel in 'n blou rok met 'n breë romp, redelik groot om maklik te pas, en sonder 'n spesifieke middellyf was sy lywige bene geklee in broekbroek en hoë loopskoene, en sy kop beskerm deur 'n lae-kroon breërand wit hoed, soos 'n welgestelde grazier kan dra. Hy het sy jas met knope gedra en sy dubbele ken in die voue van 'n wit nekdoek, en nie een van jou styf gestopte apoplektiese drange nie, maar 'n goeie, maklike, outydse wit nekdoek waarin 'n man kan gaan slaap en nie die enigste is nie erger vir. Maar wat die aandag van Nicholas hoofsaaklik getrek het, was die oog van die ou heer, en mdashnever was so 'n duidelike, blink, eerlike, vrolike, gelukkige oog. En daar staan ​​hy 'n bietjie opwaarts, met die een hand in die bors van sy jas, en die ander speel met sy outydse goue horlosieketting: sy kop effens aan die een kant gegooi, en sy hoed 'n bietjie meer aan die een kant as sy kop (maar dit was toevallig nie sy gewone manier om dit te dra nie) met so 'n aangename glimlag wat om sy mond speel, en so 'n komiese uitdrukking van gemengde slinksheid, eenvoud, goedhartigheid en goedhartigheid. humor, verlig sy vrolike ou gesig, dat Nicholas tevrede sou gewees het om daar tot die aand te staan ​​en na hom te kyk en intussen te vergeet dat daar iets soos 'n versuurde gemoed of 'n geknakte gesig is. in die hele wye wêreld.
Maar selfs 'n baie afgeleë benadering tot hierdie bevrediging moes nie gemaak word nie, want hoewel hy nogal bewusteloos gelyk het van waarneming, het hy terloops na Nicholas gekyk en laasgenoemde, angstig om aanstoot te gee, hervat sy ondersoek na die venster onmiddellik.
Tog staan ​​die ou heer daar en kyk van plakkaat na plakkaat, en Nicholas kan nie toelaat dat hy weer sy oë na sy gesig opslaan nie. Op die eienaardigheid en eienaardigheid van sy voorkoms ingegee, was iets so onbeskryflik boeiend en soveel werd, en daar was soveel liggies om sy mondhoeke en oë, dat dit nie net 'n vermaak was nie, maar 'n positiewe plesier en plesier om na hom te kyk.
In hierdie geval is dit geen wonder dat die ou Nicholas meer as een keer in die waarheid betrap het nie. Op sulke tye het Nicholas ingekleur en verleë gelyk: want die waarheid is dat hy begin wonder het of die vreemdeling moontlik 'n sekretaris of sekretaris kan soek en dit dink, asof die ou heer dit moet weet Dit.
Solank dit alles nodig is, was dit nie meer as 'n paar minute verby nie. Terwyl die vreemdeling besig was om weg te beweeg, het Nicholas weer sy oog getref, en in die ongemak van die oomblik stamel hy 'n verskoning.
'Geen aanstoot. Ag, geen aanstoot nie! ' sê die ou man.
Dit is in so 'n hartlike toon gesê, en die stem was presies wat dit van so 'n spreker moes gewees het, en daar was so 'n hartlikheid in die manier dat Nicholas moedig was om weer te praat.
'Hier is baie geleenthede, meneer,' sê hy half glimlaggend terwyl hy na die venster beduie.
'Baie mense wat gewillig en angstig is om in diens te wees, het ernstig so gereeld gedink, durf ek sê,' antwoord die ou man. "Arme ouens, arme genote!"
Hy het weggegaan terwyl hy dit gesê het, maar siende dat Nicholas op die punt was om te praat, het hy gemoedelik sy pas verslap, asof hy nie bereid was om hom te verkort nie. Na 'n bietjie huiwering wat soms gesien kan word tussen twee mense in die straat wat 'n knik gewissel het, en albei onseker is of hulle sal terugdraai en praat, al dan nie, bevind Nicholas hom aan die ou man se kant.
"Jy was op die punt om te praat, jong heer, wat gaan jy sê?"
'Net dat ek amper gehoop het, ek bedoel om te sê dat ek gedink het dat u 'n doel het om die advertensies te raadpleeg,' sê Nicholas.
'Ag, ja? watter voorwerp nou & mdash watter voorwerp? ' keer die ou terug en kyk skelm na Nicholas. 'Het u gedink ek wil 'n situasie hê nou en mdasheh? Het jy gedink ek het? '
'Ha! ha! ' lag die ou heer en vryf oor sy hande en polse asof hy dit was. '' N Natuurlike gedagte, in elk geval, nadat ek my na die rekeninge gekyk het. Ek het dieselfde van u gedink, eers op my woord wat ek gedoen het. '
'As u uiteindelik ook so gedink het, meneer, sou u nie ver van die waarheid af gewees het nie,' het Nicholas weer bygevoeg.
"Eh?" roep die ou man en kyk hom van kop tot voet. 'Wat! Liewe ek! Nee, nee. Goed gedra jong man tot so 'n noodsaaklikheid verminder! Nee nee, nee nee. '
Nicholas buig en groet hom, gooi hom op sy hak.
'Bly,' sê die ou man en wink hom in 'n bytstraat, waar hulle met minder onderbreking kan praat. "Wat bedoel jy, nè?"
'Slegs dat u vriendelike gesig en manier en manier waarop ek anders was as wat ek nog ooit gesien het, my in 'n vooruitsig probeer het, wat ek vir 'n ander vreemdeling in hierdie wildernis van Londen nie moes gedroom het nie,' het Nicholas teruggekeer.
'Wildernis! Ja, dit is, dit is. Goed! Dit IS 'n wildernis, 'sê die ou man met groot opgewondenheid. 'Dit was eens 'n wildernis vir my. Ek het kaalvoet hiernatoe gekom. Ek het dit nooit vergeet nie. Dank die Here!' en hy haal sy hoed uit sy kop en lyk baie ernstig.
'Wats fout? Wat is dit? Hoe het dit alles gebeur? ' sê die ou man en lê sy hand op die skouer van Nicholas en loop hom in die straat op. "Jy's & mdashEh?" lê sy vinger op die mou van sy swart jas. "Vir wie is dit reg?"
'My pa,' antwoord Nicholas.
"Ag!" sê die ou heer vinnig. 'Dit is sleg dat 'n jong man sy pa verloor. Weduwee -ma, miskien? '
'Broers en susters ook? Eh? '
'Een suster,' het Nicholas weer aangesluit.
'Arme, arme ding! U is ook 'n geleerde, durf ek sê? ' sê die ou man en kyk bedroef in die gesig van die jong man.
'Ek is goed opgelei,' sê Nicholas.
'Pragtig,' sê die ou heer, 'opvoeding 'n wonderlike ding: 'n baie goeie ding! Ek het nooit een gehad nie. Ek bewonder dit meer by ander. 'N Baie goeie ding. Ja ja. Vertel my meer van u geskiedenis. Laat ek dit alles hoor. Geen onverskillige nuuskierigheid en mdashno, nee, nee. '
Daar was iets wat so ernstig en wanhopig was in die manier waarop dit alles gesê is, en so 'n volledige miskenning van alle konvensionele beperkings en verkoues, dat Nicholas dit nie kon weerstaan ​​nie. Onder mans met 'n gesonde en uitstaande kenmerk, is daar niks so aansteekliks as 'n suiwer openheid van die hart nie. Nicholas neem die infeksie onmiddellik op en hardloop sonder voorbehoud oor die hoofpunte van sy klein geskiedenis: bloot name onderdruk en so liggies moontlik raak oor die behandeling van sy oom van Kate. Die ou luister met groot aandag, en trek toe sy arm gretig deur sy eie.
'Moenie 'n ander woord sê nie. Nie 'n ander woord nie, 'het hy gesê. 'Kom saam met my. Ons moet nie 'n minuut verloor nie. '
So sê die ou heer hom terug in Oxfordstraat en haal 'n omnibus op pad na die stad, stoot Nicholas voor hom in en volg homself.
Terwyl hy in 'n buitengewone toestand van rustelose opgewondenheid verskyn het, en telkens as Nicholas aangebied het om te praat, het hy dadelik tussenbeide gekom met: 'Moenie 'n ander woord sê nie, liewe meneer, in elk geval en nie 'n ander woord nie', het die jongman dit beter geag om te probeer geen verdere onderbreking nie. In die stad reis hulle dienooreenkomstig, sonder om enige gesprek te wissel en hoe verder hulle gaan, hoe meer wonder Nicholas wat die uiteinde van die avontuur kan wees.
Die ou man kom met groot alakriteit uit, toe hulle by die oewer kom, en weer vir Nicholas aan die arm neem, haas hom langs Threadneedle -straat en deur 'n paar rye en gange regs, totdat hulle uiteindelik in 'n stil, skaduryke vierkantjie. Hy het die voortou geneem in die oudste en skoonste sakewêreld op die plein. Die enigste inskripsie op die deurpaal was 'Cheeryble, Brothers', maar uit 'n haastige blik op die rigtings van 'n paar pakkies wat rondgelê het, vermoed Nicholas dat die broers Cheeryble Duitse handelaars was.
Mnr Cheeryble (deur 'n pakhuis wat alle aanduidings van 'n vooruitstrewende onderneming aandui) het hom gelei tot 'n bietjie afgesonderde telling -'n huis soos 'n groot glaskas waarin 'n telhuis gesit het, sonder stof en vlek asof hy in die glaskas vasgemaak is voordat die bokant opgesit is en sedertdien nog nooit uitgekom het nie, en mdasha vet, bejaardes, groot gesig klerk, met silwer bril en 'n poeierkop.
"Is my broer in sy kamer, Tim?" het mnr Cheeryble gesê, met nie minder vriendelikheid as wat hy aan Nicholas gewys het.
"Ja, hy is, meneer," antwoord die vet klerk en draai sy bril na sy skoolhoof en sy oë na Nicholas, "maar meneer Trimmers is by hom."
'Ag! En wat het hy gekry, Tim? ' sê mnr Cheeryble.
'Hy kry 'n inskrywing vir die weduwee en familie van 'n man wat vanoggend in die Oos -Indiese Docks vermoor is,' het Tim teruggekom. "Gebreek, meneer, deur 'n vat suiker."
'Hy is 'n goeie wese,' het meneer Cheeryble ernstig gesê. 'Hy is 'n vriendelike siel. Ek is baie verplig teenoor Trimmers. Trimmers is een van die beste vriende wat ons het. Hy maak duisend gevalle aan ons bekend wat ons nooit van onsself moet ontdek nie. Ek is BAIE verplig teenoor Trimmers. ' Met die woorde dat meneer Cheeryble met oneindige vreugde oor sy hande gevryf het, en Trimmers toevallig by die deur verbystap, op pad uit, skiet hom agterna en vat hom aan die hand.
'Ek is u duisend dank verskuldig, Trimmers, tienduisend dankies. Ek neem dit baie vriendelik van u, inderdaad baie vriendelik, 'sê mnr. Cheeryble en sleep hom in 'n hoek om uit die gehoor te kom. "Hoeveel kinders is daar, en wat het my broer Ned, Trimmers, gegee?"
"Daar is ses kinders," antwoord die heer, "en u broer het ons twintig pond gegee."
"My broer Ned is 'n goeie kêrel, en jy is ook 'n goeie kêrel, Trimmers," sê die ou man en skud hom bewerig gretig aan albei hande. 'Laat staan ​​my nog 'n twintig en stop 'n minuut, stop 'n minuut. Ons moenie opspraakwekkend lyk nie, en laat my tien pond af, en Tim Linkinwater tien pond. 'N Tjek van twintig pond vir meneer Trimmers, Tim. God seën u, Trimmers & mdashand kom eet hierdie week eendag saam met ons en u sal altyd 'n mes en vurk vind, en ons sal verheug wees. Nou, my liewe meneer en mdashcheque van mnr Linkinwater, Tim. Gebreek deur 'n vat suiker, en ses arme kinders en mdashoh skat, skat, skat! '
Mnr. Cheeryble, wat so vinnig as moontlik in hierdie spanning gepraat het om vriendelike herinneringe van die insamelaar van die intekening oor die groot bedrag van sy skenking te voorkom, het Nicholas gelei, ewe verbaas en geraak deur wat hy in hierdie kort gesien en gehoor het ruimte, na die half oopgemaakte deur van 'n ander kamer.
"Broer Ned," sê meneer Cheeryble, tik met sy knokkels en buk om te luister, "is jy besig, my liewe broer, of kan jy tyd spaar vir 'n woordjie of twee met my?"
'Broer Charles, my liewe kêrel,' antwoord 'n stem van binne, so soos in die toon van die wat pas gesê het, dat Nicholas begin en amper dink dat dit dieselfde is, 'moenie my so 'n vraag stel nie, maar kom direk in. '
Hulle het ingegaan, sonder om verder te praat. Wat was die verbasing van Nicholas toe sy kondukteur gevorder het en 'n hartlike groet uitruil met 'n ander ou heer, dieselfde tipe en model van homself en dieselfde gesig, dieselfde figuur, dieselfde jas, onderbaadjie en nekdoek, dieselfde broek en onderbroek en mdashnay, daar het dieselfde wit hoed teen die muur gehang!
Terwyl hulle mekaar aan die hand skud: die gesig van elkeen word verlig deur stralende blikke van liefde, wat die heerlikste by babas sou gewees het, en wat by mans so oud was, onuitspreeklik raak: Nicholas kon sien dat die laaste die ou heer was iets stouter as sy broer, en 'n effense bykomstigheid van lompheid in sy gang en gestalte vorm die enigste waarneembare verskil tussen hulle. Niemand sou kon twyfel dat hulle tweelingbroers was nie.
'Broer Ned,' sê Nicholas se vriend en sluit die kamerdeur, 'hier is 'n jong vriend van my wat ons moet bystaan. Ons moet behoorlik navraag doen oor sy verklarings, in geregtigheid teenoor hom sowel as teenoor onsself, en as hulle bevestig word, voel ek verseker dat hulle dit sal doen, en ons moet hom bystaan, broer Ned. '
'Dit is genoeg, my liewe broer, dat u sê ons moet,' antwoord die ander. 'As u dit sê, is geen verdere navrae nodig nie. Hy SAL bygestaan ​​word. Wat is sy behoeftes, en wat benodig hy? Waar is Tim Linkinwater? Laat ons hom hier hê. '
Beide die broers, kan dit hier opgemerk word, het 'n baie nadruklike en opregte geboorte gehad, albei het byna dieselfde tande verloor, wat dieselfde eienaardigheid aan hul toespraak verleen het en albei praat asof hulle behalwe die uiterste gemoedsrus het dat die vriendelikste en die meeste niksvermoedende natuur kon verleen, het hulle, terwyl hulle die pruime uit die beste poeding van Fortune versamel het, 'n paar behou vir die huidige gebruik en dit in hul mond gehou.
"Waar is Tim Linkinwater?" sê broer Ned.
"Stop, stop, stop!" sê broer Charles en neem die ander eenkant. 'Ek het 'n plan, my liewe broer, ek het 'n plan. Tim is besig om oud te word, en Tim was 'n getroue dienskneg, broer Ned en ek dink nie dat Tim se ma en suster gepensioneer word nie, en om 'n klein grafkelder vir die gesin te koop toe sy arme broer sterf, 'n voldoende vergoeding was vir sy getroue dienste. '
"Nee, nee, nee," antwoord die ander. 'Beslis nie. Nie half genoeg nie, nie half nie. '
'As ons Tim se pligte kon verlig,' het die ou heer gesê, 'en het hy die geleentheid om nou en dan die land in te gaan en buitendien twee of drie keer per week in die vars lug te slaap (wat hy kon, as hy 'n uur later die oggend begin hy sake doen), sou ou Tim Linkinwater betyds weer jonk word en hy is nou drie goeie jare ouer as ons. Ou Tim Linkinwater weer jonk! Eh, broer Ned, nè? Waarom onthou ek die ou Tim Linkinwater nogal 'n klein seuntjie? Ha, ha, ha! Arme Tim, arme Tim! '
En die ou ou manne lag lekker saam: elkeen met 'n traan van agting vir ou Tim Linkinwater wat in sy oog staan.
'Maar hoor dit eers en hoor dit eers, broer Ned,' sê die ou man haastig en plaas twee stoele, een aan elke kant van Nicholas: 'Ek sal dit self vir jou sê, broer Ned, want die jong heer is beskeie en is 'n geleerde, Ned, en ek moet dit nie reg voel dat hy ons sy storie telkens moet vertel asof hy 'n bedelaar is of asof ons aan hom twyfel nie. Nee nee nee.'
'Nee, nee, nee,' antwoord die ander en knik ernstig met sy kop. "Baie reg, my liewe broer, baie reg."
'Hy sal vir my sê dat ek verkeerd is, as ek 'n fout maak,' sê Nicholas se vriend. 'Maar of ek dit nou doen of nie, u sal baie geraak word, broer Ned, en u onthou die tyd toe ons twee vriendelose seuns was en ons eerste sjieling verdien in hierdie wonderlike stad.'
Die tweeling druk mekaar se hande in stilte en op sy eie huislike manier vertel broer Charles die besonderhede wat hy van Nicholas gehoor het. Die gesprek wat gevolg het, was lank, en toe dit verby was, het 'n geheime konferensie van byna dieselfde tyd plaasgevind tussen broer Ned en Tim Linkinwater in 'n ander kamer. Dit is 'n minagting vir Nicholas om te sê dat, voordat hy tien minute lank met die twee broers afgesluit was, hy net met sy hand kon waai oor elke nuwe uitdrukking van vriendelikheid en simpatie, en snik soos 'n klein kindjie.
Uiteindelik kom broer Ned en Tim Linkinwater weer bymekaar, toe Tim onmiddellik na Nicholas stap en in 'n baie kort sin in sy oor fluister (want Tim was gewoonlik 'n man van min woorde), dat hy die adres in die Strand afgeneem het , en sou hom die aand, om agt, aanroep. Nadat hy dit gedoen het, vee Tim sy bril af en trek dit aan om hom te hoor wat die broers Cheeryble nog meer te sê het.
"Tim," sê broer Charles, "verstaan ​​jy dat ons die bedoeling het om hierdie jong heer in die telhuis in te neem?"
Broer Ned het opgemerk dat Tim bewus was van die bedoeling, en hy het dit goedgekeur en Tim het geknik, en gesê dat hy dit gedoen het, hom opgetrek het en veral vet en baie belangrik gelyk het. Daarna was daar 'n diepgaande stilte.
'Ek kom nie 'n uur later die oggend nie, weet jy,' sê Tim, terwyl hy ineens uitbreek en baie vasberade lyk. 'Ek gaan nie in die vars lug slaap nie, ek gaan ook nie die land in nie. 'N Pragtige ding op hierdie tyd van die dag, beslis. Pho! '
'Verdoem jou hardnekkigheid, Tim Linkinwater,' sê broer Charles en kyk na hom sonder die vaagste vonk van woede en met 'n aangesig wat straal van gehegtheid aan die ou klerk. "Verdoem jou hardnekkigheid, Tim Linkinwater, wat bedoel jy, meneer?"
'Dit is vier-en-veertig jaar,' het Tim gesê, met 'n berekening in die lug met sy pen en 'n denkbeeldige streep getrek voordat hy dit opgestel het, 'vier-en-veertig jaar, volgende Mei, sedert ek die eerste keer die boeke van Cheeryble bewaar het, Broers. Ek het die kluis elke oggend al oopgemaak (Sondae uitgesluit) terwyl die klok negeuur was, en ek het elke aand om half tien (behalwe op Foreign Post-nagte en dan twintig minute voor twaalf) die huis binnegegaan om die deure toegemaak en die vure blus. Ek het nog nooit een aand uit die solder geslaap nie. Daar is dieselfde boks in die middel van die venster, en dieselfde vier blompotte, twee aan elke kant, wat ek saamgebring het toe ek die eerste keer gekom het. Ek het dit keer op keer gesê, en ek sal dit onderhou en daar is nie so 'n vierkant in hierdie wêreld nie. Ek WEET daar is nie, 'sê Tim met skielike energie en kyk streng na hom. 'Nie een nie. Vir besigheid of plesier, in die somer of in die winter, en dit gee nie om nie, en daar is niks soos dit nie. Daar is nie so 'n veer in Engeland soos die pomp onder die boog nie. Daar is nie so 'n uitsig in Engeland soos die uitsig uit my venster nie; ek het dit elke oggend gesien voordat ek geskeer het, en ek behoort iets daarvan te weet. Ek het in die kamer geslaap, 'het Tim bygevoeg en sy stem 'n bietjie gesink,' vir vier-en-veertig jaar, en as dit nie ongerieflik was nie, en dit nie met die besigheid inmeng nie, moet ek verlof vra om daar te sterf. '
"Damn jy, Tim Linkinwater, hoe durf jy praat oor doodgaan?" brul die tweeling een impuls en blaas hulle ou neuse heftig.
'Dit is wat ek te sê het, meneer Edwin en meneer Charles,' het Tim gesê en weer op sy skouers gehard. 'Dit is nie die eerste keer dat jy daaroor praat om my te beledig nie, maar as jy wil, maak ons ​​dit die laaste en laat ons die onderwerp vir ewig los.'
Met hierdie woorde het Tim Linkinwater uitgestap en homself toegesluit in sy glaskas, met die lug van 'n man wat sy sê gehad het, en hy was deeglik vasbeslote om nie neergesit te word nie.
Die broers verwissel voorkoms en hoes 'n halfdosyn kere sonder om te praat.
'Hy moet iets saam met hom doen, broer Ned,' sê die ander hartlik, 'ons moet sy ou struikelblokke verontagsaam wat hulle nie kan verdra of dra nie. Hy moet 'n vennoot word, broer Ned. As hy hom nie op vreedsame wyse sal onderwerp nie, moet ons geweld gebruik. '
'Heeltemal reg,' antwoord broer Ned en knik met sy kop terwyl 'n man vasbeslote is 'heeltemal reg, my liewe broer. As hy nie na die rede luister nie, moet ons dit teen sy wil doen en hom wys dat ons vasbeslote is om ons gesag uit te oefenen. Ons moet met hom twis, broer Charles. '
'Ons moet. Ons moet beslis met Tim Linkinwater twis, 'het die ander gesê. 'Maar intussen, my liewe broer, ons behou ons jong vriend, en die arme dame en haar dogter sal angstig wees vir sy terugkeer. Laat ons dus vir die hede afskeid neem, en & mdashthere, daar is sorg vir die boks, my liewe meneer & mdashand & mdashno, nee, nie 'n woord nie, maar pas nou op die kruisings en & mdash '
En met woorde wat nie saamgevoeg is nie, wat Nicholas sou verhinder om sy dank uit te spreek, het die broers hom haastig uitgehaal: hy het die hele hand met hom geskud en onsuksesvol geraak en hulle was arm hande by misleiding! het hom bemeester.
Nicholas se hart was te vol om toe te laat dat hy in die straat draai totdat hy weer kalm was. Toe hy eindelik uit die donker deurhoek gly waarin hy gedwing is om te stop, sien hy 'n blik op die tweeling wat in 'n hoek van die glaskas skelm inloer, klaarblyklik nie besluit of hulle hul laat aanval onmiddellik moet opvolg nie. , of vir die huidige uitstel om die belegging van die onbuigsame Tim Linkinwater verder te belê.
Om te vertel van al die vreugde en verwondering wat die omstandighede pas ontwaak het by juffrou La Creevy, en al die dinge wat gedoen, gesê, gedink, verwag, gehoop en geprofeteer is, is buite die huidige verloop en doel van hierdie avonture. Dit is voldoende om kortliks te verklaar dat Timothy Linkinwater, stiptelik tot sy aanstelling, opgedaag het, dat hy, ongeag sy eienaardigheid, en jaloers, soos hy sekerlik sou wees, op die behoorlike uitoefening van sy omvattendste liberaliteit van sy werkgewers, sterk en hartlik ten gunste van Nicholas en dat hy die volgende dag op die leë stoel in die telhuis van Cheeryble, Brothers, aangestel is met 'n huidige salaris van honderd en twintig pond per jaar.
'En ek dink, my liewe broer,' het Nicholas se eerste vriend gesê, 'dat as ons nou die klein huisie by Bow, wat leeg is, by iets onder die gewone huur sou toelaat? Eh, broer Ned? '
"Vir niks," sê broer Ned. 'Ons is ryk, en ons behoort ons te skaam om die huur onder sulke omstandighede aan te raak. Waar is Tim Linkinwater? En niks vir niks nie, my liewe broer, vir niks. '
'Miskien is dit beter om iets te sê, broer Ned,' het die ander voorgestel, saggies, 'dit sal help om gewoontes van spaarsaamheid te behou, weet jy, en om 'n pynlike gevoel van oorweldigende verpligtinge te verwyder. Ons kan sê vyftien pond, of twintig pond, en as dit stiptelik betaal is, moet u dit op 'n ander manier aan hulle vergoed. En ek kan in die geheim 'n klein lening aan 'n klein meubelstuk gee, en u kan in die geheim nog 'n klein lening voorskiet, broer Ned, en as ons dit goed doen, is daar geen vrees nie, geen vrees nie, en ons kan die lenings in geskenke verander. Versigtig, broer Ned, en geleidelik, en sonder om te veel op hulle te druk, wat sê jy nou, broer? '
Broer Ned het sy hand daarop gegee en nie net gesê dat dit gedoen moet word nie, maar dit ook laat doen, en binne 'n kort week neem Nicholas die stoelgang in besit, en mev Nickleby en Kate neem die huis in besit, en alles was hoop, gewoel en lighartigheid.
Daar was seker nooit so 'n week van ontdekkings en verrassings soos die eerste week van die huis nie. Elke aand toe Nicholas by die huis kom, is iets nuuts uitgevind. Op 'n dag was dit 'n wingerdstok, en 'n ander dag was dit 'n ketel, en 'n ander dag was dit die sleutel van die voorste kas aan die onderkant van die waterkolf, ensovoorts deur honderd items. Toe is hierdie kamer versier met 'n moeselin gordyn, en die kamer is redelik elegant gemaak deur 'n vensterblind, en sulke verbeterings is aangebring, soos niemand sou vermoed het nie. Dan was daar juffrou La Creevy, wat in die omnibus uitgekom het om 'n dag of twee te stop en te help, en wat voortdurend 'n baie klein bruinpapier pakkie blikkies en 'n baie groot hamer verloor en met haar moue rondhardloop. by die polse ingedruk en van trappe afgeval en haarself baie seergemaak en mevrou Nickleby, wat onophoudelik gepraat het, en af ​​en toe iets gedoen het, maar nie gereeld nie, en Kate, wat haarself oral geruisloos besig was, en tevrede was met alles en mdashand Smike, wat het die tuin 'n wonderlike wonder gemaak om na te kyk & mdashand Nicholas, wat hulle almal gehelp en bemoedig het, en die vrede en vrolikheid van die huis herstel, met sulke nuwe lust vir elke besparende plesier en soveel vreugde vir elke uur van ontmoeting, soos ongeluk en afsondering alleen kon gee!
Kortom, die arme Nicklebys was sosiaal en gelukkig terwyl die ryk Nickleby alleen en ellendig was.
Charles Dickens is op 7 Februarie 1812 in Portsea, Engeland, gebore. Sy pa het 'n werk as betaalbediende by die Britse vloot gehad, en die Dickens -gesin moes volgens die standaard van die dag 'n gemaklike lewe geniet het. Maar sy pa se bestedingsgewoontes het hulle voortdurend in finansiële moeilikheid laat beland. Toe Charles twaalf jaar oud was, is sy pa na die skuldenaarsgevangenis gestuur, en Charles was verplig om 'n werk te neem in 'n fabriek wat skoenpolitoer as swart laat verklaar het.
Die lewe in die swartmaakfabriek vir die blink 12-jarige was 'n beproewing. Hy voel verneder en skaam, en die jaar of wat wat hy bestee het om etikette op potte te plak, sal 'n groot invloed op sy lewe hê. Toe sy pa daarin slaag om uit die skuldenaarsgevangenis te kom, kon Charles sy sporadiese skoolopleiding hervat. Hy moes egter op 15 -jarige ouderdom as kantoorseun werk neem.
Teen sy laat tienerjare het hy stenografie geleer en 'n pos as verslaggewer in die Londense howe gekry. Teen die vroeë 1830's rapporteer hy vir twee koerante in Londen.
Etimologie, Marshalsea Court Edit
Marshalsea of marshalie verwys na die kantoor van 'n maarskalk, afkomstig van die Anglo-Franse mareschalcie. Marshal oorspronklik bedoel hoefsmid, uit die Ou Germaans marh (perd) en scalc (dienskneg), later 'n titel wat toegeken word aan diegene wat aan die howe van Middeleeuse Europa voorsit. 
Marshalsea was oorspronklik die naam van die Marshalsea Court. Die gevangenis is gebou om diegene wat voor die hof en die Court of the King's Bench gebring is, te bewaar, waarop Marshalsea se beslissings beroep kan word. Die Marshalsea -hof was ook 'n jurisdiksie van die koninklike huishouding, ook bekend as die Court of the Verge en die Court of the Marshalsea of ​​the Household of the Kings of England. Vanaf ongeveer 1290 het dit lede van die huishouding beheer wat binne die "rand" gewoon het, omskryf as binne 19 km van die koning. Van 1530 tot 1698 was die rand gewoonlik 12 myl om die paleis van Whitehall, die hoofkoshuis van die koninklike familie, maar die Marshalsea was 'n ambulante hof wat saam met die koning deur die land rondbeweeg het, wat handel oor oortreding, minagting en skuld. Dit word toenemend gebruik deur mense wat nie aan die koninklike huis gekoppel is nie. 
Southwark, wat deur die Romeine omstreeks 43 nC gevestig is, het gedien as 'n toegangspunt na Londen vanaf Suid -Engeland, veral langs Watlingstraat, die Romeinse pad vanaf Canterbury. Dit loop in wat nou Southwark's Borough High Street is en van daar noord na die ou London Bridge.  Die gebied het bekend geword vir sy reisigers en herberge, waaronder Geoffrey Chaucer se Tabard Inn. Die rondreisende bevolking het armoede, prostitute, aasbeertjies, teaters (insluitend Shakespeare's Globe) en gevangenisse meegebring. In 1796 was daar vyf gevangenisse in Southwark - die Clink, King's Bench, Borough Compter, White Lion en die Marshalsea - in vergelyking met 18 in Londen as geheel. 
Gevangenisse in Engeland Redigeer
Tot in die 19de eeu word gevangenisstraf in Engeland nie as 'n straf beskou nie, behalwe vir geringe oortredings, soos rondlêstronke, het mense bloot aangehou totdat hul skuldeisers betaal is of hul lot deur regters bepaal is. Opsies sluit in teregstelling (geëindig 1964), geseling (1961), die voorraad (1872), die pilaar (1830), die eend -stoelgang (1817), aansluiting by die weermag of strafvervoer na Amerika of Australië (1867).  In 1774 was daar net meer as 4000 gevangenes in Brittanje, waarvan die helfte skuldenaars, uit 'n bevolking van ses miljoen.  (In 2010 was daar meer as 85 000 gevangenes in Engeland en Wallis uit 'n bevolking van 56 miljoen.)  [c]
Die gevangenisse uit die agtiende eeu was effektief huisvesting. Dit is swak onderhou en dikwels vuil, en dit kan bestaan ​​uit 'n paar kamers in 'n kelder. Voor die Gaolswet 1823, dan die Gevangeniswet 1835 en die Gevangeniswet 1877, is hulle deur die koninklike huishouding, die aristokrasie en die biskoppe geadministreer, en word hulle gewin deur privaat individue wat die reg gekoop het om geld daaruit te bestuur en geld te verdien. 
Gevangenes moes huurgeld betaal, kos gee en hulself beklee en, in die groter tronke, hul kamers inrig. Een man wat tydens die verhoor in 1669 onskuldig bevind is, is nie vrygelaat nie omdat hy tronkgeld verskuldig was uit sy voorverhoor, 'n posisie wat die regter, Matthew Hale, ondersteun.  Tronkbewaarders het kos verkoop of ruimte vir ander oopgemaak om winkels oop te maak. Die Marshalsea bevat verskeie winkels en klein restaurante.  Gevangenes sonder geld of eksterne ondersteuning staar hongersnood in die gesig. As die gevangenis wel voedsel aan sy nie-betalende gevangenes verskaf het, is dit gekoop met liefdadigheidskenkings-skenkings wat soms deur die tronkbewaarders afgesny is-gewoonlik brood en water met 'n klein hoeveelheid vleis, of iets wat gekonfiskeer is as ongeskik vir menslike gebruik.  Gevangenes sou gevangenes met boeie en ander yster laai, en dan aanklagte neem vir die verwydering daarvan, wat bekend staan ​​as "versag van strykysters" (of "keuse van strykysters"), wat bekend staan ​​as die "handel in kettings". 
Die hervormer van die gevangenis, John Howard, het in die 1770's deur die land gereis om tronke te ondersoek en sy navorsing voorgelê in Die staat van die gevangenisse in Engeland en Wallis (1777).  In 'n gevangenis wat die biskop van Ely besit, het Howard geskryf, is gevangenes tien jaar tevore vasgeketting op die rug gehou, met stekende krae om hul nekke en ysterstawe oor hul bene. Die hertog van Portland het 'n kelder met een kamer in Chesterfield waarin vier gevangenes gehuisves is, sonder strooi of hitte, wat maande lank nie skoongemaak is nie. Lord Arundel was die eienaar van 'n gevangenis in Penzance, waar Howard 'n skuldenaar gevind het in 'n kamer van 11 voet x 11 voet en 6 voet hoog, met 'n klein venster. Die kamerdeur was vier weke lank nie oopgemaak nie. 
Skuld in Engeland Redigeer
Voordat die Bankruptcy Act 1869 plaasgevind het, is skuldeisers in Engeland gereeld in die tronk gesit na die genot van hul skuldeisers. Ongeveer 10 000 mense in Engeland en Wallis was in 1641 in die tronk weens skuld, dikwels vir klein hoeveelhede.  In die 18de eeu het skuldenaars meer as die helfte van die gevangenisbevolking uitgemaak:  945 van Londen se 1 500 gevangenes in 1779 was skuldenaars.  Volgens John Wade, wat in 1829 in Londen in 1826–1827 geskryf is, is 753 mense tussen 20 en 100 dae gevange geneem vir skuld onder £ 5. In Southwark daardie jaar beloop die skuld van 1,893 gevangenes gesamentlik £ 16,442 (gelykstaande aan £ 1,500,000 in 2019).  Ander Europese lande het wetgewing gehad wat gevangenisstraf vir skuld tot een jaar beperk, maar debiteure in Engeland is gevange geneem totdat hul skuldeisers tevrede was.  Toe die Fleet -gevangenis in 1842 gesluit word, is gevind dat twee skuldenaars al 30 jaar daar was. 
Gevangenes sou dikwels hul gesinne saamneem, wat beteken dat hele gemeenskappe in die tronk van die skuldenaar ontstaan ​​het. Die gemeenskap het sy eie ekonomie geskep, met tronkbewaarders wat betaal vir kamer, kos, drank en meubels, of toegewings verkoop aan ander, en prokureurs vra fooie in vrugtelose pogings om die skuldenaars uit te kry. Gevangenes se gesinne, insluitend kinders, moes dikwels werk kry net om die koste van die gevangenis te dek. 
Wetgewing het die probleem vanaf 1649 begin aanspreek, maar dit was stadig om 'n verskil te maak. Helen Small skryf dat, onder George III (regeer 1760-1820), nuwe wetgewing verhoed het dat skulde van minder as 40 sjielings tot tronk lei (gelykstaande aan £ 305 in 2019), maar selfs die kleinste skuld sou groter wees as advokate se fooie bygevoeg is. Ingevolge die Wet op Insolvente Debiteure 1813 kon debiteure na 14 dae vrylating versoek deur 'n eed af te lê dat hul bates nie £ 20 oorskry nie, maar as 'n skuldeiser beswaar maak, moet hulle binne bly. Selfs ná jare in die gevangenis, moes die skuld nog betaal word. 
Oorsig, bronne Redigeer
Die Marshalsea het twee geboue in dieselfde straat in Southwark beset. Die eerste dateer uit die 14de eeu in wat nou Borough High Street 161 sou wees, tussen King Street en Mermaid Court.  Teen die laat 16de eeu het die gebou "verkrummel".  In 1799 het die regering berig dat dit 120 meter (120 m) suid herbou sou word in wat nou Borough High Street 211 is. 
Die eerste Marshalsea was ongeveer 46 x 15 meter groot, met 'n voorste lodge, effens terug van Borough High Street.  Daar is geen rekord van wanneer dit gebou is nie. Die historikus Jerry White skryf dat dit teen 1300 bestaan ​​het, maar volgens Ida Darlington, redakteur van die 1955 Opname van Londen, word daar melding gemaak van "die goeie manne van die stad Suthwerk" wat in 1373 'n lisensie gekry het om 'n huis in Southwark's High Street te bou om gevangenes voor die Marshalsea van die Koning se huishouding op te hou. Darlington skryf dat vroeëre vermeldings van 'n Marshalsea -gevangenis kan verwys na ander gevangenisse, een wat deur die Knight Marshal in York gehou word en 'n ander in Canterbury. [d] Daar word verwys na die Marshalsea -gevangenis in Southwark wat in 1381 deur Wat Tyler tydens die Peasants 'Revolt aan die brand gesteek is.  John Cope, esquire, word beskryf as marskalk van die marshalsea -hospies in 1412  William Bradwardyn is in 1421 as marskalk beskryf. 
Die meeste van die eerste Marshalsea, soos met die tweede, is in 1773 deur skuldenaars opgeneem, en debiteure binne 20 kilometer van Westminster kon daar gevange gehou word vir 'n skuld van 40 sjielings.  Jerry White skryf dat die armste skuldenaars van Londen in die Marshalsea gehuisves is. Rykere skuldenaars het hulle verwydering uit die Marshalsea verseker deur middel van 'n lasbrief habeas corpus, en gereël om na die Vloot of Koningsbank te verskuif, wat albei gemakliker was.  Die gevangenis het ook 'n klein aantal mans aangehou wat in die Old Bailey verhoor is vir misdade op see. 
Die Marshalsea was tegnies onder die beheer van die Knight Marshal, maar is uitgelaat aan ander wat dit vir wins bestuur het. Byvoorbeeld, in 1727 het die riddermaarskalk, Philip Meadows, John Darby, 'n drukker, as gevangenis -goewerneur aangestel, wat dit op sy beurt aan William Acton, 'n slagter (wat later vir die moord op drie van sy gevangenes verhoor is) verhuur het. Acton het voorheen as een van die sleutels van die gevangenis gewerk. Hy betaal Darby £ 140 per jaar (gelykstaande aan £ 21,000 in 2019) vir 'n huurkontrak van sewe jaar, wat hom die reg gee om as inwonende opsigter en hoof-turnkey op te tree, en 'n bykomende £ 260 vir die reg om huur by die kamers in te vorder, en kos en drank verkoop. 
Baie van ons inligting oor die eerste Marshalsea handel oor die gevangenis in die vroeë 18de eeu, met dank aan drie bronne. John Baptist Grano (1692 - omstreeks 1748), een van die trompettiste van George Frederick Handel by die operahuis in die Londense Haymarket, is daar gevange geneem vir 'n skuld van £ 99 (£ 13,000 vandag) en het 'n gedetailleerde dagboek gehou, A Journal of My Life in die Marshalsea, van sy 458 dae gevangenisstraf van 30 Mei 1728 tot 23 September 1729. Die ander twee belangrikste bronne is 'n verslag uit 1729 deur 'n parlementêre komitee, onder leiding van James Oglethorpe -LP, oor die toestand van die vloot en die Marshalsea,  en die daaropvolgende moordverhoor daardie jaar van William Acton, die hoof van die Marshalsea tronkbewaarder.
Meester se kant Redigeer
Teen die 18de eeu het die gevangenis afsonderlike gebiede vir sy twee klasse gevangenes: die meester se kant, wat ongeveer 50 kamers te huur huisves, en die algemene of arm kant, bestaande uit nege klein kamers of sale waar 300 mense was beperk van skemer tot dagbreek. Die kamerhuur aan die meester se kant was in 1728 tien sjielings per week, met die meeste gevangenes genoodsaak om te deel. John Baptist Grano betaal 2s 6d (twee sjielings en ses sent) vir 'n kamer met twee beddens aan die meester se kant, gedeel met drie ander gevangenes: Daniel Blunt, 'n kleremaker wat £ 9 geskuld het, Benjamin Sandford, 'n aansteker van Bermondsey wat £ verskuldig was 55, en 'n meneer Blundell, 'n juwelier.  Vrouegevangenes wat die gelde kon betaal, is gehuisves in die vrouekwartier, bekend as die eikebome. Die vrouens, dogters en liefhebbers van manlike gevangenes is toegelaat om by hulle te woon, as iemand hul pad betaal. 
Die gevangenis, wat deur gevangenes bekend staan ​​as die kasteel, het 'n lodge by die ingang, met 'n sykamer, die pond genoem, waar nuwe gevangenes sou wag totdat 'n kamer vir hulle gevind is. Die voorste lodge het gelei na 'n binnehof wat bekend staan ​​as die park. Dit was in twee gedeel deur 'n lang smal muur, sodat gevangenes van die gemeenskaplike kant nie gesien kon word deur diegene aan die kant van die meester nie, wat verkies om nie bedroef te word deur die aanskouing van ontsaglike armoede nie, veral as hulle self sou neerval. te eniger tyd daarin. 
Daar was 'n kroeg wat deur die vrou van die goewerneur bestuur is, en 'n winkel in 1728 deur 'n heer en mevrou Cary, albei gevangenes, wat kerse, seep en 'n bietjie kos verkoop het.  Daar was 'n koffiewinkel wat in 1729 deur 'n langdurige gevangene, Sarah Bradshaw, en 'n steakhuis genaamd Titty Doll bestuur word deur 'n ander gevangene, Richard McDonnell, en sy vrou. Daar was ook 'n kleremaker en 'n kapper, en gevangenes van die meester se kant kon gevangenes van die gewone kant huur om as hul dienaars op te tree. 
Die hervormer van die gevangenis, John Howard, het die Marshalsea besoek op 16 Maart 1774. Hy het berig dat daar nie 'n siekeboeg was nie, en dat die praktyk van "versiering" in plek was, waardeur nuwe gevangenes geboelie word om geld aan die ouer gevangenes te gee by aankoms.  Vyf kamers aan die meester se kant is verhuur aan 'n man wat nie 'n gevangene was nie. Tydens Howard se besoek is die kraankamer of bierkamer aan 'n gevangene verhuur wat "binne die reëls" of "binne die vryheid" van die King's Bench -gevangenis geleef het, dit beteken dat hy 'n King's Bank -gevangene was, wat vir 'n gelde, is toegelaat om binne 'n sekere radius van die gevangenis buite te woon. Alhoewel wetgewing die tronkbewaarders verbied het om 'n geldelike belang te hê in die verkoop van alkohol in hul gevangenisse, was dit 'n reël wat heeltemal geïgnoreer is. Howard berig dat daar in die somer van 1775 600 potte bier een Sondag uit 'n openbare huis na die Marshalsea gebring is omdat die gevangenes nie van die bier in die kraankamer gehou het nie. 
Algemene kant Wysig
Gevangenes aan die meester se kant waag selde na die gemeenskaplike kant. John Baptist Grano het net een keer op 5 Augustus 1728 daarheen gegaan en in sy dagboek geskryf: "Ek het gedink dit sou my doodgemaak het." Ander gevangenes hoef dit nie te sien nie, skryf John Ginger. Dit was genoeg dat hulle geweet het dat dit bestaan ​​om die huurgeld, regskoste en ander fooie uit hul gesinne te laat vloei, gelde wat hulle op enige ander plek sou kon sien leef in die skoot van luukse, maar wat in die Marshalsea vertrou kon word net om te verdwyn siekte en hongersnood af. 
Die lewensomstandighede aan die gemeenskaplike kant was in alle opsigte haglik. In 1639 het gevangenes gekla dat 23 vroue in een kamer aangehou word sonder om te gaan lê, wat tot 'n opstand gelei het, met gevangenes wat heinings afgetrek het en die wagte met klippe aangeval het. Gevangenes is gereeld geslaan met 'n "bul se piep" ('n sweep gemaak van 'n bul se penis), of gemartel met duimskroewe en 'n skedel, 'n stut vir die kop wat 5,4 kg weeg. 
Wat hulle dikwels afgehandel het, was dat hulle gedwing word om in die sterk kamer, 'n vensterlose skuur naby die hoof riool, langs hope nat grond en kadavers te wag wat begrawe moet word.  Dickens beskryf dit as "gevrees deur selfs die mees ontsagwekkende snelwegmanne en net draaglik vir paddas en rotte".  'n Skynbaar diabeet -weermagoffisier wat in die sterk kamer gesterf het - hy is uit die gewone kant geslinger omdat gevangenes gekla het oor die reuk van sy urine - volgens 'n getuie het sy gesig binne enkele ure na sy dood deur rotte geëet. . 
Toe William Acton in die 1720's die gevangenis bestuur, is die inkomste uit liefdadigheidsorganisasies, wat ingesamel is om kos vir gevangenes aan die gemeenskaplike kant te koop, eerder aan 'n groep vertroude gevangenes gestuur wat namens Acton die gevangenis geplaas het. Dieselfde groep het tydens Acton se verhoor in 1729 weens moord gesweer dat die sterk kamer die beste kamer in die huis was.  Ginger skryf dat Acton en sy vrou, wat in 'n gemaklike woonstel naby die lodge gewoon het, geweet het dat hulle op 'n kruitvat sit: "As die reuk van varsgebakte brood elke oggend opgevul het, kon slegs die wrede onderdrukking voorkom die gemeenskaplike kant uitbars. " 
1729 Gaole Komitee Wysig
Die gemeenskaplike kant het wel op 'n manier in 1728 uitgebars toe Robert Castell, 'n argitek en skuldenaar in die Fleet -gevangenis, wat binne die reëls in verblyf buite die gevangenis gewoon het, na 'n 'sponninghuis' geneem is nadat hy geweier het om 'n hoër te betaal gevangenisgeld aan die berugte bewaarder van die Vloot, Thomas Bambridge. Spongehuise was privaat blyplekke waar gevangenes in die tronk was voordat hulle in die tronk geneem is. Hulle het die naam gekry omdat hulle die laaste geld van die gevangene uit hom gepers het. Toe Castell op 14 November by die spongehuis aankom, moes hy ruimte deel met 'n man wat aan pokke sterf, wat veroorsaak het dat hy besmet is en minder as 'n maand later dood is. 
Castell het 'n vriend, James Oglethorpe, 'n Tory -LP gehad wat jare later die Amerikaanse kolonie Georgia gestig het. Oglethorpe het vrae begin stel oor die behandeling van skuldenaarsgevangenes, en 'n groep skuldenaars het, miskien op aandrang van Oglethorpe, 'n klag ingedien oor hul behandeling by die burgemeester van Londen en sy wethouers, wat op 21 Desember 1728 'n onderhoud met die vloot se bewaarder gevoer het. [ 57]
In Februarie 1729 het die Laerhuis 'n parlementêre komitee aangestel, die Gaole -komitee, onder voorsitterskap van Oglethorpe, om die toestande in die vloot en Marshalsea te ondersoek.  Die komitee het die vloot op 27 Februarie en die Marshalsea op 25 Maart besoek.  William Hogarth vergesel die komitee tydens sy besoek aan die vloot, skets dit en verf dit dan in olie (links). Die skildery is in opdrag van Sir Archibald Grant, parlementslid van Aberdeenshire, derde van regs. Die man in ysters is vermoedelik Jacob Mendez Solas, 'n Portugese gevangene. 
Die komitee was geskok oor die lewensomstandighede van die gevangenes. In die vloot het hulle Sir William Rich, 'n baronet, in ysters aangetref. Hy was nie in staat om die gevangenisgeld te betaal nie, maar hy is verbrand met 'n vuurwarm poker, met 'n stok geslaan en tien dae in 'n kerker gehou omdat hy die bewaarder met 'n skoenmaker se mes gewond het.  In die Marshalsea het hulle gevind dat gevangenes aan die gemeenskaplike kant gereeld doodgaan van die honger:
Al die ondersteuning waarop sulke arme wretches moet voortbestaan, is 'n toevallige toelaag van Pease, wat een keer per week gegee word deur 'n heer, wat sy naam verberg, en ongeveer dertig pond beesvleis, verskaf deur die vrywillige bydrae van die regter en beamptes van die Marshalsea, op Maandag, Woensdag en Vrydag, wat in baie klein gedeeltes verdeel is, van ongeveer 'n ons en 'n half, versprei met 'n vierde deel van 'n halwe sent brood.
As die ellendige Wretch die liefdadigheid van sy vriende verslind het en die geld wat hy op sy klere en beddegoed ingesamel het, opgebruik het en sy laaste toelae vir voorsorg geëet het, word hy gewoonlik binne 'n paar dae verswak uit gebrek aan Voedsel, met die simptome van 'n gejaagde koors, en as hy nie meer kan staan ​​nie, as hy 3d kan verhoog om die fooi van die gewone verpleegster van die gevangenis te betaal, kry hy die vryheid om in die siek afdeling ingedra te word, en bly hy vir ongeveer 'n maand of twee deur die hulp van bogenoemde gevangenisgedeelte, en sterf dan. 
Verhoor van William Acton Edit
As gevolg van die ondersoeke van die Gaolskomitee, is verskeie sleutelfigure in die tronke in Augustus 1729 verhoor weens moord, waaronder Thomas Bambridge van die Vloot en William Acton van die Marshalsea. Gegewe die sterk geformuleerde verslag van die Gaole -komitee, was die verhore groot openbare geleenthede. Ginger skryf dat toe die prins van Wallis se boekverkoper sy rekening aan die einde van daardie jaar voorgelê het, twee van die 41 bundels daarop 'n verslag was van William Acton se verhoor. 
Geval van Thomas Bliss Edit
Die eerste saak teen Acton, voor die heer Baron Carter, was vir die moord in 1726 op Thomas Bliss, 'n timmerman en skuldenaar. Omdat hy nie die tronkgeld kon betaal nie, het Bliss so min te ete gehad dat hy probeer ontsnap het deur 'n tou oor die muur te gooi, maar sy agtervolgers het dit afgesny en hy het 20 meter in die tronk gestort. Omdat hy wou weet wie die tou verskaf het, slaan Acton hom met 'n bulletjie, stamp op sy maag, plaas hom in die gat ('n klam ruimte onder die trap), dan in die sterk kamer. 
Die sterk kamer was oorspronklik gebou om seerowers te hou, net 'n paar meter van die riool van die gevangenis af. Dit is nooit skoongemaak nie, het geen dreinering gehad nie, geen sonlig nie, geen vars lug nie - die reuk word beskryf as 'raserig' - en was vol rotte en soms ''n paar molletjies' '.  Verskeie gevangenes het aan die hof gesê dat dit geen bed bevat nie, sodat gevangenes op die klam vloer moes lê, moontlik langs lyke wat wag om begrawe te word. Maar 'n groep begunstigde gevangenes wat Acton aan die polisie betaal het, het aan die verhoor gesê daar is wel 'n bed. Een van hulle het gesê dat hy gereeld gekies het om self daar te gaan lê, omdat die sterk kamer so skoon was, die "beste kamer aan die gemeenskaplike kant van die gevangenis", het 'n ander gesê. Dit ten spyte daarvan dat die hof gehoor het dat een linkerkant van die gevangene doodgemaak het op die nat vloer, en dat 'n rot die neus, oor, wang en linkeroog van 'n ander een geëet het. 
Bliss het drie weke lank in die sterk kamer gelê met 'n kappie ('n swaar stut vir die kop), duimskroewe, ysterhalsband, beenstrykysters en ysters om sy enkels, genaamd pure. Een getuie het gesê dat die swelling in sy bene so erg was dat die ysters aan die een kant nie meer gesien kan word vir oorvol vlees nie. Sy vrou, wat hom deur 'n klein gaatjie in die deur kon sien, getuig dat hy uit die mond en duime bloei. Hy het 'n klein hoeveelheid kos gekry, maar die kappie het hom verhinder om te kou, maar hy moes 'n ander gevangene, Susannah Dodd, vra om sy vleis vir hom te kou. Hy is uiteindelik uit die gevangenis vrygelaat, maar sy gesondheid het versleg en hy is in die St. Thomas's -hospitaal dood. 
Ander sake, vryspraak Edit
Die hof is in kennis gestel van drie ander sake. Kaptein John Bromfield, Robert Newton en James Thompson is almal dood ná soortgelyke behandeling deur Acton: 'n pak slae, gevolg deur tyd in die gat of sterk kamer, voordat hulle na die siekesaal oorgeplaas is, waar hulle in die strykysters op die vloer gelê is. . 
Acton was so bekommerd oor sy reputasie dat hy versoek het dat die aanklagte in Latyn voorgelees word, maar sy bekommernisse is misplaas. Die regering wou 'n vryspraak hê om die goeie naam van die riddermaarskalk, sir Philip Meadows, te beskerm, wat John Darby aangestel het as tronkbestuurder, wat op sy beurt die gevangenis aan Acton verhuur het. Acton se begunstigde gevangenes het namens hom getuig en teenstrydige bewyse voorgelê wat die verhoorregter aan die jurie beklemtoon het. 'N Stroom getuies het gepraat oor sy goeie karakter, waaronder 'n regter, 'n parlementslid, sy slagter, brouer, banketbakker en prokureur - sy steenkoolhandelaar het gedink Acton was "onbehoorlik vir die pos waarin hy was vanweë te groot deernis" - en hy is gevind onskuldig op alle aanklagte.  Die Gaole -komitee het daarin geslaag om die aandag op die lot van Engeland se gevangenes te vestig, maar hervorming het hulle ontwyk. 
Bekende gevangenes Redigeer
Alhoewel die meeste Marshalsea -gevangenes skuldenaars was, was die gevangenis slegs die belangrikste vir die Tower of London. Vanaf die 14de eeu is minder politieke figure daar gehou in plaas van in die toring, meestal vir sedisie. William Hepworth Dixon het in 1885 geskryf dat dit vol was met "digters, seerowers, parsons, plotters, munthouers, lasteraars, wanbetalers, Jesuïete -rondlopers van elke klas wat die siele van die mag aan die stuur gesit het."  Gedurende die Elizabethaanse era het dit geword die hoofgevangenis vir Rooms -Katolieke wat verdink word van oproer. Biskop Bonner, die laaste Rooms -Katolieke biskop van Londen, is in 1559 daar opgesluit, vermoedelik vir sy eie veiligheid, tot sy dood 10 jaar later. William Herle, 'n spioen van Lord Burghley, Elizabeth I se hoofadviseur, is daar in 1570 en 1571 aangehou. Volgens historikus Robyn Adams het die gevangenis fisies en metafories uitgelek in korrespondensie oor Marshalsea -gevangenes wat vermoedelik betrokke was by 'n 1571 -plan om die dood te vermoor Herle, koningin, het geskryf oor 'n netwerk in die gevangenis om inligting daaruit te smokkel, wat insluit dat letters in gate in die verbrokkelde steenwerk weggesteek is sodat ander dit kan ophaal. 
Intellektuele bevind hulle gereeld in die Marshalsea. Die dramaturg Ben Jonson, 'n vriend van Shakespeare, is in 1597 tronkstraf opgelê vir sy toneelstuk Die eiland honde, wat onmiddellik onderdruk is, sonder dat kopieë op 28 Julie daardie jaar bestaan ​​het, is aan die Privy Council meegedeel dat dit 'n "skandelike plaie is wat in een van die plaisehuise aan die Bancke -kant gepla word, 'n baie oproerige en skandelike saak bevat".  Die digter Christopher Brooke is in 1601 in die tronk gestuur omdat hy die 17-jarige Ann More gehelp het om met John Donne te trou sonder haar pa se toestemming.  George Wither, die politieke satirikus, skryf sy gedig "The Shepherds Hunting" in 1614 in die Marshalsea wat hy vir vier maande aangehou is weens laster oor sy Misbruik Stript en whipt (1613), 20 satires wat wraak, ambisie en wellus kritiseer, een daarvan op die Lord Chancellor gerig. 
Nicholas Udall, predikant van Braintree en hoof van die Eton College, is in 1541 daarheen gestuur vir diefstal en vermoed diefstal dat sy aanstelling in 1555 as hoof van die Westminster School daarop dui dat die episode sy naam geen permanente skade berokken nie.  Thomas Drury is op 15 Julie 1591 na die Marshalsea gestuur, aangekla van 'diuerse greate and fonde issues'  Drury was in 1593 betrokke by die bewering van ateïsme teen die dramaturg Christopher Marlowe.  In 1629 is die regsgeleerde John Selden daar in die tronk weens sy betrokkenheid by die opstel van die Petition of Right, 'n dokument wat die optrede van die koning beperk, wat as oproerig beskou word, hoewel dit deur die parlement aanvaar is.  Toe sir John Eliot, vise-admiraal van Devon, in 1632 van die Tower of London na die Marshalsea verskuif is om die reg van die koning op belasting op invoer en uitvoer te bevraagteken, beskryf hy dit as sy paleis in Londen vir sy landhuis in Southwark.  Kolonel Thomas Culpeper beland in 1685 of 1687 in die Marshalsea omdat hy die hertog van Devonshire, William Cavendish, op die oor geslaan het. 
Toe die gevangenishervormer James Neild die eerste Marshalsea in Desember 1802 besoek het, het net 34 skuldenaars daar gewoon, saam met agt vroue en sewe kinders. Neild het geskryf dat dit in 'n "baie verwoestende en onveilige toestand was, en die gewoonte van die skuldenaars in die uiterste".  Daar was onluste in die gevangenis in 1749 en 1768.  Die regering het in 1799 erken dat dit in 'n toestand van verval geraak het, en daar is besluit om dit op 119 meter suid (119 m) te herbou, om 150 High Street (nou Borough High Street genoem), op die terrein van die White Lion -gevangenis, ook bekend as die Borough Gaol.  [f] Dit was aan die suidekant van Angel Court en Angel Alley, twee smal strate wat nie meer bestaan ​​nie. [g] Die koste van £ 8,000 om te voltooi (gelykstaande aan £ 600,000 in 2019) het die nuwe gevangenis in 1811 geopen met twee afdelings, een vir admiraliteitsgevangenes onder krygsraad en een vir skuldenaars, met 'n gedeelde kapel wat deel was van die Wit Leeu.
James Neild het die Marshalsea weer besoek gedurende die eerste jaar van die bestaan ​​van die nuwe gebou en 'n beskrywing daarvan gepubliseer in 1812. Dit is aangevul deur verslae van die komitees en kommissarisse oor die staat en bestuur van gevangenisse in Londen en elders, gepubliseer tussen 1815 en 1818. Meer materiaal is beskikbaar in 'n pamflet, 'N Ontbloot van die praktyk van die paleis of die Marshalsea -hof, geskryf in 1833 deur 'n anonieme ooggetuie. 
Alhoewel die eerste Marshalsea vir 500 jaar oorleef het, en die tweede vir slegs 38 jaar, is dit laasgenoemde wat algemeen bekend geword het, grootliks te danke aan Charles Dickens, wie se pa, John Dickens, op 20 Februarie 1824 daarheen gestuur is ingevolge die Insolvent Debtor's Act 1813. Hy skuld 'n bakker, James Kerr, £ 40 en 10 sjielings, 'n bedrag gelykstaande aan £ 3,590 in 2021.  Destyds twaalf jaar oud is Dickens gestuur om by mev. Ellen Roylance in Little College te bly. Street, Camden Town, vanwaar hy elke dag 8 myl gestap het na Warren se swartmaakfabriek by Hungerford Stairs 30, 'n fabriek wat aan 'n familielid van sy ma behoort. Hy het tien uur per dag bottels skoenpolitoer toegedraai vir ses sjielings per week om vir sy kos te betaal. 
Sy ma, Elizabeth Barrow, en haar drie jongste kinders het in April 1824 by haar man in die Marshalsea aangesluit. Dickens het hulle elke Sondag besoek totdat hy blyplekke in Lantstraat, nader aan die gevangenis, gevind het op die solder van 'n huis wat aan die kleedkamer behoort. klerk van St George's Church. Dit het beteken dat hy saam met sy gesin in die Marshalsea kon ontbyt en saam met hulle kon eet na die werk.  Sy pa is na drie maande, op 28 Mei 1824,  vrygelaat, maar die gesin se finansiële situasie was swak en Dickens moes aanhou werk by die fabriek, iets waarvoor hy na bewering nooit sy ma vergewe het nie. Jare later skryf hy oor die Marshalsea en ander skuldenaars se gevangenisse Die Pickwick Papers (1836–1837), David Copperfield (1849–1850), en die meeste in Klein Dorrit (1855–1857), wie se hoofkarakter, Amy, in die Marshalsea gebore word. Trey Philpotts skryf dat elke detail oor die Marshalsea in Klein Dorrit weerspieël die werklike gevangenis van die 1820's.Volgens Philpotts het Dickens selde foute begaan en het hy nie oordryf nie, hy het die losbandigheid van Marshalsea se lewe afgemaak, miskien om die Victoriaanse gevoelens te beskerm.  [h]
Net soos die eerste Marshalsea, was die tweede ook berug.  In 1827 was 414 uit sy 630 debiteure daar vir skuld onder £ 20 1.890 mense in Southwark is daardie jaar gevange geneem vir 'n totale skuld van £ 16.442.  Die debiteuregedeelte het bestaan ​​uit 'n baksteenbarak, 'n erf van 54 m × 17 m, 'n kombuis, 'n openbare kamer en 'n kraan of 'n eetkamer waar debiteure kon drink soveel bier as wat hulle wou, by fivepence 'n pot in 1815.  [i] Philpotts berig dat teen die vroeë 19de eeu die meeste skuldenaars slegs 19 maande in die gevangenis op 19 April 1826 deurgebring het, het dit 105 skuldenaars gehad, waarvan 99 was daar vir minder as ses maande en die ander ses vir minder as 'n jaar. 
Die kaserne was minder as 10 meter breed en 33 meter lank (9 m × 30 m) en was verdeel in agt huise, elk met drie verdiepings, met altesaam 56 kamers.  Elke verdieping het sewe kamers aan die voorkant en sewe aan die agterkant.  Daar was geen interne gange nie. Die kamers is direk van buite verkry via agt smal houttrappe, 'n brandgevaar aangesien die trappe die enigste uitgang bied en die huise slegs deur dun draaibank en gipsafskortings geskei is. 
Vroue -debiteure is in kamers bo die kraankamer gehuisves. Die kamers in die kaserne (die manskamers) was 3,30 m vierkante en 2,4-2,7 m hoog, met 'n venster, houtvloere en 'n kaggel. Elkeen het twee of drie gevangenes gehuisves, en aangesien die kamers te klein was vir twee beddens, moes gevangenes deel.  Afgesien van die bed, moes gevangenes hul eie meubels voorsien.  Die anonieme getuie het in 1833 gekla:
"170 mense is tegelyk binne hierdie mure beperk, wat gemiddeld meer as vier persone in elke kamer is - wat nie vierkante meter is nie. Ek sal die leser laat dink aan die situasie van mans, dus beperk, veral in die somermaande, moet wees. " 
'N Groot deel van die gevangenisbedryf is bestuur deur 'n debiteurekomitee van nege gevangenes en 'n voorsitter ('n pos wat deur Dickens se pa beklee word). Die komitee, wat op die laaste Woensdag van elke maand aangestel is en elke Maandag om 11 uur vergader, was verantwoordelik vir die oplegging van boetes vir oortredings van die reëls, 'n verpligting wat hulle met entoesiasme ontmoet het. Skuldenaars kan 'n boete opgelê word vir diefstal wat water of vuilheid deur vensters gooi of in 'n ander se kamer raas nadat hulle middernag geraas het, geveg het of onwelvoeglike liedjies gesing het wat in die bierkamer rook tussen 8 en 10 uur en 12 tot 14 uur en die trap besoedel het. sitplekke waarin koerante of eetgerei gesteel word uit die knoffel wat in die tuin urineer en water trek voordat dit kook en die komitee kritiseer. 
So vreeslik soos die Marshalsea, het dit die skuldeisers weggehou. Skuldenaars kan selfs reël dat hulle deur 'n sakevennoot gearresteer word om die tronk binne te gaan wanneer dit hulle pas. Historikus Margot Finn skryf dat ontslag dus as straf gebruik is, een skuldenaar is in Mei 1801 uitgegooi omdat hy 'n geraas gemaak het in die gevangenis '. 
Versier en chummage Edit
By aankoms sou nuwe gevangenes garnering betaal, 'n skenking aan die gevangeniskomitee. Toe die kommissarisse tussen 1815 en 1818 by die parlement aanmeld, betaal manlike gevangenes vyf sjielings en sespenne, verhoog tot agt sjielings en sespenne teen die tyd dat die anonieme getuie in 1833 skryf. Vroue is gevra om 'n kleiner bedrag. Die vergoeding het gevangenes in staat gestel om die lekkerny te gebruik, waar water gekook en maaltye gekook en kerse en koerante verkry kon word.  Gevangenes wat nie betaal nie, is deur die tronkbewaarder as wanbetalers verklaar, hul name in die kombuis opgeskryf en na Coventry gestuur. 
Nadat die gevangenes betaal is, het die gevangenes 'n "tjommiekaartjie" gekry, wat hulle vertel watter kamer hulle s'n is en watter gevangenes hulle mee sou gesels. Hulle het gereeld die eerste nag in die siekeboeg deurgebring totdat 'n kamer gereedgemaak kon word, en soms drie of vier nagte op die werf geloop voordat 'n tjommie gevind kon word, alhoewel hulle reeds betaal is vir die kamer wat hulle nie gehad het nie.  
Volgens die Dickens -spesialis Trey Philpotts, was die jongste gevangene gewoonlik alleen by die jongste gevangene. 'N Ryker gevangene kon sy kamermaat betaal om weg te gaan-"koop die tjommie"-vir 'n halwe kroon per week in 1818, terwyl die uitgeworste tjommie in die kraankamer sou slaap of 'n ander kamer in die gevangenis sou huur.  Die enigste gevangenes wat nie na verwagting sou betaal nie, was debiteure wat hulself as insolvent verklaar het deur 'n eed te sweer dat hulle bates van minder as 40 sjielings het. As hul skuldeisers instem, kan hulle na 14 dae vrygelaat word, maar as iemand daarteen beswaar maak, bly hulle beperk tot die arm kant van die gebou, naby die vrouekant, en ontvang 'n klein weeklikse vergoeding van die graafskap en geld uit liefdadigheid. 
Die Admiraliteitsafdeling huisves 'n paar gevangenes onder vloothowe vir muitery, verlatenheid, seerowery en wat die adjunkmaarskalk in 1815 verkies het om 'onnatuurlike misdade' te noem, 'n eufemisme vir seks tussen mans. Anders as ander dele van die gevangenis wat in 1811 van nuuts af opgebou is, was die afdeling Admiraliteit - sowel as die noordelike grensmuur, die kamer en die kapel - deel van die ou stadsraad en is aansienlik verval. Die selle was so vrot dat hulle die gevangenes in 1817 skaars kon beperk, en een het eintlik deur sy selwande gebreek. Die lae grensmuur het beteken dat gevangenes van Admiraliteit dikwels vasgeketting was aan boute wat op die vloer in die siekeboeg vasgemaak was. 
Hulle moes 'n aparte erf hê om in te oefen, sodat misdadigers nie met debiteure meng nie, maar eintlik het die gevangenes gereeld en gelukkig gemeng, volgens Dickens.  Die parlementêre komitee betreur hierdie praktyk en voer aan dat gevangenes van Admiraliteit gekenmerk word deur 'n volledige afwesigheid van alle beheer, en dat dit 'n slegte uitwerking op die skuldenaars sou hê.  Die twee groepe sou tydens inspeksies na hul eie afdelings terugtrek, skryf Dickens:
Die smokkelaars het gewoonlik met die debiteure gesels. behalwe op sekere grondwetlike oomblikke wanneer iemand uit die een of ander kantoor kom, om 'n manier te ondergaan om iets te miskyk, waarvan hy of niemand anders iets geweet het nie. By daardie werklik Britse geleenthede het die smokkelaars, indien enige, die sterk selle en die blinde stegie binnegestap, terwyl iemand voorgegee het dat hy iets doen en 'n werklikheid gemaak het om weer uit te stap sodra hy dit nie gedoen het nie dit — die administrasie van die meeste openbare aangeleenthede op 'n netjiese wyse in ons regte klein, stywe eilandjie.  [k]
Volgens die anonieme ooggetuie was vroue in die Marshalsea voortdurend in morele gevaar: "Hoe gereeld is vroulike deugde in armoede aangeval? Helaas, hoe dikwels het dit geval as gevolg van 'n man of 'n pa wat skuldgevangene was?"  Die gevangenisdokter sou elke tweede dag besoek om gevangenes en soms hul kinders te versorg - om 'sy reputasie te beskerm', volgens 'n dokter wat in 1815 aan 'n parlementêre kommissie getuig het - maar nie na hul vrouens kyk nie. Dit het vroue alleen laat of met die hulp van ander gevangenes. Die dokter het aan die kommissie gesê dat hy net een keer gehelp het met 'n geboorte, en dan net uit beleefdheid, omdat dit nie by sy salaris ingesluit was nie. 
Die teenwoordigheid van vroue, geliefdes en dogters was vanselfsprekend. Besoekers kon vrylik kom en gaan, en selfs saam met die gevangenes woon, sonder om gevra te word wie hulle is. Vroulike gevangenes is toegelaat om met die mans te meng. Sommige van die kamers is aan prostitute verhuur.   Die tronkhekke was gesluit van tienuur in die nag tot agtuur die volgende oggend, met 'n klokkie wat besoekers 'n halfuur voor sluitingstyd gewaarsku het, en 'n beampte wat in die gevangenis rondloop en roep: "Vreemdelinge, vroue en kinders almal uit ! " 
Sluiting en afskaffing Redigeer
Die Marshalsea is in 1842 deur 'n parlementswet gesluit, en op 19 November daardie jaar is die gevangenes na die Bethlem -hospitaal verplaas as hulle geestelik siek was, of na die King's Bench -gevangenis, op daardie stadium die Queen's Gevangenis hernoem.  Op 31 Desember 1849 is die Court of the Marshalsea of ​​the Household of the Kings of England afgeskaf en die mag daarvan oorgedra na die Majesteit se hof van gemeenskaplike pleidooie in Westminster. 
Die geboue en grond is in Julie 1843 opgeveil en vir £ 5,100 gekoop deur W. G. Hicks, 'n ysterhandelaar. Die eiendom het bestaan ​​uit die huis van die bewaarder, die kantien (bekend as 'n sethuis), die Admiraliteit-afdeling, die kapel, 'n drieverdieping baksteengebou en agt baksteenhuise, almal gesluit van Borough High Street met ysterhekke. Gevangenisstraf vir skuld is uiteindelik in 1869 in Engeland verbied, behalwe in gevalle van bedrog of weiering om te betaal, en in die 1870's het die binnekantoor die meeste gevangenisgeboue afgebreek, hoewel dele daarvan nog in 1955 deur George Harding en amp Sons gebruik is , hardeware handelaars. 
Dickens besoek wat oor was van die Marshalsea in Mei 1857, net voordat hy klaar was Klein Dorrit. Hy skryf in die voorwoord:
Sommige van my lesers sal moontlik daarin belangstel om in kennis gestel te word of gedeeltes van die Marshalsea -gevangenis nog nie bestaan ​​nie. Ek het self nie geweet tot die sesde van hierdie huidige maand, toe ek gaan kyk het nie. Ek het die buitenste voorhof, wat gereeld in hierdie verhaal genoem word, gevind in 'n botterwinkel, en dan het ek byna elke baksteen van die gevangenis prysgegee as verlore. Terwyl ek in 'n sekere aangrensende "Angel Court, wat na Bermondsey lei", afloop, kom ek by "Marshalsea Place": die huise waarin ek herken het, nie net as die groot blok van die voormalige gevangenis nie, maar as die behoud van die kamers wat ontstaan ​​het in my geestesoog toe ek Little Dorrit se biograaf word.
'N Entjie verder het ek die ouer en kleiner muur gevind, wat die binneste gevangenis omhul het waar niemand gesit is nie, behalwe vir seremonie. Maar elkeen wat die Marshalsea Place binnegaan, uit Angel Court draai, wat na Bermondsey lei, sal sy voete vind op die plaveiselstene van die uitgestorwe Marshalsea-gevangenis, sy smal erf na regs en aan die linkerkant, baie min verander as hoegenaamd, behalwe dat die mure verlaag is toe die plek vry is, sal die kamers waarin die skuldenaars woon, kyk en tussen die stampende spoke van baie ellendige jare staan. 
Ligging van die gevangenis bly wysig
Die gebou op die terrein van die gevangenis huisves die John Harvard -biblioteek en plaaslike studiesbiblioteek van Southwark Council, in Borough High Street 211, net noord van die aansluiting met Tabardstraat. Al wat van die Marshalsea oorbly, is die baksteenmuur wat die suidelike grens van die gevangenis gemerk het, en dit skei van die kerkhof van St George, nou 'n klein tuin. [l] Dit kan met die metro bereik word op die noordelike lyn na die metrostasie Borough, of per trein na die London Bridge -stasie.
Die oorlewende muur loop langs 'n stegie wat deel was van die gevangenis, wat nou Angel Place genoem word. Die naam Angel Place het tot verwarring gelei, want daar was twee stegies aan die noordekant van die Marshalsea (Angel Court en Angel Alley), waarvan die eerste Dickens verwys wanneer hy in 1857 aanwysings na die gevangenis gee. Sien Richard Horwood se 18de- eeu -kaart, waarop Angel Court/Angel Alley naby die Borough Goal [sic], gemerk deur die nommer 2.
Die muur is gemerk aan die tuinkant, aan die buitemuur van die gevangenis, deur 'n gedenkplaat van die plaaslike raad. Daar is ook 'n plaveisel met inligting oor Dickens se pa. Die Cuming Museum het een van die pompe van die gevangenis en die Dickens House Museum een ​​van sy vensters. 
Hoe Charles Dickens die Engelse gehelp het om vars lug te kry - GESKIEDENIS
Dudley Street, Seven Dials deur Gustave Doré uit Douglas Jerrold's London, a Pilgrimage (1872). [Klik op die prentjie om dit te vergroot.]
Seven Dials, die Britse ekwivalent van Parys se St. Antoine
. . . waar ellende aan ellende vasklou vir 'n bietjie warmte, en gebrek en siekte langs mekaar lê, en saam kreun. - John Keats op Seven Dials.
Die berugte warren, bekend as "The Seven Dials", was 'n broeiplek van ondeugde, siektes en misdaad by die kruising van sewe paaie in die omgewing van Covent Garden. Thomas Neale, 'n parlementslid en eiendomsontwikkelaar, het die gebied oorspronklik in die vroeë 1690's aangelê. Hy het bedoel dat die Seven Dials 'n modieuse adres sou wees, op dieselfde manier as Place Vaugeois (oorspronklik, Plek Henri IV) in Parys, maar die behuisingsontwikkeling het vinnig agteruitgegaan tot 'n Anglo-Ierse krotbuurt. Die enigste hernuwing van Neale se oorspronklike bedoeling is die neoklassieke sonwyserpilaar wat in 1693-94 opgerig is, ontwerp deur argitek Edward Pierce as die middelpunt vir die samesmelting van die strate, met ses sonwysers, die sewende 'styl' die kolom self. In die vroeë negentiende eeu het die beskikbaarheid van goedkoop blyplekke 'n toestroming van arm Ierse arbeiders veroorsaak, wat 'n legio jenewerwinkels in die omgewing beskerm het, 'n gebied wat in 'n komiese lied deur Moncrieff gevier is. Selfs swak wyn is duur vir die werkende armes in die Defarges -wynwinkel in Dickens's A Tale of Two Cities, wat die voorstad St. Antoine 'n broeiplek maak vir ondeug en revolusie. Daarteenoor lyk dit asof die goedkoop jenewer van Londen 'n wonderlike misdaad is wat klein misdaad aanmoedig, maar die moontlikheid van gesamentlike optrede wat nodig is vir 'n revolusie, tot niet maak.
Die Iere het hulle hier uit die Elizabethaanse tyd gevestig. En aan die begin van die negentiende eeu het St. Giles die vuilste krotbuurt van Londen geword met baie Iere wat in vuilheid en armoede geleef het, en dit word dikwels 'klein Dublin' genoem. Teen die tyd dat Dickens Sketches by Boz geskryf het, was Seven Dials nie meer 'n plek vir vergifnisvolle vreugde in die ou Engeland nie, maar 'n lawaaierige, oproerige plek waar die Iere óf rondloop in die jenewerwinkels, óf skel, drink, baklei, baklei, baklei het en gesweer op straat. - Takao Sajjo.
Links: Sewe skyfies. George Cruikshank. 1839. Regs: Seven Dials. Sol Eytinge, Jr. 1867 [Klik op die beelde om dit te vergroot.]
Dickens oor strydende vroue in Seven Dials
Die vreemdeling wat homself vir die eerste keer in "The Dials" bevind en by die ingang van sewe obskure gedeeltes op Belzoni staan, onseker wat hy moet neem, sal genoeg om hom sien om sy nuuskierigheid en aandag vir geen onbeduidende tyd wakker te hou nie . Van die onreëlmatige plein waarheen hy gedompel het, waai die strate en die howe in alle rigtings totdat hulle verlore gaan in die onheilspellende damp wat bo-oor die dak hang, en die vuil perspektief onseker en beperk en in elke hoek laat hang, soos as hulle daarheen kom om 'n paar vars lug te snak wat tot dusver sy weg gevind het, maar al te veel uitgeput is, om in staat te wees om in die nou stegies in te dwing, is groepe mense wie se voorkoms en wonings vervul enige verstand behalwe 'n gewone Londoner met verbasing.
Aan die een kant het 'n klein skare om 'n paar dames bymekaargekom, wat die inhoud van verskillende "drie-outs" gin en bitter in die oggend bymekaar gesit het, het op die een of ander manier van huislike reëling verskil, en staan ​​aan die vooraand om die rusie bevredigend af te handel, deur 'n beroep op houe, grootliks in belang van ander dames wat in dieselfde huis woon, en aangrensende huise, en wat almal partydig is aan die een of ander kant.
"Gaan jy haar nie inlaat nie, Sarah?" Roep een halfgeklede matrone by aansporing uit. "Ja, nie waar nie? my 'usband het haar gisteraand met 'n drein behandel, sonder dat ek dit geweet het, sou ek haar kosbare oë skeur - 'n wixen!'
"Wat is die ding, mevrou?" vra 'n ander ou vrou, wat pas by die plek aangekom het.
"Saak!" antwoord die eerste spreker en praat by die onheilspellende vegter, "saak! Hier is die arme liewe mevrou Sulliwin, net soos vyf geseënde kinders van haar eie, kan nie vir een middagete 'n koes uitgaan nie, maar wat 'n hussies moet kom, en 'ticing avay' ' haar oosband, soos sy met twaalf jaar getroud was, kom eerskomende Paasmaandag, want ek sien die sertifikaat as ek 'n koppie tee saam met haar drink, net die laaste geseënde Ven -dag soos ooit gestuur is. Ek wou belaglik sê: 'Mevrou Sulliwin,' sê ek —— "
'Wat bedoel u met hussies?' Onderbreek 'n kampioen van die ander party, wat deurgaans 'n sterk neiging tot stand gebring het om vir eie rekening 'n takgeveg op te staan ​​('Hooroar', ejakuleer 'n potjong tussen hakies, "sit die kye-bosk op haar, Mary!"), "Wat bedoel jy met hussies?" herhaal die kampioen.
"Niver mind," antwoord die opposisie uitdruklik, "niver mind jyGaan huis toe, en as jy nogal nugter is, maak jou kouse reg. "
Hierdie ietwat persoonlike verwysing, nie net na die dame se gewoontes van onbeskaamdheid nie, maar ook na die toestand van haar klerekas, wek haar uiterste woede, en sy voldoen gevolglik aan die dringende versoek van die omstanders om met 'n aansienlike skerpheid in te gaan. . Die twis het algemeen geword en eindig in 'n klein fraseologie met die aankoms van die polisiemanne, die binnekant van die stasiehuis en indrukwekkende d & eacutenouement. "-" Scenes, "Hoofstuk 5," Seven dials, "p. 51-52.
Die oorspronklike Seven Dials -kolom. Jacqueline Banerjee, wat hierdie foto geneem het, verduidelik dat die oorspronklike monument daar in 1773 verwyder is en op 'n grasperk in Weybridge geplaas is. Eers in 1989 is 'n replika daarvan in Seven Dials opgerig, sodat Dickens, nie Cruikshank, dit in sy Londense omgewing sou weet nie.
Michael Slater merk op dat hierdie "komiese beriggewing" (53) een van Dickens se vroegste Tibb-verhale oor die lewe op die Londense strate is, uit Bell's Life in Londen vir 27 September 1835 as "Scenes and Characters No. 1". Die 'all-female brawl' het nog nie heeltemal uitgebreek nie, maar die verbale sparreling (middel) is 'n humoristiese proloog na 'n toneel wat iets meer ontstellend kan veroorsaak-en die aanhangers aan weerskante het alreeds begin trek mekaar se hare (links) terwyl vier mans toevallig na die toneel kyk, en beskou die onderonsie as eintlik snaaks, terwyl die twee kinders (links onder) werklik bekommerd is dat dit nie goed gaan met hul ma nie.In teenstelling met die growwe postuur van "Mary" en "Sarah" op die onreëlmatige vierkant as gevolg van die verbinding van twee stegies, is die twee gaslampe en die sierlike kroonlys met 'n liermotief, wat 'n harmonieuse neoklassieke argitektoniese omgewing vir die luidrugtige "hussies." 'Belzoni-agtig' (dit wil sê, net soos die Egiptiese ontdekkingsreisiger en professionele raconteur Giovanni Battista Belzoni, 1778-1823) word ons deur Cruikshank geposisioneer om die hele stryd objektief te sien en beide teëstanders en hul aanhangers gelyk te sien, maar miskien aan die kant van die kommentator dra twee vragte potte. Al roep die naam "Belzoni" 'n eksotiese omgewing ver op die woestynsand op (die ontdekkingsreisiger van Egiptiese oudhede was die eerste wat in die tweede piramide van Giza binnegedring het), maar die prentjie daarteenoor berei die leser voor op 'n konfrontasie in 'n gedeelte van die metropool heeltemal vreemd vir Dickens se middelklaslesers, sodat die prentjie nie net die leser voorberei op die geveg nie, maar ook die klassieke sinspeling van "The Gordian knot" (51), die historiese verwysing na "die doolhof in Hampton Court, onderbreek "en die aktuele verwysing na" die doolhof by die Beulah Spa "wat in Augustus 1831 geopen is, en sy neoklassieke tuine is aangelê deur Decimus Burton, die bekende argitek, wat ook die Spa House en The Lodge ontwerp het. Die geleerde verwysings wat 'n beroep doen op die goed ingeligte en goed opgevoede leser wat op die punt staan ​​om die raaisels van die dialekte binne te dring, dra by tot die gesofistikeerde toon en verbale houding van die verteller, wat die gevegte Ierse vroue gelyktydig skerp onderbreek (die teks op bladsy 51, regs) , en die kontrasterende Cruikshank -beeld, links). Die twee gange se ingange aan weerskante van die oop deur (middel agter) impliseer 'n sekere teatraliteit of verhoogde kwaliteit van die toneel, asof die leser die aksie op die verhoog sien afspeel in 'n 'werklike' drama waarvan die hoofde nie een is nie aristokrate of bourgeoisie, alhoewel hulle verteenwoordigend is van die laagste elemente van die Londense samelewing, stel Dickens en Cruikshank dit ons aandag waardig.
Ackroyd, Peter. Dickens: 'n biografie. Londen: Sinclair-Stevenson, 1990.
Bentley, Nicolas, Michael Slater en Nina Burgis. Die Dickens -indeks. New York en Oxford: Oxford UP, 1990.
Cunningham, Peter. "Sewe skyfies." Handboek van Londen. Londen: J. Murray, 1850. Bl. 445.
Davis, Paul. Charles Dickens A tot Z: Die noodsaaklike verwysing na sy lewe en werk. New York: vinkje en feite oor lêer, 1999.
Dickens, Charles. "Seven Dials", Hoofstuk 5 in "Scenes", Sketse deur Boz. Geïllustreer deur George Cruikshank. Londen: Chapman en Hall, 1839 rpt., 1890. Bl. 51-54.
Dickens, Charles. "Tonele," Hoofstuk 5, "Sewe skyfies." Kersboeke en sketse deur Boz, illustratief vir die daaglikse lewe en daaglikse mense. Geïllustreer deur Sol Eytinge, Jr. The Diamond Edition. Boston: James R. Osgood, 1875 [rpt. van 1867 Ticknor & Fields -uitgawe]. Bl. 267-269.
Dickens, Charles. "Seven Dials", Hoofstuk 5 in "Scenes", Sketse deur Boz. Geïllustreer deur Fred Barnard. Die huishoudelike uitgawe. Londen: Chapman en Hall, 1876. Bl. 32-34.
Dickens, Charles. "Seven Dials", Hoofstuk 5 in "Scenes", Sketse deur Boz. Geïllustreer deur Harry Furniss. Die Charles Dickens -biblioteekuitgawe. Londen: Educational Book Company, 1910. Vol. 1. Bl. 65-69.
Dickens, Charles en Fred Barnard. Die Dickens -aandenkingsboek. Londen: Chapman & Hall, 1912.
Hawksley, Lucinda Dickens. Hoofstuk 3, "Sketse deur Boz." Dickens Bicentenary 1812-2012: Charles Dickens. San Rafael, Kalifornië: Insig, 2011. Bl. 12-15.
"Oor die geografie van sewe skyfies." Punch, Jan.-June, 1842, aangehaal deur Lee Jackson in Dirty Old London. New Haven: Yale UP, 2014. Besoek 23 April 2017. http://www.victorianlondon.org/districts/sevendials.htm
Slater, Michael. Charles Dickens: 'n Lewe wat deur skryf bepaal word. New Haven en London: Yale UP, 2009.
Die Victoriaanse werkhuis
Die Victoriaanse werkhuis was 'n instelling wat bedoel was om werk en skuiling te bied vir armoede wat geen hulp nodig het nie. Met die koms van die Poor Law -stelsel het Victoriaanse werkhuise, wat ontwerp is om die kwessie van armoede te hanteer, in werklikheid gevangenisstelsels geword wat die kwesbaarste in die samelewing aangehou het.
Die harde stelsel van die werkhuis het sinoniem geword met die Victoriaanse era, 'n instelling wat bekend geword het vir sy haglike omstandighede, gedwonge kinderarbeid, lang ure, wanvoeding, slae en verwaarlosing. Dit sou die sosiale gewete van 'n geslag belemmer, wat sou lei tot opposisie van Charles Dickens.
"Asseblief meneer, ek wil meer hê".
Hierdie beroemde frase uit Charles Dickens 'Oliver Twist ' illustreer die baie sombere realiteite van die lewe van 'n kind in die werkhuis in hierdie era. Dickens hoop deur sy literatuur om die tekortkominge van hierdie verouderde stelsel van straf, dwangarbeid en mishandeling aan te toon.
Die fiktiewe uitbeelding van die karakter 'Oliver ' het in werklikheid baie werklike parallelle met die amptelike werkhuisregulasies gehad, met gemeentes wat wettiglik ander eetgoed verbied. Dickens het dus 'n noodsaaklike sosiale kommentaar gelewer om die onaanvaarbare brutaliteit van die Victoriaanse werkhuis te laat skyn.
Die presiese oorsprong van die werkhuis het egter 'n baie langer geskiedenis. Hulle kan teruggevoer word na die Poor Law Act van 1388. In die nadraai van die Swart Dood was arbeidstekorte 'n groot probleem. Die beweging van werkers na ander gemeentes op soek na hoër betaalde werk is beperk. Deur wette in te stel om losbandigheid te hanteer en sosiale wanorde te voorkom, het die wette in werklikheid die betrokkenheid van die staat in sy verantwoordelikheid by die armes verhoog.
Teen die sestiende eeu het wette al hoe duideliker geword en duidelike afbakeninge gemaak tussen diegene wat werklik werkloos was en ander wat nie van plan was om te werk nie. Verder, met die ontbinding van die kloosters van koning Henry VIII in 1536, is die pogings om armes en kwesbares te hanteer moeiliker gemaak, aangesien die kerk 'n groot bron van verligting was.
Teen 1576 het die wet in die Wet op armhulp bepaal dat as iemand in staat was en wou, hy moet werk om ondersteuning te ontvang. Verder in 1601 sou 'n verdere wetlike raamwerk die gemeente verantwoordelik maak vir die inwerkingstelling van die armhulp binne sy geografiese grense.
Dit sou die grondslag van die beginsels van die Victoriaanse werkhuis wees, waar die staat verligting sou gee en die regsverantwoordelikheid op die gemeente val. Die oudste gedokumenteerde voorbeeld van die werkhuis dateer uit 1652, alhoewel vermoedelik dat variasies van die instelling dit voorafgegaan het.
Mense wat in staat was om te werk, het dus 'n aanbod van werk in 'n huis van teregstelling gekry, in wese as straf vir mense wat in staat was om te werk, maar nie bereid was nie. Dit was 'n stelsel wat ontwerp is om die 'aanhoudende lediges' te hanteer.
Met die aanbreek van die 1601 -wet het ander maatreëls idees ingesluit oor die bou van huise vir bejaardes of siekes. Die sewentiende eeu was 'n era wat 'n toename in staatsbetrokkenheid by armoede beleef het.
In die daaropvolgende jare is verdere handelinge ingebring om die struktuur en praktyk van die werkhuis te formaliseer. Teen 1776 is 'n regeringsopname gedoen oor werkhuise, waaruit gevind is dat die totale kapasiteit in ongeveer 1800 instellings ongeveer 90 000 plekke was.
Sommige van die wette bevat die 1723 Workhouses Test Act wat gehelp het om die groei van die stelsel aan te spoor. In wese sou die handeling almal wat armhulp wil ontvang, verplig word om die werkhuis binne te gaan en vir 'n bepaalde tyd, sonder betaling, gereeld te werk in 'n stelsel genaamd binnenshuise verligting.
Verder het Thomas Gilbert in 1782 'n nuwe wet bekendgestel met die naam Relief of the Poor, maar meer algemeen bekend onder sy naam, wat opgestel is sodat gemeentes kon saamstaan ​​om vakbonde te stig om die koste te deel. Dit het bekend gestaan ​​as die Gilbert -vakbonde, en deur die oprigting van groter groepe was dit bedoel om die instandhouding van groter werkhuise moontlik te maak. In die praktyk is daar baie min vakbonde gestig en die kwessie van finansiering vir owerhede het tot besparingsoplossings gelei.
By die instelling van die arme wette in sommige gevalle het sommige gemeentes verskriklike gesinsituasies gedwing, byvoorbeeld dat 'n man sy vrou sou verkoop om te verhoed dat dit 'n las word wat die plaaslike owerhede duur kan wees. Die wette wat deur die eeu ingebring is, sou net help om die stelsel van die werkhuis verder in die samelewing te vestig.
Teen die 1830's het die meerderheid gemeentes ten minste een werkhuis gehad wat onder gevangenisagtige omstandighede sou funksioneer. Om op sulke plekke te oorleef, was gevaarlik, aangesien die sterftesyfer hoog was, veral met siektes soos pokke en masels wat soos 'n veldbrand versprei het. Toestande was beknop met beddens wat saamgedruk was, skaars ruimte om te beweeg en met min lig. As hulle nie in hul slaaphoeke was nie, moes die gevangenes werk. 'N Produksielyn in die fabriek wat kinders gebruik het, was onveilig en in die tyd van industrialisasie, wat eerder op wins fokus as op die oplossing van kwessies oor armoede.
Teen 1834 sou die koste vir die verligting van armhulp die stelsel wat ontwerp is om die probleem te hanteer, vernietig, en in reaksie hierop het die owerhede die wysigingswet op arm wetgewing bekendgestel, meer algemeen die nuwe arm wet genoem. Die konsensus was destyds dat die stelsel van verligting misbruik word en dat 'n nuwe benadering gevolg moet word.
Die New Poor Law het die totstandkoming van Poor Law Unions tot stand gebring wat individuele gemeentes bymekaar gebring het, asook 'n poging om die voorsiening van verligting te ontmoedig vir almal wat nie die werkhuis binnegaan nie. Hierdie nuwe stelsel hoop om die finansiële krisis die hoof te bied, en sommige owerhede hoop om die werkhuise as winsgewende pogings te gebruik.
Terwyl baie gevangenes ongeskool was, kon dit gebruik word vir harde handtake, soos om been te breek om kunsmis te maak, asook om eik te pluk met 'n groot spyker, 'n spik, 'n term wat later as 'n gesamentlike verwysing na die werkhuis gebruik sou word.
Koerantillustrasie van ' The Penny Satirist ' in 1845, wat gebruik word om die koerant se artikel te illustreer oor die toestande in die Andover Union -werkhuis, waar honger gevangenes bene geëet het wat bedoel was om in kunsmis te gebruik.
Die 1834 -wet het dus formeel die Victoriaanse werkhuisstelsel gevestig wat so sinoniem met die era geword het. Hierdie stelsel het bygedra tot die verdeling van gesinne, met mense wat gedwing is om die klein besittings wat hulle het, te verkoop en te hoop dat hulle hulself deur hierdie streng stelsel kan sien.
Onder die nuwe stelsel van Poor Law Unions, is die werkhuise bestuur deur 'voogde', wat dikwels plaaslike sakelui was, wat, soos beskryf deur Dickens, genadelose administrateurs was wat wins wou soek en hulle verlustig het in die nood van ander. Alhoewel die gemeentes natuurlik verskil het, was daar in die noorde van Engeland sommige wat gesê het dat die "voogde" 'n meer liefdadige benadering tot hul voogdyskap aangeneem het en dat die gevangenes van die werkhuise regoor die land hulself genadig sou vind van die karakters van hul "voogde".
Die toestande was streng en die behandeling was wreed, met gesinne wat verdeeld was, wat kinders gedwing het om van hul ouers geskei te word. Sodra 'n individu die werkhuis binnegekom het, sou hulle 'n uniform kry wat hy gedurende sy hele verblyf kon dra. Die gevangenes is verbied om met mekaar te praat en daar word van hulle verwag om lang ure met handewerk te werk, soos skoonmaak, kook en masjinerie.
Etes by St Pancras Workhouse, Londen, 1911
Mettertyd het die werkshuis weer begin ontwikkel, en in plaas van die mees bekwame arbeid, het dit 'n toevlugsoord geword vir bejaardes en siekes. Met die einde van die negentiende eeu het mense se gesindheid ook verander. Meer en meer mense maak beswaar teen die wreedheid daarvan en teen 1929 word nuwe wetgewing ingestel wat plaaslike owerhede in staat stel om werkhuise as hospitale oor te neem. Die volgende jaar is amptelik werkshuise gesluit, alhoewel die hoeveelheid mense wat in die stelsel ingehaal is en sonder 'n ander heenkome, sou beteken dat dit 'n paar jaar later sou duur voordat die stelsel heeltemal afgebreek sou word.
In 1948, met die instelling van die Wet op Nasionale Bystand, is die laaste oorblyfsels van die Poorwette uitgewis en saam met hulle die werkhuisinrigting. Terwyl die geboue verander, oorgeneem of vernietig sou word, sou die kulturele nalatenskap van die wrede toestande en sosiale wreedheid 'n belangrike deel van die begrip van die Britse geskiedenis bly.
Charles Dickens en die uitvinding van Kersfees
Charles John Huffam Dickens was 'n Engelse skrywer en sosiale kritikus. Hy het 'n paar van die wêreld se bekendste fiktiewe karakters geskep en word deur baie beskou as die grootste romanskrywer van die Victoriaanse era. Sy werke het gedurende sy leeftyd ongekende gewildheid geniet, en teen die 20ste eeu het kritici en geleerdes hom as 'n literêre genie erken. Sy romans en kortverhale word vandag nog wyd gelees.
Gebore in Portsmouth, het Dickens die skool verlaat om in 'n fabriek te werk toe sy pa in 'n skuldenaarsgevangenis opgesluit was. Ondanks sy gebrek aan formele opvoeding, het hy twintig jaar lank 'n weekblad geskryf, 15 romans, vyf novelle, honderde kortverhale en nie-fiksie-artikels geskryf, uitgebrei voorlesings en voorlesings gelewer, was hy 'n onvermoeide briefskrywer en het hy hom sterk beywer vir kinders en #8217 se regte, opvoeding en ander sosiale hervormings.
N Kersfees liedjie. In prosa. Being a Ghost Story of Christmas, algemeen bekend as A Christmas Carol, is 'n novelle van Charles Dickens, wat in 1843 vir die eerste keer in Londen gepubliseer is deur John Leech. A Christmas Carol vertel die verhaal van Ebenezer Scrooge, 'n bejaarde ellende wat besoek word deur die spook van sy voormalige sakevennoot Jacob Marley en die geeste van Kersfees, Past, Present and Yet to Come. Na hul besoeke word Scrooge verander in 'n vriendeliker, sagter man.
Dickens het A Christmas Carol geskryf tydens 'n tydperk toe die Britte die afgelope Kersfees-tradisies, insluitend liedere, en nuwer gebruike soos kersbome ondersoek en heroorweeg het. Hy is beïnvloed deur die ervarings van sy eie jeug en deur die Kersverhale van ander skrywers, waaronder Washington Irving en Douglas Jerrold. Dickens het drie Kersverhale voor die novelle geskryf en is geïnspireer ná 'n besoek aan die Field Lane Ragged School, een van verskeie ondernemings vir straatkinders in Londen. Die hooftemas van die verhaal is die behandeling van die armes en die vermoë van 'n selfsugtige man om homself te verlos deur 'n meer simpatieke karakter te word. Onder akademici word daar bespreek of dit 'n volledig sekulêre verhaal is, of dit 'n Christelike allegorie is.
A Christmas Carol- Letterkundige invloede
Dickens was nie die eerste skrywer wat die Kersseisoen in letterkunde gevier het nie. Onder die vroeëre skrywers wat Dickens beïnvloed het, was Washington Irving, wie se werk uit 1819-2020 The Sketch Book of Geoffrey Crayon, Gent. Dit bevat vier essays oor ou Engelse kerstradisies wat hy beleef het toe hy in Aston Hall naby Birmingham gebly het. Die verhale en essays het Dickens aangetrokke, en die twee skrywers was van mening dat die opvoering van 'n nostalgiese Engelse Kersfees kan help om die sosiale harmonie wat hulle voel verlore gegaan het in die moderne wêreld, te herstel.
Verskeie werke het moontlik 'n invloed gehad op die skryf van A Christmas Carol, waaronder twee essays van Douglas Jerrold: een uit 'n uitgawe van Punch uit 1841, en hoe Chokepear 'n geseënde Kersfees hou en#8221 en een uit 1843, en#8220 The Beauties van die polisie ". Meer algemeen is Dickens beïnvloed deur sprokies en kwekeryverhale, wat hy nou met Kersfees verbind het, omdat hy dit as verhale van bekering en transformasie beskou het.
'N Dag in die lewe van ... Charles Dickens – 'n Victoriaanse literêre titaan tuis
Die lewe in Tavistock House, die tuiste van die bekende skrywer Charles Dickens, loop volgens 'n streng skedule. Dickens hou vas aan die roetine, wat volgens hom die geheim van sy produktiwiteit is, en wee almal wat tussen hom en sy werk kom. Hierdie koue Januarie -oggend in 1852 is geen uitsondering nie, en Dickens staan ​​op voor die dagbreek, om sewe -uur die oggend, gretig om aan die werk te kom.
Die Dickens -gesin woon in Tavistock House, 'n ruim woning in Noord -Londen, nie ver van King's Cross -stasie nie. Die eiendom is deel van 'n groot huis wat onlangs in drie verdeel is, en die Dickens -gesin beslaan tans die westelike vleuel. Dickens, sy vrou Catherine en hul agt lewende kinders het net 'n paar maande tevore in die huis ingetrek, nadat die huurkontrak op hul Regent's Park -woning op nommer 1 verstryk het. 1851 was 'n moeilike jaar vir die gesin. Catherine het 'n senuwee -ineenstorting opgedoen, Dickens se pa is oorlede en hul jongste dogter Dora is skielik op 8 -jarige ouderdom oorlede. Tavistock House verteenwoordig 'n nuwe begin, en met nog 'n nuwe baba op pad kyk die Dickens -gesin na die toekoms.
Lank voordat die gesin wakker word, was die diensmeisies besig met hul daaglikse take, en 'n warm vuur brand in die slaapkamers en die ontbytkamer. Dickens neem die koerant en gaan sit en ontbyt terwyl die gesin geleidelik by hom aansluit. Die jongste kinders eet in die kleuterskool, maar Charles, Mary en Kate sit saam met hul pa. Charles is tuis van Eton, en is gretig om sy pa te wys wat hy geleer het deur baie belangstelling in die nuus van die dag te toon. Dickens was 'n liefdevolle vader, en later sou sy dogter Mary die belangstelling wat hy in hul daaglikse aktiwiteite gehad het, met liefde onthou. Dit was ongewoon in 'n tyd toe Victoriaanse ouerskap oor die algemeen ver en gereserveerd was, en dit lyk asof die kinders van Dickens almal 'n noue verhouding met hul pa gehad het.
Ontbyt in die Victoriaanse Engeland is 'n sterk aangeleentheid wat bedoel is om die maag van die werkers vol te hou om hulle die lang werksdag te hou, en hoewel die Dickens -gesin baie ryk is, eet hulle steeds 'n groot oggendete. Dickens is 'n passievolle voedselkenner, 'n feit wat in sy geskrifte weerspieël word, en hy het sterk gevoel dat toegang tot voedsame, vullende maaltye vir almal beskikbaar moet wees, ongeag hul inkomste.As 'n twaalfjarige seuntjie het Dickens honger geken, en later in die lewe sou hy hom beywer vir bekostigbare voedsel van goeie gehalte om aan die armes beskikbaar te stel. Al was hy lief vir kos, was hy selfgedissiplineerd en het hy nooit te veel geëet nie. Vandag word kedgeree bedien in Tavistock House, 'n gereg wat geïnspireer is deur die Britse kolonies in Indië, bestaande uit gekruide rys met gerookte skelvis en eier. Hierdie gereg is 'n gunsteling in baie Victoriaanse huishoudings, maar vandag lyk die groot skrywer self afgelei en kies lusteloos na sy gereg. Sy gedagtes is vol idees, en hy is gretig om aan die werk te kom.
Dickens begin om nege -uur skerp werk toe hy in sy studeerkamer terugtrek en die deur toemaak. Hy benodig absolute stilte om te werk en moet nie versteur word nie. Die enigste uitsondering op hierdie reël word gemaak vir sy dogter Mary, wat as kind siek was en haar herstel op 'n bank in die hoek van haar vader se studeerkamer deurgebring het, terwyl hy kyk hoe hy werk. Die kamer is tans eenvoudig versier, aangesien die gesin nie lank in die huis woon nie, en daar nog baie werk gedoen moet word. Dickens het egter verseker dat sy studie ten minste op presies die manier waarop hy wil, uiteengesit word: hy vereis optimale werksomstandighede. Die lessenaar kyk uit na die venster, sodat hy na buite kan kyk en die dag se lig kan absorbeer. Die kamer is gevul met vars blomme, en op sy lessenaar het Dickens 'n aantal items wat ontwerp is om hom gerus te stel en produktief te kan skryf. Dit sluit in 'n vergulde blaar waarop 'n haas sit en 'n bronsbeeldjie van 'n man met verskeie hondjies. Baie van hierdie ornamente vergesel hom selfs wanneer hy reis, om te verseker dat hy sy ideale werkruimte kan herhaal waar hy ook al gaan.
Asem diep in, gaan Dickens sy werk aan. Vandag werk hy aan die manuskrip vir 'n byna voltooide boek, wat later sal word Donker Huis. Dit is Dickens se mees komplekse werk tot nog toe, met 'n kronkelende plot en verskeie goed getekende karakters. Hy sukkel met 'n gedeelte naby die einde van die boek, en die eerste paar uur van die oggend maak hy min vordering. Op 'n paar oomblikke styg hy op en neer, en gaan af en toe na die spieël in die hoek van die kamer, en verdraai sy gesig in verskillende posisies en grimas terwyl hy probeer om sy karakters ten volle te verbeel en te beliggaam. Uiteindelik tref inspirasie, en hy skryf vlot.
Middag neem hy 'n kort pouse vir middagete, 'n eenvoudige maaltyd sop en vleis. Hy eet vinnig, meganies en verskoon homself terwyl hy terugstap werk toe. Noudat hy in volle gang is, is hy huiwerig om op te hou skryf, en hy gaan voort in die rustige stilte van sy studeerkamer. Terwyl hy die klok twee hoor hoor, stop hy uiteindelik en sit sy pen en ink neer. Na 'n stadige begin het hy daarin geslaag om ongeveer tweeduisend woorde op te lewer, 'n baie respekvolle resultaat, hoewel hy op beter dae selfs die hoeveelheid kon skryf. Hy strek en leun terug in sy stoel. Die son skyn, alhoewel dit die koue, bleek lig van die winter is, en die skerp Januarie -weer wink hom na buite. Die dag is geskryf, en nou is dit tyd om vars lug te kry.
Dickens is 'n produktiewe wandelaar, en dit is hier in die strate van Londen dat sy verbeelding vryloop. Hy gee 'n vinnige pas en stap oor die hele stad: daar is geen hoek van Londen wat hy op 'n stadium nie verken het nie. Hy drink die besienswaardighede en die klanke van die Londense lewe, van die verhoogde aristokratiese omgewing van Regent's Park tot die vuil onderwêreld van die East End -doklande. Terwyl hy loop en alles rondom hom fyn dophou, ontwikkel hy nuwe karakters, verhale en idees, en let op die gesigte en stemme wat hy op straat verbygaan. Stap is die literêre brandstof van Dickens, en dit is wat sy werke van hul kenmerkende styl voorsien. Hy keer opgewek terug huis toe, gevul met energie en idees, 'n radikale transformasie van die stilswyende man wat net 'n paar uur tevore stil by die middagete gesit het.
Terug by Tavistock House, was Dickens en trek dit aan vir aandete. Alhoewel hy beskryf kan word as 'n workaholic, weet hy in die aande hoe om te ontspan en te kuier. Hy skryf selde in die nag, maar verkies om tyd te spandeer, vriende en familie te vermaak. Vanaand sluit die etegaste 'n jong Wilkie Collins in, 'n opkomende skrywer wat die vorige jaar aan Dickens voorgestel is. Die twee het 'n hegte vriendskap gevorm, en Dickens ontwikkel tot 'n mentor vir die jong man.
In die middel van die 19de eeu was daar 'n verskuiwing in die eetgewoontes van die middelklas, aangesien die hoofmaaltyd van die middag van middagete na vroeë aand teruggeskuif is. In Tavistock House word aandete om sesuur bedien. Die kinders eet afsonderlik 'n klein aandete brood en melk, maar die volwassenes en hul gaste gaan sit en eet in die eetkamer. Aandete by Tavistock House is bedien à la française, wat beteken dat verskeie skottelgoed gelyktydig op die tafel geplaas is, dikwels oor houers warm water om dit warm te hou. Aan die een kant van die tafel staan ​​'n tersie beesstertsop, wat Catherine as gasvrou verantwoordelik is vir die reseptering. Die res van die tafel bevat twee visse, 'n paar lamskotelette en ander klein skottelgoed, en die tafel is uitbundig versier met 'n kanttafelloper en bypassende blomme. Sodra die gaste hierdie geregte probeer het, word hulle weggeneem (bekend as die eerste verwydering) en vervang met 'n tweede gereg met borde groente en aartappels, 'n koppie gebraaide skaapvleis en 'n paar gekookte kalkoen. Nadat die gaste hulde gebring het, word die borde verwyder en vervang met vrugte, kaas en nageregte, en nog 'n hartige vleis.
Catherine vang die ander vroulike gaste se oog, en die vroue verlaat die tafel om tee te drink in die sitkamer. Die mans bly 'n geruime tyd, voordat Dickens en Collins die biblioteek binnegaan vir 'n glas port, diep in gesprek oor hul nuutste werk. Hulle bespreek die vooruitsig om saam 'n toneelstuk of roman te skryf, en hulle bly versot op die idee namate die ure aanstap en die nag aanstap. As die gaste uiteindelik vertrek, gooi Dickens 'n laaste glas port en sit tot middernag en lees. Hy loop terug en gaan slaap, sy gedagtes gons nog steeds met nuwe idees, karakters en verhale wat eendag in ink en papier uitgedruk sal word, verewig in Dickens se klassieke werke.
Dickens en die bou van Kersfees
Die mees geliefde skrywer van Brittanje het 'n verhaal geskryf wat 'n sterk aanslag gevind het in die gewilde herlewing van die seisoen van welwillendheid. Geoffrey Rowell verduidelik die aantrekkingskrag daarvan en die kragtige godsdienstige en sosiale oortone daarvan.
In Oktober 1843 begin Charles Dickens met die skryf van een van sy gewildste en gewildste boeke, N Kersfees liedjie. Dit is binne ses weke geskryf en einde November afgehandel. Dit pas in die tussenposes van die skryf van die maandelikse gedeeltes van Martin Chuzzrlewit, 'n werk wat hom finansiële angs veroorsaak het omdat die skynbaar nie so maklik daaraan toe gekom het nie. wat sy vroeëre reekse betref. N Kersfees liedjie sou hy, hoop hy, 'n beter finansiële opbrengs oplewer.
John Forster, die biograaf van Dicken, het opgemerk hoe die verhaal Dickens een keer opgevang het. 'Hy het daaroor gehuil en gelag, en weer gehuil, en hom in 'n buitengewone mate opgewonde gemaak'. 'Hy stap vyftien en twintig myl daaroor in die swart strate van Londen', dikwels baie laat in die nag. Hy het Kersfees daardie jaar gehou met 'n buitengewone geselligheid, sulke etes, sulke dansies, sulke besweringe, sulke blinde mans se buffings, sulke teatergange, so 'n uitstappie uit die ou jare en 'n insoen van nuwes, het nog nooit in hierdie tye plaasgevind nie dele voor '. Om die atmosfeer van Kersfees in Londen te geniet, het deel geword van Dickens se jaarlikse roetine. Elke Oukersaand het hy die Kersmarkte in die East End tussen Aldgate en Bow gaan besoek, en hy wou graag op Kersdag in arm woonbuurte dwaal, 'verby die gebiede van armoedige huise in Somers of Kentish Towns, en kyk hoe die eetgoed voorberei of Kom in'. N Kersfees liedjie vang op baie plekke wat Dickens so skerp waargeneem het:
Die helderheid van die winkels waar heilige takkies en bessies in die lamphitte van die vensters knetter, het bleek gesigte rooierig gemaak toe hulle verbybeweeg. Poulterers en kruidenierswinkels het 'n wonderlike grap geword: 'n glorieryke toernooi, waarmee dit amper onmoontlik was om te glo dat sulke vervelige beginsels soos winskopie en verkoop iets te doen het.
The Spirit of Christmas Present neem Scrooge in die strate van die stad, bedompel met modder en roetige sneeu, en dieselfde toneel word opgeroep:
Die poulterers-winkels was nog half oop, en die vrugtebakkers straal in hul glorie. Daar was groot, ronde potmassies chesnuts, gevorm in die vorm van die onderbaadjies van jolige ou menere, wat by die deure uitgeloop het en in die straat uitstort in hul volmaakte weelde. Daar was rooierige, bruin gesig, breë omtrek Spaanse uie, wat blink soos die Spaanse broeisels in hul vetterigheid, en knipoog uit hul rakke onbedagsaam na die meisies terwyl hulle verbygaan, en kyk versigtig na die opgehangde maretak. . Daar was pere en appels, hoog in bloeiende piramides, daar was trosse druiwe, gemaak in die welwillendheid van die winkeliers om op te hang van opvallende hake, sodat mense se monde gratis kon water kry as hulle daar verbystap, daar hope filberts, mosagtig en bruin, onthou in hul geur, antieke wandelinge tussen die bos en aangename skuifels enkeldiep deur verdorde blare, daar was Norfolk Biffins, squab en swarthy, wat die geel van die lemoene en suurlemoene afgee.
Die kruidenierswinkels is verfris met die ryk geure van tee en koffie, amandels, kaneel, vye en versuikerde vrugte. En Dickens se vaardigheid om die rykdom van Kersfees op te wek, word goed gebruik in sy beskrywing van die gans en vulsel en sous van die Cratchits se Kersete, om nog maar te praat van die sterk gemengde gemengde reuke van wasgoed, eethuis en gebak-kok, terwyl die Kerspoeding uit sy poedingdoek uitgerol word en aan die brand gesteek word met sy tak van hulsel bo-op.
Dickens gee ons nie net 'n lewendige voorstelling van Kersfees nie, hy is ook bekommerd om sy verhaal 'n voertuig van Christelike waarhede te maak. Die tema van N Kersfees liedjie is nie net Kersfees nie, dit is 'n verhaal van bekering, van vrylating uit die gevange kettings van grypsug wat Marley's Ghost in die vryheid van deernis en vrygewigheid dra. Die smoggevulde strate van die stad waarin Scrooge die spoke van gierige, selfsugtige en grypende tydgenote sien (''n paar [hulle kan skuldige regerings] is aan mekaar verbind'), word op Kersdag versmoor met die lig van die hemel:
Geen mis, geen neerslag nie, helder joviaal, roerend, koue koue, pyp vir die bloed om te dans na Goue sonlig Hemelse hemel soet vars lug vrolike klokke. O, heerlik! Heerlik!
Die Spirit of Christmas Present, het Scrooge opgemerk, is in staat om 'ondanks sy reusagtige grootte' hom gemaklik op enige plek te akkommodeer '. 'Hy het net so grasieus en soos 'n supernatuurlike wese onder 'n lae dak gestaan, soos wat hy moontlik in enige verhewe saal kon doen', net soos die Kersfees-evangelie beweer het dat die nederige neerbuiging van die Skepper gebore word op Bethlehem. Die Spirit of Christmas Present wys vir Scrooge hoe die skare 'met hul gayste gesigte' na die kerk en kapel haas, en Dickens verbind dit met die ander menigte wat hul Kersete dra om in die bakkers se oonde gekook te word. Daar is 'n skerp waarneming terwyl Dickens opmerk wat hy tydens sy kersfeeswandelinge in Londen moes gesien het, 'die ontdooide nat lap bo elke bakker se oond waar die sypaadjie gerook het asof sy klippe ook kook'.
Dickens koppel die kersaanbidding in die kerke en die kook -Kersete met hul rookpaadjies, as hy skryf van die Gees wat die deksels van die etes afhaal terwyl hulle na die oonde gedra word en wierook daaroor uit sy fakkel strooi - 'n vreemde fakkel want dit strooi ook water ('n beeld van die doop) op twisgierige maaltye. 'Hulle goeie humor is direk herstel. Want hulle het gesê dat dit 'n skande is om op Kersdag te twis. En so was dit: God het dit liefgehad, so was dit ook. ' Die klokke van Kersfees beweeg van droom na werklikheid terwyl Scrooge op Kersdag wakker word:
Hy is in sy vervoer nagegaan deur die kerke wat die lustigste velle wat hy nog ooit gehoor het, lui. Clash, clang, hammer ding, dong, bell. Klok, dong, ding hamer, clang, botsing. O, heerlik! Heerlik!
Die wonderlike onomatopoese oproeping van veranderings, dien as simbool van die graf wat in die menswording geopenbaar is en nou in Scrooge se lewe. Die nuwe werklikheid word saamgevat in die laaste sinne van die verhaal, toe Dickens skryf dat Scrooge nou weet 'hoe om Kersfees goed te hou, as iemand lewendig die kennis het. Mag dit waarlik van ons en van ons almal gesê word. En so, soos Tiny Tim opgemerk het, God seën ons, elkeen '.
Scrooge gaan op Kersdag kerk toe, maar Dickens verklaar eenvoudig die feit en beskryf nie die diens nie. Soos Coleridge se bekeerde Ancient Mariner, is Dickens besorg oor die gees en lewe van die Christendom. Die Ancient Mariner eindig met die strofe:
Vir die liewe God wat ons liefhet,
Hy het alles gemaak en liefgehad.
Dickens het in sy testament sy kinders aangespoor om 'hulself te probeer lei deur die onderrig van die Nuwe Testament in sy breë gees, en om geen vertroue te stel in die smal konstruksie van die brief hier of daar nie', en weerspieël 'n brief wat hy aan die Eerwaarde RH Davies met Kersfees, 1856:
Ek glo dat daar nie baie mans is wat 'n nederiger eerbied vir die Nuwe Testament het of 'n dieper oortuiging het dat dit voldoende is nie, maar ek verwerp alle opdringerige beroepe en handel in godsdiens as een van die vernaamste oorsake waarom die werklike Christendom in hierdie wêreld vertraag is en omdat my waarneming van die lewe my tot onuitspreeklike angs en afgryse laat twis, twis die onwelvoeglike twyfel oor die letter wat die gees uit honderde duisende verdryf.
Daar is geen twyfel daaraan nie N Kersfees liedjie is in die eerste plek 'n verhaal wat handel oor die Christelike evangelie van bevryding deur die genade van God en oor die vleeslike godsdiens wat weier om 'n wig te dryf tussen die geesteswêreld en die wêreld van materie. Beide die Kersete en die Kersete-draers word geseën dat die horing van Kersfees kos en die feesmaal weerspieël die goedheid van die skepping en die vreugde van die hemel. Dit is 'n belangrike teken van 'n verskuiwing in die teologiese klem in die negentiende eeu van 'n beklemtoning van die versoening na 'n spanning op die vleeswording, 'n spanning wat uiterlike en sigbare vorm gevind het in die sakramentalisme van die Oxford -beweging, die ontwikkeling van ryker en meer simboliese vorme van aanbidding, die bou van neogotiese kerke en die herlewing en toenemende sentraliteit van die onderhouding van Kersfees self as 'n Christelike fees.
Ten tye van die Engelse Hervorming het die viering van Kersfees, saam met ander heilige dae, behoue ​​gebly, maar 'n sterk Calvinistiese en Puriteinse teologie het aangevoer dat slegs wat uitdruklik in die Skrif beveel word, normatief is vir Christelike aanbidding. Die Christelike Pasga van Goeie Vrydag-Paasfees was die belangrikste en oudste van die Christelike feeste. Kersfees word eers in die vierde eeu algemeen gevier, met die Konstantynse erkenning van die Christendom, en die datum waarop dit op 25 Desember waargeneem is, is as 'n Christelike teenblaas van die heidense fees van Natali Sol Invicti beskou, die geboortedag van die onoorwonne son. Toe die Westminster Directory vervang is vir die gebedeboek onder die Statebond, is Kersfees afgeskaf. Die rubriek lui: 'daar is geen dag wat in die Skrif beveel word om onder die evangelie heilig gehou te word nie, maar die Here se dag, dit is die Christelike sabbat', daarom 'feesdae, vulgêr heilige dae genoem, sonder 'n lasbrief in die woord van God, moet nie voortgesit word nie '.
Die afskaffing van Kersfees is geensins universeel aanvaar nie. Daar was byvoorbeeld 'n berig in 1647 van 'n siekte op Canterbury:
Die majoor wat die uitvoering van die verordening beywer het vir die afskaffing van die heilige dae, is deur die onbeskofte menigte baie mishandel, sy kop gebreek en op en af ​​gesleep totdat hy in 'n huis gekom het vir sy veiligheid. Opstand was op verskeie ander plekke in die Koninkryk.
Die herstel van Charles II het die herstel van die Anglikanisme meegebring, en so is Kersfees herstel. Pepys het opgemerk dat sy kerkbank met die tradisionele roosmaryn en baai op die eerste Kersfees gehou is na die herstel. Aan die begin van die agtiende eeu het 'n artikel in die Spectator opgemerk dat:
Die kerk, soos dit nou toegerus is, lyk meer na 'n kweekhuis as na 'n plek van aanbidding: die middelste eiland (sic) is 'n baie mooi, skaduryke wandeling, en die banke lyk soos soveel voorwerpe aan elke kant daarvan. Die preekstoel self het sulke Clusters of Ivy, Holly en Rosemary daaroor dat 'n ligte genoot in ons kerkbank die geleentheid gehad het om te sê dat die gemeente die Woord uit 'n bos gehoor het, soos Moses.
Ander getuies het opgemerk dat Kersfeesgroen baie meer in die suide as in die noorde voorkom.
Kersfees was dikwels die geleentheid vir 'n algemene nagmaal. Sommige kerke in Londen het twee Kersfees in die middel van die agtiende eeu gevier. Onder die Metodiste het die gewoonte begin om wagdienste te hou ter viering van die nuwe jaar. In die Kerk van Engeland, waar Kersfees steeds gevier word, was daar ook steeds kommer oor die voorrang van sekulêre jollifikasie wat voorrang geniet bo godsdiensviering. Die nie-regter, Robert Nelson, die skrywer van 'n. bekende Companion to the Festivals and Fasts of the Church of England (1704) het in sy afdeling op Kersdag gewaarsku teen die misbruik van die Kerstyd, toe:
. in plaas daarvan om dit 'n godsdiensinstrument te maak, gebruik ons ​​hierdie heilige seisoen hoofsaaklik in ydelheid en dwaasheid: wanneer ons vreugde verdamp in uitspattigheid en ontaard in sonde en sensualiteit wanneer ons dit met luukse en onbetaamlikheid uitdruk, tot groot skandaal van ons Verlosser en sy heilige godsdiens.
'N Reisiger deur Engeland in 1723 het opgemerk dat die twaalf dae van Kersfees wyd gehou word:
The Adel en Gentry tree terug na hul onderskeie sitplekke in die land en hou daar, met hul verhoudings, bure en huurders, Carnavals in hul eie huise, gasvryheid, musiek, balle en speel gedurende hierdie seisoen oral in Engeland, soos in enige koninkryk wat ook al.
Miskien het Nelson rede tot sy kommer.
Alhoewel Kersfees 'n feestyd was, was sy kerkviering in die negentiende eeu baie te danke aan die Oxford -beweging. 'N Beduidende kenmerk van die besorgdheid van die Traktariërs was die herlewing en verryking van die gebedsboek se diensvorme en die behoorlike nakoming van die seisoene en feeste van die kerkkalender. Dit was geen toeval dat John Keble se invloedryke gedigteboek van 1827 getiteld The Christian Year, verse en meditasies bied oor die gebedsboekdienste en op die Sondae en heilige dae wat die Church of England waarneem nie. By St Saviour's, die kerk wat Dr Pusey in die krotbuurte van Leeds gebou het, is 'n middernag -nagmaal op Oukersaand gevier in teenstelling met die Leeds Parish Church waar W.F. Hook het Oujaarsaand met 'n eucharistie in die middel van die nag begin, as 'n Anglikaanse reaksie op Metodiste-nagdienste. J.H. Pollen, wat as kurator in die gemeente gedien het, het geskryf oor die Heilige Heiland se Kersfees in 1849. Die kerk was bedek met takke, baniere en blomme:
Groot koper kandelare is voor die altaar vol ligte geplaas, drie tapers in die plek van een in die kors van die rooi hangers op die mure, 'n ryk tapyt op die vloer, blomme op die altaarskerm, 'n wit geborduurde altaar frontaal .
. Die Evensong was op nege met 'n meditatiewe preek. Om twaalf jaar is die nagmaal gevier en 'n preek oor die verborgenheid van die vleeswording. Die kerk is verlig, en voor die diens het die hele koor twee en twee om die kerk gegaan en die gesang gesing -
Julle getroue, kom nader,
Met vreugde seëvier,
O kom julle, kom na Betlehem.
(Die onbekende opening van '0 kom, alle gelowiges', is afkomstig van die vertaling van Adeste fideles wat deur Frederick Oakeley in 1841 gemaak is vir gebruik in die Margaret Chapel in Londen.)
St Saviour's het ook 'n Kersfees gehou:
Hier was 'n groot boom van vyftien voet hoog, almal bedek met ligte, en opgehang met prente, lolly-pops, 'spice fluitjies', [d.w.s. garsuikerfluitjies], & ampc. & ampc. Op die trappe aan die einde, 'n rowwe prentjie. van 'n 'Presepio' (dit wil sê 'n kerststal) was bedek met groen takke en aangesteek.
Vyandige waarnemers sou hierdie prent verkeerd interpreteer as die aanbidding van 'Adam en Eva' of 'Kain en Abel'. Die 'Presepio', of geboorte -toneel, verwag die Kersfeesbed, 'n gebruik wat teruggekeer het na Frans van Assisi, wat in die latere negentiende eeu in Engelse kerke begin verskyn het. Dit is so aanvaar dat die woord 'wieg', wat oorspronklik die 'krip' of 'rek' in 'n stal en dan 'n kinderbed beteken het, nou bloot gebruik word om te verwys na die voorstelling in kerke tydens Kersfees van die geboorte van Christus te Bethlehem.
Wat begin het as deel van die Katolieke herlewing in die Church of England, het na ander dele van die Anglikanisme, en inderdaad na ander kerke, versprei. In 1887 was John Hunter, 'n noemenswaardige predikant van die Kerk van Engeland in Glasgow, die pionier in die hou van Kersdag in die kerk. In 1875 het 'n geestelike joernalis, dominee C.M. Davies, wie se versamelde artikels oor die Londense godsdienstige toneel waardevolle vignette van die kerklike lewe is, het opgemerk dat kersversierings in kerke en spesiale kersfeeste nie meer 'n feestelike kenteken van High Churchmanship was nie. Davies het daarin geslaag om sewe-en-twintig kerke op Kersdag daardie jaar te besoek en het 'n magdom fassinerende besonderhede opgemerk. By St Paul's, Hamersmith, vind hy 'n wonderlike kruis van wit vere op die kansel, met die woord 'Alleluia' op 'n karmosynrooi boekrol. Die tekste op die vensters is gemaak van tapioka. St Philip's, Earl's Court, is versier met kersbosse: 'hulst, laurestina, klimop en boks'. St Matthias, West Brompton, spog met tien vase wit blomme en byna honderd kerse op die Heilige Tafel. 'Kweekhuisblomme met potte bedek die altaartrappe, en die dienste was van die mooiste beskrywing'. Wit azaleas en kamelias het die altaar in St Peter's, Kennington Park, amper verswelg.
Die versierings wat Davies waargeneem het, is heel moontlik beïnvloed deur Edward Young Cox se The Art of Garnishing Churches, tydens Kersfees en ander feeste. , toestelle in immergroen, blywende blomme en mos. Daar is verligte toestelle, ontwerpe vir strooiversierings, instruksies vir die maak van tydelike herdoserings en muurluiers van geperforeerde sink. Peter Anson lewer kommentaar op hierdie werk in sy modes in kerkmeubels 1840-1940 (1960):
[Die versierings] word Goties mal. Niks in 'n kerk moet sonder versierings gelaat word nie. Elke gasstandaard moet behandel word met kranse van immergroen en ewige blare. Nie 'n kolom of 'n boog van 'n boog moet blootgelaat word om die woorde van die Benedicte aan te toon: 'Al die groen dinge op die aarde seën die Here: loof Hom en verheerlik hom tot in ewigheid'.
Die kerklike pakhuis wat deur Cox and Sons in Southamptonstraat 28 bestuur word, adverteer 'n groot verskeidenheid ontwerpe in sink-, karton- en linnekartonpapier, tesame met 'n verskeidenheid verligte baniere, tekste en volledige tydelike herdoserings.
St Saviour's, Leeds, spog met 'n kersboom. Hierdie nuwe toevoeging tot die Engelse Kersfees was van Duitse oorsprong, en prins Albert word gewoonlik erkenning gegee aan die bekendstelling daarvan in Engeland. Dit gee die titel van die eerste van Dickens se Kersverhale wat in 1850 in Household Words verskyn het. Die verhaal begin met 'n wonderlike oproep van die magie van die Kersboom:
Ek het vanaand gekyk na 'n vrolike geselskap van kinders wat om die mooi Duitse speelding, 'n Kersboom, vergader het. Die boom is in die middel van 'n groot ronde tafel geplant en hoog bo hulle koppe uitgetroon. Dit is briljant verlig deur 'n menigte klein tapies en oral skitter en glinster met helder voorwerpe. Daar was rooskleurige wange wat agter die groen blare weggekruip het en daar was regte horlosies. daar was Franse gepoleerde tafels, stoele, matrasse, klerekaste, agt-dae-horlosies (wonderlik gemaak in blik, by Wolverhampton), tussen die takke, asof hulle voorberei is vir 'n sprokieshuishouding. daar was viooltjies en tromme, daar was tamboeryne, boeke, werkbakke, verfkaste, soetkoekbakke, piepskoue. daar was tee-totums, neurie-toppe, naaldkaste, penveërs, ruikbottels, gesprekskaarte, boekethouers regte vrugte, kunsmatig verblind met appels, pere en okkerneute vol blare, vol verrassings.
Dickens gebruik die Kersboom as 'n soort middeleeuse geheue stelsel wat die assosiasies van Kersfees deur die takke van die boom volg. Terwyl die musiek van die Waits van die straat af klink, koppel hy die kragtige beelde van die Kersverhaal met die geskenke van die kinderjare. In die lig van genade word alle algemene dinge ongewoon en betower vir my. Alle lampe is wonderlik, alle ringe is talismans. Gewone blompotte is vol skat '. Daar is die eggo van dieselfde tema van transfigurasie en bekering wat so sentraal staan N Kersfees liedjie.
Dat Dickens gekies het om sy verhaal van Scrooge se Kersfees -bekering te noem N Kersfees liedjie, is 'n herinnering aan die musikale transformasie van Kersfees in die negentiende eeu. Dat die verhaal spoke as 'n sentrale kenmerk moet hê, is 'n herinnering aan die middel-Victoriaanse belangstelling in die paranormale. Die mees Engelse Kersdiens, die Festival of Nine Lessons and Carols, was 'n negentiende-eeuse skepping wat deur aartsbiskop Benson bedink is toe hy biskop was van die nuutgestigte siening van Truro vir gebruik op Oukersaand 1880. Hoewel die kerk van die vroeë eeue en die middeleeuse kerk het 'n ryk gesang gebruik, by die Hervorming word die ou Latynse gesange wat ons nie deur Engelse gesange vervang het nie. Die enigste gesange wat algemeen gesing is, was metriese weergawes van die psalms. Liedere was oorspronklik vreugdesliedere vergesel van 'n dans. Die woord self kom van die Italiaans, carola, wat '' ring-dans 'beteken.
In die Middeleeue het liedere en ballades sekulêre en heilige temas gehad. Albei het tydens die Hervorming gely, alhoewel biskop Grindal 'n boek met Chrestenmas-karols in 1562 goedgekeur het. Die plek van gesang in die Metodistiese herlewing is bekend en die Kersversameling Gesange oor die geboorte (1741) saamgestel deur Charles Wesley Dit bevat 'Hark, how all the welkin rings' - 'n vroeë weergawe van 'Hark the herald angels sing'. Die negentiende eeu het 'n ware ontploffing van versamelings van liedere, nuut en oud, beleef. Die Religious Tract Society versamel liedere wat oorspronklik as afsonderlike traktate en breëblaaie versprei is, in 'n lied met die naam The Christmas Box. In 1822 publiseer Davis Gilbert 'n paar ou kersliedere, op die wysies waarop hy dit hoor sing het toe 'n kind in die weste van Engeland:
Hulle was vroeër 'n paar weke tevore geoefen: en op die aand van Oukersaand en op Kersdag is hulle met groot ywer gesing, tuis na die teken van die koeke wat warm uit die oond was, om 20:00, afgespoel met bier of sider, en in die kerk in plaas van die metriese psalms.
Die liedere sluit in 'Terwyl herders gekyk het', ''n Mees reinste maagd' en 'Die Here het Adam eers gemaak'. Thomas Helmore en John Mason Neale wat The Hymnal Noted in twee dele vervaardig het (1851 en 1854) onder leiding van die Ecclesiological Society, gepubliseer in 1853 Carols for Christmastide. Hulle skryf in die voorwoord:
Die behoefte aan 'n goeie en goedkoop versameling Kersliedere moes deur die meeste gemeentepriesters gevoel word.
Ons het hieroor gevoel. dat dit op een slag onmoontlik is om 'n hoeveelheid nuwe liedere te vervaardig, waarvan woorde en musiek oorspronklik sal wees. Dit moet die geleidelike opeenhoping van eeue wees, die aanbiedinge van verskillende tydperke, van verskillende lande, van verskillende gedagtes, aan dieselfde skatkamer van die Kerk. Niemand behalwe 'n empirie sou dit waag om 'n stel op bestelling te maak nie.
Neale en Helmore het twaalf antieke melodieë gekies en dit as 'nabootsing van die oorspronklike woorde' gekies, en 'n aantal daarvan is afgelei van die seldsame Piae Cantiones wat in 1582 gepubliseer is vir die gebruik van die Lutherse Kerk in Swede. 'In Dulci Jubilo' verskyn vir die eerste keer in die vertaling van Neale, 'Good Christian men, joy', en die klein versameling het ook die eerste verskyning van Neale se eie komposisie, 'Good King Wenceslas', gevind, wat sedertdien gewild gebly het. Later in die eeu het H.R. Bramley Kersliedere, nuut en oud, geredigeer, en in die 1880's verskyn talle versamelings liedere wat saamval met Bonson se nege lesse en liedere in Truro.
Dickens ' N Kersfees liedjie het beide weerspieël en bygedra tot die Victoriaanse herlewing van Kersfees. In 1844 skryf William John Butler, wat eersdaags 'n vier-en-dertig jaar modelonderneming by Wantage sou begin, aan sy gemeentelede naby Ware in Hertfordshire:
Die mense hier voel skaars Kersdag. Ek het opgemerk dat hulle hul werksdagklere gedra het, en 'n skaars bywoning van die kerk in verhouding tot Sondae. Dit blyk baie algemeen in die hele land die geval te wees. Die mense het die groot Christelike feeste heeltemal uit die oog verloor, en daarmee saam die kennis van die magtige gebeure wat hulle gevier het. Die popiese maniere is miskien baie sleg, maar hulle leer ten minste iets van die gronde van ons geloof en ons redding. Die godsdiens van die Engelse boer is beperk tot algemeenhede.
Butler was 'n skerp waarnemer (sy dagboeke in die Wantage -gemeente bevat een van die volledige verslae van die parochiale bediening in die negentiende eeu) en sy opmerkings is waarskynlik akkuraat. In die loop van die eeu, onder die invloed van die Oxford Beweging se besorgdheid oor die beter nakoming van Christelike feeste, het Kersfees al hoe meer prominent geword. Teen die latere deel van die eeu het katedrale spesiale dienste en musikale geleenthede gelewer, en kon hulle ou spesiale liefdadigheidsorganisasies vir die armes laat herleef het-alhoewel ons nie die probleme vir groot moet vergeet nie: parochiekerk-katedrale soos Manchester, wat op een Kersdag geen minder as tagtig paartjies wat gaan trou (die ondertekening van die registers duur tot vier die middag).
Die gewildheid van Dickens N Kersfees liedjie het 'n belangrike rol gespeel in die veranderende bewussyn van Kersfees en die manier waarop dit gevier is. Die gewildheid van sy publieke voorlesings van die verhaal is 'n aanduiding van hoeveel dit resoneer met die hedendaagse bui en het bygedra tot die toenemende plek van die kersviering op sekulêre en godsdienstige maniere wat teen die einde van die negentiende eeu stewig gevestig was.
Geoffrey Rowell is mede, kapelaan en dosent in teologie aan Keble College, Oxford en skrywer van The Vision Glorious: Temas en persoonlikhede van die Katolieke herlewing in anglikanisme.
Ons skerp geskiedenis: sweet, parfuum en die reuk van die dood
Beskou die soet, bedwelmende reuk van 'n roos: Alhoewel dit oppervlakkig lyk, is die heerlike reuk van die blom eintlik 'n evolusionêre taktiek wat bedoel is om die plant se voortbestaan ​​te verseker deur bestuiwers van myle af te lok. Sedert antieke tye het die geur van die roos mense ook onder die ban gebring en een van die gewildste uittreksels vir vervaardigde geure geword. Alhoewel die funksie van hierdie kunsmatige geure wyd uiteenlopend was - van wierook vir geestelike seremonies tot parfuums vir die bestryding van siektes tot produkte om seksuele aantrekkingskrag te verbeter - beklemtoon hulle almal 'n verband tussen goeie reuke en goeie gesondheid, hetsy in die konteks van godsdienstige redding of fisiese higiëne.
Mense het gevoel dat die uitskakeling van al hierdie reuke die enigste doeltreffendste manier is om openbare gesondheid te verbeter. "
Aangesien wetenskaplike kennis en sosiale norme die afgelope paar millennia verander het, het die Westerlinge dit as 'n reuk beskou en drasties verander: in die sterk deodoriseerde wêreld van vandag, waar die idee van 'chemiese sensitiwiteit' die verbod op geur en ons verdraagsaamheid regverdig natuurlike reuke neem steeds af, ons neem aan dat reukloos, gesond en rein is. Maar deur die lang en skerp geskiedenis van die mensdom was die ruik van gesond net so lekker as walglik.
Die begeerte om onsself te omring met ambrosiale geure kan direk herlei word na die onvermydelike reuk van ongewaste mense, en om by die wortel van liggaamsgeur te kom, moet u met sweet begin. Volgens joernalis Sarah Everts, wat uitgebreide navorsing gedoen het oor die wetenskap van sweet, ruik menslike sweet op sigself skaars. "Die probleem is dat bakterieë wat op ons liggaam woon, graag van die verbindings eet wat in ons sweet uitkom," sê sy. Okkrinekliere oor die hele liggaam en apokriene kliere wat meestal in die oksel en geslagsgebiede voorkom, skei verskillende verbindings af wat deur bakterieë verbruik word, wat weer molekules vrystel met 'n reuk wat ons as liggaamsgeur herken. "In die besonder is dit 'n soort bakterie wat Corynebacterium genoem word, en hulle maak 'n molekule wat regtig 'n toppunt is van die reuk van die menslike liggaam," sê Everts. 'Dit word trans-3-metiel-2-heksensuur genoem.'
Bo: 'n Mamma -deodorant -advertensie uit die 1920's maak die begin van die moderne geurlose era vas. Bo: Hierdie Egiptiese reliëfgrafiek illustreer die maak van lelieparfuum, ongeveer 2500 v.C. Via Wikimedia.
Natuurlik was mense gedurende die grootste deel van die geskiedenis nie bewus van sulke verbindings nie, en daarom was die eerste pogings om beskaafd te ruik, die reuke te versmoor met gunstiger geure. "Die ou Egiptenare het konkoksies van volstruiseiers, skilpaddoppies en okkerneute aangewend om hul persoonlike lyf te verbeter," sê Everts. Geure wat gedurende hierdie tyd gemaak is, word dikwels op die kop, nek en polse gedra as dik pasta of oliebase wat bestanddele bevat van geurige plante soos kardemom, kassie, kaneel, sitroengras, lelie, mirre en roos. Een van die mees komplekse en bekende Egiptiese parfuums was kyphi, 'n mengsel wat bestaan ​​uit 16 bestanddele wat in godsdienstige seremonies gebruik is, maar ook om long-, lewer- en velkwale te behandel.
Behalwe dat dit direk op die vel aangebring is, het Egiptenare geure as wierook verbrand en juweliersware ontwikkel wat geurige materiale bevat, 'n tradisie wat steeds deur kulture in Noord -Afrika beoefen word. Hiërogliewe beeld ook mans en vroue uit wat kegels bo hul pruike dra, wat vermoedelik gemaak is van geparfumeerde was en dierlike vette.
'N Romeinse parfuumkolf gemaak van agaat, omstreeks laat 1ste eeu v.C. - vroeg in die 1ste eeu n.C. Via die Metropolitan Museum of Art.
Vandag weet ons dat mense in baie klein hoeveelhede essensiële olies kan ruik - vroeë alchemiste het geglo dat hierdie gekonsentreerde ekstraksies 'n geestelike verpersoonliking van die natuur is, soos 'n plant se siel. Eeue lank is sulke botaniese essensies gedistilleer via twee primêre metodes: "maceration, " wat beteken dat plantmateriaal ingedruk is om olies te verwyder en dan tot poeiers of pasta te vorm, of die meer ingewikkelde metode van "enfleurage, " in watter blare of blare in 'n dun lagie vet geplaas is, wat die plant se essensiële olies opgeneem het.
In die antieke Griekeland en Rome het aromatiese speserye en parfuums as gesogte luukse goedere posgevat en versprei langs handelsroetes tussen die Middellandse See en die Midde -Ooste. "Vanaf die oomblik dat mense internasionaal begin handel dryf, migreer en oorskry, kry u verwysings na buitelandse geure", sê Jonathan Reinarz, professor in mediese geskiedenis, wat 'n boek gepubliseer het Geure uit die verlede: historiese perspektiewe op reuk in 2014. "Reisliteratuur is versadig met reukverwysings. U kan u voorstel in elke nuwe mark dat mense in Afrika of Europa of Asië betree het, hulle ruik iets wat hulle nie herken nie, maar was nogtans vinnig om te oordeel. "
John Singer Sargent het die Marokkaanse geïnspireerde "Fumee d ' Ambre Gris, " of "Smoke of Ambergris, " in 1880 geskilder, lank nadat die stof in die Weste gewild geword het vanweë sy aromatiese eienskappe. Via die Clark.
Alhoewel reisigers dikwels instinktiewe negatiewe reaksies op sulke vreemde reuke gehad het, het baie eksotiese kruie wenslik geword, wat 'n wêreldwye reukmark gestimuleer het. Die vroegste parfumeurs dateer uit die Romeinse Ryk, 'n seldsame tydperk dat dit normaal was om daagliks te bad, beide as 'n sosiale gewoonte en vir godsdienstige doeleindes. Na 'n week is die liggaam tipies met geurige olies gesalf, en hierdie salf is soms in klein botteltjies om die pols gedra.
Vroeë geurmiddels bevat blomme soos jasmyn, roos, iris, laventel, viooltjie of kamille, sowel as pittige reuke van natuurlike materiale soos geel amber, kamfer en naeltjies. Parfuum wat van diere afkomstig is, is onder meer sivet (van sivetkatte), muskus (wat in muskushert voorkom) of amber ('n afskeiding van die potvis). As 'n bonus, word gedink dat hierdie dieregeure ook natuurlike afrodisiacum is.
Voordat die natuurlike essensies in alkohol opgeskort kon word, was aromatiese olies geneig om galsterig te word as dit nie teen hitte beskerm word nie, sodat die meeste produkte ontwerp is vir onmiddellike gebruik deur plaaslike kliënte. Komplekse geure was egter nie net bedoel om direk op die liggaam aan te bring nie: geurige poeiers wat van talk gemaak is, is in stofsakkies gedra, verharde pasta's word tot krale gemaak en as juweliersware gedra, en kledingstukke is gemaak van weefsels wat vol parfuum is.
Teen die 5de eeu nC het geurige olies en wierook verstrengel geraak met godsdienstige rituele in Europa, insluitend die van Judaïsme en die Christendom, alhoewel sulke aflate vroeër vermy is weens hul heidense wortels. Gedeeltelik het die vermenging van verskillende sosiale klasse in openbare aanbiddingsruimtes beteken dat elkeen sy eie geur bring, en wierook het gehelp om die godvresende funk te verdoesel. 'In die boek Katherine Ashenburg 's, Die vuil op skoonmaak, het sy geskryf dat Katolieke priesters so oorweldig was deur die stank van hul aanbidders dat hulle ywerig reukwerk sou verbrand om die reuk van aanbidders teen te werk, "sê Everts.
Selfs terwyl die geestelikes godsdienstige wierook verhef het, het hulle parfuum soms as 'n sondige, dekadente toegeeflikheid bespot. Baie Christene het etlike eeue lank die bad verwerp vanweë die verband met die sonde van trots of ydelheid, wat, al is dit maar gedeeltelik, verklaar waarom hulle deur die res van die ontwikkelde wêreld as vuil en onwelriekend beskou is. "Met die opkoms van die Christendom verander die hele betekenis van reuk en die woordeskat brei uit," sê Reinarz. 'Daar was gereeld verwysings na die vroeë heiliges, met die vroomes wat dikwels gesê het dat hierdie liggame geurige geure uitstraal toe hierdie eerste martelare gesterf het. Die probleem is natuurlik dat wanneer die geurbedryf begin ontwikkel het, iemand na 'n heilige kon ruik, sodat die godsdienstige taal verander het en in plaas van om oor die reuk van 'n heilige te praat, mense begin fokus op die opsporing van die vals reuke van heiligheid —Dat selfs die hoer of prostituut nou parfuum kon koop en hierdie 'heilige' geure kon dra. "
Links, 'n kruik uit die 17de eeu, ingeskryf met "Mesue's French Musked Lozenges of Aloes Wood " (in Latyn) bevat suigtablette gemaak van aalwynhout, amber en muskus om geneem te word vir gesondheidsdoeleindes en om die asem op te knap. Via die Wellcome -biblioteek, Londen. Regs, 'n skildery van 1785 van 'n Turkse bad deur Jean-Jacques-François Le Barbier.
Terwyl Christene verkies om nie te was nie (die rituele reiniging van hande en voete is 'n seldsame uitsondering), het Islamitiese gemeenskappe die tradisie van bad lewendig gehou. In die oostelike deel van die Bisantynse Ryk het Romeinse badgewoontes ontwikkel tot die hamam, of Turkse bad. Rondom die 11de eeu het die terugkeer van kruisvaarders die hamam tradisie terug na Europa saam met geurige skatte soos muskus en sivet.
Destyds was die meeste huishoudelike seep ru en het dit geruik na die as en dierlike vette waaruit dit gemaak is, sodat dit selde op die vel gebruik is. Maar gedurende die Middeleeue het uitvinders in die Midde-Ooste beter formules ontwikkel met plantaardige olies wat sagter vir die liggaam was, en seepmaak het die primêre toepassing vir parfuum geword.
Teen die 13de eeu het chemici die kuns van distilleer onder die knie, waardeur 'n natuurlike monster saam met water gekook word en die verdampende stof - 'n kombinasie van water en essensiële olies - tydens die afkoelingsproses gevang en geskei word. Uitvinders het hierdie essensiële olies met alkohol gekombineer om die stabiele, vinnig droog parfuum te skep wat ons vandag ken. Die eerste groot geur op alkohol was 'n laat-14de-eeuse roosmaryn-parfuum wat bekend staan ​​as Hungary Water, aangesien dit ontwerp is vir koningin Elizabeth van Hongarye.
Hierdie houtsnygravure uit die middel van die 16de eeu beeld die proses van die distillering van essensiële olies uit plante met 'n koniese kondensator uit. Via die Wellcome -biblioteek, Londen.
Teen hierdie tyd was die meeste van die openbare badhuise in Europa gesluit weens die builepes, wat meer as 'n derde van die bevolking doodgemaak het. Sonder 'n wetenskaplike begrip van kieme, het mense geglo dat siektes soos die plaag deur die lug aansteeklik was. 'Voor die kiemteorie was die algemene geloof in miasma of malaria', wat volgens Reinarz ongesonde of siekteveroorsakende reuke beskryf het. 'Vandag assosieer ons malaria natuurlik met 'n spesifieke siekte, maar as u die letterlike Latynse vertaling' mal-aria 'neem, is dit 'n slegte lug, wat vermoedelik 'n drastiese uitwerking op die gesondheid van mense kan hê en selfs epidemies kan veroorsaak. "
Die kenmerkende snawelmasker wat deur pesdokters gedra is, was gevul met aromatiese stowwe wat veronderstel was om te voorkom dat hulle die siekte opdoen, soos gesien in hierdie illustrasie, omstreeks 1656. Via Wikimedia.
So word die stinkende reuk van siekte bestry met die soet geur van ander aromatiese geure. "Spesifieke siektes, soos plaag, wat vermoedelik deur onsuiwer of korrupte lug oorgedra word, word gereeld bestry deur vreugdevure in openbare ruimtes te bou en privaat deur wierook te brand of parfuum soos roos en muskus in te asem," sê Reinarz. Dokters wat pasiënte met die pes versorg, het 'n gasmasker-gesigbedekking aangeneem met 'n geboë snawel oor die neus en mond met stinkende stowwe om die siekte af te weer. Klein ruiker ruie en blomme, posies, neusgoggas of tussie-mossies, het gewilde bykomstighede geword om die stank van die dood te oorkom.
In hul boek, Aroma: Die kultuurgeskiedenis van reuk, Constance Classen, David Howes en Anthony Synnott beskryf ander geurige metodes wat gebruik word om jou gesondheid te beskerm: 'Munisipale owerhede het vreugdevure van aromatiese hout in die strate verbrand om die atmosfeer te suiwer. Individue het hul huise berook met onder meer wierook, jenewer, lourier, roosmaryn, asyn en kruit. Daar word vermoed dat selfs die verbranding van ou skoene help, terwyl sommige gesinne 'n bok in die huis gehou het vir ekstra reukbeskerming.
Vandag weet ons dat sommige van die reuke wat gebruik is om hierdie siekte te oorkom, ongesonde besoedeling was, soos die steenkoolrook uit die 18de en 19de eeu. "Steenkoolverbranding word gesien as 'n teenmiddel vir al die slegte reuke wat in stedelike sentrums opgehoop het," sê Reinarz. 'Mense het destyds waarskynlik gedink:' Gelukkig woon ons in 'n vervaardigingsstad waar al die skoorstene wat rook uitblaas die lug ontsmet. '
'N Klein, versierde geurfles wat bedoel is om 'n ketting te dra, ongeveer 16de eeu. Via die Museum van Londen.
Intussen was die ware teenmiddel teen groot epidemies - beter higiëne deur bad en handewas - onbereikbaar, solank die meeste Europeërs van mening was dat bad gevaarlik is vir die gesondheid. In die 15de en 16de eeu het prominente wetenskaplikes gehelp om die leuen te versprei dat water se vermoë om die vel sag te maak en porieë oop te maak, die vlees in werklikheid verswak het, wat dit meer vatbaar maak vir die vuil reuke van siekte. Met die oog hierop het die paar wat gereeld gebad het, dikwels spesiale voorsorgmaatreëls getref, soos om die liggaam met olie te salf en hulself onmiddellik daarna in 'n geurige doek toe te draai.
Daar word vermoed dat lae linneklere en onderklere die liggaam skoonmaak deur die olies en reuke daarvan op te neem, en klere is vermoedelik baie veiliger om te was as die vel. Hare kan met aromatiese poeiers gevryf word en slegte asem is verbeter deur skerp kruie te kou.
Met sy groeiende rykdom en kragtige handelsbande met die Ooste, het Venesië Europa gelei tot die aanneming van geparfumeerde goedere, veral toestelle wat op die liggaam gedra of gedra moet word wat onaangename reuke sou verdoesel. Een gewilde vorm was die pomander, 'n woord wat afkomstig is van die Franse frase "pomme d'ambre" of "appel van amber", met verwysing na die ambergris wat gereeld in die sferiese hangertjies voorkom. Terwyl die oorspronklike pomanders bloot vrugte was soos lemoene wat met naeltjies besaai was, beskryf die term uiteindelik 'n hanger gemaak van edelmetale met 'n paar klein kompartemente vir verskillende geure.
Hierdie sferiese pomander maak oop in aparte kompartemente vir verskillende geure, ongeveer vroeg in die 17de eeu. Via die Victoria & amp Albert Museum.
Namate diere -essensies in die onguns geval het en meer verfynde kruie- of blomme -geure nuwerwets geword het, het Frankryk die internasionale parfuumbedryf oorheers. Een van die gewildste geure daarvan was Eau du Cologne, 'n resep wat oorspronklik as beskerming teen die pes vervaardig is, wat roosmaryn- en sitrus-essensies insluit wat in 'n druiwe-gees opgeskort is.
In die 17de en 18de eeu het die Franse aristokrasie parfuum na 'n nuwe vlak geneem, met geurige fonteine ​​op hul aandete en hul eie essensies gemaak, soms elke dag van die week 'n ander parfuum. In Frankryk het parfuum ook nou verband gehou met leerprodukte, aangesien leerlooierye dit gebruik het om die sterk reuke van chemikalieë wat in die looiery gebruik word, te bedek. Leerhandskoene met Neroli, 'n lemoenblomgeur, was een van die land se suksesvolste produkte.
Klein geurbokse wat ontwerp is om vloeibare parfuum te bevat, het uiteindelik pomanders vervang as die geurige bykomstigheid van die oomblik. Hierdie versierde bokse, en#8221 " stempelkaste, en#8221 en, later, " vinaigrettes, " het hierdie dekoratiewe geperforeerde kaste klein sponse of stofstroke geweek met alkohol- of asyn-gebaseerde geure wat vir hul medisinale eienskappe, wat gewerk het teen onaangename reuke wat in die stad se strate voorkom. Ander vinaigrette bevat 'n mengsel van ruikende soute, 'n inasemingsmiddel op ammoniak wat sedert antieke tye gebruik is om mense wat flou voel, te laat herleef.
'N Agaat-bedekte silwer vinaigrette met 'n gegraveerde binne-rooster, omstreeks 1857.
Aan die einde van die 18de eeu is vinaigrette dikwels aan chatelaines geheg, wat gebruiksvoorwerpe uit klein kettings gehou het en gewoonlik aan die middel van 'n vrou se rok geheg was. Alhoewel dit nie so gewild was nie, is ander vorme van juweliersware ook aangepas vir die parfuumgierigheid, insluitend halssnoere met hangende flakke van vloeibare geur en parfuumringe met klein versteekte kompartemente vir die berging van geurige poeiers of pasta.
Maar selfs met toegang tot allerhande parfuum, stink ryk mense dikwels nog steeds. "Beskrywings van Versailles deur baie mense wat die hof van Louis XVI en sy bruid Marie Antoinette besoek net voor die revolusie, is werklik opvallend," sê Reinarz. 'Hulle het dit beskryf as 'n stink kuip waar almal hulself in die gange en selfs in die balsale verlig het.
Hierdie politieke spotprent uit 1866 deur George John Pinwell speel oor die epidemioloog John Snow se werk wat Londen -uitbrake in Londen verbind met besmette water.
Tydens die Franse Revolusie het kledingstyle na eenvoudiger silhoeëtte, minder lae en ligter weefsels van katoen verander, wat ook makliker gewas kon word. Swem het uiteindelik weer in die mode gekom, aangesien dokters nou geglo het dat opgehoopte vuilgoed die liggaam verhinder om korrupte vloeistowwe vry te stel. Ten spyte van kommer oor seksuele onbehoorlikheid, het bidette in die huise van die rykes begin verskyn. Teen die einde van die 18de eeu het aptekers ook 'n manier ontwikkel om seep te vervaardig met behulp van sodas gemaak van sout, vermy die gebruik van houtas en lei tot seep wat harder, sagter en minder aanstootlik ruik. Intussen het stoomboothandel die seepmark laat uitbrei en dit makliker gemaak om seep op basis van olyfolie in te voer.
Uitbrake van cholera in die middel van die 1800's, soos die 1854-epidemie in Londen wat deur dr. John Snow bestudeer is, het gewys op die belangrikheid van skoon water en het stede in Europa geïnspireer om hul sanitasiepraktyke te verbeter deur toegang tot vars water uit te brei, vullisverwydering te stelsel en die bou van nuwe rioolstelsels om ontlasting te verwyder, wat veral voordelig was vir die laer klasse. Sommige het ook hul pogings toegespits op die bou van nuwe openbare baddens, soos aangemoedig is deur die British Baths and Washhouses Act van 1846.
Namate beter higiëniese praktyke oorgeneem het, was sterk parfuum nie meer noodsaaklik om stank te bekamp nie, en hul assosiasie met die aristokrasie was 'n belemmering vir verkope. Toe parfuums van die apteek na die kosmetiese toonbank beweeg, word die gebruik daarvan toenemend verbind met die vroulike, veral omdat die opvattings uit die Victoriaanse era oor afsonderlike sfere vir elke geslag in die Westerse samelewing posgevat het. Terwyl sommige geure, soos tabak en denne, steeds verbind was met die gewilde manlikheidsgedagtes, word die algemene konsep van goeie reuk toenemend met die vrouewêreld verbind. Die kulturele ywer vir gevierde manlike ontdekkingsreisigers en wetenskaplikes het meegebring dat Victoriane 'n hoër waarde op sig het as die ander sintuie. "Reuk word op sy beurt nou beskou as die gevoel van intuïsie en sentiment, van tuismaak en verleiding, wat almal met vroue geassosieer word," verduidelik Classen, Howes en Synnott in Aroma.
Parfuum was teen die begin van die 19de en 20ste eeu as 'n vroulike skoonheidsmiddel geplaas, soos gesien in hierdie advertensie van 1901 vir Parfumerie Violet deur Louis Théophile Hingre.
In die 1860's het Louis Pasteur die eerste keer die verband getoon tussen klein mikroörganismes en aansteeklike siektes, werk waarop Robert Koch in die 1880's uitgebrei het. Hulle navorsing sou vasstel wat nou bekend staan ​​as die "kiemteorie", wat die ontwikkeling van antiseptika bevorder deur dokters soos Joseph Lister, wat karboliensuur as 'n ontsmettingsmiddel vir wonde en chirurgie voorstaan. Dit was 'n groot verandering in die denke oor siekte en het die beweging vir beter sanitasie verder ondersteun, wat die reukaanval van stedelike gebiede verminder het. Vuil reuke, hetsy afkomstig van menslike afval of industriële byprodukte, word toenemend verder uit stede gestoot via soneringsbeleid en afvalbestuur.
Amerikaners was net so huiwerig om te bad as die Europeërs, maar teen die laat 19de eeu het die Verenigde State gespring om vuil en reuke uit te wis en nuwe skoonmaakmiddels soos storte en tandeborsels aangeneem, wat ondersteun is deur die jongste studies oor higiëne. In haar boek, Die vuil op skoonmaak, Wys Katherine Ashenburg daarop dat Amerika se skoon regime ook moontlik gemaak is deur die oorvloedige ruimte van die jong land. 'Waterleidings en riole is makliker in nuwe stede geïnstalleer as in antieke stede', skryf sy. 'Met baie goedkoop grond het huise met genoeg ruimte vir badkamers die huishoudelike norm geword, in teenstelling met die ou, vol woonstelle in Europa. Omdat daar in die demokratiese Amerika altyd 'n tekort aan bediendes was, is arbeidsbesparende toestelle waardeer. Loodgieterswerk was hoog op die lys, en vanaf die 1870's het Amerikaanse loodgieterswerk bo die van elke ander land oortref. "
Moderne ekonomieë soos dié van die Verenigde State was afhanklik van 'n toenemend stedelike bevolking, en namate meer mense in nabye omgang met ander geleef en gewerk het, het liggaamsgeur 'n sosiale aangeleentheid geword. In teenstelling met plaasvelde, het kantore en fabrieke geen verligting gebring van die trans-3-metiel-2-heksensuur wat deur u sweet kollega afkomstig is nie.
Antiseptika soos Listerine is 'n manier om infeksie te voorkom, maar is uiteindelik toegepas op spesifieke dele van die menslike liggaam, insluitend die mond, oksel en geslagsdele. Die advertensie hierbo is van 1917.
"Dokters gebruik reeds antiseptika om hul gereedskap en banke skoon te maak," sê Everts. 'Nadat hulle 'n hele klomp oppervlaktes klaar gewas het, het hulle nuwe oppervlaktes begin soek om te was, en waarom nie die oksel nie? Trouens, die vroegste deodorant -patent wat ek opgespoor het, is in 1867 aan 'n dokter vir ammoniumchloried gegee. Selfs in die patent skryf hy dat dit 'n bekende ontsmettingsmiddel was, en dat dit 'groot waarde het om die reuk van die menslike liggaam teen te werk'.
Die vroegste suksesvolle handelsmerk van kommersiële deodorant is in 1888 ontwikkel deur 'n uitvinder in Philadelphia en het dit Mamma genoem, soos in 'swyg' of 'ma se woord'. Die eerste gepatenteerde weergawe van Mamma is verkoop as 'n wasagtige room wat vinnig navolging geïnspireer het, maar hierdie omslagtige produkte was onaangenaam om aan te bring en het dikwels 'n vetterige spoor op klere gelaat. In 1903 stel Everdry die wêreld se eerste antiperspirant bekend, wat aluminiumchloried gebruik om porieë te verstop en sweet te blokkeer. Ongeag die sukses daarvan om sweet te voorkom, was vroeë antiperspirante ook baie suur, wat beteken dat hulle klere dikwels beskadig en die draer 'n brandende of jeukende gevoel laat. Ondanks hul onaantreklike formaat het baie vroeë deodorante en antiperspirante parfuum ingesluit om hul chemiese geure te verminder.
In die vroeë 20ste eeu het Amerikaanse bemarkers ook nuwe standaarde vir persoonlike higiëne geskep, soos die belangrikheid om daagliks te bad om reuke uit te skakel, met die uiteindelike doel om meer produkte te verkoop. In 1927 het die Vereniging van Amerikaanse seep- en glycerienprodusente 'n ondersteuningsarm geskep, genaamd die Cleanliness Institute, om bemarkingsmateriaal onder die dekmantel van onderwys te publiseer. Die Instituut versprei onderwysers se kurrikulum, plakkate en boeke, soos 1928's 'N Verhaal van seep en water: die historiese vordering van netheid, wat kinders en tieners die waarde van higiëne deur die eeue geleer het. 'Die meeste van ons wil die goeie en mooi en waardevolle dinge van die lewe hê', het die boek verduidelik. "Seep en water alleen kan dit nie vir ons gee nie, maar ons weet dat dit help."
In 1928 het "A Tale of Seep and Water " die goeie woord van die seep- en gliserienbedryf deur middel van illustrasies soos hierdie aan skoolkinders versprei.
Alhoewel dokters beter sanitasie ondersteun het om die volksgesondheid te verbeter en groot epidemies te bekamp, ​​het maatskappye hierdie gesag nou benut en dit gebruik om normale liggaamsfunksies, soos sweet, te beswadder. Vroeg in die 20ste eeu wou 'n Cincinnati-chirurg sy hande sweetvry hê terwyl hy opereer, en daarom bedink hy 'n antiperspirant genaamd Odo-Ro-No. In 1912 het sy dogter Edna Murphey 'n advertensie-agentskap aangestel om die verkoop van die onderneming te verhoog, en hul eerste suksesvolle advertensie het oormatige sweet as 'n mediese afwyking geplaas met 'n doktor se goedkeuring van Odo-Ro-No. 'N Paar jaar later het die onderneming 'n nuwe aanpak probeer: om selfbewuste vroue te oortuig dat hul liggaamsgeur (wat dit kortliks' BO 'genoem het) 'n probleem was waarvan niemand hulle direk sou vertel nie.
Amerikaanse bemarkers het op onsekerhede gespeel om van deodorant 'n moet-hê-produk te maak, soos met hierdie Odo-Ro-No-advertensie uit 1939.
Odo-Ro-No het gehelp met die bekendstelling van 'n tendens van adverteer-deur-vrees, soms bekend as 'fluisterkopie', wat fokus op skinder oor onderwerpe wat as onbeleefd beskou word in die openbaar. Soortgelyke veldtogte is spoedig gevoer teen elke denkbare onvolmaaktheid, of dit nou gebrekkige make-up, grys hare, geskeurde kouse, aknee, onderarmhare, slegte asem is (streng gebruik van die klinies-klinkende term "halitosis, " om nie aanstoot te gee nie) , of die uiteindelike — slegte "vroulike higiëne". Om die impak van slegte asem van die lewensvernietigende en slegte asem te beskryf, het 'n mondelinge antiseptiese handelsmerk genaamd Listerine (na dr. Lister) die alomteenwoordige frase, 'Dikwels 'n strooimeisie, maar nooit 'n bruid', bedink.
Gedurende die twintigerjare het handelsmerke soos Lysol begin met die bevordering van ontsmettingsdouches - wat al lank geglo word dat dit 'n aborsief is - as 'n manier om die privaat persone van die vrou vars te laat ruik. Uiteindelik het dokters besef dat douching die natuurlike pH -balans van die liggaam eintlik ontwrig, wat 'n aantal gesondheidsprobleme veroorsaak.
Teen die dertigerjare het Amerikaanse deodorantondernemings 'n vroulike kliëntebasis bekom, sodat hulle 'n subtiele advertensie -kopie begin insluit het wat verwys na die liggaamsgeur van mans. In 1935 tref Top-Flite, die eerste deodorant wat op mans gerig is, die winkelrakke in sy slanke swart bottel, gevolg deur ander stereotipies manlike ontwerpe, soos die Seaforth-bottel wat soos 'n miniatuur-whiskykan lyk. Advertensies vir mans se deodorantprodukte fokus dikwels op finansiële onsekerheid, wat veroorsaak dat vuil liggaamsgeure jou loopbaan kan verwoes.
Net soos vervaardigers 'n deodorant vir geslagte gehad het, het geurondernemings hul eie parallelle taal vir mansprodukte ontwikkel, met terme soos cologne, aftershave en eau de toilette. Geure vir mans fokus op die verbetering van seksuele aantrekkingskrag met 'manlike' name soos Brut, Centaur, Dante, Old Spice, Macho, English Leather en Denim.
Op hierdie stadium was vervaardigde geure nie meer gebonde aan die natuurlike wêreld van essensiële olies nie, aangesien chemici heeltemal nuwe mensgemaakte verbindings ontwikkel het. 'Vandag is ons bekend met abstrakte, mensgemaakte geure soos Chanel nr. 5,' sê Reinarz. 'Maar mense wat die eerste keer in 1921 na die parfuum geruik het, moes gedink het:' Wat 'n bisarre blom ', omdat die tradisie van die natuur distilleer en die meeste geure geïdentifiseer kan word deur 'n enkele blomme -bestanddeel te noem.
Gedurende die 20ste eeu het deodorantmaatskappye baie skadelike produkte as gesond bemark, soos die spuitstof wat in hierdie advertensie van 1969 verskyn het.
Intussen het die afleweringsmetode van deodorant oorgegaan van rommelige rome na aangenamer rolstokkies, soos die toediener van die veertigerjare wat ontwikkel is deur die ma-werknemer Helen Diserens, gebaseer op die ontwerp van 'n balpen. In die vroeë 1960's het Gillette Right Guard bekendgestel, die eerste aerosol -antiperspirant. Ondanks 'n kort bloeitydperk het aërosols guns verloor toe die FDA in 1977 aluminiumsirkoniumkomplekse verbied en die EPA in 1978 die chloorfluorkoolwaterstowwe (KFK's) beperk, as gevolg van kommer oor verbruikers- en omgewingsveiligheid.
In die sestigerjare het 'n Switserse onderneming 'n deodoriserende sproei vir vroulike geslagsdele uitgevind, wat 'n laag spesifisiteit bygevoeg het tot die besorgdheid oor vroulike higiëne. 1966 en het vinnig 'n treffer geword. Alhoewel die bespuitings uit die mode geraak het na 'n FDA -verbod op heksachlorofeen in die sewentigerjare, is geurige " vroulike doekies vandag net so gewild.
Soos met baie ander produkte, adverteer adverteerders steeds vroue om te oortuig dat hul natuurlike reuk afstotend is, en dat hulle hul privaat parfuum moet parfumeer om ontslae te raak. Intussen onderdruk sulke ondernemings steeds inligting oor die gevaarlike newe -effekte van hul produkte, soos gesien is in die onlangse Johnson & amp Johnson -regsgeding oor talkpoeier.
'Toe die bal eers begin rol, kon dit nie keer nie,' sê Reinarz. 'Mense het gevoel dat die uitskakeling van al hierdie reuke die enigste doeltreffendste manier is om openbare gesondheid te verbeter en die omgewing vir almal verdraagliker te maak.' Vandag word ons gebombardeer met 'n oorvloed van deodorante, antiperspirante, seep, colognes, parfuum en douches, wat almal daarop gemik is om reuke wat verband hou met die menslike liggaam uit te wis - selfs al is hierdie reuke die gevolg van gesonde prosesse.
Ek dink my gunsteling vreemde patent was gebaseer op bakkersgis, "sê Everts. 'Ek dink net nie ek wil bakkersgis in my oksel sit nie.'