Wanneer 'n huis gebou word, word loodgieterswerk en bedrading vroeg in die proses geïnstalleer. Sodra dit geïnstalleer is, sal die pype en drade waarskynlik vir die leeftyd van die huis onveranderd bly. Dieselfde geld die bedrading van die brein. Vroeë verhoudings dra letterlik 'n emosionele beheerkringloopbaan by die kind op. Hier is hoe “neurone wat aanmekaar vuur, saamdraad.” Hierdie frase omvat die neurologiese teorie wat deur Donald Hebb in sy 1949-boek aangebied word. Die organisasie van gedrag.
As tegelyk aanliggende neurone in die brein vuur, verbind hulle mekaar en vorm hulle 'n nuwe kring. Dink aan sweiswerk. As 'n rooiwarm stuk metaal aan 'n ander stuk metaal raak, word die twee stukke vasgemaak. As 'n elektriese stroom dan op die een stuk aangewend word, vloei dit ook deur die ander.
Laat ons Hebb se aksioma op verhouding toepas. As 'n moeder na 'n kind glimlag, laat haar glimlag miljoene neurone aan die brand slaan. Sommige neurone, diegene wat naby die skietery plaasvind, verbind mekaar. Dit veroorsaak 'n verandering van die stroombane. Nadat die skietwerk saam gelei het, het die sein wat oorspronklik op 'n neurale baan beweeg, ook nou 'n tweede pad.
Hoe word dit vertaal in emosionele regulering? Kom ons probeer 'n oorvereenvoudigde voorbeeld.
Laat ons dink dat Suzie en Ingrid kinders vir die eerste keer op pad is na die kleuterskool. Ek het daardie name gekies, sodat jy maklik kan onthou dat Suzie, wie se naam met S begin, oor die algemeen veilig en veilig voel; en Ingrid, wie se naam met ek begin, voel onseker, dikwels sonder enige duidelike rede.
Albei gaan alleen kleuterskool toe, sonder hul ma's om hulle te kalmeer. Laat ons voorgee dat hulle albei voorspoedig en slim is oor neuropsigologie. Suzie kan dalk so sê:
Ek sal goed gaan, ma, want toe ek jonger was, het ek by my ingegaan elke keer as ek ontsteld gevoel het. U kan sien wat ek gevoel het. U het my aan die einde van die tonnel lig gewys deur my te vertel dat, alhoewel ek ontsteld is, ek binne 'n minuut beter sou voel. Omdat u dit herhaaldelik gedoen het, het die neurone wat geskiet het toe u my kalmeer, saamgevoeg. As ek nou ontsteld raak, kalmeer u gesig, stem en aanraking my outomaties.
Alhoewel u nie fisiek by my is nie, sal u sielkundig by my wees. As ek weg is, sal u my in u gedagtes hê, en u in u gedagtes hê. Al is ons op twee verskillende plekke, sal ons steeds met mekaar verbind wees.
Suzie se herinneringe aan die vele kere wat haar ma haar kalmeer, word soos 'n video in haar kop geberg. As u ontsteld is, word die Play-knoppie outomaties geaktiveer, en die video speel in Suzie se onbewuste prosedurele geheue. As dit so is, sien Suzie haar ma se gesig onbewustelik. Haar ma se sagte oë kalmeer haar. Suzie hoor haar ma se stem: 'Ek weet hoe jy voel. Dit gaan goed. Alles gaan goed gaan. 'Suzie voel haar moeder onbewustelik gerusstellend. Hierdie herinneringe aktiveer Suzie se parasimpatiese senuweestelsel. Kalmte neem oor, en binnekort is alles in orde.
Wat van Ingrid? Haar ma het nie op 'n kalmerende manier op haar ineenstorting gereageer nie. Soms het sy gereageer soos Suzie se ma gedoen het, maar ander kere reageer sy glad nie. En soms maak sy Ingrid se gevoelens ongeldig en sê: 'Daar is niks om oor te wees nie.' Of 'Hou op om te huil, of ek sal jou iets gee om oor te huil!'
As sy bang is, soek Suzie haar ma, 'n betroubare hawe van veiligheid. Maar as Ingrid bekommerd is, as sy na haar ma wend, spring sy moontlik uit die koekpan in die vuur. Navorsing het getoon dat kinders in die moeilikheid van Ingrid, wat nêrens heen kan draai nie, hulle meer bekommerd maak en sodra hulle bang is, langer as ander kinders bekommerd bly. "Dit is nie net dat die begin van simpatiek aangedrewe vreesalarmtoestande vinniger is nie, maar dat die verrekening daarvan verleng word en dit langer duur," volgens Allan Schore.
Wanneer Ingrid op die punt is om kleuterskool toe te gaan, sê sy:
Kyk, Ma, as ek 'n ineenstorting by die kleuter het, weet ek nie wat ek sal doen nie. Ek het al hierdie verskillende opnames van u in my gedagtes. As ek op die Play-knoppie klik, is dit soos Russiese roulette. As die video van u wat my liefhet en my kalmeer verskyn, sal ek goed gaan. Maar as 'n video van u wat my ongeldig maak begin speel, vertrou ek myself nie. En wat as ek 'n video begin sien van jou wat my dreig of my slaan? Ek is te angstig om jou na vore te bring. Aangesien ek nie afhanklik is van wat binne gebou is om my sielkundig te kalmeer nie, het ek nodig dat u fisies by my is om dit te doen.
Ons probeer om ons opwekking te beheer deur in beheer te wees van wat aangaan, sodat ons seker kan wees daar is niks om oor te raak nie. Ons is geneig om situasies te vermy waar ons nie kan beheer oor wat gebeur nie. As ons nie so 'n situasie kan vermy nie, maak ons ​​seker dat ons kan uitkom as dinge verkeerd loop.
Gelukkig, as ons stroombane om die alarm outomaties te verswak en opwekking - insluitend paniek - te reguleer, nie in die vroeë kinderjare was nie, kan ons dit nou vasstel. Ons kan afhaal waar die ontwikkeling opgehou het.
Laat ons Ingrid weer as 'n volwassene beskou. Op die oppervlak lyk sy koel, kalm en versamel. Almal dink sy het dit alles bymekaar. Dit kan deels wees omdat sy 'n paar goeie vriende het wat selde met mekaar meeding. As sy by hulle is, hou die seine wat sy onbewustelik van hulle optrek, haar parasimpatiese senuweestelsel aktief. Sy kan haar beskerming in die steek laat en heeltemal gemaklik voel.
Wanneer Ingrid 'n nuwe pos begin, is daar egter mededinging onder die werknemers. Haar optrede is onderhewig aan oordeel en kritiek. Niemand gee haar onbewuste seine dat alles goed gaan nie. Angs veroorsaak dat sy haarself beoordeel en kritiseer. Maar omdat Ingrid dinge moet beheer om veilig te voel, het sy heeltemal daarin geslaag. Alhoewel sy 'n emosionele prys daarvoor betaal, bevorder dit haar loopbaan en word sy bestuurder.
Aanvanklik hanteer sy haar nuwe verantwoordelikhede goed. Maar namate sy vooruitgaan en groter uitdagings in die gesig staar, kan sy nie elke detail beheer nie. Stres bou op. Sy het soms paniekaanvalle en konsulteer 'n terapeut. Die terapeut vra haar om kritiese gedagtes oor haarself te vervang met positiewe bevestigings. Die terapeut sê ook vir haar dat, aangesien paniekaanvalle geen skade berokken nie, sy nie vir hulle moet vrees nie.
Ingrid het verwag dat terapie haar beter sal laat voel, maar om deur 'n persoon wat volgens haar 'n outoriteit is, te sê dat sy nie deur paniekaanvalle gepla moet word nie, is een van die mees ongeldigste dinge wat nog ooit met haar gebeur het. Hoe kon sy nie wil jy paniekaanval hê? Beteken dit dat daar iets verkeerd met haar is?
Alhoewel navorsing herhaaldelik bewys het dat asemhalingsoefeninge nie paniekbevange is nie, het die terapeut dit aanbeveel, waarskynlik omdat hy nie vir Ingrid wou erken dat hy geen doeltreffende manier het om haar te help om paniekaanvalle op te hou nie. Alhoewel Ingrid dit nie weet nie, het die terapeut haar opgestel vir mislukking.
Haar paniek duur voort. Toe die gesondheidsversekeraar van Ingrid weier om te betaal vir addisionele terapiesessies, dink sy dit is net so goed. As daar iets is, het sy slegter gevoel oor haarself nadat sy die terapeut gesien het.
Herprogrammering van die paniek
Om goed te kan werk, het 'n rekenaar sowel hardeware as goeie sagteware nodig. Om die alarm te verminder en die opwekking te reguleer, het u goeie hardeware nodig; u brein moet fisies ongeskonde wees. Die natuur sorg gewoonlik daarvoor. Maar regulering vereis ook goeie sagteware, en die natuur voorsien slegs die helfte daarvan. Elke baba word gebore met die wete hoe om opgeknap te word, maar die natuur bied nie ingeboude sagteware om te kalmeer nie. Dit moet geïnstalleer word deur emosioneel veilige verhoudings met versorgers. Ingrid se vroeë verhoudings het nie die sagteware wat sy benodig, geïnstalleer nie.
Laat ons nou aanvaar dat Ingrid gedoen het wat jy doen: sy het hierdie boek gelees. Sy was verbaas om te ontdek dat baie mense voel soos sy doen. Sy het nie gedink dat iets tydens haar kinderjare ontbreek nie. Alhoewel sy nie soveel kinderjare-gebeure onthou soos wat ander gelyk het nie, het sy geglo dat dit goed gaan. Aangesien die oefeninge in hierdie boek egter interessant lyk, het sy besluit om dit te probeer.
As gevolg van haar vriende, was dit maklik vir haar om die tye te onthou toe sy voel dat haar wag in die steek gelaat word. Sy onthou die gesig van 'n vriend en maak asof die vriend 'n foto hou van 'n werksituasie wat nood veroorsaak. Sy maak toe asof sy en die vriend saam na die foto kyk en daaroor praat. Die kalmerende kwaliteit van haar vriend se stem deurdring die toneel op die foto. Sy kan haar vriendelike gerusstellende aanraking onthou. Ingrid maak asof sy daardie aanraking voel terwyl sy en haar vriendin praat oor wat op die foto aangaan.
Die volgende dag sien sy hoe haar vriend 'n tekenprent hou. Die tekenprentkarakter het 'n paniekaanval gehad en voel hoe sy hart klop. In haar verbeelding het Ingrid en haar vriend oor daardie gevoel gepraat. As sy die vriendin se aanraking onthou, het dit kalmer gevoel. Ingrid het die oefening voortgesit en elke element van paniek aan haar vriendin se gesig, stem en aanraking gekoppel.
Om die kalmeringsproses outomaties te maak, oefen sy om haar vriendin se gesig na vore te bring wanneer sy spanning opmerk. Terwyl sy hieraan oefen, kon sy op laer en laer vlakke spanning opspoor, wat haar in die bot laat spat.
Onderhoud met kaptein Tom Bunn: herstel van paniekaanvalle