Psalm 8 – Tale & Verhale
Ver van alles en niks af; ver verby die groen ewige velde en die blou horison, aan die agterkant van die bloedige son, netjies aan die voet van ‘n berg, daar staan ek.
Kraaie skreeu deur die lug. Uile sit hoog in bome en gluur my met geel oë aan. Mense stamp verby my. Die wind waai woes en die wêreld draai.
Ek is tog nie eensaam nie. Al is ek alleen. Want êrens binne my, in die binneste van my denke, knaag iets aan my wete. Ek onthou weer my oupa se Griekwapsalms.
Jirre, dasie ‘n lantie so ver of woes geleë,
sos die sandland wat U nou vir my kom gjee,
want selfs in hierie droë annerlikeit
groei die gemsbokkomkommer van U se heerlikeit.
Die wind gaan lê. Mense glimlag saggies as hulle verby stap. Die uile verdwyn soos die son wakker word. Voor my kom sit ‘n Kwikkie en herinner my aan ‘n vriendin se geselskap. Iemand kom fluister vir my hart:
Die aarde, my broerse, die is die Jirre s’n.
En die wêreld en alles daar in was soos dit moes wees.
Psalm 8; Psalm 24; Griekwapsalms; stilte; alleen; eensaamheid; God
Die huis van die dooies
Vier seisoene van ‘n jaarlemoen
Argief Kies Maand Mei 2018 April 2018 Februarie 2018 Januarie 2018 Augustus 2017 April 2017 Maart 2017 Februarie 2017 Januarie 2017 Oktober 2016 September 2016 Junie 2016 Mei 2016 Februarie 2016 Januarie 2016 Desember 2015 November 2015 Oktober 2015 September 2015 Augustus 2015 Julie 2015 Junie 2015 Mei 2015 April 2015 Maart 2015 Februarie 2015 Januarie 2015 Desember 2014 November 2014 Oktober 2014 September 2014 Augustus 2014 Julie 2014 Junie 2014 Mei 2014 April 2014
Die huis van die dooies Mei 28, 2018
Mind Mei 10, 2018
Vier seisoene van ‘n jaarlemoen April 27, 2018