Briewe uit Bagdad: Die tuiskomsBagdad Foto: Koos Greeff Koos Greeff het ŉ tyd lank in Bagdad spandeer. Hier is die laaste brief in sy reeks oor sy avonture. Lees sy vorige briewe. –Red Liewe vriende, Ek is nou tuis teen die Doring hier in die hoek van die Nardousberge en dit gaan goed. Vroulief was al te bly om my te sien en die kleinspan so effens en die klein-kleinspan amper soveel soos hulle “Oma”. Kort voor my wegjaag uit Irak koop ek vir my ŉ dolk by ŉ antiekehandelaar in Bagdad. So ŉ mooi kromme met ŉ Damaskus-lem en met kameelbeen versier. Toe ek in die ry staan, vat die sekuriteitsmense my dolk af – dit nog bo-op die baklei met ou Sluiper. My arme hart het amper loop staan. Maar een van die “monsters” (lyfwagte) skreeu doer van oorkant af in die boere se taal ek moenie worry nie – hy sal my mes kry en vir my laat aanstuur. Ek hoor maar so ongelowig. Nou dit dag sit ons hier toe bel ŉ koerier my en so wragtig – hier kom my dolk. Nou sit ek met die kromding in my hande en wonder oor Irak. Toe lui die foon doer in my kantoor. Dis ŉ sekere Annie en sy bel uit die grote Amerika. Ek sit so half ongelowig vir haar en luister maar sy val sommer met die deur in die huis. Vertel my so ewe dat hulle al ŉ lang tyd die onheilige gewoeker van ou Sluiper moniteer en dat hulle nou keelvol is vir hom en die maatskappy se boewery. En nou wil sy weet hoekom is ek daar weg en wat staan daar in my e-posse want sy kan nie Afrikaans lees nie. Toe val ek amper van my stoel af. So amper het ek my siel verkoop vir geld doer in Irak en hier sit die Grootbroer vir ons en loer! Het toe maar ewe gedwee my skrywetjies vertaal en my ander dokumente aangestuur. Hoor later die ouens het hulle rieme behoorlik vas geloop. En die “Hand-skildery” sit hier teen my muur en loer vir my. Ou Morgan skrywe steeds in Arabies vir my en ek maak tekens terug en skynbaar is Sadi besig en Fatim is oukei. Nou die dag kuier ons en die span daar by Bagdad-eetplek op die Knersvlakte anderkant Vanrhynsdorp. En ek kry die groot verlange oor my en bel net daar vir Agmed. Noona lewe en dit gaan goed met haar en die kleinspan. Hy is steeds stoorman maar vir ŉ ander groep Amerikaners en daar is ietwat hoop in sy hart en hy noem my steeds ŉ engel. Ek is dankbaar. Ek, ŉ boerklong van die Olifant wat op my dae rondgedwaal het in plakkerskampe en selfs in die bos ŉ paar draaitjies gaan maak het. En wat geglo het Ingels is die taal van die Antichris en dat Afrika stop by die Limpopo. Nou het ek vriende in Irak en ons praat Ingels met mekaar. En ek is amper lief vir hulle en wens selfs ek kon daar ŉ draai loop maak. En ek is nie meer bang vir Afrika nie en ook nie vir Ingels nie. Ek ken my plek en hier jae jy my nie uit nie. Koos *Koos Greeff het ŉ tyd lank in Bagdad spandeer. Lees alle Briewe uit Bagdad op Maroela Media.