Die herdood van die gemaskerde, weder-opgestane goue bulkalfProf. Koos Malan. Foto: Reint Dykema. Twee en ŉ half jaar gelede. ŉ Dankbare lofsang eggo oor die gefolterde land. Die nasie jubel, want daar is ŉ nuwe president. Hy is Cyril Ramaphosa, die verlosser uit die knelling van staatskaping en die verwoesting van Jacob Zuma. Daar was geen gronde vir Ramaphosa se verlosserstatus nie. Maar wat maak dit saak? Daar was oplaas ook geen gronde vir die afgodstatus van die goue kalf van Eksodus 32 nie. Hoekom dus strenger vereistes vir die Suid-Afrikaanse goue bulkalf stel? Ramaphosa het spoedig teleurgestel. Hy het slegs die breë pad geken. Hy het geluide gemaak om Eskom en ander verspillende staatsondernemings te herstruktureer, maar daar het niks van gekom nie. Hy het gebare gemaak om die staat se uitspattige salarisrekening te besnoei, maar daarvan het ook niks gekom nie. Hy het die herhaalde kanse wat kredietgraderingsagentskappe hom gegun het om die land se klaaglike staatsfinansies in orde te kry, geïgnoreer en sodoende die land dieper in rommelstatus ingelei. Pres. Cyril Ramaphosa. (Foto: Kopano Tlape/GCIS) Onder sy leiding besluit die Nasionale Vergadering op onteiening sonder vergoeding en onder sy leiding word verdere stappe gedoen om die reeds bankrot staat nog verder met die onbekostigbare nasionale gesondheidsversekering te belas. In pas met Zuma wat verkondig het al die moeilikhede van die land het begin met die koms van Jan van Riebeeck, beskuldig Ramaphosa wit mense van die oersonde van grondroof en verlede jaar vind Ramaphosa Versoeningsdag die gepaste geleentheid om die Voortrekkers as indringers af te maak. Intussen is die staatsadministrasie met inbegrip van die munisipale owerhede, soos tevore, steeds in dieselfde klaaglike toestand. En in weerwil van dramatiese aankondigings oor die aanstelling van superaanklaers by die Vervolgingsgesag is nog niemand vir enigiets verbandhoudend met staatskaping vervolg nie. En die goue kalf wat die nasie so laat jubel het? Lofsange is goue kalwers se enigste lewensbloed. Daarsonder vrek hulle. Vanweë sy mislukking het die lofsange wat aan hierdie goue kalf gebring is, spoedig weggekwyn… en die kalf stilweg heengegaan. Met die kalf in sy kanon, het nou net Ramaphosa oorgebly – ŉ Ramaphosa wat (onthou u?) oor die verrysing van ŉ blink, nuwe stad en ŉ blitsvinnige sneltrein gefantaseer het en hom ŉ sprankelende nuwe wêreldorde verbeel het. Uiteraard kon die hersenskimme nie die goue kalf laat herrys nie. Die kalf was klaar dood. Maar nie vir lank nie, want hier kom Covid-19 uit China aangesweef en dit lyk of die doodsengel, soos lanklaas tevore, ŉ nuwe huppel in sy stap gekry het. Die mensdom is bang. Die nasie hier te lande reageer verskriklik beangs en roep benoud uit om die intrede van ŉ verlosser wat die doodsengel kan verjaag. Siedaar, die roepstem word verhoor: die einste eens gestorwe goue bulkalf spring baldadig orent. Die goedgelowige nasie juig. Vergete is die goue kalf se mislukte eerste lewenstog. Hierdie keer kan ons seker wees: die weder-opgestane afgod sal ons verlos. Pres. Cyril Ramaphosa. Foto: GCIS Die goue kalf, verbeeld in die verlossende president, verskyn gereeld voor ons. Hierdie keer lyk hy ietwat anders. Hy is gemasker – in pas met die eise van die tyd. Hy praat so mooi, bedaard en verstandig. Die nasie loof hom. Hy gaan die doodsengel op sy plek sit. Laat ons sy reddende hand gryp. Dankbare hulde styg op nes daai tyd in Eksodus 32. Hoe kon die twyfelaars die goue kalf se sakrale stamboek en sy goedertierenheid so misgekyk het?! Die aanduidings was van jongs af daar. Kyk, hier is ŉ foto reeds uit die kalf se prille jeug, wat flink op sosiale media gesirkuleer het – iemand wat baie trek op die jeugdige Ramaphosa in sy hoedanigheid as voorsitter van die Students’ Christian Movement. Kort ná die aankondiging van die verlenging van die grendelstaat ŉ paar weke gelede, volg verdere getuienis van die kalf se sakrale stamboek: ŉ serieuse afbeelding van die president gepaard met ŉ uittreksel uit sy toespraak waarin hy op die vooraand van Goeie Vrydag die nasie seën toewens. Met dankbare harte word dit op sosiale media versprei. Nou bring omtrent die hele nasie hulde aan die presidensiële goue kalf. Maar ŉ goue kalf is nie rêrig ŉ goue kalf as daar nog nie ŉ beeltenis ter ere van sy grootsheid is nie. Toe kom die beeld. Op sosiale netwerke berig ŉ dame dat haar 72-jarige beeldhouervader aan die werk is aan ŉ beeld vir die gemaskerde kalf. Só word die goue kalf geloof. Nkosazana Dlamini-Zuma, die minister van samewerkende regering en tradisionele sake (Foto: National Cogta/Twitter) Dog, net toe eerbetoon op sy skrilste weergalm, begin sy glorieryke aanskyn skielik en erg verdof. Want die erbarmlike kalf is die primus inter pares van die A Team South Africa – ons onontkenbaar idiotiese regering. In hierdie geledere is daar die prewelende de facto- eerste minister, Nkosazana Dlamini Zuma; die hoofkommissar vir die verwoesting van handel en nywerheid, Ebrahim Patel; skop-skiet-en-donner en reg-en-wanorde-kommissar, Bheki Cele; en beuelbek, Fikile Mbalula, die goue bulkalf se kommissar van vervoering. Daar is nog ŉ rits ander. Comrade Lindiwe Zulu, verpak in haar rooisterpet, passend met Mao-pakkie en rewolusionêr afgerond met iets van ŉ Gucci-bril. Dan natuurlik is daar die eens groot hoop van die nasie, Pravin Gordan wat, terwyl die wêreld se kragtigste lugdienste in die hek duik, fantaseer oor hoe die bankrotste van almal, SAA sierlik opstyg. (Laat ons nie die instelling met sy eertydse Afrikaanse naam komplimenteer nie.) Daar is natuurlik nog ŉ hele tafereel van eienaardige, onbekwame figuurtjies in Ramaphosa se potsierlike A Team. Te midde van Covid-19 het die reddende goue kalf die grendelstaat gedekreteer. Daarbinne floreer A Team South Africa. Hulle hiet en gebied en saai verwoesting soos nog nooit tevore. Hulle stuur daarop af om ŉ reeks rekords aan te teken: om in hierdie tydsgewrig die publiek meer as op enige ander plek in die wêreld af te knou; werk en besighede te vernietig; persoonlike ontbering te veroorsaak; die ekonomie te laat kwyn; om met dwase maatreëls honger mense se kos uit hul mond te neem. Die dwaasheid ken geen perke. Niks hiervan is egter nuut nie. Die dwaasheid is ŉ ou ding. Dis deel van die ANC se toksiese DNS. Die vernietigingswerk het meer as twee dekades gelede begin: eers langsaam, toe vinniger, en nou – te midde van die virus – is dit op volle vaart. Pres. Cyril Ramaphosa. (Foto: Elmond Jiyane, GCIS) Woensdagaand, 13 Mei het Ramaphosa weer sy verskyning voor ons gemaak. Hy het verskoning aangeteken omdat sy regering nie aan die verwagtinge voldoen het nie; dat hul optrede soms vaag, teenstrydig en swak verduidelik was en dat die afdwing van hul maatreëls soms hardvogtig en inkonsekwent was. Die weder-opgestane goue kalf, wie se tweede lewe enkele weke gelede nog met luide pryssang gevier is, het, soos tevore, weer heengegaan. Maar die herdood van die weder-opgestane kalf was hierdie keer nie stil nie. Hierdie keer word die kalf gehoon en bespot vanweë sy klaarblyklike onbekwaamheid, sy planloosheid en vanweë die feit dat hy oplaas eintlik bloot net hol is. Die waarheid, natuurlik, is dat daar nooit ŉ reddende goue kalf was nie. Nie twee en ŉ half jaar gelede nie en ook nie nou nie. Al wat daar was, was maar net Cyril Ramaphosa en sy hopelose span – ŉ span met geen regeervermoë nie. ’n Span wat nie die vaagste benul het van die funksionering van ŉ moderne ekonomie nie, en geen begrip vir die voorwaardes vir sinvolle en gelukkige menslike bestaan nie.