August 2010 – vetweet
Nog a capella
Posted on August 29, 2010 by gidivet
Dit lyk of a capella multitrack videos op youtube skielik meer gewild geword het. Baie van hulle is bietjie naff.
Hierdie een is baie goed gedoen, en met ‘n goeie skoot humor kan ek sien hoekom hy soveel aandag trek.
De Goede geen
Ek worstel met die De Goede geen. Dis wat ons pa dit genoem het. Hy’t dit gehad, en ek dink my sus het dit ook. Ek weet ek het ‘n goeie skoot daarvan gekry.
Dit gaan oor die gegrensery, tydig en ontydig. My pa kon so bewoë raak. Dan’t hy die skuld op sy De Goede familie gepak.
Nou wil ek weet:
Is daar verdomp dalk ‘n De Goede in die huis?
sodat ek kan uitvind of dit waar is.
Ek kan nog nie altyd reg uitpluis wat dit trigger nie.
As kind met die eerste (en tweede…………en derde ongelukkig ook) keer wat ek “Oom Tom se pondok” gelees het, het ek beskaamd en onbeheersd in my kamer gesit met my oë en neus wat stroom. Gelukkig was dit pikdonker in die fliek toe ek “Places in the heart” met Sally Field en Danny Glover, saam met my studentekys (en aanstaande vrou) op ons eerste date gaan kyk het.
Ok, so ver verstaan ek. Dit het iets te doen met onreg, met meegevoel, met bewondering vir mense wat dit regkry om in moeilike situasies vas te byt.
Wat van die fliek “Beautiful People” deur Jamie Uys. Dis veronderstel om plek-plek ‘n komedie te wees, nie ‘n tranedal nie. Was dit die keuse van musiek? Of die woestyn waarin dit afspeel.
Ek dink woestyne of verlate plekke het iets daarmee te doen. Dalk genereer die De Goede geen ‘n snaartjie iewers wat resoneer as daar iets moois gebeur. Miskien is dit die kontras van hopelose verlatenheid met die verborge skoonheid.
Daar was soveel flieks, sommer op skool al, waar ek my rooigehuilde oë dankbaar in die halfskemer kon verberg. Skoolkinders kan genadeloos wees. Maar ek is nie ‘n crybaby nie. Dis nie daai soort huil nie. Dis die mooi goed.
Musiek doen dit. Veral as ek in die gehoor sit en ‘n klomp skoolkinders in ‘n blaasorkes sien optree. Veral as een van my kinders ook daarin speel. Wat is dit met my?
Is dit die grootsheid van ‘n oomblik en die besef hoe klein ek is in vergelyking met die skepping, die pragtige harmonieë?
Anne Frank het dit aan my gedoen. Dis te verstane. Haar verhaal is nie uniek nie, maar om in die Anne Frank huis te wees laat jou sprakeloos. Hoe kan jy ooit weer ‘n woord uiter na so ‘n ervaring.
In die konteks van my beroep kan ek professioneel optree deur my emosie van my verstand te dissosieer. Dit help om koel, gerusstellend en beredeneerd te wees. Dis ok, solank jy nie gediggies gaan lees soos “The Rainbow Bridge” nie.
Net gister koop ek vir my jongste seun sy eerste selfoon. Hy gaan volgende week hoërskool toe, en dis wanneer ons vir die oudste sy eerste foon gegee het. Familie tradisie. My kinders is absolute technofreaks. Party mense sal sê geeks. Hy is al die afgelope 24 uur asof met ‘n naelstring aan daardie dekselse foon verbind, ‘n spotgoedkoop ding in China vervaardig. Hoekom het ek gisteraand deur die huis gedwaal met ‘n gevoel van verlatenheid en wie het my ketting getrek? Dis tog niks met ‘n foon te doen nie. Miskien is dit die simboliek daarvan. ‘n Klein seuntjie wat nie meer so klein is nie.
Deesdae is ek seker net meer eerlik. Op skool en selfs universiteit sou ek myself as flegmaties beskryf. Nou kom ek agter dit was dalk maar net omdat ek emosie al die jare as koshuiskind onderdruk het. Nou erken ek daar is emosie, en kan dit selfs op ‘n blog kom bieg.
Nou wil ek weer vra: Is daar dalk ‘n De Goede in die huis? (Of dalk ‘n sielkundige…)
In my volgende pos plaas ek ‘n video om my punt te illustreer.
Posted on August 8, 2010 by gidivet
Braaibroodjies uit die Kaap, Pap met sous van oorkant die Vaalrivier. Britse varkworsies.
From 2010-08-08 Braai