Dis sesuur en die wekker lui. Manlief, wat nie normaalweg sukkel om op te staan nie, kreun en krul styf teen my op. Hy hou my vas soos hy dit net in die winter doen, so asof hy my warmte vir homself wil vat. Later, as die ryklub-mamma om die hoek weg is met my styf ingepakte mensie, sit ek op die rusbank onder 'n kombers met my koppie oggendkoffie en 'n blink-nuwe tydskrif. Net gou 'n paar bladsye lees, dan gaan ek die wasmasjien aansit. Maar opkom uit my warm kokon is moeilik, en ek lees aan.
Ek hou van winter. Ek hou van dik tuisgekookte sop en warm brood, geurige bredie en gebakte poeding, pannekoek met kaneel en bekers stomende warm sjokolade. Ek hou van saans saam onder 'n kombers le voor 'n goeie tv-film, ek hou van warm druk en vry met my kind wat met yskoue ore en neus van die kleuterskool af terugkom. Ek hou van nat wasgoed buite ophang terwyl die koue wind waai. Ek hou van terugkom in die huis waar die kaggel warm brand en dan te se "sjoe, maar dis ysig, ne!"
Mense doen minder - hulle hiberneer en rus van die ywerigheid van die somer. Mense het tyd en lus vir kuier. 'n Mens wil lees en gesels en eet, jy wil jou koue tone by jou geliefde indruk en hulle warmgevryf he. Jy wil in die kol van die oggendson sit en bak, en lui word van sy flouerige strale.