Na 267 bydraes die afgelope 5 jaar word die bydraes vir Verder Geluister vir eers gestaak. Die terugvoer wat ons oor die jare gekry het, is dat dit waardevolle bykomende perspektiewe gegee het vir die preekriglyne volgens die RCL Leesrooster. Ons sê baie dankie vir elke skrywer en ook vir Chris Jones wat die projek van die begin af gekoördineer het. Julle het die fokusteks vir die week op besondere wyse vir ons geaktualiseer.
Saam met verse 13-14 vorm vers 12 ‘n oorgang van Paulus se gebed vir die gemeente in Kolosse na die lied wat in verse 15-20 volg. Vir Paulus is gemeenteteologie – hoe ons as gelowiges saam leef -altyd ‘n saak van reg bid en reg sing. In antwoord op die dwaalleraars wat hulle verwar verwys Paulus die Kolossense na ‘n Vroeë Christelike lied, waarmee hulle moontlik bekend was, om die reikwydte van die heilswerk van Jesus bekend te maak.
In kort leer Paulus die gemeente en ons om weer daaroor te sing dat God sy ganse skepping gaan nuut maak soos wat Hy ons nuut maak. Net soos Hy ons nie afskryf nie, maar nuut maak en verheerlik, sal God die aarde nuut maak en verheerlik. Jesus wat met die skepping van alles betrokke was sal ook by die herskepping van alles betrokke wees. Dis waarvoor ons moet bid en waaroor ons moet sing met blydskap.
Die gedeelte gaan hoofsaaklik oor die dissipline om te werk, of te wel, om jou te bepaal by dit waarmee jy besig is. Paulus het met sy stelling in vers 10 – “As iemand nie wil werk nie, moet hy ook nie eet nie”– dit as ’n waarskuwing bedoel teen mense wat net wil sit en wag op die wederkoms van Christus, wat soos hy dit noem, leeglê. Dit is daarom teen dié agtergrond dat dit nie verstaan moet word dat as iemand nie werk het, hy nie geregtig is om te eet nie. Dit moet verstaan word dat as iemand verkies om nie te werk, die logiese is dat hy ook moet kies om nie te eet nie. Dié siniese argument wat Paulus gebruik is om sy lesers daarop te wys dat ons nie kan sit en niks doen en so verkies om op die koms van Christus te wag nie. Hoe naby Sy wederkoms ook al is, ons moet met ons lewe en ons verantwoordelikhede aangaan. Dit is die wyse manier om op Christus se koms te wag. Anders gestel, ons uitleef van ons werksaamhede moet die koms van Christus help realiseer en sy koninkryk werklik maak.
Die Fariseër en die Tollenaar. Ja, hoeveel preke van “goeie” en “slegte” gelowiges het dit nie al uitgelok nie. Die Fariseër dink hy is ‘n vername man. Maar hy is dit nie regtig nie. Fariseërs was maar randfigure in die godsdienstige wêreld, en het gewoonlik maar uit die middelklas van die samelewing gekom.
Die openingsvers maak dit vroeg duidelik dat dit hier gaan oor die aanhou van gebed, toegewydheid in gebed en veral oor die besit van die dryfvere vir gereelde en volgehoue gebed. Soos die weduwee die noodlydendes, randfiguurmense en armes verteenwoordig, so verteenwoordig die regter die rykes, maghebbendes en gesagsfigure in ’n wêreld van onreg, politieke en ekonomiese ongelykheid, ’n wêreld van “have and have-not”.
Vandag, soos ek hier skryf, lê die week van die NGK se Algemene Sinode (AS) voor ons. As jy oor die gedeelte preek, sal jy kan terugkyk op die gebeure.