Om 'n Ma Te Word - Eleen Blaeser
Om 'n Ma Te Word
Om n ma te word
Om n ma te word is nie vir sissies nie. Geen boek, fliek of praatjie kan jou voorberei daarop nie. Geen raad van jou ma, ouma, sussie of jou tannie met die 10 kinders nie.
Die oomblik wanneer die dokter die pienk bondeltjie mens op jou bors neerlê, is dit verby met jou. Dit is asof die skreeuende bondeltjie ‘n towerspreuk oor jou uitspreek want jy is onmiddelik verslaaf, ingekatrol, hoek lyn en sinker.
‘n Gevoel van totale oorgawe bruis saam met jou moederliefde deur jou are. Jou sagte naels verander in kloutjies....en toe jy praat is dit met ‘n sagte gegrom. Jy lê met ‘n tierwyfie se hart na jou mini mensie en kyk..en jy weet...raak aan hom en jy kry met my te doen...grrrrrrr.
Vriende en familie kom kuier, bring persente en jou kamer lyk soos ‘n bloemiste winkel. Vaardige vroue in liggroen uniforms snel jou te hulp as jou pragstuk skreeuend met sy vuisies in die lug slaan en die dun beentjies skop, soos jy nog nooit in ‘n Bruce Lee fliek gesien het nie. Van skone vermoeienis en verstomming draai jy om en raak rustig aan die slaap, totdat hulle hom vir die volgende voeding bring.
Met ‘n hart kloppend van opgewondenheid en trots kom julle by die huis. Jy lê die slapende bondel mens in sy kot neer, draai om na manlief wat jou sedert die geboorte met sulke hang oë aankyk. Duidelik nie baie gelukkig omdat die aandag nie meer om hom draai nie. Jy kan sommer sien hoe hy na sy ma verlang. Net toe hy weer lyk soos ‘n kind wat ‘n koekie gekry het, begin die mens in die kot skree met soveel volume dat die kat een verskrikte skree gee en onder die bank inkruip.,
maar dan neem die moederliefde oor en jy buk oor die mensie in sy kot. Kyk of hy nat is. Nee, kurkdroog. Die mondjie soek en suig in die lug. Jy tel hom teen jou bors en na ‘n gesukkel begin hy lustig suig. Jy kom nie eers agter dat manlief half dikmond uit die kamer sluip nie. Jy koer in die pragtige gesiggie. Hy suig en suig en suig. Eers aan die een bors dan aan die ander. Hoekom voel dit vandag so lank, dink jy. Jy tel later die slapende bondeltjie versigtig teen jou skouer en tik die windjies uit. Lê hom neer...draai om...om in jou spore te versteen...want die man skree vir ‘n wen en ‘n plek. Jys weereens stom van verbasing omdat daar so stem uit so klein lyfie kan kom.
Teen die vyfde dag wonder jy of jy ooit weer die binnekant van n bad sal sien, wat nog in ‘n skuimbad lê. Jou hare hang toutjies en jy wonder wat van die elegante vrou geword het wat vergaderings kon toespreek. Jy weet dit is verby met die ou jy, toe jy sonder woorde of woede toekyk hoe jou skoonma jou huis kom skoonmaak en kos op die stoof kry. Jy sus, sus, sus soos n automaat die slapende baba op jou skouer. Probeer hom nie eers neerlê nie, want die oomblik as sy koppie die kussing raak begin die geskree weer van vooraf...Die brandende pyn in jou nek en rug is erg, maar niks teen die geskree nie. “Doedoe, doedoe” sing jy saggies.
Snags wanneer niemand hoor nie, praat jy met die slapende kind. Belowe hom dat jy nooit sal moed opgee nie. Al skree hy hoe, jy sal hom hou en grootmaak en eendag sal julle lag oor die nagte sonder rus. En hy kan maar gerus nou ophou met sy geskree, want jy gaan hom nie teruggee nie. Hy is nou joune, vir goed of sleg, deur siekte en gesondheid. Tot die dood julle skei, of tot hy [en die gedagte maak jou onmiddelik woedend] verlief raak en sy eie nessie skrop.
Dan ewe skielik na 3 maande se byna daaglikse besoeke aan die kliniek, die apteek, die kinderarts en die huisdokter, slaap jou mensie stroopsoet dwars deur die nag. Jy word in die middel van die nag wakker en besef jy het al 6 ure aan mekaar geslaap. Beangs buk jy oor die kleintjie, sug verlig met betraande oë toe sagte slaapgeluidjies oor die rooslippies kom. Jy klim vermoeid in die bed, maak jou oë toe en slaap.
Later het jy gewonder hoe jy ooit deur die voortdurende geskree gekom het. Tandekry en oorpyn het jy lag-lag deurgedraf. En eendag toe jy jou oë uitvee gaan die man kleuterskool toe. Jy gaan drink snikkend saam met ‘n vriendin koffie en sms elke 5 minute die skool totdat die juffrou haar selfoon afsit. Wat jou dadelik woedend het. Want sê nou net jou kind kom iets oor. Dan sal jy daai vroumens wys waar Dawid die wortels gegrawe het. Laat daar nou net vandag een merkie aan hom sit wat nie daar was nie. Jy is van vooraf vies toe juffrou na ‘n week baie meer weet as jy, en ry moedwillig verby die roomyswinkel. So klein verraaier. Jy probeer hom later omkoop met ‘n nuwe speelding, maar juffrou bly die beste, en die slimste en die mooiste...
Drie weke later kan jy nie wag dat die kleuterskool soggens moet begin nie. Jy gaan kleur jou hare en koop ‘n stoute stukkie onderklere wat jy in die winkelvenster gesien het. Jy stuur ‘n foto daarvan op bbm aan jou man en hy stuur 10 laggende mannetjies terug, met ‘n boodskap dat hy sommer nou gou kan huistoe kom.
Jy besef daar is lewe na die geboorte van ‘n kind. Maar jy besef ook dat die lewe soos jy dit geken het onherroeplik verby is. Speelgoed lê in jou netjiese huis rond en op die badkamerteels is ‘n skewe rooi hart geteken. Langsaan ‘n prentjie van jou en hom. En jy hoop van harte nie jou heupe is so breed en rond nie. Maar jy kan dit nie oor jou hart kry om dit af te was nie. Jou tyd is nie meer jou tyd nie. Jou dag word beplan om skool, sport, musiek en speelafsprake.
Jy kyk met nuwe oë na die lewe om jou, na ander mense se kinders. Verwens die dag toe jy iets negatiefs oor iemand se kind gesê het. Want sê nou net joune doen dit ook. Jy kan nou duidelik sien hoekom mense keer, toesmeer en beskerm waar dit by hulle kinders kom. Want dit is wat ‘n ouer doen. Jy bid meer as ooit in jou lewe. Dat die Goeie Vader tog net jou mensie moet beskerm, en veilig laat grootword. Dat die versoekinge van die wêreld tog net by hom verby moet gaan. Maak tog maar asseblief sy oë toe vir die luste en liste van die ou wereld. En asseblief tog Vader dat hy net nie moet seerkry nie.
Jy skree net so lustig soos jy bid langs die sportvelde. Sit glimlaggend en trots deur kooropvoerings en konserte waar hy die mooiste pampoen is wat jy ooit sal kry. Klap so hard hande by die prysuitdelings dat van die ander ouers jou verwytend aankyk. Troos as dinge verkeerd loop. Raas en vermaan en verloor jou humeur om weer van vooraf op jou knieë neer te val, en die Vader om wysheid, genade en geduld in ekstra-groot mate te smeek. Jou trane val op die mat voor jou bed, en jy soek die Bybel deur na ‘n teks wat jou beter sal laat voel.
Een oggend maak jy jou oe oop, en die klein gillende monstertjie het in ‘n aantreklike jongman verander waarna jy moet opkyk. Jy kyk met groot verskrikte oë na die jongman, want jy kan nie verklaar wanneer dit gebeur het nie. Was dit nie net gister of miskien eergister toe jy hom in sy wit kot neergele het nie. Met betraande oë hol jy vervaard badkamer toe waar jy vir ‘n uur of wat op die toiletbak sit en snik. Die hele rol toiletpapier afrol om jou warm trane af te vee.
Maar dan staan jy op en trek jou skouers reguit. Die oë wat uit die badkamerspieel na jou terugkyk is nou wel opgeswel en rooi maar dit kyk reel reg terug na jou. Die oë van ‘n vrou wat weet wat sy al gedoen het en wat sy kan doen. Sy het nie geskrik vir die babadae, die kleuter en peuter dae, die laerskool of tienerdae nie.
Vuil bababottels, vuil doeke, omgekrapte magies, tande wat nie wou deursny, oorpyn, val en skaafwonde, vuurwarm lyfie van koors, tone wat aan velletjies hang, gebreekte arm en te veel om op te noem het sy oorleef. Waarom sal sy nou koue voete kry? Sy is ‘n sterk vrou, sy weet wat sy vir haar kind wil hê.
En net om seker te maak dat almal ,maar almal, en veral die nuwe wereld wat hy nou gaan betree, weet waar hulle staan, sê sy met haar hand op haar hart, duidelik sodat almal kan hoor: Ek lyk miskien soos n katjie, maar hierbinne klop die hart van ‘n tier. Vat aan my kind, en jy vat aan my! GRRRRRRR