Kan dinge in swart-en-wit terme mense se siening oor wetenskaplike vrae beïnvloed? Lightspring / Shutterstock.com
Tans is daar drie belangrike kwessies waarop daar wetenskaplike konsensus is, maar omstredenheid tussen leke: klimaatsverandering, biologiese evolusie en kinderinenting. Op al drie sake, prominente lede van die Trump administrasie, insluitend die president, het opgestel teen die gevolgtrekkings van navorsing.
Hierdie wydverspreide verwerping van wetenskaplike bevindings bied 'n verwarrende legkaart aan dié van ons wat 'n bewyse-gebaseerde benadering tot kennis en beleid waardeer.
Tog noem baie wetenskaplike deniers empiriese bewyse. Die probleem is dat hulle dit op ongeldige, misleidende maniere doen. Sielkundige navorsing verlig hierdie maniere.
Geen skakerings van grys nie
As 'n psigoterapeut sien ek 'n opvallende parallel tussen 'n soort denke betrokke by baie geestesgesondheidsversteurings en die redenasie agter die ontkenning van wetenskap. Soos ek in my boek "Psigoterapeutiese Diagramme" verduidelik, is digotiewe denke, ook genoem swart-en-wit en alles-of-geen-denke, 'n faktor in depressie, angs, aggressie en veral grense persoonlikheidsversteuring.
In hierdie tipe kognisie word 'n spektrum van moontlikhede verdeel in twee dele, met 'n vervaag van onderskeidings binne daardie kategorieë. Grys ​​skakerings word gemis; alles word as swart of wit beskou. Dikotiese denke is nie altyd of onvermydelik verkeerd nie, maar dit is 'n swak instrument om ingewikkelde realiteite te begryp, omdat dit gewoonlik spektrums van moontlikhede, nie binaries, behels nie.
Spektrums word soms op baie asimmetriese maniere verdeel, met die helfte van die binêre veel groter as die ander. Byvoorbeeld, perfeksioniste kategoriseer hul werk as óf volmaak of onbevredigend; goeie en baie goeie uitkomste word saam met armes in die onbevredigende kategorie gekomponeer. In die grenslange persoonlikheidsversteuring word verhoudingsvennote beskou as óf alles goed of sleg, so een seerlike gedrag katapulteer die vennoot van die goeie na die slegte kategorie. Dit is soos 'n slaagsyfer / mislukkingstelsel waarin 100 persent korrek 'n P verdien en al die ander kry 'n F.
In my waarnemings sien ek wetenskaplike deniers betrokke in die digte denke oor waarheid eise. In die evaluering van die bewyse vir 'n hipotese of teorie, verdeel hulle die spektrum van moontlikhede in twee ongelyke dele: perfekte sekerheid en onbetwisbare kontroversie. Enige bietjie data wat nie 'n teorie ondersteun nie, is verkeerd verstaan ​​om te beteken dat die formulering fundamenteel in twyfel is, ongeag die hoeveelheid ondersteunende bewyse.
Net so, ontken deniers die spektrum van wetenskaplike ooreenkomste as verdeel in twee ongelyke dele: perfekte konsensus en geen konsensus hoegenaamd nie. Enige afwyking van 100 persent-ooreenkoms word gekategoriseer as 'n gebrek aan ooreenkoms, wat verkeerd vertolk word as aanduiding van fundamentele kontroversie in die veld.
Daar is geen 'bewys' in die wetenskap nie
Na my mening, misbruik die wetenskap deniers die konsep van 'bewys'.
Bewys bestaan ​​in wiskunde en logika, maar nie in die wetenskap nie. Navorsing bou kennis in progressiewe inkremente. Soos empiriese bewyse ophoop, is daar meer en meer akkurate benaderings van uiteindelike waarheid, maar geen finale eindpunt van die proses nie. Deniers gebruik die onderskeid tussen bewyse en dwingende bewyse deur empiries goedgesteunde idees as 'onbewese' te kategoriseer. Sulke stellings is tegnies korrek maar uiters misleidend omdat daar geen bewese idees in die wetenskap is nie en bewysgebaseerde idees is die beste handleiding ons het.
Ek het waargeneem ontkeners gebruik 'n drie-stap-strategie om die wetenskaplik onopgevoerde te mislei. Eerstens noem hulle gebiede van onsekerheid of omstredenheid, maak nie saak hoe klein, binne die navorsingsliggaam wat hulle verlangde optrede ongeldig maak. Tweedens, kategoriseer hulle die algehele wetenskaplike status van daardie navorsingsorgaan as onseker en omstrede. Ten slotte gaan die denier-advokaat voort asof die navorsing nie bestaan ​​het nie.
Byvoorbeeld, klimaatverandering skeptici spring uit die besef dat ons nie alle klimaatverwante veranderlikes heeltemal verstaan ​​nie, en dat ons glad nie betroubare kennis het nie. Net so, hulle gee gelyke gewig aan die 97 persent van klimaat wetenskaplikes wat glo in mensgemaakte aardverwarming en die 3 persent wat dit nie doen nie, alhoewel baie van laasgenoemde ontvang ondersteuning van die fossielbrandstofbedryf.
Dieselfde soort denke kan gesien word onder creationists. Hulle blyk enige beperking of vloed in die evolusionêre teorie verkeerd te interpreteer om te beteken dat die geldigheid van hierdie navorsingsonderwerp fundamenteel in twyfel is. Byvoorbeeld, die bioloog James Shapiro (geen verhouding) het 'n sellulêre meganisme van genomiese verandering waaroor Darwin nie geweet het nie. Shapiro beskou sy navorsing as byvoeging tot evolusionêre teorie, nie om dit op te doen nie. Tog vind sy ontdekking en ander dit, deur die lens van digotome denke, gebreek. Dit lei tot artikels met titels soos: "Wetenskaplikes bevestig: Darwinisme is gebreek" deur Paul Nelson en David Klinghoffer van die Discovery Institute, wat die teorie van "intelligente ontwerp. "Shapiro dring daarop aan dat sy navorsing geen ondersteuning bied vir intelligente ontwerp nie, maar voorstanders van hierdie pseudowetenskap Herhaaldelik noem sy werk asof dit wel gebeur.
Trump betrek vir sy deel digotome denke oor die moontlikheid van 'n verband tussen kinderinenting en outisme. Ten spyte van uitputtende navorsing en die konsensus van alle groot mediese organisasies dat daar geen verband bestaan ​​nie, het Trump dikwels 'n verband tussen entstowwe en outisme genoem en hy advokate die verandering van die standaard inenting protokol om te beskerm teen hierdie nie-bestaande gevaar.
Daar is 'n groot kloof tussen perfekte kennis en totale onkunde, en ons leef die meeste van ons lewens in hierdie kloof. Ingeligte besluitneming in die werklike wêreld kan nooit heeltemal ingelig word nie, maar om te reageer op die onvermydelike onsekerhede deur die beste beskikbare getuienis te ignoreer, is geen plaasvervanger vir die onvolmaakte benadering tot kennis genaamd wetenskap nie.
Jeremy P. Shapiro, Adjunct Assistent Professor in Sielkundige Wetenskappe, Case Western Reserve University