Omdat Quinne nog altyd deur baie Suid-Afrikaanse jong mense as ’n rolmodel beskou word—en daar ongetwyfeld talle jong lesers van Mieliestronk is wat hulle ook graag as akteurs sou wil vestig—het ons haar gevra om vir ons oor die akteursberoep te skryf. Vertel van die lief en leed, het ons gevra, van die storm en die drang, vertel hoe jy dink ingebore aanleg in die beroep met formele opleiding vergelyk.
IE lewe is snaaks en ’n mens kan baie draaie loop om uiteindelik op daardie pad uit te kom wat vir jou as individu bedoel is.
My lewe het verander toe ek die keuse gedoen het om as Connie op 7de Laan se stel te gaan speel. Dit het ’n nuwe realiteit vir my meegebring en skielik moes ek anders na myself en keuses en mense om my kyk. Die lewe as 'n aktrise of ’n akteur is selde wat dit voorgee om te wees. Moenie geflous word deur die skilderinge van ’n sogenaamde glansryke en sprokieslewe nie. Die oomblik wanneer jy die keuse doen om as kommentator van die samelewing op te tree, moet jy weet dat dit met ’n hele hoop verantwoordelikheid gepaard gaan.
As jy op die ouderdom van 13 of 17 of selfs 19 en 20 weet jou passie en droom is om toneel te speel, om stories te vertel, dan is jy baie gelukkig en baie bevoorreg. Dit bied jou soveel ruimte om te ontdek en om te leer. Moenie wegskram van die drama- en filmskool nie. Hoe gouer jy die groter prentjie en jou eie potensiaal in die veilige omgewing van die skool kan ontdek, hoe beter sal jy die uitdagings van die groter wêreld kan hanteer. Want om akteur te wees beteken dat jy weet wie jy is en dat jy bereid is om jouself en jou ervaring ten volle te deel.
Dis nie altyd maklik om te leer deur by die diep kant ingegooi te word nie. Ek moes baie dinge baie vinnig leer, want ek het met toe oë ingespring sonder enige wete vooraf van dit waarin ek my begewe. Vir my was dit ’n groot geskenk en ek is elke dag opnuut dankbaar vir die geleentheid. Nogtans beveel ek aan dat ’n mens liewers eers gaan studeer en leer en dan begin toneel speel. En dan nog aanhou; dis soos om 'n doktor te wees, daar is altyd nog iets om te leer.
As akteurs wil ons vir onsself ’n goeie basis bou. Nogtans kom dit net met baie ervaring en oor ’n lang tyd. Hoe doen ek dit nou? Deur met emosie en passie in die oomblik te lewe!
Al het ’n mens talent, of eerder ’n natuurlike begrip vir toneelspel, beteken dit nie dat jy nié, soos in enige sport, sekere spiere in oefening moet hou nie. ’n Gimnas of atleet sal immers nie sonder deeglike oefening op die veld stap nie. Dieselfde geld vir ’n akteur.
Dit is nou bykans agt jaar dat ek my in die toneelwêreld bevind. En elke nou en dan kan ek met oortuiging sê dat ek ’n aktrise is. Só ’n oomblik was toe ek onlangs saam met ’n uitsonderlike groep Amerikaanse akteurs op die verhoog in San Francisco was. Ons het ’n werk van die beroemde Amerikaanse skrywer Neil Simon opgevoer en die ervaring was ongelooflik! Ek was self verstom dat ek, as ’n Afrikaanse kind van Suid-Afrika, hier tussen die Amerikaners, op hulle verhoog, myself in hul taal en kultuur kon handhaaf.