Armenië - Geskiedenis Podcasts - 2022
Turkye sal nooit die Armeense volksmoord herken nie
In April erken die Withuis die Armeense volksmoord, wat 'n mylpaal in die Armeense buitelandse beleid was. Die Armeense ministerie van buitelandse sake noem erkenning van volksmoord as een van die belangrikste beleidsprioriteite daarvan, en Armeniërs regoor die wêreld het die internasionale gemeenskap al lank daarvoor beywer. Die groot vraag waarmee Armenië en Armeniërs te kampe het, insluitend dié in die diaspora, is waarna u moet gaan. Vandag erken meer as 30 regerings die deportasies en slagtings wat deur die Ottomaanse owerhede in 1915 gepleeg is as volksmoord, en word daar besprekings gevoer oor hoe Armenië - en ander samelewings wat trauma beleef het - die verlede op etiese wyse kan en moet herdenk.
Sommiges stel voor dat Armenië moet aandring op verdere erkenning van volksmoorde in ander lande, met die doel om uiteindelik Turkye - wat lank weerstand teen die besluit was - te dwing om dit te volg. Maar alhoewel so 'n benadering begryplik aantreklik is, kan dit op lang termyn 'n strategiese fout wees. Vir Jerevan en die diaspora om die belange van die Armeense bevolking beter te bevorder, moet dit sy diplomasie heroriënteer van die lobby van die breër internasionale gemeenskap tot die transformasie van die betrekkinge met die Turkse staat en, nog belangriker, die Turkse samelewing. Dit sal onvermydelik 'n mate van buigsaamheid verg wanneer dit kom by die ontwerp van die verlede in Armenië. Maar daar is praktiese en morele redes waarom buigsaamheid in die naam van toenadering tot Turkye die regte stap is.
Prakties sal verbeterde betrekkinge met Turkye die welstand van Armeniërs waarskynlik verhoog. As 'n land sonder toegang kan 'n oop grens en aktiewe handel ekonomiese ontwikkeling vergemaklik en armoede verlig in 'n land waar die gemiddelde salarisse minder as $ 400 per maand bly en byna 20 persent van die bevolking sê dat hulle dit sal oorweeg om te emigreer. Die toenadering tot Ankara kan ook toelaat dat Jerevan sy byna totale afhanklikheid van Rusland aanspreek en sodoende groter streeksstabiliteit bevorder. En Turkye sou ook baat vind, veral deur verhoogde handel.
Net so belangrik is die morele dimensies van 'n Armenië-Turkye-détente. Moraliteit in hierdie konteks mag abstrak klink, maar in die praktyk kan dit dien as 'n riglyn vir die bou van robuuste en volgehoue ​​verhoudings. 'N Fokus op geregtigheid alleen - deur eensydige optrede of eksterne arbitrasie - kan slagoffers 'n gevoel van bevestiging gee, maar dit kan ook wrok, versuurde verhoudings aanwakker en tot toekomstige geweld lei. Armenië en Turkye is 'n voorbeeld van hierdie aksiesiklus. Dit is tyd om dit te breek.
Om meer effektiewe en wedersyds voordelige verhoudings te bewerkstellig, moet beide die Armeense en Turkse regerings werk om die Armeense volksmoord - en die groter lyding wat die ondergang van die Ottomaanse Ryk vergesel het - as 'n gedeelde geskiedenis te herformuleer. Dit is 'n onvermydelik lang, emosioneel inspannende proses. Vir Armenië beteken dit om te skuif na 'n diplomasie wat die Turkse samelewing uitnooi om deel te neem - hetsy deur uitstallings, reis of akademiese en kulturele uitruil. Inderdaad, die Armeense en Turkse samelewings het baie meer gemeen as wat hulle skei. Hulle vind moontlik dieselfde in hul geskiedenis.
Dit spreek vanself dat die Turkse regering die Armeense volksmoord nie binnekort sal erken nie. Maar 'n gereformeerde geskiedenis het 'n redelike kans op sukses om resoneer by die Turkse publiek. Die min peiling wat deur die Sentrum vir Ekonomie en Buitelandse Beleidsstudies in Istanbul gedoen is, dui daarop dat slegs 9 persent van die Turkse burgers meen dat Turkye 'verskoning moet vra' vir sy optrede teen die Armeniërs en 'moet erken dat wat gebeur het 'n volksmoord was.' Tog versamel verskeie ander versoenende stappe - soos uitsluitlik om verskoning en ander uitings van spesifieke of algemene spyt - die steun van bykans 45 persent van die bevolking. Die belangrikste is dat slegs 21 persent van die respondente gesê het dat Turkye "geen stappe moet neem nie" oor die "Armeense kwessie". 25 persent het nie op die vraag geantwoord nie.
Die potensiële bereidwilligheid van byna 55 persent van die Turkse mense - en 'n gebrek aan beswaar deur ongeveer 80 persent - om hul onrustige verlede te ondersoek, is 'n duidelike opening om dit inklusief te hervorm. Maar hoe kan dit gedoen word? Een benadering kan wees om op individuele ervarings te fokus eerder as op gesamentlike verslae.
Die potensiële bereidwilligheid van byna 55 persent van die Turkse mense om hul ontsteld verlede te ondersoek, is 'n duidelike opening.
Cem Özdemir, 'n Duitse politikus van Turkse afkoms, wat gepleit het vir die erkenning van die Armeense volksmoord deur die Duitse parlement in 2016, het voorgestel dat meer aandag gegee kan word aan die vele "Turkse Schindlers" wat uit hul pad gegaan het om hul Armeense mede -redder te red burgers. Tientalle Turke en Koerde in die Ottomaanse Ryk - van distriksbestuurders tot gewone mense - het tydens die volksmoord op verskillende maniere saam met Armeniërs gestaan, maar hul verhale bly grootliks onvertelbaar.
Deur op individuele optrede te fokus, sou die haatlike vertellings van die 'ander' verminder word, wat waarskynlik versoeningspogings tussen Armeniërs en Turke gestrem het. Volksmoordherkenning meng soms met anti-Turkse sentiment, wat min bydra tot die verandering van houding in Turkye self. Soos die Armeens-Amerikaanse historikus Ronald Suny geskryf het, "om die ander as onherstelbaar boos te maak, lei tot die eindelose herhaling van die afbrekende konflikte en misleiding van die vorige eeu".
Vir die Armeniërs van Turkye maak Biden se volksmoordverklaring min verskil
'N Eeu na die massamoorde is die Armeniërs in Turkye steeds uitgeworpen.
Armenië treur nog steeds
Deur 'n oorlog te verloor, het ou wonde in 'n gehawende land weer oopgemaak.
Om ander uit hul selfverwysende lusse te help, moet u begryp waarom hulle daarin vasgevang is. Dit word onvoldoende verstaan ​​- nie net in Armenië nie, maar ook tussen politieke elites regoor die wêreld - waarom baie Turke versigtig is vir Westerse moondhede, waarvan sommige aan die voorpunt was van die erkenning van volksmoorde. Turkse wantroue is deels die gevolg van die Verdrag van Sèvres, die wraakgierige skikking van 1920 wat die Ottomaanse Ryk afgebreek en verneder het en 'n groot deel van sy soewereiniteit wou uitskakel. In die internasionale erkenning van die Armeense volksmoord, sien baie in Turkye hul eie verliese onbekend en vermoed hulle bybedoelings om die Turkse staatskaping te verswak.
Daar is aanduidings dat die Turkse samelewing ontvanklik sal wees vir die geleentheid om die verlede as 'n gedeelde ervaring te verwerk. Een opname onder studente en onderwysers wat deur die Turkse vakbond vir onderwys en wetenskap gedoen is, het bevind dat meer as 85 persent van die respondente saamstem met die stelling "die gemeenskaplike kultuur, gebou deur verskillende gemeenskappe, waaronder Turke, Grieke, Armeniërs en Koerde wat eeue lank saam in Anatolië woon, is ons grootste fortuin "was heeltemal of gedeeltelik waar. Dit dui daarop dat die raamwerk van die verlede as 'n gedeelde 'ons' voordelig kan wees vir versoeningspogings.
Daar is natuurlik geen waarborg vir sukses vir Armeense betrokkenheid by Turkye nie. Daar is formidabele struikelblokke vir so 'n toenadering, 'n konfrontasiepolitiek kan in die belang van gevestigde elite wees. Tog kan die inisiatief vanselfsprekend waardevol wees as 'n bewering van die morele outonomie van Armeniërs en as 'n gebaar wat die klein triomfalisme van die Azerbeidzjaanse president Ilham Aliyev na die onlangse Nagorno-Karabakh-oorlog op sy skandelike plek plaas.
Daar kan baie geleer word uit hoe ander lande met onrustige geskiedenis hul weg na vrede gevind het deur 'n proses van erkenning en versoening. Net soos die verhouding van Armenië met Turkye, kan baie Iere ook gebruik maak van 'n lang lys van wettige griewe teen hul grootste buurman, wat die Britse beleid betreur wat katastrofiese verlies en verplasing veroorsaak het. Maar sommige van hierdie griewe moes herformuleer word om die ooreenkoms vir Goeie Vrydag van 1998 moontlik te maak, wat die konflik in Noord -Ierland beëindig het en eers moontlik geword het toe beide partye gefokus het op wat hulle sou laat floreer.
Boonop kan volhoubare vrede nie slegs deur diplomatieke betrokkenheid gebou word nie en verg dit groter maatskaplike betrokkenheid en ondersteuning. Die verwerping van die Colombiaanse publiek van die vredesooreenkoms van 2016 tussen die Colombiaanse regering en die Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC) toon aan dat vrede nie bereik kan word as die publiek nie daarop voorbereid is nie en nie 'n sê in sy vorm het nie. Die geregtigheidsbepalings van die vredesooreenkoms, wat gedeeltelike amnestie en 'n beperkte hofproses insluit vir gruweldade wat deur FARC -lede gepleeg is, is deur 'n groot deel van die Colombiaanse samelewing verwerp. Dit dui daarop dat meer openbare konsultasie en voorbereiding noodsaaklik bly vir die bereiking van volhoubare vrede.
Nader aan die huis word die potensiaal vir Armeense en Azerbeidjaanse leierskap om na 'n blywende skikking oor Nagorno-Karabakh te vorder, beperk deur sterk sentimente aan beide kante. 'N Vorige poging deur die destydse V.S. Buitelandse minister Hillary Clinton om normalisering tussen Armenië en Turkye te bevorder, gebaseer op die Zurich -protokolle van 2009, is deels gestig omdat dit nie in albei lande voldoende steun geniet het nie.
'N Besondere uitdaging sal wees om baie Armeniërs, veral in die diaspora, te oortuig van die meriete van die herformulering van die geskiedenis in die naam van toenadering. Generasietrauma as gevolg van volksmoorde loop immers diep en diep en moet erken word. Tog, by die bespreking van die emosiebelaaide verlede, begeer baie Armeniërs ook 'n toonverandering. Die vriend-vyand-matriks waarmee sommige Armeniërs Turke beskou, dra by tot 'n afbrekende kwaadwilligheid in dele van die Armeense politieke diskoers. Armeniërs wat skepties was oor die idee dat erkenning van volksmoorde sou lei tot die verbetering van hul daaglikse lewens, is blootgestel aan nare mishandeling wat grens aan doodsdreigemente. Meer gematigde stemme sal hulself moet uitspreek om 'n openbare ruimte terug te kry wat dikwels deur 'n skerp randjie oorheers is.
Die eis om 'die geskiedenis in die gesig te staar' kan nie net in een rigting loop nie.
Daar is 'n paar bemoedigende tekens van vordering. Armeense en Azerbeidjaanse ontleders vergader gereeld op YouTube, Facebook en klubhuis. Sommige het gesamentlike publikasies gepubliseer, wat argumenteer vir meer Amerikaanse betrokkenheid by die Suid-Kaukasus. 'N Bekende Armeense opposisiepoliticus in Turkye herdenk gereeld die dag toe honderde Azerbeidzjaanse burgers in Khojaly, Azerbeidjan, tydens die Karabakh -oorlog in 1992 vermoor is. Selfs 'n paar jaar lank erken selfs die Turkse president, Recep Tayyip Erdogan, die pyn wat Armeniërs gely het.
Die Verenigde State speel 'n deurslaggewende rol in hierdie noodsaaklike proses van toenadering. Die geval van Noord-Ierland illustreer hoe die Verenigde State kan help om vrede te bewerkstellig in 'n oënskynlik ondraaglike konteks met dwarssinnige diaspora-kwessies as dit in staat is om genoeg aandag en geduld te verkry. Soos George Mitchell, die voorsitter van die vredesgesprekke in Noord -Ierland, saamgevat het, "wat in al hierdie konflikgenootskappe nodig is, is om 'n gevoel van hoop, 'n visie en 'n moontlikheid van die toekoms te skep." 'N Positiewe visie vir die betrekkinge tussen Armenië en Turkye is ook nodig, onwaarskynlik soos dit nou mag lyk.
Vandag kan Washington navorsing oor Turkse en Armeense sentiment oor die Armeense volksmoord befonds om die kontoere van geloof in meer diepte te ondersoek om die voortdurende afwyking te oortref. Die Verenigde State kan ook help om 'n gesamentlike herdenkingsproses te vergemaklik wat 'n geleentheid bied vir die deurdagte ondersoek van individuele ervarings en optrede aan alle kante, miskien deur middel van hoe Ierland voortgaan om oor sy eie moeilike verlede te onderhandel deur wat hulle 'etiese herinnering' noem.
As Westerse kommentators 'n voorbeeld wil stel vir hoe Turkye met sy donkerste hoofstukke kan reken, kan hulle self die historiese foute in die Verdrag van Sèvres erken. Benewens die ondertekenende geallieerde magte, dra die Verenigde State aansienlike verantwoordelikheid vir hierdie ondeurdagte verdrag as gevolg van die onttrekking aan die vredesproses na die Eerste Wêreldoorlog. Die eis om 'die geskiedenis in die gesig te staar' kan nie net in een rigting loop nie.
Essensieel vir vrede is dikwels 'n herbeskrywing waarmee verskillende partye kan saamleef. Vir oplettende lesers was daar moontlik 'n gekodeerde boodskap in die verklaring van die Withuis wat die Armeense volksmoord erken. Die Amerikaanse president Joe Biden se opmerkings het die wêreld aangespoor om 'ons oë op die toekoms te rig - na die wêreld wat ons vir ons kinders wil bou'. Tradisioneel het Turkye 23 April gevier, die dag onmiddellik voor die dag van die Armeense volksmoord, as nasionale soewereiniteit en kinderdag. Dit is ten minste moontlik dat sommige in Turkye die woorde van Biden sal lees as 'n voorstel dat die Verenigde State nou 'n nuwe fase in die betrekkinge tussen Armenië en Turkye wil inlei. 'N Hervormde vertelling sou 'n goeie plek wees om te begin.
Hans Gutbrod is 'n medeprofessor aan die Ilia State University in Tbilisi, Georgia. Hy het 'n doktorsgraad in internasionale betrekkinge aan die London School of Economics en werk sedert 1999 in die Kaukasus -streek. Twitter: @HansGutbrod
David Wood is 'n professor in praktyk aan die Seton Hall University School of Diplomacy and International Relations. Hy het meer as 15 jaar ervaring met vredesbevordering in die Kaukasus en die Midde -Ooste en Noord -Afrika, insluitend die stigting van die organisasie Peaceful Change Initiative.
'N Eeu na die massamoorde is Armeniërs in Turkye steeds uitgeworpen.
Armenië - Geskiedenis
Armeniërs is een van die ou nasies in Wes-Asië, gevorm op die gebied van die Armeense Hoogland, wat 'n groot gebied beslaan tussen Anti-Taurus en die oostelike hange van die Artsakh-berg (Karabagh Hoogland), dit wil sê tussen die berge van Armeense Stier en Oos-Pontiese, Trialet en Mosk. Die Armeense plato beslaan ongeveer 360 duisend vierkante kilometer. In die middel van die hoogland staan ​​die Bybelse berg Ararat (Masis, 5165). Mount Aragats (4090 meter) is die hoogste piek van die huidige Armeense Republiek. Die klimaat hier is erg kontinentaal en droog met strawwe winters en bedompige somers. Die flora en fauna van die Armeense hoogland is ryk.
Armeense Hoogland is eers in die Steentydperk (Paleolitiese era) bewoon. As gevolg van sy ryk minerale hulpbronne het Armenië baie gou nie net 'n groot metallurgiese sentrum geword nie, maar ook koper-, brons-, goud- en silwer -uitvoerder. Op die ouderdom van 'n vinnige ontwikkeling van die bronsbedryf en die aanvaarding van yster (aan die begin van die II-I millenniums v.C.) is klasverhoudinge en stamvakbonde gevorm tussen die stamme van die Armeense tafelland. Hierdie prosesse het voorwaardes vir staatsopkoms geskep.
Hayasa-Azzi, Isuva, Alishe, Uruatri, Dayaeni, Diauekhi, die klein sentrums van staatskaping, wat bekend is uit Hittie, Assirië en ander bronne, was die eerste stamvakbonde wat op die Armeense plato gewoon het.
Die vormingsproses van die Armeense nasie dateer meestal uit die II-I millenniums vC. Hierdie omstandighede maak dit byna onmoontlik om al die besonderhede van die oorsprong daarvan duidelik en deeglik te illustreer. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die proses in die Armeense plato plaasgevind het deur die geleidelike samesmelting van verskillende stamme in Armeens. Sommige navorsers beklemtoon die leidende rol van die Hayasa -stamunie in hierdie proses, waarskynlik het dit gedien as die oorsprong van die benaming van die Armeense nasie & ndash & ldquohay & rdquo
Volgens historici was die ou Armeense verenigde staat Ayrarat Kingdom of Haykyans. In die IX eeu v.C. het die Ayrarat -koninkryk verskeie nederlae gely in die stryd om die Assiriërs te versterk en swakker geword. 'N Ander stamvereniging het sterk genoeg geword om geleidelik politieke oppergesag te verkry. Die Assiriërs het hierdie nuwe koninkryk Urartu genoem na die naam van die Ayrarat -koninkryk. In die inskripsies van plaaslike konings is dit egter Biaynali of Biayneli en Shureli genoem, wat ooreenstem met die nou aanvaarde naam - Kingdom of Van.
In die XIII-IX eeue vC het die Koninkryk Van sy grense aansienlik uitgebrei en onder Menuas, Argistis en Sardur II een van die magtigste state in Wes-Asië geword. Gedurende hierdie tydperk het ekonomie, handwerk, stedelike lewe en kultuur vinnig ontwikkel en bekende Urartese spykerskrif is geskep.
Nuwe versterking van Assirië en sy oorwinningsoorloë teen die Koninkryk Van, inval van Cimmeriaanse en Skithiese stamme, die vorming van die Mediane koninkryk het egter gelei tot die val van die koninkryk Van aan die begin van die VI eeu v.C. (die laaste dekades van die VII eeu vC is ook moontlik).
Volgens onlangse studies is 'n Skithiese leier Partatu of Paruir (volgens Armeense bronne) teen die einde van die VII eeu vC tot koning van Armenië uitgeroep. 'N Aantal owerhede is gevorm op die ruïnes van die Koninkryk Van. Die koninkryk Paruir (Skytiese naam Partatuna) is onder hulle onderskei, maar dit was nie bestem om lank te bestaan ​​nie.
Die land is verenig in een koninkryk slegs onder die koninklike Eruandid -dinastie in die aangesig van koning Aramani, waarna die vader van die Armeense geskiedskrywing Moses Khorenatsi verkeerdelik as Aram verwys het.Met behulp van die politieke vakuum wat ontstaan ​​het as gevolg van die stryd tussen Assirië aan die een kant en die Chaldeërs van Babilonië en die Middellandse Koninkryk van die ander kant, het die Armeense koning die grense van sy staat uitgebrei.
Armeense Eruandid -konings het in Armenië voortgegaan om te regeer, en soms het hulle die amp van die Persiese satraps gekombineer of was hulle onder hul heerskappy.
Na die nederlaag van die Achaemenidiese Ryk deur Alexander die Grote in die slag van Gaugamela, herwin Armenië sy onafhanklikheid (die hoofstad was Ervandashat). Op een van die Griekse inskripsies van die era wat in Armavir gevind is, staan ​​daar: '' 'n Pragtige land van Armenië! ''.
Na die beslissende nederlaag van die Seleucidiese leër by Magnesia (190 v.C.) het Groter Armenië (Mets Hayk) en Tsopk hul onafhanklikheid herwin. Die stigter van die Artashesids-dinastie Artaxias I (189-160 vC), as gevolg van verskeie suksesvolle oorloë, het die grense van Groter Armenië uitgebrei en dit 'n sterk staat gemaak. Artsakh, Syunik en Utik vorm die integrale dele van die Artashes -koninkryk. Hy het dus daarin geslaag om die grense van Groter Armenië (behalwe Tsopk) saam te smelt.
Onder Tigranes die Grote (Tigranes II - 95-55 vC) het die koninkryk Groter Armenië 'n magtige ryk van Wes -Asië geword en die hoogtepunt bereik van sy politieke mag. Tigran II, wat die vereniging van die Armeense lande, insluitend Tsopk, voltooi het, het die grense van Groter Armenië uitgebrei as gevolg van oorwinningsoorwinningsoorloë en vertrou op 'n alliansie met die Koninkryk Pontus. Hy het Atropatene, Seleucid Sirië, Kommagenu, Cilicië, Mesopotamië, ens.
In die eerste jare van sy bewind sluit Tigranes 'n militêre-politieke alliansie aan met die koning van Pontius Mithridates om mekaar te ondersteun en te ondersteun, sowel as vir 'n gesamentlike stryd teen Rome in die Ooste. Die oppergesag van die Armeense koning word nie net erken deur Juda, Nabataea, Iberiese en Kaukasiese Albanese koninkryke nie, maar ook deur die Partiese staat. Tigranes II het bondgenote geword met die Arabiese en ander Sentraal -Asiatiese stamme van die Persiese Golf.
Onder Artashesids het die Helleense kulturele invloed in Armenië toegeneem. Argitektuur, letterkunde, poësie, historiografie en teater beleef 'n ongekende vordering.
Tog het die uitbreiding van Rome 'n einde gemaak aan die mag van Groter Armenië, wat tot sy hoogtepunt bereik het. Ontevrede Mithridates, die naaste bondgenoot van Tigranes, het die Romeinse generaal Lucullus in die lente, 69 v.C., Armenië binnegeval, maar kon Armenië nie dwing om uiteindelik te kniel nie. Volgens die besluit van die Romeinse senaat het Pompeius Lucullus in 66 vC vervang en weer Armenië aangeval en na die hoofstad Artashat beweeg. Tigranes is gedwing om vrede aan Pompeius te bied.
Volgens die Armeens-Romeinse Artashat-verdrag van 66 vC het die Armeense koninkryk baie van die verowerde lande verloor, maar bly 'n sterk land in die streek. Verder het Artavazdes II en Artaxias II probeer om sy vorige mag te herstel. Artavazdes was 'n staatsman wat briljante Helleense opvoeding by die Armeense koninklike hof gekry het. Hy het optredes opgevoer, toesprake en dramas geskryf. Artavazdes en 'n vaardige manoeuvreerbeleid tussen die strydlustige Rome en Parthia was 'n betroubare waarborg vir onafhanklikheid en nasionale veiligheid. In 34 vC is Artavazdes gevange geneem deur die Romeinse generaal Antony, wat Armenië binnegeval en saam met sy gesin na Egipte geneem het, waar 'n oorwinningsparade gereël is met deelname van koningin Cleopatra.
In die tweede helfte van die 1ste eeu nC danksy 'n suksesvolle stryd tussen die Armeens-Partiese bondgenote teen Rome, het Tiridates I die troon van die koninkryk Groter Armenië ingeneem. Na die nederlaag van die Romeine in die slag van Randi (62 nC), het Trdat I na Rome gegaan, deur keiser Nero gekroon en na Armenië teruggekeer (65-66 nC). Trdat gebruik die geld wat Nero gegee het as vergoeding vir die vernietiging van Artashat deur die Romeine, om die hoofstad te herstel en om die Son -tempel van Garni te bou. Arshakids en die rsquo -dinastie ('n kadettak van Parthian Arshakids) is in Groter Armenië gestig.
Die troonsbestyging van Tiridates I (66-88) het begin met die heerskappy van die kadettak van Arshakids in Groter Armenië (Mets Hayk). In die 3de en 4de eeu, as gevolg van sosio-ekonomiese veranderinge, het die koninkryk Groter Armenië geleidelik 'n feodale monargie geword.
Aan die einde van die 3de eeu en aan die begin van die 4de eeu het Christelike gemeenskappe reeds in bykans die hele gebied van die koninkryk gevorm. Volgens oorlewering was die eerste predikers van die Christendom in Armenië die apostels St Thaddeus en St. Bartholomew. In 301, onder Tiridates III (286-330), word Armenië die eerste land wat die Christendom as staatsgodsdiens uitgeroep het. Sint Gregorius die Illuminator is ingewy as die eerste aartsvader van die Armeense Apostoliese Kerk.
Harde stryd teen die Romeinse en Sassanidiese Perse het die Armeense koninkryk verswak, wat later tussen die twee bogenoemde state verdeel is. In 428 is die Armeense koninkryk deur die Persiese hof ontbind en in Мarzpanate (provinsie) verander.
Met inagneming van die volle gevaar van die huidige situasie vir sowel die land as die volk, onder beskerming van die koning Bahram Shapur en die aartsvader van Armenië Isaac Partev, het Mesrop Mashtots die Armeense alfabet in 405 uitgevind, wat 'n kragtige wapen geword het vir die behoud van die Armeense burger identiteit. Uitvinding van die Armeense alfabet het 'n nuwe era in Armeense kultuur, wetenskap en letterkunde ingelui. Vertalings en onafhanklike literêre erfenis wat in die Mesrop & rsquos -alfabet geskep is, was so ryk en volledig dat die 5de eeu die 'Goue Eeu' geword het in die geskiedenis van die Armeense kultuur.
In 450-451, ter wille van die vaderland en die Christelike geloof, onder leiding van Vardan Mamikonyan, het 'n opstand ontstaan ​​teen die Persiese politieke, ekonomiese en godsdienstige druk. Die gevolg was die beslissende slag van Avarayr.
As gevolg van die daaropvolgende rebellie (481-484), onder leiding van Vahan Mamikonyan, is die Nvarsak-ooreenkoms onderteken. Armeense provinsies Utik en Artsakh het 'n koninkryk gevorm (voor die eerste helfte van die VI eeu) gestig deur Vachagan die Vroom, afkomstig van die Haykazun-Sisakyan-Aranshahiks-dinastie. Daardeur is die Armeense koninkryk herstel in die Oos-Armeense gebiede. Die oorheersing van Vachagan die Vroom is ook versprei op 'n deel van die linkeroewer van die Kura -rivier. Volgens die Armeense historikus Moses Kalankatuatsi (7de eeu) was Vachagan die Vroom 'n groot Armeense staatsman en toegewyde volgeling van die Armeense Apostoliese Kerk. Geïnspireer deur die idee om die Armeense koninkryk te versterk, het hy 'Kanonieke Grondwet' geskep, wat deur die biskoppe, priesters, edeles en ouderlinge in die statutêre vergadering van Artsakh aanvaar is as 'n geskrewe grondwet van die Armeense koninkryk.
In die middel van die 7de eeu het Arabiese magte Armenië binnegeval. Aan die begin van die 8ste eeu was Armenië reeds heeltemal oorheers deur Arabiere. Die stryd van die mense teen Arabiese oorheersing het uitgegaan in die nasionale bevrydingsoorlog vir die herstel van onafhanklikheid (opstande van 703, 744-775, 850-855) en voltooi met die herstel van die Armeense koninkryk, gelei deur Ashot I Bagratid.
Mense en stryd teen die Arabiese indringers word weerspieël in die epiese gedig "David van Sassoon", wat met sy pakkende heroïese karakters een van die waardevolste geskrewe monumente van die Armeense mense van die Middeleeue is.
Met die herstel van onafhanklikheid het Armenië 'n periode van ontwikkelde feodalisme aangegaan. Uitgebreide ontwikkeling is aangeteken op die gebiede van stedelike lewe en stadsbou, kunsvlyt en handel, kruissteen (khachkar) kuns, geldeenheidsirkulasie, ens. Plaaslike ekonomiese en handelsentrums het ontstaan, wat gelei het tot die vorming van vasale koninkryke wat die hegemonie toegelaat het van konings van Bagratids (Parisos, Vaspurakan, Kars, Tashir-Dzoraget en Syunik). 'N Ander tak van Bagratids vestig hulle in die naburige Georgia, wat in die 9de eeu aan die bewind gekom het, 'n koninklike dinastie van Georgiese Bagratids gestig het. Sedert die einde van die 10de eeu het die proses van ekonomiese en politieke hereniging van die Armeense klein feodale staatsentiteite tot 'n enkele monargie onder die vaandel van Ani Bagratids begin. Ani - die hoofstad van die koninkryk van Bagratids - het 'n groot ekonomiese, openbare en kulturele sentrum geword.
In die middel van die 11de eeu, as gevolg van aanvalle van die Bisantynse Ryk, het die koningskap van Bagratids geval. Uiteindelik, na die nederlaag van die Bisantyne deur die Seljuk Turke in die beslissende slag van Manazkert in 1071, is Armenië deur Seljoek Turke verower.
Vanaf die einde van die 11de eeu het die oorheersing van Seljuks begin afneem. Die oorblyfsels van die Armeense adel, wat aanvalle van indringers oorleef het, het die Armeense bevrydingsbeweging gelei. Omdat dit verenig en ondersteun is deur Georgië, is noordoostelike Armenië binne 'n dekade bevry van Seljuks & rsquo -oorheersing. Sy gebied het 'n aantal historiese streke behels, waaronder die hele gebied Ayrarat, Artsakh en Syunik sowel as 'n deel van Utik en Gugark.
Die bevryde lande in die Georgiese koninkryk is beheer deur die Zakarid -dinastie en hul vasale, terwyl hulle terselfdertyd wye outonomie geniet. Die broers Zakareh en Ivaneh en ander Armeense prinse het hoë posisies in die Georgiese hof gehad. Bevryde Armeense lande het hul ekonomie baie gou herstel en 'n belangrike rol gespeel in die verdere ontwikkeling van die Armeense kultuur, kunsvlyt en wetenskap.
As gevolg van die deportasiebeleid van die Bisantynse Ryk en verwoestende invalle van Seljuk -Turke, is baie Armeniërs gedwing om die land te verlaat. 'N Gedeelte van hulle vestig hulle in Cilicië en vorm die meerderheid van die bevolking teen die einde van die 11de eeu.
In die noordoostelike deel van Cilicië, in die bergagtige Cilicië, het die prinsdom Rubenids in 1080 ontstaan, wat later die hele Cilicië en 'n aantal aangrensende streke opgeneem het. In 1198 ontvang die Armeense prins Levon II Rubenid die keiserlike kroon van die Duitse keiser en word plegtig in die stad Tarsus gekroon. Die Armeense koninkryk Cilicië het noue handelsbetrekkinge gehad met Venesië en Genoviaanse republieke, Frankryk, Spanje, Duitsland en ander lande. Levon II werk saam met die Kaiser Frederick Barbarossa van Duitsland, wat die derde Crucaders & rsquo -veldtog en die koning van Engeland Richard the Lionheart gelei het. Baie Tempeliers, Teutoniese ridders en Hospitaaldiensdiens het by Ciliciese konings van Armeense nasionaliteit gedien en uitgebreide boedels in verskillende dele van die koninkryk ontvang. Verder het verskeie Armeense koninklike dinastieë agtereenvolgens in Cilicië geheers.
Onder die houe van die Ikoniese Sultanaat en Mamluk -staat Egipte, in die afwesigheid van hulp van Christelike Europa, val die Armeense staat Cilicië in 1375, maar baie Armeense owerhede het hul bestaan ​​in ondeurdringbare bergagtige gebiede voortgesit.
En slegs gedurende die jare van die Armeense volksmoord in Zeytun het die outonomie van die Ottomaanse Ryk feitlik op die gebied van Turkye gestop.
In die 30-40's van die 13de eeu is Armenië, saam met ander Transkaukasiese lande deur Tatar en Mongole verower. In die middel van die 14de eeu het Armenië en Suid -Kaukasus 'n appel van onenigheid geword tussen die Hulamin Mongoolse staat en die Golden Horde. Aan die einde van die 14de en aan die begin van die 15de eeu is hierdie provinsies verder verwoes deur 'n ontwrigtende veldtog van die Golden Horde Khan Totkhamish en Timur (Tamerlan). Die land het skaars herstel van die skokkende veldtogte van Timur toe dit agtereenvolgens deur die nomadiese Turkmeense stamme Kara Goyunlu en Aq Qoyunlu verower is.
Armeense feodale stamme is in die 14-15de eeu grootliks vernietig. Hulle lande is in beslag geneem deur die Tatarian-Turkmen en Koerdiese hoofmanne. Die ekonomie het 'n tydperk van stagnasie beleef. Die emigrasie van die 14-15de eeu het veroorsaak dat die vorming van Armeense kolonies in die Krim en Pole (op die gebied van deesdae Rusland en Oekraïne) sowel as in Transsylvanië, ens.
Armenië het weer die politieke en geestelike sentrum van die land geword. In 1441 is die troon van die Katolieke van alle Armeniërs verplaas na Echmiadzin van die stad Sis - die voormalige hoofstad van Cilicië, en is daar tot dusver. In die 15-17de eeu, as gevolg van die verwoestende Ottomaanse-Persiese oorloë, is Armenië twee keer verdeel tussen die Ottomaanse Ryk en die Safavids en die Perskaanse perse volgens Amasia (1555) en Qasr-e Shirin (1639) verdragte.
Die kragtige verskuiwing van meer as 300 duisend Armeniërs (van die Ararat -vallei en die suidelike dele van Armenië) deur Shah Abbas aan die begin van die 17de het rampspoedige gevolge vir die Armeense volk en historiese Armeense lande gehad.
Brutale politieke, sosiale, nasionale en godsdienstige onderdrukking het gelei tot 'n massiewe bevrydingsbeweging van die Armeense volk in daardie tydperk.
In die 16-18de eeu het Armeense sosio-politieke figure die bevryding van Armenië verduidelik met behulp van Wes-Europese lande, soos die Republiek Venesië, Frankryk en Duitsland, maar geleidelik het Armeniërs vir die doel na die Russiese staat begin trek. In die 16-18de eeu was Israel Ori (1656-1711) 'n uitstaande akteur in die nasionale bevrydingsbeweging. Aan die begin van sy aktiwiteite namens die Armeense prinse het Israel Ori 'n beroep op die Europese heersers gedoen om hulp te vra vir die bevryding van Armenië. Nadat hy geen werklike steun ontvang het nie, verhuis Ori in 1701 na Rusland en lê die plan van die bevryding van Armenië voor aan tsaar Peter die Grote.
In 1722-1730 het 'n sterk nasionale bevrydingsbeweging uitgebreek in Syunik (onder leiding van David Bek) en Artsakh (onder leiding van Catholicos van Gandzasar Esaiah Hasan-Jalalyan en Avan Yuzbashi).
In die tweede helfte van die 18de eeu het Armeense kolonies in Indië en Rusland die idoeologiese sentrums van die nasionale bevrydingsbeweging geword. Die Armenian & ldquoCircle of Madras & rdquo (S. Shahamiryan, M. Baghramian, H. Emin, ens.) En ander leiers van die Armeense kolonie in Rusland (A. Lazarian, A. Argutyan en andere) het twee projekte voorgestel om die Armeense staat te skep onder Russiese beskerming.
Ondanks die moeilike omstandighede van daardie tydperk het die Armeense kultuur en letterkunde 'n beduidende ontwikkeling beleef. Veral die Mkhitarian Congregation (van Armeense Katolieke) is in Venesië (in 1717) gestig en onder meer in Wene, wat 'n onskatbare rol gespeel het in die behoud van die Armeense identiteit en Armenianologie sowel as in die ontwikkeling van die kulturele, literêre en wetenskaplike potensiaal van die Armeense mense.
In 1512 word die eerste Armeense gedrukte boek "Urbatagirk" in Venesië gepubliseer en in 1792 word die eerste tydskrif "Azdarar" in Madras uitgegee. In 1616 word 'n boek "The Psalm about David & rdquo" in Lvov gepubliseer. In 1666 word die eerste Armeense gedrukte boek - Heilige Bybel - wat uit 1464 bladsye bestaan, uitgebring. In die middel van die 18de eeu "Dictionary of Haikazian (Armeian) Language" is in Venesië gepubliseer en aan die einde van dieselfde eeu verskyn die beroemde "Geskiedenis van Armenië" deur M. Chamchyan in baie volumes.
As teen die einde van die 18de eeu afsonderlike planne vir die heropbou van die Armeense staat oorweeg is, begin Rusland aan die verowering van Suid -Kaukasus, insluitend Oos -Armenië, aan die begin van die 19de eeu.
In 1801 is die Oos-Georgiese koninkryk uiteindelik ontbind en verenig met die Russiese Ryk (insluitend die Armeense bevolkte Lori-distrik). Later, deur & ldquoTurkmenchay & rdquo -ooreenkoms (1828) en & ldquoAdrianopole -verdrag & rdquo (1829), is die toetreding van die Transcaucasia meestal voltooi. In 1828 is Armeense Marz & rdquo (streek) tydelik gevorm op die gebiede van die voormalige Jerevan en Nakhichevan Khanates (Iraanse provinsies), wat later die basis geword het van die herboude Armeense staatskaping.
As gevolg van die eenwording met die Russiese Ryk is die herstel van die nasionale identiteit en die ontwikkeling van kapitalistiese betrekkinge in Armenië versnel. Armeense bourgeoisie, wat 'n leidende rol in Transcaucasia beklee het, begin sy aktiwiteite in kommersiële, industriële en kulturele sentrums soos Baku, Tbilisi, Batumi, Shushi, ens. leerproduksie ontwikkel in die Ararat -vallei. In 1870 is die hervorming van die landbou uitgevoer, wat die betrokkenheid van Armenië in die Russiese mark versnel het.
Sedert die begin van die 19de eeu was Armenië verdeel tussen die Ottomaanse en Russiese ryke. Die westelike en oostelike dele van die historiese Armenië, bevolk met Armeniërs, word voorwaardelik Wes -Armenië en Oos -Armenië genoem. Die naam Wes-Armenië is reeds in die 4-5de eeu in omloop geneem toe die koninkryk Groter Armenië tussen Persië en die Romeinse Ryk verdeel is. Wes-Armenië het in 1555 onder die oorheersing van Ottomaanse Turkye geval onder die Verdrag van Amasië wat met Persië onderteken is, en Oos-Armenië het in 1826-28 Rusland en Rusland geword, volgens die verdrag van Turkmenchay wat onderteken is as gevolg van die Russies-Persiese oorlog.
Vanuit etniese perspektief was die Ottomaanse Ryk 'n samestelling van meer as 60 nasionaliteite en stamme met verskillende kulturele en godsdienstige verbintenisse, sowel as met verskillende vlakke van sosiale, ekonomiese, politieke en kulturele ontwikkeling. Die versterking van die ekonomiese situasie van die Christen -nasies, die ontwaking van die nasionale bewussyn en die toenemende druk van die Europese moondhede het die beleid van universele islamisering deur die owerhede van die sultan byna onmoontlik gemaak.
Die ontstaan ​​van die Armenia -vraag was aanvanklik gekondisioneer deur die verlies van die Armeense staatskaping en later (in die middel van die 19de eeu) deur die skerp agteruitgang van die Armeniërs en die situasie in die Ottomaanse Ryk en die ontwaking van die nasionale identiteit. Dit het 'n integrale deel van die sogenaamde Oosterse vraag geword en 'n belangrike rol gespeel in die internasionale betrekkinge in die Midde-Ooste se beleid van die groot moondhede.
Eintlik is die Armeense kwessie in die Russies-Turkse verdrag van 1878 aangespreek. As gevolg van die Russies-Turkse oorlog van 1877-78, is die streke Kars en Batumi met Rusland verenig. Volgens die 16de artikel van die San Stefano -ooreenkoms en die 61ste artikel van die Berlynse verdrag, het die Ottomaanse Ryk onderneem om hervormings in Wes -Armenië te implementeer en die veiligheid van die Armeense bevolking te verseker. Hierdie oplossings was egter 'n dooie letter wat gelei het tot die nuwe rebellies in Sasoun, Vaspourakan en ander plekke. Die Armeense vrae het die onderwerp geword van besprekings oor Europese diplomasie.
Vir die eerste keer in die moderne geskiedenis is Armenië en Armeniërs in 'n belangrike internasionale verdrag genoem. Nóg Russiese, nóg Europese diplomasie was egter bedoel om te veg vir die outonomie van Wes -Armenië, soos dit in die geval van die Balkan -mense gebeur het. Rusland het bloot die rol van die beskermer van die Wes -Armeniërs en die rol van die toesighouer vir die implementering van die hervormings in die verowerde gebiede met 'n groot Armeense inheemse bevolking aangeneem.
In die besef van die belangrikheid van die Armeense vraag vir die buitelandse beleid van grootmagte, het die regering van Abdul Hamid II besluit om die kwessie uit te skakel en die vervolging van die Armeense bevolking van die Ryk te verhoog, deur die aanhitsing van Moslem-fundamentalisme, verspreiding van anti-Armeense propaganda, permanente rooftogte en moorde, wettige en opsetlike optrede van plaaslike owerhede, gedwonge islamisering van Armeniërs en strenger sensuur, sowel as deur onreëlmatige Koerdiese stamme kavallerie. As gevolg van so 'n beleid het die Armeense nasionale bevrydingsbeweging aan die einde van die 80ste - vroeë 90ste van die 19de eeu 'n nuwe fase binnegegaan. Armeense politieke partye het die bevrydingstryd tot stand gebring, dit wil sê rebellebewegings wat in Wes -Armenië versterk is.
In 1895-1896 het die Ottomaanse regering die massavernietiging van Armeniërs in Wes-Armenië gereël, gevolglik het meer as 300 duisend Armeniërs omgekom en tienduisende is met geweld geïmlamiseer.
Die Armeense kwessie trek die aandag van die Europese diplomasie ook aan die einde van die 19de eeu en in 1912-1914. Volgens die Russies-Turkse ooreenkoms van Januarie 1914 sou twee provinsies (noordelike en suidelike dele) op die gebied van Wes-Armenië gevorm word, wat deur twee buitelandse (Europese) goewerneurs beheer moes word.
Deur gebruik te maak van die situasie wat ontstaan ​​het as gevolg van die Eerste Wêreldoorlog, het die Turkse heersende kringe van destyds probeer om hul jarelange idee om 'n 'Groot Turan' te skep deur die vereniging van Moslem-nasies in die Midde-Ooste, die Kaukasus, Rusland te implementeer , en Sentraal -Asië. Armeense mense, wat in die oostelike en westelike dele van hul historiese vaderland woon, was 'n hindernis vir die bereiking van hierdie doel. Die oorlog het die Turkse regering 'n perfekte geleentheid gebied om hul volksmoordprogram te vervul en terselfdertyd hul aaklige misdade te regverdig en te verberg onder die konsep van & ldquoAct of war & rdquo.
In Februarie 1915 het die Minister van Oorlog van die regering enver Pasha beveel om die Armeense soldate wat in die Turkse weermag dien, uit te wis. Op 24 April en daaropvolgende dae in Kostandnupolis (Istanbul) is ongeveer 800 verteenwoordigers van die Armeense intellektuele soos skrywers, dokters, geleerdes, joernaliste en geestelikes, waaronder Armeense lede van die Turkse parlement, in hegtenis geneem en ver na Anatolië gedeporteer. Sommige van hulle sterf onderweg, die res is onmiddellik tereggestel by aankoms by die plek van ballingskap.
Op 24 Mei het die regerings van Groot -Brittanje, Frankryk en Rusland 'n gesamentlike verklaring uitgereik. Hierdie verklaring kan beskou word as die eerste internasionale dokument wat die Armeense volksmoord veroordeel. Dit beskryf die gruweldade teen Armeniërs as 'n nuwe soort misdaad teen 'die mensdom en die beskawing', en die persoonlike verantwoordelikheid lê by alle lede van Turkish Sublime Porte, sowel as by die plaaslike owerhede.
Van Mei tot Junie het die massa -deportasie en bloedbad van die Armeense bevolking van Wes -Armenië (villayats van Van, Erzurum, Bitlis, Kharberd, Sebastia en Diyarbakir), Cilicia, Wes -Anatolië en ander plekke begin. Armeniërs, wat uit hul permanente en historiese woonplekke gedeporteer is, is in karavane gegroepeer en na Mesopotamië en die Siriese woestyn gestuur, waar spesiale kampe vir hulle opgerig is. Die Armeniërs word vermoor, beide in hul woonplekke en op pad na ballingskap en in woestyne. Honderdduisende Armeniërs sterf as gevolg van hongersnood, siektes en epidemies. Ongeveer anderhalfmiljoen Armeniërs is geslag as gevolg van die monsteragtige program. Wes -Armenië is ontneem van sy inheemse bevolking.
In 1917 na die rewolusie in Februarie ontbind die Russiese voorlopige regering die onderkoning van die Kaukasus en stig die Trans -Kaukasiese spesiale komitee. Gedurende daardie tydperk is stappe gedoen om die Armeense vlugtelinge terug te keer na Wes -Armenië. Teen die einde van 1917 was die aantal vlugtelinge ongeveer 390 duisend. In September 1917 word die Armeense Nasionale Komitee in Tbilisi gestig, waar die verteenwoordigers van die Armeense Revolusionêre Party van Dashnaktsutiun voorrang geniet.
In Desember is die Yerznka -wapenstilstand onderteken tussen die nuutgestigte Transkaukasiese komitee en die Ottomaanse leër. Op sy beurt kondig die Sowjetregering 'n dekreet aan oor Turkse Armenië, waarin erkenning gegee word aan die reg van Armeniërs uit Wes -Armenië tot selfbeskikking, insluitend selfs die oprigting van 'n onafhanklike staat. Turkse troepe het egter militêre aksies weer begin en die versoeningsregime ontwrig. Ondanks heldhaftige weerstand het die Armeense onreëlmatige troepe en vrywillige afdelings na die grense van Oos -Armenië begin terugtrek.
Volgens die Verdrag van Brest-Litovsk (3 Maart 1918), onder die druk van Duitsland, het die Sowjet-Rusland ingestem om terug te keer na die grense van die voormalige Russies-Turkse oorlog van 1877-1878. As gevolg van die retrograde het nie net Wes -Armenië nie, maar ook die streke Kars, Ardahan en Batumi deel geword van die Ottomaanse Ryk.
As gevolg van die Verdrag van Brest-Litovsk is die vredesonderhandelinge wat sedert Maart 1918 met die Ottomaanse Ryk in Trapizon gevoer is, deur die owerhede van die Transkaukasiese Demokratiese Federatiewe Republiek (voormalige Kommissariaat en toe Sejm) gevoer en opgeskort. Deur Oos -Armenië binne te val, het die Turkse troepe die provinsie Kars, stede Kars en Alexandrapol (Gyumri) beset en na Jerevan en Gharakilisa (deesdae Vanadzor) beweeg. Op pad was die Turke besig om Armeense dorpe en dorpe af te breek en bevolking te slag. Die situasie was noodlottig: Oos -Armenië was toe bedreig deur volksmoord.
Dag vir dag neem toenemende gevaar verenigde Armeniërs en Armeense troepe saam met milisies en onder leiding van generaal Moses Silikyan, kolonels Daniel Bek -Pirumov, Drastamat Kanayan en ander 'n beslissende teenaanval toe op die Turkse veroweraars naby Sardarapat wat vorentoe beweeg het Yerevan, daarna na - naby Gharakilisa en Bash-Aparan.
Gedurende die dae van Heroic Battles van Mei 1918 het die teenstrydighede in die Trans -Kaukasiese Demokratiese Federatiewe Republiek, bestaande uit drie nasionaliteite van die Suid -Kaukasus, verdiep.
Op 26 Maart 1918 is die Transkaukasiese Sejm (Parlement) ontbind wat gelei het tot die ontbinding van die Transkaukasiese Republiek. Onder hierdie omstandighede verklaar die Armeense Nasionale Raad op 28 Mei 1918 homself as die enigste en hoogste gesag van die Armeense provinsies. Die Republiek van Armenië is gestig. Na die nederlaag van die Ottomaanse Ryk in die Eerste Wêreldoorlog en volgens die Vredesverdrag van Mudros (30 Oktober 1918), het Turkse troepe haastig die gebied Oos -Armenië verlaat.
Die mag van die Eerste Republiek is toegepas op die volgende gebiede: 'n groot deel van die voormalige Kars -streek, die provinsie Erevan, westelike dele van die provinsie Elizavetpol en die suidelike dele van die provinsie Tbilisi. Kharabakh was nie op die grondgebied van die Republiek ingesluit nie en was nie onderworpe aan Musavat Azerbeidjan nie; dit is beheer deur die kongresse van die Nasionale Raad van plaaslike Armeniërs.
In April 1920 het die mense van Nagorno-Karabakh tydens 'n gereelde kongres 'n besluit geneem oor eenwording met die Republiek Armenië.
Op 10 Augustus 1920 onderteken die seëvierende state van die Eerste Wêreldoorlog, insluitend Armenië, 'n vredesooreenkoms met die verslaan Turkye in die stad Sevres (Frankryk). Dit was Avetis Aharonyan, die hoof van die Armeense afvaardiging na die Vredeskonferensie in Parys, wat die ooreenkoms namens die Republiek van Armenië onderteken het. Die afdeling & ldquoArmenia & rdquo in die Verdrag van Sevres bevat artikels 88-93.
Deur hierdie verdrag erken die Sultan Turkse regering Armenië as 'n vrye en onafhanklike staat. Armenië en Turkye het ooreengekom om Amerika die geleentheid te bied om die grenslyn tussen die twee state in die provinsies Erzrum, Van en Bitlis te besluit, asook om die aanbiedinge te aanvaar rakende die toegang van Armenië tot die Swart See en die ontwapening van alle Ottomaanse gebiede, aangrensend aan bogenoemde grens.
Die nasionalistiese regering van Turkye, onder leiding van Mustafa Kemal, wat die gesag aanvaar het, het die Sevres -verdrag nie aanvaar nie. In 1920 het die Sowjetregering, wat die Kemalistiese beweging in Turkye teen die Entente wou rig, Turkye tasbare militêre en finansiële hulp verleen wat teen Griekeland in die Weste en teen Armenië in die Ooste gebruik is. Einde September het die Turkse weermag in 1920 begin aanval. Deur meer en meer lande te verower, was die regering van Ankara daarop gemik om die Armeniërs die geleentheid te ontneem om sy eie staat te herskep. Turkse troepe het die streek Kars, Surmalu en Alexandrapol beset.
Die Sowjet -regering het 'n doelbewuste beleid van die Sowjetisering van die Transkaukasiese republieke gevolg, met die doel om die grense van die Russiese Ryk te herstel.
Die 11de Rooi leër het die belangrikste gebiede Nagorno-Karabakh, Zangezur en Nakhichevan beset, na die Sowjetisering van Azerbeidjan (April 1920). Verder is in Augustus 1920 'n ooreenkoms onderteken tussen die verteenwoordigers van Armenië en Rusland. Sowjet -Rusland het Armenië via hierdie ooreenkoms gedwing om daardie gebiede as betwis te erken, op voorwaarde dat hul verdere lot bepaal sou word as gevolg van 'n uitdrukking van die bevolking, dit wil sê die referendum.
Op 29 November 1920 het 'n klein groepie van die Rooi Leër en die Armeense Bolsjewiste Ijevan (Noordoos -Armenië) van Azerbeidjan aangekom en Armenië tot Sowjetrepubliek verklaar. Volgens 20 November word die besluit van die Revolusionêre Komitee van Azerbeidjan onder leiding van Narimanov, Nagorno-Karabakh, Nakhichevan en Zangezur nie meer as 'n betwiste gebied beskou nie, maar as 'n integrale deel van die Sowjet-Armenië.
Op 2 Desember het die Armeense regering ooreengekom op die Sowjetisering van Armenië en sy mag prysgegee ten gunste van die Bolsjewistiese Revolusionêre Komitee. Op dieselfde dag in Alexandrapol, heel onverklaarbaar, het die verteenwoordigers van die afgestaande Armeense regering 'n vredesooreenkoms met Turkye onderteken en beskou die oorlog as beëindig, en gee sodoende byna die helfte van hul grondgebied toe. Later het die Sowjet -owerhede nooit die voorwaardes van die Alexandrapol -verdrag erken nie.
Op 16 Maart 1921 word 'n Verdrag oor Vriendskap en Broederskap tussen Rusland en Turkye in Moskou onderteken. Volgens sy eerste artikel het die Sowjet -Russiese regering ingestem om geen internasionale verdrag met betrekking tot Turkye te erken nie, wat nie deur die Groot Nasionale Vergadering bekragtig is nie. Hierdie bepaling was hoofsaaklik gerig op die Vredesverdrag van Sevres, wat Turkye ten alle koste ongeldig probeer verklaar het.
Uiteindelik is die nuwe grens erken volgens die Verdrag van Kars (3 Oktober 1921) wat tussen Turkye en die Transkaukasiese state onderteken is en op datum is. Wat die internasionale konferensie van Lausanne in 1922-23 gehou het, het dit geëindig met die ondertekening van verskeie dokumente, waarvan die belangrikste waarskynlik die Vredesverdrag van Lausanne is, waarvolgens die huidige Turkse grense tot stand gekom het, wat die Verdrag van Sevres vervang .
Volgens dieselfde Moskou-verdrag het Nakhichevan 'n outonome gebied geword onder die beskerming van Azerbeidjan, en onder die besluit van die Kaukasiese Buro van die RCWP vanaf 5 Julie 1921 is Nagorno-Karabakh tot 'n outonome gebied op die gebied van Azerbeidjan verklaar.
Sowjet -Armenië was nie 'n soewereine staat nie, maar dit het 'n baie belangrike rol gespeel in die behoud van die Armeense staatskaping en die ontwikkeling van die nasionale identiteit. Ondanks die wydverspreide onderdrukking, veral dié van 1937 en 1948-49, het Armenië groot vordering gemaak in sy ekonomiese, industriële, wetenskaplike en kulturele lewe. Sowjet-Armenië het 'n toonaangewende industriële-agrariese land geword, dit was 'n land van universele geletterdheid, hoogs ontwikkelde onderwys en wetenskap, kultuur, letterkunde en kuns. Die stelsel vir hoër onderwys het suksesvol ontwikkel in die Yerevan State University, wat reeds in 1919 gestig is, en in ander gespesialiseerde universiteite. In 1943 is die Akademie vir Wetenskappe gestig. Die Armeense volk het aktief deelgeneem aan die Tweede Wêreldoorlog. Ongeveer 440 000 Armeense soldate en offisiere het in die geledere van die Sowjetleër geveg. Daar was ook 'n beduidende aantal Diaspora -Armeniërs wat aan bondgenote en aan die kant van die bondgenote veg en in die geledere van die verset van die Europese state. Die Armeense nasionale 89ste afdeling het aan die stryd om Berlyn deelgeneem.
In die daaropvolgende jare van die Tweede Wêreldoorlog keer 'n groot aantal Diaspora -Armeniërs terug na hul vaderland - Sowjet -Armenië. Gedurende die 1960's en 80's is die nasionale kwessies soos die Armeense volksmoord, diaspora, die vereniging van Nagorno Karabakh met Armenië, Nakhichevan, ens. Herhaaldelik aan die orde gestel deur intellektuele en die publiek, sowel as deur die republiek se leierskap. Die eerste duisend demonstrasies in die Sowjet-werklikheid het in Jerevan plaasgevind.
In Maart 1985 het veranderinge binne die Sowjet -politieke leierskap plaasgevind. Na jare se stagnasie het jonger en meer progressiewe figure aan bewind gekom. As deel van hierdie politieke veranderinge is Mikhail Gorbatsjof verkies tot hoofsekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party en word hy later die eerste president van die USSR. Weens die groot behoefte aan radikale veranderinge in die USSR, verklaar Gorbatsjof dat hervormings nodig is om die krisis in die Sowjetunie te oorkom. As gevolg van die depressie wat die Sowjet -samelewing ondervind het, die ideologiese bankrotskap van die Kommunistiese Party, die verskeidenheid onopgeloste kwessies en veral nasionale probleme, het verskillende nasionale groepe in die Sowjetunie gedwing om te reageer.
Daarna het die implementering van die Sowjet -Perestroika -beleid gelei tot die totstandkoming van die verskillende nasionale bevrydingsbewegings van die tyd. Armeniërs van Artsakh (Nagorno-Karabakh) was die eerstes wat gereageer het; hulle het nooit die anneksasie van hul historiese gebiede deur Azerbeidjan aanvaar nie, en was verontwaardig oor die anti-Armeense beleid wat Azerbeidjan gedurende die Sowjet-era gevoer het.
Op 20 Februarie 1988 het die buitengewone sitting van die Raad van die Nagorno Karabakh Autonome Oblast / NKAO / 'n historiese besluit aangeneem, gebaseer op die grondwet van die USSR. Die Raad het 'n beroep op die Azerbeidjaanse SSR, die Armeense SSR en die Opperste Sowjet van die USSR gedoen om die oblast uit Azerbeidjan te onttrek en na Armenië oor te dra. Gevolglik het 'n nuwe golf massademonstrasies in Armenië en die Diaspora uitgebreek, as 'n teken van solidariteit met die Armeniërs van Artsakh. Duisende mense het deelgeneem aan die verskillende byeenkomste wat in Jerevan, ander dele van Armenië, sowel as in Nagorno Karabkh gereël is. Van die begin af het die politieke leierskap van die USSR egter 'n negatiewe houding teenoor die Karabakh -beweging ingeneem. Hulle beskou dit as uitlokkend, ekstremisties, 'n eis van 'n groep nasionaliste. Terselfdertyd het prominente politieke aktiviste en intellektuele van die verskillende Sowjetrepublieke morele ondersteuning aan Armenië en Artsakh gebied.
Daarna, tussen die 27 en 29 Februarie 1988, in reaksie op die voormelde vreedsame saamtrekke en demonstrasies wat in Armenië en Nagorno Karabakh plaasgevind het, is die slagtings en massamoorde op die Armeense bevolking georganiseer in die industriële stad Sumgait (nie ver van Azerbeidjan en die hoofstad van Rsquos, Bakoe). As gevolg van die Azeri -wreedheid het 'n paar dosyne Armeniërs omgekom en meer as 200 is ernstig beseer. Daarna het hierdie ontwikkelings die 18 duisend Armeense bevolking van Sumgait gedwing om uit die stad te migreer. Volgens verskillende geloofwaardige bronne was dit die plaaslike Azeri -owerhede wat die slagtings van Sumgait gepleeg het. Intussen het die sentrale Sowjet -owerheid die ingryping vertraag en troepe eers na drie dae in die stad ontplooi.
Boonop het die Sowjet -troepe, toe die ingrypingsproses begin het, baie probleme ondervind om die Azeri -moordenaars in toom te hou en om die Armeense bevolking uit die stad te red. Selfs na die Sumgait-slagtings het die Sentrale owerheid van die USSR voortgegaan om die Nagorno-Karabakh-probleem as 'n sosiaal-ekonomiese aangeleentheid eerder as 'n politieke probleem te bestempel.
Die beweging het in elk geval uitgebrei. Saam met die saamtrekke en betogings het massastakings in sowel Armenië as Nagorno Karabakh begin. Die Armeniërs eis van die USSR -regering om die Karabakh -kwessie regverdig op te los, terwyl hulle 'n vaste en afdoende politieke en regsreaksie bied op die wreedhede van Sumgait. In Mei 1988 is die & ldquoArmenian Committee of the Karabakh Movement & rdquo in Yerevan gestig.
In reaksie op die pleitstukke van die Raad van NKAO het die Algemene Raad van die Armeense Sowjet -Sosiale Republiek op 15 Junie 1988 ooreengekom oor die eenwording van die NKAO met Armenië. Na hierdie uitspraak is 'n beroep op die Hoogste Raad van die USSR met betrekking tot die ondersteuning van die USSR oor hierdie aangeleentheid. Die verteenwoordigers van Armenië, NKAO en Azerbeidjan was teenwoordig tydens die sitting van die Hoogste Raad van die USSR, wat op 18 Julie gehou is. Laasgenoemde verwerp egter die voorstelle van die Armeense Hoogste Raad en die Raad van NKAO. Vanaf die begin van die Karabakh -beweging is in Azerbeidzjaanse streke wat deur Armeniërs in die gebiede van Azerbeidzjan gehou is, bloedbad en plundering gepleeg: Azerbeidzjaanse owerhede pleeg konsekwent etniese reinigings.
Vanaf die begin van die Karabakh -beweging het die Azerbeidzjaanse owerhede dus die slagting, uitwissing en etniese suiwering van die Armeniërs wat die wortelbewoners van die verskillende streke van Azerbeidjan was, goedgekeur. Byvoorbeeld, deur die Armeniërs aan plundering en wreedheid te onderwerp, het die Azeri's hulle met geweld uit Kirovabad, Shamkhor, Khanlar -stede, Dashkesan, Mingechaur en ander streke verdryf. Die daaropvolgende golf van deportasies het in Januarie 1990 in die hoofstad begin, toe honderde Armeniërs binne 'n week in Bakoe dood is en meer as 200 duisend mense gedwing is om die stad te verlaat, wat 'n onbeskryflike groot rykdom agterlaat.
Op 1 Desember 1989 verklaar die Opperste Raad van Armeense SSR en die Nasionale Raad van NKAO hul hereniging. As gevolg hiervan het die vervolging en geweld teen Armeniërs ernstiger geword in die Azerbeidjanse SSR. 'N Ekonomiese blokkade is ingestel teen die Republiek Armenië en die NKAO, maar die verskaffing van aardgas, ekonomiese, industriële en ander noodsaaklike goedere is verbied om na Armenië gestuur te word. Op 7 Desember 1988 het die ernstige situasie in Armenië vererger as gevolg van die katastrofale aardbewing wat die noordelike en noordoostelike streke van die land getref het. Binne 'n paar minute is hele dorpe en dele van stede uitgewis. Meer as 25 duisend mense het omgekom en byna 500 duisend het sonder skuiling gebly.
Op 23 Augustus 1990 aanvaar die eerste sitting van die nuutverkose Hoogste Raad van Armenië 'n verklaring aangaande die onafhanklikheid van Armenië en begin sodoende met die proses van onafhanklikheid. Op hierdie punt het die periode van die derde republiek van die Armeense geskiedenis begin. Boonop bevestig die verklaring die feit dat die wette van die republiek voorrang geniet bo die wette van die USSR. Vervolgens is die driekleurige vlag (rooi, blou en oranje) van die eerste Armeense Republiek herstel as die amptelike vlag van die Armeense staat, terwyl die blazon van die eerste republiek weer as die amptelike blazon van die Republiek van Armenië herstel is. Die verklaring voorskryf ook respek vir menseregte, vryheid van gewete, godsdiens, politieke partye, vergaderings en spraak. Uiteindelik is die regte van die Armeense Apostoliese kerk herstel. Deur die steun van Moskou te gebruik, het die Azerbeidzjaanse regering die slagtings en deportasies in Armeens bevolkte streke voortgesit.
Aan die ander kant, terwyl die steun en steun van Moskou ontvang is, het die Azerbeidzjaanse Sowjetregering die deportasie van Armeniërs voortgesit. In die eerste helfte van 1991 het die Azerbeidzjaanse OMON (Special Militia and terror squads) steun van die Sowjet-leër ontvang en 'n volskaalse oorlog teen die Armeense bevolking in die substreke Shahoumian en Getashen sowel as in die NKAO geloods . Hierdie offensief was gebaseer op die voorbedagte & ldquoKoltso & rdquo (& ldquoRing & rdquo) operasie van gedwonge deportasie. Tydens hierdie operasie het die Azerbeidjanse verskillende Armeense dorpe verwoes, wat die begin van die oorlog tussen Karabach en Azerbeidjan in 1991 veroorsaak het. talle hoofkwartiere vir die selfverdedigingsmagte in die verskillende streke van die NKAO.
Uitgaande van die bepalings van die Armeense Onafhanklikheidsverklaring van 23 Augustus 1990, besluit die Nasionale Vergadering om op 21 September 1991 'n referendum te hou om die USSR te verlaat en onafhanklikheid te verklaar. Op grond van die uitslag van die referendum het die Hoogste Raad Armenië tot 'n onafhanklike staat verklaar. Die eeue lange droom van die Armeense nasie om onafhanklikheid te herstel, het waar geword.
Op 16 Oktober is landwye presidentsverkiesings in Armenië gehou, waardeur Levon Ter-Petrosyan as die eerste president van die republiek verkies is. Op 8 Desember 1991 onderteken die leiers van die drie Slawiese state (Rusland, Oekraïne en Wit -Rusland) in Belovezhskaya Puscha (naby Minsk) 'n ooreenkoms oor die beslaglegging op die bestaan ​​van die USSR. Terselfdertyd het die partye die skepping van 'n nuwe entiteit van internasionale samewerking verklaar, die Statebond van Onafhanklike State (GOS.) Die Republiek van Armenië was die eerste onder die voormalige Sowjetrepublieke om te reageer op die Minsk -ooreenkoms wat die totstandkoming van GOS verwelkom het en sy bereidheid uitgespreek het om by die organisasie aan te sluit. Op 21 Desember van dieselfde jaar onderteken 11 onafhanklike state (voormalige Sowjetrepublieke) 'n ooreenkoms in Alma-Ata oor die totstandkoming van GOS. Dit was die finale ineenstorting van die USSR en die onafhanklikheid van die Sowjetrepublieke. Kort nadat die onafhanklikheid verklaar is, het die Republiek Armenië universele internasionale erkenning gekry.
So het die proses van staatsbou van die Armeense Republiek begin. Een van die belangrikste gebeurtenisse in die staatspolitieke en openbare lewe van die Republiek was die aanneming van die RA-grondwet wat op 5 Julie 1995 plaasgevind het. Dit het bygedra tot die regsgronde van die oorgang van 'n totalitêre stelsel tot demokratiese staat.
In die konteks van die oorlog wat deur Azerbeidjan ontketen is, het die veiligheid van die bevolking van Nagorno Karabakh 'n prioriteit geword naas die kwessie van die behoud van die onafhanklikheid van die Armeense nasiestaat, waarvan die waarborg slegs die skepping van 'n doeltreffende weermag kan wees. In die tydperk 1992-1993 met die vereniging van Yerkrapah-vrywillige afdelings en dienspligtiges is die Armeense nasionale leër geskep. Op 28 Januarie 1992 het die regering die historiese besluit aangeneem oor RA Ministerie van Verdediging. Die gewone militêre eenhede is oor die algemeen gevorm op grond van die Sowjet -leër. Honderde Armeense offisiere wat in verskillende takke van die Sowjet -leër gedien het, het na Armenië teruggekeer. Spesiale aandag is geskenk aan die strydparaatheid en verbetering.
'N Ander belangrike gebeurtenis wat bygedra het tot die verhoging van openbare en politieke aktivisme, was die presidentsverkiesings wat op 22 September 1996 plaasgevind het. Hierdie verkiesings het te midde van aktiewe politieke stryd plaasgevind. Vir die tweede keer is Levon Ter-Petrosyan as president van die republiek verkies. Die vervreemding tussen die owerhede en die publiek na die 1996 -verkiesing sowel as die interne politieke krisis het gelei tot die bedanking van die president in 1998. In Maart dieselfde jaar was die belangrikste stryd tydens die presidentsverkiesings tussen Robert Kocharyan, die premier van Armenië en Karen Demirchyan, die voormalige eerste sekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van Armenië wat onlangs na die politieke arena teruggekeer het. Robert Kocharyan is tot president van die Republiek verkies.
Die Unity -alliansie het die oorwinnaar geword tydens die parlementêre verkiesings van 30 Maart 1999, wat te midde van 'n baie aktiewe politieke stryd plaasgevind het. Karen Demirchyan is verkies tot president van die Nasionale Vergadering, terwyl Vazgen Sargsyan as premier aangestel is. Die binnelandse politieke situasie het ongekend vererger met die terreurdade van 27 Oktober 1999, waardeur die premier, die president van die Nasionale Vergadering, die NA -adjunkpresidente en adjunkte vermoor is. Dit was 'n swaar en onverwagte slag vir die (Armeense) staatskaping en demokrasie. Nietemin kon die politieke leierskap die situasie geleidelik stabiliseer.
Die vierde presidentsverkiesing van Armenië is gehou op 19 Februarie 2003. Robert Kocharyan is herkies. Die volgende parlementsverkiesings het op 25 Mei 2003 plaasgevind, gevolglik het nie een party 'n volstrekte meerderheid gekry en 'n regering op sigself gevorm nie en dus vir die eerste keer in die geskiedenis van die Derde Republiek drie partye wat die meeste stemme gekry het, het die Republikeinse Party van Armenië (RPA,) die Orinats Yerkir (OEK,) en die Armenian Revolutionary Federation (AFD,) 'n politieke koalisie gevorm en gesamentlik 'n kabinet gevorm. Andranik Margaryan, die voorsitter van die raad van die Republikeinse Party, wat die amp al sedert 2000 beklee het, is tot premier verkies.
Op 27 November 2005, die nuwe hervormde weergawe van die RA Grondwet. Op 12 Mei 2007 het die parlementêre verkiesing van die vierde byeenkoms van die Nasionale Vergadering plaasgevind te midde van 'n klimaat van hoë politieke aktiwiteite, waar die Republikeinse Party van Armenië volgens die stelsel van proporsionele verteenwoordiging die meerderheid stemme gekry het, gevolg deur die & ldquoProperous Armenia & rdquo en die Armenian Revolutionary Federation. As gevolg van die verkiesings is daar met die hulp van die RA -president 'n ooreenkoms tussen die partye onderteken om 'n politieke koalisie te stig. Dié drie partye het die nuwe regering van die Republiek van Armenië gevorm. Serzh Sargsyan is as premier aangestel.
Die vyfde presidentsverkiesing van die Republiek Armenië het op 19 Februarie 2008 plaasgevind. Serzh Sargsyan is verkies as die president van die Republiek van Armenië. Die uitslag van die presidentsverkiesings is uitgedaag deur die leier van die fundamentele faksie van die opposisie, Levon Ter-Petrosyan. Op 20 Februarie het die opposisie saamtrekke begin wat op 1-2 Maart tot botsings tussen die opposisie en die wetstoepassing ontwikkel het.
Inisieer deur die nuutverkose president met die doel om hervormings in die republiek in te stel en 'n atmosfeer van solidariteit in die samelewing te verseker, het die vier partye met die meeste stemme in die RA Nasionale Vergadering 'n nuwe ooreenkoms van politieke koalisie onderteken, wat verantwoordelikheid aanvaar vir die toekoms werksaamhede van die regering. Tigran Sargsyan is as premier aangestel. Later, op 22 April 2009, het die ARF die koalisie verlaat.
Die parlementêre verkiesing van die vyfde byeenkoms van die Nasionale Vergadering het op 6 Mei 2012 plaasgevind, wat daartoe gelei het dat RPA volgens die stelsel van proporsionele verteenwoordiging 44% van die stemme gekry het. RPA en OEK vorm 'n nuwe koalisie wat die verantwoordelikheid aanvaar van die politieke, ekonomiese en sosiale ontwikkeling van die Republiek van Armenië. Tigran Sargsyan is as premier aangestel.
Op 18 Februarie 2013 word Serzh Sargsyan herkies as gevolg van presidentsverkiesings. Vanaf 13 April 2014 lei Hovik Abrahamyan die regering van die Republiek van Armenië. In April dieselfde jaar verlaat OEK die koalisie wat by die opposisie aansluit.
Op 6 Desember 2015 word 'n nuwe hervormde weergawe van die Grondwet deur 'n referendum aanvaar, waarvolgens die Republiek van Armenië 'n oorgang na 'n parlementêre regeringsvorm ondergaan het.
Vanaf 13 September 2016 aanvaar Karen Karapetryan die amp van die hoof van die RA -regering en beklee die pos tot 17 April 2018.
Volgens die nuwe Grondwet het die Nasionale Vergadering op 2 Maart 2018 Armen Sarkissian, die voormalige ambassadeur van die Republiek Armenië in Groot -Brittanje, verkies as die president van die Republiek van Armenië. Armen Sarkissian het die presidentskap op 9 April 2018 aangeneem.
Volgens die nuwe grondwet is die volgende verkiesing van die RA -premier deur die Nasionale Vergadering gehou, gevolglik het Serzh Sargsyan op 17 April 2018 tot premier gekies. As gevolg van 'n opposisiebeweging wat in April begin het, het die regering egter slegs sewe dae oorleef en die kortste regering in die geskiedenis van Armenië geword.
Op 8 Mei 2018 het die Nasionale Vergadering van die Republiek van Armenië Nikol Pashinyan, die leier van & ldquoYelq & rdquo (exit) parlementêre blok, as die premier verkies.
Dr. Babken Harutyunyan, PhD in historiese studies, rubriekskrywer-lid van die National Academy of Sciences of the Republic of Armenia
Dr Eduard Danielyan, PhD in Historiese Studies, Hoof van die Departement Ou geskiedenis van die National Academy of Sciences van die Republiek van Armenië
Marine Gevorgyan, professor in die geskiedenisgeskiedenis van die Yerevan State University.
Op 2 September 1991 verklaar die gesamentlike sitting van beide die streek- en die Shahoumian-distriksrade van die parlementariërs die onafhanklikheid van die Republiek Nagorno-Karabakh binne die grense van die voormalige Nagorno Karabakh-outonome streek en Shoumian. Die onafhanklikheidsverklaring van die Nagorno Karabakh Republiek (NKR) is aanvaar. Dus is die reg bepaal deur die destydse wetgewing- die wet van die Sowjetunie vanaf 3 April 1990 op die bevel om die republieke van die Unie uit die USSR te onttrek- geïmplementeer. Dit het die nasionale outonomieë die reg gegee om hul regstatus vryelik te bepaal, in die geval van die onttrekking van die Unie -republiek aan die USSR. Op 10 Desember 1991, slegs 'n paar dae voor die amptelike ineenstorting van die Sowjetunie, het 'n referendum in Nagorno Karabakh plaasgevind waarvolgens die oorgrote meerderheid van die inheemse bevolking ten gunste van volle onafhanklikheid van Azerbeidjan gestem het.
Dit is gevolg deur parlementsverkiesings waar die parlement van die NKR verkies is, wat op sy beurt die eerste regering gevorm het. Die regering van onafhanklike NKR het sy verbintenisse oorgeneem onder die voorwaardes van totale verstopping en daaropvolgende militêre aggressie van Azerbeidjan. Deur gebruik te maak van die 4de USSR-ammunisie en -wapens wat op sy grondgebied ontplooi is, het Azerbeidjan 'n grootskaalse militêre aksie teen Nagorno Karabakh ontketen. Die oorlogvoering het met veranderende sukses voortgegaan vanaf die herfs van 1991 tot Mei 1994 toe die bemiddeling van die Russiese Federasie, Kirgizië en die Inter-Parlementêre Vergadering van die GOS, Azerbeidjan, Armenië en die Republiek Nagorno Karabach die ooreenkoms onderteken het in Bisjkek wat is op datum van krag. As gevolg van oorlog, wat deur Azerbeidjan ontketen is, het die mense van Nagorno Karabakh sy natuurlike reg om vry te lewe bevestig.
Vanaf September 2007 is Bako Sahakian die verkose president van die Republiek Nagorno-Karabakh. Die Grondwet van NKR is sedert 2006 van krag.
In 1992, met die doel om die Nagorno-Karabakh-konflik op te los, is die Minks-konferensie van die CSCE ingestel. Binne die raamwerke van laasgenoemde onderhandelingsproses word die OSSE Minsk-groepsvoorsitterskap op datum gehou, wat 'n finale oplossing van die Nagorno-Karabakh-konflik moet kry en die finale status daarvan bepaal.
Hedendaagse geleerdheid dui daarop dat die Armeniërs afstammelinge is van verskillende inheemse mense wat (10de tot 7de eeu v.C.) met die Urarteans (Ararateans) versmelt het, terwyl klassieke historici en geograwe die tradisie noem dat die Armeniërs na Thrace en Frigië (Herodotus, Strabo) na hul vaderland getrek het. ), of selfs Thessalië (Strabo). Hierdie sienings is nie noodwendig teenstrydig nie, aangesien die huidige Armeniërs ongetwyfeld 'n samevoeging is van verskeie mense, outogtone (Hayasa-Azzi, Nairi, Hurrians, ens.) En immigrante, wat omstreeks 600 vC as een taalkundige gesin ontstaan ​​het.
Armeense tradisie het verskeie legendes oor die oorsprong van die Armeense volk bewaar. Die belangrikste hiervan vertel van Hayk (Hayg of Haig), die gelyknamige held van die Armeniërs wat hulself Hay (Hye) en hul land Hayk ' of Hayastan genoem het. Die historikus van die 5de eeu, Movses Khorenatsi, vertel ook op 'n lang tyd die dapper dade van Aram wie se roem ver buite die grense van sy land gestrek het. Gevolglik het die buurlande die mense Armens of Armeniërs genoem.
Argeologie het die voorgeskiedenis van Armenië uitgebrei tot die Acheuliaanse tyd (500 000 jaar gelede), toe jag- en versamelaars die lande oorsteek in die strewe na migrerende kuddes. Die eerste bloeitydperk het inwoners van die Armeense hoogland in die derde millennium v.C. Hierdie mense was een van die eerstes wat brons gesmee het, die wiel uitgevind en druiwe gekweek het. Die eerste geskrewe rekords wat die inwoners van Armenië noem, kom uit hiërogliewe van die Hetitiese Koninkryk, ingeskryf van 1388 tot 1347 v.C., in Klein -Asië. Die vroegste inskripsie wat direk op Armeense lande gevind is, in 1114 v.C. deur die Assiriërs, beskryf 'n koalisie van konings van die sentrale Armeense streek wat na hulle verwys as die mense van Nairi. "
Teen die 9de eeu vC floreer 'n konfederasie van plaaslike stamme as die verenigde staat Urartu. Dit het gegroei tot een van die sterkste koninkryke in die Nabye Ooste en was 'n formidabele mededinger teen Assirië vir oppergesag in die streek. Die Urartiërs vervaardig en voer ware uit keramiek, klip en metaal uit, bou vestings, tempels, paleise en ander groot openbare werke. Een van hul besproeiingskanale word vandag nog gebruik in Jerevan, die hoofstad van Armenië, 'n stad wat op die ou Urartiese vesting Erebuni staan. In die 6de eeu val Urartu op die Mede, maar nie lank daarna nie, verower die Persiese verowering van die Mede, onder leiding van Kores die Grote, hulle. Persië het van die 6de eeu tot die 4de eeu v.C. oor Armenië geheers. Die kultuur en die Zoroastriese godsdiens het 'n groot invloed gehad op die geestelike lewe van die Armeense volk wat kenmerke van die Zoroastrianisme in hul politeïstiese en animistiese inheemse oortuigings opgeneem het.
As deel van die Persiese Ryk is Armenië verdeel in provinsies met die naam satrapies, elk met 'n plaaslike regerende satrap (onderkoning) onder toesig van 'n Pers. Die Armeniërs het hulde gebring aan die Perse, wat voortdurend silwer, matte, perde en militêre voorrade aangevra het. Die regerende satrape van die koninklike Orontid -familie in Armenië (Ervanduni -dinastie) het die land ongeveer 200 jaar lank beheer, terwyl Asië kennis gemaak het met indringende Grieke uit die weste. Met die val van die Persiese Ryk aan Alexander die Grote van Masedonië in 331 v.C., het die Grieke 'n nuwe satrap aangestel, 'n Orontid met die naam Mithranes, om Armenië te regeer. Die Griekse Ryk, wat oor Asië en Europa gestrek het, was een waarin stede vinnig gegroei het en Hellenistiese argitektuur, godsdiens en filosofieë versprei het. Die Armeense kultuur het ook Griekse invloede geabsorbeer. As sentra op die kruispad van handelsroetes wat China, Indië en Sentraal -Asië met die Middellandse See verbind, het Armeense stede floreer op ekonomiese uitruil. Die Grieke het ook die weergawe van die Zoroastrianisme in Armenië toegerus met fasette van hul godsdienstige oortuigings. Na die skielike dood van Alexander in 323 v.C. het die verdeling van sy ryk en stryd tussen sy generaals gelei tot die ontstaan ​​van drie Griekse koninkryke. Ondanks die druk van die Seleukiede monargie, het een van die Griekse koninkryke, die Orontids, steeds beheer behou oor die grootste van drie koninkryke waarin Armenië self verdeel was: Groter Armenië, Klein -Armenië en Sophene.
Die invloed van Seleukiede oor Armenië is uiteindelik ontbind toe 'n plaaslike generaal genaamd Artaxias (Artashes) in die tweede eeu v.C. homself tot koning van Groter Armenië verklaar en 'n nuwe dinastie stig het sy gebied uitgebrei deur die grense van sy land te definieer en die Armeense volk te verenig.
Die " renaissance van Armenië " is bereik tydens die bewind van Tigran die Grote (94-54 vC), wat homself uitgeroep het " King of Kings. " Onder Tigran II het Armenië tot 'n groot mate van militêre krag gegroei en politieke invloed. Volgens die Griekse biograaf Plutarchus het die Romeinse generaal Lucullos van hierdie koning gesê:
In Armenië sit Tigran omring met die mag wat Asië van die Partiërs afgestrooi het, wat Griekse kolonies in die media vervoer het, Sirië en Palestina onderwerp en die Seleukiede afsny. "
En Cicero, die Romeinse redenaar en politikus, voeg by, "
Hy het die Republiek van Rome laat bewe voor die magte van sy arms. "
Armenië se grense strek van die Kaspiese See tot by die Middellandse See. Die oorwinnings van Tigran ' was egter bestem om sy ondergang, wat in 66 v.C. plaasgevind het, te bespoedig Sy seun, koning Artavazd II, het 20 jaar lank in Groot -Armenië regeer totdat Anthony en Cleopatra hom in kettings na Egipte gebring het. Artavazd het geweier om Cleopatra as sy koningin te noem en is tereggestel.
Teen 64 nC het die nuwe Arsacids -dinastie (Arshakuni -dinastie), 'n tak van die Parthian Arsacids, aan bewind gekom, en die land as geheel het gou 'n buffersone geword waaroor die Romeine en Partiërs om oorheersing geveg het.Om die werklike implikasies van die geskiedenis van Armenië te besef en die siel van hierdie volk te begryp, moet ons die blik op die begin van die 4de eeu vestig, wat 'n belangrike gevolg was vir die groei van die nasie. Koning Tiridates III (Trdat), nadat hy deur Gregorius die Illuminator tot bekering gekom is, verklaar Christendom as die godsdiens van die staat in 301 nC. So het Armenië die eerste nasie geword wat die Christendom amptelik omhels het. Dit was 12 jaar voor die keiser Konstantyn se edik van Milaan wat verdraagsaamheid teenoor Christene in die Romeinse Ryk verklaar het. Gregory the Illuminator, later heilig verklaar, is verkies tot katoliek van die nuwe Armeense nasionale kerk, die eerste in 'n lang ry van sulke geestelikes wat tot die hoof van die Armeense Kerk verkies is.
Die bekering tot die Christendom sou noodwendig komplikasies van politieke aard meebring en ernstige angs in die naburige Persië wek. Die Sassaniese Perse het voordeel getrek uit die innerlike swakheid van Armenië en 'n veldtog geloods om die Christendom daar uit te skakel en dit met Mazdaïsme te vervang. Onder hierdie algemene bedreiging het die vorste, adel en die mense van Armenië saamgedrom, en in 451 onder leiding van die opperbevelhebber Vartan Mamikonian, het die Armeniërs die Perse by Avarair heroïes gekonfronteer ter verdediging van hul geloof en nasionale erfenis. Hulle was swaar in getal, hulle was verslaan Vartan Mamikonian en baie dapper manne het geveg. Maar guerrilla -oorlogvoering het in die bergagtige streke voortgeduur. Vahan Mamikonian, 'n neef van Vardan, het die stryd voortgesit. Hierdie keer was die Perse, wat die nutteloosheid van hul beleid besef het, verplig om met die Armeniërs te vergelyk. Vryheid van godsdiensaanbidding is herstel met die Verdrag van Nvarsag.
In die 7de eeu storm die magtige Arabiere Armenië binne en verower die land. Begin in die 9de eeu het Armenië 'n briljante periode van onafhanklikheid geniet toe die magtige Bagratids -dinastie (Bagratuni -dinastie) politieke gesag laat geld het. Die hervatting van die internasionale handel het voorspoed en herlewing van artistieke en literêre strewes meegebring.
Die hoofstad van Ani het gegroei tot 'n bevolking van ongeveer 100,000, meer as enige stedelike sentrum in Europa. Die godsdienstige lewe floreer en Ani staan ​​bekend as die stad van duisend en een kerke. In die middel van die 11de eeu is die grootste deel van Armenië deur Bisantium geannekseer. Die vernietiging van die Bagratid -koninkryk is voltooi deur aanvalle van nuwe indringers, die Seljuk -Turke uit Sentraal -Asië. Met min weerstand van verswakte Bisantium, versprei die Seljuk -Turke na Klein -Asië sowel as die Armeense hooglande.
Die inval van die Seljuk -Turke het 'n groot aantal Armeniërs gedwing om suidwaarts te beweeg, na die Taurusberge naby die Middellandse See, waar hulle in 1080 onder leiding van Ruben (Rubeniaanse dinastie) die koninkryk Cilicië of Klein -Armenië gestig het. Noue kontakte met die kruisvaarders en met Europa het daartoe gelei dat Wes -Europese idees, insluitend die feodale klasstruktuur daarvan, opgeneem is. Die Silisiese Armenië het 'n land geword van baronne, ridders en diensknegte. Die hof by Sus het Europese klere aangeneem. Latyn en Frans is saam met Armeens gebruik. Die Cilicaanse tydperk word beskou as die Goue Eeu van Armeense Verligting, bekend vir die weelderigheid van die versiering en die gereelde invloed van hedendaagse Westerse manuskripskilderye. Hulle ligging aan die Middellandse See -kus het gou die Silisiese Armeniërs betrek by internasionale handel tussen die binneland van Wes -Asië en Europa. Byna 300 jaar lank het die Siliciese koninkryk Armenië voorspoedig geword, maar in 1375 val dit op die Mamelukes van Egipte. Die laaste monarg, koning Levon VI, sterf in 1393 in Calais, Frankryk, en sy oorskot is in die heilige Denis (naby Parys) onder die konings van Frankryk ter ruste gelê.
Terwyl die Armeniërs in die 13de eeu voorspoedig was in die Silisiese koninkryk, was die inwoners van Groter Armenië getuie van die inval van die Mongole. Later, in die 16de en 17de eeu, is Armenië verdeel tussen die Ottomaanse Ryk en Safavid Iran. Met die anneksasie van die Armeense plato het die Armeniërs alle spore van 'n onafhanklike politieke lewe verloor. Die Persiese leier, Shah Abbas I, het 'n beleid ingewy om bevolkings van die hele Armeense streke na sy land te verskuif om 'n noman -land te skep in die pad van die Ottomaanse opmars en om 'n bekwame handelaar en ambagsman na sy nuwe hoofstad, Isfahan, te bring. Die Armeense gemeenskap van New Julfa, 'n voorstad van Isfahan, is deur Shah Abbas I in groot agting gehou en het een van die ekonomiese basisse van die Safavid -staat geword.
Perse regeer Oos -Armenië tot 1828, toe dit deur Rusland geannekseer is. Dit was egter die Ottomaanse Turke wat die grootste deel van die Armeense land en bevolking (Wes -Armenië) beheer het. Gedurende die 19de eeu het Armeniërs onder Turkse bewind gely onder diskriminasie, swaar belasting en gewapende aanvalle.
As Christene het Armeniërs geen regsgebruik vir onreg gehad nie. Hulle is buite hul vermoë belas, en is verbied om wapens te dra in 'n land waar die moord op 'n nie-Moslem dikwels ongestraf bly, en sonder die reg was om namens hulself in die hof te getuig. Gedurende die laat 9de eeu het die toenemend reaksionêre politiek van die agteruitgang van die Ottomaanse Ryk en die ontwaking van die Armeniërs uitgeloop op 'n reeks Turkse slagtings in die Armeense provinsies in 1894-96. Enige illusie wat die Armeniërs gekoester het tot die gevolg dat die verkryging van mag in 1908 deur die Jong Turke beter dae kan meebring, word spoedig uit die weg geruim. Want in die lente van 1909 het nog 'n orgie van bloedvergieting plaasgevind in Adana, waar 30 000 Armeniërs hul lewens verloor het na 'n desperate verset. Die Eerste Wêreldoorlog bied 'n goeie geleentheid vir Turke om die probleem op te los. " In 1915 het 'n geheime militêre opdrag gelas dat die Armeense gemeenskapsleiers gearresteer en onmiddellik tereggestel moet word.
Armeense mans wat in die Ottomaanse weermag dien, is van die res geskei en geslag. Die regering van Istanbul het besluit om die hele Armeense bevolking te deporteer. Armeniërs in dorpe en dorpe is opgeruk na woestyne van Sirië, Mesopotamië en Arabië. Tydens die " hervestiging " is baie doodgeslaan, met bajonette, lewendig in kuile ​​begrawe, in riviere verdrink, onthoof, verkrag of in harems ontvoer. Baie het bloot verval as gevolg van hitte -uitputting en honger. 1,5 miljoen mense het omgekom tydens hierdie eerste volksmoord van die 20ste eeu. Nog 'n golf van slagtings het plaasgevind in Bakoe (1918), Shushi (1920) en elders.
Die nederlaag van die Ottomaanse Turke in die Eerste Wêreldoorlog en die verbrokkeling van die Russiese Ryk het die Armeniërs die kans gegee om hul onafhanklikheid te verklaar. Op 28 Mei 1918 word die onafhanklike Republiek van Armenië gestig, nadat die Armeniërs die Turkse troepe gedwing het om terug te trek in die gevegte van Sardarapat, Karakilisse en Bashabaran. Oorweldigende probleme het die babarepubliek gekonfronteer, maar te midde van hierdie omstandighede het die Armeniërs al hul kragte gewy aan die dringende taak om hul land te herbou. Maar as gevolg van druk wat die Turke en kommuniste gelyktydig uitgeoefen het, het die republiek in 1920 in duie gestort. Uiteindelik het die Sowjet -Rooi Leër die gebied (Oos -Armenië) ingetrek en op 29 November 1920 verklaar dat dit 'n Sowjetrepubliek is. Armenië is in 1922 deel van die Transkaukasiese Sowjet -Federale Sosialistiese Republiek, en in 1936 word dit een van die republieke van die Sowjetunie.
Die onstuimige veranderinge wat in die hele Sowjetunie begin het, begin in die 1980's en#8242's, het noodwendig gevolge in Armenië gehad. In 1988 het 'n steunbeweging in Armenië begin vir die konstitusionele stryd van Nagorno Karabagh (Artsakh) Armeniërs om hul reg op selfbeskikking uit te oefen. (Hierdie oorwegend Armeense bevolkte outonome gebied is deur 'n arbitrêre besluit van Stalin in 1923 onder die jurisdiksie van Azerbeidjan geplaas.)
Dieselfde jaar, in 1988, is Armenië geteister deur erge aardbewings wat duisende doodgemaak het, en voorrade uit beide die Sowjetunie en die Weste is geblokkeer deur die Azerbeidzjaanse regering wat teen die Armeniërs in Nagorno Karabagh veg. Beide hierdie kwessies het die politieke arena van Armenië oorheers sedert die eerste demokratiese verkiesing in Armenië tydens die Sowjet -era. In 1990 het die Armeense nasionale beweging 'n meerderheid setels in die parlement gekry en 'n regering gevorm. Op 21 September 1991 het die Armeense volk in 'n nasionale referendum oorweldigend ten gunste van onafhanklikheid gestem, en 'n onafhanklike Armenië het ontstaan.
Die ware hart van 'n ou Armeense stad
Armen Bacon DEUR ARMEN BACON
As iemand of iets 100 jaar oud word, lyk dit net reg dat daar 'n partytjie of viering moet wees. Toe Fresno se "rooi baksteenkerk", die Heilige "T", soos so baie van ons dit noem, uitnodigings uitstuur ter viering van die honderdste herdenking van die heiligdom, het Armeniërs oral kennis geneem.
Met vreugde het ons die datum op kalenders ingekry en kaste gekam vir ons Sondag se beste kledingstuk (swart das opsioneel). Toe ek dadelik weet dat verblindende paillette en glinster die kamer sou vul, het ek vir my ma gesê dat ons alles moet uithaal en dat sy haar donkerrooi rok moet uittrek - die een wat sy gedra het by die troue van my dogter.
Wat my betref, die invul van die antwoordkaart en die stuur van ons bespreking was bloot 'n formaliteit wat die koms van talle kinderherinneringe veroorsaak het - elkeen 'n voorgereg op 'n aand wat ek geweet het die verlede in die hede sou bring.
Wat was dit, het ek gewonder, omtrent die kerk? Is dit die wierook, die reuk so sterk en heilig dat dit my dikwels na 'n ander wêreld vervoer het? Was dit die gesange waarna ek geluister het terwyl ek in die geheim kyk hoe my ouma op haar knieë sak en huil van hartseer? Haar familie is opgeoffer tydens die volksmoord, en hoewel sy dit nooit met een van ons gesê het nie, het sy die gewig van haar hartseer in elke oomblik van haar lewe meegebring.
Ons was toe almal kinders, het op Sondae bymekaargekom in die gevierde heiligdom, gehoorsaam op metaalvoustoele gesit en ou gebede gememoriseer waarvan ons die woorde skaars kon uitspreek. In hierdie ruimte het ons ons geloof verkry, 'n tweede gesin - 'n gevoel van behoort aan iets groter as onsself. Dit sou ons jare neem om te verstaan, maar nou, toe ons die motor parkeer en ek my ma deur wolke in chiffon help drap, het ek goed geweet hoe hierdie kerk en sy mense my en ons gesin deur die jare ondersteun het.
In die dae voor die spoggeleentheid het my ma begin kla oor moegheid, 'n gebrek aan energie en eetlus, 'voel hoe oud sy is', vertel sy my, 'n teleurgestelde toon in haar stem asof haar eie vel en bene verraai haar. Om sake te bemoeilik, het die weersverandering met een van haar knieë verwoes, dieselfde as wat vroeër dompel en buig na die geluid van 'n Midde -Oosterse oud- en klarinetspel. Terwyl sy geskerts het, maak ek my oë toe - sien haar op die dansvloer tydens somerpieknieks, die bene buig met gemak, hande draai in die lug, haar passie vir die lewe sypel van vingers en tone.
Fresno's Holy Trinity Armenian Apostolic Church. (Foto: Richard Harrison / Wikimedia Commons)
Ek het haar probeer troos en vir haar gesê dat my regterknie my ook moeilik maak en dat ons albei 'n Geritol -oplossing nodig het. Ons het eerder gaan inkopies doen. Ons sal hierdie eenmalige geleentheid nie misloop nie. As die gebou die slytasie van 'n eeu kon verduur, sou ons dit ook kon doen, het ek aan my ma gesê, wetende dat sodra ek haar daar kry, alle pyne verdwyn.
Toe die aand nader kom, kon ek die kleur in my ma se wange sien terugkeer na sy normale kleur. Selfs haar Estée Lauder -lipstiffie - 'n pienk rooi kleur, het helderder as gewoonlik gelyk. Sy dra haar geskiedenis en erfenis, versier in haar wortels en kultuur. Vroeër by die huis het sy my gevra om die Lifeline -halssnoer wat haar aangeheg het, na een van haar val te verwyder. Vanaand hang die Armeense kruis aan haar nek. Ek sou later verbaas kyk hoe sy en ander kerkouderlinge, sommige wat rolstoele en wandelaars nodig het, deur die skare kom, gewemel van jeugdige gemeentelede wat gretig is om hul liefde vir die kerk te prys.
Holy Trinity Armeense Apostoliese Kerk is al generasies lank 'n geestelike en kulturele spilpunt. Dit is gevestig in die hartjie van die Ou Armeense stad in die sentrum van Fresno, en is vandag nog 'n simbool van hardwerkende en passievolle mense wat groot artistieke, intellektuele en filantropiese bydraes tot die San Joaquin-vallei en die wêreld gelewer het. Beklede priesters, kongreslede en ander hooggeplaastes het toesprake gehou wat met trots vertel het van die Armeense gemeenskap wie se liefde alles van volksmoord tot aardbewings weerstaan ​​het. Die heerlikheid van die aand sal sy plek in ons gemeenskap en ons harte vir altyd beklemtoon.
Op 'n duidelike en pragtige November -aand is die New Exhibit Hall omskep in 'n groot ommuurde stad versier met pure liefde en trots.
Een generasie smelt in die arms van 'n ander en stop om gesinne te eer - diegene wat oorleef het en na Ellis -eiland gegaan het, en uiteindelik hier in die San Joaquin -vallei tuisgekom het.
Dae later sou ek nog steeds die sprankel in my ma se oë sien - een wat selfs die mees getailleerde rokke wat deel was van die aand se jubelende dekor, oortref het.
Armen spek is 'n skrywer en skrywer van 'n nuwe versameling essays, "My Name is Armen - A Life in Column Inches", nou beskikbaar op Amazon en in boekwinkels. Sy is ook medeskrywer van "Griefland-an Intimate Portrait of Love, Loss and Unwaarly Friendship" (Globe Pequot Press, 2012).
Die oorspronklike inheemse Armeense naam vir die land was Հայք (Hayk '), maar dit word tans selde gebruik. Die hedendaagse naam Հայաստան (Hayastan) het in die Middeleeue gewild geraak deur die Persiese agtervoegsel by te voeg -stan (plek). [ aanhaling nodig ]. Die oorsprong van die naam Hayastan kom egter terug na baie vroeëre datums en is eers omstreeks die 5de eeu getuig in die werke van Agathangelos,   Faustus van Byzantium,   Ghazar Parpetsi,  Koryun ,  en Sebeos. 
Die naam is tradisioneel afgelei van Hayk (Հայկ), die legendariese aartsvader van die Armeniërs en 'n agterkleinseun van Noag, wat volgens die skrywer Moses van Chorene (Movsis Khorenatsi) volgens die 5de eeu die Babiloniese koning verslaan het Bel in 2492 vC en vestig sy volk in die Ararat -streek.  Die verdere oorsprong van die naam is onseker. Dit word ook verder   gepostuleer dat die naam Hooi kom uit een van die twee verbonde, Hetitiese vasalstate-die Ḫayaša-Azzi (1600–1200 vC).
Die eksoniem Armenië word getuig in die Ou Persiese Behistun -inskripsie (515 vC) as Armina (). Die antieke Griekse terme Ἀρμενία (Armenía) en Ἀρμένιοι (Arménioi, "Armeniërs") word die eerste keer genoem deur Hecataeus van Milete (ongeveer 550 vC - ongeveer 476 vC).  Xenophon, 'n Griekse generaal wat in sommige van die Persiese ekspedisies dien, beskryf baie aspekte van die Armeense dorpslewe en gasvryheid in ongeveer 401 vC. 
Sommige geleerdes het die naam gekoppel Armenië met die Vroeë Bronstydperk staat van Armani (Armanum, Armi) of die Laat Bronstydperk staat van Arme (Shupria).  Hierdie verbindings is onoortuigend, aangesien dit nie bekend is watter tale in hierdie koninkryke gepraat is nie. Alhoewel daar ook ooreengekom word dat Arme in die weste van die meer van Van (en dus in die groter Armenië -streek) geleë is, is die ligging van die ouer perseel van Armani 'n kwessie van debat. Sommige moderne navorsers het dit in dieselfde algemene gebied van Arme, naby die moderne Samsat,  geplaas en het voorgestel dat dit ten minste gedeeltelik bevolk is deur 'n vroeë Indo-Europese sprekende volk.  Daar is ook bespiegel dat die land van Ermenen (geleë in of naby Minni), genoem deur die Egiptiese farao Thutmose III in 1446 vC, kan 'n verwysing na Armenië wees.
Volgens die geskiedenis van beide Moses van Chorene en Michael Chamchian, Armenië kom van die naam Aram, 'n afstammeling van Hayk.   Die Table of Nations noem Aram as die seun van Sem, van wie die Jubelboek getuig,
"En vir Aram het die vierde deel uitgekom, die hele land Mesopotamië tussen die Tigris en die Eufraat, noord van die Chaldeërs, tot by die grens van die gebergte van Assur en die land Arara.  "
Jubileums 8:21 verdeel ook die gebergte van Ararat aan Sem, wat in Jubilee 9: 5 uiteengesit word om aan Aram toegedeel te word.   Die historikus Flavius ​​Josephus verklaar ook in sy oudhede van die Jode:
"Aram het die Aramiete, wat die Grieke Siriërs genoem het. Van die vier seuns van Aram het Uz Trachonitis en Damaskus gestig: hierdie land lê tussen Palestina en Celesyria. Ul het Armenië gestig en die Bactrians versamel en Mesa die Mesaneërs word dit nou Charax Spasini genoem . " 
Armenië lê in die hooglande rondom die berge van Ararat. Daar is bewyse van 'n vroeë beskawing in Armenië in die Bronstydperk en vroeër, dateer uit ongeveer 4000 vC. Argeologiese opnames in 2010 en 2011 by die Areni-1 grotkompleks het gelei tot die ontdekking van die wêreld se vroegste leerskoen,  romp,  en wynproduserende fasiliteit. 
Volgens die verhaal van Hayk, die legendariese stigter van Armenië, het Hayk omstreeks 2107 vC teen Belus, die Babiloniese God van Oorlog, by Çavuştepe langs die Engil -geveg geveg om die heel eerste Armeense staat te stig. Histories val hierdie gebeurtenis saam met die vernietiging van Akkad deur die Gutiaanse dinastie van Sumer in 2115 vC,  'n tyd toe Hayk moontlik met die "meer as 300 lede van sy huishouding" vertrek het, soos in die legende vertel, en ook tydens die begin toe 'n Mesopotamiese donker tydperk plaasgevind het as gevolg van die val van die Akkadiese Ryk in 2154 vC, wat moontlik 'n agtergrond vir die gebeure in die legende was wat hom uit Mesopotamië kon verlaat. 
Verskeie kulture en state van die Bronstydperk floreer in die gebied van Groter Armenië, waaronder die Trialeti-Vanadzor-kultuur, Hayasa-Azzi en Mitanni (geleë in die suidwestelike historiese Armenië), wat almal Indo-Europese bevolkings gehad het.       Die Nairi -konfederasie en sy opvolger, Urartu, het agtereenvolgens hul soewereiniteit oor die Armeense Hooglande gevestig. Elkeen van die voormelde nasies en konfederasies het deelgeneem aan die etnogenese van die Armeniërs.     'n Groot spykerskrif -lapidêre inskripsie wat in Jerevan gevind is, het vasgestel dat die moderne hoofstad van Armenië in die somer van 782 vC gestig is deur koning Argishti I. Yerevan is die oudste stad ter wêreld wat die presiese datum van die stigting daarvan.
Gedurende die laat 6de eeu v.C. is die eerste geografiese entiteit wat deur naburige bevolkings Armenië genoem is, onder die Orontid -dinastie in die Achaemenidiese Ryk gestig, as deel van die gebiede van die latters. Die koninkryk het ten volle soewerein geword uit die invloedsfeer van die Seleucidiese Ryk in 190 vC onder koning Artaxias I en begin met die bewind van die Artaxiad -dinastie. Armenië bereik sy hoogte tussen 95 en 66 vC onder Tigranes die Grote en word die magtigste koninkryk van sy tyd oos van die Romeinse Republiek.
In die daaropvolgende eeue was Armenië in die invloedsfeer van die Persiese Ryk tydens die bewind van Tiridates I, die stigter van die Arsacid -dinastie van Armenië, wat self 'n tak van die Partiese Ryk was. Gedurende sy geskiedenis het die koninkryk van Armenië beide tydperke van onafhanklikheid en tydperke van outonomie geniet, onderhewig aan hedendaagse ryke. Die strategiese ligging tussen twee kontinente het dit veroorsaak deur invalle deur baie mense, waaronder Assirië (onder Ashurbanipal, omstreeks 669–627 v.C., het die grense van Assirië tot Armenië en die Kaukasusberge bereik),  Meders, Achaemenidiese Ryk , Grieke, Partiërs, Romeine, Sasaniese Ryk, Bisantynse Ryk, Arabiere, Seljuk -ryk, Mongole, Ottomaanse Ryk, die opvolgende Safavid-, Afsharid- en Qajar -dinastieë van Iran en die Russe.
Godsdiens in antieke Armenië het histories verband gehou met 'n stel oortuigings wat in Persië gelei het tot die ontstaan ​​van Zoroastrianisme. Dit fokus veral op die aanbidding van Mithra en bevat ook 'n panteon van gode soos Aramazd, Vahagn, Anahit en Astghik. Die land gebruik die Armeense sonkalender, wat uit 12 maande bestaan ​​het.
Die Christendom het die land al so vroeg as 40 nC versprei. Tiridates III van Armenië (238–314) het die Christendom in 301 die staatsgodsdiens gemaak,   gedeeltelik, in weerwil van die Sasaniese Ryk,  die eerste amptelik Christelike staat, tien jaar voordat die Romeinse Ryk aan die Christendom 'n amptelike verdraagsaamheid verleen het onder Galerius, en 36 jaar voordat Konstantyn die Grote gedoop is. Voorheen, tydens die laaste deel van die Partiese tydperk, was Armenië 'n land wat oorwegend Zoroastriër was. 
Na die val van die koninkryk Armenië in 428, is die grootste deel van Armenië opgeneem as 'n marzpanaat binne die Sasaniese Ryk. Na die Slag van Avarayr in 451 het Christen -Armeniërs hul godsdiens gehandhaaf en het Armenië outonomie verkry.
Na die Sasaniese tydperk (428–636) het Armenië na vore gekom as Arminiya, 'n outonome vorstedom onder die Umayyad -kalifaat, en herenig Armeense lande wat vroeër ook deur die Bisantynse Ryk ingeneem is. Die prinsdom is regeer deur die Prins van Armenië en word erken deur die kalief en die Bisantynse keiser. Dit was deel van die administratiewe afdeling/emiraat Arminiya geskep deur die Arabiere, wat ook dele van Georgië en Kaukasiese Albanië ingesluit het, en sy middelpunt in die Armeense stad, Dvin, gehad het. Arminiya het tot 884 geduur, toe dit sy onafhanklikheid herwin het van die verswakte Abbasid -kalifaat onder Ashot I van Armenië. 
Die reemergente Armeense koninkryk is beheer deur die Bagratuni -dinastie en duur tot 1045. Mettertyd het verskeie gebiede van die Bagratid Armenië geskei as onafhanklike koninkryke en owerhede, soos die Koninkryk Vaspurakan wat deur die House of Artsruni in die suide regeer is, Koninkryk Syunik in die ooste, of Kingdom of Artsakh op die gebied van die moderne Nagorno-Karabakh, terwyl dit steeds die oppergesag van die Bagratid-konings erken.
In 1045 verower die Bisantynse Ryk Bagratid Armenië. Binnekort val die ander Armeense state ook onder Bisantynse beheer. Die Bisantynse bewind was van korte duur, want in 1071 verslaan die Seltsjoekiese Ryk die Bisantyne en verower Armenië tydens die Slag van Manzikert, wat die Seljuk -ryk tot stand bring.  Om te ontsnap aan die dood of diensbaarheid aan diegene wat sy familielid vermoor het, het Gagik II van Armenië, koning van Ani, 'n Armeenaar met die naam Ruben I, prins van Armenië, saam met 'n paar van sy landgenote die klowe van die Taurus ingegaan Berge en dan in Tarsus van Cilicië. Die Bisantynse goewerneur van die paleis het hulle skuiling gegee waar die Armeense Koninkryk Cilicië uiteindelik op 6 Januarie 1198 gestig is onder Leo I, koning van Armenië, 'n afstammeling van prins Ruben.
Cilicia was 'n sterk bondgenoot van die Europese kruisvaarders en het homself as 'n bastion van die Christendom in die Ooste beskou. Die belangrikheid van Cilicia in die Armeense geskiedenis en staatskaping word ook getuig van die oordrag van die setel van die Katolieke van die Armeense Apostoliese Kerk, die geestelike leier van die Armeense volk, na die streek.
Die Seljuk -ryk het spoedig begin ineenstort. In die vroeë 12de eeu verdryf Armeense vorste van die Zakarid-familie die Seljuk-Turke en vestig hulle 'n semi-onafhanklike vorstedom in die noorde en ooste van Armenië, bekend as Zakarid Armenia, wat onder beskerming van die Georgiese Koninkryk duur. Die Orbeliaanse dinastie het beheer gedeel met die Zakarids in verskillende dele van die land, veral in Syunik en Vayots Dzor, terwyl die Huis van Hasan-Jalalyan die provinsies Artsakh en Utik as die Koninkryk van Artsakh beheer het.
Vroeë Moderne era
Gedurende die 1230's het die Mongoolse Ryk Zakarid Armenië verower en daarna die res van Armenië. Die Mongoolse invalle is spoedig gevolg deur dié van ander Sentraal -Asiatiese stamme, soos die Kara Koyunlu, Timurid -dinastie en Ağ Qoyunlu, wat van die 13de eeu tot die 15de eeu voortgeduur het. Na aanhoudende invalle, wat elkeen die land verwoes het, het Armenië mettertyd verswak.
In die 16de eeu het die Ottomaanse Ryk en die Safavid -dinastie van Iran Armenië verdeel. Vanaf die vroeë 16de eeu val beide Wes -Armenië en Oos -Armenië op die Safavid -ryk.   As gevolg van die eeu lange Turko-Iraanse geopolitieke wedywering wat in Wes-Asië sou duur, is daar tydens die Ottomaanse-Persiese oorloë gereeld belangrike dele van die gebied beveg. Vanaf die middel van die 16de eeu met die Vrede van Amasya, en beslissend vanaf die eerste helfte van die 17de eeu met die Verdrag van Zuhab tot die eerste helfte van die 19de eeu,  word Oos -Armenië beheer deur die opeenvolgende Safavid, Afsharid en Qajar ryke, terwyl Wes -Armenië onder Ottomaanse bewind gebly het.
Vanaf 1604 het Abbas I van Iran 'n 'verskroeide aarde'-beleid in die streek ingestel om sy noordwestelike grens te beskerm teen enige indringende Ottomaanse magte, 'n beleid wat 'n gedwonge hervestiging van massas Armeniërs buite hul tuislande behels. 
In die 1813-Verdrag van Gulistan en die 1828-Verdrag van Turkmenchay, onderskeidelik na die Russies-Persiese Oorlog (1804–13) en die Russies-Persiese Oorlog (1826–28), was die Qajar-dinastie van Iran genoodsaak om Oos-Armenië onherroeplik af te staan , bestaande uit die Erivan en Karabakh Khanates, na die keiserlike Rusland.   Hierdie tydperk staan ​​bekend as Russiese Armenië.
Terwyl Wes -Armenië nog steeds onder die Ottomaanse bewind gebly het, het die Armeniërs aansienlike outonomie in hul eie enklawe verleen en het hulle in relatiewe harmonie met ander groepe in die ryk geleef (insluitend die regerende Turke). As Christene onder 'n streng Moslem -sosiale struktuur, was Armeniërs egter deurdringende diskriminasie. Toe hulle begin strewe na meer regte binne die Ottomaanse Ryk, organiseer sultan Abdul Hamid II in reaksie tussen 1894 en 1896 staatsondersteunde slagtings teen die Armeniërs, wat 'n geskatte dodetal van 80 000 tot 300 000 mense tot gevolg het. Die Hamidiaanse slagtings, soos dit bekend geword het, het Hamid internasionale berugtheid gegee as die 'Rooi Sultan' of 'Bloedige Sultan'. 
Gedurende die 1890's het die Armeense Revolusionêre Federasie, algemeen bekend as Dashnaktsutyun, het aktief geword in die Ottomaanse Ryk met die doel om die verskillende klein groepies in die ryk te verenig wat pleit vir hervorming en die verdediging van Armeense dorpe teen bloedbad wat wydverspreid in sommige van die Armeens bevolkte gebiede van die ryk was. Dashnaktsutyun -lede het ook Armeense fedayi -groepe gevorm wat Armeense burgers deur middel van gewapende verset verdedig het. Die Dashnaks het ook gewerk vir die breër doel om 'n 'vrye, onafhanklike en verenigde' Armenië te skep, hoewel hulle soms hierdie doel opsy gesit het ten gunste van 'n meer realistiese benadering, soos die bepleit van outonomie.
Die Ottomaanse Ryk het in duie gestort, en in 1908 het die Young Turk Revolution die regering van Sultan Hamid omvergewerp. In April 1909 het die Adana -slagting plaasgevind in die Adana Vilayet van die Ottomaanse Ryk wat tot 20 000–30 000 Armeniërs gesterf het. Die Armeniërs wat in die ryk woon, het gehoop dat die komitee van unie en vooruitgang hul tweedeklas status sou verander. Die Armeense hervormingspakket (1914) is aangebied as 'n oplossing deur 'n inspekteur -generaal oor Armeense kwessies aan te stel. 
Eerste Wêreldoorlog en die Armeense volksmoord
Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het gelei tot konfrontasie tussen die Ottomaanse Ryk en die Russiese Ryk in die Kaukasus en Persiese veldtogte. Die nuwe regering in Istanboel het met wantroue en agterdog na die Armeniërs begin kyk, omdat die keiserlike Russiese leër 'n kontingent Armeense vrywilligers bevat. Op 24 April 1915 is Armeense intellektuele deur die Ottomaanse owerhede gearresteer en uiteindelik, met die Tehcir -wet (29 Mei 1915), het 'n groot deel van die Armeniërs wat in Anatolië woon, omgekom in wat bekend geword het as die Armeense volksmoord.
Die volksmoord is in twee fases geïmplementeer: die grootmoord op die manlike bevolking deur middel van bloedbad en onderwerping van dienspligtiges aan dwangarbeid, gevolg deur die deportasie van vroue, kinders, bejaardes en siekes op sterfoptogte wat na die Siriese woestyn lei . Gedryf deur militêre begeleiders, is die afgevaardigdes van voedsel en water ontneem en is hulle gereeld onder roof, verkragting en bloedbad ondergaan.   Daar was plaaslike Armeense verset in die streek, wat ontwikkel is teen die aktiwiteite van die Ottomaanse Ryk. Die gebeure van 1915 tot 1917 word deur die Armeniërs en die oorgrote meerderheid Westerse historici beskou as massamoorde of volksmoord deur die staat. 
Turkse owerhede ontken dat die volksmoord tot vandag toe plaasgevind het. Daar word erken dat die Armeense volksmoord een van die eerste moderne volksmoorde was.   Volgens die navorsing wat deur Arnold J. Toynbee gedoen is, het na raming 600 000 Armeniërs gesterf tydens deportasie van 1915 tot 1916. Hierdie syfer is egter slegs verantwoordelik vir die eerste jaar van die volksmoord en hou geen rekening met die wat gesterf het of dood is nadat die verslag op 24 Mei 1916 opgestel is.  Die International Association of Genocide Scholars stel die dodetal op "meer as 'n miljoen".  Die totale aantal mense wat vermoor is, word die grootste geraam op tussen 1 en 1,5 miljoen. 
Armenië en die Armeense diaspora beywer hulle al meer as 30 jaar vir amptelike erkenning van die gebeure as volksmoord. Hierdie gebeurtenisse word tradisioneel jaarliks ​​herdenk op 24 April, die Armeense marteldag, of die dag van die Armeense volksmoord. [ aanhaling nodig ]
Eerste Republiek van Armenië
Alhoewel die Russiese Kaukasus -leër van keiserlike magte onder bevel van Nikolai Yudenich en Armeniërs in vrywillige eenhede en Armeense militia onder leiding van Andranik Ozanian en Tovmas Nazarbekian daarin geslaag het om die grootste deel van die Ottomaanse Armenië tydens die Eerste Wêreldoorlog te wen, het hulle winste met die Bolsjewistiese rewolusie van 1917 verlore gegaan. [ aanhaling nodig ] Destyds het Russies-beheerde Oos-Armenië, Georgië en Azerbeidjan probeer om in die Trans-Kaukasiese Demokratiese Federatiewe Republiek aan te sluit. Hierdie federasie het egter slegs van Februarie tot Mei 1918 geduur, toe al drie partye besluit het om dit te ontbind. As gevolg hiervan verklaar die Dashnaktsutyun -regering van Oos -Armenië op 28 Mei sy onafhanklikheid as die Eerste Republiek van Armenië onder leiding van Aram Manukian.
Die kortstondige onafhanklikheid van die Eerste Republiek was belaai met oorlog, territoriale geskille en 'n massiewe toestroming van vlugtelinge uit Ottomaanse Armenië, wat siektes en hongersnood meegebring het. Die Entente -magte wou die nuutgestigte Armeense staat help deur middel van hulpfondse en ander vorme van ondersteuning.
Aan die einde van die oorlog het die oorwinningsmagte probeer om die Ottomaanse Ryk te verdeel. Die Verdrag van Sèvres, wat op 10 Augustus 1920 tussen die geallieerde en geassosieerde magte en die Ottomaanse Ryk te Sèvres onderteken is, het belowe om die bestaan ​​van die Armeense republiek te handhaaf en die voormalige gebiede van Ottomaanse Armenië daaraan te heg. Omdat die nuwe grense van Armenië deur die Amerikaanse president Woodrow Wilson getrek sou word, word Ottomaanse Armenië ook 'Wilsoniese Armenië' genoem. Boonop het Mihran Damadian van die Armeense Nasionale Unie, die de facto Armeense administrasie in Cilicië, net 'n paar dae tevore, op 5 Augustus 1920, die onafhanklikheid van Cilicië verklaar as 'n Armeense outonome republiek onder Franse protektoraat. 
Daar is selfs oorweeg om Armenië onder die beskerming van die Verenigde State 'n mandaat te maak. Die verdrag is egter deur die Turkse nasionale beweging verwerp en het nooit in werking getree nie. Die beweging gebruik die verdrag as 'n geleentheid om homself tot die regmatige regering van Turkye te verklaar en vervang die monargie in Istanbul met 'n republiek in Ankara.
In 1920 val die Turkse nasionalistiese magte die nuutste Armeense republiek uit die ooste binne. Turkse magte onder bevel van Kazım Karabekir verower Armeense gebiede wat Rusland geannekseer het in die nasleep van die Russies-Turkse oorlog van 1877–1878 en beset die ou stad Alexandropol (die huidige Gyumri). Die gewelddadige konflik is uiteindelik op 2 Desember 1920 afgesluit met die Verdrag van Alexandropol. Die verdrag het Armenië genoop om die meeste van sy militêre magte te ontwapen, alle voormalige Ottomaanse gebied wat deur die Verdrag van Sèvres verleen is, af te staan ​​en al die "Wilsoniaanse Armenië" prys te gee. "is dit toegestaan ​​in die Sèvres -verdrag. Terselfdertyd het die Sowjet-elfde leër, onder bevel van Grigoriy Ordzhonikidze, Armenië op 29 November binnegeval by Karavansarai (huidige Ijevan). Teen 4 Desember het Ordzhonikidze se magte Yerevan binnegekom en die kortstondige Armeense republiek het in duie gestort.
Na die val van die republiek het die opstand in Februarie binnekort in 1921 plaasgevind, wat gelei het tot die stigting van die Republiek van die bergagtige Armenië deur Armeense magte onder bevel van Garegin Nzhdeh op 26 April, wat beide Sowjet- en Turkse indringings in die Zangezur beveg het. streek in die suide van Armenië. Na Sowjet -ooreenkomste om die Syunik -provinsie by die grense van Armenië in te sluit, het die rebellie geëindig en het die Rooi Leër op 13 Julie beheer oor die streek geneem.
Armenië is deur die Rooi Leër geannekseer en saam met Georgië en Azerbeidjan, op 4 Maart 1922 opgeneem in die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke as deel van die Transkaukasiese SFSR (TSFSR).   Met hierdie anneksasie is die Verdrag van Alexandropol is vervang deur die Turks-Sowjet-verdrag van Kars. In die ooreenkoms het Turkye die Sowjetunie toegelaat om beheer te neem oor Adjara met die hawestad Batumi in ruil vir soewereiniteit oor die stede Kars, Ardahan en Iğdır, wat almal deel was van Russiese Armenië.  
Die TSFSR bestaan ​​van 1922 tot 1936, toe dit in drie afsonderlike entiteite verdeel is (Armeense SSR, Azerbaijan SSR en Georgian SSR). Armeniërs het 'n tydperk van relatiewe stabiliteit in die USSR geniet. Hulle het medisyne, voedsel en ander voedsel uit Moskou ontvang, en die kommunistiese bewind was 'n kalmerende balsem in teenstelling met die onstuimige laaste jare van die Ottomaanse Ryk. Die situasie was moeilik vir die kerk, wat gesukkel het met die sekulêre beleid van die USSR. Na die dood van Vladimir Lenin en gebeurtenisse tydens die Russiese burgeroorlog, het Joseph Stalin die hoofsekretaris van die CPSU geword, die magtigste posisie in die USSR van die tyd. 
Armenië was nie die toneel van enige gevegte in die Tweede Wêreldoorlog nie. Na raming het 500 000 Armeniërs (byna 'n derde van die bevolking) tydens die oorlog in die Rooi Leër gedien en 175,000 is dood. 
Daar word beweer dat die vryheidsindeks in die streek verbeter het na die dood van Joseph Stalin in 1953 en die opkoms van Nikita Chroesjtsjof as die nuwe hoofsekretaris van die CPSU. Gou het die lewe in die SSR van Armenië vinnig verbeter. Die kerk, wat beperk was tydens die sekretarisskap van Stalin, is herleef toe Catholicos Vazgen I die pligte van sy amp in 1955 aanvaar het. In 1967 is 'n gedenkteken vir die slagoffers van die Armeense volksmoord op die Tsitsernakaberd -heuwel bo die Hrazdan -kloof in Jerevan. Dit het plaasgevind nadat massademonstrasies plaasgevind het tydens die vyftigjarige bestaan ​​van die tragiese gebeurtenis in 1965.
Gedurende die Gorbatsjof-era van die tagtigerjare, met die hervormings van Glasnost en Perestroika, het Armeniërs begin om beter omgewingsorg vir hul land te eis, teen die besoedeling wat fabrieke wat deur Sowjet gebou is, teëgestaan ​​het. Daar het ook spanning ontstaan ​​tussen die Sowjet-Azerbeidjan en sy outonome distrik Nagorno-Karabakh, 'n meerderheid-Armeense streek. Ongeveer 484 000 Armeniërs het in 1970 in Azerbeidjan geleef.  Die Armeniërs van Karabach eis eenwording met Sowjet -Armenië. Vreedsame protesoptredes in Armenië wat die Karabak-Armeniërs ondersteun, het in Azerbeidjan anti-Armeense pogrome teëgekom, soos die in Sumgait, gevolg deur anti-Azerbeidjanse geweld in Armenië.  Die probleme van Armenië was 'n verwoestende aardbewing in 1988 met 'n sterkte van 7,2. 
Gorbatsjof se onvermoë om enige van die probleme van Armenië te verlig, het ontnugtering onder die Armeniërs veroorsaak en 'n groeiende honger na onafhanklikheid veroorsaak. In Mei 1990 is die New Armenian Army (NAA) gestig, wat dien as 'n weermag apart van die Sowjet Rooi Leër. Botsings het binnekort ontstaan ​​tussen die NAA en die Sowjet -interne troepe (MVD) se troepe in Jerevan toe Armeniërs besluit het om die stigting van die Eerste Republiek van Armenië in 1918 te herdenk. Die geweld het gelei tot die dood van vyf Armeniërs wat dood is tydens 'n skietgeveg met die MVD by die treinstasie. Getuies daar beweer dat die MVD buitensporige geweld gebruik het en dat hulle die gevegte aan die gang gesit het.
Verdere brandgevegte tussen Armeense militante en Sowjet -troepe het plaasgevind in Sovetashen, naby die hoofstad, en het gelei tot die dood van meer as 26 mense, meestal Armeniërs. Die pogrom van Armeniërs in Bakoe in Januarie 1990 het byna al die 200 000 Armeniërs in die hoofstad van Azerbeidjan gedwing om na Armenië te vlug.  Op 23 Augustus 1990 verklaar Armenië sy soewereiniteit op sy grondgebied.Op 17 Maart 1991 boikot Armenië, saam met die Baltiese state, Georgië en Moldawië, 'n landwye referendum waarin 78% van alle kiesers in 'n gereformeerde vorm vir die behoud van die Sowjetunie gestem het. 
Herstel van onafhanklikheid
Op 21 September 1991 verklaar Armenië amptelik sy staatskaping ná die mislukte staatsgreep in Augustus in Moskou, RSFSR. Levon Ter-Petrosyan is op 16 Oktober 1991 in die volksmond verkies tot die eerste president van die nuut onafhanklike Republiek van Armenië.  Op 26 Desember 1991 het die Sowjetunie opgehou om te bestaan ​​en is Armenië se onafhanklikheid erken.
Ter-Petrosyan het Armenië saam met die minister van verdediging, Vazgen Sargsyan, gelei deur die Eerste Nagorno-Karabakh-oorlog met die naburige Azerbeidjan. Die aanvanklike post-Sowjetjare is bederf deur ekonomiese probleme, wat vroeg in die Karabakh-konflik ontstaan ​​het toe die Azerbeidzjaanse volksfront daarin kon slaag om die Azerbeidjanse SSR te druk om 'n spoorweg- en lugblokkade teen Armenië te begin. Hierdie stap het die ekonomie van Armenië effektief lamgelê, aangesien 85% van sy vrag en goedere deur spoorverkeer gekom het.  In 1993 sluit Turkye by die blokkade teen Armenië ter ondersteuning van Azerbeidjan. 
Die Karabakh-oorlog het geëindig nadat 'n Russiese bemiddelings-skietstilstand in 1994 ingestel is. Die oorlog was 'n sukses vir die Karabakse Armeense magte wat daarin geslaag het om 16% van Azerbeidjan se internasionaal erkende gebied, insluitend Nagorno-Karabakh self, te verower.  Die Armeense gesteunde magte bly in beheer van feitlik die hele gebied tot 2020. Die ekonomieë van beide Armenië en Azerbeidjan is beseer in die afwesigheid van 'n volledige resolusie en die grense van Armenië met Turkye en Azerbeidjan bly gesluit. Teen die tyd dat beide Azerbeidjan en Armenië uiteindelik in 1994 tot 'n skietstilstand ooreengekom het, is na raming 30 000 mense dood en meer as 'n miljoen is verplaas.  Etlike duisende is dood in die latere Karabakh -oorlog in 2020.
In die 21ste eeu staar Armenië baie probleme in die gesig. Dit het 'n volle oorgang na 'n markekonomie gemaak. Een studie beskou dit as die 41ste mees 'ekonomies vrye' nasie ter wêreld sedert 2014 [update].  Sy betrekkinge met Europa, die Arabiese Liga en die Statebond van Onafhanklike State het Armenië toegelaat om die handel te verhoog.   Gas, olie en ander voorraad kom deur twee belangrike roetes: Iran en Georgië. Vanaf 2016 [update] het Armenië hartlike betrekkinge met albei lande onderhou.  [ benodig opdatering ]
Die Armeense Revolusie 2018 was 'n reeks protesoptogte teen die regering in Armenië van April tot Mei 2018, opgevoer deur verskillende politieke en burgerlike groepe onder leiding van 'n lid van die Armeense parlement-Nikol Pashinyan (hoof van die Civil Contract Party). Betogings en optogte het aanvanklik plaasgevind in reaksie op Serzh Sargsyan se derde agtereenvolgende termyn as president van Armenië en later teen die regering van die Republikeinse Party in die algemeen. Pashinyan verklaar dit [ verduideliking nodig ] 'n "fluweelrevolusie." 
In Maart 2018 verkies die Armeense parlement Armen Sarksyan as die nuwe president van Armenië. Die omstrede grondwetlike hervorming om die presidensiële mag te verminder, is geïmplementeer, terwyl die gesag van die premier versterk is.  In Mei 2018 het die parlement die opposisieleier Nikol Pashinyan as die nuwe premier verkies. Sy voorganger Serzh Sargsyan het twee weke tevore bedank ná wydverspreide demonstrasies teen die regering. 
Op 27 September 2020 het 'n volskaalse oorlog uitgebreek weens die onopgeloste Nagorno-Karabakh-konflik.  Beide die gewapende magte van Armenië en Azerbeidjan meld militêre en burgerlike ongevalle.  Die Nagorno-Karabakh-skietstilstandooreenkoms om die oorlog van ses weke tussen Armenië en Azerbeidjan te beëindig, word deur baie beskou as die nederlaag en kapitulasie van Armenië. 
Armenië is 'n land in die geopolitieke gebied Transcaucasus (Suid -Kaukasus), geleë in die Suid -Kaukasusberge en hul laaglande tussen die Swart See en die Kaspiese See, en noordoos van die Armeense Hooglande. Dit is geleë in Wes -Asië,   op die Armeense Hooglande, en grens aan Turkye in die weste, Georgië in die noorde, die Lachin -gang, wat deel uitmaak van die Lachin -distrik wat onder die beheer van 'n Russiese vredesmag is en Azerbeidjan in die ooste, en Iran en Azerbeidjan se eksklaaf van Nakhchivan in die suide.  Armenië lê tussen breedtegrade 38 ° en 42 ° N, en meridiane 43 ° en 47 ° E. Dit bevat twee terrestriële ekoregio's: gemengde woude in die Kaukasus en die oostelike Anatoliese bergsteppe. 
Armenië het 'n gebied van 29,743 vierkante kilometer (11,484 vierkante myl). Die terrein is meestal bergagtig, met vinnig vloeiende riviere en min woude. Die land styg tot 4,090 meter (13,419 voet) bo seespieël by die berg Aragats, en geen punt is onder 390 meter (1,280 voet) bo seespieël nie.  Die gemiddelde hoogte van die landgebied is die 10de hoogste ter wêreld en dit het 85,9% bergoppervlakte, meer as Switserland of Nepal. 
Mount Ararat, wat histories deel was van Armenië, is op 5,137 meter (16,854 voet) die hoogste berg in die streek. Nou geleë in Turkye, maar duidelik sigbaar uit Armenië, word dit deur die Armeniërs as 'n simbool van hul land beskou. As gevolg hiervan is die berg vandag teenwoordig op die Armeense nasionale embleem.   
Die klimaat in Armenië is duidelik kontinentaal. Somers is warm, droog en sonnig en duur van Junie tot middel September. Die temperatuur wissel tussen 22 en 36 ° C (72 en 97 ° F). Die lae humiditeitsvlak versag egter die effek van hoë temperature. Aandwinde wat deur die berge waai, bied 'n welkome verfrissende en verkoelende effek. Springs is kort, terwyl herfs lank is. Herfs is bekend vir hul lewendige en kleurvolle blare.
Die winters is redelik koud met baie sneeu, met temperature tussen −10 en −5 ° C (14 en 23 ° F). Wintersportliefhebbers ski graag oor die heuwels van Tsakhkadzor, dertig minute buite Jerevan. Die Sevan -meer, geleë in die Armeense hooglande, is die tweede grootste meer ter wêreld in verhouding tot sy hoogte, op 1,900 meter (6,234 voet) bo seespieël.
Armenië was 63ste uit 180 lande op die Environmental Performance Index (EPI) in 2018. Sy posisie op subindeks Environmental Health (wat 40% in EPI weeg) is 109, terwyl Armenië se posisie op subindeks van Ecosystem Vitality (geweeg op 60% in EPI) is die 27ste beste ter wêreld.  Dit dui daarop dat die belangrikste omgewingsvraagstukke in Armenië die bevolking se gesondheid is, terwyl die lewenskragtigheid van die omgewing minder kommerwekkend is. Dit is veral onbevredigend uit die sub-subindekse wat bydra tot die posisie van die subindeks van omgewingsgesondheid op die gebied van luggehalte.
Afvalbestuur in Armenië is onderontwikkel, aangesien geen afval sortering of herwinning by die 60 stortingsterreine van Armenië plaasvind nie. 'N Afvalverwerkingsaanleg word beplan om naby die stad Hrazdan te bou, wat tien afvalhope kan sluit. 
Ondanks die beskikbaarheid van volop hernubare energiebronne in Armenië (veral hidro -elektriese en windkrag) en oproepe van EU -amptenare om die kernkragaanleg in Metsamor te stop,  ondersoek die Armeense regering die moontlikhede om nuwe klein modulêre kernreaktors te installeer. In 2018 word die bestaande kernkragaanleg geskeduleer vir modernisering om sy veiligheid te verbeter en kragproduksie met ongeveer 10%te verhoog.  
Armenië is 'n verteenwoordigende parlementêre demokratiese republiek. Die Armeense grondwet het tot April 2018 die model van 'n semi-presidensiële republiek gehou.
Volgens die huidige Grondwet van Armenië is die president die staatshoof wat grootliks verteenwoordigende funksies het, terwyl die premier die regeringshoof is en uitvoerende mag uitoefen.
Breekbare state -indeks sedert sy eerste verslag in 2006 tot die mees onlangse in 2019 was Armenië konsekwent beter as al sy buurlande (met een uitsondering in 2011). 
Armenië het algemene stemreg bo die ouderdom van agtien.
Armenië het op 2 Maart 1992 lid geword van die Verenigde Nasies en onderteken 'n aantal organisasies en ander internasionale ooreenkomste. Dit is ook lid van internasionale organisasies soos die Raad van Europa, die Asiatiese Ontwikkelingsbank, die Europese Bank vir Heropbou en Ontwikkeling, die Gemenebes van Onafhanklike State, die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa, die Internasionale Monetêre Fonds, die Wêreld Handelsorganisasie, die Wêreld Doeane -organisasie, die Organisasie van die Swartsee Ekonomiese Samewerking en La Francophonie. Dit is 'n lid van die CSTO-militêre alliansie en neem ook deel aan die NAVO-program Partnership for Peace en die Euro-Atlantiese vennootskapsraad. In 2004 het sy magte by KFOR aangesluit, 'n NAVO-geleide internasionale mag in Kosovo. Armenië is ook 'n waarnemer van die Arabiese Liga,  die Organisasie van Amerikaanse State, die Pacific Alliance, die Non-Aligned Movement en 'n dialoogvennoot in die Shanghai Cooperation Organization. As gevolg van sy historiese bande met Frankryk, is Armenië gekies om die tweejaarlikse Francophonie -beraad in 2018 aan te bied. 
Armenië het 'n moeilike verhouding met die buurlande Azerbeidjan en Turkye. Die spanning tussen Armeniërs en Azerbeidjanse was gedurende die laaste jare van die Sowjetunie hoog. Die Nagorno-Karabakh-konflik het die streek se politiek gedurende die 1990's oorheers.  Tot op hede is die grense van Armenië met Turkye en Azerbeidjan ernstig geblokkeer. Boonop is 'n permanente oplossing vir die Nagorno-Karabakh-konflik nie bereik nie, ondanks die bemiddeling van organisasies soos die OVSE.
Turkye het ook 'n lang geskiedenis van swak betrekkinge met Armenië oor sy weiering om die Armeense volksmoord te erken, alhoewel dit een van die eerste lande was wat die Republiek Armenië (die 3de republiek) erken het ná sy onafhanklikheid van die USSR in 1991. Ten spyte daarvan die grootste deel van die 20ste eeu en die vroeë 21ste eeu bly die verhoudings gespanne en is daar geen formele diplomatieke betrekkinge tussen die twee lande nie, omdat Turkye om verskeie redes geweier het om dit te vestig. Tydens die eerste Nagorno-Karabakh-oorlog, en dit as die rede genoem, het Turkye sy grens met Armenië in 1993 gesluit. 
Op 10 Oktober 2009 onderteken Armenië en Turkye protokolle oor die normalisering van die betrekkinge, wat 'n tydsberekening stel vir die herstel van diplomatieke bande en die heropening van hul gesamentlike grens.  Die bekragtiging daarvan moes in die nasionale parlemente geskied. In Armenië, voordat die protokolle na die parlement gestuur is, is dit na die konstitusionele hof gestuur om hul grondwetlikheid te laat goedkeur. Die konstitusionele hof het verwys na die aanhef van die protokolle onderliggend aan drie hoofsake.  Een van hulle verklaar dat die implementering van die protokolle nie die amptelike erkenning van Armenië impliseer vir die bestaande Turks-Armeense grens wat deur die Verdrag van Kars ingestel is nie. Deur dit te doen, verwerp die konstitusionele hof een van die belangrikste uitgangspunte van die protokolle, dit wil sê "die wedersydse erkenning van die bestaande grens tussen die twee lande, soos omskryf deur relevante internasionale regsverdrae".   Dit was vir die Turkse regering die rede om terug te keer van die protokolle.  Die Armeense president het verskeie openbare aankondigings, in sowel Armenië as in die buiteland, gemaak dat hy as leier van die politieke meerderheid van Armenië die parlementêre bekragtiging van die protokolle verseker het indien Turkye het hulle ook bekragtig. Ten spyte hiervan het die proses gestop, aangesien Turkye voortdurend meer voorwaardes by sy bekragtiging gebring het en dit ook 'oor 'n redelike tyd' vertraag het. aanhaling nodig ]
As gevolg van sy posisie tussen twee onvriendelike bure, het Armenië noue veiligheidsbande met Rusland. Op versoek van die Armeense regering hou Rusland 'n militêre basis in die stad Gyumri in Noordwes -Armenië  as afskrikmiddel teen Turkye. [ aanhaling nodig ] Ten spyte hiervan het Armenië die afgelope paar jaar ook na Euro-Atlantiese strukture gesoek. Dit handhaaf goeie betrekkinge met die Verenigde State, veral deur die Armeense diaspora. Volgens die Amerikaanse sensusburo woon daar 427,822 Armeniërs in die land. 
As gevolg van die onwettige grensblokkades deur Azerbeidjan en Turkye, handhaaf Armenië steeds goeie betrekkinge met sy suidelike buurland Iran, veral in die ekonomiese sektor. Ekonomiese projekte word ontwikkel tussen die twee lande, waaronder 'n gaspypleiding wat van Iran na Armenië gaan.
Armenië is lid van die Raad van Europa en onderhou vriendelike betrekkinge met die Europese Unie, veral met sy lidlande soos Frankryk en Griekeland. In Januarie 2002 het die Europese Parlement opgemerk dat Armenië in die toekoms die EU kan betree.  Uit 'n opname in 2005 is gerapporteer dat 64% van die bevolking van Armenië ten gunste daarvan is om by die EU aan te sluit.  Verskeie Armeense amptenare het ook die begeerte uitgespreek dat hul land uiteindelik 'n lid van die EU moet word,  sommige [ who? ] voorspel dat dit oor 'n paar jaar 'n amptelike bod vir lidmaatskap sal maak. [ aanhaling nodig ]
Armenië, 'n voormalige republiek van die Sowjetunie, is 'n ontluikende demokrasie en het sedert 2011 met die Europese Unie onderhandel om 'n geassosieerde vennoot te word. Wetlik gesproke het dit die reg om as 'n voornemende EU -lid beskou te word, mits dit aan die nodige standaarde en kriteria voldoen, hoewel daar amptelik nie so 'n plan in Brussel bestaan ​​nie.     Die regering van Armenië het egter by die Eurasiese Doeane -unie  en die Eurasiese Ekonomiese Unie aangesluit.  
Armenië is ingesluit in die Europese buurtbeleid (ENP) van die Europese Unie en neem deel aan beide die Oostelike Vennootskap en die Euronest Parlementêre Vergadering, wat daarop gemik is om die EU en sy bure nader te bring. Die omvattende en verbeterde vennootskapsooreenkoms tussen Armenië en die EU (CEPA) is op 24 November 2017 onderteken. Die ooreenkoms ontwikkel samewerking op ekonomiese, handels- en politieke gebied verder, is daarop gemik om die beleggingsklimaat te verbeter en is daarop gemik om die Armeense reg geleidelik nader aan die EU te bring acquis.   
Die Armeense weermag, lugmag, lugverdediging en grenswag bestaan ​​uit die vier takke van die gewapende magte van Armenië. Die Armeense weermag is gevorm na die ineenstorting van die Sowjetunie in 1991 en met die oprigting van die ministerie van verdediging in 1992. Die opperbevelhebber van die weermag is die premier van Armenië, Nikol Pashinyan. Die Ministerie van Verdediging is in beheer van die politieke leierskap, onder leiding van Davit Tonoyan, terwyl die militêre bevel in die hande van die algemene personeel bly, onder leiding van die stafhoof, luitenant-generaal Onik Gasparyan.
Aktiewe magte tel nou ongeveer 81,000 soldate, met 'n ekstra reservaat van 32,000 troepe. Armeense grenswagte is in beheer van die patrolleer van die land se grense met Georgië en Azerbeidjan, terwyl Russiese troepe steeds sy grense met Iran en Turkye monitor. In die geval van 'n aanval kan Armenië elke militêre man tussen die ouderdom van 15 en 59 jaar mobiliseer met militêre paraatheid. [ aanhaling nodig ]
Die Verdrag oor konvensionele gewapende magte in Europa, wat omvattende beperkings op belangrike kategorieë militêre toerusting stel, is in Julie 1992 deur die Armeense parlement bekragtig. In Maart 1993 onderteken Armenië die multilaterale chemiese wapenkonvensie, wat die uiteindelike uitskakeling van chemiese wapens. Armenië het in Julie 1993 tot die Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) toegetree as 'n nie-kernwapenstaat. Armenië is lid van die Collective Security Treaty Organization (CSTO). Armenië het ook 'n individuele plan vir vennootskap met die NAVO en neem deel aan die NAVO-program vir vennootskap vir vrede (PiP) en die Euro-Atlantiese vennootskapsraad (EAPC).
Menseregte en vryheid
Menseregte in Armenië is geneig om beter te wees as dié in die meeste voormalige Sowjetrepublieke en het nader gekom aan aanvaarbare standaarde, veral ekonomies. [ aanhaling nodig ] Tog is daar nog steeds heelwat probleme.
Armenië behaal 4.79 op die The Economist Intelligence Unit Democracy Index wat in Januarie 2019 gepubliseer is (data vir 2018). Alhoewel dit steeds as 'n "hibriede regime" geklassifiseer is, het Armenië die sterkste verbetering onder Europese lande aangeteken  en het dit sy beste telling behaal sedert die berekening in 2006 begin is. 
Armenië word geklassifiseer as 'gedeeltelik gratis' in die verslag van 2019 (met data van 2018) deur Freedom House, wat dit 'n telling van 51 uit 100 gee, , wat 6 punte voor die vorige skatting is. 
Armenië het 'n ongekende vordering behaal in die 2019 World Press Freedom Index wat deur Reporters Without Borders gepubliseer is, wat sy posisie met 19 punte verbeter en 61ste op die lys is. Die publikasie bevestig ook die afwesigheid van gevalle van vermoorde joernaliste, burgerjoernaliste of media -assistente.  
Armenië beklee die 54ste plek in die 2017 -verslag The Human Freedom Index (met data uit 2016) wat deur Kanada se Fraser Institute gepubliseer is. 
Armenië was die 29ste plek vir ekonomiese vryheid en die 76ste plek vir persoonlike vryheid onder 159 lande in die 2017 -vryheidsindeks wat deur die Cato Institute gepubliseer is.  
Hierdie klassifikasies kan verbeter as data van 2018, insluitend die periode van die fluweelomwenteling en daarna, ontleed word.
Armenië is verdeel in tien provinsies (marzer, enkelvoud marz), met die stad (kaghak) van Jerevan (Երևան) met spesiale administratiewe status as die hoofstad van die land. Die uitvoerende hoof in elk van die tien provinsies is die marzpet (marz goewerneur), aangestel deur die regering van Armenië. In Jerevan is die uitvoerende hoof die burgemeester, wat sedert 2009 verkies is.
Binne elke provinsie is daar gemeenskappe (hamaynkner, enkelvoud hamaynk). Elke gemeenskap is selfregerend en bestaan ​​uit een of meer nedersettings (bnakavayrer, enkelvoud bnakavayr). Nedersettings word as beide dorpe geklassifiseer (kaghakner, enkelvoud kaghak) of dorpe (gyugher, enkelvoud gaai).Vanaf 2007 [opdatering] bevat Armenië 915 gemeenskappe, waarvan 49 as stedelik beskou word en 866 as landelik. Die hoofstad, Jerevan, het ook die status van 'n gemeenskap.  Boonop is Jerevan verdeel in twaalf semi-outonome distrikte.
Vayots Dzor Ձոր Yeghegnadzor Եղեգնաձոր 2,308 52,324
Jerevan Երևան – – 223 1,060,138
† 2011 -sensus
Bronne: Gebied en bevolking van provinsies. 
Die ekonomie maak sterk staat op belegging en ondersteuning van Armeniërs in die buiteland.  Voor onafhanklikheid was die ekonomie van Armenië grotendeels in die industrie gebaseer-chemikalieë, elektronika, masjinerie, verwerkte voedsel, sintetiese rubber en tekstiel-en baie afhanklik van hulpbronne van buite. Die republiek het 'n moderne industriële sektor ontwikkel wat masjiengereedskap, tekstiele en ander vervaardigde goedere aan susterrepublieke gelewer het in ruil vir grondstowwe en energie. 
Die landbou was verantwoordelik vir minder as 20% van die netto materiële produk en die totale indiensneming voor die ontbinding van die Sowjetunie in 1991. Na onafhanklikheid het die belangrikheid van landbou in die ekonomie aansienlik toegeneem, en sy aandeel aan die einde van die negentigerjare styg tot meer as 30% van die BBP en meer as 40% van die totale indiensneming.  Hierdie toename in die belangrikheid van die landbou kan toegeskryf word aan die behoefte aan voedselsekerheid van die bevolking, te midde van onsekerheid tydens die eerste fases van oorgang en die ineenstorting van die nie-landbousektore van die ekonomie in die vroeë 1990's. Namate die ekonomiese situasie gestabiliseer en die groei hervat het, het die landbou se aandeel in die BBP tot effens meer as 20% gedaal (data van 2006), hoewel die landbou se aandeel in die indiensneming meer as 40% gebly het. 
Armeense myne produseer koper, sink, goud en lood. Die oorgrote meerderheid energie word vervaardig met brandstof wat uit Rusland ingevoer word, insluitend gas en kernbrandstof (vir sy een kernkragsentrale) is die hoofhuishoudelike energiebron hidro -elektries. Klein afsettings van steenkool, gas en petroleum bestaan, maar is nog nie ontwikkel nie.
Toegang tot biokapasiteit in Armenië is laer as die wêreldgemiddelde. In 2016 het Armenië 0,8 globale hektaar  biokapasiteit per persoon op sy grondgebied gehad, baie minder as die wêreldgemiddelde van 1,6 wêreldwye hektaar per persoon.  In 2016 gebruik Armenië 1,9 globale hektaar biokapasiteit per persoon - hul ekologiese voetspoor van verbruik. Dit beteken dat hulle dubbel soveel biokapasiteit gebruik as wat Armenië bevat. As gevolg hiervan het Armenië 'n tekort aan biokapasiteit. 
Net soos ander nuut onafhanklike state van die voormalige Sowjetunie, ly die ekonomie van Armenië aan die ondergang van voormalige Sowjet -handelspatrone. Sowjet -belegging in en ondersteuning van die Armeense industrie het feitlik verdwyn, sodat min groot ondernemings nog steeds kan funksioneer. Boonop word die gevolge van die Spitak -aardbewing in 1988, wat meer as 25 000 mense dood en 500 000 haweloos gemaak het, steeds gevoel. Die konflik met Azerbeidjan oor Nagorno-Karabakh is nie opgelos nie. Die sluiting van die kernkragaanleg in 1989 het gelei tot die Armeense energiekrisis van die negentigerjare. Die BBP het tussen 1989 en 1993 met byna 60% gedaal, maar het daarna weer sterk gegroei nadat die kragstasie in 1995 heropen is.  Die nasionale geldeenheid, die dram, het die eerste jaar na die bekendstelling daarvan in 1993 hiperinflasie gely.
Die regering was nietemin in staat om omvattende ekonomiese hervormings aan te bring wat vrugte afgewerp het deur drasties laer inflasie en bestendige groei. Die skietstilstand van 1994 in die Nagorno-Karabakh-konflik het ook die ekonomie gehelp. Armenië het sedert 1995 'n sterk ekonomiese groei gehad, voortgebou op die ommeswaai wat die vorige jaar begin het, en inflasie was die afgelope paar jaar weglaatbaar. Nuwe sektore, soos die verwerking van edelgesteentes en die vervaardiging van juweliersware, inligting- en kommunikasietegnologie en toerisme, begin meer tradisionele sektore van die ekonomie, soos die landbou, aanvul. 
Hierdie bestendige ekonomiese vooruitgang het Armenië toenemende steun van internasionale instellings besorg. Die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), die Wêreldbank, die Europese Bank vir Heropbou en Ontwikkeling (EBWO) en ander internasionale finansiële instellings (IFI's) en die buiteland bied aansienlike toelaes en lenings. Lenings aan Armenië sedert 1993 oorskry $ 1,1 miljard. Hierdie lenings is daarop gemik om die begrotingstekort te verminder en die geldeenheid te stabiliseer ontwikkelende private ondernemings energie landbou voedselverwerking vervoer na die gesondheids- en onderwyssektore en voortgesette rehabilitasie in die aardbewingsone. Die regering het op 5 Februarie 2003 by die Wêreldhandelsorganisasie aangesluit. Maar een van die belangrikste bronne van direkte buitelandse beleggings bly die Armeense diaspora, wat groot dele van die heropbou van infrastruktuur en ander openbare projekte finansier. As 'n groeiende demokratiese staat, hoop Armenië ook om meer finansiële hulp uit die Westerse Wêreld te kry.
'N Liberale wet op buitelandse beleggings is in Junie 1994 goedgekeur, en 'n wet op privatisering is in 1997 aangeneem, sowel as 'n program vir privatisering van staatseiendom. Voortgesette vordering sal afhang van die vermoë van die regering om sy makro -ekonomiese bestuur te versterk, insluitend die verhoging van inkomste, die verbetering van die beleggingsklimaat en vordering met korrupsie. Werkloosheid, wat 18,5% in 2015 was,  bly egter steeds 'n groot probleem as gevolg van die instroming van duisende vlugtelinge uit die Karabakh -konflik.
In die verslag van 2021 van Index of Economic Freedom by Heritage Foundation word Armenië as 'meestal gratis' geklassifiseer en staan ​​32ste, voor alle ander Eurasiese Ekonomiese Unie -lande en baie EU -lande, waaronder Ciprus, Bulgarye, Roemenië, Pole, België, Spanje, Frankryk, Portugal en Italië.  
In die verslag van 2019 (data vir 2017) van Economic Freedom of the World, gepubliseer deur Fraser Institute, is Armenië op die 27ste plek (ingedeel as die meeste gratis) uit 162 ekonomieë.  
In die 2019 -verslag van die Global Competitiveness Index is Armenië 69ste uit 141 ekonomieë. 
In die verslag van 2020 (data vir 2019) van Doing Business Index is Armenië op die 47ste plek met die 10de posisie op die subindeks vir 'begin'. 
In die 2018 -verslag (data vir 2017) van die Human Development Index deur UNDP, is Armenië op die 83ste plek ingedeel en word dit ingedeel in die groep "hoë menslike ontwikkeling". 
In die verslag van die Corruption Perceptions Index deur Transparency International Armenië in 2020 was 49 van 179 lande. 
In die verslag "Freedom on the Net 2019" van Freedom House het Armenië die beste punte in die streek behaal en is dit as 'n vrye land geklassifiseer.  
Navorsingsbesteding is laag in Armenië, gemiddeld 0,25% van die BBP oor 2010–2013. Die statistiese rekord van navorsingsuitgawes is egter onvolledig, aangesien uitgawes deur besigheidsondernemings in privaat besit nie in Armenië ondersoek word nie. Die wêreldgemiddelde vir binnelandse uitgawes aan navorsing was 1,7% van die BBP in 2013. 
Die land se Strategie vir die ontwikkeling van wetenskap 2011–2020 beoog dat "Armenië teen 2020 'n land is met 'n kennisgebaseerde ekonomie en mededingend is binne die Europese navorsingsgebied met sy vlak van basiese en toegepaste navorsing." Dit stel die volgende doelwitte vas: 
Skep van 'n stelsel wat die ontwikkeling van wetenskap en tegnologie kan ondersteun
Ontwikkeling van wetenskaplike potensiaal, modernisering van wetenskaplike infrastruktuur
Bevordering van basiese en toegepaste navorsing
Die skep van 'n sinergistiese stelsel van onderwys, wetenskap en innovasie en
Word 'n uitstekende plek vir wetenskaplike spesialisering in die Europese navorsingsgebied.
Gebaseer op hierdie strategie, die meegaande Plan van aksie is in Junie 2011 deur die regering goedgekeur. Dit definieer die volgende doelwitte: 
Verbeter die bestuurstelsel vir wetenskap en tegnologie en skep die nodige voorwaardes vir volhoubare ontwikkeling
Betrek meer jong, talentvolle mense by opvoeding en navorsing, terwyl navorsingsinfrastruktuur opgedateer word
Skep die nodige voorwaardes vir die ontwikkeling van 'n geïntegreerde nasionale innovasiestelsel en
Verbeter internasionale samewerking in navorsing en ontwikkeling.
Alhoewel die Strategie duidelik 'n 'wetenskaplike stoot' -benadering volg, met openbare navorsingsinstitute wat as die belangrikste beleidsdoelwit dien, noem dit nietemin die doel om 'n innovasiestelsel daar te stel. Die belangrikste dryfveer vir innovasie, die sakesektor, word egter nie genoem nie. Tussen die publikasie van die Strategie en Plan van aksie, het die regering in Mei 2010 'n resolusie uitgereik oor Wetenskappe en tegnologie -ontwikkelingsprioriteite vir 2010–2014. Hierdie prioriteite is: 
Armeense studies, geesteswetenskappe en sosiale wetenskappe
Hernubare energie, nuwe energiebronne
Gevorderde tegnologie, inligtingstegnologie
Ruimte, Aardwetenskappe, volhoubare gebruik van natuurlike hulpbronne en
Basiese navorsing wat noodsaaklike toegepaste navorsing bevorder.
Die Wet op die Nasionale Akademie vir Wetenskappe is in Mei 2011 aangeneem. Daar word verwag dat hierdie wet 'n sleutelrol sal speel in die vorming van die Armeense innovasiestelsel. Dit stel die Nasionale Akademie vir Wetenskappe in staat om sy sakebedrywighede uit te brei tot die kommersialisering van navorsingsresultate en die totstandkoming van afrondings. Dit maak ook voorsiening vir die herstrukturering van die Nasionale Akademie vir Wetenskappe deur institute wat by nou verwante navorsingsgebiede betrokke is, in 'n enkele liggaam te kombineer. Drie van hierdie nuwe sentrums is veral relevant: die Sentrum vir Biotegnologie, die Sentrum vir Dierkunde en Hidro-ekologie en die Sentrum vir Organiese en Farmaseutiese Chemie. 
Die regering fokus sy steun op geselekteerde industriële sektore. Meer as 20 projekte is deur die staatskomitee van wetenskap gefinansier in geteikende takke: farmaseutiese produkte, medisyne en biotegnologie, landboumeganisasie en masjienbou, elektronika, ingenieurswese, chemie en veral die gebied van inligtingstegnologie. 
Die afgelope dekade het die regering moeite gedoen om die verband tussen wetenskap en industrie aan te moedig. Die Armeense inligtingstegnologie -sektor was veral aktief: 'n aantal publiek -private vennootskappe is tussen ondernemings en universiteite aangegaan om studente bemarkbare vaardighede te gee en innoverende idees op die koppelvlak van wetenskap en besigheid te genereer. Voorbeelde hiervan is Synopsys Inc. en die Enterprise Incubator Foundation. 
In die Middeleeue speel die Universiteit van Gladzor en die Universiteit van Tatev 'n belangrike rol vir die hele Armenië.
'N Geletterdheidsyfer van 100% is reeds in 1960 gerapporteer.  In die kommunistiese era het die Armeense onderwys die standaard Sowjet -model gevolg van volledige staatsbeheer (van Moskou) van leerplanne en onderrigmetodes en noue integrasie van onderwysaktiwiteite met ander aspekte. van die samelewing, soos politiek, kultuur en die ekonomie. 
In die skooljaar 1988–1989 was 301 studente per 10,000 in gespesialiseerde sekondêre of hoër onderwys, 'n effens laer syfer as die Sowjet -gemiddelde.  In 1989 het ongeveer 58% van die Armeniërs ouer as vyftien hul sekondêre opleiding voltooi, en 14% het 'n hoër opleiding gehad.  In die 1990–91 skooljaar is na raming 1 307 laerskole en hoërskole deur 608 800 studente bygewoon.  Nog sewentig gespesialiseerde sekondêre instellings het 45 900 studente gehad, en 68 400 studente was ingeskryf in 'n totaal van tien naskoolse instellings wat universiteite insluit.  Boonop het 35% van die in aanmerking komende kinders voorskole bygewoon.  In 1992 het die grootste instelling van hoër onderwys in Armenië, die Yerevan State University, agtien departemente gehad, waaronder departemente vir sosiale wetenskappe, wetenskappe en regte.  Die fakulteit het ongeveer 1 300 onderwysers en die studentebevolking ongeveer 10 000 studente getel.  Die National Polytechnic University of Armenia is sedert 1933 werksaam. 
In die vroeë 1990's het Armenië aansienlike veranderinge aangebring aan die gesentraliseerde en geregimenteerde Sowjetstelsel.  Omdat ten minste 98% van die studente in hoër onderwys Armeens was, het leerplanne begin om die Armeense geskiedenis en kultuur te beklemtoon.  Armeens het die dominante onderrigtaal geword, en baie skole wat in Russies geleer het, het teen die einde van 1991 gesluit.  Russies is egter steeds wyd as tweede taal onderrig. 
In 2014 het die nasionale program vir uitnemendheid in die onderwys begin met die opstel van 'n internasionaal mededingende en akademies streng alternatiewe opvoedingsprogram (die Araratian Baccalaureate) vir Armeense skole en die belangrikheid en status van die rol van die onderwyser in die samelewing.  
Die Ministerie van Onderwys en Wetenskap is verantwoordelik vir die regulering van die sektor. Primêre en sekondêre onderwys in Armenië is gratis, en die voltooiing van die hoërskool is verpligtend.  Hoër onderwys in Armenië is in harmonie met die Bologna -proses en die Europese gebied vir hoër onderwys. Die Armeense Nasionale Akademie vir Wetenskappe speel 'n belangrike rol in nagraadse opleiding.
Onderrig duur 12 jaar in Armenië en verdeel in laerskole (4 jaar), middel (5 jaar) en hoërskool (3 jaar). Skole gebruik 'n 10-puntestelsel. Die regering ondersteun ook Armeense skole buite Armenië.
Die bruto inskrywing vir tersiêre opleiding met 44% in 2015 het die eweknie -lande van die Suid -Kaukasus oortref, maar het onder die gemiddelde vir Europa en Sentraal -Asië gebly.  Die openbare besteding per student aan tersiêre opleiding in BBP-verhouding is egter een van die laagste vir post-USSR-lande (waarvoor data beskikbaar was). 
Armenië het 'n bevolking van 2.951.745 (geraamde 2018)   en is die derde digste bevolking van die voormalige Sowjetrepublieke.  Daar was 'n probleem met die afname van die bevolking as gevolg van verhoogde vlakke van emigrasie na die uitbreek van die USSR.  In die afgelope jaar het emigrasievlakke afgeneem en 'n mate van bevolkingsgroei word sedert 2012 waargeneem. 
Armenië het 'n relatief groot eksterne diaspora (8 miljoen volgens sommige ramings, wat die 3 miljoen bevolking van Armenië self oorskry), met gemeenskappe oor die hele wêreld. Die grootste Armeense gemeenskappe buite Armenië kan gevind word in Rusland, Frankryk, Iran, die Verenigde State, Georgië, Sirië, Libanon, Australië, Kanada, Griekeland, Ciprus, Israel, Pole, Oekraïne en Brasilië. 40 000 tot 70 000 Armeniërs woon steeds in Turkye (meestal in en rondom Istanbul). 
Ongeveer 1 000 Armeniërs woon in die Armeense wyk in die ou stad van Jerusalem, 'n oorblyfsel van 'n eens groter gemeenskap.  Italië is die tuiste van die San Lazzaro degli Armeni, 'n eiland in die Venetiaanse strandmeer, wat heeltemal beset is deur 'n klooster wat deur die Mechitarists, 'n Armeense Katolieke gemeente, bestuur word.  Ongeveer 139 000 Armeniërs woon in die de facto onafhanklike land Republic of Artsakh, waar hulle 'n meerderheid vorm. 
Etniese Armeniërs maak 98,1% van die bevolking uit. Yazidis maak 1,2%uit, en Russe 0,4%. Ander minderhede is Assiriërs, Oekraïners, Grieke (gewoonlik Kaukasus -Grieke genoem), Koerde, Georgiërs, Wit -Russe en Jode. Daar is ook kleiner gemeenskappe van Vlachs, Mordvins, Ossetiërs, Udis en Tats. Minderhede van Pole en Kaukasus -Duitsers bestaan ​​ook alhoewel hulle sterk Russies is.  Vanaf 2016 [opdatering] is daar na raming 35 000 Yazidi's in Armenië. 
Gedurende die Sowjet -era was Azerbeidjanse histories die tweede grootste bevolking in die land (wat in 1989 ongeveer 2,5% gevorm het).  As gevolg van die konflik oor Nagorno-Karabakh, emigreer feitlik almal egter van Armenië na Azerbeidjan. Omgekeerd het Armenië 'n groot toevloei van Armeense vlugtelinge uit Azerbeidjan ontvang, wat Armenië 'n meer homogene karakter gegee het.
Volgens Gallup -navorsing wat in 2017 uitgevoer is, het Armenië een van die hoogste tariewe vir aanvaarding (verwelkoming) van migrante in Oos -Europa. 
Armeens is die enigste amptelike taal. Die belangrikste vreemde tale wat Armeniërs ken, is Russies en Engels. Vanweë sy Sowjet -verlede kan die meeste van die ou bevolkings Russies redelik goed praat. Volgens 'n opname van 2013 het 95% van die Armeniërs gesê dat hulle 'n bietjie kennis van Russies het (24% gevorderd, 59% intermediêr) in vergelyking met 40% wat gesê het dat hulle Engels (4% gevorderd, 16% intermediêr en 20% beginner) het. Meer volwassenes (50%) meen egter dat Engels in openbare hoërskole onderrig moet word as diegene wat Russies verkies (44%). 
Armenië was die eerste nasie wat die Christendom as staatsgodsdiens aangeneem het, 'n gebeurtenis wat tradisioneel dateer uit 301 nC.   
Die oorheersende godsdiens in Armenië is die Christendom. Die wortels dateer uit die 1ste eeu nC, toe dit gestig is deur twee van Jesus se twaalf apostels - Thaddaeus en Bartholomeus - wat die Christendom in Armenië tussen 40-60 nC gepreek het.
Meer as 93% van die Christene in Armenië behoort tot die Armeense Apostoliese Kerk,  , wat slegs gemeenskap het met die kerke wat uit Oosterse Ortodoksie bestaan ​​- waarvan hulle self lid is.
Katolieke bestaan ​​ook in Armenië, beide Latynse rite en Armeense rite. Laasgenoemde groep, die Armeense Katolieke Kerk, het sy hoofkwartier in Bzoummar, Libanon. Die megitariste (ook gespel "Mekhitariste" Armeens: Մխիթարեան) is 'n gemeente van Benediktynse monnike in die Armeense Katolieke Kerk, gestig in 1712 deur Mekhitar van Sebaste. Hulle is veral bekend vir hul reeks wetenskaplike publikasies van antieke Armeense weergawes van andersins verlore antieke Griekse tekste.
Die Armeense Evangeliese Kerk het duisende lidmate regoor die land.
Ander Christelike denominasies in Armenië is die Pinkstertakke van die Protestantse gemeenskap, soos die Word of Life, die Armenian Brotherhood Church,  die Baptiste, wat bekend staan ​​as die oudste bestaande denominasies in Armenië en wat deur die owerhede van die Sowjetunie toegelaat is,   en Presbiteriane. 
Armenië is ook die tuiste van 'n Russiese gemeenskap van Molokane wat 'n vorm van geestelike Christendom beoefen, afkomstig van die Russies -Ortodokse Kerk. 
Die Yazidi's, wat in die westelike deel van die land woon, beoefen Yazidisme.  Vanaf 2016 [update] is die grootste Yazidi -tempel ter wêreld in aanbou in die klein dorpie Aknalish.  Daar is ook Koerde wat die Soennitiese Islam beoefen. [ aanhaling nodig ]
Daar is 'n Joodse gemeenskap in Armenië wat sedert die onafhanklikheid tot 750 mense verminder het, met die meeste emigrante na Israel. Daar is tans twee sinagoges in Armenië - in die hoofstad, Jerevan, en in die stad Sevan, naby die meer van Sevan.
Armeniërs het hul eie kenmerkende alfabet en taal.  Die alfabet is in 405 nC deur Mesrop Mashtots uitgevind en bestaan ​​uit nege en dertig letters, waarvan drie gedurende die Ciliciese tydperk bygevoeg is. 96% van die mense in die land praat Armeens, terwyl 75,8% van die bevolking ook Russies praat, hoewel Engels steeds gewilder word.
Armeense musiek is 'n mengsel van inheemse volksmusiek, miskien die beste verteenwoordig deur Djivan Gasparyan se bekende duduk-musiek, sowel as ligte pop, en uitgebreide Christelike musiek.
Instrumente soos die duduk, dhol, zurna en kanun word algemeen in Armeense volksmusiek aangetref. Kunstenaars soos Sayat Nova is beroemd vanweë hul invloed op die ontwikkeling van Armeense volksmusiek. Een van die oudste soorte Armeense musiek is die Armeense gesang, wat die algemeenste soort godsdienstige musiek in Armenië is. Baie van hierdie gesange het 'n antieke oorsprong, wat strek tot voor-Christelike tye, terwyl ander relatief modern is, waaronder verskeie saamgestel deur Saint Mesrop Mashtots, die uitvinder van die Armeense alfabet. Terwyl hy onder Sowjetheerskappy was, het die Armeense klassieke musiekkomponis Aram Khatchaturian internasionaal bekendheid verwerf vir sy musiek, vir verskillende ballette en die sabeldans uit sy komposisie vir die ballet Gayane.
Die Armeense volksmoord het wydverspreide emigrasie veroorsaak wat gelei het tot die vestiging van Armeniërs in verskillende lande ter wêreld. Armeniërs het hul tradisies gehou en sekere diasporane het bekendheid verwerf met hul musiek. In die Armeense gemeenskap van die Verenigde State na die volksmoord was die sogenaamde "kef" -styl Armeense dansmusiek, wat Armeense en Midde-Oosterse volksinstrumente gebruik (dikwels geëlektrifiseer/versterk) en 'n paar westerse instrumente, gewild. Hierdie styl het die volksliedere en danse van Wes -Armenië behou, en baie kunstenaars speel ook die kontemporêre gewilde liedjies van Turkye en ander Midde -Oosterse lande waaruit die Armeniërs emigreer het.
Richard Hagopian is miskien die bekendste kunstenaar van die tradisionele "kef" -styl en die Vosbikian Band was in die veertiger- en vyftigerjare opvallend vir die ontwikkeling van hul eie styl van "kef -musiek" wat sterk beïnvloed is deur die gewilde Amerikaanse Big Band Jazz van die tyd. Later, afkomstig van die Midde -Oosterse Armeense diaspora en beïnvloed deur kontinentale Europese (veral Franse) popmusiek, het die Armeense popmusiekgenre in die 1960's en 1970's bekendheid verwerf met kunstenaars soos Adiss Harmandian en Harout Pamboukjian wat in die Armeense diaspora en Armenië opgetree het ook met kunstenaars soos Sirusho, wat popmusiek uitvoer in kombinasie met Armeense volksmusiek in die huidige vermaaklikheidsbedryf.
Ander Armeense diasporane wat bekendheid verwerf het in klassieke of internasionale musiekkringe, is die wêreldbekende Frans-Armeense sanger en komponis Charles Aznavour, pianis Sahan Arzruni, prominente operasoprane soos Hasmik Papian en meer onlangs Isabel Bayrakdarian en Anna Kasyan. Sommige Armeniërs het besluit om nie-Armeense deuntjies te sing, soos die heavy metal-band System of a Down (wat nietemin dikwels tradisionele Armeense instrumente en styl in hul liedjies inkorporeer) of popster Cher. In die Armeense diaspora is Armeense revolusionêre liedjies gewild onder die jeug. Hierdie liedjies moedig Armeense patriotisme aan en handel oor die algemeen oor die Armeense geskiedenis en nasionale helde.
Yerevan Vernissage (kuns- en kunsvlytmark), naby Republiekplein, wemel van honderde verkopers wat naweke en Woensdae 'n verskeidenheid kunsvlyt verkoop (hoewel die keuse in die middel van die week baie verminder is). Die mark bied houtsnywerk, oudhede, fyn kant en die handgeknoopte matte en kilim wat 'n spesialiteit in die Kaukasus is. Obsidian, wat plaaslik gevind word, word gemaak in 'n verskeidenheid juweliersware en siervoorwerpe. Die Armeense goudsmedery het 'n lang tradisie en het 'n verskeidenheid goue items op een hoek van die mark gevul. Sowjet -oorblyfsels en aandenkings van onlangse Russiese vervaardiging - poppe, horlosies, emaljeboksies ensovoorts - is ook by die Vernisage beskikbaar.
Oorkant die operahuis vul 'n gewilde kunsmark oor naweke nog 'n stadspark. Die lang geskiedenis van Armenië as 'n kruispad van die antieke wêreld het 'n landskap met ontelbare boeiende argeologiese terreine tot gevolg gehad. Middeleeue, ystertydperk, bronstydperk en selfs steentydperk is almal binne 'n paar uur se ry van die stad af. Alles behalwe die skouspelagtigste bly feitlik onontdek, sodat besoekers kerke en vestings in hul oorspronklike omgewing kan sien.
Die National Art Gallery in Jerevan het meer as 16 000 werke wat uit die Middeleeue dateer, wat dui op die ryk verhale en verhale van die tyd in Armenië. Dit huisves ook skilderye van baie Europese meesters. Die moderne kunsmuseum, die kinderprentgalery en die Martiros Saryan -museum is slegs enkele van die ander noemenswaardige versamelings van kuns wat in Jerevan te sien is. Boonop is daar baie privaat galerye in bedryf, met elke jaar nog vele meer wat roterende uitstallings en verkope bied.
Op 13 April 2013 kondig die Armeense regering 'n wetsverandering aan om panoramavryheid vir 3D -kunswerke toe te laat. 
Cinema in Armenië is gebore op 16 April 1923, toe die Armeense staatskomitee vir bioskoop ingestel is deur 'n dekreet van die Sowjet -Armeense regering.
Die eerste Armeense film met 'n Armeense onderwerp genaamd "Haykakan Sinema" is egter vroeër in 1912 in Kaïro vervaardig deur die Armeens-Egiptiese uitgewer Vahan Zartarian. Die film is op 13 Maart 1913 in Kaïro in première 
In Maart 1924, die eerste Armeense filmstudio Armenfilm (Armeens: Հայֆիլմ "Hayfilm", Russies: Арменкино "Armenkino") is in Jerevan gestig, begin met 'n dokumentêre film genaamd Sowjet -Armenië.
Namus was die eerste Armeense stille swart-en-wit film, geregisseer deur Hamo Beknazarian in 1925, gebaseer op 'n toneelstuk van Alexander Shirvanzade, waarin die slegte lot beskryf word van twee geliefdes, wat deur hul families van kleins af aan mekaar verloof was, maar as gevolg van oortredings van naam ('n tradisie van eer), is die meisie deur haar pa met 'n ander persoon getroud. Die eerste klankfilm, Pepo is in 1935 geskiet en onder leiding van Hamo Beknazarian.
'N Wye verskeidenheid sportsoorte word in Armenië gespeel, waarvan die gewildste stoei, gewigstoot, judo, verenigingsvoetbal, skaak en boks is. Die bergagtige terrein van Armenië bied uitstekende geleenthede vir die beoefening van sport soos ski en klim. Omdat dit 'n land is, kan watersport slegs op mere, veral die Sevan -meer, beoefen word. Mededingend was Armenië suksesvol in skaak, gewigstoot en worstel op internasionale vlak. Armenië is ook 'n aktiewe lid van die internasionale sportgemeenskap, met volle lidmaatskap van die Union of European Football Association (UEFA) en International Ice Hockey Federation (IIHF). Dit bied ook die Pan-Armeense Spele aan.
Voor 1992 sou Armeniërs deelneem aan die Olimpiese Spele wat die USSR verteenwoordig. As deel van die Sowjetunie was Armenië baie suksesvol, het hy baie medaljes gewen en die USSR verskeie kere gehelp om die medalje op die Olimpiese Spele te wen. Die eerste medalje wat 'n Armeense in die moderne Olimpiese geskiedenis verower het, was deur Hrant Shahinyan (soms gespel as Grant Shaginyan), wat twee goue en twee silwer in gimnastiek tydens die Olimpiese Somerspele 1952 in Helsinki gewen het. Om die suksesvlak van Armeniërs in die Olimpiese Spele te beklemtoon, word daar gesê dat Shahinyan gesê het:
"Armeense atlete moes hul teenstanders met 'n paar kerwe oortref om die kans om in 'n Sowjet -span aanvaar te word. Maar ten spyte van die probleme, het 90 persent van die Armeense atlete op Sowjet -Olimpiese spanne met medaljes teruggekom." 
Armenië het die eerste keer aan die Somerspele 1992 in Barcelona deelgeneem onder 'n verenigde GOS -span, waar dit baie suksesvol was en drie goue en een silwer gewen het in gewigstoot, stoei en skerp skiet, ondanks slegs vyf atlete. Sedert die Olimpiese Winterspele 1994 in Lillehammer, het Armenië as 'n onafhanklike land deelgeneem.
Armenië neem deel aan die Olimpiese Somerspele in boks, stoei, gewigstoot, judo, gimnastiek, baan en veld, duik, swem en skerp skiet. Dit neem ook deel aan die Olimpiese Winterspele in alpiene ski, langlauf en kunstskaats.
Voetbal is ook gewild in Armenië. Die suksesvolste span was die FC Ararat Yerevan -span van die sewentigerjare wat die Sowjet -beker in 1973 en 1975 gewen het en die Sowjet -topliga in 1973. Met laasgenoemde prestasie het FC Ararat toegang tot die Europese beker gekry waar - ondanks 'n tuisoorwinning in die tweede been - hulle het in die kwarteindstryd altesaam verloor teen die uiteindelike wenner FC Bayern München. Armenië het internasionaal deelgeneem as deel van die USSR se nasionale sokkerspan totdat die Armeense nasionale sokkerspan in 1992 gestig is ná die skeuring van die Sowjetunie. Armenië het nog nooit vir 'n groot toernooi gekwalifiseer nie, hoewel onlangse verbeterings daartoe gelei het dat die span in September 2011 die 44ste posisie op die FIFA -wêreldranglys behaal het. Die nasionale span word beheer deur die Voetbalbond van Armenië. Die Armeense Premierliga is die sokkerkompetisie op die hoogste vlak in Armenië, en is die afgelope seisoene oorheers deur FC Pyunik. Die liga bestaan ​​tans uit agt spanne en verlaag die Armeense Eerste Liga.
Armenië en die Armeense diaspora het baie suksesvolle voetballers opgelewer, waaronder Henrikh Mkhitaryan, Youri Djorkaeff, Alain Boghossian, Andranik Eskandarian, Andranik Teymourian, Edgar Manucharyan en Nikita Simonyan. Djokaeff en Boghossian het die 1998 FIFA Wêreldbeker met Frankryk gewen, Teymourian het in 2006 aan die Wêreldbeker vir Iran deelgeneem en Manucharyan het in die Nederlandse Eredivisie vir Ajax gespeel. Mkhitaryan was die afgelope jaar een van die suksesvolste Armeense voetbalspelers en het vir internasionale klubs soos Borussia Dortmund, Manchester United, Arsenal en tans vir A.S. Roma. 
Stoei was 'n suksesvolle sport in die Olimpiese Spele vir Armenië. By die Olimpiese Somerspele 1996 in Atlanta het Armen Nazaryan die goud in die kategorie Grieks-Romeinse vlieggewig vir mans (52 kg) gewen, en Armen Mkrtchyan het die silwer in die kategorie vir manspapiergewig vir mans (48 kg) gewen, wat die eerste twee medaljes van Armenië in sy Olimpiese geskiedenis verseker het .
Tradisionele Armeense stoei word Kokh genoem, en dit word in tradisionele klere beoefen, en dit was een van die invloede wat ingesluit is in die Sowjet -gevegsport Sambo, wat ook baie gewild is. 
Die regering van Armenië begroot jaarliks ​​ongeveer $ 2,8 miljoen vir sport en gee dit aan die nasionale komitee vir liggaamlike opvoeding en sport, die liggaam wat bepaal watter programme by die fondse moet baat. 
As gevolg van die gebrek aan sukses die afgelope tyd op internasionale vlak, het Armenië die afgelope paar jaar 16 sportskole van die Sowjet-era herbou en nuwe toerusting vir 'n totale koste van $ 1,9 miljoen voorsien. Die heropbou van die streeksskole is deur die Armeense regering gefinansier. $ 9,3 miljoen is belê in die vakansieoord Tsaghkadzor om die wintersportinfrastruktuur te verbeter weens swak prestasies by onlangse wintersportbyeenkomste. In 2005 is 'n fietsry sentrum in Jerevan geopen met die doel om Armeense fietsryers van wêreldgehalte te help produseer. Die regering het ook 'n kontantbeloning van $ 700 000 beloof aan Armeniërs wat 'n goue medalje op die Olimpiese Spele verower. 
Armenië was ook baie suksesvol in skaak, en het die Wêreldkampioen in 2011 en die Wêreld -skaakolimpiade drie keer gewen. 
Armeense kookkuns is nou verwant aan die oostelike en mediterrane kookkuns, en verskillende speserye, groente, vis en vrugte kombineer unieke geregte. Die belangrikste kenmerke van die Armeense kookkuns is die afhanklikheid van die kwaliteit van die bestanddele in plaas van die sterk speserye, die gebruik van kruie, die gebruik van koring in verskillende vorme, peulgewasse, neute en vrugte (ook as hoofbestanddeel wat suur kos betref), en die vulsel van 'n groot verskeidenheid blare.
Die granaatjie, met sy simboliese assosiasie met vrugbaarheid, verteenwoordig die nasie. Die appelkoos is die nasionale vrug.
Televisie, tydskrifte en koerante word almal bedryf deur beide staatsbeheerde ondernemings en winsgewende ondernemings, wat afhanklik is van advertensies, intekeninge en ander verkoopverwante inkomste. Die Grondwet van Armenië waarborg vryheid van spraak en Armenië beklee die 61ste plek in die verslag oor die persvryheidsindeks van 2020, opgestel deur verslaggewers sonder grense, tussen Georgië en Pole.  Die persvryheid van Armenië het aansienlik gestyg ná die fluweelrevolusie van 2018.
Sedert 2020 is die grootste probleem waarmee persvryheid in Armenië te kampe het, geregtelike teistering van joernaliste, spesifiek lasterpakke en aanvalle op die reg van joernaliste om bronne te beskerm,  asook buitensporige reaksies op die bestryding van disinformasie wat deur sosiale media -gebruikers versprei word. Verslaggewers sonder grense noem ook volgehoue ​​kommer oor 'n gebrek aan deursigtigheid rakende eienaarskap van media. 
Hierdie artikel bevat teks uit 'n gratis inhoudswerk. Gelisensieer onder CC-BY-SA IGO 3.0. Teks geneem uit UNESCO -wetenskapverslag: teen 2030, 324–26, UNESCO, UNESCO -uitgewery. Raadpleeg hierdie aanwysingsbladsy vir meer inligting oor hoe om oop lisensie-teks by Wikipedia-artikels te voeg. Raadpleeg die gebruiksvoorwaardes vir inligting oor die hergebruik van teks uit Wikipedia.
Armeense volksmoordgeskiedenis en tydlyn
In April 1915 is tienduisende Armeense mans bymekaargemaak en geskiet. Honderdduisende vroue, ou mans en kinders is suid oor die berge na Cilicië en Sirië gedeporteer. Op 15 April het die Armeniërs 'n beroep op die Duitse ambassadeur in Konstantinopel gedoen om formele Duitse beskerming. Dit is deur Berlyn verwerp op grond daarvan dat dit die Turkse regering sou beledig. Teen 19 April is meer as 50 000 Armeniërs in die Van -provinsie vermoor.
Binne nege maande is meer as 600 000 Armeniërs vermoor. Van die wat in dieselfde tydperk gedeporteer is, het meer as 400 000 gesterf aan die wreedhede en ontberings van die opmars in die suide na Mesopotamië. Teen September was meer as 'n miljoen Armeniërs die slagoffers van wat later as die Armeense volksmoord bekend geword het! 'N Verdere 200 000 is met geweld tot Islam bekeer om Armenië 'n nuwe Turkse identiteitsbesef te gee en die Armeense volk van hul verlede as die eerste Christelike staat ter wêreld te ontneem.
In die 1230's het die Mongoolse Ryk Armenië in beslag geneem en die inval daarvan is spoedig gevolg deur invalle van ander sentrale stamme, byvoorbeeld die Ak Koyunlu, Timurid en Kara Koyunlu. Hierdie invalle het tot in die 15de eeu voortgeduur en baie vernietiging meegebring, en mettertyd het Armenië swak geword.
In die 16de eeu verdeel die Safavid en die Ottomaanse Ryk Armenië. Terselfdertyd val beide Oos- en Wes -Armenië onder Iraanse Safavid -regering. Vanaf die middel van die 16de eeu met die Vrede van Amasya, en vanaf die eerste helfte van die 17de eeu met die Verdrag van Zuhab tot die eerste helfte van die 19de eeu, is Oos -Armenië beheer deur die Iraanse Safavid, Afsharid en Qajar Empires, en Westerse Armenië het onder die regering van die Ottomaanse Ryk gebly.
Deportasies in die woestyn
Nadat die Armeense intelligentsia gearresteer is, het massa -deportasies ten volle begin. Armeense mense van regoor die Ottomaanse Ryk is na 'verhuisingskampe' gemarsjeer, hoewel hulle eintlik net in die Siriese woestyn ingeloop is. "Die Armeense volksmoord, 1915" verduidelik hoe Talaat Pasha die laaste bevel vir deportasie gegee het op 23 Mei 1915. 'n Paar dae later, "in 'n poging om die deportasies as wettig te kamoefleer, het Talaat die tydelike 'Afsendings- en skikkingswet' opgestel . '' Maar op hierdie punt was deportasies goed op dreef.
Volgens Words Without Borders duur die optog soms meer as 'n maand langs 'n roete van meer as 500 myl wat lank gelede met lyke besaai was. Op plekke soos Cungus is ''n ontelbare aantal Armeniërs doodgemaak' in 'n spleet in die landskap. Dikwels is Armeense mans en seuns geskei en tereggestel terwyl vroue en jong kinders die meerderheid van die optoggangers uitmaak, soms het ouer manne lank genoeg oorleef om die kampe te bereik. Maar 'n meerderheid Armeense mans was reeds in die Eerste Wêreldoorlog verplig om te veg.
Kennisgewings van die regering is opgestel om Armeniërs in kennis te stel om al hul besittings te verlaat en dat hulle regstappe sal ondergaan indien hulle iets wil verkoop. Die kennisgewings beweer ook dat 'met u terugkeer alles wat u agtergelaat het' sal kry. Op sommige plekke het Armeniërs 'n paar dae gegun, terwyl ander slegs 'n paar uur tyd gehad het om voor te berei vir hul ballingskap.
Amerikaanse erkenning van die Armeense Republiek, 1920.
Die Verenigde State erken die onafhanklikheid van die Armeense Republiek op 23 April 1920, toe Bainbridge Colby, minister van buitelandse sake, 'n brief aan die verteenwoordiger van die Armeense Republiek (Pasdermadjian) in Washington afgelewer het en hom in kennis gestel het van president Woodrow Wilson se besluit. Die nota het gespesifiseer dat hierdie erkenning "geensins die territoriale grense bepaal nie, wat… sake vir latere afbakening is".
Die gebied wat na verwagting die onafhanklike Armeense Republiek sou saamstel, was voorheen onder die soewereiniteit van die Ottomaanse en Russiese Ryk. Op versoek van die Hoogste Raad van die Geallieerde Magte van die Vredeskonferensie in Parys, het president Wilson die grens tussen Armenië en Turkye arbitreer en sy beslissings voorgelê aan die Hoogste Raad op 22 November 1920. Voor Wilson se besluite het die Die gebied wat na verwagting die Armeense Republiek sou saamstel, is deur Turkse en Bolsjewistiese troepe aangeval. Teen die einde van 1920 het die Armeense Republiek opgehou bestaan ​​as 'n onafhanklike staat, met sy gebied óf deur Turkye in beslag geneem óf as die Armeense Sowjetrepubliek opgerig, wat daarna by die Sowjetunie aangesluit het.
Amerikaanse erkenning van Armenië, 1991.
Die Verenigde State erken Armenië se onafhanklikheid op 25 Desember 1991, toe president George H.W. Bush het die besluit in 'n toespraak aan die nasie oor die ontbinding van die Sowjetunie aangekondig. Armenië was voorheen 'n samestellende republiek van die USSR.