In werklike sin is alle lewe met mekaar verbind. Almal word vasgevang in 'n onvermydelike netwerk van onderlinge verhoudings .... Wat ookal een direk raak, beïnvloed almal indirek .... Dit is die verwante struktuur van die werklikheid. - DR. MARTIN LUTHER KING JR.
Tydens die Amerikaanse burgerregtebeweging in die 1950s en 1960s het dr. Martin Luther King Jr. welsprekend gepraat oor hoe die hele samelewing verarm word wanneer een segment van die samelewing verdroog word. Hierdie radikale opvatting vra ons om buite die beperkte perspektief van ons stamgeloofwaardighede te stap - wat ons empatie en besorgdheid vir slegs 'n smal sektor van mense soos ons kan beperk - en in plaas van ons gedeelde mensdom voel. Dit vra ons om onsself nie net as afsonderlike individue, gesinne en nasies te sien nie, maar as onderling verbind, interafhanklike gemeenskappe wat een wêreld deel. Wanneer ons dit doen, is medelye en sorg meer waarskynlik natuurlike uitkomste.
Met dit gesê, is dit natuurlik en gesond vir gemarginaliseerde gemeenskappe wat ervaar dat diskriminasie identifiseer met diegene wat hul identiteit deel (maar dit is gedefinieer) en om veiligheid en toevlug binne daardie gemeenskap te soek. Die uitdaging vir alle mense, soos dr. King uitgedruk het, is om beide te doen: om vir jou eie "stam" te sorg, terwyl ons ons gemeenskaplike mensdom erken.
Strek om die hele mensdom in te sluit
Om 'n mens se vermoëns vir inklusiwiteit te strek om die hele mensdom in te sluit, is nie 'n maklike ding om te doen nie, vir individue of vir gemeenskappe of nasies. Byvoorbeeld, in die afgelope jare het baie lande gesukkel om met immigrasie te stuit, veral deur diegene wat in hul tuislande gevlug het. Oor die hele wêreld het vlugtelinge van oorloë in Sirië, Irak en Afghanistan gesoek, beskerm en aanvaar, en help om 'n nuwe lewe op vreemde grond te vestig.
Nasionale debatte oor hoe om immigrante toe te laat en hoe om dit te hanteer, weerspieël hoe mense ons gemeenskaplike mensdom kenmerk. Sommige maak hul huise oop vir vlugtelinge, verskaf kos en skuiling, en illustreer dr. King se uitdrukking van wedersydse belang. Ander sal immigrante uithou en hierdie mense as verskillende, problematiese en selfs 'n gevaarlike bedreiging vir die stof van hul nasie kenmerk.
Interessant genoeg, as mens na die geskiedenis kyk, is die meeste nasies, ten minste gedeeltelik, gevorm deur migrasies van mense wat nie anders is as dié wat vandag voorkom nie. Hierdie komplekse sosiale kwessies is egter gewortel in 'n kerndilemma wat elkeen van ons in die gesig staar: die sin van skeiding of verbintenis wat ons individuele lewens, ons wêreldbeskouing, ons politieke oortuigings en ons sosiale optrede bepaal.
Sulke kwessies word ook beïnvloed deur ons evolusionêre erfenis, wat ons daartoe verbind het om te soek na verskil eerder as om ooreenkomste te beskou. Ons is geprogrammeer om ons "in groep" te oriënteer: ons familie, stam en mense. Met bewustheid kan ons bewus word van hoe hierdie perspektief vooroordeel en onbewuste vooroordeel kan benut.
Verwerk Realiteit in Dualities
Daarbenewens skep ons brein 'n perseptuele illusie van skeiding, wat ons die meeste van die tyd glo. Ons sien onsself as afsonderlike individue, en ons sny werklikheid in dualities op: hierdie en dit, self en ander, ons en hulle.
Hierdie wanpersepsie voer 'n gevoel van ontkoppeling uit. Ons kan uitkyk oor 'n see van mense in 'n besige stadsstraat of by 'n fees en voel alleen, geïsoleer, asof ons afsonderlik van ander en selfs van die lewe bestaan. 'N Boom het niks met ons te doen nie, maar dit help om die suurstof wat ons inasem, te skep. Die wolke hierbo lyk afgeleë en onverwante, maar die water wat hulle vrylaat, help ons om ons te ondersteun.
Wanneer ons dus diep kyk, kan ons deur die kognitiewe illusie sien en ontdek hoe diep verstrengel alles is. Ons kan verder gaan as ons beperkte persepsie, soos Einstein geskryf het:
"'N Mens is deel van die geheel, wat deur ons' Heelal 'genoem word; 'n deel beperk in tyd en ruimte. Hy ervaar homself, sy gedagtes en gevoelens, as iets wat van die res afgeskei is - 'n soort optiese dwaling van sy bewussyn. "
Die Viëtnamse bewustheidsonderwyser, Thich Nhat Hanh, het dit op 'n soortgelyke manier beskryf as hy studente vra wat hulle sien as hy 'n stukkie papier in die lug hou. Hulle sê natuurlik dat hulle papier sien. Hy antwoord dat hulle ook reën, woude, sonlig, suurstof en die siklusse van die maan sien. Alles is onderling verbind.
Wanneer ons glo dat ons afsonderlik is, is ons meer geneig om te ly omdat ons eensaam, geïsoleer en oorweldig word deur die omvang van die wêreld se probleme. Wanneer ons ons verbintenis met alle lewe verstaan, voel ons hoe ingebed ons in die stof van die wêreld is.
Vanuit daardie perspektief is niks wat ons doen onbelangrik nie. Ons besef ons is deel van 'n geheel, iets veel groter as ons klein, afsonderlike ego-self. Ons lewens is inherent verweef met almal se lewens en daarom is die aanpak van maatskaplike en globale probleme deel van hoe ons ons eie lewens versorg, en omgekeerd. Ons aksies kan veel meer as ons eie lewens beïnvloed, want ons is almal hierin saam. In 1955, toe Rosa Parks besig was met burgerlike ongehoorsaamheid deur in die wit gedeelte van 'n gesegregeerde bus te sit, het sy alleen gesit, maar sy het opgetree as deel van die breër burgerregtebeweging, wat insluiting, aanvaarding en gelyke regte vereis het, en nie skeiding nie.
Sosiale geregtigheidsbewegings is gewortel in interkonneksie. Hulle stel voor dat dit nie genoeg is vir sommige om te slaag ten koste van ander nie; die hele samelewing moet as een floreer. Dit was veral waar vir die Bewegingsbeweging wat in 2011 opgestaan ​​het om te bewys teen sosiale en ekonomiese ongelykheid.
Skeiding is 'n illusie
Nog 'n helder voorbeeld van hoe skeiding 'n illusie is, is wanneer ons na ekologie kyk. Klimaatverandering en die planeet se toenemende omgewingskatastrofer bedreig alle mense en alle soorte. Hierdie kwessies onthul ons intieme verbintenis op 'n daaglikse basis. Fossiele brandstowwe wat in die Noordelike Halfrond verbrand word, skep atmosferiese toestande wat ysplate in Antarktika smelt, seevlakke in die Middellandse See verhoog en die Stille Oseaan-eilande bedreig. Die wêreld se ekonomieë is op dieselfde wyse verbind: 'n ineenstorting in die Japannese ekonomie kan die lewens van Chileense sojaboonboere en IJslandse vissersgemeenskappe beïnvloed.
Homo sapiens was een keer heeltemal stam. In sy boek sapiens, Yuval Noah Harari beskryf hoe ons as 'n spesie ontwikkel het in klein roamingbande van jagters-versamelaars met 'n maksimum grootte van 150-mense. Ons het oorleef deur te reageer op onmiddellike dreigemente en geleenthede, wat met die seisoene beweeg.
Vandag kan jy sê dat alle mense in 'n globale dorp woon, een wat verband hou met tegnologie, vervoer en kommunikasie. Ons is diep interafhanklik: plaaslike probleme weerspieël wêreldwye probleme, en plaaslike oplossings kan uitstraal, met verreikende gevolge.
In wese vra wêreldwye omstandighede nou dat ons wakker word aan 'n werklikheid waarvoor ons nie evolusionêr ontwerp is nie. Mense wêreldwyd word gevra om buite die onmiddellike bekommernis van hulleself en hul land te sien en verder as die beperkte tydsduur van hul eie lewensduur om ontelbare toekomstige geslagte te sluit. Die vraag vir ons spesie is of ons betyds kan aanpas om vinnig te reageer op die dreigende krisis wat nou almal in die gesig staar.
Dit is tyd vir die mens om saam te gaan
Die mensdom het bewys dat dit kan bymekaar kom om effektief op globale probleme te reageer. Byvoorbeeld, in 1987 is die groeiende gat in die osoonlaag wat deur CFC's (en ander chemikalieë) veroorsaak word, doeltreffend gedemp deur die deurlopende Montreal-protokol, wat hierdie chemikalieë wêreldwyd verbied het.
Sulke kollektiewe visie en aksie is weer nodig om die nog groter uitdaging van klimaatsverandering op te los. Dit vereis radikale optrede deur alle nasies, of hulle nou die volle bron van die gevolge van aardverwarming voel al dan nie.
Die 2016-VN-geborgde Parys-ooreenkoms was een van die pogings om kollektiewe aksie te neem, maar tot dusver is dit nie genoeg om enige beduidende impak op die verwarming van die atmosfeer te maak nie. In wese is die tegnologiese know-how daar; Die politieke wil en dringendheid en die vermoë om buite ons onmiddellike bekommernisse te sien, is nie. Ten minste nog nie.
Of mense, politieke entiteite en korporasies sulke globale probleme kan oplos, hang af of ons gesamentlik 'n visie kan skep wat ons verbind, nie net met die breër wêreldgemeenskap nie, maar ook na toekomstige geslagte. Met so 'n breë omvang van tyd in ag neem, is iets wat die mensdom nog nie suksesvol moet doen nie. Tyd sal vertel of ons dit nou kan doen.
Die gevangenis van geïndividualiseerde bewussyn
Om die gevangenis van ons geïndividualiseerde bewussyn te begryp en die beperkinge van ons tribalistiese perspektief kan ons tot 'n groot uitkykpunt lei. As voorbeeld van hoe bewusmakingspraktyke hiermee kan help, wil ek 'n brief deel wat Jared, 'n meditasie-student, aan my gestuur het. Hy het geskryf:
"Ek was in die middel van 'n drie maande meditasie-retraite by Tassajara, 'n Zen-klooster in Sentraal-Kalifornië. Soos ek een dag vir die sesde of sewende uur mediteer, het ek 'n nuwe, bewustheid van lewe verander. Ek was nie wat ek nog altyd gedink het ek was nie. Ek was nie die ster van my eie Shakespeare-drama nie. Ek was eintlik almal en alles in die hele heelal. Om te probeer om nog meer presies te wees, sal ek 'n mate van wysheid van die stigter deel van my skool van Zen, Dogen Zenji. Hy het gesê: "Die waarheid is, jy is nie. Dit is jy." Met ander woorde, wat duidelik geword het, was nie dat ek die heelal was nie, maar dat die heelal my was.
"In daardie tyd het die VSA Irak gebombardeer, ontbossing was ophef, en skattings was dat mense elke dag omtrent tweehonderd verskillende spesies uitstort het. Ek het daaroor gedink, en ek het gehuil. Ek het nie die woorde om uit te druk hoe hartseer dit my gemaak het om te sien hoeveel lyding is gebore uit die dwaling dat ons van mekaar en die Aarde afgesluit word.
"Toe die meditasie geëindig het, het ek na die ander praktisyns gekyk. Dit was asof ek die linkerhand was en hulle was die regterhand van dieselfde liggaam. En op dieselfde manier is die linkerhand geneig om aan die regterhand te huiwer as Dit het hulp nodig, toe ek hul emosionele pyn en die pyn van hul seer liggame gevoel het, het liefde uit my uitgegooi. Ek het alles vir hulle gedoen. En wat my opgedaag het, is moontlik die belangrikste les wat ons vandag moet leer dag en ouderdom: Wanneer ons bewus word van wie ons werklik is, word ons liefde ontketen. "
Die enigste oplossings is gemeenskaplik
Aan die einde van die dag, met ons planeet in ekologiese krisis, en mense wêreldwyd ly aan armoede, oorlog en ongelykheid, is die enigste oplossings gemeenskaplik. Daar kan nie meer 'n "uit groep" wees nie, want wat een deel van die planeet raak, affekteer al die ander. Verontreiniging is die voor die hand liggende voorbeeld, maar immigrasie is 'n ander. As alle plekke gesonde omgewings en sosiale geregtigheid gewaardeer word, sal daar dalk geen massabewegings van mense van een plek na die ander wees nie.
Ons het maar een klein planeet, en almal moet êrens heen gaan. As ons nie besef hoe heeltemal interafhanklik ons ​​op mekaar is nie en hierdie planeet, sal ons letterlik onder die opkomende see verdrink, wat elke muur sal oortree om mense uit te hou.
Tydens 'n ontmoeting met Joanna Macy, 'n geleerde en ouderling in die omgewingsbeweging, oor hoe ons moet reageer op die dringende ekologiese krisis, het sy beklemtoon hoe belangrik dit is dat mense nie alleen moet optree nie. Sy het gesê dit is noodsaaklik om met ander in 'n gedeelde doel te betrek. Sy het bygevoeg dat dit meer saak maak dat mense saamwerk, mekaar bemoedig en ondersteun, as om suksesvol te wees in 'n spesifieke projek.
Om niks te doen lei tot vervreemding, hopeloosheid en gevoelloosheid nie. Om in samewerking te werk, beteken positiewe impak in die wêreld en binne onsself, aangesien ons die korrosiewe sin van skeiding wat die wortel van soveel van ons probleme is, erodeer.
PRAKTYK: Ontwikkeling van onderlinge verwantskap
Om interkonneksie te verstaan ​​vereis 'n kognitiewe verskuiwing, sowel as 'n beweging, 'n opening of uitbreiding van die hart. Ons is geneig om dinge op sigwaarde te sien, om net te sien wat onmiddellik voor ons is, en so mis ons dikwels die dieper weef van verbinding. Dit is veral waar as ons die ekologiese impak van ons aksies en keuses oorweeg.
In hierdie kontemplasie, oorweeg gewone daaglikse aktiwiteite in jou lewe: ry jou motor, bad, speel gholf, vlieg vir werk, eet eksotiese kos in restaurante, koop produkte van ander lande. Besin dan oor al die oorsake en gevolge van sulke eenvoudige aksies. Met elke aktiwiteit, dink aan al die impakte wat hulle het, insluitend bronne, ander wesens en die planeet.
Byvoorbeeld, as jy geniet om lang warm bad te neem, dink aan waar jou water vandaan kom, die energie om die water te vervoer en te verhit, en die omgewingsimpak van daardie dinge. Net so, as jy daarvan hou om aarbeie jaarliks ​​te eet, oorweeg die afstand wat hierdie vrugte moet reis en die ekologiese impak hiervan. As jy 'n motor ry, oorweeg die fabrieke wat daardie motor maak, die mense wat op die produksielyn werk, die gas wat dit gebruik, die besoedeling wat dit veroorsaak, die aktiwiteite wat dit toelaat, die paaie wat dit benodig, die gevolge vir die mens se gesondheid. op.
Op dieselfde manier, reflekteer oor die effek wanneer jy besluit om lensiesoep vir middagete eerder as burger te hê. Die eenvoudige keuse, as gevolg van miljoene wêreldwyd elke dag, beïnvloed metaanvlakke, ontbossing en kosbare lewens.
Alles is verbind. Elke aksie het 'n gevolg. Alles wat ons doen, affekteer ander en die aarde en sy beperkte hulpbronne. Bewustheid van die verbindings help ons om dit nie as vanselfsprekend te aanvaar nie.
Hierdie refleksie is nie bedoel om oordeel of skuld te bevorder nie. Nie elke verband of impak is negatief nie. Maar elke aksie wat ons neem, word in 'n onderling verbind tapisserie geweef wat letterlik elke wese op die aarde insluit.
Omgewingskenners herinner ons aan dat indien almal op dieselfde vlak van die lewe as Noord-Amerikaners geleef het, ons verskillende planete benodig om die vraag na hulpbronne te hanteer. In hierdie kontemplasie moet u, soos u hieroor nadink, kennis neem van wat in u hart en verstand voorkom, en deurlopend oorweeg hoe die maniere waarop u optree en leef, die welsyn van alle lewe beïnvloed, insluitend u eie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Skeiding is 'n illusie: ons is almal in hierdie saam