Die honde- en oesterwingerd - Inligting - 2022
Ek het op die werk van 'n man met die naam David Brown afgekom, en sy werk het 'n groot impak op my lewe gemaak. 'n Paar jaar gelede het ek gesukkel om die feit te verstaan ​​en daarmee te kom, dat ek as 'n agnostikus en ateïs geleef het. Op 'n dag het ek op YouTube gesurf en die "Theology of the Dog"-video's gevind, en dit het dadelik met my gepraat en weerklink soos ek op daardie stadium gevoel het. Ek het dus 'n vraag van hom op Twitter gevra, wat gelei het tot 'n bespreking wat ons op Facebook en 'n paar ander sosiale netwerke gehad het. Dit is die eerste keer dat ek iemand in die regte lewe ontmoet het wat doen waarvan ek gelees het, en sedertdien, en nadat ek uitgevind het dat David Brown 'n geordende Anglikaanse priester en 'n Boeddhis is, het ek geweet dat ek meer betrokke moes raak. in die Boeddhistiese gemeenskap. Dit is my verhaal van die ontmoeting met David Brown en my ervarings met hom.
Ek het die eerste keer bewus geword van David Brown se werk in die middel van die 2000's, toe ek aanlyn gesoek het na 'n webwerf oor Boeddhisme. Ek het 'n bladsy van hom gevind op 'n Boeddhistiese groep waarvan ek destyds lid was. Hy het gepraat van 'n plek waarheen hy gegaan het om te bid en te mediteer wat hy liefgehad het. Hy het in die somer na die bos in New Mexico gegaan en net daar in die vrede van die natuur gesit. Hy het in detail ingegaan oor die ervaring en die manier waarop hy dit daarna in sy gedagtes verwerk het, en dit het regtig by my aanklank gevind. Ek onthou hoe ek weer na daardie webwerf gesoek het, en gedink het dat ek hierdie ou moet ontmoet, dat ek hierdie man moet ontmoet wat 'n blog geskryf het oor 'n baie mooi en rustige plek om te gaan bid, en toe dink ek dat ek moet leer meer oor Boeddhisme, en sy webwerf was die eerste wat in gedagte gekom het.
Ek het na sy webwerf gegaan en 'n aantal plasings gelees wat hy daar gemaak het, waar hy in diepte ingegaan het oor Boeddhisme, en oor geestelike dinge. Sy begrip en sy vermoë om dit alles te verduidelik het gemaak dat ek meer oor Boeddhisme wou leer, so ek het. Na 'n rukkie het ek gevra om aan hom voorgestel te word, en ek het dit gedoen op 'n manier wat destyds reg gelyk het. Hy het vir my gesê ek was 'n bietjie opdringerig, so ek het dit nie weer gedoen nie, maar ek het toe al baie oor Boeddhisme geleer. Ek het by hom uitgevind hy is baie gelukkig daarmee, en hy het gesê hy hou daarvan om elke nou en dan daaraan herinner te word.
Op hierdie tydstip het ek niks regtig van Boeddhisme geweet nie, behalwe dat dit geen gode gehad het nie, en daar was geen enkele God nie. Ek het net baie van die webwerwe gelees wat hy vir my aanbeveel het, en begin leer oor Boeddhisme. Ek het geleer van meditasie, en ook dat meditasie nie iets was wat jy vir ure aaneen moes doen nie, maar dat dit 'n daaglikse oefening was wat deur jou bedoel was om gedoen te word. Ek het ook geleer dat jy nie veronderstel was om na 'n sekere tyd op te gee nie, maar jy moes aanhou oefen, alhoewel jy nie alle ander aktiwiteite hoef te stop nie.
Terselfdertyd het ek ook geleer dat Boeddhisme ook gebaseer is op die feit dat mense geen spesiale reg gehad het om op 'n sekere plek in hierdie wêreld te wees nie, maar hulle was almal per ongeluk daar. Dit alles het ek self geleer nadat ek baie vrae aan 'n Boeddhistiese monnik gevra het wat in 'n Boeddhistiese klooster naby waar ek gewoon het, gewoon het.
Waaroor ek moes besluit, was of ek self 'n Boeddhistiese monnik wou word. Hierdie monnik het aanbeveel dat ek dit doen, aangesien dit die beste moontlike gebruik van my lewe en al sy moontlikhede sou maak. Nadat ek hieroor gedink het, het ek besluit om dit te doen. Ek het na die klooster gegaan en daar gebly en gedoen wat vir my gesê is, en ek het nie moed opgegee nie. Dit is vir my moeilik om die woorde te vind om te verduidelik hoekom dit my lewe verander het. Dit was so subtiel dat ek eers later besef het, nadat ek besluit het om 'n monnik te word.
Toe gaan sit ek eendag op my knieë toe my kop op die grond val. Ek was verbaas, want ek het nie geweet dat dit moontlik was om dit te doen nie.
Die volgende oggend het ek net begin wakker word toe ek voel ek moet dadelik die klooster verlaat. Ek het uitgegaan, in die straat gaan staan ​​en probeer dink oor wat pas gebeur het. Na 'n rukkie het ek besluit dat ek dit nie hoef te doen nie, want ek wou nie. My kop het nog baie op die grond geval. Ek het vir myself gesê dat dit 'n slegte teken was, en dit was my werk om my lewe te verander. Ek is terug na die klooster.
Daar was iets wat ek in my lewe wou verander, en wat ek nog altyd gedoen het tot dan toe. Ek wou nog altyd ander help, en nou het ek geweet hoe om. Al wat oorgebly het, was om myself nuttig te maak vir die gemeenskap. Ek het besluit om die broers te help wat die tuin versorg het. Ek het besluit om die broers wat op die plaas gewerk het, te help. Ek het besluit om die broers te help wat skottelgoed was. Ek het besluit om die broers wat bakstene maak, te help.
Ek het besluit om 'n monnik te wees, en ek het my lewe as 'n monnik geleef. Ek het geweet dat ek altyd al hierdie dinge sal moet doen, maar ek het nie omgegee nie, want dit was my plig om dit te doen. Daarom het ek na die klooster gegaan en daar gebly en gedoen wat vir my gesê is, en ek het nie opgegee nie.
Die dag toe ek verstaan ​​het dat ek alles kon doen wat ek in die lewe wou hê, het ek vry gevoel.
'n Jaar het verbygegaan, en toe kry ek 'n nuwe taak in die klooster. Ek het geleer hoe om stene te maak, en ek het soveel stene gemaak as wat ek kon. Ek kon nie help om dit te doen nie, want ek was op 'n plek waar daar niemand behalwe ek was nie.
Ek het geleer om stene met klippe te maak. Ek het in die klooster 'n klip gevind wat rooi was met geel spikkels. Die beste en grootste klippe het meer spikkels gehad.
Ek het begin bakstene maak. Die broers het my gevra om van die stene vir die klooster te maak, maar ek kon nie al die stene maak wat die broers my gevra het om te maak nie. Daarom het ek hierdie kleiner stene gemaak, dieselfde grootte as die klein klippies wat ek op die klip met die geel spikkels kon kry.
Ek het my lewe lank bakstene gemaak en die broers gehelp wat die meeste werk gehad het. Ek was nooit eensaam nie, want ek was altyd omring deur broers wat vir my soos broers was.
Ek het al die bakstene gemaak wat ek kon, want ek wou wys hoe nuttig ek kan wees. In daardie klooster het ek van die mooiste stene gemaak wat ooit gemaak is.
Dit is hoe ek my lewe deurgebring het. Ek het my bakstene en ander stene vir die klooster gemaak. Ek het gedink ek kan die broers wys hoe om bakstene te maak.
Ek het in die lewe gedoen wat ek wou.
Ek het gedink dat die monnike my werk sou bewonder en ek sou die vertroue hê dat ek 'n monnik moes wees.
Ek het al die bakstene gemaak wat ek kon. Ek wou vir die monnike wys hoe nuttig ek kan wees. Ek het gedink hulle sou trots wees op my en ek sou leer wat ek moes leer sodat ek 'n beter monnik sou word.
En so het ek my stene gemaak.
Nou, wanneer ek my bakstene maak, dink ek aan die monnike wat in die klooster werk, en die monnike wat by die klooster werk wat hulle besit. Ek is trots op die werk wat ek doen.
Ek ken nie die taal nie, en ek weet nie hoe om te lees nie. So, wanneer ek in die klooster werk, vra die broers my wat ek doen. Hulle vra