Die pastor het by tye gedurende die proses nie geweet wat om te doen nie. Hy het self ‘n bietjie bang geword. Wanneer dit gebeur het hy gebid en weer die beginsels in die opleidingshandleiding wat hy tydens die seminaar ontvang het nagegaan.
Hy het mettertyd besef dat Shari ten spyte van die intense pyn wat sy ervaar (dit was byna asof sy die gebeure wat sy beskryf werklik weer deurleef) oënskynlik nie beheer verloor nie.
Terwyl sy die hele herinnering deurleef en al die vrees en pyn ervaar, het hy sagkens gebid. Later het hy haar gevra om te beskryf wat sy voel. Sy het vertel van intense vrees en paniek (baie soortgelyk aan die paniek wat in haar hedendaagse lewe na vore kom.)
Hy het haar gevra om te identifiseer wat daar in die herinnering is wat veroorsaak dat sy voel soos sy voel. Sy het gerapporteer dat sy glo dat sy gaan sterf. Die versoeking by die pastor was groot om haar gerus te stel dat sy heeltemaal veilig was omdat dit maar net ‘n herinnering is. Hy het hom egter daarvan weerhou. Hy het by die seminaar geleer dat om dit te doen, slegs haar vrees sal onderdruk en dit nie sal wegneem nie. Hy het stilgebly, gewag en haar terselfdertyd aangemoedig om haar vrese in die gesig te staar en om hulle volledig te herleef.