PressReader - Kuier: 2017-07-12 - WAT DIE HART VAN VOL IS
Die le­we gee en die le­we vat, en ons moet gou be­sef wie en wat vir ons be­lang­rik is. Ont­hou, waar­deer wat jy het.
Kuier - 2017-07-12 - KUIERCOACH - Deur Mau­ri­cia Benn
Daar is ’n ge­seg­de wat sê:“You win so­me; you lo­se so­me.” Hoe­veel van ons be­sef reg­tig wat ons el­ke dag ver­loor en hoe­veel ons reg­tig wen.
Ons ver­loor so baie dat ons nie eens meer daar­aan dink as ’n ver­lies nie. Soos om die geld wat ons uit­gee op nood­saak­li­ke i­tems teen­oor die geld wat ons maar te mak­lik uit­gee op goed wat ons net dink ons no­dig het.
Maar dan ver­loor ons kos­ba­re goed soos wan­neer die­we in­breek en goed steel wat nie weer ver­vang kan word nie. Goed soos ’n re­ke­naar waar­op al jou fo­to’s is. Goed wat die­we vir ’n ap­pel en ei sal ver­koop om geld te kry, son­der om twee keer te dink aan die leed en ver­lies wat hul­le jou aan­doen.
Ons ver­loor vrien­de deur vriend­skap­pe wat dood­ge­loop het. Ons ver­loor geld deur swen­de­la­ry. Ons ver­loor wed­den­skap­pe. Ons ver­loor ons werk, het­sy deur ons eie toe­doen of deur die werk­ge­wer wat min­der men­se no­dig het.
Ons ver­loor tyd wat geen mens kan ver­vang nie. Ons as men­se is ge­neig om din­ge op ons ma­nier te wil uit­sor­teer wan­neer daar kon­flik is. Ons kan so mak­lik vir ure, dae en soms we­ke en maan­de wat la­ter ver­an­der in ja­re, kwaad vir me­kaar rond­loop. Dit is kos­ba­re tyd wat nooit weer op­ge­maak kan word nie. Al is ons weer goed met me­kaar, kan die ver­lo­re tye nooit in­ge­haal word nie. As ons dan ja­re la­ter te­rug­kyk en na­be­trag­ting doen, dan be­sef mens dat dit waar­voor jy eint­lik kwaad was, nie die moei­te werd was nie. Som­tyds
As ons al­mal be­sef wat in die le­we vir ons be­lang­rik is en dit ons pri­o­ri­tei­te maak, sál die wê­reld ’n won­der­li­ke plek wees.
kan jy nie eens meer ont­hou hoe­kom jy so kwaad was dat jy vir ’n lang tyd­perk nie met ie­mand ge­praat het nie. Dan is daar die ver­lies van ge­lief­des wat ons aan die dood af­staan. Dit kan ook ’n ge­lief­de hond of kat wees. Jy raak lief vir die dier en neem hom as jou eie aan. Die een ge­beur­te­nis wat nie­mand kan ver­my nie, is die dood van ’n ge­lief­de. Ons al­mal kan e­ni­ge tyd weg­ge­neem word en nie­mand weet pre­sies wan­neer dit gaan ge­beur nie. Al weet ons dat ons een­dag gaan sterf, is die ty­ding van ’n ge­lief­de wat af­ge­sterf het, steeds ’n skok waar­op nie­mand jou kan voor­be­rei nie. Jy vra nog steeds die vraag hoe­kom nou en hoe­kom ge­beur dit met my? Van die tyd dat jy die ty­ding van die dood kry, tot die dag van die be­graf­nis en baie lank daar­na is dit as­of jy in ’n an­der wê­reld is en nie­mand tot jou kan deur­dring nie. Dit is iets wat nie­mand ooit sal kan ver­an­der nie. Die dood, van ’n pas­ge­bo­re ba­ba of ou­er mens, bly seer en elk­een ver­werk dit op sy eie u­nie­ke ma­nier – maar al­mal stem saam dat nie­mand die seer kan weg­vat nie. Hoe­veel van ons wen reg­tig e­nig­iets as ons aan kom­pe­ti­sies deel­neem? Hoe- veel van ons gee so­veel meer uit om die kom­pe­ti­sie te wen en is dan te­leur­ge­steld as ons nie die mil­joe­ne of die mooi kar of i­dil­lie­se va­kan­sie wen nie.
Dan is daar baie meer wat jy wen in die le­we as wat ons be­sef en waar­voor ons el­ke dag moet dan­kie sê.
Goed­jies wat ons as ge­wo­ne men­se as van­self­spre­kend aan­vaar, maak van jou ’n wen­ner: Jy wen el­ke dag as jy jou oë oop­maak en ’n nu­we dag en nu­we le­we kan aan­skou. Jy wen as jy iets kan lees, want jy kon leer om te lees en jy het oë om te kan sien. Jy wen as jy kan ruik dat jou kos brand, want ten min­ste het jy iets om te eet. Jy wen as jy ’n mo­tor het, want so baie ge­bruik pu­blie­ke ver­voer en kla nie. Jy wen as jy ’n werk het. So baie smag daar­na om ’n in­kom­ste te kan ver­dien om vir die ba­sie­se be­no­digd­he­de te kan sorg.
Dan wen jy vrien­de wat baie meer in jou le­we be­te­ken as wat jy be­sef. Vrien­din­ne wat saam met jou bly is en saam met jou huil. Vrien­din­ne wat weet as iets fout is son­der dat jy dit hoef te sê.
As ons al­mal be­sef wat in die le­we vir ons be­lang­rik is en dit ons pri­o­ri­tei­te maak, sál die wê­reld ’n won­der­li­ke plek wees om in te leef tot­dat jou stem vir e­wig stil­ge­maak word.
Te veel keer is ons spyt dat ’n le­we kort­ge­knip is, want ons wou nog een keer iets sê of doen.
Die le­we is da­rem net te kort.