Ongelyke hoefdiere - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Ongelyke hoefdiertjie is die algemene naam vir enige van die hoefdiere, herbivore, soogdiere wat die orde uitmaak Perissodactyla, gekenmerk deur 'n katrolagtige groef in die proksimale oppervlak van die astragalus ('n been in die enkelgewrig) en 'n onewe aantal funksionele tone (een of drie), met die as van elke ledemaat deur die vergrote middel (derde) toon. Perissodactyls bevat bekende lede soos perde, sebras, tapirs en renosters. Perissodactyla is een van twee lewende ordes van hoefdiere (hoefdiere), die ander is Artiodactyla, die eweredige hoefdiere met 'n dubbele katrol en 'n eweredige getal (twee of vier) funksionele tone.
Die vreemde hoefdiere is meestal groot, het relatief eenvoudige mae en is uitsluitlik plantetyd. In teenstelling met die herkouer Artiodactyl hoefdiere, is perissodactyls agterwortelfermentators; dit wil sê, hulle verteer plant sellulose in hul ingewande eerder as in die eerste kamer (rumen) van die maag.
Perissodactyls speel sleutelrolle ekologies, kommersieel en kultureel. Ekologies bied dit 'n funksie in aardvoedselkettings, hoewel die groot grootte en snelheid van volwassenes van baie spesies, en die briesige mane van tapiere en horings van renoster, dit moeilik maak as volwassenes vir almal behalwe die grootste roofdiere. Kommersieel en kultureel was die makmaak van sommige spesies, veral die perd en die esel, van groot belang vir die mobiliteit van mense, oorlogvoering en vervoer. Tapirs is ook 'n gewilde voedselbron en word ook gesoek vir sportjag, en hul velle is leer. Renosters word onwettig geoes vir hul horings en ander liggaamsdele vir tradisionele Asiatiese medisyne. Met die uitsondering van die mak diere, word die meeste perissodaktiele met uitsterwing bedreig.
Die tapir hang
Die hoefdiere, of hoefdiere, word in twee lewende ordes verdeel: Perissodactyla, die hoefdiere met hoefdiere, en Artiodactyla, die hoefdiere met hoefdiere. Hierdie twee groepe word prominent aan die voete onderskei, soos blyk uit die oorsprong van die name - Perissodactyla kom van die Grieks Genk, wat beteken "vreemd" en dactylos, wat vinger of toon beteken, en Artiodactyla kom van die Grieks artios, wat beteken "selfs genommer" of "geheel" en dactylos (Shackleton en Harestad 2004). Daarbenewens word die artiodactylas gekenmerk deur 'n dubbel katrol astragalus en die perissodactylas het 'n katrol astragulus. Die astragalus is 'n tarsale been in die agterlyf. In artiodactylas het dit diep boë groewe waar dit met die ledemate weerskante artikuleer (gegroefde gewrigte) (Shackleton en Harestad 2004). In perissodactyls is daar 'n diep katrolagtige groef in die proksimale oppervlak van die astralagus, wat die ledemate beperk tot vorentoe en agtertoe bewegings (Cerveny 2004).
Die orde Perissodactyla word tradisioneel verdeel in drie bestaande families, ses genera, en ongeveer 18 spesies. Die Tapiridae familie bestaan ​​uit een geslag en vier soorte tapirs, die Rhinocerotidae bevat vier genera en vyf spesies van renoster, en die perd achtigen bestaan ​​uit een geslag en nege spesies perde, esels en sebras.
Perissodactyls word gekenmerk deur hul enkele funksionele toon, of drie funksionele tone saam, wat die gewig van die diere dra, met die as van die ledemate wat deur die middelste syfer gaan wat vergroot is. (Dit sou die derde syfer wees volgens die voorvaderplan van vyf tande.) Familielede Equidae (perde, sebras, ens.) Het een funksionele toon. Lede van die Rhinocerotidae (renoster) het drie syfers op al vier voete. Lede van die Tapiridae (tapirs) het drie syfers op die agterpote, maar vier syfers op die voorvoet. Alle perissodaktiele, uitgestorwe en bestaande, het hierdie mesaksoniese voetstruktuur, wat beteken dat die simmetrie van die voet deur die derde syfer gaan. Anders as die artiodactylas, word die mediaan metakarpale en metatarsale bene in die voete nie in 'n kanonbeen versmelt nie (Cerveny 2004).
Alle perissodaktiele is agterwortelfermentors. Hindgutfermenters, in teenstelling met die herkouers, bêre verteerde voedsel wat die maag agtergelaat het in 'n sakagtige verlenging van die dikderm, genaamd die caecum (letterlik 'grot'), waar die voedsel deur bakterieë verteer word. Voedsel beweeg twee keer so vinnig deur die maag as die herkouer se vooraanstaande fermentators en vertering is minder doeltreffend: die doeltreffendheid van die vertering van die perd is slegs ongeveer sewentig persent van die beeste. Perissodactyls verteer dus meer voedsel per gewigseenheid as herkouers in die eweredige hoefdiere (Cerveny 2004).
Die lewende perissodactyls is 'n diverse groep met geen algemene voorkoms nie. In die uiterste is die klein en grasieuse perde; op die ander, die enorme, tenkagtige renoster; en in die middel die vaagweg varkagtige tapirs. Alle bestaande perissodaktiele is groot, van die bergtapir, wat 200 kilogram (485 pond) tot die witrenoster bereik, wat tot 3500 kilogram (7 700 pond) bereik (Cerveny 2004).
Uitgestorwe perissodaktiele het 'n baie meer uiteenlopende vorm, insluitend die klein, vaagweg tapiragtige paleotheres, die monsteragtige brontotheres, die knik-loop-chicicotheres en die reuse-renoster. Indricotherium, wat selfs olifante verdwerg.
Perissodactyls is beperk tot Afrika, Asië en die Amerikas. Hulle was net 'n paar honderd jaar gelede meer wydverspreid, ook in Europa, maar die wilde perde het in die negentiende eeu op daardie kontinent uitgesterf. Hulle beslaan 'n wye verskeidenheid habitatte, insluitend woestyne, reënwoud, grasvelde en skropblaaie (Cerveny 2004).
Gedrag, dieet en voortplanting
Vandag is die perde die enigste sosiale perissodaktiele wat nog bestaan. Perde organiseer hulself in klein groepies met 'n dominante merrie aan die bopunt van die pikorde, sowel as 'n inwonende hings. Verskeie bands deel 'n gemeenskaplike gebied, en party lede van een orkes sluit elke keer by 'n ander band aan. Hierdie bande vorm op hul beurt 'n 'trop'. Enorme fossielbeddings wat van die bene van honderde of duisende individue bestaan, dui daarop dat baie van die groter brontothere-spesies, en sommige prehistoriese renosters, soos Diceratherium was ook sosiale diere wat hulself in kuddes georganiseer het. Hedendaagse renosters, daarenteen, is eensame diere wat gebiede onderhou, en val dikwels lede van hul eie spesies aan wanneer hul ruimte binnegeval word. Tapirs is ook eensame diere, hoewel hulle skaam, uittredende wesens is wat nie gebiede verdedig of onderhou nie.
Alle bestaande lede van Perissodatyl is streng plantegroei. Tapirs is blaaiers en frigivore, renosterweiding op blaaragtige materiaal, houtagtige en grasagtige plantegroei en soms vrugte, en is gelykstaande aan voeding op veselagtige voedings (meestal grasse en rante, maar ook blare, knoppe, vrugte, wortels, ens.) (Cerveny 2004) .
Perissodatyls is trae telers met 'n lae reproduksietempo. Perissodactyls is geneig om een ​​veulen of kalf op 'n slag te hê. Die wyfie kan baie selde 'n tweeling hê. Swangerskap is baie lank, van ongeveer 11 maande by perde tot 16 maande vir renoster. Die kalf of vul is in staat om binne oomblikke van sy geboorte te staan, maar is baie afhanklik van sy moeder. Die kleintjie bly selfs ná speen by die ma, totdat dit deur die moeder weggejaag word by die geboorte van 'n nuwe vul of kalf. Op hierdie tydstip, in perde, sal die veul in die kudde inkom, terwyl jong hings dikwels agtervolg word en by 'n kleinveekudde aansluit. Met renosters en tapirs dwaal die nuut gespeen kalf weg om na nuwe voerkrale te soek.
Soos met mannetjies van baie ander dieregroepe, slaan manlike perissodaktiele dikwels met mekaar om die voorreg om met vroulike wyfies te paar. 'N Man wat 'n wyfie gevind het, sal probeer om haar urine te proe om te sien of sy in estrus is. Die wyfie kan ook aandui dat sy in estrus is, soos die fluit van Indiese renosterkoeie en tapirs.
Mense en bewaring
Mense het 'n histories lang interaksie met perissodaktiele. Die wilde esel was die eerste equid wat gedomestiseer is, ongeveer 5000 B.C.E. in Egipte. Perde is 1000 jaar later gedomestiseer, laat in die neolitiese. Die oorspronklike doel van die makmaak van die perd was miskien kos, maar ongeveer 4000 jaar gelede het hulle 'n vervoermiddel geword, 'n ontwikkeling wat 'n rewolusie in menslike mobiliteit en in oorlogvoering veroorsaak het (Cerveny 2004). Gedurende die sestiende eeu het die Spanjaarde perde saamgebring en per ongeluk perde weer in Noord-Amerika ingevoer. Alhoewel geen renoster gedomoveer is nie, is hulle sedert antieke tye vir dieretuine en menagerye gevang. Die sebroid, dit wil sê 'n sebra-baster, het in die negentiende eeu in dieretuine en menagerye begin verskyn.
Boonop is wilde spesies perissodaktiele van groot belang omdat voedsel en die velle van tapirs gebruik word om leer van goeie gehalte te lewer. Renosters word onwettig gejag na horings en ander liggaamsdele wat in tradisionele Asiatiese medisyne gebruik word (Cerveny 2004).
Die perd van Przewalski, een van die mees bedreigde equides
Die vreemde hoefdiere is onder die belangrikste plante van soetdiere. Soms was dit die dominante herbivore in baie ekostelsels. Oor miljoene jare het baie spesies egter uitgesterf as gevolg van klimaatsverandering, nuwer, grofblaarplante, roofdiere, siektes en mededinging van ander herbivore, veral die artiodactyls. Die Chalicotheriidae was die mees onlangse familie van perissodactyl wat heeltemal uitgesterf het. Die daling van die perissodaktiele duur selfs vandag nog voort. Die meeste spesies word as bedreigde spesies gelys, en alhoewel daar nie bevestig word dat enige spesies uitgesterf het nie, het sommige subspesies uitgesterf. Die quagga is op sy vleis gejag, die teerpan is op sport gejag, en 'n subspesie van swartrenoster is op sy horing gejag (soos met alle ander Afrika-renosterspesies).
Perissodactyls is geneig om goed te vang in gevangenskap, en daar is baie teelprogramme om die bevolking van die wilde bevolking aan te vul. Die perd van die Przewalski is onlangs weer vrygelaat. Van die gevangelde teelprogramme vir sommige equids is ongewoon, omdat telers noukeurig monsters gekies het om verskillende onlangs uitgestorwe ruigtes, soos die tarpan en quagga, te herskep. Die meeste wilde renosters word gemonitor, en sommige het hul horings afgesny om horingstropers te ontmoedig. Nietemin, as bewaring nie verbeter nie, kan dit baie goed wees dat die enigste lewende perissodactyls wat oorbly, die mak perd en donkie is.
Alhoewel daar nie sekere rekords voor die vroeë Eoseen bekend is nie, het die vreemde hoefdiere waarskynlik ontstaan ​​in die huidige Asië gedurende die laat Paleoseen, minder as 10 miljoen jaar na die Kryt-Tersiêre uitwissingsgebeurtenis, waarin die dinosourusse (en alle ander groot diere) het uitgesterf (Hooker 2005). Teen die begin van die Eoseen (55 miljoen jaar gelede) het hulle gediversifiseer en versprei om verskillende kontinente te beset. Die perde en tapirs het albei in Noord-Amerika ontstaan ​​(Savage en Long 1986), en dit lyk asof die renosters in Asië ontwikkel het van tapiragtige diere en daarna die Amerikas in die middel Eoseen (ongeveer 45 miljoen jaar gelede) herkoloniseer. Ongeveer 15 gesinne is erken, waarvan slegs drie oorleef het (McKenna en Bell 1997; Hooker 2005). Hierdie 15 gesinne was baie uiteenlopend in vorm en grootte; dit het die enorme brontotheres en die bisarre chicicotheres ingesluit. Die grootste perissodaktiel, 'n Asiatiese renoster genoem Paraceratherium, het 11 ton (12 kort ton) bereik, meer as twee keer die gewig van 'n olifant.
Perissodactyls was die dominante groep groot aardse blaaiers reg deur die Oligoseen. Die opkoms van grasse in die Mioseen (ongeveer 20 miljoen jaar gelede) het egter 'n groot verandering aangebring: die eweredige hoefdiere het gou prominent geword, wat waarskynlik 'n funksie is van hul meer ingewikkelde mae, wat beter in staat was om aan te pas by 'n growwe, lae-voedingsdieet. Nietemin het baie vreemde spesies oorleef en voorspoedig gehad tot aan die laat Pleistoseen (ongeveer 10.000 jaar gelede) toe hulle die druk van menslike jag en habitatverandering ondervind het.
Die lede van die orde val in twee onderafdelings:
Hippomorpha is hoefdiere wat met 'n vreemde trek is wat vandag vinnige hardlopers met lang bene is en slegs een toon het. Die enigste bestaande familie van hierdie onderorde is perd achtigen (waarvan die enigste oorlewende geslag is Equus), bestaande uit die perd-, sebra-, esel-, uier- en geallieerde spesies. Die uitgestorwe renosteragtige brontotheres is ook in hierdie onderorde opgeneem. Albei gesinne is waarskynlik afstammelinge van paleotherapie.
Ceratomorpha verskillende funksionele tone het; hulle is swaarder as en beweeg stadiger as die Hippomorpha. Hierdie suborde bestaan ​​uit twee bestaande families: Tapiridae (tapirs) en Rhinocerotidae (renosters). Die uitgestorwe chicicotheres kan ook tot hierdie onderorde behoort.
Die drie oorlewende gesinne van 'n hoefdiertjie-hoefdier word soos volg ingedeel.
Gesinsperde: perde en bondgenote, nege spesies in een geslag
Binnelandse perd, Equus caballus
Wilde perd, Equus ferus
Donkey of African Ass, Equus asinus
Onager of Asiatiese ass, Equus hemionus
Kiang of Tibetaanse wilde esel, Equus kiang
Vlakte Zebra, Equus quagga
Kaapse bergsebra, Equus sebra
Familie Tapiridae: tapirs, vier spesies in een geslag
Brasiliaanse Tapir, Tapirus terrestris
Maleis Tapir, Tapirus aanduiding
Familie Rhinocerotidae: renosters, vyf spesies in vier genera
Swartrenoster, Diceros bicornis
Witrenoster, Ceratotherium simum
Indiese renoster, Renoster unicornis
Javan Renoster, Renoster sondaicus
Sumatraanrenoster, Dicerorhinus sumatrensis
Daar word gedink dat hoefdiere wat nie met toetjies bestaan ​​nie, nou verwant is aan hoefdiere wat eweredig is. Maar onlangse molekulêre vergelykings toon dat eertydige en vreemde hoefdiere nie 'n klade vorm nie. In plaas daarvan kan perissodaktiele meer verwant wees aan karnivorane, vlermuise en pangoliene (en standaard die Creodonts en Cimolestids). Sommige bioloë groepeer dus die ordes Perissodactyla, Carnivora, Chiroptera, Pholidota, Creodonta en Cimolesta as die klade Pegasoferae (Nishihara et al. 2006; sien Matthee et al. 2007 en Springer et al. 2007 vir alternatiewe sienings).
Twee onlangs uitgesterfde gelyke
Die kwagga het in 1883 uitgesterf
Die teerpan het in 1876 uitgesterf
Artiodactyla (eweredige hoefdiere)
Cerveny, J. 2004. Perissodactyla. In B. Grzimek, D.G. Kleiman, V. Geist, en M.C. McDade, Grzimek se dierelewe-ensiklopedie. Detroit: Thomson-Gale, 2004. ISBN 0307394913.
Hooker, J.J. 2005. Perissodactyla. Bladsye 199-214 in K.D. Rose en J. D. Archibald, eds., Die opkoms van soogdiere van die plasenta, oorsprong en verhoudings van die belangrikste ekstensieklasse. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 080188022X.
Matthee, C., G. Eick, S. Willows-Munro, et al. 2007. Indel-evolusie van soogdiere-introns en die nut van nie-koderende kernmerkers in eutheriese filogenetika Molekulêre filogenetika en evolusie 42 (3): 827-837. 5 Februarie 2009 herwin.
McKenna, M.C., en S.K. Klok. 1997. Klassifikasie van soogdiere bo die spesie-vlak. New York: Columbia University Press. ISBN 0231110138.
Nishihara, H., M. Hasegawa, en N. Okada. 2006. Pegasoferae, 'n onverwagte klaas van soogdiere wat onthul is deur antieke retroposon-invoegings op te spoor Verrigtinge van die Nasionale Akademie vir Wetenskappe 103 (26): 9929-9934. PMID 16785431. 5 Februarie 2009 herwin.
Savage, R. J. G., en M. R. Long. 1986. Mammal Evolution: 'n geïllustreerde gids. New York: feite op lêer. ISBN 081601194X.
Shackleton, D.M., en A.A. Harestad. 2004. Artiodactyla. In B. Grzimek, D.G. Kleiman, V. Geist, en M.C. McDade, Grzimek se dierelewe-ensiklopedie. Detroit: Thomson-Gale, 2004. ISBN 0307394913.
Springer, M.S., A. Burk-Herrick, R. Meredith, et al. 2007. Die toereikendheid van die morfologie vir die rekonstruksie van die vroeë geskiedenis van plasentale soogdiere Sistematiese biologie 56 (4): 673-684. 5 Februarie 2009 herwin.
Wilson, D.E., en D.M. Reeder. 2005. Soogdierspesies van die wêreld, 3de uitgawe. Johns Hopkins University Press. ISBN 0801882214.
Marsupialia: | Paucituberculata (opossums) Didelphimorphia (opossums) | Mikrobioterie | Notoryctemorphia (buideldiere mol) Dasyuromorphia (gespe en dunnts) | Peramelemorphia (bilbies, bandicoots) | Diprotodontia (kangoeroes en familielede)
Placentalia: Cingulata (armadillos) | Pilosa (antiers, luiaardes) | Afrosoricida (tenrecs, goue mol) | Makroscelidea (olifantblaaie) Tubulidentata (aardvark) | Hyracoidea (hyraxes) | Proboscidea (olifante) | Sirenia (dugongs, manatees) | Soricomorpha (draaie, mol) | Erinaceomorpha (egels en familielede) Chiroptera (vlermuise) | Pholidota (pangoliene) | Carnivora | Perissodactyla (vreemde hoefdiere) | Artiodactyla (eweredige hoefdiere) | Cetacea (walvisse, dolfyne) Knaagdier (knaagdiere) | Lagomorpha (konyne en familielede) | Scandentia (trekskroewe) | Dermoptera (colugos) | Primate |
Bestaande Perissodactyla (hoefdiere met hoefdiere) spesies volgens suborde
Koninkryk Animalia · Filum Chordata · Klasse Mammalia · Infraclass Eutheria · Superorder Laurasiatheria
subgenus Equus: Wilde perd (E. ferus) Binnelandse perd (E. caballus)
subgenus asinus: Afrikaanse wilde esel (E. africanus) · Donkie (E. asinus) Asiatiese wilde esel (E. hemionus) Kiang (E. kiang)
subgenus Hippotigris: Plains Zebra (E. quagga) · Bergsebra (E. sebra)
Indiese renoster (R. unicornis) · Javan Renoster (R. sondaicus)
Renoster van Sumatraan (D. sumatrensis)
Witrenoster (C. simum)
Swartrenoster (D. bicornis)
Baird's Tapir (T. bairdii) · Maleise Tapir (T. indicus) · Mountain Tapir (T. pinchaque) · Brasiliaanse Tapir (T. terrestris)
Kyk die video: Die ongelyke juk (Februarie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Ongelyke hoefdiertjie