Londen bied baie migrante aan - en min inwoners lyk na vore. robertsharp, CC BY
Dit was eens 'n referendum oor of die Verenigde Koninkryk in die EU moet bly of nie. Maar nie meer nie. Die referendum het effektief verander in 'n plebiscite oor diversiteit en verdraagsaamheid teenoor verdeeldheid en haat: veral die verlofveldtog het sy lang gesloop ekonomiese argumente en homself in 'n beroep op toenemend skril en lelike emosie.
Hoe kon dit daaraan gewees het? Hoe kan 'n veldtog soveel gewilde trekkrag vind uitdruklike verwerping van rasionele en ingeligte beraadslaging?
Sommige kommentators het met verontwaardiging en bedanking op sulke vrae gereageer, asof regse populisme en haat onafwendbare sosio-politieke gebeure is, soos vulkaniese uitbarstings of aardbewings.
Ver van dit af. Populisme en haat breek nie uit nie, hulle word gestook. Die "Tea Party" in die VSA was nie 'n spontane uitbarsting van "voetsoolvlak" teen Barack Obama nie, maar die gevolg van langdurige pogings deur libertarian "think tanks" en politieke operasies.
Net so kom die huidige demagogie in die Verenigde Koninkryk teen die EU ten minste gedeeltelik uit die media onkunde of vyandigheid teenoor migrante, en 'n soortgelyke, befondsde, maar ondeurdagte netwerk van organisasies (dikwels gekoppel aan mensgemaakte klimaatsverandering ontkenning).
Populisme is nie 'n onvermydelike natuurramp nie maar die gevolg van politieke keuses wat deur identifiseerbare individue gemaak word wie uiteindelik aanspreeklik gehou kan word vir die keuses.
Waarom populisme is gewild
Die publiek se bereidwilligheid om regse populisme te onderskryf, kan verduidelik en voorspel word deur 'n verskeidenheid verskillende veranderlikes.
Is daar byvoorbeeld onlangs 'n finansiële krisis? een veral gedetailleerde onlangse analise deur 'n span van die Duitse ekonome blyk dat die finansiële krisis oor 'n tydperk van bykans 150 jaar gevolg is deur 'n tienjarige oplewing ter ondersteuning van verregte populistiese partye. Dit is nou agt jaar sedert die hoogtepunt van die laaste wêreldwye finansiële krisis.
Gemiddeld het verre regsstemme na 30% toegeneem ná 'n finansiële krisis, maar nie na 'normale' resessies nie (dit is ekonomiese sametrekkings wat nie gepaard gegaan het met 'n volskaalse krisis nie). Dit kan paradoksaal voorkom, maar dit pas by ander navorsing wat getoon het dat ondersteuning vir populisme is nie direk voorspel deur 'n persoon se ekonomiese posisie nie of lewensbevrediging nie. In plaas daarvan, wat belangrik is, is hoe mense hul ekonomiese posisie interpreteer: gevoelens van relatiewe persoonlike ontbering en 'n algemene siening van die samelewing wat in die agteruitgang is, was die belangrikste voorspellers van populisme.
Dit is nie die ekonomie, dom, dit is hoe mense voel.
Daar is nou redelik konsekwente bewyse daardie populisme floreer op mense se gevoel van 'n gebrek aan politieke mag, 'n oortuiging dat die wêreld onregverdig is en dat hulle nie kry wat hulle verdien nie - en dat die wêreld te vinnig verander sodat hulle beheer kan behou. Wanneer mense die oorsprong van hul waarneembare kwesbaarheid aan faktore buite hulself toeskryf, is populisme nie ver weg nie.
So, hoe gaan dit met immigrasie?
Die werklike aantal immigrante is nie die enigste determinant van mense se houdings nie. Wat nog belangriker is, is hoe dit geïnterpreteer word. Byvoorbeeld, in 1978, toe die netto migrasie na die Verenigde Koninkryk ongeveer nul was, tot en met 70% van die Britse publiek het gevoel dat hulle in gevaar was om "oorweldig te word" deur ander kulture. Omgekeerd, in die vroeë 2010s, die wit Britte wat die minste bekommerd was Oor immigrasie was diegene wat in hoogs uiteenlopende gebiede in "Cosmopolitan London" geleef het.
Dis nie net immigrasie nie, dis hoe mense voel oor hul nuwe bure.
Aan die aanbodkant moet sowel politici as joernaliste aanspreeklik gehou word vir hul keuses en hul woorde deur middel van die media, die oppergesag van die reg en uiteindelik verkiesings. Londen kiesers het onlangs 'n duidelike sein gestuur oor hul ordentlikheid wanneer hulle verwerp die vreesmongering van een kandidaat deur sy Moslem-opponent resoundingly te kies.
Aan die vraagkant, verskeie aanbevelings populisme teen te werk is voorgestel, hoewel die debat hieroor nog in sy vroeë stadiums is. Twee insigte is belowend.
Eerstens, die behoefte om 'n visie vir 'n beter samelewing waarmee mense kan identifiseer. Die Remain-veldtog het tot dusver gefokus op die uitlig van die risiko's van 'n EU-uittrede. Daardie risiko's is groot, maar dit wys op sigself nie 'n beter wêreld nie.
Dit sou raadsaam wees om te fokus op die vele maniere waarop die EU bygedra het tot so 'n beter wêreld - hoeveel Britse kiesers onthou dat die Die EU het die Nobelprys vir Vrede gewen in 2012 vir die transformasie van Europa van 'n kontinent van die oorlog na 'n vasteland van vrede? Hoeveel besef dat die EU een van die. Is 'n paar instellings kan opkom vir multinasionale belastingontduiking wat blyk te wees trek miljarde uit Apple? Die lys gaan voort en verdien om gehoor te word.
Tweedens weet ons met mate van vertroue dat vrees vir die "ander" en vyandigheid teenoor immigrante, kan oorkom word deur interaksie indien sekere sleutelvoorwaardes nagekom word. Hierdie werk, veral op plaaslike vlak, is noodsaaklik om die wonde van hierdie verdeelde debat te genees, ongeag die uitslag op Junie 23.
As 'n mens pessimisties is oor die moontlikheid van sukses, moet ons onsself herinner hoe vinnig en deeglik homofobie in die Westerse samelewings aangepak het: terwyl gay mense gevrees, gemarginaliseer en uitgesluit is, nie so lank gelede nie, is die Britse parlement nou die "vreemdste wetgewer in die wêreld"En het 32-LP's wat hulleself gay, lesbies of biseksueel noem.
En in gister gister in Duitsland, 40,000-burgers het op straat gegaan om hande te hou in 'n gebaar teen rassisme. Daar is 'n Europa daar buite wat eerder moet inspireer as om bang te wees.