Brief van voorsitter Khrushchev aan president Johnson - Inligting
Brief van voorsitter Chroesjtsjof aan president Johnson - Geskiedenis
Moskou, 24 November 1963.
GEAGTE MNR. PRESIDENT: Ek skryf hierdie boodskap aan u op 'n oomblik wat 'n spesiale plek in die geskiedenis van u land inneem. Die moord op die hoof van die Amerikaanse staat John F. Kennedy is 'n ernstige, inderdaad 'n baie ernstige verlies vir u land. Ek wil eerlik sê dat die erns van hierdie verlies deur die hele wêreld, insluitend onsself, die Sowjet -volk, gevoel word.
Ek hoef u nie te vertel dat wyle president John F. Kennedy en ek, as die hoof van die regering van die sosialistiese Sowjetunie, mense van verskillende pole was nie. Maar ek glo dat u waarskynlik self 'n besliste opvatting gevorm het dat dit 'n bewustheid was van die groot verantwoordelikheid vir die lotgevalle van die wêreld wat die optrede van die twee regerings-beide die Sowjetunie en die Verenigde State-gelei het laaste paar jaar. Hierdie aksies is gebaseer op 'n begeerte om 'n ramp te voorkom en om geskille te ondervind deur ooreenkoms, met inagneming van die belangrikste, mees fundamentele belange van vrede.
'N Bewustheid van hierdie verantwoordelikheid, wat ek by John F. Kennedy tydens ons heel eerste gesprekke in Wene in 1961 gevind het, het die onsigbare brug van wedersydse begrip neergelê, wat ek waag om te sê, tot op die laaste dag in die lewe van president John F. Kennedy. Vanuit my kant kan ek beslis sê dat die gevoel van respek vir die ontslape president my nooit verlaat het juis omdat hy, net soos ons, sy beleid gebaseer het op 'n begeerte om nie 'n militêre botsing van die groot moondhede toe te laat nie. die las van die verantwoordelikheid vir die handhawing van vrede.
En nou, deur die geleentheid te benut deur die besoek aan die Verenigde State van my eerste adjunk A.I. Mikoyan om die begrafnis van John F. Kennedy by te woon, rig ek hierdie reëls aan u, as die nuwe president van die Verenigde State van Amerika, by wie 'n hoë verantwoordelikheid op u mense gedra word. Ek weet nie hoe u op hierdie woorde van my sal reageer nie, maar laat ek reguit sê dat ons in u die wapengenoot van die ontslape president sien, 'n man wat altyd aan die president se kant gestaan ​​het en sy lyn in die buiteland ondersteun het beleid. Ek glo dat dit ons die rede gee om die hoop uit te spreek dat die basis, wat die leiers van beide lande die noodsaaklikheid van die uitbreek van 'n nuwe oorlog en die behoud van die vrede bepaal het, steeds die bepalende faktor sal bly in die ontwikkeling van verhoudings tussen ons twee state.
Nodeloos om te sê, van ons kant en van my kant, as hoof van die regering van die Sowjetunie, was en bly ons bereid om, deur 'n meningswisseling, onderling aanvaarbare oplossings te vind vir die probleme wat ons nog skei. Dit geld sowel vir die probleme van Europese veiligheid, wat hoofsaaklik aan die huidige generasie oorgedra is as 'n erfenis van die Tweede Wêreldoorlog, en vir ander internasionale probleme.
Te oordeel na ondervinding, kan meningsuitruilings en ons kontakte verskillende vorme aanneem, insluitend 'n uitweg soos die uitruil van persoonlike boodskappe, as dit nie in stryd is met u wense nie.
Onlangs het ons die dertigste herdenking van die vestiging van diplomatieke betrekkinge tussen die USSR en die VSA gevier. Dit was 'n historiese daad waarin president Franklin D. Roosevelt 'n uitstekende rol gespeel het. Ons het altyd geglo dat wyle president John F. Kennedy, as verteenwoordiger van een en dieselfde politieke party, tot 'n sekere mate voortgegaan het in die buitelandse beleid van Roosevelt se tradisies, wat gebaseer was op die erkenning van die feit dat die samevallende belange van die USSR seëvier. oor alles wat hulle verdeel.
En aan u, meneer die president, net soos 'n verteenwoordiger van dieselfde tendens van die Amerikaanse beleid wat die politieke staatsmanne, soos Franklin D. Roosevelt en John F. Kennedy, in die voorgrond gebring het, dat ek wil sê dat as hierdie groot tradisies kan voortgaan om gehandhaaf en versterk te word, sowel Amerikaners as Sowjet -mense kan, ons is oortuig, optimisties na die toekoms kyk. Ons is oortuig dat hierdie ontwikkeling van gebeure die simpatie van elke staat, en inderdaad van elke individu wat vrede aanhang, sal bevredig.
Ek verwelkom enige begeerte van u kant om u idees in verband met die gedagtes uit te spreek-alhoewel dit moontlik van 'n ietwat algemene aard is-wat ek in hierdie boodskap moontlik geag het om met u te deel/
Op 24 November het president Johnson ook aan Chroesjtsjof geskryf. Nadat hy die voorsitter bedank het vir sy medelye, skryf Johnson:
'Ek wil graag hê dat u moet weet dat ek in noue voeling was met die ontwikkeling van die betrekkinge tussen die Verenigde State en die Sowjetunie, en dat ek in ooreenstemming was met die beleid van president Kennedy. Ek sal my bes doen om dit voort te sit beleid op dieselfde manier en hoop dat ons vordering kan maak met die verbetering van ons verhoudings en die oplossing van die vele ernstige probleme wat ons in die gesig staar.
"Mag ek sê dat ek ten volle bewus is van die swaar verantwoordelikheid wat ons twee lande dra vir die handhawing en konsolidasie van vrede. Ek hoop dat ons kan saamwerk om die groot doel te bereik, ondanks die vele en ingewikkelde kwessies wat ons verdeel . Ek kan u verseker dat ek my opreg sal toewy aan hierdie doel. " (Ibid .: Lot 77 D 163)
Ons reageer op die historici wat die 1619 -projek gekritiseer het
Vyf historici het met hul voorbehoude aan ons geskryf. Ons hoofredakteur antwoord.
Die onderstaande brief is gepubliseer in die 29 Desember -uitgawe van The New York Times Magazine.
Ons skryf as historici om ons sterk voorbehoude uit te spreek oor belangrike aspekte van The 1619 Project. Die projek is bedoel om 'n nuwe weergawe van die Amerikaanse geskiedenis aan te bied waarin slawerny en blanke oppergesag die dominante organiserende temas word. The Times het ambisieuse planne aangekondig om die projek in die vorm van kurrikulums en verwante onderrigmateriaal aan skole beskikbaar te stel.
Ons juig alle pogings toe om die blywende sentraliteit van slawerny en rassisme in ons geskiedenis aan te spreek. Sommige van ons het ons hele professionele lewe daaraan gewy, en ons het almal hard gewerk om dit te bevorder. Diepgaande, ontstellende vrae oor slawerny en die verlede en die hede van die land, soos The 1619 Project, is 'n lofwaardige en dringende staatsdiens. Ons is nietemin ontsteld oor sommige van die feitefoute in die projek en die geslote proses daaragter.
Hierdie foute, wat groot gebeurtenisse betref, kan nie beskryf word as interpretasie of 'raamwerk' nie. Dit is 'n bewysbare feit, wat die grondslag lê van eerlike geleerdheid en eerlike joernalistiek. Hulle stel voor dat historiese begrip deur ideologie verplaas word. Die verwerping van besware op grond van rasse - dat dit slegs die "blanke historici" se besware is - het die verplasing bevestig.
Oor die Amerikaanse Revolusie, wat 'n belangrike rol speel in ons geskiedenis, beweer die projek dat die stigters die onafhanklikheid van Brittanje verklaar het "om te verseker dat slawerny voortduur." Dit is nie waar nie. Die bewering sou verstommend wees, maar elke stelling wat die projek bied om dit te bekragtig, is vals. Sommige van die ander materiaal in die projek word verdraai, insluitend die bewering dat swart Amerikaners "meestal" alleen hul vryheidstryd geveg het.
Nog ander materiaal is misleidend. Die projek kritiseer Abraham Lincoln se standpunte oor rasse -gelykheid, maar ignoreer sy oortuiging dat die Onafhanklikheidsverklaring universele gelykheid verkondig het, vir swartes sowel as blankes, 'n standpunt wat hy herhaaldelik gehandhaaf het teen magtige wit oppergesagters wat hom teëgestaan ​​het. Die projek ignoreer ook Lincoln se ooreenkoms met Frederick Douglass dat die Grondwet in Douglass se woorde ''n HEERLIKE LIBERTY -DOKUMENT' was. In plaas daarvan beweer die projek dat die Verenigde State gebaseer was op rasseslawerny, 'n argument wat deur 'n meerderheid afskaffers verwerp is en deur slawekampioene soos John C. Calhoun uitgeroep is.
Die 1619 -projek is nie aangebied as die sienings van individuele skrywers nie - standpunte wat tot dusver in sommige gevalle, soos oor die vermeende direkte verbindings tussen slawerny en moderne korporatiewe praktyke, geen empiriese waarheid of betroubaarheid kon vasstel nie en ernstig uitgedaag is deur ander historici. In plaas daarvan word die projek aangebied as 'n gesaghebbende verslag wat die onderskrif en geloofwaardigheid van The New York Times dra. Diegene wat met die projek verband hou, het die publiek verseker dat die materiaal daarvan deur 'n paneel geskiedkundiges gevorm is en noukeurig nagegaan is. Tog bly die proses ondeursigtig. Die name van slegs sommige van die betrokke historici is bekend gemaak, en die omvang van hul betrokkenheid as 'konsultante' en feitekontroleurs bly vaag. Die selektiewe deursigtigheid verdiep ons kommer.
Ons vra dat The Times, volgens sy eie hoë standaarde vir akkuraatheid en waarheid, prominente regstellings van alle foute en verwringings in The 1619 Project uitbring. Ons vra ook dat hierdie foute verwyder word van materiaal wat bestem is vir gebruik in skole, sowel as in alle verdere publikasies, insluitend boeke met die naam The New York Times. Ons vra ten slotte dat The Times die proses waardeur die historiese materiaal was saamgestel, nagegaan en geverifieer volledig openbaar.
Victoria Bynum, vooraanstaande emerita -professor in geskiedenis, Texas State University
James M. McPherson, George Henry Davis 1886 emeritus professor in Amerikaanse geskiedenis, Princeton Universiteit
James Oakes, vooraanstaande professor, die Graduate Center, die City University of New York
Sean Wilentz, George Henry Davis 1886 professor in Amerikaanse geskiedenis, Princeton Universiteit
Gordon S. Wood, emeritusprofessor by Alva O. Wade Universiteit en emeritus professor in geskiedenis, Brown Universiteit.
Redakteur se reaksie:
Sedert 1619 Die projek is in Augustus gepubliseer. Ons het baie terugvoer ontvang van lesers, baie van hulle opvoeders, akademici en historici. 'N Meerderheid het positief op die projek gereageer, maar daar was ook kritiek. Sommige wat ek sou beskryf as opbouende afleidings wat ons moontlik oor die hoof gesien het, het die werk harder behandel. Ons aanvaar graag al hierdie insette, aangesien dit ons help om diep na te dink oor die onderwerp van slawerny en die nalatenskap daarvan.
Die brief van professore Bynum, McPherson, Oakes, Wilentz en Wood verskil van die vorige kritiek wat ons ontvang het, omdat dit die eerste groot versoek om regstelling bevat. Ons is vertroud met die besware van die skrywers, aangesien vier van hulle die afgelope maande deur die World Socialist Web Site ondervra is. Ons is bly dat ons die kans het om direk op sommige van hul besware te reageer.
Alhoewel ons die werk van die ondertekenaars respekteer, besef dat hulle gemotiveer is deur wetenskaplike kommer en juig die pogings toe wat hulle in hul eie geskrifte gedoen het om die verlede van die land te belig, is ons dit nie eens met hul bewering dat ons projek belangrike feitefoute bevat en gedryf word deur ideologie eerder as historiese begrip. Hoewel ons kritiek verwelkom, glo ons nie dat die versoek om regstellings van die 1619 -projek geregverdig is nie.
Die projek was bedoel om die marginalisering van die Afro-Amerikaanse geskiedenis in die vertel van ons nasionale verhaal aan te spreek en die erfenis van slawerny in die hedendaagse Amerikaanse lewe te ondersoek. Ons is nie self historici nie, dit is waar. Ons is joernaliste, opgelei om na huidige gebeure en situasies te kyk en die vraag te stel: Waarom is dit so? In die geval van die volgehoue ​​rassisme en ongelykheid wat hierdie land teister, het die antwoord op die vraag ons onverbiddelik in die verlede gelei - en nie net vir hierdie projek nie. Die skepper van die projek, Nikole Hannah-Jones, 'n personeelskrywer by die tydskrif, het deurgaans geskiedenis gebruik om haar joernalistiek in te lig, veral in haar werk oor opvoedkundige segregasie (werk waarvoor sy met talle eerbewyse erken is, waaronder 'n MacArthur-genootskap).
Alhoewel ons moontlik nie historici is nie, neem ons die verantwoordelikheid om die geskiedenis akkuraat aan lesers van The New York Times voor te lê ernstig op. Die briefskrywers spreek hul kommer uit oor 'n 'geslote proses' en 'n ondeursigtige 'paneel historici', so ek wil die stappe wat ons geneem het duidelik maak. Ons het nie 'n formele paneel vir hierdie projek saamgestel nie. In die vroeë ontwikkelingsfases het ons met talle geleerdes uit die Afro-Amerikaanse geskiedenis en verwante terreine geraadpleeg, tydens 'n groepbyeenkoms by The Times sowel as in 'n reeks individuele gesprekke. (Vyf van diegene wat aanvanklik met ons geraadpleeg het - Mehrsa Baradaran van die Universiteit van Kalifornië, Irvine Matthew Desmond en Kevin M. Kruse, beide van die Princeton -universiteit en Tiya Miles en Khalil G. Muhammad, albei van die Harvard -universiteit - het artikels gepubliseer Na die konsultasies het skrywers hul eie navorsing gedoen, wyd gelees, primêre dokumente en artefakte ondersoek en geskiedkundiges ondervra. Uiteindelik, tydens die feitekontroleproses, het ons navorsers alle artikels in die uitgawe sorgvuldig saam met vakmense ondersoek. Dit verskil nie van wat ons op enige artikel doen nie.
Soos die vyf briefskrywers goed weet, is daar gereeld debatte, selfs onder vakdeskundiges, oor hoe om die verlede te sien. Historiese begrip is nie vasgestel nie; dit word voortdurend aangepas deur nuwe geleerdheid en nuwe stemme. Binne die wêreld van die akademiese geskiedenis bestaan ​​daar verskillende menings, indien nie oor wat presies gebeur het nie, waarom dit gebeur het, wie dit laat gebeur het, hoe om die motivering van historiese akteurs te interpreteer en wat dit alles beteken.
Die gedeeltes wat in die brief aangehaal word, oor die oorsake van die Amerikaanse revolusie en die houding teenoor swart gelykheid van Abraham Lincoln, is goeie voorbeelde hiervan. Albei word gevind in die hoofopstel deur Hannah-Jones. Ons kan kwalik beweer dat ons die Revolusionêre tydperk net so lank bestudeer het as sommige van die ondertekenaars, en ons veronderstel ook nie om iets te vertel wat hulle nie reeds weet nie, maar ek dink dit sal nuttig wees as lesers hoor waarom ons glo dat Hannah- Jones se bewering dat 'een van die belangrikste redes waarom die koloniste besluit het om hul onafhanklikheid van Brittanje te verklaar, was omdat hulle die instelling van slawerny wou beskerm', is gegrond op die historiese rekord.
Die werk van verskillende historici, onder wie David Waldstreicher en Alfred W. en Ruth G. Blumrosen, ondersteun die bewering dat ongemak onder slawehouers in die kolonies oor die toenemende sentiment teen slawerny in Brittanje en toenemende keiserlike regulering gehelp het om die rewolusie te motiveer. Een hoofepisode waarna hierdie en ander historici verwys, is die uitspraak van die Britse hooggeregshof in Somerset v. Stewart in 1772. Die saak het betrekking op 'n Britse doeane -agent genaamd Charles Stewart wat 'n slaaf gekoop het met die naam Somerset en hom na Engeland geneem het, waar hy vlugtig ontsnap het. Stewart het Somerset gevange geneem en was van plan om hom te verkoop en na Jamaika te stuur, net vir die opperregter, Lord Mansfield, om dit onwettig te verklaar, omdat slawerny nie deur die Engelse gemene reg gesteun is nie.
Dit is waar, soos professor Wilentz elders opgemerk het, dat die Somerset -besluit slawerny in die kolonies nie wettig bedreig het nie, maar dat die beslissing nietemin 'n sensasie veroorsaak het. Talle koloniale koerante het dit behandel en gewaarsku oor die tirannie wat dit verteenwoordig. Verskeie historici het daarop gewys dat slawerny deels weens die Somerset -saak ander kwessies aangesluit het om die patriotte en hul koloniale regerings geleidelik uitmekaar te jaag. Die Britte het dikwels probeer om die patriotte te ondermyn deur hul skynheiligheid in die stryd om vryheid te bespot terwyl hulle Afrikaners in slawerny gehou het, en koloniale amptenare het herhaaldelik slawe aangemoedig om vryheid te soek deur na Britse linies te vlug. Van hulle kant het 'n groot aantal slawe die stryd as 'n stryd tussen vryheid en voortgesette onderwerping beskou. Soos Waldstreicher skryf: "Die swart-Britse alliansie het planters in hierdie [suidelike] state beslis tot onafhanklikheid gedryf."
Die hoogtepunt hiervan was die Dunmore -proklamasie, laat 1775 uitgereik deur die koloniale goewerneur van Virginia, wat vryheid gebied het aan enige slaaf wat uit sy plantasie gevlug het en by die Britse leër aangesluit het. 'N Lid van die afvaardiging van Suid -Carolina na die Kontinentale Kongres het geskryf dat hierdie handeling meer gedoen het om die bande tussen Brittanje en sy kolonies te verbreek "as enige ander hulpmiddel waaraan daar moontlik gedink kon word." Die historikus Jill Lepore skryf in haar onlangse boek, "This Truths: A History of the United States", "Nie die belasting en die tee nie, nie die skote op Lexington en Concord nie, nie die beleg van Boston nie, dit was eerder hierdie daad, Dunmore se aanbod van vryheid aan slawe, wat die weegskaal ten gunste van Amerikaanse onafhanklikheid laat kantel het. " En tog, hoeveel kontemporêre Amerikaners het al ooit daarvan gehoor? Slawe van daardie tyd het beslis daarvan geweet. Tydens die Revolusie het duisende vryheid gesoek deur toevlug te neem by Britse magte.
Wat die vraag oor Lincoln se houding oor swart gelykheid betref, impliseer die skrywers dat Hannah-Jones onregverdig hard was teenoor ons 16de president. In 'n opstel wat oor eeue strek en wat wissel van die persoonlike tot die historiese, was sy weliswaar nie van plan om sy gedurig veranderende idees oor afskaffing en die regte van swart Amerikaners volledig te ondersoek nie. Maar sy gee 'n belangrike historiese les deur bloot aan die publiek, wat geneig is om Lincoln as 'n heilige te beskou, daaraan te herinner dat hy gedurende 'n groot deel van sy loopbaan geglo het dat 'n noodsaaklike voorvereiste vir vryheid 'n plan is om die vier miljoen voorheen slawe aan te moedig die land verlaat. Aan die einde van sy lewe het Lincoln se rasse -uitkyk aansienlik ontwikkel in die rigting van werklike gelykheid. Tog word die verhaal van afskaffing ingewikkelder en leersamer as lesers verstaan ​​dat selfs die Groot Emansipator ambivalent was oor volle swart burgerskap.
Die briefskrywers protesteer ook dat Hannah-Jones, en die skrywers van die projek in die breë, die bewondering van Lincoln, wat hy met Frederick Douglass gedeel het, ignoreer oor die vryheidsverbintenis wat in die Grondwet voorgehou word. Dit lyk my 'n meer algemene geskilpunt. Die skrywers meen dat die rewolusie en die grondwet die raamwerk verskaf vir die uiteindelike afskaffing van slawerny en vir die gelykheid van swart Amerikaners, en dat ons projek onvoldoende krediete het vir sowel die stigters as die 19de-eeuse Republikeinse leiers soos Lincoln, Thaddeus Stevens, Charles Sumner en ander vir hul bydraes tot die bereiking van hierdie doelwitte.
Dit mag waar wees dat onder 'n minder egalitêre regeringstelsel slawerny langer sou voortduur, maar die Verenigde State nog steeds een van die laaste nasies in die Amerikas was om die instelling af te skaf - slegs Kuba en Brasilië het dit na ons gedoen.En hoewel ons demokratiese stelsel die afgelope twee eeue beslis gelei het tot baie progressiewe vooruitgang vir die regte van minderheidsgroepe, het hierdie vooruitgang, soos Hannah-Jones in haar opstel beweer, byna altyd gekom as gevolg van politieke en sosiale stryd waarin Afro-Amerikaners het oor die algemeen die leiding geneem, nie as 'n uitwerking van die immanente logika van die Grondwet nie.
En tog is dit moeilik om aan te voer dat gelykheid ooit werklik bereik is vir swart Amerikaners - nie in 1776, nie in 1865, nie in 1964, nie in 2008 en nie vandag nie. Die uitgangspunt van The 1619 Project is in werklikheid dat baie van die ongelykhede wat die land steeds teister, 'n direkte gevolg is van die ongeneesde wond wat deur 250 jaar slawerny en 'n ekstra eeu van tweederangse burgerskap en wit-supremasiste veroorsaak is. terrorisme wat swart mense toegedien word (saam is die twee tydperke 88 persent van ons geskiedenis sedert 1619). Hierdie ongelykhede was die beginpunt van ons projek - die feite dat swart mans, om maar enkele voorbeelde te neem, byna ses keer meer geneig is om in die tronk te beland as wit mans, of dat swart vroue drie keer meer geneig is om te sterf bevalling as wit vroue, of dat die mediane gesinswaarde van wit mense $ 171 000 is, vergeleke met slegs $ 17 600 vir swart mense. Die wydverspreide diskriminasie wat swart mense steeds byna elke aspek van die Amerikaanse lewe ondervind, dui daarop dat nóg die raamwerk van die Grondwet, nóg die inspannings van politieke leiers in die verlede en die hede, beide wit en swart, nog kon slaag demokratiese ideale van die stigting vir alle Amerikaners.
Dit is 'n belangrike bespreking, en ons sien daarna uit om dit voort te sit. Daarom beplan ons om volgende jaar openbare gesprekke onder akademici aan te bied met verskillende perspektiewe op die Amerikaanse geskiedenis. Goeie trou-kritiek op ons projek help ons net om dit te verfyn en te verbeter-'n belangrike doelwit vir ons noudat ons besig is om dit in 'n boek uit te brei. Ons het byvoorbeeld gehoor van verskeie geleerdes wat beweer dat hulle die projek baie bewonder, maar wens dat dit in die eeu voor 1619 melding gemaak het van Afrikaanse slawerny in Spaanse Florida. Met die jaar dat dit in die Engelse kolonies bekendgestel is, het hierdie terugvoer ons gehelp om na te dink oor die belangrikheid daarvan om die voorgeskiedenis van die tydperk wat ons projek aanspreek, in ag te neem.
Waardevolle kritiek kan uit baie bronne kom. Die brief misbruik ons ​​gesindheid as dit aankla dat ons besware op grond van rasse verwerp. Dit blyk 'n verwysing te wees na niks wat in The 1619 Project self gepubliseer is nie, maar eerder na 'n Twitter-pos van Hannah-Jones in November waarin sy bevraagteken het of 'wit historici' altyd objektiewe verslae oor die Amerikaanse geskiedenis gelewer het. Soos gereeld op Twitter, is konteks belangrik. In hierdie geval reageer Hannah-Jones op 'n berig, aangesien dit verwyder is, van 'n ander gebruiker en beweer dat baie "blanke historici" beswaar het teen die projek, maar huiwerig was om te praat. In haar antwoord probeer sy daarop wys dat die geskiedenis van hierdie land grotendeels deur wit historici vertel is (waarvan sommige, soos in die geval van die Dunning School, wat Amerikaners ernstig misgis het oor die geskiedenis van Die heropbou vir 'n groot deel van die 20ste eeu het groot gebreke gelewer), en dat ons 'n groter verskeidenheid stemme nodig het om die volheid en kompleksiteit van ons land se verhaal werklik te verstaan.
Dit is veral wat ons gehoop het ons projek sou doen: die leser se gevoel vir die Amerikaanse verlede uitbrei. (Dit is hoe sommige opvoeders dit gebruik om hul onderrig oor die geskiedenis van die Verenigde State aan te vul.) Dit is wat die skrywers op verskillende maniere in hul loopbane en in hul vele boeke gedoen het. Alhoewel ons oor 'n paar belangrike sake verskil, is ons dankbaar vir hul insette en hul belangstelling om hierdie fundamentele vrae oor die land se geskiedenis te bespreek.
Hotline gestig tussen Washington en Moskou
Op 30 Augustus 1963 word John F. Kennedy die eerste Amerikaanse president wat 'n direkte telefoonlyn na die Kremlin in Moskou het. Die "hotline " is ontwerp om kommunikasie tussen die president en die Sowjet -premier te vergemaklik.
Die oprigting van die blitslyn vir die Kremlin het gekom in die nasleep van die Kubaanse missielkrisis in Oktober 1962, waarin die VSA en die USSR gevaarlik naby aan 'n algehele kernoorlog gekom het. Kennedy se administrasie het ontdek dat die Sowjets missiele geplant het wat in staat was om kernkragkoppe in die VSA op die eiland Kuba te laat afskiet. Die baie gespanne diplomatieke uitruil wat gevolg het, is geteister deur vertragings wat veroorsaak word deur stadige en vervelige kommunikasiestelsels. Geënkripteerde boodskappe moes per telegraaf oorgedra word of tussen die Kremlin en die Pentagon gestuur word. Alhoewel Kennedy en Chroesjtsjof die krisis vreedsaam kon oplos en albei op 5 Augustus 1963 'n verbod op kerntoets verbied het, het die vrees vir toekomstige misverstande gelei tot die installering van 'n verbeterde kommunikasiestelsel.
Op 30 Augustus het die Withuis 'n verklaring uitgereik dat die nuwe hulplyn die risiko van oorlog per ongeluk of wanberekening sal verminder. stap in die nabye toekoms wanneer Amerikaanse en Sowjet -leiers eenvoudig die telefoon kan opneem en onmiddellik 24 uur per dag, sewe dae per week verbind kan word. Daar is ooreengekom dat die lyn slegs in noodgevalle gebruik sou word, nie vir meer gereelde regeringsuitruilings nie.
Die militêre ontwerp tydens die Viëtnam -oorlog
In November 1965 vertrek die ontvanger Ann Arbor, MI om verwerk te word en na basiese opleidingskampe gestuur te word. Die konsepoproep van November 1965 was die grootste sedert die Koreaanse Oorlog.
Die konsep in konteks
Die militêre ontwerp het die oorlog na die Amerikaanse tuisfront gebring. Gedurende die era van die Viëtnam -oorlog, tussen 1964 en 1973, het die Amerikaanse weermag 2,2 miljoen Amerikaanse mans opgestel uit 'n geskikte poel van 27 miljoen. Alhoewel slegs 25 persent van die militêre mag in die gevegsgebiede afgevaardigdes was, het die dienspligstelsel veroorsaak dat baie jong Amerikaanse mans as vrywilligers by die weermag aangesluit het om meer te kies watter afdeling in die weermag hulle sou dien. Terwyl baie soldate die oorlog ondersteun het, ten minste aanvanklik vir ander, lyk die konsep na 'n doodsvonnis: om na 'n oorlog gestuur te word en te veg vir 'n saak waarin hulle nie geglo het nie. bekwaamheidstoetse of andersins ontduik duisende vlug na Kanada, die polities verbonde gesoekte toevlug by die National Guard en 'n groeiende aantal wat direk weerstand bied. Antiwar -aktiviste beskou die konsep as immoreel en die enigste manier vir die regering om die oorlog met vars soldate voort te sit. Ironies genoeg, namate die konsep die oorlogspoging aangewakker het, het dit ook die oorlog teen die oorlog versterk. Alhoewel die uitstelstelsel van die selektiewe diens beteken dat mans met 'n laer sosio -ekonomiese posisie waarskynlik na die voorste linies gestuur word, was niemand heeltemal veilig vir die konsep nie. Byna elke Amerikaner was in aanmerking om oorlog toe te gaan, of het iemand geken.
statistieke tydens die Viëtnam
Diensplig gedurende die 1960's het plaasgevind onder die wetlike gesag van die vredestydskrif, omdat die Verenigde State nooit formeel oorlog teen Noord -Viëtnam verklaar het nie. Die wetlike gesag vir 'n vredestydperk is afkomstig van die Wet op selektiewe opleiding en diens van 1940, onderteken deur president Franklin Roosevelt om Amerikaanse burgerlike soldate te mobiliseer in afwagting van die toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog. Tydens die Koreaanse oorlog het die selektiewe diens begin met die beleid om uitstel aan universiteitstudente toe te staan ​​met 'n akademiese posisie in die boonste helfte van hul klas. Tussen 1954-1964, vanaf die einde van die Koreaanse Oorlog tot die eskalasie in Viëtnam, het die konsep "vredestyd" meer as 1,4 miljoen Amerikaanse mans ingewy, gemiddeld meer as 120,000 per jaar. As deel van hul Koue Oorlog -missie het baie staatsuniversiteite ROTC -opleiding deur manlike studente vereis, alhoewel protesoptogte op die kampus veroorsaak het dat administrateurs aan die einde van die vyftigerjare en vroeë 1960's die verpligte ROTC begin herroep het.
President John F. Kennedy, wat met die eskalasie van die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Viëtnam begin het, verdedig ook die vredestydskrif en die selektiewe diens in 1962 se verklaring en verklaar dat 'ek aan geen tak van ons regering kan dink in die afgelope twee dekades nie Daar was so min klagtes oor ongelykheid. " 'N Jaar later erken die Pentagon die nut van diensplig, omdat 'n derde van die aangewese soldate en twee-vyfdes van die offisiere' nie die diens sou betree het as dit nie 'n motiveerder was '. Die selektiewe diens het ook uitstel goedgekeur vir mans wat van plan was om vir loopbane te studeer wat as 'noodsaaklik' vir nasionale veiligheidsbelange, soos fisika en ingenieurswese, bestudeer is, wat die rasse- en sosio-ekonomiese ongelykhede van die ontwerp van die Viëtnam-era vererger het. Van die 2,5 miljoen aangewese mans wat tydens Viëtnam gedien het, kom 80 persent uit arm of werkersgesinne, en dieselfde verhouding het slegs 'n hoërskoolopleiding gehad. Volgens Christian Appy in die Werkersklasoorlog, "was die meeste Amerikaners wat in Viëtnam geveg het, magtelose tieners uit die werkersklas wat gestuur is om 'n onverklaarde oorlog te voer deur presidente vir wie hulle nie eens stemgeregtig was nie."
In die presidentsverkiesing van 1964,
LBJ maak 'n toespraak waar hy
beloof om nie die oorlog te versnel nie
Gebroke beloftes lei tot ontevredenheid
Lyndon Johnson was die kandidaat vir 'vrede' in sy veldtog in 1964 teen die konserwatiewe Barry Goldwater, wat die militêre offensief teen Noord -Viëtnam en die Viet Cong -guerrillas wou toeneem. In Oktober, tydens 'n veldtog in Ohio, het Johnson belowe dat "ons nie op die punt staan ​​om Amerikaanse seuns 9 of 10.000 myl van die huis af te stuur om te doen wat Asiatiese seuns vir hulself behoort te doen nie." Maar in die maande na die Golf van Tonkin-resolusie het Johnson vinnig die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in die verdediging van Suid-Viëtnam vergroot, met 184 000 troepe daar teen einde 1965 gestasioneer. Gedurende daardie kernjaar, terwyl UM-professore die eerste Vietnam-onderrig georganiseer het in en Students for a Democratic Society het die kampus teenoorlogsbeweging van stapel gestuur, het die Amerikaanse weermag nog 230,991 jong mans opgestel. Gedurende die volgende vier jaar het die selektiewe diens jaarliks ​​gemiddeld ongeveer 300 000 jong mans ingewy-insluitend 'n aansienlike persentasie van die 58,156 Amerikaanse troepe wat in die konflik sou sterf.
Amerika het geen ander keuse gehad as om te eskaleer nie?
In Julie 1965, aan die begin van hierdie bestendige eskalasie, het president Johnson probeer om die behoefte aan verhoogde militêre ingryping in Viëtnam te verduidelik tydens 'n perskonferensie waarin aangekondig word dat konsep -indukties van 17,000 tot 35,000 per maand sal toeneem. LBJ het sy adres begin deur 'n brief van 'n Amerikaanse ma aan te haal waarin sy vra waarom haar seun in Vietnam moet dien vir 'n saak wat sy nie verstaan ​​nie. Die president herformuleer die vraag in sy eie woorde: "Waarom moet jong Amerikaners, gebore in 'n land wat uitbundig is met hoop en met 'n goue belofte, swoeg en ly en soms op so 'n afgeleë en verre plek sterf?" Johnson betreur sy verantwoordelikheid "om die blom van ons jeug, ons beste jongmanne, in die stryd te stuur" en sê dat hy weet "hoe hul moeders huil en hoe hul families treur." Maar, het hy verduidelik, Amerika het geen keuse nie, want Noord -Viëtnam en Kommunistiese China het probeer om 'die Suide te verower, Amerikaanse mag te verslaan en die Asiatiese heerskappy van kommunisme uit te brei. . . . 'N Asië wat so bedreig word deur kommunistiese oorheersing, sal beslis die veiligheid van die Verenigde State self in gevaar stel. "
President LBJ bespreek waarom die
VSA is in oorlog met Viëtnam in 'n
1968 -toespraak getiteld "Why Are
Ons in Vietnam? "
Gevoelens na die konsep
Die militêre konsep en die eskalasie van die Viëtnam-oorlog het 'n groot rol gespeel in die omskakeling van direkte aksie-weerstand in die middel-sestigerjare in 'n massa-beweging op universiteitskampusse, onder meer aan die Universiteit van Michigan. In 'n artikel in Michigan Daily uit 1965 onthul kenners die vrees dat die weermag nie genoeg vrywilligers ontvang nie en erken hulle die noodsaaklikheid om militêre diens aantrekliker te maak vir goed opgeleide Amerikaners, nie net vir diegene wat geen ander opsie as inskrywing of induksie het nie. Bill Ayers, 'n UM-studenteaktivis wat in 1965 in die kantoor van die selektiewe diens gearresteer is, het in 'n onderhoud in 2015 bespreek hoe diensplig die samelewing eintlik kan bevoordeel. Eerstens, het hy aangevoer, omdat die konsep mense rondom 'n individu raak, is dit meer geneig om aandag te skenk aan die buitelandse beleidsbesluite wat die regering neem. Daarom was Amerikaners in die era van die konsep baie meer aktief betrokke by politiek en bevraagteken hulle die ware gevolge van buitelandse beleidsbesluite. Tweedens het Ayers daarop gewys dat 'n vrywillige weermag 'n arm man se weermag geskep het, omdat aanmelding aantreklik is vir individue wat nie ander opsies het nie omdat hulle arm of onopgevoed is.
Bill Ayers sê die konsep het mense gemaak wat normaalweg was
nie bewus van Amerikaanse besluite oor buitelandse beleid nie, meer bewus daarvan
Op 1 Desember 1969 het die eerste lotery sedert 1942 begin, maar die uitstel van die kollege was ongeskonde. Anti-oorlogsaktiviste het erken dat die konsep-loterystelsel nie werklik ewekansige resultate lewer nie. Die konsep het nog meer weerstand gekry namate andersdenkendes meer gefrustreerd geraak het oor die stelsel. Uiteindelik het Nixon die konsep in Januarie 1973 beëindig, maar toe was die oorlog amper verby.
Aanhalings vir hierdie bladsy (individuele dokumentverwysings is by die volledige dokumentskakels).
1. Michael S. Foley, Confronting the War Machine: Draft Resistance during the Vietnam War (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2003), esp. pp. 35-40 Christian G. Appy, Werkersklasoorlog: Amerikaanse gevegsoldate en Viëtnam (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1993), esp. pp. 1-43 (aanhaling p. 27).
2. Selektiewe diensstelsel, "Induksie -statistieke, & lt https://www.sss.gov/induct.htm & gt, 26 April 2015 besoek.
3. Lyndon B. Johnson, "Opmerkings in Memorial Hall, Akron University," 21 Oktober 1964, Openbare referate van die presidente van die Verenigde State, 1964, Boek II, pp. 1391-1393
4. Lyndon B. Johnson, "Die president se nuuskonferensie: waarom is ons in Viëtnam?" 28 Julie 1965, Public Papers of the Presidents of the United States, 1965, Boek II, pp. 794-803.
5. "Kenners sien die nodige veranderings in die konsepbeleid," Michigan Daily, 20 Mei 1965.
6. Onderhoud van Bill Ayers deur Obadiah Brown en Chris Haughey, 26 Maart 2015.
Presidente en VP's / kongresessies
3 Bedank 28 Desember 1832 om die Amerikaanse senator te word
11 Eerste vise -president, benoem deur die president en bevestig deur die kongres ingevolge die 25ste wysiging van die Grondwet, het die ampseed afgelê op 6 Desember 1973 in die saal van die Huis van Verteenwoordigers
13 deur president Gerald R. Ford aangewys as vise -president op 20 Augustus 1974 bevestig deur die Senaat op 10 Desember 1974 deur die Huis bevestig en het die eed afgelê op 19 Desember 1974 in die Senaatskamer
Die twee leiers het belowe om 'nou saam te werk met alle vennote wat ons demokratiese waardes deel' en 'die pogings van diegene wat ons alliansies en instellings wil ondermyn, teë te werk'.
Die handves bevat 'n verbintenis om saam te werk aan klimaatsverandering, tegnologie en wetenskap. Dit herbevestig ook die steun vir die NAVO, terwyl dit die teenkanting teen verkiesingsinmenging en disinformasieveldtogte beklemtoon.
Hierdie nuwe handves kom nie na 'n wêreldoorlog nie, maar 'n pandemie, en dit poog om te verduidelik hoe die komende dekades kan en moet lyk vanuit die gedeelde perspektiewe van die twee leiers, het amptenare gesê. Ondertekening van hierdie handves dui op 'n hernuwing van die historiese 'spesiale verhouding', 'n frase wat Churchill geskep het om die diepte van bande tussen die twee demokrasieë te beskryf.
Biden het gekant daarteen dat die Verenigde Koninkryk die Europese Unie sou verlaat.Johnson was die voorstander van Brexit en het dit uiteindelik deur die parlement gehou. Biden wil Amerika se wêreldwye alliansies herbou. Johnson word beskou as die beliggaming van die nasionalistiese populistiese politiek. Biden het as president uitgedaag as 'n uitdruklike teregwysing van Trump. Johnson was bekend daarvoor dat hy veral chummy was met die voormalige president, wat hom eenmaal bewonderend 'Brittanje Trump' genoem het.
'N Boodskap van Johnson & amp Johnson se voorsitter en uitvoerende hoof Alex Gorsky oor onlangse gebeure in die Verenigde State
Die protesoptogte wat veroorsaak is deur die gewelddadige dood van George Floyd, Breonna Taylor en Ahmaud Arbery het die naweek toegeneem, het die uitvoerende komitee 'n mededeling aan Amerikaanse werknemers gestuur waarin ons ons onderneming se toewyding tot geregtigheid en gelykheid bevestig. Maar namate die onrus in ons strate voortduur, dink ek dat dit belangrik is om hierdie probleem weer aan te spreek met alle lede van die Johnson & amp Johnson -gesin wêreldwyd.
As uitvoerende hoof van die wêreld se grootste gesondheidsorgmaatskappy, moet ek onomwonde verklaar dat rassisme in enige vorm onaanvaarbaar is en dat swart lewens saak maak. En as 'n blanke moet ek ook die perke van my eie lewenservaring erken en luister na diegene wat sedert die dag van hul geboorte sistemiese onreg teëgekom het.
Ek het die naweek by swart kollegas en vriende uitgekom, en hulle verhale - soos die pa wat agter sy tienerdogter ry terwyl sy gaan draf omdat hy vir haar veiligheid vrees - het soos 'n vuis in die ingewande beland. Daar sal altyd baie redes wees waarom ouers hulle oor hul kinders moet bekommer, maar rassistiese geweld behoort nie een daarvan te wees nie.
Soveel as wat ons by Johnson & amp Johnson ons trots is op ons prestasies in die skep van 'n diverse en inklusiewe werkplek, moet ons meer doen. En ons moet dit nou doen. Ons onderneming verbind $ 10 miljoen aan die bestryding van rassisme en onreg in Amerika - 'n belofte wat oor die volgende drie jaar sal strek. Ons begin met die ondersteuning van die National Museum of African American History and Culture en sy inisiatiewe, soos die "Talking About Race" -program. Hierdie nuwe aanlyn -aanbod is 'n waardevolle bron wat ons geloof weerspieël in die transformerende krag van dialoog en opvoeding as dit kom by die opgrawing en die hoofoorsake van rassisme.
In die komende maande sal ons voortgaan om ander vennootskappe te identifiseer en aan te kondig wat ons glo die grootste verskil sal maak in die bevordering van sosiale geregtigheid. Een belangrike fokusarea: die dringende behoefte om die ongelykhede in mediese sorg wat minderheidsgemeenskappe lank geteister het, aan te spreek-leemtes wat onlangs deur die COVID-19-pandemie beklemtoon en vererger is. Ons werk deur 'n groot inisiatief wat ons sal help om kwessies aan te spreek, waaronder onderverteenwoordiging in kliniese toetse, toerusting vir gemeenskapsgesondheidsorg en die versterking van bestaande gemeenskapsmediese stelsels. Ek sien daarna uit om binnekort meer besonderhede hieroor met u te deel.
Natuurlik begin verandering uiteindelik tuis. Johnson & amp Johnson moet 'n veilige, oop ruimte skep waar ons as 'n onderneming kan skakel en kan leer van mekaar se unieke ervarings en vermoëns. Ons organiseer 'n reeks luistertoere en geleenthede wat 'n geleentheid bied vir dialoog met leiers en medewerkers - gesprekke wat miskien nie maklik is nie, maar nou belangriker is as ooit tevore. Hulle vorm 'n aksieplan vir wat ons binne ons onderneming moet doen om ons verbintenis tot gelykheid na te kom. En omdat ons ons grootte en skaal ten goede kan gebruik, sal ons ook verseker dat hierdie aksieplan deur ons verskaffers en ander sakevennote verstaan ​​en gehandhaaf word, sodat die gevolge so verreikend moontlik is.
Onmiddellik, aan ons swart kollegas: Weet asseblief dat ons die ekstra las sien wat in hierdie reeds moeilike tyd op u lê. Neem die tyd wat u nodig het om te verwerk, staan ​​op vir u oortuigings en doen alles wat u moet doen om vir u gesinne, gemeenskappe en uself te sorg.
Aan elke lid van die Johnson & amp Johnson -gesin: Wees bedag op wat u mede -werknemers in hierdie onstuimige tye kan ondergaan, selfs al lyk dit 'goed'. Neem 'n rukkie om kontak te maak met kollegas en laat hulle weet dat u omgee vir wat met kleurlinge in Amerika gebeur. As onlangse gebeure vir u 'n openbaring was, laat dit as 'n uitdaging dien om op te tree en meer te doen as vreedsame en vasberade agente van verandering - 'n uitdaging wat ek self vasbeslote is om aan te neem.
Sedert hierdie pandemie begin het, het ons baie gepraat oor die vereniging as een Johnson & amp; Johnson. In 'n tyd waarin die diep breuke in die samelewing onmoontlik is om te ignoreer, is hierdie eenheid noodsaakliker as ooit tevore.
Hier skryf u ten minste 3 vrae wat die inligting bevat wat deur hierdie inhoudsonderwerp beantwoord word. Hierdie antwoorde moet breed genoeg wees om die onderwerp te dek, maar gedetailleerd genoeg om deurdagte antwoorde te verwag.
'N Beeld (of meer beelde) wat relevant is vir hierdie inhoudsonderwerp.
'N Bykomende media (gelys in die oorsig)
1. Watter ooreenkoms stel Khrushchev aan Kennedy voor?
Chroesjtsjof stel aan Kennedy voor om die missiele uit die Turkye te verwyder vir die prys van Kuba.
2. Wat is die toon van hierdie brief? Gee 'n kwotasie om u bewering te ondersteun?
Die toon was veeleisend en sensitief. "Geplaasde militêre basisse letterlik in ons land" "sal sy missiele uit Turkye verwyder"
3. Dink jy Chroesjtsjof het die oorhand? Wat of hoekom nie?
Ek dink nie so nie, want Kennedy het reeds aksie geneem en het die oorhand in hierdie situasie.
4. in hierdie brief herhaal kennedy Khruschev se voorstelle. bevat kennedy alles wat Khruschev voorgestel het? so nie, hoekom het hy iets miskien uitgelaat?
5. wat is die toon van hierdie brief? gee 'n kwotasie ter ondersteuning.
6. dink u dat kennedy die oorhand het? Hoekom of hoekom nie?
7. watter nuwe inligting leer jy by Robert Kennedy?
8. waarom dink jy het hierdie uitruil plaasgevind tydens 'n privaat vergadering (eerder as in 'n amptelike brief)?
9. hoe dink jy het Robert Kennedy gevoel tydens hierdie vergadering? Gee bewyse.
Hier sal u die inligting bevat wat nodig is om hierdie inhoudsonderwerp te bemeester. Hierdie analise moet die vier lense van sosiale studies oorweeg en bewyse uit vorige lesings en teks put. Wees gedetailleerd en haal feite-gebaseerde inligting uit. Hierdie afdeling moet 4-5 paragrawe bevat.
Alle inligting in hierdie 4-5 paragrawe moet betrekking hê op die algemene vraag van die eenheid:
Kies een (vir die hele webwerf):
Op watter maniere verander die kultuur en die samelewing, vredeliewend of kragtig? Wat beteken dit vir verskillende individue?
Wat is die rol van die "Amerikaner" in die 20ste tot die 21ste eeu, plaaslik en wêreldwyd?
The New Frontier: Kennedy se breë plan van vooruitgang
mandaat: 'n duidelike gevolgtrekking dat kiesers iets wou hê (in hierdie tydperk, JFK se plan)
Peace Corps- 'n vrywilligersprogram waarheen mense na ontwikkelende lande kan reis en help
Alliance for Progress: bied ekonomiese en tegniese hulp aan Latyns -Amerikaanse lande.
Die Warren -kommissie het die moord op JFK ondersoek
2. Programme van die New Frontier-
Die suksesvolste program was waarskynlik die NASA -program omdat dit vandag nog bestaan ​​en bydra tot die verkenning van ruimte en uitbreiding van menslike kennis buite ons wêreld.
3. Ek dink dat die Kongres die ruimteprogram toegeken het in plaas van onderwys en ander programme as gevolg van die Koue Oorlog. Ons was in kompetisie met die USSR wat kommunisties was. American wou wys dat demokrasie beter is as kommunisme, en 'n manier waarop ons dit kon doen, was om eers in die ruimte te kom.
4. Ek dink dat JFK baie gewildheid verloor het weens burgerregte omdat baie mense nog steeds gedink het dat "wit" mans die hoogste is. JFK het meestal gelykheid bepleit en wou mense in ontwikkelende lande help waarvan mense wat grootgeword het, die beste saamstem.
5. Na my mening was Kennedy 'n suksesvolle leier omdat hy die groot probleme kon aanpak en in klein stukkies kon sny om dit op te los. Hy was 'n groot leier omdat hy die land kon lei deur moeilike tye om sy beleid deur die kongres te dryf en selfs Rusland te verslaan. Hy was ook 'n groot leier vir die hantering van elke probleem- binnelandse aangeleenthede, die buiteland, die ekonomie, armoede en meer.
Lyndon Baines Johnson -as president, het sy ambisie en dryfkrag legendaries geword.
• Great Society • Johnson se visie vir Amerika
Immigrasiewet van 1965- het deure oopgemaak vir baie nie-Europese mense om hulle in die Verenigde State te vestig deur die kwota op grond van nasionaliteite te beëindig
Wet op ekonomiese geleenthede -goedkeuring vir byna $ 1 miljard vir jeugprogramme, maatreëls teen armoede, lenings vir klein ondernemings en werksopleiding.
Medicare en Medicaid • Medicare het aan mense ouer as 65 'n laekoste -versekering aan die hospitaal gegee, terwyl Medicaid die voordeel uitgebrei het tot die welsyn van ontvangers
Warren Court: gebed in die skool verbied en verklaar dat die eis van lojaliteit ongrondwetlik is
herverdeling: die manier waarop state verkiesingsdistrikte herontwerp, gebaseer op die veranderende aantal mense daarin
2. Noem vier of meer Great Society -programme en Warren Court -uitsprake.
2. Demonstrasiestede en herontwikkeling van die Metropolitaanse gebied
4. Brown v. Onderwysraad
Brown v. Board of Education: was 'n saak wat die skeiding van skole as ongrondwetlik bevind het.
3. Johnson het regtig opgesien na FDR as president. Hy het baie programme gemaak net soos FDR gedoen het en hy het ook gedink dat onderwys die sleutel van die toekoms is. Hy het vier programme opgestel wat Amerika met opvoeding gehelp het.
Brief aan Vincent J. Salandria
Gekonfronteer met 'n misdaad so hoog en so groot dat alle gesag homself intuïtief beskerm deur weg te draai, moet ons, burgers sonder gesag, heeltemal onafhanklik van die magstruktuur, die waarheid sien en uitspreek. Dit is die betekenis van ons klein komitee. Ons kan sien wie president Kennedy vermoor het en waarom en net so belangrik, hoe en waarom die Amerikaanse volk nie die waarheid onder oë gehad het nie.
Aan die burgers wat regtig wil weet en vir die komende geslagte wat dit nodig het, het ons 'n verantwoordelikheid. My idee is 'n boek wat die belangrikste dokumente en 'n analitiese opsomming bevat met aantekeninge en verwysings. Die analitiese opsomming volg.
Daar is geen twyfel dat die president en rsquos -moord op die hoogste vlak van die CIA georganiseer is nie. Dit is vir ons duidelik dat dit onmiddellik na die sluipmoord duidelik was vir enige gesofistikeerde waarnemer, soos Castro die aand na die sluipmoord in sy toespraak aan die Kubaanse volk onthul het. 
Met inagneming van die onmiddellike reaksie van die Amerikaanse regering, wat nie was om die waarheid na te streef nie, maar om die deursigtig falske scenario van Oswald as 'n versteurde linksgesinde pro-Castro te volg, sou 'n werklik gesofistikeerde waarnemer onmiddellik die bewyse van Amerikaanse regeringsbetrokkenheid by die misdaad gesien het . Die onmiddellike bekendmaking van kritieke inligting oor Oswald en rsquos en moontlike motiewe uit die CIA -mediabates en die onmiddellike troue van die regering met Oswald as die enigste moordenaar, toon van die begin af sy samewerking met 'n vooropgestelde plan om die samesweerders te beskerm. 
Aangesien ons destyds nie gesofistikeerde waarnemers was nie, het ons u vroeë artikels nodig gehad Die regsintelliger (1964) en daarna Bevryding (1965) om sekere vrae te besleg. U het deur die regering en eie bewyse vasgestel dat daar sonder twyfel 'n sameswering was en dat die Warren-kommissie duidelik en bewust saam met die toesmeerdery werk. Met ander woorde, u artikels was veel meer as 'n sameswering om Kennedy dood te maak, want dit het getoon dat daar 'n stelselmatige betrokkenheid van die burgerlike owerhede (aktief of deur middel van stemming) in die hele spektrum van ons regeringsinstelling was vir die moordenaars.
Dit alles bring ons by die werklike bedekking oor al die jare, wat nie was nie & Oswald & rdquo op sigself maar eerder die debat oor Oswald. & rdquo  In hierdie proses sien ons dat die CIA die beginsels volg van moord en toesmeer van intelligensie-agentskap soos uiteengesit deur Isaac Don Levine, 'n medewerker van Allen Dulles, in sy ontleding van die moord op Leon Trotsky deur die Sowjetunie & rsquos NKVD. Soos Levine onthul het, is die klassieke manier waarop 'n intelligensieagentskap probeer bedek, deur die gebruik van verwarring en raaisel. Die publiek mag dink wat hy wil, maar mag nie weet nie, want die saak is gehul in veronderstelde onsekerheid en verwarring. Dit was en is die groot leuen, dat feitlik niemand seker is wie presies Kennedy vermoor het of waarom nie. 
Natuurlik is die terme van die & ldquodebate & rdquo oor die jare verskuif namate die publiek meer en meer oor die saak geleer het. So was die vals debat aanvanklik georganiseer rondom die vraag of die Warren -verslag akkuraat was of nie. Met ander woorde, die publiek was veronderstel om te debatteer of daar 'n sameswering was of nie. Aangesien hierdie posisie geleidelik verswak het en dit duidelik geword het dat meer en meer van die publiek nie in die alleen -moordenaarsteorie glo nie, is 'n ander aspek van die debat ontwikkel.
Die eerste terugslagposisie van die regering was om dit te erken miskien of meer as waarskynlik daar was 'n sameswering, maar as dit wel was, was die hoofverdagtes Fidel Castro, die KGB of die maffia. En terwyl hierdie teorieë aangevoer is, word aangevoer dat die Warren -kommissie haastig moontlik 'n sluipmoordenaar hier of daar misgeloop het. Maar dit alles is omskryf as 'n eerlike fout.
Om die regering se geloofwaardigheid te versterk, het die regering altyd 'n paar skrywers nodig gehad wat sou beweer dat die Warren -verslag in werklikheid waar was, dat Oswald tog die enigste moordenaar was. So is die & ldquodebate & rdquo verbreed en ingewikkeld, maar die eer van die lede van die Warren -kommissie is nooit deur die regering toegegee nie. Dit is belangrik om te verstaan ​​dat dit vir die doeleindes van die regering nie nodig was dat iemand werklik oortuig was dat hierdie verdedigers van die Warren -verslag korrek was nie. Dit was net nodig dat mense glo dat hulle geskrifte betwisbaar is, dit wil sê dat daar 'n mate van argument was dat Oswald die enigste moordenaar was. As daar oor hierdie punt gedebatteer kon word, dan was die regering veilig, want die kriminele sameswering van die regering van die Verenigde State om die sluipmoordenaars te beskerm nadat die feit verdoesel was.
Met die opkoms van Jim Garrison en rsquos se pogings in New Orleans om die dele van die sameswering oor moord waaroor hy as jurisdiksie van die distriksprokureur van die Parish was, na te streef, en in die lig daarvan dat Garrison onwrikbaar direk na die CIA verwys het as die bron van die moord sameswering, 'n nuwe fase van die pseudo-debat geopen. Behalwe dat Garrison & rsquos vervolgingspogings belemmer en ongedaan maak en hom as 'n selfsoekende en onverantwoordelike persoon voorstel, , moes die CIA en die regering bereid wees om die feit te hanteer dat belangrike dele van die publiek sou glo dat die CIA vermoor het die president. Op hierdie stadium is die debat weer uitgebrei om die moontlikheid van CIA -betrokkenheid te oorweeg. Maar as dit erken word dat die CIA daarby betrokke was, sou dit natuurlik as die handeling van die sogenaamde "ldquorogue olifante" in die Agentskap voorgestel moet word. 
Uiteindelik het ons 'n ondersoek deur die geselekteerde komitee oor sluipmoorde van die Huis van Verteenwoordigers, wat blykbaar met 'n ernstige erns begin het, maar beëindig is, 'n proses wat Fonzi so briljant in sy boek dokumenteer.
Die nuutste ronde van die & ldquodebate & rdquo word tans georganiseer rondom die vraag of president Kennedy al dan nie die kursus gevolg het wat Johnson gedoen het om die oorlog in Vietnam te eskaleer. Twee belangrike spelers in die proses is John Newman en L. Fletcher Prouty.Beide hierdie persone beweer dat hulle hul vroeëre trou met militêre intelligensie en die CIA verbreek het. Beide beweer dat hulle die waarheid van die saak openbaar, en tog fokus hulle almal nouliks op Vietnam en gee gewig aan die teorie van die olifant en verberg die ware motief vir die sluipmoord en die aard van die toesmeerdery. Baie interessant, aan die ander kant van hierdie & ldquodebate, en wat beweer dat daar niks van betekenis is in al die praatjies oor sameswering nie, is Noam Chomsky.  Hierdie vreemde posisie vir iemand wat as so 'n linkse radikale beskou word, is 'n ondersoek werd.
Natuurlik, as deel van hierdie & ldquodebate & rdquo rondom Vietnam en JFK, is daar die nodige Warren Commission & ldquodefense & rdquo dat Oswald tog die enigste moordenaar was. Hierdie rol, tans gespeel deur Gerald Posner met sy Saak gesluit, word deur die media as ernstig beskou. En vir diegene van 'n meer literêre neiging en om die sirkusatmosfeer te voltooi, het ons Norman Mailer & rsquos in die argiewe van die KGB, Oswald & rsquos Tale.
Die rol van die onderneming & rsquos
Links/liberale vleuel in die dekmantel
Dit bring ons by 'n ander baie interessante, belangrike en onthullende aspek van hierdie saak: die verdediging van die Warren -kommissie deur die linkse/liberale establishment. Ek dink aan individue soos Noam Chomsky, Alexander Cockburn,  die redakteurs van Die Nasie tydskrif,  en, as almal onthou, I.F. Stone  ook. Ek dink die standpunte van hierdie individue is baie belangrik, want in hul verrassende (vir ons) oneerlikheid en bereidwilligheid om met die oorlogvoeringstaat saam te werk, is daar duidelik iets om te leer.
Hier is 'n paar beginsels en insigte uit my kliniese werk in kinderpsigiatrie relevant. Dit is nie ongewoon dat ek meegedeel word dat 'n pasiënt se gedrag nie karakter het nie. As hierdie gevalle van organiese breinsiekte soos epilepsie uitgesluit word, is dit nooit die geval dat die pasiënt se reaksies werklik buite karakter is nie. Die pasiënt en die ware karakter is eerder nog nie voldoende verstaan ​​nie.
Die posisies van Chomsky, Die Nasie, I.F. Stone, et al., Moet vanuit hierdie oogpunt verstaan ​​word. Hulle maak ons ​​ontnugter en wys in die proses aan dat ons nie die ware karakter daarvan voorheen verstaan ​​het nie.
Vince, die antwoorde van I.F. Stone, Carey McWilliams, Die Nasie, en Chomsky et al., vorm 'n patroon! Dit is nie net die individuele eienaardigheid van 'n arrogante intellektueel wat nie kan erken dat hy verkeerd is nie. Ek stel eerder voor dat dit simptomaties is van die natuurlike reaksie van 'n gedeelte van ons links/liberale intelligentsia wat ons nie reg verstaan ​​het nie. Hierdie patroon is iets om na te dink om die aard van die sluipmoord en ons samelewing meer korrek te verstaan.
Ek weet daar was baie gevoelens in die komitee en onder die van ons aan die linkerkant oor hierdie links/liberale verdedigers van die toesmeer van die regering. Morele verontwaardiging, verbystering, 'n gevoel van vervreemding en walging is gepaste en gesonde reaksies. Maar soos hierdie antwoorde nodig is, is dit nie voldoende om 'n geneesmiddel na te streef nie, dit wil sê as ons as genesers sake op 'n kliniese manier wil benader. Hier is die suggestie van Galbraith en rsquos waardevol: dat ons getuies is van 'n vreemde godsdienstige/ideologiese ritueel wat vir ons vreemd is, en dat ons moet probeer om dit waar te neem en dit passievol te beskryf, net soos die antropoloog. 
Wat sien ons in hierdie sluipmoord en in die reaksie wat die linkse/liberale establishment daarteen geopenbaar het? Dit is die vraag wat ons moet aanspreek.
Ek was jare lank, net soos die res van die lede van ons klein komitee, betower deur die idee dat die moord op die CIA op die president 'n ernstige wond vir ons demokrasie was, dringend blootgestel moes word sodat die samelewing kon genees. Maar as dit so is, hoe kan dit wees dat mense soos Carey McWilliams en I.F. Stone, wat in sommige van sy donkerste dae een van die vurigste verdedigers van ons demokrasie was, hoe sou dit kon wees dat sulke mense ons sou opponeer en mdash nie net teen ons sou wees nie, maar ook teen ons, manipuleer om voor die publiek af te lei wat ons sê?  Hier is iets baie groot op die spel. En ek dink dit waarmee ons gekonfronteer word, is 'n groot gebrek in ons eie denke met betrekking tot hierdie saak.
Ek stel voor dat ons dink dat die moord op JFK moontlik nie 'n wond vir die Amerikaanse demokrasie was nie. Dit was 'n wond teen sekere politieke magte in ons demokrasie, maar nie vir die demokrasie self nie. Trouens, ek meen dat die moord heeltemal binne die raamwerk van die Amerikaanse demokrasie was, en dat dit onmiddellik die mening was van mense wat kundige, gesofistikeerde en toonaangewende deelnemers aan die sogenaamde demokratiese politiek van hierdie samelewing was.
Die idee dat die Amerikaanse demokrasie nie deur die moord op sy president gewond is nie, word ondersteun deur die feit dat feitlik elke segment van die establishment & mdash regs, links en middelpunt en tou opgestel is om die geheimsinnige bedekking te ondersteun en deel te neem aan die pseudo-debat . Nie een lid van die Kennedy -administrasie bedank uit protes oor wat gedoen is nie. Nie een lid van die kongres bedank uit protes nie. Nie 'n enkele regter in die hele land nie, om nie eens te praat van 'n enkele regter van die Hooggeregshof nie, bedank uit protes oor die rol van die hoofregter van die Verenigde State in hierdie saak. Die broer van die president en rsquos het nie uit protes bedank nie, en die hele Kennedy-gesin het die Warren-verslag in die openbaar aanvaar, al was dit met hul maneuver agter die skerms en hul vertraagde en lou goedkeuring. Nie een redakteur van 'n groot koerant het bedank omdat hy gedwing is om hierdie ooglopend valse verhaal te sluk nie.
Jim Garrison, die enigste openbare amptenaar in die land wat sy regsverantwoordelikheid as distriksprokureur ernstig opgeneem het, is stelselmatig in die pers aangeval en wettig vervolg.  Nieteenstaande die huldeblyk aan hom wat Oliver Stone & rsquos JFK teen die einde van sy lewe het Garrison twyfel uitgespreek oor die vraag of sy pogings om die waarheid van die sluipmoord bekend te maak, die moeite werd was wat dit hom gekos het.  Wat 'n hartseer kommentaar op ons samelewing.
Maar hoe is dit moontlik? Hoe kan u 'n demokrasie hê waarin 'n staatsgreep plaasvind en letterlik niemand, nie 'n enkele persoon aan bewind, protesteer deur te bedank nie? U kan dit slegs kry as dit nie regtig 'n staatsgreep is nie. U kan dit slegs hê as al hierdie mense, ongeag hoe onsmaaklik dit is, bereid is om te vind wat gedoen is, uiteindelik aanvaarbaar is. Die feit dat dit vir die Amerikaanse demokrasie aanvaarbaar was vir die CIA om Kennedy te skiet, word bewys deur die feit dat dit feitlik sonder protes aanvaar is. 
Met die eerste oogopslag lyk hierdie idee dalk desoriënterend, skokkend, selfs bisar. Is dit werklik denkbaar dat dit aanvaarbaar is vir die hele spektrum van die regering, die hele spektrum van die universiteitsinstelling, die hele spektrum van ons media -onderneming dat die CIA baie duidelik die moord op 'n president kan uitvoer? Dit lyk mal. Maar dit is wat gebeur het. Dit is aanvaar, dit was ook aanvaarbaar.
Nou dink ek dat die eerste ding wat die skeptiese leser waarskynlik by die lees hiervan sal sê, & ldquoWell, wag 'n oomblik. Miskien was dit nie so duidelik nie. Miskien het al hierdie mense nie geweet die CIA het dit gedoen nie. & Rdquo Laat ons dit dus toelaat ter wille van argumente. Miskien het hulle nie geweet dat die CIA dit gedoen het nie. Maar hulle het beslis geweet dat daar 'n sameswering was. Sekerlik kan geen eerlike persoon ooit die bullet -teorie aanvaar nie. En dan het ons 'n situasie waarin al hierdie mense basies weet dat die Warren -verslag bedrog is. Hulle weet dat daar 'n kriminele sameswering was om die president dood te maak en 'n sameswering om die geregtigheid in die moord op die president deur die regering te belemmer. En hulle kies om nie uit te vind wat gebeur het nie. Hulle kyk anderpad. Hulle is bereid om saam te leef met die CIA & rsquos-verwarring en bedekking van raaisels. Waar laat dit ons? Feitlik die hele onderneming weet dat daar 'n sameswering was om die president dood te maak, maar besluit om nie uit te vind wie dit gedoen het nie en waarom. Wat sê dit? Dit sê dat 'n sameswering om die president en sy toesmeerdery dood te maak aanvaarbaar is. Nie wettig nie, let wel. Ook nie moreel nie. Ontstellend? Natuurlik. Maar uiteindelik aanvaarbaar. Die regering bly funksioneer en almal bly in plek. Dit is Amerikaanse demokrasie.
Nou gee ek u, feitlik nie een van hierdie mense is bewus daarvan dat dit vir hulle aanvaarbaar is dat die CIA die president doodmaak nie. As u hulle sou vra, en is dit aanvaarbaar dat die CIA die president vermoor? & Rdquo sou almal sê, & ldquoNo. & Rdquo En hulle sou in geen konvensionele sin lieg nie. Maar hier moet ons nog 'n bladsy uit die kliniese psigiatrie neem, want wat ons hier het, is 'n geval van wat tegnies 'ldquodenial' genoem word. & Rdquo Slegs in hierdie geval het ons dit op massaskaal.
Laat ek hierdie verskynsel beskryf soos dit in die kliniese situasie voorkom. Ek word nie selde gekonfronteer met 'n sielkundig versteurde gesin wat 'n anti-sosiale tiener insluit nie, 'n gesin waarin die ouers vir my sê dat wat die kind doen, onaanvaarbaar is. & Rdquo En dan begin ek na die situasie kyk en ek vind dat dit is nie waar nie. Omdat die ouers dalk nie hou van wat die tiener doen nie, is hulle so getroud met die kind en die behoefte aan die kind dat hulle nie die nodige stappe wil neem om die proses te stop nie. Dus, in werklikheid is dit aanvaarbaar wat die tiener doen, en terselfdertyd handhaaf die ouers in hul eie gedagtes die fiksie oor hulself dat dit nie aanvaarbaar is nie. Dit is in tegniese sin 'kwodiaal' en 'rdquo', 'n deel van die sielkundige siekte, die ideologiese valsheid, wat kan bestaan ​​in 'n gesinsisteem wat aandadig is aan, indien nie eintlik nie, antisosiale gedrag deur 'n tiener. 
Dus, ek dink ons ​​moet teruggaan na die begin en kyk hoe die saak weer vanself verloop het. Ek dink ons ​​moet veral aandag gee aan Carey McWilliams en Die Nasie. Baie vroeg Die Nasie gepubliseer Harold Feldman & rsquos -artikel wat die beskikbare bewyse wat Oswald as 'n Amerikaanse intelligensie -agent aandui, saamgestel het en die regering uitdruklik as 'n moontlike verdagte in die sluipmoord geïdentifiseer het. Maar terselfdertyd dit Die Nasie wat was die redaksionele beleid met betrekking tot die sluipmoord en die regering? Gaan terug en kyk na die redaksionele proses. 
Basies, Die Nasie& rsquos se standpunt was verdraagsaamheid en geduld, en het hul lesers aangemoedig om nie te oordeel nie, dat Feldman & rsquos -materiaal belangrik was, maar dat almal moes wag om te sien wat die Warren -kommissie sou kry.
Op die eerste oogopslag lyk hierdie standpunt eerlik en oop. As ons egter daaroor nadink, sien ons iets anders. Daar is 'n groot probleem in Die Nasie& rsquos -posisie wat vir ons van die begin af duidelik moes gewees het. As daar nie 'n Amerikaanse regeringsbetrokkenheid by die moord was nie, sou 'n mens verwag dat die regering die sluipmoord kon ondersoek, maar wat as daar was? Oswald het immers soos 'n CIA-agent op 'n lae vlak gelyk. Sou dit redelik wees om aan te neem dat die Warren -kommissie die moontlikheid dat daar 'n sameswering van die CIA was, werklik kon vermaak en eerlik ondersoek? Het so 'n vraag ooit by Carey McWilliams en Die Nasie? Dit moes. En tog het hulle hierdie vraag nêrens aan hul lesers gerig nie. En dit is krities.
Miskien kan van die Warren-kommissie verwag word om 'n nie-regerings-sameswering eerlik te beoordeel, maar dit is beslis nie in staat om 'n sameswering van die regering te ondersoek nie, aangesien dit daarop neerkom dat die regering homself ondersoek. Ten minste, Die Nasie het die verantwoordelikheid gehad om die regering te vra watter stappe die Kommissie sou neem om 'n eerlike ondersoek na die moontlikheid van 'n sameswering vanuit die Amerikaanse regering te verseker. Deur nie hierdie punt heeltemal aan te spreek nie, Die Nasie was nie eerlik met sy lesers nie. Eerlikheid sou verplig gewees het Die Nasie om te sê dat die gedeelte van die ondersoek wat handel oor die vraag of 'n Amerikaanse regeringsagentskap self betrokke was, nie deur die Warren -kommissie uitgevoer kon word nie en deur 'n instelling of groep mense wat onafhanklik van die Amerikaanse regering was, hanteer moes word. En Die Nasie kon hierdie rol gespeel het. Dit kon dieselfde data saamgestel het wat Castro, Salandria en ander saamgestel het. Dit kon 'n vreeslose groep individue bymekaar gebring het, 'n eie kommissie wat die Amerikaanse regering heeltemal onbekend was, en hulle gevra het om 'n ontleding te lewer. En natuurlik, as dit gedoen is, sou die groep tot die onontkombare gevolgtrekking gekom het dat dit duidelik was dat die CIA die president vermoor het.
Duidelik Die Nasie wou dit nie doen nie. Van die begin af was sy standpunt in werklikheid dat as daar 'n sameswering van die regering was, dit onbetwis sou bly. Let weer daarop dat hulle hierdie standpunt ingeneem het terselfdertyd dat hulle die artikel van Harold Feldman en rsquos gepubliseer het. Ons bly dus met die onvermydelike gevolgtrekking dat die sterkste liberale leiers van die Amerikaanse demokrasie bereid was om 'n CIA -sluipmoord op president Kennedy te aanvaar en nie teë te kom of te protesteer nie, hulle was ten volle bereid om saam te werk. En inderdaad Die Nasie& rsquos se redaksionele rol in die voorblad het nog nooit gewankel nie.
Dink so daaraan. Probeer om jouself in die skoene van McWilliams, I.F. Stone en Chomsky. U is leidende deelnemers aan hierdie proses wat ons Amerikaanse demokrasie noem. Julle is opiniemakers. U het toegang tot die media en die media rapporteer wat u aan die publiek sê. U is leidende figure in hierdie 'gestruktureerde' strydproses wat ons ons demokrasie noem. U verteenwoordig sekere magte en hulle worstel teen ander magte, maar hulle moet hulself op 'n beskaafde manier gedra. As leiers in die linkse/liberale establishment haat u moontlik die weermag en die CIA en gee u nie om wat hulle van u dink nie, maar u kan nie bekostig om onverskillig te wees teenoor wat liberale, en nog belangriker, gematigde lede van die kongres of die media dink nie van jou. U sal beslis nie wil eindig met die skildering van Earl Warren as 'n vyand in hierdie beskaafde toespraak nie. U is geïnteresseerd in die bou van koalisies om verandering teweeg te bring, en gematigdes is deel van die proses. As u nou gaan en Earl Warren 'n bykomstigheid begin noem na die moord op die president, waar laat dit u dan? Dit laat jou heeltemal buite.
Gaan terug en kyk na Fred Cook en rsquos se memoires oor sy pogings om dit te doen Die Nasie om sy stuk oor die saak te publiseer.  McWilliams is net stil. Hy reageer nie op Cook nie, want hy kan. Cook is 'n verslaggewer, maar McWilliams is meer as dit, hy is 'n speler. En as u 'n speletjie speel, kan u nie meer as 'n sekere punt van u teenstander afval nie, of is daar geen spel meer nie.
En dit was die situasie waarin die linkse/liberale establishment met die sluipmoord beland het. & ldquo; Blaas ons of ons nie hierdie speletjie moet fluit nie? Want as ons met die Amerikaanse volk gelyk is oor wat gebeur het, is daar geen idee wat sou gebeur nie. Mense begin dalk vrae vra. Ons het moontlik groot onrus. Of miskien 'n soort regse reaksie, miskien 'n pogrom aan die linkerkant. . . . Beter, laat goed genoeg met rus en gaan voort met ons stryd deur die spel voort te sit. & Rdquo 
Kyk wat sê Chomsky vir ons: & ldquoMy vriende in die National Academy of Sciences gaan nie hieroor lieg nie. & Rdquo  I.F. Stone het dieselfde gedoen. Hy was apoplekties oor die beskuldiging dat Warren besig was met bedrog. Maar dit sê vir ons dat Stone in 'n enorme band is, anders sou hy nie gedryf word om op so 'n emosionele manier te reageer nie.
Ons het dus 'n gevolgtrekking dat die president en die moord deur die CIA deur die hele onderneming aanvaar is. Die liberale leierskap het inderdaad bevestig dat die moord op die president deur die CIA en die weermag ongestraf en onopgetoon kan bly sonder om ons grondwetlike proses te versteur. Dit is hulle wat die besluit geneem het dat die moord op die president deur die CIA polities aanvaarbaar sou wees. En as gevolg hiervan het hierdie moord nie die rimpel van 'n enkele bedanking veroorsaak nie. Dit was sake soos gewoonlik. Dit is nie 'n ideologiese gevolgtrekking nie. Dit is 'n logiese gevolgtrekking wat gebaseer is op 'n feitelike ontleding van die manier waarop ons demokrasie op die misdaad gereageer het.
Maar hoekom? Waarom het die CIA Kennedy vermoor en hoe het ons in hierdie situasie beland waar die moord op die president deur die CIA aanvaarbaar is? Dit is 'n paar van die vrae waarna ek nou wil gaan.
Tot dusver was my analise nie afhanklik van enige ideologiese oriëntasie nie, net verbintenis tot feite en logika. Ons moet egter verder gaan as hierdie vlak van analise as ons die moord in die konteks van ons samelewing wil sien soos dit werklik is. Ons wend ons dus tot 'n aspek wat onvermydelik op 'n sekere ideologiese oriëntasie na die wêreld berus.
Tien jaar gelede het ek 'n toneel in 'n toneelstuk geskryf waarin Allen Dulles en JFK mekaar in die hemel konfronteer en Dulles daarop aandring dat hy die ware handhawer van Amerikaanse waardes was en uit sy vaderlandse plig Kennedy doodgemaak het. Uiteindelik word Kennedy in die dialoog gewen na die posisie van Dulles en op die ou end aanvaar JFK die sluipmoord.  Vreemd genoeg toe ek hierdie toneel skryf, het ek dit gedoen as 'n manier om bloot die logika van sekere politieke standpunte te ondersoek. Ek het nie heeltemal verstaan ​​wat ek skryf nie en die volle waarheid van die idees wat daar uitgedruk word. Ek sê dit omdat daar 'n kritieke punt in die dialoog is wanneer Dulles vir JFK in die hemel sê, en kyk Jack, veronderstel dat jy 'n beroerte gehad het en die middag in Dealey Plaza gesterf het. Sou die geskiedenis van die Verenigde State anders wees? Ons het nie die regering oorgeneem nie. Ons het jou net geskiet. & Rdquo En dit blyk dat vanuit die historiese waarheid hierdie bewering deur die fiktiewe Dulles heeltemal korrek is. Dulles en die CIA het nie die regering oorgeneem nie, want hulle hoef nie. Die CIA het heeltemal korrek geredeneer dat basies die magsbalans aan sy kant sou wees as Kennedy verwyder word.
Kennedy het die CIA in die wiele gery omdat hy van die Koue Oorlog -skrif afgewyk het in sy omgang met die USSR en oor die kritieke kwessie van vreedsame naasbestaan ​​met sosialisme. Kennedy & rsquos -beweging oor die vredesvraag, sy toenadering tot Khrushchev vergemaklik agter die skerms deur pous Johannes XXIII, sy pogings in die VN om normalisering van die betrekkinge met Kuba te bewerkstellig, dit alles na die Cubaanse missielkrisis, was die kritieke punt waarop Kennedy & ldquoste het oor die lyn gestap. & Rdquo
Om ideologiese redes kan die liberale mening, wat deurdrenk is van antikommunisme en die mentaliteit van die Koue Oorlog, nie die betekenis van die morele uitdaging wat die Kubaanse Revolusie vir die Verenigde State verteenwoordig, erken nie.Mike Morrissey het onlangs daarop gewys dat Chomsky in die openbaar verklaar het dat hy (Chomsky) ondanks alles steeds die Verenigde State as die vryste land ter wêreld beskou. So 'n stelling weerspieël 'n eng idee van vryheid, wat kenmerkend is van liberalisme en wat miskien verklaar waarom hy vir die hele radikale kritiek van die Amerikaanse buitelandse beleid by Chomsky en nog steeds so welkom is in die sale van die establishment. 
As die kritieke betekenis van die Kubaanse Revolusie nie in ag geneem word nie, sal die linkse/liberale intellektuele nie die volle betekenis van Kennedy en rsquos se toenadering met Chroesjtsjov en Castro in ag kan neem nie. Hulle sal dit natuurlik opmerk en dit ondersteun, maar hulle sal nie bewus wees van die kritieke vertrek wat hierdie aksies op Kennedy & rsquos -kant verteenwoordig het nie. En gevolglik sal hulle nie in staat wees om die redes te verstaan ​​waarom die CIA verplig gevoel het om Kennedy weg te doen nie. Hulle sal die betekenis van die skeuring in die sosialisme sowel as binne die kapitalisme wat deur die Sino-Sowjet-skeuring en die skeiding van Kennedy van die CIA voorgestel is, nie korrek beoordeel nie. Ek het die belangrikheid hiervan in vroeëre korrespondensie uiteengesit in 'n bespreking van die & ldquoradical & rdquo -aard van Kennedy & rsquos -verskuiwing by die Cuban Missile Crisis.  Net so word die kwessie van die betekenis van die onderbreking in kapitalisme en sosialisme bespreek in die ontleding van Chroesjtsjov en rsquos, baie belangrik op 31 Januarie 1963 aan Castro. 
Dit alles sal min of geen belang hê vir mense wat nie sosiale en ekonomiese demokrasie in hul vryheidsbegrip insluit nie. En ongelukkig kenmerk dit waarskynlik die meerderheid Amerikaners op hierdie stadium.
Ek sou beweer dat die gebrek aan belangstelling in sosiale en ekonomiese demokrasie wat Amerikaners vandag manifesteer, die gebrek aan Amerikaanse samelewing om die probleme van sosiale en ekonomiese demokrasie aan te spreek, uiteindelik verband hou met die kwesbaarheid van die Amerikaanse samelewing vir die moord op Kennedy. Weereens, hoe het ons uiteindelik tot 'n punt gekom as 'n samelewing waarin hierdie sameswering om die president te vermoor aanvaarbaar sou wees? Dit is 'n kritiese vraag. Om dit te beantwoord, moet ons teruggaan na hierdie demokrasie wat ons Amerika noem, die ware, soos dit dag vir dag is.
Kom ons kyk na wat Michael Parenti ons herinner aan die moord en onderdrukking van die radikale leierskap wat in die sestigerjare ontstaan ​​het.  Dink maar aan & ldquoJim Crow & rdquo en die lynchings in die Suide, waar Afro -Amerikaners onderhewig was aan sistematiese terreur vir die handhawing van basiese demokratiese regte, terwyl in die noorde wettige vorme van diskriminasie, 'n Amerikaanse vorm van apartheid, dien en soortgelyke doeleindes dien. Dit was die Amerika wat die moord op president Kennedy aanvaar het, die Amerika wat bereid was om die sistematiese terreur van Afro -Amerikaners te aanvaar.
President Kennedy was as president bereid om dit te aanvaar.  Kort nadat hy in die amp aangekom het, het hy 'n vergadering gehad met 'n aantal Afro -Amerikaanse leiers wat hom aangespoor het om op te tree oor die probleem van stelselmatige rassistiese terreur in die Suide, en sy reaksie was om hulle te vertel om nie die boot te laat waai nie, dat die Demokrate het 'n geringe oorwinning oor die Republikeine behaal, dat hy nie in 'n politieke posisie was om standpunt oor hierdie vraag in te neem nie. Natuurlik het hy nie gesê nie en hoef hy nie te sê dat hy sy verkiesing deels te danke het aan Lyndon Johnson en die rassistiese suidelike magstruktuur nie.
Ons praat van 'n Amerikaanse demokrasie wat McCarthyism aanvaarbaar gevind het om ons arbeidersbeweging, die vermaaklikheidsbedryf en ons opvoedkundige instellings van kwokommuniste en mense te weier wat geweier het om die legitimiteit van die Koue Oorlog te aanvaar en daarop aangedring het dat die Verenigde State huisvesting by die Sowjetunie te bereik, mense wat daarop aangedring het dat die wapenwedloop 'n afslag van die Amerikaanse volk en die wêreld is. Die stelselmatige vervolging van hierdie mense was aanvaarbaar binne die Amerikaanse demokrasie. Die moord op die Rosenbergs was aanvaarbaar. Die onderdrukking en vervolging van Robeson en DuBois en al die ander was aanvaarbaar. Dit alles was aanvaarbaar vir Amerika en haar demokrasie. McCarthy is inderdaad eers in die steek gelaat toe hy sy verstand heeltemal verloor het en die weermag self begin aanval het. En natuurlik kan Robert Kennedy 'n rol speel as 'n McCarthyite-heksejagter.
Net so deurdrenk van hierdie Koue Oorlog -tradisie as wat president Kennedy was, was hy nietemin in staat om buite die grense van die denke van die Koue Oorlog te beweeg. Hy was 'n persoon met 'n sekere selfstandigheid. Hy was sensitief vir die erosie van burgerlike beheer van die weermag. Hy was ontsteld oor die glibbenadering wat die Pentagon kon neem oor die idee van miljoene en miljoene ongevalle in 'n kernoorlog. Hy was, soos Castro uitgewys het, 'n persoon van 'n sekere soort 'kwadorale gesag' in sy verband met die Amerikaanse volk. En sodra hy deur hulle opgewek was in die krisis oor burgerregte, kon hy 'n besliste morele leierskap lewer. En opgewonde oor sy eie onrustigheid oor die rigting en implikasies van die Koue Oorlog, plaaslik sowel as internasionaal, het Kennedy probeer om 'n alternatief te vind. Maar in hierdie geval, in teenstelling met die geval van burgerregte, was daar geen massabeweging om Kennedy te dryf en die sosiale momentum te verskaf wat nodig is om die wapenwedloop en die Koue Oorlog te beëindig nie. In hierdie geval het Kennedy die leiding geneem in die hoop om uiteindelik voldoende ondersteuning te verkry.  Hy het teruggetrek op Kuba en begin onderhandel oor erkenning.  Hy het geweier om die junta in die Dominikaanse Republiek te ondersteun. Hy sleep voete in Vietnam. Hy het saam met die pous en Chroesjtsjof begin werk aan die kernwapenwedloop ('n gedeelte van Kennedy & rsquos -korrespondensie met Chroesjtsjof is nog steeds vir die Amerikaanse volk  verborge). En deur dit alles te doen, beweeg hy in 'n rigting wat kommuniste al dekades lank voorstaan. Castro vertel ons dat die Kubaanse regering besef het dat dit moontlik is om met Kennedy te praat, dat hy iemand is wat hanteer kan word, en dat daar, saam met hom in die amp, die moontlikheid van verblyf is. 
Kyk na die toespraak van die Kennedy & rsquos van die Amerikaanse universiteit waarin hy probeer het om die Amerikaanse volk aan te dui watter rigting ons land nodig het om wêreldvrede te verseker.  Interessant genoeg kon hy hom nie toelaat om die Amerikaanse volk te vertel van die gevaarlike konflik wat in Washington ontstaan ​​het oor die rigting wat hy inslaan nie, al stuur sy broer, die prokureur -generaal, destyds boodskappe aan Chroesjtsjof om dit af te koel, omdat hulle was bekommerd oor die moontlikheid van sluipmoord. 
Hierdie toespraak van die Amerikaanse universiteit is so belangrik. Terwyl ek teruggaan en dit herlees, besef ek hoe gevorderd die posisie van Kennedy en rsquos was op daardie tydstip, baie meer gevorderd as enigiets wat ons vandag van ons regering af kom. In die toespraak is daar 'n begrip baie naby aan die posisie wat George Kennan verwoord in die latere opstelle in Die kernwaan.
Waarna ek verwys, is die begrip dat daar iets van waarde was vir die magte in die Verenigde State, sowel as vir die mense van die Verenigde State, in die bestaan ​​van die Sowjetunie: naamlik dat daar 'n georganiseerde mag was aan die ander kant & rdquo wat ook geïnteresseerd was in ontwapening. As ek vandag teruggaan en Mikhail Gorbatsjof en rsquos Perestroika  lees, dink ek aan waar Kennedy en Chroesjtsjof in 1963 was en die geleentheid wat begin opduik het en wat vernietig is.
Ek weet dat dit lyk asof niemand in die McCloy-Zorin-ooreenkoms belangstel nie.  Byna niemand weet meer daarvan nie. En ek verstaan ​​regtig nie hoekom nie. Miskien was dit net woorde wat Kennedy betref in 1961 toe dit onderteken is. Maar namate gebeure ontwikkel het, veral na die Kubaanse missielkrisis, dink ek dat die ooreenkoms tussen McCloy-Zorin werklik betekenis begin kry het. Want as u teruggaan na die toespraak van die Amerikaanse universiteit, dink ek dat Kennedy praat oor die McCloy-Zorin-ooreenkoms sonder om dit by die naam te noem. Chroesjtsjof en Kennedy het gepraat oor wêreldwye ontwapening, konvensionele sowel as kernkrag. Dit is regtig radikaal. Dit is waaroor Gorbatsjof gepraat het, dat u probleme met militêre middele langer kan besleg. En die bevoegdhede in hierdie land wou Gorbatsjof nie hê nie. En selfs die liberale was in ekstase toe die Sowjetunie in duie stort en Jeltsin Gorbatsjof vervang. U lees later die toespraak van die Amerikaanse universiteit deur Kennedy en George Kennan en rsquos en u lees Castro, Gorbatsjof en Nelson Mandela  en u besef hoe dwaas die politieke ingesteldheid wat hierdie land oorheers, dwaas is.
Mense vra altyd hoe sou ons geskiedenis anders gewees het as president Kennedy nie vermoor is nie. Vir my is dit nie die vraag om te vra nie. Vra eerder hoe sou die geskiedenis anders gewees het as president F.W. de Klerk vermoor was te midde van Suid -Afrika en die oorgang na meerderheidsregering en die einde van apartheid. Dit lyk vir my asof Suid -Afrika steeds die veranderings wat hy aangebring het sou deurgemaak het omdat die samelewing die georganiseerde sosiale momentum gehad het om in daardie rigting te beweeg.
Dit is hoekom ek Kennedy as 'n & ldquode Klerk sonder 'n ANC beskou. & Rdquo Hy het die handskrif op die muur in ons situasie gesien, soos de Klerk in syne gedoen het. Maar Kennedy het nie 'n & ldquoANC, en 'n georganiseerde sosiale beweging vir vreedsame naasbestaan ​​wat die samelewing kan dwing om in daardie rigting te beweeg nie. Hy was dus in 'n baie kwesbare posisie.
En net soos in Suid -Afrika voor die opkoms van Nelson Mandela en die ANC na die regering, word ons ook in Amerika gekonfronteer met 'n derde kwessie wat skaduwee is en agter die skerms werk. U sal onthou dat hierdie derde mag in die Suid -Afrikaanse samelewing die klandestiene steun van die regering gehad het.
Dit lyk vir my asof die Kennedy -magte op die oomblik van die sluipmoord 'n keuse gehad het. Hulle kon openlik aan die Amerikaanse volk erken wat gebeur het. Om dit te doen, het moontlik beteken dat 'n gewilde ontnugtering met die weermag en die CIA vrygelaat sou word. U verstaan ​​dat in so 'n situasie hierdie liberale leiers sowel as die konserwatiewes die beheer oor die situasie kan verloor aan populêre magte. Of hulle kan besluit om nie die risiko te loop nie, hulle kan die sluipmoord as 'n wrede, gruwelike wond aan hul kant aanvaar, maar tog met die mense in die duister aanhou. Dit was duidelik die besluit wat geneem is. En daardeur besluit hulle (miskien onbewustelik soos die & ldquoinnocent & rdquo-ouers van die anti-sosiale tiener) dat die CIA-moord op die president aanvaarbaar is vir die Amerikaanse demokrasie. Die feit dat ons pers en universiteite in lyn was, is 'n aanduiding dat hulle ook die Amerikaanse demokrasie aanvaar het soos afgebaken deur hierdie liberaal-konserwatiewe establishment.
Is die Amerikaanse volk werklik anders? Wil hulle regtig weet wat gebeur het en neem hulle verantwoordelikheid, in plaas daarvan om hulself in eindelose bespiegelinge oor te gee?
John J. McCloy, lid van die Warren -kommissie, word deur Edward J. Epstein aangehaal in Doen navraag deur te sê dat die belangrikste taak van die Kommissie was om die wêreld te wys dat Amerika nie 'n piesangrepubliek is waar 'n regering deur sameswering verander kan word nie.
Enigiemand met werklike toegang tot die publiek, enige persoon van belang wat dit waag om die waarheid te praat wat die doel van die regering bedreig, word onmiddellik opgeskort. Let op as u die geval van Malcolm X, wat instinktief die situasie korrek gelees het en in die openbaar gesê het, sê: En die hoenders het huis toe gekom om te rus. & Rdquo Hy is onmiddellik deur Elijah Muhammad en die Swart Moslem -leierskap veroordeel omdat hy ongevoelig was vir die Amerikaanse volk.
Wat my betref, word ons in die konfrontasie met die moord op JFK nie gekonfronteer met die taak om iets wat beseer is, te herstel nie. Ons word gekonfronteer met die taak om 'n samelewing aan te spreek wat in 1963 reeds ernstig siek was en as daar in die tussenliggende jare iets sieker geword het. Die kern van hierdie siekte is die mentaliteit wat anti-kommunisme en die Koue Oorlog bo alles nastreef, 'n mentaliteit wat enige misdaad, insluitend die dreigement om die mensdom te vernietig, sal ondergeskik stel in die strewe om hierdie vermeende vyand te verslaan. Ek herhaal dat Kennedy sy poging was om van hierdie waansin af te sien. En op hierdie telling, toe hulle besluit het om die moord te hanteer, het die linkse/liberale establishment onthul dat wanneer hulle druk moes kom, as hulle 'n keuse moes maak, hierdie linkse/liberale establishment meer verslaaf was aan die weermag en die CIA as die Grondwet. En in die algemeen is die Amerikaanse volk deel van hierdie verslawing.
Dit beteken natuurlik nie dat u of iemand anders hierdie liberale/konserwatiewe definisie van Amerikaanse demokrasie moet aanvaar nie. Maar in praktiese terme is die kwaliteit van die Amerikaanse demokrasie uiteindelik aan die Amerikaanse bevolking om te bepaal. En die mense word tans gedomineer deur die bevoegdhede en die pers. Vir die Amerikaanse demokrasie om weer terug te keer na die Grondwet, in plaas van deur die mentaliteit van die Koue Oorlog, beteken dit om werklik groot magte te konfronteer wat in opposisie sal staan. So 'n proses kan slegs verloop op die basis van 'n breë sosiale beweging wat bereid is om die politieke aannames van ons samelewing aan die wortels uit te daag. Onderweg sal so 'n beweging noodwendig alles wil weet oor die siekte wat dit moet oorkom.
Ek glo dat namate mense deel word van so 'n beweging wat hulle wil weet, hulle sal moet weet wie president Kennedy vermoor het en waarom en hoe die moord toegemaak is. Hulle sal moet weet, want hulle sal sukkel om die Orwelliaanse magte wat vandag ons land en die wêreld oorheers, te oorkom. En hierdie saak is 'n venster op die kragte. Dit maak nie saak of ons werk vandag geïgnoreer word nie, dit het uiteindelik iets om mense te bied.
Van my kant af is die moord op Kennedy 'n deel van die samelewing wat ly aan 'n siekte wat die gevolg is van meer as 'n eeu, 'n siekte wat sedert die heropbouproses toeneem sedert kort ná die Amerikaanse burgeroorlog was kortsluit. Sedertdien was die bevoegdhede wat in die Verenigde State vanuit morele oogpunt in die Verenigde State was, meer dikwels as nie aan die verkeerde kant van die geskiedenis nie, frustrerende verandering, menslike vryheid teëgestaan ​​en die meerderheid uitgebuit in belang van die paar bevoorregtes. Vir die grootste deel van hierdie eeu was antikommunisme en die Koue Oorlog die rede vir hierdie Amerikaanse beleid.
Die enigste uitsondering is die tydperk waarin Hitler te ver gegaan het en teruggeroep moes word, waarna die Verenigde State met die Sowjetunie aangesluit het. En net toe Hitler uit die prentjie was, keer die Amerikaanse beleid terug. Ons militêre intelligensie het met die Nazi's begin saamwerk, hulle gehelp om hul weg na Suid -Amerika te vind, die onderdrukking in Latyns -Amerika met fascistiese militêre regimes te koördineer, met binnelandse heksejagte begin om die kulturele en politieke vooruitgang wat die Amerikaanse volk bereik het, te kanselleer. stryd van die Depressie en die Tweede Wêreldoorlog.
Die werklike rede vir die Koue Oorlog was dat die Sowjetunie, met al sy probleme en afwykings, 'n struikelblok gebly het vir die Amerikaanse beleid van oorheersing in die Derde Wêreld. Die oomblik dat Kommunistiese China die anti-kolonialistiese standpunt laat vaar het, kon dit die betrekkinge met die Verenigde State normaliseer. Die rede waarom die Verenigde State die betrekkinge met Kuba nie sal normaliseer nie, is vanweë die vasberade, beginselvaste, antikolonialistiese buitelandse beleid van Kuba en die feit dat die ontwikkeling daarvan as 'n derdewêreldland onafhanklik van Amerikaanse beheer 'n opvallende alternatief is vir die resultate in die derde wêreld lande wat hulle aan die oorheersing van die Verenigde State onderwerp.
Kyk na die punte waar Malcolm X en Martin Luther King, Jr., vermoor is. Dit is ook politieke sluipmoorde waarin daar bewyse is van betrokkenheid deur die federale regering. Malcolm is dood toe hy hom internasionaal by die stryd van Afro-Amerikaners in die Verenigde State met die anti-kolonialistiese beweging aangesluit het. King is vermoor op die stadium dat hy by ons burgerregtebeweging aangesluit het by ons anti-oorlogsbeweging, weer met die moontlikheid dat ons binnelandse beweging verbind sou word met 'n wêreldwye beweging teen kolonialisme.
As 'n voorbeeld van die tydigheid van hierdie uitgawes, voeg ek 'n artikel by wat verskyn het in die 22ste uitgawe van Granma Internasionaal,  opmerkings wat Fidel Castro onlangs in Europa gemaak het tydens die VN-geborgde konferensie oor sosiale ontwikkeling.
Dit is dus waar ons vandag is. Die moord op president Kennedy is 'n venster op die werklikheid van die Amerikaanse demokrasie, 'n militaristiese politieke demokrasie wat nie sosiale en ekonomiese demokrasie en geregtigheid het nie, 'n stelsel wat blykbaar bedreig word deur 'n klein eiland van 'n paar miljoen mense negentig myl van die oewer af wat vir vyf-en-dertig jaar het geweier dat die Verenigde State hul idee van vryheid, demokrasie en geregtigheid vir hulle definieer. En maak geen fout daarmee nie. Alhoewel die magte almal probeer oortuig dat die Koue Oorlog geëindig het, is die weiering deur die VSA om Kuba te erken en vreedsaam saam met hierdie nasie te bestaan, die voortdurende poging om hierdie nasie te begin en dit alles te bewys, 'n bewys dat die Koue Oorlog nie verby nie. Feitlik elke maand bring 'n nuwe blootstelling aan die rol van die CIA in gruwels in El Salvador, Guatemala, Nicaragua, Chili, ensovoorts. Maar die stryd duur voort.
Aangesien vrede die orde is wat voortvloei uit sosiale geregtigheid, solank daar geen sosiale geregtigheid in enige samelewing bestaan ​​nie, sal die samelewing in oorlog kom. Dit is 'n wet van menslike lewe. Dit geld vir ons samelewing, en dit geld vir die wêreld. Die stryd om sosiale en ekonomiese geregtigheid in die Verenigde State hou verband met die stryd teen kolonialisme en om sosiale en ekonomiese ontwikkeling regoor die wêreld, en hierdie stryd hou verband met die stryd om vrede en die transformasie van die menslike verhouding met die natuur.
Ek laat u met die volgende aanhaling van Chinghiz Aitmatov, die groot Kirgiziese skrywer:
Aangesien die Warren-verslag 'n duidelike bedrog was, was die pseudo-debat oor die vraag of daar 'n sameswering was of nie, 'n debat oor 'n vraag wat lank gelede definitief beantwoord is. Hierdie dertig jaar lange pseudo-debat oor die geldigheid van die Warren-verslag het die moeite en aandag van baie eerlike burgers beset wat daardeur opgeneem is. Onbewustelik het baie eerlike burgers, wat tot deelname bedrieg is, deel geword van die toesmeerdery, omdat die debat legitimiteit verleen het aan die idee dat daar twyfel en onsekerheid bestaan ​​as daar werklik geen sprake was nie.
Wat is die toon van hierdie brief? Gee 'n kwotasie om u bewering op die dokument B te staaf
Nikita Chroesjtsjof het tydens 'n deel van die Koue Oorlog die Sowjetunie begin. Chroesjtsjov se reputasie is verbrokkel deur gebreke in sy beleid. John Kennedy is 'n Amerikaanse diplomaat wat as die vyf-en-dertigste leier van die Verenigde State gewerk het en hy is die jongste president in die VSA
Die toon was moeilik en pynlik. "Toegewysde militêre basisse letterlik in ons land" "sal sy wapens uit Turkye onttrek"
Die brief was kalm en ingeperk.
Die spanning tussen die Verenigde State en Rusland, voorheen bekend as die Unie van Sowjet -Sosialistiese State, neem toe. Van die vuurpylren tot die missielrenne, die spanning tussen die twee lande het steeds toeneem. In die nasleep van die gebeure was die Kubaanse missielkrisis een van die moontlik gevaarlike gebeure. Rusland het gedink om 'n raketbasis in Kuba te bou. Dit sou 'n groot gevaar vir die VSA inhou. In die brief is Kennedy voorlopig in sy benadering. Hy oefen selfbeheersing uit. Trouens, in een van die reëls sê hy: ". Ek herken die voorsitter dat ek nie die eerste uitdaging in hierdie saak was nie." Die president distansieer hom van die uitdagings wat aan sy voorgangers gestuur is.
Kyk die video: Conversations with History: Norman Cousins
Copyright © salvadoryoscar.com | Brief van voorsitter Chroesjtsjof aan president Johnson - Geskiedenis...