Boerenkool en seewier word eens as 'n voedsel van die laaste oord beskou Mighty Natural
Charles 🇵🇭 / Unsplash, EAT
Baie van ons dieet word tot 'n sekere mate deur die grille van mode bepaal. Dit is nie 'n skerp waarneming nie, en ook nie 'n besondere nuwe nie - dink net aan die 1970's se obsessie met pynappel en quiche. Maar sosiale media vergroot ongetwyfeld die voedsel-modesiklus.
Een onlangse opname het bevind dat 49% van volwassenes oor Instagram leer oor voedsel: avokadostoosterd, borrie-roosterkorrels en wolkeiers is almal onder die publiek se aandag gebring deur “foodstagramming". Herhaalde plasings op sosiale media beïnvloed die reputasie van spesifieke kosse, bevorder dit en maak dit eksklusief binne sosiale kringe.
Ironies genoeg is dit egter dat baie van hierdie nuwerwetse “Instagrammable” voedsel 'n lang assosiasie het met armoede.
Tien jaar gelede sou u sukkel om boerenkool in u plaaslike supermark te vind. Maar boerenkool is nou alomteenwoordig, van winkels en sosiale media tot spyskaarte en foodie-blogs, en het 'n beroemdheid gekry van sterre soos Gwyneth Paltrow, Michelle Obama en Beyoncé. Die roem van hierdie groente word grootliks toegeskryf aan 'n duur mediaveldtog in 2011 deur die American Kale Association, wat 'n entrepreneur gehuur het om die produk te bevorder en dit as 'n superfood te bemark. Maar boerenkool was eens die voedsel van die plattelandse armes.
Boerenkool word al meer as 2,000 jaar in Europa verbou en was so gereeld dat dit as geskik vir vee beskou word. Word beskou as gehard “maar nuuskieriger as bruikbaar', Mense het boerenkool as 'n laaste uitweg geëet in tye van hongersnood of uiterste armoede. Om hierdie rede het dit die byname gekry van “arme man se spinasie” of “boerekool”.
Kale het so 'n kragtige simbool van die Skotse kleinboere geword dat die woord in Skotland gebruik word om voedsel in die algemeen te beskryf, net soos 'brood' soms gebruik word. Die woord het selfs sy naam geleen aan 'n 19e-eeuse literêre beweging - die Kailyard School of Fiction - wat 'n romantiese visie van die plattelandse lewe in Skotland bied.
Grawe vir oorwinningsplakkaat. Wikimedia Commons
Aangesien boerenkool 'n 'laaste keuse wintergroen'As daar geen ander gewas beskikbaar was nie, het dit een van die belangrikste groente geword wat in Brittanje gedurende die Tweede Wêreldoorlog se Dig for Victory-veldtog gekweek is. Na die oorlog het die groente wyd weer van eetkamertafels verdwyn of na 'n versiering in slaaie of sop oorgedra voor sy herkoms in 2011.
In Afrika is die lae status van boerenkool vandag nog sigbaar. Hoe armer die gesin in Kenia, hoe waarskynliker is dit dat boerenkool, bekend as sukuma wiki (letterlik, "om die week te stoot") is een van hul belangrikste voedingsbronne. Gevolglik was dit so beweer dat die premiepryse wat dit in Westerse lande lewer, vir baie Afrikane “komies, indien nie heeltemal belaglik” mag lyk.
Hierdie verskil tussen die beskouing van boerenkool is 'n treffende voorbeeld van hoe die sosiokulturele betekenisse van 'n produk oor tyd en ruimte kan transformeer. Wat vir een persoon 'n stapelvoedsel is, is 'n glansryke item wat vir 'n ander 'kosblad' is.
Arme man se kaviaar
'N Ander groen groente het 'n soortgelyke styging as ster. in 2018, het seewier 'n lys met die wêreld se beste voedselsoorte, terwyl die wêreldwye verkope van produkte op basis van seewier na verwagting meer sal wees as VS $ 87 miljard deur 2024.
Die hoë reputasie van seewier in Brittanje word toegeskryf aan die onlangse bekragtiging-goedkeuring van Jamie Oliver en Heston Blumenthal, sowel as die groeiende status daarvan as superkos. Maar deur die geskiedenis heen was seewier, soos boerenkool, sterk geassosieer met Ierse en Skotse kleinboere.
Seewier is die eerste keer in 'n gedig in AD563 deur St Columba, wat 'n klooster op die eiland Iona gestig en dit versamel het om die armes te voed.
Dit word weer in die 1774 genoem reis skryfwerk van Martin Martin, wat verklaar dat seewier net deur “vulgêre inboorlinge” in die Hebrides geëet word. Hierdie beeld is gestol gedurende die periode van die Hooglandklarings tussen 1790 en 1820, toe ontheemdes na kusgebiede gedwing word en hulle moes voortbestaan ​​deur seewier te versamel en te smelt om hul dieet aan te vul.
Tydens die hongersnood van 1845-49 in Ierland het baie gemeenskappe op seewier vertrou om te oorleef, wat daartoe bygedra het dat mense sterf met hul vlekke groen. Deur een lyer word beskryf as 'n “ellendige plaasvervanger vir voedsel”, Het ooreet van seewier ook daartoe gelei dat mense geel geword het as gevolg van oortollige beta-karoteen. Hierdie harde geskud beelde wat met probleme en lyding gepaardgaan, het beteken dat seewier tot die laaste tyd uit die Britse kombuis verwerp is.
Een uitsondering hiervan is Wallis, waar klipbrood - gemaak van seewier en tradisioneel met spek gebraai is - sedert die 17 eeu 'n hoofvoedsel van die werkersklas is. Nietemin, dit is byna uitsluitlik deur mynwerkers, vissers, boere en arbeiders verbruik, en sodoende beroemdheid verwerf as 'n “'n streeksarm man se kos". Inderdaad, sommige Glo klippiesbrood was bloot 'n oorlewingsvoedsel, geëet omdat dit volop en gratis was vir diegene wat dit bymekaargemaak het.
Ironies genoeg is daar vandag in Wallis in Wallis restaurante wat in 'n luukse restaurant aangebied word, soos 'n sous of as 'n versiering vir plaaslike seekos. Hierdie kwantumsprong in verbruiker en prys wys hoe voedsel weer kan uitvind en nuwe betekenisse kry, veral as dit met tradisie en erfenis verband hou.
Dus is hipster-kosneigings eerder paradoksaal. Op Instagram plaas gebruikers prente om 'n gesonde leefstyl in die middelklas te bevorder, maar hul voedselkeuses word dikwels geassosieer met die werkersklas en nood. In 1825 het die Franse filosoof Jean Anthelme Brillat-Savarin beroemd geskryf: “Vertel my wat jy eet en ek sal jou vertel wat jy is.” In die era van sosiale media kan dit moeiliker wees as ooit tevore.
Lauren Alex O 'Hagan, navorsingsgenoot in die sentrum vir taal- en kommunikasienavorsing, Cardiff Universiteit