Resep Simfonie van kleure - Tradisionele resepte - 2021
Simfonie van kleure
Skei die eiers (die eierwit van die eiergeel). Ek het die hoeveelheid suiker verdeel, ek sit 5 eetlepels eierwitte wat ek geklits het. Die eiergele, saam met die oorblywende 5 eetlepels suiker, is ook geklits, saam met die bakpoeier en die 5 eetlepels mineraalwater. Oor hierdie mengsel het ek geleidelik een eetlepel eierwitskuim + 1 eetlepel meel bygevoeg totdat ek het al die bestanddele opgeneem.
Ek het hierdie mengsel in twee verdeel, een deel geel gelaat en die gerasperde skil van 1 suurlemoen bygevoeg; die ander deel het ek dit met poedingpoeier + die 5 eetlepels mineraalwater + klapper gemeng.
Ek plaas die bokant in 'n gesmeerde skinkbord met meel, afwisselend kleure, sien aangehegte beelde.
Die voorverhitte oond het ongeveer 20 minute na my skinkbord gesorg, sodat die koek mooi bruin geword het by 180 grade.
Nadat dit afgekoel het, versier ek dit na my verbeelding met wit en pienk glans.
Hoe die Russe die Roemeense opvatting verbrand het
Ek praat met die Bessarabiese Dumitru Muruzuc. Kerwer van 'n leeftyd. En van pa tot seun met die ambaglike en ysige hart. Dit is aangenaam en moeilik om met 'n Bessarabiër te praat. Warmer mense as wat hulle nog nooit gesien het nie. Maar dikwels is daar 'n tragedie agter elke verhaal. Ek het baie uit hul verhale geleer. Maar nog steeds nie genoeg nie. Dumitru & icircmi bring & icircn 'n nuwe oortjie voor. Wat die kunsvlyt buite die Sowjet -jare Prut en icircn deurgemaak het.
Daar sou niks in die huise en onder die skure oorbly nie. Toe hulle Bessarabië binnegaan, het die Russe hul visier ingestel op die oonde waar die potte en panne gebrand het. Die hoë besetting van klei was gedurende die tyd van die Groot Romeinse Ryk. En wat het die Russe gedoen? Hulle het die oonde gebars. Is dit so? & bdquo Ja, hulle het dinamiet gesit en dit omgesny en dit stukkend geslaan.
Daarna het hulle die volkskostuums uit die mense se huise geneem, waar hulle met die geweer ingekom het, en dit aan die brand gesteek. Later het die dorpenaars self hul eie juwele van die land verbrand, waarvan baie van hul grootouers en grootouers geërf het. Hulle het hul bruidskatblikke gesmelt. As hulle met so iets gevind word, loop hulle die risiko om na Siberië gedeporteer te word. 'So was dit toe!' Sê Dumitru, 'n 55-jarige man. Hy ken 'n paar feite persoonlik. Hy het ander van sy ouers gehoor.
Trek lug en ys bors. Ek voel asof ek versmoor. Ek het alles neergeskryf wat my gespreksgenoot vir my gesê het en ek was moeg. Die kwaad het my gedreineer. Daardie euwel waaruit Bessarabia steeds die toutjies trek. Gedurende die koninkryk en in hierdie deel van die land was daar 120 kunsvlyt. Vandag is daar 20. Die res is van die aarde afgevee. & Omkring die tyd van & bdquohomo sovieticus & rdquo.
Die onvergeetlike held
Ek hoor 'n ander verhaal, uit 1962. 'n Vakman, 'n timmerman in sy soort, sy naam was Gheorghe Muruziuc, uit die dorpie Fălești, hy kon die leuen en die ongelukke nie verdra nie. Hy het 'n Romeinse vlag geneem, dit is nie bekend waar en hoe hy dit gekry het nie, miskien het hy dit êrens weggesteek, en hy het daarmee op die skoorsteen van die suikerfabriek van Alexandreni geklim.
Hy het ure daar gesit. Hy het die vlag bo -op die toring gehys. Vir almal om te sien, ver en wyd, wie se land die land is. Hy het die baard saamgeneem waarmee hy die hout gesny het. Verdedig die driekleur met sy werkgereedskap. Die handwerk, die opmerking waarmee ek vandag praat, was nie meer net 'n eenvoudige taak waaruit u weet wat u doen nie. Dit was 'n vorm van weerstand.
Daar was baie geraas. Mense het in die straat uitgegaan om te sien wat gebeur. Die timmerman is uiteindelik gearresteer. Gheorghe het vyf jaar gelede in duie gestort. Daar, in sy dorp, Fălești, het al sy asem hom na die graf gelei. Die kis was geklee in die Romeinse driekleur. Hulle was 'n ware held op die laaste pad. Hy, die timmerman, die kerwer, Gheorghe Muruziuc.
& bdquo Ons het altyd bymekaar gekom & rdquo
Dumitru sit met sy oë gebuig oor sy kerfwerk. Ek voel dat ek hom genader het, dat ek herinneringe by hom oproep. Sy groot, growwe vingers, dik vingers, bedek die klein voorwerp heeltemal wat stadig en stadig vorm aanneem. & bdquoOns land het baie deurgemaak. Ons val en kniel. Ons het altyd bymekaargekom en die woorde kom uit die bloute.
Die laaste 600
Die gewilde vakmanne uit Bessarabië het in 'n eie unie vergader, onmiddellik nadat die Republiek Moldawië sy onafhanklikheid verklaar het. Die waters het teruggesak, en hulle het nie opgedroog nie. Mense tel mekaar en sien dat daar altesaam 600 is.
Sedertdien het hulle kleiner geword. Die vakbond is meestal in die ou kwartiere gebou. Jongmense stel nie meer belang in handwerk nie. Die nuwe geslagte het na die Weste gegaan, na 'n beter lewe, as hulle sien dat die lewe in die nuwe Republiek erger word. En geen vooruitsigte nie.
Die gekerfde swaai
Die kerwer in die verhaal stop weer. Ek haal weer asem. En ek bly myself afvra. Sy vrou, Veronica, is ook 'n volksman. Hy weet hoe om biesies te weef. Sy is ook 'n onderwyseres. Dumitru se pa was 'n houtsnyer. So ook Oupa. Hy het 'n broer. Hy met dieselfde passie. Ek het grootgeword onder die gereedskap wat hout sy stem gee. My ma het my geskud in die boom wat my oupa gesny het.
Nuwe lyding, na 1990
Die dorp waar hy gebore is, waar hy vandag nog woon, word Reuțel genoem. & Icircn naby die stad Balti. Hy onthou dat hy in 1990, tydens die nasionale renaissance van Bessarabië, 'n volkskostuum aangetrek het en na die stad gegaan het. Hy sou deur Russophones geslaan word. Hy is betrokke by die voorkoms van 'n klub vakmanne in Bălți.
Die waarheid vertel & icircn skole
Hy gaan skool in sy dorp en gesels met die kinders oor tradisies en kunsvlyt. Hy was al jare by baie ander skole en hoërskole in die Republiek. Hy maak 'n deur oop vir die kleintjies wat hulle nog nie eens gesien het nie. Beskryf hul volksuitrusting, chimera, boerenhoed, opincile, bundița.
& bdquo & Icircn Ek bevorder al 25 jaar gewilde kuns op die gebied van jeug. Ek het geslagte kinders opgevoed. Ek het ons skat vir hulle beskryf. Deel van die Roma & acircnești kultuur & rdquo.
Ek sien die iureș van die siel uit die bessarabiese bors. & Icircn veral c & acircnd praat oor Rom & acircnia. "Gedurende die tyd van die Sowjette is ons geleer dat die Romeine ons vyande is." Hy sug.
Die simfonie van die nag
Ander herinneringe kom uit sy kinderjare na vore. Hy het snags op die heuwel geklim, wat die dorp bewaak en 'n simfonie in die see van vrede hoor. Hulle was timmermanne. Elke klop met sy bard in sy eie styl. Hy, die kind van daardie tyd, het hulle styl, harmonie, ritme geleer. Daar was 30 vakmanne. Uit die geluid van die bard en icircşi besef hy wie hy is. Mense werk na donker. Die owerhede moes geslaap het. Slegs die nag van die timmerwerk het hulle hul ware klere aangetrek, van die ambag wat hulle nie wou opgee nie, en van die dogmas van die dag ontslae geraak. Hulle sou nog 'n paar uur slaap en vyfuur in die oggend sou hulle wakker word om te gaan werk, in die Kolkhoz.
Daar word vandag meer gepraat oor timmerwerk as in die verlede. Dieselfde geld vir die kuns van weef. Slegs in 'n paar dorpe in die Republiek van Moldawië is die geheime daarvan bekend. Die Rotariërs het ook verdwyn. En die vakmanne wat tuie vir perde gemaak het.
Baie dorpe en dorpe in die Republiek organiseer handwerkbeurse. & bdquoEn ek gaan oral met die vrugte van my arbeid & rdquo. Dit is waarop hy leef.
Hy val weer op sy knieë. Hy weet van sy ouers hoe tydens die hongersnood in Bessarabië, na die oorlog, die boerematte, met 'n wonderlike helderheid van kleure, 'n geldeenheid geword het vir die mense wat dit gegee het in ruil vir koring en koring.
Die bos van beelde
Dit gaan terug na die huidige tyd. Ses jaar gelede het hy die grondslag gelê vir 'n voorbehoud vir werke in die kuns van hout. In die middel van die Ungheni Woods verskyn die bos van beelde. & bdquoPlaiul Fagului & rdquo, so word die gebied genoem. Wie hier aankom, word omring deur karakters wat die toestand van 'n man is, wat onsterflike verhale beliggaam. Wit harap, voël, guerrilla. En baie ander. Baie van die snyers is opgelei deur die onderneming waarmee ek nou geëerd is.
In sy dorp, met die hulp van die stadsaal, het hy vanjaar die Center of Traditional Crafts ingewy. Trouens, 'n skool waarin nuwe generasies gevorm sal word in verskillende genres van die uitdrukking van tradisie.
& bdquoOns het verdere hulp nodig. & Icircn veral toerusting vir hout en keramiek & rdquo, is 'n teken dat die man en icircl trek. Ek dra hierdie boodskap voort. Miskien, wie weet, & icircn Rom & acircnia sal ook gehoor word, waarvandaan 'n moontlike ondersteuning sal kom. Dumitru Muruzuc word reeds gewaardeer in die moederland as lid van die Academy of Arts and Traditions in Sibiu. Sy gebare dreun steeds. Hulle het vir 'n oomblik, vir meer as 'n uur, nie opgehou toe ek sy lot volg nie. & bdquo En hulle het nie eens g & acircnd om te stop nie & rdquo, dit is soos 'n belofte aan homself. Gerig op die toekoms.
Magiese artikels (21)
Bade en medisyne (11)
Die Oog (3)
Magiese oefeninge (8)
Magiese gereedskap (2)
Vrae / antwoorde (3)
Rune Magic (13)
Die magie van drome (8)
Natuurlike resepte (5)
Slaap en drome (6)
Betowerings met kerse (10)
Wat is musiekterapie
Met verloop van tyd is die voordelige effek van musiek met aangename klanke en meer as dit waargeneem by sommige begaafde mense, fantastiese ervarings soortgelyk aan dié in die sprokieswêreld, buitenaardse, paranormale uitdrukking in 'n huidige taal.
Die legendes praat van die god PAN, wat die bokke gedans het toe hy vir die panpype gesing het.
Orpheus mak die wilde diere met die pond, en die Bybel vertel hoe Dawid die harp geneem en vir Saul gesing het, en dit was vir hom makliker en beter, en die bose gees het van hom afgewyk.
Die studente van Pythagoras (Pythagoreans) oefen musiek, liedjies, ritmes en danse wat vir partytjies gekies is of vir die openbare godsdienstige seremonie, wat die gevolge daarvan ken.
Vandag sien ons direk of in films hoe sommige diere sing; hulle gee melodieuse klanke deur opleiding. Baie mense hou van musiekliefhebbers, hulle vergader om die radio's en gee tekens van dankbaarheid wanneer hulle luister.
Die werking van klankgolwe is bekend op die plante wat ontkiem en beter groei, sowel as op die melkproduktiwiteit, by die koeie in wie se stalle hulle sing, na musiek geluister word.
Dit is hoe die veelvuldige deugde van musiek herontdek word - dit het nie net 'n rol nie, 'n kulturele estetiese funksie, soos sommige met die eerste oogopslag glo, maar ook 'n filosofiese, magiese, terapeutiese funksie.
Ons noem terloops dat die towerspreuke (wit magie) wat in die oudheid beoefen is, maar ook vandag, gefluister word, met die klem op sekere sleutelwoorde deur middel van beswerings, wat 'n sekere frekwensie uitstraal wat by die pasiënt aanklank vind.
Het musiek sy indringende krag in die menslike psige verloor en ware transformasies veroorsaak?
Nie! Slegs mense se onkunde het toegeneem, maar deur dit nie te weet nie, kan hulle prooi val vir fynproewers wat vernietigende geluide in sekere sintuie gebruik, gewoonlik baie hard, wat naby die frekwensie van geluide is, wat onaangenaam is vir die oor.
Om nie eers te praat van die sms -boodskappe as die musiek met woorde gepaard gaan nie!
Die musiek is onteer. In die strewe na oorspronklikheid, volgens die manier van die eeu, bereik dit uitbreiding, werklike stilistiese mutasies.
The Manifesto of Futuristic Musicians sê: dit gee ons oneindig meer plesier om die geluide van trams, vragmotors, funksies en die lawaaierige skare ideaal te kombineer, as om byvoorbeeld na heroïese of pastorale te luister, en met Paasfees - 'n cocktail van lokomotiewe.
Hoe het hierdie situasie ontstaan?
Die moderne mens wat baie besig is, spaar nie tyd vir homself nie. Die betoweringsproses vind nie meer plaas wanneer die fluit of harp gehoor word nie. Weg is die kind wat in almal moet bestaan ​​- die kinderjare van die mens, die vermoë om te verwonder oor die skoonheid, die oorspronklike, wat varsheid en krag gee.
In plaas daarvan bestaan ​​die gevaar dat musiek weer 'n krag sal word om verstandelik gewelddadige versteurings ondenkbaar te veroorsaak, veral vir jong volgelinge van nuwe strome (jazz, rock, havy-metal, ens.).
Des te meer is dit vir ons uiters belangrik, beide om die skadelike gevolge aan die kaak te stel, en om die algemene kennis, mense van alle ouderdomme en veral jongmense in kennis te stel van die waarheid oor musiek en die deugde daarvan, die voordelige, genesende effekte daarvan.
Meloterapie is die metode om simptome te genees of te verlig deur na musiek te luister.
Die vrae wat onmiddellik kom, is die volgende:
Wat is die musiek wat die deug van genesing het?
Watter tempo het dit?
In watter omgewing word daarna geluister? Wat is die luisteromstandighede?
Wat moet die klankvlak wees? (hoe hard of stadig moet dit wees?)
Musiek wat die vermoë het om energiebalans te veroorsaak deur die verskynsel van bioresonansie wat veroorsaak word deur klankvibrasies, is oor die algemeen instrumentale musiek. Trouens, die woordlose betekenis van musiek is wat krag en waarde gee. Daar word gesê dat daar geen musiek sou wees nie en dat dit nie nodig sou wees as u dit wat deur musiek gekommunikeer word, mondelings kon uitdruk nie: die hele reeks menslike gevoelens, natuurverskynsels, die suggestie van seisoene, oomblikke van dag en nag met onuitspreeklike fassinasie, wonderwerke van landskappe, die mobilisering van kragte, energieë, of inteendeel, hulle verdwyning, verstrooiing in die galaktiese oseaan.
Ritme is die noodsaaklike element wat troos of ongemak verleen en wat die gehoor (luisteraar) verbind met die gevoel van tyd.
Dit is bekend dat die fetus tydens die intrauteriene lewe na die hartklop van sy moeder luister. Hy raak gewoond aan hierdie ritme. In 'n konteks van maksimum beskerming teen liggaamstemperatuur. Die ritme van die tromme van primitiewe mense is presies hierdie ritme.
In die Middeleeuse en klassieke musiek vind ons die bekende ritme van ons lewe buite geheue, bewaar in die onderbewussyn.
Hieronder is 'n lys (volgens 'n Amerikaanse navorser) van komponiste en werke wat algemeen gebruik word:
Largo, The Concert in La
Simfonie in B flat
Suite vir orkes
Brandenburg -konsert nr. 4
Sonate van die maand
7de simfonie (Allegretto)
Konsert nr. 1 vir klavier (p.II)
Die wals in die mineur
Klavierkonsert in a mineur (p.II)
Simfonie nr. 99 (p.II)
Italiaanse simfonie (p.II)
Simfonie nr. 40 (p.II)
Konsert nr. 2 (p.II)
L'Aquarium (van die Animal Carnival)
8ste simfonie (p.II)
Voorspel tot Parsifal
Evening Star (Trannhauser)
Dit word aanbeveel om alleen in die kamer te wees, soveel as moontlik in 'n kamer waar u nie gestoor sal word tydens die luister nie
klankbron (radio, kassetspeler, luidspreker) op 'n afstand van 2-3 meter van die stoel of leunstoel waarin u sit
om voorwerpe of foto's wat herinneringe oproep, uit die visuele veld te verwyder
die stoel of leunstoel moet nie te hoog of te kort wees om die bloedsomloop nie te belemmer nie
die hande sal langs die liggaam geplaas word, en die bene sal parallel wees, nie gekruisig nie, om die energieke sirkulasie in die meridiane van die liggaam te vergemaklik.
(Ons gebruik die kruisposisie wanneer ons ons verdedig teen 'n onaangename gespreksgenoot of wat onaangename dinge aan ons meedeel of 'n sekere toon het, 'n verbale geweld).
Die klankvlak, die intensiteit is vir ons moeilik om te bepaal. U is in staat om elkeen te waardeer volgens sy temperament en gehoorskerpte, maar hou in gedagte dat 'n te swak vlak sekere indrukke kan uitskakel, veral as dit by die speel van 'n orkes kom, en 'n te hoë vlak (hard) is vermoeiend, verander die emosionele krag van gehoor.
Gehoorapparate kan tuis gebruik word om ander familielede nie te steur nie.
Die beligting van die kamer of kamer waar 'n meloterapie -sessie gehou word, kan wees:
kunsmatig, veral in kombinasie met chromoterapie, deur die keuse van kleur te gebruik, afhangende van die diagnose.
As dit buite 'n reënerige of mistige grys dag is, gebruik ons ​​ook kunsmatige lig, tuis of tydens die georganiseerde groepoudisie.
Omgewingstemperatuur: 20-22 grade (18-24 grade).
Tydens die oudisie beveel ons aan dat u die wonderlike dinge in die natuur onthou: berge, woude, kristalhelder water, blomme, kleurharmonie, ens. As u moeg is, moet u aan niks dink nie, laat u gesteel, stort, wieg deur musiek.
Ons beveel aan dat u na minstens drie musiekstukke luister. Hulle keuse word gemaak volgens die kulturele vlak, die musikale kultuur, die emosionele toestand en die diagnose wanneer die persoon siek is.
Meloterapie, soos ander natuurlike metodes, word dus vir profilaktiese en genesende doeleindes gebruik.
Die dokter, die terapeut is die een wat die musikale fragmente in die tweede geval kies.
Omdat musiek subtiel optree, op vibrasie- en bioresonansiestelsel, sal selfs 'n musiek van klassieke, gekweekte komponiste, in interne geneeskundige afdelings of in tandheelkundige kantore, ongeag die kultuurgraad van die pasiënt, 'n voordelige uitwerking hê.
Johannes 8, 51-59
"Die Here het vir die Jode wat na Hom gekom het, gesê: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, as iemand my woord hou, sal hy die dood nooit sien nie. Maar die Jode sê vir hom: Nou weet ek dat jy 'n duiwel is. Abraham het ook gesterwe, die profete, en julle sê: As iemand my woord hou, sal hy dan nie vir ewig die dood proe nie? Is u nie groter as ons vader Abraham wat gesterf het nie? En die profete het gesterf. Wie maak jy jouself? Jesus antwoord: As ek myself verheerlik, is my eer niks; dit is my Vader wat my verheerlik, van wie u sê dat hy u God is. En jy het Hom nie geken nie, maar ek ken Hom, en as ek sou sê dat ek Hom nie ken nie, sou ek 'n leuenaar wees soos jy. Maar ek ken Hom en hou sy woord. Abraham, u vader, was bly om My dag te sien en het dit gesien en was bly. Toe sê die Jode vir hom: U is nog nie vyftig jaar oud nie, en het u Abraham gesien? Jesus sê vir hulle: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, ek is voor Abraham. En hulle het klippe opgetel om na Hom te gooi;
Die woord simfonie kom van die Grieks syn (saam) en foon (te bel). In die sewentiende eeu is die term gebruik vir orkesinleiding van werke (simfonie), kantate, oratoriums, vir die orkesinleidings van die arias, maar ook vir die ensemblewerke wat as sonates of konserte geklassifiseer kan word. Die algemene faktor in die gevarieerde gebruik van die term was om die simfonie of simfonie te behandel as deel van 'n groter fragment van 'n komposisie.
Om die ontwikkeling van die klassieke simfoniestyl te verstaan, is dit nodig om die evolusie daarvan in die 18de eeu te volg. Eerstens is die simfonie deur die eeu met groot intensiteit uitgebuit: die katalogus van simfonieë uit die agtiende eeu bevat meer as 13 000 sulke verskillende werke. Destyds was daar in Europa geen weelderige, kerklike of selfs privaat styl wat 'n reeks simfonieë bevat nie. Waardevolle versamelings is in Finland, Sicilië, Kiev of Salem ontdek. Die voorste sentrum vir die vervaardiging van simfonieë was ongetwyfeld Wene, gevolg deur Duitsland, Italië, Frankryk en Engeland, maar 'n belangrike aktiwiteit het ook in Skandinawië, Spanje, Pole en Rusland plaasgevind. Tweedens is 'n belangrike aspek die voortdurende ontwikkeling van die simfonie, begin vanaf die einde van die 17de eeu met die tegniese behoeftes van die instrumente, die inhoud en die kontras van tempo, en uiteindelik lei dit tot 'n gebalanseerde reeks prosedures wat die klassieke opsomming gee. styl. Uiteindelik, op 'n groter skaal, het die publieke karakter van die simfonie, tesame met die feit dat dit nie afhang van 'n sekere virtuositeit om so 'n effek te bereik nie, dit 'n gewig en betekenis gegee wat die vaardighede van 'n komponis vereis. Die toenemend prominente posisie wat die simfonie in die agtiende eeu gegee het, kom tasbaar na vore in die dubbele belang wat dit in gepubliseerde katalogusse inneem en die merkwaardige rol wat dit in die geskrifte van die tyd speel. 
Opname van die term in vroeë bronne Verander
In die Griekse Oudheid dui die term Συμφωνια op medeklinkers, veral die volmaakte konsonansie (oktaaf), maar is gebruik deur Aristoteles (in "About Heaven") en om die openbare uitvoering van verskeie musikante aan te dui. [vereis aanhaling] In Romeine, in klassieke Latyn, is die kore waarin die oktaaf ​​gesing is, genoem simfonies. In die Middeleeue, die term simfonie opponeer hy diaphonia: die eerste dui die konsonansie aan, terwyl die tweede ooreenstem met die dissonansie. Isidore van Sevilla (560-636) gebruik die Latynse woord simfonie om 'n tweekoppige slaginstrument te noem. In ontwikkelde en laat-Middeleeuse Frankryk (12de-14de eeu, simfonie was die naam van 'n fles (organistrum). In Duitsland sal die ruggraat later gebel word Simfonie.
Renaissance en Barok era Verandering
Die eerste gebruik van die term om 'n instrumentale musikale komposisie aan te dui, word gevind in 'n 15de-eeuse manuskrip wat in Leipzig ontdek is, wat ook 'n simfonie bevat " tuba en ander harmonieuse instrumente "(om nie Latyn te verwar nie tuba met die moderne instrument is die Renaissance tuba ook 'n soort koperblaasinstrument, maar van 'n heel ander konstruksie). Vanaf die volgende eeu word die woord "simfonie" meer en meer gereeld gebruik, met verskillende betekenisse. In 1585, in Antwerpen, word 'n versameling madrigale dus genoem Engelse simfonie deur verskeie uitstekende musikante. In Italië, in 1589, vergader Luca Marenzio onder die naam van Symphoniae n reeks van intermezzi instrumentaal, en in Venesië, in 1597, het Giovanni Gabrieli 'n reeks vokale en instrumentale stukke op verskeie stemme gekomponeer, wat hy die titel gegee het Cantus sacrae symphoniae. In 1603 verskyn 'n versameling stukke onder die naam Neurenberg Sacrae symphoniae diversorum excellentissimorum auctorum.
Die musikale komposisie wat sedert die sewentiende eeu toenemend 'simfonie' genoem word (in Italiaans: simfonie) is die instrumentale voorspel tot 'n liriese werk, 'n spesie wat destyds in Italië, veral in Florence, ontwikkel is - begin met Jacopo Peri (Eurydice), Giulio Caccini en ander, binne die kultuurkring Camerata de 'Bardi, met Vincenzo Galilei as sy musikale mentor. [vereis aanhaling] 'N Voorbeeld is die' simfonie 'waarmee die beroemde opera begin Die Orfeus van Claudio Monteverdi (1607).
Later word 'n duidelike onderskeid getref tussen die Franse en die Italiaanse "simfonie". Anders as die orkestrale bekendstelling van Franse werke - opening (volgens die skema wat deur Jean-Baptiste Lully voorgestel is, naamlik stadig-vinnig, soms met die hervatting van die eerste beweging), simfonie Italiaans (veral gewild gemaak deur die musiekskool in Napels deur Alessandro Scarlatti, wat toe oor die hele land versprei het) word gekenmerk deur vinnig-stadig-vinnige bewegings.
Laatbarok en 'galante styl' Verandering
Die term simfonie word steeds in verskillende betekenisse gebruik. Johann Sebastian Bach noem "Symphonie" die siklus van uitvindings vir klavecimbel (1723), sowel as die voorspel Wedstryd in C mineur vir klavecimbel.
Teen die middel van die agtiende eeu bevat die generasie (selfverklaarde outeur van die "galante styl") 'n aantal sterk reaksies op die estetika van die barokmusiek. Carl Philipp Emanuel Bach (1714-1788, seun van Johann Sebastian), Johann Gottlieb Graun (1702-1771) en Georg Christoph Wagenseil (1715-1777) pas die term simfonie toe op 'n losstaande orkesstuk, verdeel-gewoonlik-in drie kontrasterende bewegings (hervat die ouer model wat die Italianers bied). 'N Belangrike rol in die ontwikkeling van hierdie nuwe soort simfonie is gespeel deur die Mannheim School of Music, uiteengesit rondom die komponis en dirigent Johann Stamitz (1717-1757).
Die vroegste konsertsimfonieë word georkestreer vir strykorkes, met klavecimbel en dikwels fagot as deel van die kontinuo -groep. Alhoewel die norm vier instrumente bevat (twee viole, 'n altviool en 'n bas), is die trio -simfonieë vir twee viole en bas baie algemeen in die vroeë stadiums van die simfonie. Simfonieë wat onder die vierde standaard gevorm is, word tot aan die einde van die eeu gekweek, veral deur komponiste wat in kleiner sentrums in die provinsie werk, maar ook in spesiale omstandighede, deur bekende figure soos Carl P.E. Bach, wie se simfonieë vir strykorkes uit 1773 vir Gottfried van Swieten geskryf is. 
Die nuwe spesie versprei na die res van Europa. Die aantal komponente word verhoog tot vier, deur die inleiding deur Johann Stamitz voor die laaste beweging van 'n ander, in tempo van minuet. [vereis aanhaling] Simfoniekomponiste sluit in Matthias Georg Monn (1717-1750), Wenzel Raimund Birck (1718-1763, Wene), Leopold Mozart (1719-1787, Salzburg), François-Joseph Gossec (1734-1829, Parys).). In Engeland het die simfoniese genre bekend geword deur die werke van die Duitse komponiste Johann Christian Bach (1735-1782) en Karl Friedrich Abel (1723-1787), gebaseer in Londen. [vereis aanhaling] In Italië val Giovanni Battista Sammartini (1701-1775), Andrea Luchesi (1741-1801) en Antonio Brioschi (1725-1750) op.
Die klassieke simfonie het in die laaste dekades van die agtiende eeu in Wene ontwikkel en hou veral verband met die name van die komponiste Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart en Ludwig van Beethoven.
Die bydrae van die belangrikste komponiste van die wysigingsperiode
Joseph Haydn Redigeer
Haydn stel 'n sterk emosionele klimaat bekend deur sy verbintenis met die sogenaamde artistieke beweging van die tyd Sturm en Drang sy simfonieë bepaal die koördinate van die klassieke formaat van die spesie. Hy het 104 sulke komposisies geskryf, waarvan baie vandag bekend is onder titels met programmatiese verwysing wat in werklikheid tot 'n baie meer onlangse tyd behoort. Haydn ontwikkel 'n model vir die struktuur van die simfonie, die gevestigde kanon tel dus vier dele. Sy simfonieë begin gewoonlik met 'n allegro in die vorm van 'n sonate, gaan in 'n stadige beweging voort (andante of adagio), gevolg deur 'n menuet en 'n einde (finaal) in tempo -tempo, dikwels in die vorm van 'n rondo. Die hoogtepunt van Haydn se skepping is die laaste twaalf simfonieë, [vereis aanhaling] genoem "Londense simfonieë", Saamgestel tussen 1790 en 1795 vir die Londense impresario Salomon.
Met byna 40 jaar waarin hy die simfonieë gekomponeer het, oortref Haydn die meeste komponiste van daardie tydperk as gevolg van sy ervaring. Dit is moeilik om die groot simfoniese skepping in periodes te groepeer omdat die ooreenkomste tussen die aangrensende chronologiese simfonieë dikwels minder opvallend lyk as hul verskille en individualiteite. In sy jeug het Haydn vir klein instellings gewerk, met beskeie orkesterkragte tot sy beskikking. Dit word weerspieël in sy vroeë simfonieë. Gedurende hierdie tydperk en in die jare na sy aanstelling in die Esterhazy -hof in 1761, het Haydn op verskillende maniere simfoniese style gekomponeer meer as op enige ander tydstip, insluitend werke met oorvloed konsertelemente, kanonne en eindes van fuga's. Hierdie verskillende style moet nie as eksperimente beskou word nie, maar as reaksies op veranderende vereistes wat waarskynlik interpretasie in die kerk insluit. Haydn het die afgelope jare op spesiale uitdagings gereageer met onverwagte verbeeldingryke oplossings, soos in die strokiesprent "Il distratto" (nr. 60 - 1774) waarvan die ses dele as 'n musikale bykomstigheid vir 'n komedie of in "Hornsignal" (nr. 31 - 1765) 'n briljante voorbeeld van gesamentlike behandeling waarin hy verskillende horingvereistes insluit. Haydn se vroeë simfonieë toon 'n oorwig van die driedelige siklus, hoewel hy van die begin af baie meer belang gestel het in die einde van sy simfonieë as by die ouverture van tipiese operas. Gedurende hierdie tydperk het Haydn al hoe meer begin om die plan te gebruik wat vier bewegings bevat wat reeds in baie Oostenrykse simfonieë voorkom: fast - menuet / trio - stadig - vinnig (simfonieë nr. 32, 37 en later nr. 44 en 68 nr. 15 met 'n stadige - vinnige - stadige struktuur in plaas van die eerste vinnige beweging) stadig - vinnig - menuet / trio - vinnig (Simfonieë nr. 5, 11, 21, 22, 34 en 49 no. 18 met die stadige - vinnige struktuur -tempo di minuetto) en die finale standaard siklus, vinnig - stadig - menuet / trio - vinnig (begin met simfonieë nr. 3 - 6,7,8 - trilogie "Le matin", "Le midi" en "Le soir" - en nrs. 14, 20, 33 en 36). Getalle 6-7 is een van die eerste simfonieë wat 'n stadige begin insluit, die van nr. 6 ("Le matin") meer 'n 'verkorte' sonsopkoms. Haydn het hierdie model egter eers in die 1770's gebruik en eers na 1785 'n standaardmodel daarvoor geword. Later in die loopbaan van Haydn het verskeie verfynings en vernuwings gekom wat vir latere komponiste belangrik was. Dit sluit in die bekendstelling van tematiese elemente tussen stadige inleiding, vinnige beweging en daaropvolgende vinnige bewegings (simfonieë nr. 90, 98, 102-3) die ontwikkeling en benutting van 'n wye verskeidenheid verskillende vorme in stadige bewegings, insluitend afwisselende of dubbele variasies ( begin met simfonieë nr. 53, 63 en 70) en effektiewe kombinasies van variasies wat die menuet en die trio verbind deur middel van 'n oorgang (simfonieë nr. 50, 99 en 104) sowel as die wydverspreide gebruik van die laaste deel in die vorm van 'n sonate-rondo (die bekendste voorbeelde is in simfonieë nr. 88, 94, 99, 101, 102 en 103). Haydn se posisie by prins Esterhazy se hof vereis konstante produksie vir hul onmiddellike teregstelling, wat 'n unieke geleentheid bied vir komposisie, maar ook vir selfkritiek. Haydn, wat baat by so 'n vrugbare raamwerk, begin 'n interne uitbreiding, verhoog sy tematiese idees, ontwikkel nuwe ontwikkelingsmetodes en voer verre modulasies uit. Die gevolglike merkwaardige aantal verfynde simfonieë toon baie kenmerkende prosedures, waaronder die konstruksie van 'n uitstalling vanaf 'n enkele tematiese idee, met 'n kontras wat dikwels uitgestel word vir die laaste afdeling.. Die hoogtepunt van Haydn se prestasies as simfonis het in 1785-1795 gekom. 'N Kommissie uit Parys het ses nuwe simfonieë (nr. 82 - 87) gebaar vir die konsert by die "Loge Olympique", gevolg deur simfonieë nr. 88 en 89 ("Tost" - 1787) en nr. 90-92 (vanaf 1788).In hierdie werke bereik Haydn nuwe hoogtes van vindingrykheid, humor en toeganklikheid. Later het reise na Londen in 1791-1792 en 1794-1795 twee reekse van ses simfonieë opgelewer: nr. 93-98 en 99-104, wat die ander groepe simfonieë in eienskappe gelykstel en dit oortref in die omvang van die opvatting, die melodiese aantrekkingskrag, die orkestrale meesterlike glans. Haydn was 'n innoveerder in alle rigtings. Byna elke simfonie bevat 'n verskeidenheid idees wat klassifikasie weerstaan. Twee herhalende maar steeds veranderende prosedures bied weinig introspeksie van sy metodes. Eerstens, deur die frase minder as 'n doel op sigself as in sommige meer ritmies ontwikkelde groepe te beskou, genereer dit 'n buitengewoon wye ritmiese beheer. Tweedens, deur die ontwikkelingsproses uit te brei wat sowel die uitstalling as die helfte insluit. 
Onder die innovasies van Haydn in die struktuur van die simfonie is:
'n kort dramatiese inleiding in stadige tempo waarmee die eerste deel begin, en daarna in 'n lewendige beweging voortgesit
die tweede deel, stadig, georganiseer in die vorm van 'n tema met variasies
die menuet (die derde deel) het twee trio's die ternêre meter (in drie houe) dui op die karakter van die dans waaruit dit kom, met dieselfde naam
die afwerking het 'n vinnige tempo en 'n simmetriese rondo -vorm, sonder die onreëlmatighede van die barok rondo. [vereis aanhaling]
Die 41 simfonieë van W.A. Mozart is die hoogste vlak in sy soort wat in die tweede helfte van die agtiende eeu bereik is. [vereis aanhaling] Aanvanklik entoesiasties oor die styl van Johann Christian Bach (seun van Johann Sebastian, gevestig in Londen), sou Mozart later die simfoniese konstruksie oorneem wat deur J. Haydn ontwikkel is. Sy bydraes bevoordeel die melodie (ontwikkel bo 'n essensiële harmoniese plot in vergelyking met vorige skeppings, die melodie van Mozart word superlatief beskryf in terme van vindingrykheid, fantasie) [vereis aanhaling] en orkestrasie. Sy bekendste simfonieë is: "Parys" KV 297 (1778), "Haffner" KV 385 (1782), "Linz" KV 425 (1783), sowel as die laaste vier, "Praag" KV 504 (1786), Simfonie in Mi ♭ < displaystyle flat> majeur, no. 39 KV 543, Simfonie in g mineur, no. 40 KV 550 en die "Jupiter" -simfonie, nr. 41 KV 551 (almal in 1788).
Mozart het in 1764 in Engeland op die ouderdom van agt jaar simfonieë begin skryf. Vanweë sy vroeë begin strek Mozart se samestelling van simfonieë oor 25 jaar. Weens die vriendelike kontak wat hy in Engeland met J.C. Bach en Abel, Mozart benader 'n 'Italiaanse' komposisionele styl, met grasieuse ritmiese bewegings waaroor sy Oostenrykse Duitse agtergrond harmoniese diepte, frase-subtiliteit en orkestrale virtuositeit toegevoeg het. Die vroeë simfonieë van Mozart staar baie probleme van egtheid en chronologie in die gesig. Die vroeë werke wat tussen 1764-1766 in Londen en Nederland geskryf is, bestaan ​​uit drie dele, laasgenoemde in 3/8. Elke eerste deel is in 'n binêre vorm van sonate, waarin slegs die tweede helfte van die uiteensetting herhaal word. Die gawes waarmee Mozart toegerus was, veral sy gevoel vir kleur en balans, het 'n aantal spesifieke verskille tussen sy simfonieë en Haydn's gevestig. Sy sensitiwiteit vir kleur het meer toewyding aan blaasinstrumente veroorsaak, maar ook 'n komposisionele styl ryk aan uitdrukkings. Hierdie kommer oor kleur verskyn ook in die ontwikkelingsafdelings. Die gebruik van modulasie, meestal sonder noemenswaardige tematiese veranderings, het sommige kritici daartoe gelei dat Mozart se ontwikkelings minder aansienlik en 'ernstig' as Haydn s'n was. Twee laaste kenmerke van die volwasse simfoniese styl van Mozart is opmerklik. Eerstens 'n paar aspekte van sy ritmiese beheer, hoewel dit baie minder sigbaar is as Haydn se motiverende leidrade, wat aansienlik bydra tot die beweging se rasionaal. En 'n tweede punt wat algemeen oor die hoof gesien word, verwys na hoe Mozart die eindes van die dele ontwikkel, insluitend kalmte en glans. 
Ludwig van Beethoven Edit
Deur L. van Beethoven kry die simfonie nuwe dimensies in inhoud en vorm, wat die gehoor sou verbaas. Hy het nege simfonieë gekomponeer, sommige met 'n programmatiese inhoud gekenmerk deur hoë ideale en etiese opvattings. [vereis aanhaling] Beethoven se simfonie, net soos sy hele skepping, lei die belangstelling in die lied wat deur die skepping van W.A. Mozart na harmonie (akkoord), polifonie en vorm - in 'n woord, musikale konstruksie, sy melodie is eerder '' arm '(Liviu Dănceanu).  Die vergelyking van die twee outeurs gaan verder deur 'n tipologie van "melodiste" en een van "komponiste" te bespreek - die eerste is gebaseer op die effek wat liedjies met baie persoonlikheid skep, terwyl die tweede gekenmerk word deur die ontwikkeling triviale musikale temas (wanneer dit uit verband geruk word). Beethoven word vir sy tyd as die mees kreatiewe 'komponis' beskou, en getuienisse van sy kuns is die ontwikkelinge in die eerste deel van die vyfde simfonie en die tweede deel van die sewende simfonie, gebou op 'n tema wat byna sonder melodie is (die einde van die beweging hervat die tema op 'n gefragmenteerde manier en "kruis" verskeie instrumentale dele van die orkes tydens die uitlating, in 'n prosedure soortgelyk aan Klangfarbenmelodie, wat in die twintigste eeu opgelê is).
Die musiektaal wat Beethoven in sy simfonieë aangeneem het, word destyds geprys vir sy beweeglikheid en onvoorspelbaarheid. Die struktuur van die eerste deel word versterk en bevat 'n baie meer konsekwente ontwikkeling, 'n gedifferensieerde deel van die uitstalling, terwyl die kode 'n losstaande gedeelte word wat die epiloog van die musikale diskoers bevat. Beethoven vergroot die orkesapparaat, veral in die rigting van die blaasinstrumente, wat ook die 'melodiese' posisie met die strykersfamilie deel.
Die Derde Simfonie, "The Heroic" (1803), wat "die begin van die groot skeppende eeue" verteenwoordig (Romain Rolland), [vereis aanhaling] stel 'n eerste stadige, dramatiese beweging voor, in die vorm van 'n begrafnisoptog in die derde deel word die menuet vir die eerste keer vervang met scherzo (dit. "grap"). [vereis aanhaling] Ander simfonieë waarna meer gereeld verwys word: Simfonie V in C mineur ("of Destiny", 1808), Simfonie VI in F majeur ("Pastoraal", 1808) - toon elemente van programmatisme en stel 'n vyfde deel bekend, maar 'n onverwante eksperiment in die volgende genreskeppings, Simfonie VII in A majeur ("Apotheosis of Dance", 1811) en Simfonie IX in d mineur (1824) - die einde van laasgenoemde stel vokale soliste en koor ("Ode aan vreugde") op lirieke van JC bekend Friedrich von Schiller.
Struktuur van die klassieke simfonie Modifikasie
Die klassieke simfonie het oor die algemeen vier dele:
Eerste deel in 'n vinnige tempo (bv. allegro), gestruktureer in die vorm van 'n bitematiese sonate en versprei volgens die skema "uitstalling-ontwikkeling-half". Dit word soms voorafgegaan deur 'n kort, stadige inleiding.
Die tweede beweging is stadig (andante, adagio ens.) en laat meer formele benaderings gebruik word, meestal in die vorm van romanse hoeveelheid, tema met variasies en rondo. W.A. Mozart stel ook die sonatevorm in hierdie deel bekend (bv. In Simfonie KV 551). [vereis aanhaling]
Die derde beweging, in minuetempo (vandaar die naam - matige pulsasie), is gewoonlik die kortste deel van die simfonie. Begin met Ludwig van Beethoven, word die menuet vervang deur grap, in 'n vinniger en danstempo.
Die einde het 'n vinnige tempo (allegro, lewendig, binnekort ens.) en word meestal as 'n rondo opgestel, maar ook in die vorm van 'n sonate of as 'n tema met variasies.
Die eerste en laaste dele word byna altyd in dieselfde sleutel geskryf, wie se naam binne die titel van die simfonie self val, terwyl die sentrale dele 'n veranderlike sleutel het: as die basiese sleutel minderheid, slow motion is dikwels meerderheid, terwyl die simfonie in 'n toonsoort gekomponeer is meerderheid, neem die sentrale dele die toon oor oorheersend of subdominant. Veral in die romantiek is daar meer en meer uitsonderings op hierdie skema, maar dit bly in die algemeen 'n verwysingstermyn tot in die middel van die twintigste eeu, soos blyk uit die simfonieë wat deur Gustav Mahler, Sergei Prokofiev of Dimitri Shostakovich geskryf is.
Die begin van die Romantiese Simfonie
Die 19de -eeuse simfonie het 'n merkwaardige samehang in genre, van Beethoven se vroeë simfonieë tot die middelperiode van Mahler se simfonieë. Die identiteit van die genre is grootliks gebaseer op eksterne kriteria van struktuur en grootte: die komponiste het die simfonie as 'n orkeswerk aangewys vir 'n orkes van medium of groot verhoudings, gewoonlik uit drie, vier of vyf dele (gewoonlik vier). In deel I word die sonatevorm gewoonlik gebruik, voorafgegaan deur 'n stadige inleiding in die tweede deel, het ons dikwels 'n stadige liriese oomblik, gewoonlik in die vorm van 'n sonate- of ABA -tipe, of tema met variasies; die derde deel is gewoonlik 'n dans - grap en die vierde deel 'n vinnige einde. Die volgorde van die twee middelste dele word soms verander, en daar was natuurlik ander uitsonderings op hierdie standaardvorm, maar dit bly uitsonderings.  Deur hierdie eksterne kriteria kan die simfonie gedefinieer word as 'n "orkessonate", selfs al is die verskille tussen hierdie twee genres eintlik kompleks. Teen die einde van die 18de en die begin van die 19de eeu beklemtoon kritiese opmerkings oor die simfonie herhaaldelik kenmerkende eienskappe: 'n in wese polifoniese tekstuur en 'n 'openbare' nuanse. Die simfonie word voortdurend gewaardeer vir sy unieke vermoë om so 'n wye verskeidenheid instrumente op so 'n manier te verenig dat geen stem oorheersend is nie, wat alles bydra tot 'n geheel. 
Vanweë die estetiese aansien van die simfonie, en vanweë die suiwer tegniese komposisievereistes, was hierdie genre aan die begin van die 19de eeu algemeen bekend as 'n toetssteen van komposisionele vaardighede. Dit was 'n wydverspreide gevoel dat 'n komponis nie 'n werk van hierdie aard kon (of ten minste nie moes) komponeer sonder om die kleiner genres te bemeester nie. Die simfonie word beskou as 'n manier om roem te bewerkstellig en nie 'n finansiële inkomste nie, want ondanks sy aansien as genre, bly dit ekonomies winsgewend vir beide komponiste en uitgewers. Die simfonieë was moeilik om op te stel, wat beide vindingrykheid en finansiële ondersteuning vir publikasie verg. 
Die simfonieë was saam met die oratoria die sentrale repertoire van baie musiekfeeste wat in die eerste helfte van die negentiende eeu in Duitsland verskyn het. Die verskyning van 'n nuwe repertoire wat gesentreer is op die laaste simfonieë van Haydn en Mozart en Beethoven se negende simfonie, het gehelp om die simfonieorkes uit te brei. Terselfdertyd het dieselfde kanonieke repertoire die aanvaarding van nuwe werke baie moeiliker gemaak. 
Beethoven se simfonie
Beethoven se eerste simfonie verskyn in 1801 op die musiektoneel, toe instrumentale musiek in die algemeen, veral simfonie, 'n ongekende toename in estetiese status begin geniet. In die laaste tien jaar van die agtiende eeu is die simfonie tot stand gebring as een van die mees gesogte instrumentale genres, maar omdat dit geen waarneembare voorwerp van voorstelling gehad het nie, is dit beskou as 'n vermaaklikheidsmiddel eerder as 'n manier om sosiale, morele idees oor te dra of intellektueel. In sy "Kritiek op die fakulteit oordeel" (1790) herhaal Kant die algemene konsep van die tyd in die verwerping van die idee dat instrumentale musiek 'meer plesier as kultuur' sou beteken, op grond daarvan dat dit nie konsepte kon inkorporeer nie en dus moet word beoordeel na gelang van die plesier wat uit sy eenvoudige vorm verkry word. Volgens Kant was enige inhoud wat verband hou met denke in die luisteraar se denke bloot toevallig. Instrumentale werke wat 'n gebeurtenis of 'n spesifieke voorwerp probeer "verteenwoordig" het, is uit estetiese oogpunt geminag en as naïef en minderwaardig beskou.
Vanaf Simfonie III, Heroïes, het Beethoven 'n verskeidenheid maniere ondersoek waarop instrumentale musiek beelde en idees kan oproep wat die klankwêreld oortref. Die notasie van 'n 'poëtiese idee' was 'n sentrale konstante in die ontvangs van die instrumentale musiek van Beethoven, en die beste voorbeeld vind ons in die vyfde simfonie.
Vanuit 'n meer tegniese perspektief ondersoek die simfonieë van Beethoven 'n wye verskeidenheid komposisionele benaderings. Inderdaad, Beethoven se innovasies vanuit 'n formele oogpunt is buitengewoon, beide op die vlak van die deel self en van die dele as 'n siklus. Die integrasie van die koor aan die einde van die negende simfonie is een van die duidelikste maniere waarop ons die verkenning van nuwe benaderings van hierdie aard kan waarneem. Die Derde Simfonie, met sy ontlokking van etiese en politieke ideale, maar ook van die dood (Begrafnismars), het die vorige grense van die "standaard" simfonie aansienlik uitgebrei en die genre op sosiale gebied eksplisiet oopgemaak. Die Sesde Simfonie, Pastoral, handel oor die mens se verhouding met die natuur en ondersoek die eksponensiële potensiaal van instrumentale musiek op 'n manier wat wissel van vaag tot spesifiek. Die 7de simfonie vermy programmatiese posisies, maar ondersoek orkesklanke en ritmes met ongekende intensiteit. Dit was Beethoven se negende simfonie wat hierdie genre herdefinieer het. Na aanleiding van hierdie werke is die simfonie nie meer net 'n kwessie van vermaak nie, maar 'n voertuig van morele, filosofiese en selfs sosiale idees. En deur teks en stem in te bring in 'n tradisionele instrumentale genre, het Beethoven implisiet die estetiese meerderwaardigheid van instrumentale musiek in twyfel getrek. In hierdie opsig was die negende simfonie van Beethoven die katalisator vir 'n 'krisis' oor die aard van die genre. In die 1830's was 'n intense debat oor die toekoms van musiek in volle gang, en die simfonie, as die mees ambisieuse van alle musikale genres, was die middelpunt van hierdie debat. Schumann het in sy beroemde resensie van Berlioz se fantastiese simfonie in 1835 daarop gewys dat die dimensies en doelwitte van die simfonie na Beethoven se negende simfonie uitgeput was. Nadat hy verskeie sulke werke saamgevat het, verklaar Schumann Mendelssohn as die wenner van die "kroon en septer oor alle ander komponiste van die tyd", maar merk op dat hy tot die gevolgtrekking gekom het: daar is niks meer om te wen nie. Baie komponiste het tussen 1820 en 1830 simfonieë bly skryf, maar daar was selfs 'n toenemende gevoel dat hierdie werke esteties baie minderwaardig was as die laaste simfonie van Beethoven.
Die nalatenskap van Beethoven was natuurlik een van die faktore wat die simfoniese uitvoering van 1820-1830 beïnvloed het, en dit sou eenvoudig wees om enige verandering in die genre aan hierdie enkele faktor toe te skryf. Die simfonie was natuurlik steeds 'n uitdaging vir die ander komponiste. Die eintlike vraag was nie of ander simfonieë gekomponeer kon word nie, maar of dit moontlik was om hierdie genre te ontwikkel soos dit die afgelope vyftig jaar in die hande van Haydn, Mozart en Beethoven was, was daar baie skeptiese standpunte, maar feitlik geen optimisme nie.
Die enigste komponis wat die nalatenskap van Beethoven in die 1830's kon trotseer, was Berlioz. Hy word gedurende sy leeftyd, veral in Duitsland, erken as 'n ware erfgenaam van die simfonie van Beethoven.In elk van die drie konsertsimfonieë spreek Berlioz algemene uitdagings aan wat Beethoven stel. Die Fantastiese Simfonie van 1830, wat aansienlik bekendheid verwerf het as gevolg van Liszt se klavierarrangement, is 'n byna spieëlbeeld van Beethoven se negende simfonie. Die glans en oorspronklikheid van Berlioz se orkestrasie, die 'kosmiese' benadering tot die genre en sy vermoe om musiek en vertelling te meng, het as inspirasie vir die volgende komponiste gedien, om die gees en oorspronklikheid van Beethoven binne die simfoniese genre uit te brei sonder om hom direk na te boots. Liszt en Mahler se simfonieë hou baie verband met Berlioz se nalatenskap. 
Die generasie wat L. van Beethoven gevolg het, het nie direk die formele kompleksiteit en ekspressiewe digtheid van sy musiek voortgesit nie. In die nege simfonieë van Franz Schubert, met 'n meer lineêre struktuur en 'n patetiese sangkarakter, [vereis aanhaling] is daar meer klem op die gevarieerde herhaling van melodiese besonderhede as op tematiese ontwikkeling. Die bekendste is die agtste simfonie in h -moll - genaamd "onvoltooid" (1822) vir die ongewone struktuur van slegs twee bewegings (Schubert self het opgehou om 'n derde te skryf en vind die formele balans wat nodig is vir die werk baie goed uitgedruk in slegs twee dele Tog het 'n aantal komponiste hul eie 'voltooiings' van die simfonie voorgestel, maar nie een is opgelê nie.) - en die negende simfonie in C majeur (1828).
Die simfonieë van Felix Mendelsohn Bartholdy en Robert Schumann word gekenmerk deur die rykdom van die harmoniese opset en poëtiese inhoud, tipies van die romantiek, dikwels geïnspireer deur die protestantse godsdienstigheid. [vereis aanhaling] Mendelsohn se bekendste simfonieë, die derde "Skotse" simfonie (1832), die vierde "Italiaanse" simfonie (1833) en die vyfde "reformasie" (1842), bevat programmatiese elemente, maar dit word nie deur die onderskrifte voorgestel nie. ( wat nie aan die komponis behoort nie). Die simfonieë van Robert Schumann, waaronder Simfonie I se "Lente" (1841) en Simfonie III se "Ryn" (1850), is formeel grotendeels sonder strukturele digtheid, met meer klem op melodiese konstruksie. [vereis aanhaling]
Buite Duitsland bevat die evolusie van die simfonie hibriede elemente, soos getoon in Frankryk deur Hector Berlioz in "Fantastic Symphony" (1830), een van die eerste werke van programmatiese musiek, waarvan die struktuur (volgorde en aantal bewegings) verander word in vergelyking aan klassieke kanonne om die gekose "onderwerp" beter te verteenwoordig (wat egter geen ander materialisering het as die suggestie van die verhaal deur musikale toespelings nie). Sowel die orkestrasie as die polifonie in die komposisies van Berlioz is diep oorspronklik en het 'n sterk invloed op die Franse komponiste wat hom sal volg.
Laat romantiese tydperk verander
Johannes Brahms en Anton Bruckner het die eer om hul simfoniese taal te konsolideer en dit 'n sterk argitektoniese krag te gee. Brahms se vier simfonieë eis 'n permanente morele verbintenis tot die romantiese opset, met 'n besondere soberheid van taal en suiwerheid van vorm, in vergelyking met die ingewikkelde en digte harmoniese heelal van Wagner.
Anton Bruckner pas by die argitektoniese strengheid van Brahms, maar gebruik 'n harmoniese taal waarin die invloed van Richard Wagner gevoel word. Die grootte van Bruckner se simfonieë versterk in lengte en kompleksiteit van orkestrasie. Die hooftemas in die eerste bewegings van sy simfonieë is dikwels drie in getal, en oor die algemeen word elke beweging verryk met ander sekondêre melodiese idees. Die groep koperblasers gryp gereeld in, wat die dinamiese momentum onderbreek, adagioul word dikwels gevorm brul hy, en die einde word, net soos die eerste deel, in die vorm van 'n sonate saamgestel en gebruik temas wat reeds in die vorige bewegings verskyn het.
'N Spesiale plek word beklee deur Gustav Mahler, wat die formele en instrumentale apparaat van Bruckner se simfonieë verder versterk. Vokale soliste en kore verskyn in baie van sy simfonieë: Die 2de simfonie bevat 'n einde wat 'n monumentale volkslied van "Opstanding", in die derde, in ses dele, gryp 'n solis in contralto en 'n vrouekoor, in die 8ste word die godsdienstige tema gesing "Kom Skepper Spiritus", eindig die 9de met 'n adagio wat 'n halfuur duur, en die tiende - wat nog onvoltooid is - bevat slegs een adagio waarin atonale elemente reeds herken word.
Simfoniekomponiste in die tweede helfte van die 19de eeu sluit in: Piotr Ilyich Tchaikovsky en Alecsandr Borodin (Rusland), Camille Saint-Saëns, Georges Bizet en César Franck (Frankryk), Tsjeggiese komponiste Bedřich Smetana en Antonin Dvořàk (9de simfonie "From the New Wêreld "), Jean Sibelius, Finse komponis.
Aan die begin van die twintigste eeu is daar 'n neiging op alle gebiede van kuns om tradisionele vorme prys te gee, op soek na nuwe moontlikhede van artistieke uitdrukking. Op die gebied van simfonie word verskillende artistieke strome (bv. Ekspressionisme, neoklassisisme) en komposisionele prosedures (bv. Dodekafoniese tegniek) gekonfronteer. Terwyl baie komponiste, soos Charles Ives, George Enescu, Carl Nielsen, Ralph Vaughan Williams, Sergei Prokofiev en Dmitri Shostakovich nog steeds nou gekoppel is aan die tradisionele vorm, is daar in die simfonieë van Albert Roussel of Arthur Honegger impressionistiese motiewe. vorm tablette, soos Max Reger, Darius Milhaud, Paul Hindemith, Anton Webern, ander neem die polifoniese lineêre styl aan, soos Arnold Schönberg, Karl Amadeus Hartmann.
Na 1950 was daar 'n afname in belangstelling in die samestelling van simfonieë. 'N Aantal komponiste het egter ook vrugbare pogings aangewend in hierdie genre:
Pascal Bentoiu (8 simfonieë)
Nicolae Brânzeu (3 simfonieë en 'n konsertsimfonie)
Sergiu Celibidache (4 simfonieë)
Paul Constantinescu (Ploiești Simfonie)
Dimitrie Cuclin (20 simfonieë)
George Enescu (5 simfonieë, die laaste twee georkestreer deur Pascal Bentoiu, en 'n kamersimfonie)
Dinu Lipatti (1 konsertsimfonie vir twee klaviere en strykorkes)
Fantefan Niculescu (5 simfonieë)
Tiberius Olah (1 simfonie)
Die orkes, soos dit gevind word aan die einde van die oorgang na klassisisme, bestaan ​​uit strykinstrumente en geboë instrumente (viool, altviool, tjello, moontlik kontrabas of ekwivalent), houtblasers (fluit, hobo, fagot), horings en timpani. Sedert die laaste simfonieë deur J. Haydn benodig die orkes trompette en klarinet (wat nie in 'n groot aantal simfonieë deur W.A. Mozart gebruik word nie). [vereis aanhaling] Onder die invloed van die opera word die Engelse horing, die kontrabasoon, die koperblasers met 'n meer ambisieuse omvang as die Franse horing (tromboon, tuba) en harp later bygevoeg. Hierby kom die menslike stem, soos dit die eerste keer in die negende simfonie deur L. van Beethoven opgeneem is. Ter vergelyking, volg die instrumentasie van sommige simfonieë en simfoniesiklusse:
J. Haydn se laaste simfonieë (1790-1795): strykers, 1 fluit, 2 hobo's, 2 fagotte, 2 horings, 2 trompette en pianiste
7de simfonie deur L. van Beethoven (1812): snaarinstrumente, 2 fluite, 2 hobo's, 2 klarinette, 2 fagot, 2 horings, 2 trompette en pianiste
J. Brahms se eerste simfonie (1876): strykinstrumente, 2 fluite, 2 hobo's, 2 klarinette, 2 fagot, 1 kontrabassoon, 4 horings, 2 trompette, 3 trombone en timpani
6de simfonie van G. Mahler (1906): snaarinstrumente, 4 fluite, 4 hobo's, 3 klarinette, 1 klarinet in E ♭ < displaystyle flat>, 1 basklarinet, 3 fagot, 1 kontrabassoon, 8 horings, 4 trompette, 3 trombone, 1 tuba, timpani, harp, hemels, xylofoon, ander slagwerk.
Benewens die verskeidenheid timbre, het die aantal elemente van 'n simfonieorkes ook aansienlik toegeneem in die Romantiese era, van 'n paar dosyn in Haydn en Mozart se simfonieë tot meer as honderd elemente in die laaste simfonieë van Beethoven, tot grootskaalse orkeste. vir die skeppings van die laat Romantiese tydperk.
Simfonie van kleure - Resepte
Watter manier is meer geskik om die kleure van die herfs te vier, indien nie deur musiek nie? ParkLake, saam met Radio Romania Musical, maar ook met die orkeste en kore van Radio Romania, nooi die mense van Boekarest op Saterdag 8 September, begin om 19:00, om aan 'n spesiale konsert deel te neem. Dit word ondersteun deur die Radiokamerorkes, saam met die dirigent Constantin Adrian Grigore en die solis Irina Sârbu. Die kunstenaars verskyn op die verhoog wat spesiaal in die ParkLake Garden geïnstalleer is en sal die toeskouers verheug met beroemde stukke uit klassieke en jazzmusiek.
Die konsert, aangebied deur die oggendbestuurders van Radio Romania Muzical, Andreea Chiselev en Liviu Pețu, kombineer die twee musiekstyle: klassieke musiek en jazz-styl verwerking van 'n paar bekende Roemeense liedjies sal verweef word in 'n program wat vir almal toeganklik is. Van Mozart tot Johann Strauss-seun en Dmitri Sjostakowitsj, musiekwerke wat ons almal een keer neurie, word met passie deur die kunstenaars op die verhoog uitgevoer.
,,Dit is belangrik om tyd te maak vir kultuur, aangesien kultuur ons inspireer en 'n skeut kleur in ons daaglikse lewe bring. Ons wil soveel mense moontlik die geleentheid bied om die magie van klassieke musiek te ontdekHet ParkLake -winkelsentrumverteenwoordigers gesê.
Die geleentheid is die eerste in sy soort en van so 'n omvang dat 'n simfonieorkes behels, georganiseer in 'n winkelsentrum in Boekarest. Hiervoor sal die ParkLake-winkelsentrum 'n regte konsertsaal met honderde stoele reël, maar ook prosecco vir toeskouers. Toegang tot die konsert is gratis.
'N Perfekte aand, deur die mense van Boekarest in musiekakkoorde deurgebring, te midde van die groen versiering van die ParkLake -tuin.
Ervaar die simfonie van herfs kleure in ParkLake Garden - konsert van die radiokamerorkes
Op 8 September organiseer Radio Romania Muzical, ParkLake van Boekarest, Radioorkeste en kore 'n konsertgeleentheid, die eerste simfoniese musiekkonsert van so 'n omvang in 'n winkelsentrum in Boekarest
Op 8 September organiseer Radio Romania Muzical, ParkLake uit Boekarest, Radioorkeste en kore 'n konsertgeleentheid, die eerste simfoniese musiekkonsert van so 'n omvang in 'n winkelsentrum in Boekarest: Radio Chamber Orchestra, dirigent Constantin Adrian Grigore, solis Irina Serbian.
ParkLake, Radio Romania Musical, Radio Romania Orchestras and Choirs nooi u uit na 'n spesiale konsert: Radio Chamber Orchestra, dirigent Constantin Adrian Grigore en Irina Sârbu - solis, sal op die verhoog verskyn wat spesiaal in die ParkLake Garden op Saterdag 8 September geïnstalleer is vanaf 19.00 (str. Liviu Rebreanu nr. 4, sektor 3, Boekarest).
Klassieke musiek en jazz-styl verwerking van 'n paar beroemde Roemeense stukke is verweef in 'n program wat vir almal toeganklik is-van Mozart tot Johann Strauss-seun en Dmitri Sjostakowitsj, die musiekwerke wat ons almal eens gesoem het of wat ons gekies het om ons daagliks te begelei, soos die luitone van selfone. Die vervaardigers van die oggend Radio Romania Musical, Andreea Chiselev en Liviu Pețu, sal die aanbieders van die konsert wees.
Dit is die eerste geleentheid van so 'n omvang met 'n simfonie-orkes, in 'n winkelsentrum in Boekarest Park Lake berei 'n regte konsertsaal voor, met honderde stoele en prosecco vir toeskouers, 'n geleentheid wat bedoel is om te wys dat klassieke musiek vir almal en dit kan ons almal beter maak. Openbare toegang is gratis.
,, Dit is belangrik om tyd te maak vir kultuur, want kultuur inspireer ons en gee ons 'n skeut kleur in die alledaagse lewe. Ons wil soveel mense moontlik die geleentheid bied om die magie van klassieke musiek te ontdek ", het die verteenwoordigers van ParkLake Shopping Center gesê.
Konsert deur die Radio Kamerorkes, in die winkelsentrum! Lank lewe die simfonie van herfskleure!
Watter manier is meer geskik om die kleure van die herfs te vier, indien nie deur musiek nie? ParkLake, saam met Radio Romania Muzical, maar ook met die orkeste en kore van Radio Roemenië, nooi die mense van Boekarest op Saterdag 8 September, begin om 19:00 om deel te neem aan 'n spesiale konsert. Dit word ondersteun deur die Radio Kamerorkes, saam met die dirigent Constantin Adrian Grigore en die solis Irina Sarbu. Die kunstenaars verskyn op die verhoog wat spesiaal in die ParkLake Garden geïnstalleer is en sal die toeskouers verheug met beroemde stukke uit klassieke en jazzmusiek.
Die konsert, aangebied deur die oggendbestuurders van Radio Romania Muzical, Andreea Chiselev en Liviu Petu, kombineer die twee musikale style: klassieke musiek en jazz-styl verwerking van 'n paar beroemde Roemeense liedjies, verweef mekaar in 'n program wat vir almal toeganklik is. Van Mozart tot Johann Strauss-seun en Dmitri sostakovici, musiekwerke wat ons almal eenmaal neurie, sal met passie deur kunstenaars op die verhoog uitgevoer word.
,, Dit is belangrik om tyd te maak vir kultuur, want kultuur inspireer ons en gee ons 'n tikkie kleur in die daaglikse lewe. Ons wil soveel moontlik mense die geleentheid bied om die magie van klassieke musiek te ontdek ", het die verteenwoordigers van ParkLake Shopping Center gesê.
Die geleentheid is die eerste in sy soort en van so 'n omvang dat 'n simfonieorkes behels, georganiseer in 'n winkelsentrum in Boekarest. Hiervoor sal ParkLake -winkelsentrum 'n regte konsertsaal in die buitelug reël, met honderde stoele, maar ook met prosecco vir toeskouers. Toegang tot die konsert is gratis.
Meer besonderhede oor ParkLake -geleenthede, maar ook die program kan gevind word op www.parklake.ro en op die FacebookLink Shopping Center Facebook -blad.
Radio Kamera Orkes
Die Studio Orchestra, die voorloper van die huidige Radio Chamber Orchestra, is in 1947 gestig.
In meer as 30 seisoene het hierdie ensemble die aktiwiteit gekombineer om spesiale opnames vir radio -uitsendings in die ateljee te maak, met die teenwoordigheid daarvan op die konsertpodium. Deur die verskeidenheid van die benaderde repertoire (barok, klassisisme, musiek uit die 20ste eeu, ens.) En deur die koöptering van instrumentale of vokale soliste, het die Studio Orchestra of the Romanian Broadcasting kwalitatief ontwikkel en talle titels vir musikale shows aangebied. Die krediet behoort natuurlik ook aan die meesters by die dirigent: Constantin Silvestri, Mendi Rodan, Constantin Bobescu, Carol Litvin, Ludovic Bács.
Sedert 1990 is die Studio Orchestra omskep in die Radio Chamber Orchestra.
Met 'n permanente seisoen van konserte en opnames, is hierdie ensemble 'n aktiewe en aantreklike teenwoordigheid in die Roemeense musikale lewe. Die konserte wat in die Radio Hall gehou is, deur die land gereis of na die buiteland gereis het, was ware musiekgebeurtenisse. Die sukses van die Bach -250, Haydn, Schubertiada, Mozart - 250, Händel & Haydn feeste, die vyf uitgawes van die International Guitar Festival, die International Bandoneon and Accordion Festival, die Evening Organ Festival in die Radio Hall, sou nie gewees het nie moontlik sonder die spesiale bydrae. van die Radio Kamerorkes.
Die talle opgeneemde werke, baie in die eerste absolute oudisie, waarvan sommige op CD's vasgemaak is, voltooi die beeld van die aktiwiteit van hierdie musikale ensemble. Die naam van die Radiokamerorkes hou verband met die monumentale uitvoering van die integrale konserte vir klavier en W.A. -orkes. Mozart, in die interpretatiewe weergawe van die pianis Dana Borsan, 'n diskografiese gebeurtenis vir die eerste keer in die geskiedenis van Roemeense musiek.
Die spesifieke repertoire van die orkes fokus op die bevordering van minder bekende werke, tydens die eerste Roemeense oudisie, en die uiteenlopende en interessante aanbod is een van die aantreklikhede vir die musiekliefhebber. Hierby word 'n ryk voorstelling van Roemeense musiek gevoeg.
Byna al die belangrike Roemeense dirigente het gedurende die geskiedenis van meer as 'n halwe eeu bygedra tot die roem van die ensemble, sowel as die meesters wat deel uitmaak van die elite van die internasionale musikale lewe: Horia Andreescu, Enrique Garcia Asensio, Marco Balderi, Gabriel Bebeselea, Jean Pierre Berlingen, Francois Xavier Bilger, Robert Bokor, Amaury du Closel, Iosif Conta, Peter Csaba, Lawrence Foster, Christopher Wareen Green, Leonid Grin, Tetsuji Honna, I.Ionescu-Galati, Cristian Mandeal, Camil Marinescu, Paul Meyer, Milen Nachev, Thomas Rösner, Roberto Salvalaio, Deja Savic, Gerd Schaller, Tiberiu Soare, Ralf Sochaczewsky, Neil Thomson, Gian Luigi Zampieri, Jin Wang sa
Die teenwoordigheid van enkele gesogte Roemeense soliste uit die land en in die buiteland is opgemerk: Cristina Anghelescu, Dana Borsan, Dana Ciocarlie, Viorica Cortez, Ileana Cotrubas, George Crasnaru, Ruxandra Donose, Teodora Gheorghiu, Valentin Gheorghiu, Daniel Goiti, Dan Grigore, Nicolae , Dan Iordachescu, Silvia Marcovici, Mihaela Martin, Horia Mihail, Eugenia Moldoveanu, Mariana Nicolesco, Adina Nitescu, Aurelian Octav Popa, Liviu Prunaru, Ion Ivan Roncea, Eugen Sarbu, Georgeta Stoleriu, Razvan Suma, Eduard Tumagu, Lory Wallfsch, Bogdan Zvoristeanu, sa
Die name van belangrike buitelandse gaste moet ook genoem word: Emanuel Abbühl, Dmitri Alexeev, Yossi Arnheim, Claudi Arimany, Pierre-Yves Artaud, Brigitte Balley, Igor Bezrodnii, Gabriel Bianco, Daniel Blumenthal, Vladimir Bunin, Grace Bumbry, Marc Coppey , Costas Cotsiolis, Christopher Czaya-Sager, Aniello Desiderio, Richard Galliano, Lorenzo Gatto, Elina Garanča, David Grimal, Rivka Golani, Natalia Gutman, Monique Haas, Barbara Hendricks, Patricia Kopatchinskaja, Elisabeth Leonskaja, Misha Maisky, Carlo Marchione, Dominique Merlet , Alexis Mouzourakis, Vasso Papandoniou, Michel Portal, Susana Prieto, Hiroko Sakagami, Peter Soave, Pavel Steidl, Gerhard Reichenbach, Katia Ricciarelli, Michael Roll, Laura Vukobratovic, Andreas von Wagenheim, Sonia Wieder Atherton
Die bevordering van jong Roemeense dirigente en kunstenaars is deel van die bestuurstrategie van hierdie orkes, wat op sy beurt hoofsaaklik uit waardevolle jong musikante bestaan.
Oorsese toere in Rusland, Oekraïne, Oostenryk, Spanje, Frankryk, Italië, Japan, Griekeland, Ciprus, Duitsland, Suid -Korea, opnames, televisiefilms, deelname aan die uitgawes van die George Enescu Internasionale Fees, die International Music Week Festival Ons is waardeer deur die publiek en die gespesialiseerde pers.
Afhangende van die repertoire wat sy benader, modelleer Irina Sarbu haar stem met 'n spesiale timbre, maklik herkenbaar, en lei sy improvisasieverbeelding in baie rigtings, elk skouspelagtig op sy eie manier. Jazz domineer en laat sy merk op elke liedjie, van "Route 66" tot "C'est si bon", van "One note samba" tot "Ciocirlia" en & quotHora staccato & quot, van die ruim en intens volgehoue ​​melodie van skepping tussenoorlog Roemeense liedjies soos "Zaraza" op vokale perkussie wat onvoorspelbaar, helder en kleurvol ontplof soos 'n vuurwerkvertoning op die nuutste album van die solis - "seven Stairs" - met ETHNOTIC Project. Deur wat sy doen met haar goed deurgewerkte talent in jare se gespesialiseerde studies, dwing Irina Sarbu haarself sterk voor die publiek en bly sy permanent vas in die geheue. As gevolg van die oorspronklikheid en die manier waarop die liedjies wat klassiek geword het of die sang op 'n oorspronklike en unieke manier instrumentale instrumente uit die Roemeense folklore geword het, word die waarde van die sanger eenparig erken. Hy het sowel in die buiteland as in die buiteland opgetree - New York, Washington, Parys, Athene, Madrid, Wene, Venesië, Brussel, Praag, Lissabon, Stockholm, Jerusalem, Milaan - in klubresitale of op nasionale en internasionale jazzfeeste. Nuuskierig, in 'n permanente soeke na iets nuuts (hoewel onherstelbaar verlief op klassieke jazz), bied Irina Sarbu altyd die publiek interessante en oorspronklike programme aan.
Tydens sy studies in die land, daarna in Pole aan die "Karol Lipinski" Musiekakademie, het die dirigent Constantin Grigore baat by die leiding van bekende dirigente: Horia Andreescu, Petru Andriesei, Ilarion Ionescu-Galati en die Poolse dirigent Marek Pijarowski.
Constantin Grigore vervolmaak 'n internskap by die Rundfunk Sinfonieorchester Berlin (2011) onder leiding van maestro Marek Janowski en later (2012) by die Bayerische Rundfunk en Munchner Philharmoniker, waar hy deelneem aan repetisies en konserte deur Mariss Jansons, Bernard Haitink, Alain Gilbert, Paavo Jarvi, Lawrence Foster of Vasily Petrenko neem terselfdertyd ook deel aan fenomenologiekursusse wat deur Konrad von Abel aangebied word.
Constantin Adrian Grigore het konserte gehou by die lessenaar van belangrike orkeste, beide in die land (Simfonieorkes van die "George Enescu" Filharmonie, Radiokamerorkes, Nasionale Radioorkes, "Moldawië" Staatsfilharmonie van Iasi, "Ion Dumitrescu" Filharmonie - Rm Valcea, "Paul Constantinescu" Philharmonic from Ploiesti, State Philharmonic from Pitesti, State Philharmonic from Sibiu, State Philharmonic from Oradea, "Nae Leonard" Theatre Orchestra from Galati, "Oleg Danovski" Opera and Ballet Theatre Orchestra, Orchestra National Operetta and Musical Theatre in Boekarest) sowel as in die buiteland (Pole - "R -20" kamerorkes van Wroclaw, Kielce Philharmonic, National Chamber Orchestra van die Republiek Moldawië of "Serghei Lunchevici" Philharmonic from Chisinau).
Hy is ook een van die stigterslede en dirigent van die kamerorkes "Camerata Regala", waarmee hy talle konserte in Roemenië gehou het, maar ook in Albanië, Moldawië of Pole, en in Januarie 2016 is hy uitgenooi deur die Roemeense Kulturele Instituut , om 'n konsert te hou by die lessenaar van die Royal Chamber, in die MozartSaal van die Konzerthaus Wenen.
In 2017 is hy uitgenooi na die lessenaar van die Royal Philharmonic in Luik, waar hy 'n reeks van 7 konserte in Liege (Philharmonic Hall), Brussel (Bozar), Ath, Ottignes en Namur gehou het.
Constantin Adrian Grigore het saamgewerk met bekende soliste van die musiektoneel soos Florin Croitoru, Rebekka Hartmann, Nicolae Licaret, Daniel Podlovschi, Gabriel Croitoru, Florin Ionescu Galati, Ilian Garnet, Aura Twarowska, Teodor Ilincai, Cristian Mogosan, Irina Iordachescu, Sergi Gordin Carreras, Sorina Munteanu, Iulia Merca, Katarzyna Dondalska, Stefan Ignat, Ana Maria Donose, Cristina Anghelescu, Ioana Cristina Goicea, Raluca Ouatu, Tina Munteanu, Horea Haplea, Ingmar Anthony Lazar, Cristian Sandrin, Ioana Ilie, Laura Nicorescu, Anna Miresc Natalia Konik, Wictor Kociuban, Piotr Banasic, Alessandro Safina of die Madrigal National Chamber Choir.
Constantin Grigore het talle toekennings en onderskeidings ontvang - as hoof van die bevordering van UNMB, die prys van die stigting "Bucovina Brothers" (2006), die eerste prys by die interpretasiewedstryd "Garabet Avachian", semifinalis by die Direction Contest "Jeunesses Musicales Boekarest " - 2010 -uitgawe, asook verskeie diplomas wat deur die Roemeense regering toegeken is vir die samewerking en koördinering van talle kulturele projekte. Hy werk saam met gesogte instellings soos die Roemeense ministerie van kultuur en kultusse, Artexim of ICR Warskou.
Tans is Constantin Grigore die hoofdirigent van die Royal Chamber Orchestra.
Tyd en ruimte in die simfonie van kleure @ Iași
Ons het die spesiale eer om u uit te nooi na die opening van die skildery -uitstalling "Tyd en ruimte in die simfonie van kleure" onderteken deur Mihai Coțovanu, wat plaasvind op Maandag 22 Februarie 2021, 1700 in Theodor Pallady Gallery, Lăpușneanu Street , Iași.
Aangebied deur kunskritikus Petru Bejan
Besoektye 10:00 & # 8211 18:00, 22 Februarie & # 8211 10 Maart 2021
In die skilderkuns moet die plastiese kunstenaar deur baie fases gaan om 'n perfekte dirigent te word, 'n virtuose van kleure op doek. Die verkryging van virtuositeit in die skilderkuns en die omskakeling van die doek in 'n simfonie van kleure is 'n breë en komplekse reis, 'n diep wetenskap, 'n deurlopende opleiding van analise en waarneming. Om fyn kleurskakerings te kan waarneem en onderskei, moet die oog so gevorm word dat dit 'n perfekte hulpmiddel word vir die hantering van kleure op die palet en doek, om die vermoë te bereik om emosie deur kleur in die geverfde motief oor te dra. Die kunstenaar moet die innerlike ervaring bereik, sodat hy die kleur van die siel deur die are kan voel vloei. Die kwas verander in 'n toverstaf wat die kleure op die palet rig, in die harmonie van chromatiese klanke wat nie net in die ruimte en tydens wording getransponeer word nie, maar ook op die ruimte van die doek, as 'n vorm en uitdrukking van die rede, as 'n simfoniese partituur van kleure in die gesiende wêreld. ongesiens in die ekspressiewe wording van die innerlike. Die omliggende werklikheid in sy diversiteit word 'n bron van inspirasie in die skilderkuns, waarin die kunstenaar leer kyk om die raaisels agter die werklikheidsgordyn te verstaan, raaisels wat ons opgewonde maak en ons voor groot vrae stel. Ek wys daarop dat die kompositoriese organisasie van die plastiekoppervlak en die noodsaaklikheid om 'n skildery met 'n interessantheid te skep, 'n refleksie is oor selfontdekking (in die vorm van sosiale telluriek, die individuele, persoonlike behoefte om die middelpunt van belang te wees) . Deur die so gemaakte prentjie word die kyker gelei tot kultuur-geestelike bevrediging, deur harmonieuse klanke, gemoduleer deur fyn kleure van skakerings, skakerings, kleure, met die suiwerste chromatiese energie van kleure, soos instrumente wat die harmonieuse vloei van note duidelik weergee, daardeur dring die siel deur. Die skepping self is 'n simfonie van die Grand Conductor, wat die skeppingsreëls in musikale tussenposes weerspieël. Vanuit hierdie oogpunt kom die kreatiewe inspirasie van die musikant uit die musiek van die sfere. As ons luister na die simfonieë van die groot komponiste, word ons deurdring deur musiek, wat ons losmaak van die telluriese aspekte van die lewe.
Uitstalling | Rodica Vinca: "Simfonie van kleure"
"Die simfonie van kleure", Die derde solotentoonstelling van Rodica Vinca, word aangebied deur die Sylvain-Garneau-biblioteek in Laval (Boulevard Sainte-Rose 187, H7L 1L5). 35 werke op doek (akriel en gemengde media) en 17 op glas (loodglas en kristalle) vorm hierdie nuwe uitstalling, waarin die tegniek en chromatika wat die kunstenaar gebruik, weer opgemerk word.
"Simfonie van kleure" gaan voort en voltooi die twee vorige uitstallings van Rodica Vinca, van 2016 en 2017, "Kleurgeheue " en onderskeidelik "Die lied van die water " (albei het plaasgevind by die boetiekrestaurant Château Napoléon in Rosemère). "Kleurgeheue" het getoon dat die kunstenaar die kleure volledig en moedig gebruik. Sy skildery is tekstuur, kleur, kontras, maar ook harmonie; hierdie elemente word weerspieël in die geheel van sy werke, wat wissel tussen suiwer abstrak en 'n ketting van suggestiewe, emosionele elemente. In die "Die lied van die water", waar water, soos die titel aandui, die sentrale motief was, het die kunstenaar vir die eerste keer geëksperimenteer met skildery op glas (vase), wat sy in hierdie jaar se uitstalling volledig ondersoek het.
Hier is wat die kunstenaar ons vertel het oor die evolusie van haar styl, die verhouding met skildery en die toevlug in kleur: 'Ek wil 'n voortdurende evolusie, maar terselfdertyd wil ek nie die verband met die verlede, met die In die beginjare, toe ek wou en daarin kon slaag om onskuld, duidelikheid, krag en opregtheid te herstel deur kronkelende kleure. Die eindresultaat is kompleks, maar terselfdertyd eenvoudig. Dit is my verhouding met vorm, lyne en kleur. Skildery is 'n intuïtiewe, sentimentele proses, met 'n sekere betekenis van elke weergawe op doek. Dit is 'n permanente motivering van diep gevoelens en gevoelens, weerspieël in die harmonie van kleure. Hulle gebruik verskillende media, hoofsaaklik akriel, mildelik gekombineer. Die konsekwentheid van die kleur word gegee deur die verskeidenheid skakerings, sonder opeenvolgende verdunnings, maar in harmonieus gekombineerde mengsels.
Die afgelope jare is sy werk in Kanada en in die buiteland opgemerk. In 2017 ontvang hy die bronsmedalje vir oorspronklikheid, tegniek en estetiese waarde tydens die International Gala of Visual Arts Son et Lumière, 'n jaarlikse kompetisie wat gereël word deur die Cercle des Artistes Peintres et Sculpteurs du Québec (CAPSQ), waarvan hy lid is .
In die lente van hierdie jaar ontvang Rodica Vinca nog 'n bronsmedalje, "La Victoire de Samothrace", vir oorspronklikheid, estetiese en tegniese waarde en vir haar bydrae tot die bevordering van die kuns van die land van aanneming, Kanada. Die medalje is toegeken tydens die 48ste uitgawe van die CAPSQ internasionale uitstalling in Charente-Maritime, Frankryk, wat plaasgevind het in die Abbaye de Fontdouce, 'n Benediktynse abdij wat in 1111 gestig is en 'n UNESCO-beskermde historiese monument.
Video: Jakobus. Die rede vir ons Vreugde. 15 Augustus 2021. Pastoor George van Schalkwyk (Desember 2021).