Hoe die herstel van turfbome klimaatsverandering kan vertraag - nuus oor klimaatsimpak
Ian D. Rotherham, Sheffield Hallam Universiteit
Moerasse, mires, mure en moerasse - dit lyk of hulle name mite en misterie besweer. Alhoewel ons belangstelling in hierdie versuipte landskappe vandag meer prosaies is. As gevolg van 'n gebrek aan suurstof, kan hulle groot hoeveelhede organiese materiaal opbou ontbind nie behoorlik nie. Dit staan ​​bekend as turf. Veenlande kan soveel bevat as 644 gigaton koolstof - 'n vyfde van al die koolstof wat in die aarde op aarde gestoor word. Nie sleg vir 'n habitat wat aanspraak maak op net 3% van die planeet se landoppervlak.
Veenlande was eens wydverspreid in die Verenigde Koninkryk, maar baie is opgegrawe, gedreineer, verbrand, gebou en omskep in gewasland, dus hul plek in die geskiedenis is vergete. Maar hoewel die grootste deel van die debat oor die gebruik van natuurlike habitatte om koolstof uit die atmosfeer af te haal, gaan oor die aanplant van bome en herbebossing, voer sommige ekoloë aan dat 'n baie beter oplossing lê in die herstel van die veenlande wat mense eeue lank gedreineer en vernietig het.
Met die regering nou stel om dit regoor die Verenigde Koninkryk te doen, is dit die moeite werd om die verborge erfenis van hierdie landskappe op te spoor en hoe dit eens die daaglikse lewe aangevuur het.
Die blote noodsaaklikhede
Die veenmoerasse wat u in gematigde lande soos die Verenigde Koninkryk vind, kan eeue of selfs duisende jare oud wees. In die loop van hul lang geskiedenis het veenlande die noodsaaklikhede van lewens voorsien vir gemeenskappe in die omgewing. In die Middeleeuse Brittanje het mense turf geoes van heinings, heide, heide en moerasse wat sorgvuldig bestuur en beskerm is as 'n gemeenskaplike land vir almal om te gebruik.
Uit al hierdie habitats het mense die reg gehad om turf vir brandstof en as boumateriaal te sny. Veenblokke is gebruik vir die bou van mure; turf is gebruik vir dakbedekking; en turf bied uitstekende isolasie vir mure en ondervloere. In sommige gevalle is hele geboue uit die dieper turf in die land self gekerf.
Veenbrandstof wat tydens 'n tekort aan steenkool in 1947 in Ierland gegrawe is. Ian Rotherham, skrywer met dien verstande
Plante wat in veenlande gegroei het, is ook geoes. Afgesnyde wilgerboom, oftewel 'withies', is in die konstruksie gebruik, terwyl riete, biesies en biesies vir grasdak gebruik is. En hierdie habitatte het volop weiding vir vee en wilde voëls aangebied soos ganse, om nie eens te praat van visse wat in damme gedy het nie.
Veengras smeul saggies en het aangehou om 'n eeu of langer aanhoudend vure aan die brand te hou. Die brandstof is rokerig en lewer die bekendstelling van die "turf-reek" - 'n skerp reuk wat ten minste die alomteenwoordige muggies en muskiete afweer.
Hierdie Middeleeuse vleilande was vol malaria - 'n siekte wat deur die Romeine na Engeland bekendgestel is - en bekend as die moerasague. Diegene wat in die Cambridgeshire Fens grootgemaak is 'n mate van immuniteit aan die siekte, maar het geel geelsug gehad as gevolg van die uitwerking wat dit op hul lewers gehad het, en was geneig om taamlik gestremd te wees.
Waarom Coronavirus ons hoop moet gee dat ons die klimaatkrisis kan aanpak?
Teen die 19de en 20ste eeu is tradisionele regte vir gewone burgers om vrylik veenland te gebruik, weggevee deur regeringsdade, wat grond in privaat eiendom omskep het. Bestaansgebruik het verander in kommersiële uitbuiting, en turf is van deur tot deur of op markte verkoop.
Die veenvelde van Somerset, Suidwes-Engeland, 1972. Ian Rotherham, skrywer met dien verstande
Turf is as rommel geneem vir die perde wat stede en stede aangedryf het, en dan vir die oorlogsperde van die eerste wêreldoorlog. Namate die 20ste eeu aangestap het, is die oorblywende veenlande op industriële skaal geoes vir kompos om Brittanje se groeiende passie vir tuinmaak te bevredig.
Ondanks hul sentrale rol in die lewens van ons voorouers, het veenlande min oorblyfsels in ons idees van die verlede gelaat. Ons kollektiewe geheueverlies rondom hierdie belangrike terreine was 'n navorser in die vyftigerjare wat so geskok het die idee weerlê dat die Norfolk Broads 'n natuurlike wildernis was. Joyce Lambert van die Universiteit van Cambridge het getoon dat die Broads - 'n netwerk van riviere en mere in die ooste van Engeland - eintlik Middeleeuse turfafsettings opgegrawe is wat verlate en oorstroom is. Hierdie landskap is nie baie wild nie, en is deur baie eeue deur mensehande gekap.
Die vergeetagtigheid is veral vreemd in Norfolk, waar veenbrandstof in enorme hoeveelhede geoes is. Norwich, een van Engeland se belangrikste Middeleeuse stede, is eeue lank deur turfgras aangevuur. Die Norwich-katedraal het jaarliks ​​400,000 14 stene vaste turf vir brandstof gebruik. Dit bereik sy hoogtepunt in die 15de en 80de eeu en beloop meer as XNUMX miljoen turfstene wat oorgebrand is twee eeue.
Hoe klimaatsverandering riviere regoor die wêreld verander
Vandag, webwerwe wat was heeltemal gestroop van turf kom algemeen in die Verenigde Koninkryk voor. Waar veenlande vroeër hele landskappe verdwerg het, is daar groot stukke waar geen veenmoerasse bestaan ​​nie.
In sommige gebiede is die sakke van veenland oorblyfsels van eens groot dele. Ian Rotherham, skrywer met dien verstande
Al hierdie uitbuiting het koolstofdioksied, wat duisende jare gestoor is, in die atmosfeer vrygestel. Wetenskaplikes het bereken dat turfgrawe op Thorne Moors naby Doncaster ongeveer veroorsaak het 16.6 miljoen ton koolstof om vanaf die 16de eeu na die atmosfeer te lek. Dit is meer as die jaarlikse produksie van 15 steenkoolkragstasies vandag. Turfgrawe regoor die wêreld kan hê die wêreldklimaat beïnvloed het voor die industriële rewolusie.
Om al die koolstof terug te sit, sal 'n uitdaging wees, want daar word met baie voormalige moerasse geboer. Veerryke gronde in die laaglandbroodmandjie in die Verenigde Koninkryk lewer die grootste deel van sy gewasse wat binnelands gekweek word - en hou steeds koolstof in die atmosfeer. Na verwagting sal hierdie saaiboerderye op omgeboude gematigde veenlande vrylaat 41 ton koolstofdioksied per hektaar per jaar. En landboukenners glo dat die vrugbaarheid van hierdie gronde uitgeput is, met minder as 50 oeste oor in die turfheiland-platteland in 'n groot deel van Engeland in die laagland.
Met soveel vraag op die grond, van die verbouing van voedsel tot die bou van huise en die opwekking van energie, is dit aanloklik om te vra waarom ons plek moet maak vir veenlande. Maar veenlande het eens al hierdie dinge en meer voorsien. Die herskikking van hulle as bondgenoot in die stryd teen klimaatsverandering krap net die oppervlak van hul toekomstige nut.
Ian D. Rotherham, Professor in omgewingsgeografie en leser in toerisme en omgewingsverandering, Sheffield Hallam Universiteit