Die Europese liberale sosialisme is in ’n krisis. Daar is (net soos in die VSA), ’n sterk tweespalt besig om te vorm – tussen die sogenaamde regses (oftewel nasionaliste) en die linkses (die sosialiste en toenemend ook sentristiese Europeërs). Terselfdertyd is die Europese Unie (EU) self wankelrig en daar bestaan ’n moontlikheid dat dié entiteit in die afsienbare toekoms kan opbreek.
Italië se ekonomiese probleme oorskadu egter sy immigrasiekrisis. Die land het basies agteruitgeboer sedert hy die EU betree het aangesien die Italianers altyd mededingend gebly het deur hul geldeenheid (die lira) te devalueer. Met die euro het hul ekonomie egter uiters onmededingend geword en werkloosheid en staatskuld tot kritiese vlakke toegeneem. Italië kan gevolglik, óf deur ekonomiese ondergang, óf deur vrywillige onttrekking, eersdaags die hele EU-kaartehuis laat tuimel. Aan die ander kant het Brittanje se Theresa May, basies Brittanje se plan om weg te breek van die EU (Brexit) so afgewater, dat Brittanje eintlik ’n vasaal (afhanklike) van die EU gaan bly.
Europa is by ’n kruispad en die regeringsleiers sal durf aan die dag moet lê om Europa as ’n kulturele, politieke en ekonomiese eenheid te red van die immigrante en transformasie. Daar is sterk teenstand deur die konserwatiewes: die antiglobalistiese gewelddadige betogings tans in Frankryk is bewys daarvan. Vir Afrikaners in Suid-Afrika is die voortbestaan van die Europese Westerse beskawing van groot belang: juis noudat regte en eiendomsreg in SA bedreig word. Daar is diegene in SA wat hul verlekker aan die probleme wat lande soos Brittanje en Swede tans ervaar met immigrante, omdat dié Suid-Afrika so gekasty het oor sy apartheidsbeleid en terreuraanvalle hier as ’n legitieme gewapende stryd ervaar het. Dit is egter Schadenfreude, aangesien die transformasie van Europa wit mense se aansprake op minderheidsregte in Afrika verder sal laat versleg.