Everett Dirksen - Inligting
Everett Dirksen - Geskiedenis
Amerikaanse politieke leier
Die Amerikaanse politikus Everett Dirksen is gebore in Pekin, Illinois, en het in die Eerste Wêreldoorlog gedien. Na die oorlog keer hy terug na sy tuisdorp om regte te beoefen.
In 1932 word Dirksen in die Huis van Verteenwoordigers verkies as 'n Republikein, waar hy tot 1948 bly. In 1950 hardloop hy suksesvol vir die Amerikaanse senaat en dien daar tot sy dood.
Dirksen word 'n partysweep in 1957 en 'n minderheidsleier in 1959. Hy was 'n gewilde Republikein en ondersteun senator Joseph McCarthy en handhaaf 'n konserwatiewe houding in buitelandse en binnelandse sake.
In die 1960's het Dirksen sy standpunte gemodereer, president Kennedy gehelp om die verdrag oor die verbod op kerntoetse in 1963 te slaag en president Johnson se wet op burgerregte te ondersteun.
Everett McKinley Dirksen Gerechtsgebou van die Verenigde State
Die Everett McKinley Dirksen, hofgebou van die Verenigde State, algemeen na verwys as die Dirksen Federale Gebou, is 'n wolkekrabber in die Chicago Loop in South Dearborn Street 219. Dit is ontwerp deur Ludwig Mies van der Rohe en voltooi in 1964. Die gebou is 117 m hoog en het 30 verdiepings, vernoem na die Amerikaanse kongreslid Everett Dirksen. Die gebou huisves die Amerikaanse appèlhof vir die sewende kring, die Amerikaanse distrikshof vir die noordelike distrik van Illinois, die Verenigde State se bankrotskapshof, die Amerikaanse marskalk vir die noordelike distrik van Illinois, die Amerikaanse prokureur vir die noordelike distrik van Illinois en plaaslike kantore vir verskillende hofverwante federale agentskappe, soos die Federal Public Defender, die Amerikaanse proefdiens, die trustee van die Verenigde State en die National Labor Relations Board. Dit is een van drie geboue uit die modernistiese Federal Plaza -kompleks wat deur van der Rohe ontwerp is, saam met die Amerikaanse poskantoor (Loop Station) en die Kluczynski Federal Building. Afsonderlik van die Federal Plaza, maar oorkant die Kluczynski -gebou oorkant Jackson Boulevard, is die Metcalfe Federal Building.
Everett McKinley Dirksen is opgeneem in politieke profiele vir die Truman-, Eisenhower-, Kennedy-, Johnson- en Nixon -jare en in die Biografiese Gids van die Kongres. Dirksen het talle toneelstukke en ses romans geskryf, waarvan nie een gepubliseer is nie. Sy toesprake is in die Kongresrekord. 'N Uitstekende biografie van die Illinois -wetgewer is geskryf deur Edward L. Schapsmeier en Frederick H. Schapsmeier, getiteld Dirksen van Illinois: Senatoriale staatsman (1985). Agtergrondmateriaal is geredelik beskikbaar in Amerikaanse tydperk (1980) deur Arthur S. Link en William B. Catton in Stephen E. Ambrose, Eisenhower (1983-1984), en in Lawrence S. Wittner, Koue Oorlog Amerika (1974).
Seks in die senaat
Bobby Baker se onheilspellende geheime geskiedenis van Capitol Hill.
Todd S. Purdum is senior skrywer by Politiek en bydraende redakteur vir Vanity Fair, asook skrywer van 'N Idee van wie se tyd gekom het: twee presidente, twee partye en die stryd om die burgerregtewet van 1964.
Op 1 Januarie 1943 het Robert Gene Baker op die hoogtepunt van die Tweede Wêreldoorlog in Washington aangekom om 'n Senaatblad te word. Twee dekades later het hierdie seun van 'n posbode uit Pickens, SC, die heersende Washington-wielhandelaar en regter geword van sy tyd as sekretaris van die Demokratiese meerderheid van die Senaat. In die era van president John F. Kennedy se New Frontier was Baker onontbeerlik op Capitol Hill: The Man Who Knew Too Much.
Presies 50 jaar gelede hierdie herfs, te midde van 'n groter amptelike ondersoek na sy privaat sake en lewendige sosiale lewe - 'n ondersoek wat dreig om die Kennedy White House in 'n seksskandaal te verswelg en Baker se politieke beskermheer, vise -president Lyndon Johnson, te vernietig - Baker het vier martini's tydens die middagete gedrink en impulsief bedank. Hy was so na aan Johnson as 'n seun, met die diepste geheime van die vise -president. Op Vrydag, 22 November 1963, het die tragedie van Kennedy se sluipmoord die Baker-ondersoek kortgeknip en Johnson se loopbaanbeëindiging ontsien.
Tog het aanklaers uiteindelik Baker ingehaal, indien nie sy beskermheer nie, en hy het uiteindelik 18 maande gevangenisstraf uitgedien op aanklagte van federale belastingontduiking. In 1978 skryf hy saam Wheeling en Hantering, 'n rollende memoir met Larry L. King, veral bekend as die skrywer van die musiekblyspel Die beste klein hoerhuis in Texas.
Maar Baker het die afgelope jare in stilte 'n nog meer onvervulde verslag van sy alles-in-die-era in Washington aangeteken, wat Politico Magazine nou vir die eerste keer publiseer. Sy herinneringe - van 'n tyd toe senatore die hele dag gedrink het, seksuele stryd aangegaan het met sekretarisse en kiesers, duisende dollars aan omkoopgeld aanvaar het en steeds die belangrikste wetgewing van die 20ste eeu kon aanvaar - is ingesamel deur Donald Ritchie van die Senaat Historiese Kantoor in onderhoude met Baker in 2009 en 2010. Die gevolglike manuskrip van 230 bladsye was so ribbelend en ontroerend, so opvallend en opspraakwekkend dat die historiese kantoor van die gewone gebruik daarvan afgehou het om sulke onderhoude aanlyn te plaas.
Vandag leef Baker gesond en woon hy in Florida en bestuur hy die suksesvolle eiendomsbeleggings wat hy op een of ander manier gedurende sy donkerste dae behou het. Vroeër hierdie maand het hy 85 geword. In die herinnerings wat daarop volg, bied hy 'n onuitwisbare bewys dat die goeie ou dae nie altyd goed was nie: een senator sterf met $ 2 miljoen in onverklaarbare kontant en 'n ander het $ 200,000 betaal om sy stem te verander, waarvoor sommige opgedaag het. dronk werk. Maar hy verduidelik ook hoe die ou dae 'n beter model as die huidige tyd sou kon bied vir hoe om sake te doen op Capitol Hill: sy tyd was 'n tyd waarin senatore mekaar ken en respekteer, en tweesydige samewerking die norm was. Dit is 'n besliste vraag of die gesanksionaliseerde immoraliteit van 50 jaar gelede vir die wetgewende proses erger was as die gekodifiseerde korrupsie van vandag. Lesers, wees die beoordelaar. Maar harken intussen na die woorde van miskien die laaste lewende man wat dit alles gesien het.
Wat hierna volg, in aanhalings, is die herinneringe van Baker, die notas van die skrywer is kursief.
Bobby Baker (links) in die vroeë 1960's. | Foto AP
'My eerste indruk was toe ek sien dat al die soldate met hul bajonette die Capitol bewaak. Dit het my die skrik op die lyf geslaan, want ek was nog nooit 50 myl verder as Pickens toe ek met 'n bus na Washington kom nie ... Ek sê vir jou, vir 'n heuwel uit Suid -Carolina, kon ek die grootsheid van die Capitol en Washington nie glo nie ...
Baker op die beskermheer wat hom na Washington, senator Burnett Maybank (D-SC), gebring het.
'Hy was baie, baie gaaf. ... Hy het een swakheid gehad. Hy moes ongeveer 'n halwe glas bourbon drink toe hy die oggend wakker word. Ek dink hy is dood toe hy ongeveer 51 was ... " 1
1. Burnett Maybank (1899-1954) was 'n afstammeling van vyf goewerneurs van Suid-Carolina, en het uiteindelik self die pos beklee nadat hy sy loopbaan as wethouer en later burgemeester van Charleston begin het. Hy het as voorsitter van die Senaat se bankkomitee gedien, en kort voor sy dood is hy aangewys Fortuin tydskrif as een van die "20 invloedrykste Amerikaners."
en senator Clyde Hoey (D-N.C.) ...
'Senator Hoey het 'n slukstertjas gedra. Die sekretaresses het my gereeld in die kleedkamer gebel, want toe het ons altyd twee keer per maand kontant betaal. Hulle sou sê: 'Is die ou teef daar buite by die waterfontein?' Want wat sou hy doen, as 'n mooi meisie daar sou kom, bel hy haar en dan probeer hy met haar speel borste. " 2
2. Clyde Hoey (1877-1954) het op 16-jarige ouderdom 'n weeklikse koerant gekoop en op 20-jarige ouderdom verkies tot die staatswetgewer van Noord-Carolina. Hy is in 1944 tot die Senaat verkies, en in 1950 het hy hom teen staatskaping teen Hawaii gekant op grond daarvan dat dit ondenkbaar om 'n gebied met slegs 'n klein persentasie wit mense toe te laat om tot die vakbond toe te tree.
Baker oor die ontmoeting met Lyndon Johnson, wat sy mentor sou word-hoewel die verhouding 'n bietjie andersom begin het, terwyl Johnson advies van die 20-jarige gekry het na sy verkiesing tot die senaat in 1948.
'Ek was 'n maer seuntjie, ek het ongeveer 120 kilogram geweeg. Hy weeg ongeveer 280. Toe [Johnson se hulp] John Connally my toe neem om my voor te stel aan die uitverkore senator Johnson, spring Johnson op en hy sê: 'Mnr. Baker, hulle sê vir my jy is die slimste jakkals daar. 'Ek het gesê:' Wel, wie ook al vir jou gesê het wat gelieg het. 'Ek het gesê:' Ek ken al die personeel aan ons kant. Ek weet wie die dronkies is. En ek weet wie se woord goed is. 'Hy het gesê:' Jy is die man wat ek wil ken. 'Ons het goeie vriende geword…"
Teen die tyd van Johnson se aankoms het Baker reeds die 'hoof telefoonblad' van die Demokrate geword, wat verantwoordelik was vir die opsporing van die aksie op die vloer van die senaat en vir die hulpverleners van die senaat kon sê of hul base nodig is vir 'n stemming. Hy leer al die optrede en persoonlikhede van die Senaat ken, waaronder die sekretaris van die Demokratiese meerderheid, Felton "Skeeter" Johnston, 'n lakoniese Mississippian. Soos ander bladsye, wat voltyds op Capitol Hill gestap het, sou Baker elke oggend skoolgaan voordat die dag van die Senaat begin.
'Skeeter het 'n alkoholprobleem gehad, maar destyds het die senaat eers om 12 uur bygewoon, so ek sou ongeveer 12 uur uit die klas [by die bladsyskool] kom, omstreeks 12:20 terug na die senaat . Daarna was ek basies in beheer van wat gebeur, omdat hy daarvan gehou het om in die sekretaris van die senaat te wees, wat 'n fantastiese kroeg vir die Demokratiese senatore was. 3
Teen die tyd dat John F. Kennedy vermoor is, het Bobby Baker se verbintenis met Lyndon Johnson die loopbane van albei politici begin bedreig. | Foto AP
3. Felton Johnston (1909-1973) word later die sekretaris van die senaat, belas met die bestuur van die administratiewe en prosedurele funksies van die kamer. In die dae toe die senaat 96 lede gehad het (voor die toelating van Alaska en Hawaii tot die vakbond), het senator John Stennis van Mississippi eenkeer verklaar: 'Meerderhede kan kom en meerderhede kan gaan, maar Skeeter is altyd die 97ste senator op die vloer aan ons kant. "
In 1953, toe Johnson die Demokratiese vloerleier van die senaat word, bevorder hy Baker tot die pos van sekretaris van die meerderheid. Die twee werk so intiem saam dat Baker bekend staan ​​as 'Little Lyndon' en as Johnson se oë en ore funksioneer. Na Johnson se hartaanval in 1955 — wat langdurige afwesigheid vir herstel tot gevolg gehad het — Baker se raad het des te belangriker geword. Met die verloop van jare het hy die voorste kenner van die Senaat geword om stemme te tel. Hy het verduidelik hoe belangrik dit is om lede te leer ken in ontspanne, na-ure instellings.
'Hulle laat hul hare in die steek as hulle 'n paar drankies gedrink het, vertel hulle van hul voorkeure en afkeure, en jy lê dit weg. U vind uit wie graag reis oor die hele wêreld wil onderneem, en probeer dan diegene terugbetaal wat teen hul gewete gestem het om u te help. Senator Johnson was baie vaardig in die sorg van senatore en hul wense en die rekeninge wat hulle wou hê ... "
Ons het hierdie banke en stoele gehad, en daar is die spieël waar ... Kennedy gesê het: 'God, waarom het u my so mooi gemaak?'
Vriendskappe — en werksverhoudinge — strek oor die partydige kloof, toe Baker onthou van sy eerste kennismaking met Richard Nixon. In 1949 trou Baker met Dorothy Comstock, 'n sekretaris van senator Scott Lucas (D-Ill.), Maar sy verlaat die pos vir 'n beter betaalde een by Nixon na sy verkiesing tot die senaat in 1950.
'Ek het hom geken toe hy die eerste keer in die senaat verkies is. Hy het 'n pragtige vrou en twee mooi dogters gehad. My vrou het op sy betaalstaat gegaan omdat hy 'n oorskot kontant gehad het uit sy veldtog in Kalifornië. Die senaatsersersant by Arms het 'n lys gehou van mense wat die Hill ken, en hy het my vrou aanbeveel by senator Nixon se sekretaris, Rose Wood [s]. Sy het daar gewerk totdat ek op die regte skool was en meer geld nodig gehad, en senator [Pat] McCarran [D-Nev.] Administratiewe assistent, Eva Adams, het my vrou 'n vet verhoging gegee, en sy het bedank uit die personeel van senator Nixon.
4. Nadat die Demokrate die Wet op Burgerregte van 1957 suksesvol verswak het deur 'n bepaling in te voeg wat verweerders in federale burgerregtelike sake die reg op 'n jurieverhoor verleen-algemeen beskou as 'n verraad deur burgerregtegroepe omdat dit onwaarskynlik is dat die hele Suid-Suid-juries skuldig bevind word wit beskuldigdes in burgerregte - Nixon verklaar: 'Dit is een van die hartseerste dae in die geskiedenis van die senaat. Dit was 'n stemming teen die stemreg. "
'Veral aan die begin van die Eisenhower -administrasie sou ek mnr. [Roy] Wilkins en al die lobbyiste van die NAACP in en uit die klein ou kantoor van vise -president Nixon sien, net buite die senaatsvloer. Hy was regtig besig om hulle te hof te maak. En hulle was gereed om 'n ooreenkoms te sluit, want hy was baie, baie meer liberaal oor die negervraag as wat die Demokrate was. Vir my lewe verstaan ​​ek nie hoe hy met soveel haat en afkeer beland het nie - hy het nie van Jode gehou nie, hy het niemand gehou nie ... " 4
5. Everett McKinley Dirksen (1896-1969) het 'n volledig gevulde kroeg agter in sy kantoor gehou, in 'n privaat kamer bekend as die "Twilight Lodge", met 'n horlosie aan die muur waarvan elke uur vyf genommer was, so dit was altyd na vyf en dus 'n geskikte tyd vir 'n drankie.
Baker herinner aan die mag van lobbyiste om kwessies te beïnvloed, en vertel van 'n gesprek met die jare lange Republikeinse leier van die Senaat, Everett Dirksen (R-Ill.) ...
'Een keer het senator Dirksen my na sy kantoor geroep. ... Hy het ... die regse bomwerpers [daar vergader]. Senator Dirksen het begin deur te sê: 'Mnr. Baker, u is die beste stemmeester in die geskiedenis van die senaat. Sal u my kollegas vertel hoeveel stemme u oor hierdie kwessie het? 'Ek het gesê:' Mnr. Leier, ek het 40 stemme aan my kant en 12 stemme aan u kant. 'Hulle het gesê:' Verdomme! Hoe kan u 12 stemme aan ons kant hê? 'Ek het gesê:' Wel, my lobbyist -vriend van die Railway Union, Cy Anderson, het my sy blad gewys. Hy het stembeloftes verseker van die volgende ... 'Ek sou op die lys val. Hulle het gesê: 'Daai bastards!' Hulle was regtig ontsteld. Dirksen sê: 'Neem nog 'n drankie. Laat ons 'n eenparige toestemmingsooreenkoms kry en 'n langnaweek hê. 'Dit is hoe hy gewerk het. … Dirksen het 'n wonderlike vriend geword. Ek bedoel, as dit nie vir senator Dirksen was nie, sou die [Wet op Burgerregte van 1964 en die Wet op Stemreg van 1965] nooit geslaag het nie ... So ek sal jou vertel dat ek groot bewondering vir hom het ... Hy het nooit 'n rekening van $ 100 gesien waarvan hy nie gehou het nie. " 5
Sy het gesê: 'Lyndon, ek het raad nodig.' Sy het gesê: 'Styles het $ 2 miljoen kontant hier en ek weet nie hoe ek dit moet hanteer nie.
Op die vraag oor hoe hy te werk gegaan het, het Baker die volgende verduideliking gegee ...
'Wel, ek het basies die posisie of neigings van 'n senator geken, of 'n senator 'n konserwatief of 'n liberaal was. Basies wyk hulle nie daarvan af nie. As jy 30 liberale en 20 konserwatiewes het, het jy dit. Een van die min kere wat ek nie geweet het hoe die stemming sou uitloop nie, was toe president Kennedy op soek was na Medicare. Ek het eers later geleer waarom senator Jennings Randolph [D-W.Va.] Daarteen gestem het. Senator [Robert] Kerr, ['n demokraat uit Oklahoma en 'n welgestelde oliemagnaat] het 'n ooreenkoms met die dokters in Oklahoma aangegaan om Medicare dood te maak. Hy was net vasberade in sy opposisie teen Medicare. Senator Jennings Randolph was 'n wonderlike senator. ... Nege-en-negentig keer uit 100, het ek geweet hoe hy gaan stem. ... Maar hy sou my nooit vertel hoe hy gaan stem oor president Kennedy se Medicare -wetsontwerp nie. ... Maar senator Kerr het hom $ 200,000 vir die stem gegee. Dit wys jou dat geld kan praat. " 6
6. Jennings Randolph (1902-1998) was een van die oorspronklike borge van Kennedy se Medicare-wetsontwerp, maar het op die laaste oomblik sy stem verander toe die maatreël in Julie 1962 op die vloer van die senaat was, wat 'n hoorbare snak in die kamer veroorsaak het. Destyds het Randolph verduidelik dat hy dit gedoen het omdat hy gekant was dat die wetsontwerp as 'n ruiter geheg is aan 'n hangende maatreël vir hervorming van welsyn - 'n parlementêre instrument wat bedoel is om die Grondwet se bepaling dat inkomsterekeninge in die huis moet ontstaan, te omseil. Randolph het gesê dat hy vrees dat die insluiting van Medicare by die welsynsmaatreël die kans op die wetsontwerp in die gedrang sal bring en sy toestand van die broodnodige voordele sal ontneem.
Baker verduidelik die metode wat Walter Reuther, die jare lange hoof van die United Autoworkers Union, gebruik het om kontant aan senatore te kry in 'n tyd toe vakbonde belet was om politieke bydraes te lewer.
'Hy moes baie versigtig wees met kontantgeld wat na sy vakbond in die Verenigde State gekom het. Maar hy het nie so 'n reël in Kanada gehad nie. Gevolglik het Walter Reuther, waarskynlik as gevolg van sy kontantbydraes, 'n minimum van 20 senatore gehad wat sou stem soos hy wil. … Hy het meer sitplekke in die Amerikaanse senaat gekoop as iemand in my lewe. Ek sê vir jou, dit was onwerklik dat senator Ted Moss [D-Utah] of Gale McGee [D-Wyo.], Wat uit basies Republikeinse gebied kom, verkies is. Omdat Walter Reuther geld gegee het. Maar seun, toe ek hulle moes help om te stem, as Walter Reuther hulle bel, kon ek hulle nooit verander nie. " 7
7. Walter Reuther (1907-1970) was 'n onvermoeide kruisvaarder namens georganiseerde arbeid en burgerregte. Die seun van 'n sosialistiese brouerywerker wat uit Duitsland na Wes -Virginia geëmigreer het, het in 1927 by die Ford Motor Company aangesluit as 'n gereedskapsmaker, en tien jaar later het hy die belangrikste arbeidsleier in Detroit geword.
Baker was van mening dat kontant vir stemme nie net tot die senaat beperk is nie, en vertel hoe Rein Vander Zee, 'n hulp van Hubert Humphrey, Humphrey se beroemde verlies aan JFK in die Demokratiese presidentsverkiesing in Wes -Virginia in 1960 beskryf het.
'Vander Zee het tot op sy sterfdag gesê dat Humphrey Kennedy sou verslaan het ... as dit nie was vir die groot kontant nie, het ou [Kennedy] die verkiesing gekoop. Ryan, 'n voormalige FBI-man, het elke balju in elk van die provinsies daartoe verbind om vir Humphrey te stem. En, seun, toe die verkiesingsdag aanbreek, was dit vir hom totale nuus. Hulle het Donderdag voor die Dinsdag verander. Vander Zee het gesê: 'Hulle sou nie eens my oproep terugbring nie.' '' 8
8. Kennedy se biograaf Robert Dallek het geskryf dat "in die politiek van Wes -Virginia geld was die koning", en opgemerk dat Humphrey se hele veldtogbegroting in die staat $ 25,000 was, terwyl Kennedy $ 34,000 alleen op televisie -advertensies bestee het. Dallek haal die Kenneth O'Donnell, mede -president van die Kennedy -veldtog, aan en sê dat betalings aan plaaslike politieke base nie die "aardse en realistiese mense van Wes -Virginia, wat gewoond was daaraan om die plaaslike kandidaat vir die balju te sien dra 'n swart sakkie bevat wat iets anders bevat as 'n paar bottels Bourbon -whisky. "
... en hy beskryf die uitdaging om Robert F. Kennedy as prokureur -generaal in sy broer se administrasie bevestig te kry ...
'Die president het gesê:' Lyndon, ek het u hulp nodig ', want senator [Richard] Russell [D-Ga.] En die Republikeine was vasbeslote om Bobby as prokureur-generaal te wees. Hy het eintlik geen regservaring gehad nie. Johnson het vir my gesê: 'As die president deur my ondersteuners verslaan word, is dit 'n vreeslike situasie wat ek nie kan doen nie.' 'Kyk wat u met ons gemeenskaplike vriend, senator Russell, kan doen, want as u genoeg bourbon in hom kry, word hy meer redelik.' Ek het hom toe na die sekretaris van die senaat geneem en ek het gesê: 'Jou beste vriend is lief vir jou en hy het my gebel en hy het u hulp nodig, en sal u my asseblief 'n stem laat stem? 'En hy het teësinnig gesê:' U kan 'n stem stem. 'En senator Dirksen, as 'n ordentlike man, laat dit deurgaan op die manier. Maar as dit 'n stemoproep gehad het, sou Bobby Kennedy nooit die prokureur-generaal gewees het nie. Hy sou gelukkig gewees het om 40 stemme te kry. So het die senaat wat ek geken het, aan hom gedink. " 9
9. Ten tyde van sy benoeming as prokureur -generaal het Robert Kennedy nog nooit soveel as die regte beoefen nie - 'n werklikheid waarvan sy broer kennis geneem het tydens die Gridiron Dinner van 1961 toe hy gesê het dat hy R.F.K. die werk, sodat hy 'eers 'n bietjie ervaring kan kry'. Toe R.F.K. sy broer het hom aangeraai dat dit goed is om met jouself te spot. 'U het nie met u gespot nie,' antwoord die prokureur -generaal. 'Jy het gespot ek!"
Russell was die eerbiedigste - en het gevrees — senator van sy dag. Maar sy sterk segregasie -standpunte en onverbiddelike opposisie teen burgerregte -wetgewing het hom ontevrede gemaak met die nasionale Demokratiese Party ...
'Omdat hy uit Georgië was en baie meer konserwatief was as die Demokratiese Party, was daar geen kans dat hy standpunt sou inneem nie. As hy toegegee het dat die Suide die Burgeroorlog verloor het, en na die Brown v. Onderwysraad as hy gesê het dat ons gebruike in die suide heeltemal anders is, maar as u saam met my gaan, begin ons in die kleuterskool en sal ons integreer, sou hy president gewees het. Hy kon eintlik president gewees het en hy wou president wees. Maar burgerregte het hom doodgemaak, en dit is al wat hy geweet het, reël 22 [die filibusterreël.] "
Baker het ook verhale vertel van die legendariese karakters van die Senaat uit sy tyd daar in die 1950's en 60's, met lewendige beskrywings van hul seksuele peccadillos, neigings en verskillende ander ondeugdes.
'Senator [Clinton] Anderson [D-N.M.] was 'n groot teleurstelling. Hy was vol haat. Ek het 'n klein Mexikaans-Amerikaanse kind gehad as 'n bladseun, en hy het vir my gesê: 'Senator Anderson is die gemeenste teun wat ek nog ooit ontmoet het.' Hy het gesê: 'Hy behandel jou net asof jy 'n hond is . 'En hy was ook 'n soort seksmaniak ... "
'Senator [Estes] Kefauver [D-Tenn.] Het 'n drankprobleem gehad. Hy het die heeltyd na drank geruik, maar hy was nie 'n gemene man nie. Sy personeel was lief vir hom ... 'n tragiese figuur, maar hy was al sy kollegas in die suide ver voor, want toe hy vir die eerste keer in die senaat verkies is, het hy 'n wetsontwerp van [Fair Employment Practices Commission] voorgestel [om diskriminasie op die gebied van werk te verbied], wat, o, die Suidlanders, het hulle gehaat. Hy was geminag onder al die Suid -Demokrate. Nie een van hulle het van hom gehou nie. Maar hy het 'n ernstige alkoholprobleem gehad en hy het ook 'n baie slegte rekord gehad dat hy wou gaan slaap met elke vrou wat hy ooit ontmoet het. Hy het 'n paar van hierdie jong kinders laat getuig voor sy jeugkomitee of so, en dan kon hy nie wag om saam met hulle te gaan slaap nie. " 10
"Senator [Jacob] Javits [R-N.Y.] Was 'n publisiteitshond. Hy was 'n baie, baie helder man, maar hy was 'n ander een - soos senator Jack Kennedy - hy was 'n seksmaniak. Een van die posbode het ingegaan en hom op sy bank betrap terwyl hy 'n seksuele verhouding met 'n negerdame gehad het. Hy kon nie wag om vir my te kom vertel nie. "
'Ek was altyd baie lief vir senator Tommy Kuchel [D-Calif.]. Hy was 'n prettige ou. ... Die verskil tussen hom en senator Richard Nixon was dat senator Nixon 20 stemme kon kry en senator Tommy Kuchel 51. ... Kuchel het 'n verhouding met sy sekretaris, so hy het na my toe gekom en gevra of ek kon stuur 'n seuntjie om vir hom 'n paar rubbers te koop - 'n ware verhaal! "
"Senator [Herman] Talmadge was 'n uiters konserwatiewe demokraat uit Georgië wat 'n monumentale alkoholprobleem gehad het. Hy hou van senator Lyndon Johnson. Hy hou sy neus vas en stem vir sommige dinge wat senator Johnson voorstel, maar dit blyk dat hy eintlik te huur was. Hy was 'n skelm, 'n slegte skelm. ... Hy het 'n bitter egskeiding gehad. Ek dink sy het die storie uitgelek dat hy $ 100-rekeninge in sy topjas het [in vermoedelik slegte winste] of iets dergeliks. Hy is dood met 'n gebroke hart ... Toe ek in beheer was van senator Lyndon Johnson se visepresidensiële reis deur die Suide, was hy te dronk om op te daag. " 11
Baker is gereeld gevra om delikate advies te gee ...
'Toe Johnson vise-president was, het hy my genooi om saam met hom te gaan na die begrafnis van Senator Styles Bridges (R-N.H.). … Dolores Bridges was baie lief vir vise -president Johnson. Sy het gesê: 'Lyndon, ek het raad nodig.' Sy het gesê: 'Styles het $ 2 miljoen kontant hier en ek weet nie hoe ek dit moet hanteer nie.' vir Bobby. 'Ek het toe vir haar gesê:' Die banke is die regering. As jy dit in die bank sit, is jy dooie vleis. Wat jy ook al doen, moenie daardie geld in die bank sit nie. 'Ek weet nie wat de hel daarmee gedoen het nie." 12
10. In 1955 het Estes Kefauver (1903-1963) uitgebreide verhore van die Senaat gehou oor jeugmisdaad en interstaatlike aannemingspraktyke. Skryf in die Atlantiese Oseaan, het die historikus David Greenberg berig dat die kandidaat hoor hoe hy uitroep (binne hoorafstand van Die New York TimesSe Russell Baker), "Ek moet fok!"
Gebore 4 Januarie: Everett Dirksen
Everett McKinley Dirksen, 'n jarelange kongresverteenwoordiger en Amerikaanse senator van Illinois, is op 4 Januarie 1896 in Pekin, Illinois, gebore.
Dirksen studeer aan die University of Minnesota College of Law in Minneapolis en werk later in 'n reeks verskillende poste en besighede. In 1927 is hy verkies tot die stadsraad van Pekin, en vyf jaar later is hy verkies tot sy eerste van agt opeenvolgende termyne as 'n kongreslid wat die staat se 16de distrik verteenwoordig.
Hy het die Republikeinse presidensiële benoeming in 1944 sonder sukses gesoek, en in 1948 besluit hy om nie herverkiesing te vra nie.
In plaas daarvan het hy die daaropvolgende jaar vir die senaat gedien en dien tot sy dood in 1969. Dirksen was bekend vir sy kragtige redenasies, sy skelm humor en sy uitgesproke manier van lewe, en hy het 'n gewilde figuur geword wat gereeld op televisie-nuus ondervra word. programme. Hy was die minderheidsleier in die senaat van 1959 tot 1969, het geveg vir die goedkeuring van die Wet op Burgerregte van 1964 en ondersteun president Lyndon Johnson se eskalasie van die Viëtnam -oorlog.
In 1967 het Dirksen 'n gesproke woord -album opgeneem, Galante mans, waarvoor hy die volgende jaar 'n Grammy -toekenning gewen het.
Dirksen sterf in 1969 op 73 -jarige ouderdom en word herdenk op 'n seël van 15 ¢ uitgereik op 4 Januarie 1981 (Scott 1874), wat sy 85ste verjaardag sou gewees het.
Kort geskiedenis van die Everett McKinley Dirksen Amerikaanse hofgebou
In April 1965 is die Amerikaanse hof in Chicago gesloop om plek te maak vir die huidige hof. Die ou hofgebou, wat deur Henry Ives Cobb ontwerp is, is in 1905 voltooi. Planne vir 'n moderne staalgebou was onvoldoende waardig, maar die massiewe struktuur was in klassieke styl, met 'n twee-verdieping basis, vier vleuels van ses verdiepings en 'n sentrale rotonde. bedek met 'n monumentale koepel. Die ou hofgebou het tot 1938 die Amerikaanse appèlhof vir die sewende kring gehuisves en die Amerikaanse distrikshof in die noordelike distrik van Illinois totdat die gebou gesloop is. Gedurende hierdie tyd het die hof 'n paar van die mees opspraakwekkende verhore van die land gesien, waaronder die verhore van Al Capone en James Hoffa. So indrukwekkend soos die hof was toe dit gebou is, maar teen 1964 het die tyd verbygegaan. In 'n Chicago Tribune -artikel in 1960 word die gebou beskryf as 'n "graniet seekat wat gedoem is deur die vordering".
Die nuwe hofgebou is in 1964 voltooi op 'n perseel direk oos van sy voorganger. Die bloklengebou van $ 35 miljoen, wat deur Ludwig Mies Van Der Rohe ontwerp is, strek dertig verdiepings lank op 'n geraamte van konstruksiestaal, ondersteun deur betonnen saxons wat honderd voet onder sypaadjie se rots strek. Die struktuur is omhul in 'n gordynmuur van staal, aluminium en bronsgetinte glas. Die hele oppervlakte op die grondvlak is in graniet geplavei en strek tot by die voorportaal as 'n plaveisel aan die binnekant en op die kernmure van die hysbak. In 1970 is die gebou herwy ter nagedagtenis aan senator Everett McKinley Dirksen wat Illinois van 1950 tot 1969 in die Amerikaanse senaat verteenwoordig het.
Die Everett McKinley Dirksen United States Courthouse huisves die Amerikaanse appèlhof vir die sewende kring, die Amerikaanse distrikshof vir die noordelike distrik van Illinois en die Amerikaanse bankrotskapshof vir die noordelike distrik van Illinois, sowel as die kantoor van die Verenigde Staatsprokureur en die kringbiblioteek. Die Dirksen Courthouse is oorspronklik ontwerp met 15 hofsale, en het vandag meer as 50.
The Wizard of Ooze: Everett Dirksen van Illinois
1932 was 'n moeilike jaar vir die Republikeine. Hoover het slegs ses state gewen in sy poging tot herverkiesing, die GOP het groot verliese in die huis geneem en die senaat verloor. Dit was egter die begin van die loopbaan van een van die mees prominente politici van die 20ste eeu van die GOP '. Everett Dirksen (1896-1969) van Illinois het die Republikeinse posbekleër in die voorverkiesing omvergewerp en die verkiesing gewen. Alhoewel hy aanvanklik meer versoenend was as baie ander Republikeine vir die New Deal, aangesien hy vir die Wet op Aanpassing van die Landbou en die Wet op Nasionale Nywerheidsherstel gestem het, het sy opposisie mettertyd gegroei, veral na die middeltermyn van 1938, en was hy altyd 'n vaste vyand van die idee dat die regering enige bedryf moet bedryf. Dirksen het sy steun vir sommige van hierdie maatreëls so verduidelik: Die dae van 1932 en 1933 was moeilik en moeilik. Vir sover skuldigbevinding dit toelaat, moes 'n mens alle partydigheid uitstel en deelneem aan die gemeenskaplike onderneming om die Nasie uit sy moedeloosheid te verwyder " (Dirksen). Hy het ook terugskouend tot die gevolgtrekking gekom dat die New Deal lank op hervorming was, baie langer op verligting, maar baie kort op die werklike herstel en die herstel van normale toestande en dat dit versteur is deur die vlak van mag wat die presidentskap en die potensiaal vir erosie van vryheid, vra " Sal die Amerikaanse leefstelsel, wat op die sedes van individualisme berus, die slagoffer word van 'n vrome kollektivisme en sal vryheid slegs 'n woord of 'n manier van lewe wees? " (Dirksen) As 'n Republikein in Illinois is dit feitlik vanselfsprekend dat hy 'n nie-intervensionis was voor die Tweede Wêreldoorlog, en hy was een van die meer effektiewe, gegewe sy studie van die reëls van die Huis. Dirksen staan, met die steun van die Chicago Tribune, heeltemal agter hom, teen die herroeping van die neutraliteitswette, teen die vredestydskrif en teen Lend-Lease. Alhoewel hy gestem het vir die instelling van prysbeheer tydens die oorlog, was hy een van die leiers van die terugslag daarteen, veral omdat hy dringend op wysigings vereis dat mense wat prysbeheer instel, vyf jaar ervaring het op die gebied van die opstel van sodanige kontroles en om geregtelike hersiening moontlik te maak. van prysbeheer bevele. Dirksen was so bekend dat Union for Democratic Action, die linkse voorganger van Amerikaners vir Democratic Action, hom as een van die voorste konserwatiewe wetgewende obstruksies geïdentifiseer het.
Everett Dirksen het 'n primêr regte koers oor binnelandse beleid gevolg, maar het gestem vir die Truman -leerstelling en die Marshall -plan (hoewel hy spyt sou wees oor laasgenoemde). In 1948 besluit hy om uit die huis te tree, want hy staar 'n oogprobleem onder oë wat so ernstig is dat dokters aanbeveel dat dit verwyder word. Dirksen het geweier om dit te doen, gekies vir behandeling en rus. Na tien maande hiervan kon hy die grootste deel van die visie in sy oog herstel, en besluit om terug te keer na die politiek.
Johnson, R. Did Nixon Commit Treason in 1968? What The New LBJ Tapes Reveal. Geskiedenis Nuus Netwerk.
gift of Tyd tydskrif
Tyd magazine noted when Dirksen appeared on the cover of the June 19, 1964 issue, "it is Dirksen's bill, bearing his handiwork more than anyone else's." That cover, by Robert Vickrey, the accomplished painter in egg tempera, is part of the Tyd collection of artwork that was presented to the National Portrait Gallery in 1978.
Returning to Pekin, he invested in a new washing machine business, which failed. From 1922 to 1925 he was general manager of a dredging company. Then he and his brothers bought a wholesale bakery business. Dit het geslaag.
In his speech nominating Mr. Taft, he gave what turned out to be a preview of much of the Eisenhower campaign. Hy het gesê:
& quotMnr. President, I will not charge my conscience with any act or deed which would contribute to the foundering of the United Nations, because I do not know how I would then be able to expiate that sin of commission to my grandchildren."
& quotMnr. President. . .this is a first single step. . . . But with consummate faith and some determination, this may be the step that can spell a grander destiny for our country and the world. If there be risks, Mr. President, I am willing to assume them for my country."