1800-jarige begrafnis van perde en waens ontdek in Kroasië - Geskiedenis Podcasts - 2021
Argeoloë in Kroasië het 'n 1800 jaar oue fossiel van 'n Romeinse wa en twee perde opgegrawe.
Argeoloë van die Stadsmuseum Vinkovci en die Instituut vir Argeologie uit Zagreb het die Romeinse wa met sy twee wiele en perde ontdek op die Jankovacka Dubrava -terrein naby die dorp Stari Jankovci, naby die stad Vinkovci, in die ooste van Kroasië.
Hierdie antieke ruiter ontdekking is gemaak in 'n groot grafkamer waarin die twee perde en 'n wa gelê is en omdat begrawe onder sulke heuwels tydens die Romeinse tydperk in die Pannoniese wasbak "buitengewoon" was, word dit vermoedelik deel van 'n begrafnisritueel vir uiters welgestelde gesinne.
Bestudeer die perde en die res sal volg
Die ontdekking is na raming uit die 3de eeu nC en volgens 'n Daily Mail -artikel het die stadsmuseum -kurator, Boris Kratofil, aan die plaaslike media gesê dat die gebruik om begrawe te word onder tumuli (heuwels) 'n uitsonderlike begrafnisgebruik is wat verband hou met 'uiters ryk families' wat was prominent in die administratiewe, sosiale en ekonomiese lewe van die provinsie Pannonia.
Argeoloë in Kroasië ontdek ongelooflik goed bewaarde versteende oorblyfsels van 'n Romeinse wa wat '1700 jaar gelede' met twee perde begrawe is https://t.co/IFx84E2nah
- Daily Mail Online (@MailOnline) 17 Oktober 2019
Die direkteur van die Instituut vir Argeologie, Marko Dizdar, het aan die pers gesê dat die ontdekking 'opspraakwekkend' en 'uniek' in Kroasië was en dat 'n lang proses van herstel en bewaring van die bevindings uitgevoer sal word, voordat 'n volledige ontleding gedoen word en voorspel dat ons oor ''n paar jaar' 'n bietjie meer sal weet van die gesin wat ongeveer 1800 jaar gelede begrawe is.
Maar volgens dr. Dizdar stel sy span meer belang in die 'perde self' en of hulle hier of elders in die Romeinse Ryk geteel is. Met die antwoorde op hierdie vrae sal die navorsers beter geposisioneer wees om die belangrikheid, rykdom en status van die begrawe gesin te bepaal.
Antieke Kroasië was musiekstoele
Ongeveer 1 000 v.C. was Kroasië bevolk met inkomende Illyriërs van Indo-Europese oorsprong wat self in die 4de eeu vC verplaas is deur indringende Keltiese stamme wat die Illyriërs ingedryf het na die huidige Albanië. Volgens 'n MSN News -artikel in 168 vC het die Romeine die laaste Illyriese koning, Genthius, verower en die Romeinse provinsie Illyricum stadig uitgebrei deur oorloë, wat die grootste deel van die Dalmatiese kus oorgeneem het en Illyricum hernoem het tot Dalmatië (wat die grootste deel van die huidige Kroasië dek), en teen 11 vC het hulle hul ryk tot by die Donau -rivier uitgebrei.
Perde as simbole van krag in geskiedenis en mitologie
DNA-toetse onthul seldsame goue perd wat in 'n 2 000 jaar oue Chinese graf begrawe is
Bisarre begrafnisse wat in die ou begraafplaas in Georgia ontdek is, bevat koplose geraamtes en onthoofde skedel op 'n bord
Die Romeinse provinsies Illyricum. (DIREKTOR / )
Romeine het 500 jaar lank oor Dalmatië geheers en 'n padnetwerk gebou wat die Egeïese en Swart See met die Donau verbind, en Solin hul hoofstad gemaak. In die laat 3de eeu nC toe die Romeinse Ryk gefragmenteer het, was die streek verdeel in Dalmatia Salonitana en Dalmatia Praevalitana, wat die voorloper was vir die verdeling van die Oos- en Wes -Romeinse Ryk. Teen 395 nC het Oos- en Wes -ryke bestaan ​​met die huidige Slowenië, Kroasië, Bosnië en Hercegovina in die weste en Serwië, Kosovo en Masedonië in die ooste, wat later deel geword het van die Bisantynse Ryk.
Waaroor het rituele perdbegrafnis gegaan?
As ons terugkeer na die perdebegrafnis, sê die wetenskaplikes en al die persdekking dat die ontdekking 'n 'rituele begrafnis' was, maar wat beteken dit eintlik in die konteks van perde? As u 'n antwoord soek oor wat die praktyk beteken, kan u 'n fassinerende navorsingsverslag van 2017, geskryf deur dr. Pamela J. Cross, publiseer op Cambridge.org getiteld Begrafnis van perde in die eerste millennium na Christus: kwessies van interpretasie .
Opgrawing van 'n Romeinse perdebegrafnis in Londen in 2006. (Mididoctors ~ commonswiki / )
Volgens dr. Cross, is perdebegrafnisse algemeen in Noordwes-Europa en verteenwoordig dit 'rituele afsetting' en volgens haar koerant is begrafnisse van perde sowel as perde gekoppel aan nie-Christelike begrafnis- en opofferingspraktyke van die Ystertydperk en die vroeë Middeleeue.
Verder het dr. Cross geskryf dat die Yslandse sage, Beowulf en ander legendes en kronieke argeologiese bevindings weerspieël en dat die begrafnisse van mense met perde gekoppel is aan 'hoë status individue' en 'krygersgrafte', net soos die ontdekking in Kroasië. En toe sy die begrafnisse van volledige perde en perde-elemente voorstel, het sy gesê: "rituele feeste en/of offerrituele wat verband hou met vrugbaarheid, geluk en die voorouers".
Dit was duidelik dat niemand die oë toegemaak het toe die perde en waens begrawe is nie, en hulle het 'n bietjie geluk gevra in die spesiale graf wat nooit gevind en oopgemaak sal word nie.
FOTO'S: 1800-jarige Romeinse wa met perde wat begrawe is in Kroasië
17 Oktober 2019 – 'N Verbasende ontdekking is gemaak deur argeoloë in Stari Jankovci, naby Vinkovci in die ooste van Kroasië.
'N Tweewielige Romeinse strydwa met die versteende oorblyfsels van twee perde is gevind in 'n groot grafkamer met 'n deursnee van 40 meter en 'n behoue ​​hoogte van ongeveer 1 meter, berig Novosti.hr.
(Foto krediet: Franjo Sorčik/Novosti.hr)
Die begrafnis is vermoedelik die gevolg van 'n uitbundige begrafnisritueel vir uiters welgestelde Romeinse gesinne wat amper 2 000 jaar oud is.
'Hierdie gebruik hou verband met uiters welgestelde gesinne wat 'n prominente rol gespeel het in die administratiewe, sosiale en ekonomiese lewe van die provinsie Pannonia. Deur 'n erdehoop langs een van die belangrikste deurpaaie van die Romeinse Ryk, wat die Apennynse Skiereiland met Pannonia en die Balkan en Klein -Asië verbind het, te vestig, het die aristokratiese gesin hulle naby Cibalia gevestig en wou aan alle reisigers wat langs hierdie pad gereis het, wys status en rykdom, "het kenner Boris Kratofil gesê.
Alhoewel die bevindings nog nie volledig ondersoek is nie, word beraam uit die metaaldele van die wa en talle perde -toerusting wat gevind is, dat die ondersoekde graf uit die 3de eeu nC dateer, wat, soos Kratofil aangedui het, een van die jongste voorbeelde van hierdie begrafnisgebruik.
Die ontdekking is gemaak deur argeoloë van die Stadsmuseum van Vinkovci en die Instituut vir Argeologie uit Zagreb wat die Stari Jankovci -webwerf sedert 2017 ondersoek het. Marko Dizdar, direkteur van die Instituut vir Argeologie, het gesê dat die vonds 'n wonderlike en opspraakwekkende ontdekking was uniek in Kroasië.
'Dit is 'n lang proses van herstel en bewaring van die bevindings, maar ook 'n volledige ontleding van die bevindings. Oor 'n paar jaar sal ons meer weet oor die gesin wie se lede 1800 jaar gelede in hierdie gebied begrawe is. Ons is ook meer geïnteresseerd in die perde self, dit wil sê of hulle hiervandaan geteel is of uit ander dele van die ryk kom, en wat sal dit ons vertel oor die belangrikheid en rykdom van hierdie gesin. Ons sal dit bereik deur samewerking met plaaslike sowel as talle Europese instellings, "het Dizdar gesê.
Hy het ook aangekondig dat die Romeinse strydwa wat gevind is, na die herstel deel uitmaak van 'n permanente uitstalling van die Stadsmuseum in Vinkovci.
Vinkovci staan ​​ook bekend as die oudste stad in Europa, wat al meer as 8 000 jaar deurlopend bewoon word. Dit is ook die geboorteplek van twee Romeinse keisers – Valentinianus en Valens.
Ystertydperk se wa -begraafplaas gevind en#8211, kompleet met perd en ruiter
In die tweede keer in twee jaar is 'n ystertydwa gevind wat begrawe is in 'n Yorkshire -gemeenskap. Die ontdekking is gemaak in die stad Pocklington, Engeland, op 'n konstruksieterrein waar meer as 200 huise gebou word.
Begin Oktober 2018 is argeoloë besig om die vonds volledig op te grawe. Volgens berigte in die media is nie net 'n wa nie, maar ook perde- en menslike oorskot gevind.
Simon Usher, besturende direkteur van Persimmon Homes Yorkshire, het gesê: 'Ons kan bevestig dat 'n beduidende argeologiese ontdekking met 'n ystertydperdwa by ons ontwikkeling, The Mile in Pocklington, gemaak is. Ons argeoloë doen noukeurig opgrawings, en 'n deeglike ondersoek word gedoen en die vonds word noukeurig ondersoek.
Uitsig vanaf Pocklington na Burnby Lane. Foto deur Andy Beecroft, CC BY-SA 2.0
In 'n bisarre wending, 18 maande gelede, is 'n ander ystertydwa saam met twee perde op 'n ander konstruksieterrein in Pocklington gevind. Archeology Arts berig in 2017: " Die wa is begrawe as deel van 'n begrafnispraktyk wat in die ystertydperk nie ongewoon was nie. Die perde was egter 'n nogal verrassende toevoeging vir argeoloë. "
Die Telegraaf het gesê dat die vonds van die oorblyfsels wat dateer uit 500 vC die eerste in sy soort is in die afgelope 200 jaar en een van slegs 26 waens wat ooit in die Verenigde Koninkryk opgegrawe is. "
Begrafnis van wa, illustrasie.
Argeoloë sê dit is buitengewoon ongewoon dat 'n perd en wa saam met 'n mens begrawe word. In 2017 het Paula Ware, besturende direkteur van MAP Archaeological Practice Ltd, aan 'n verslaggewer gesê: "Die wa was geleë in die laaste vierkante kruiwa wat uitgegrawe moes word en aan die rand van die begraafplaas."
Sy het voortgegaan, en die ontdekkings sal ons begrip van die Arras -kultuur (Middel -Ystertydperk) verbreed en die datering van artefakte om kontekste te beveilig, is besonders. "
Bronsbroodjie van die begraafplaas van die King's Barrow in Yorkshire, nou in die British Museum. Etiket op die uitstalling lui: Brons-toombreuk uit die begrafnis van die wa, bekend as die King 's Barrow, Arras, East Yorkshire, 200-100 vC. Aangebied deur sir A. W. Franks. Foto deur Ealdgyth, CC BY-SA 3.0
'N Strydwa was die besit van 'n persoon met 'n hoë status. Die ritueel om perde by die begrafnis in te sluit, word deur navorsers verbaas. Voordat die wa gevind is, het die graaf op die Burnby Lane -terrein artefakte onthul, waaronder 'n swaard, skild, spiese, borsspelde en potte. Die opgrawings gee meer as 2500 jaar gelede insig in die lewe. Dit word beskou as mense uit die Arras -kultuur.
Yorkshire is steeds die plek waar verstommend goed bewaarde oorblyfsels van die Arras-kultuur gevind word. In 2016 is ongeveer 150 geraamtes en hul persoonlike besittings in 'n klein markdorpie aan die voet van die Yorkshire Wolds ontdek.
Illustrasie van die begrafnis van 'n wa.
Sommige van die 75 vierkante kruiwaens, of grafkamers, bevat persoonlike besittings soos juweliersware en wapens, volgens Die voog. Argeoloë het ook 'n geraamte met 'n skild ontdek.
Volgens berigte in die media is die oorskot van 'n man in sy laat tiener- of twintigerjare wat met sy swaard aan sy sy gesterf het. Voor sy dood het hy na bewering ses spiese in hom laat druk, soos 'n krimpvarkie. "
Daar word geglo dat hierdie terreine almal dateer uit die Ystertydperk, wat in Brittanje geduur het van 800 vC tot die tyd van die Romeinse verowering, begin in 43 nC.
'N Diepgaande studie fokus op die vraag of die bevolking inheems is of dat dit onlangs van die vasteland af gekom het. Argeoloë hoop ook om te onthul hoe diegene wat op die terrein begrawe is, gesterf het en of dit in elk geval met hulle verband hou, sowel as moontlike DNA -analise.
Die gebruik om die oorledene met hul waens binne vierkante te begrawe, is in die res van die Britse ystertydperk onbekend. Interessant genoeg is die Arras -voertuie gewoonlik uitmekaar gehaal, 'n praktyk wat minder gereeld by die kontinentale wa -begrafnisse voorkom.
Romeinse wa met perde is in Kroasië ontdek
'N Ongelooflike ontdekking het plaasgevind in die ooste van Kroasië, in Stari Jankovci, naby Vinkovci. Argeoloë het die oorskot van 'n tweewielwa gevind en twee perde ingespan.
'N Wonderlike ontdekking was in 'n groot begrafnis kamer, 40 meter in deursnee en een meter hoog. Volgens spesialiste is hierdie buitengewone begrafnis beslis gestig deur 'n ryk Romeinse familie en was dit deel van die gewoonte van die inwoners van antieke Pannonia. Voorlopige ontleding van die metaal en voorraad dui daarop dat die graf uit die 3de eeu nC gedateer is.
Wetenskaplikes beplan om meer te leer oor die diere wat self in die graf begrawe is: waar hulle vandaan kom, hoe hulle gevoer is.
Volgens die planne van die plaaslike owerhede sal die wa en ander voorwerpe te sien wees in die museum in Vinkovci, die stad waar keiser Valentinianus en Valens gebore is.
Sanauli-waens wat deur ASI opgegrawe is, kan die Ariese invalsteorie uitdaag
P.M. Narayanan 2018-06-11T14: 55: 12+05: 30 ASI-opgegrawe Sanauli-waens het die potensiaal om die Ariese invalteorie uit te daag
'N Week het verloop sedert die Argeologiese Opname van Indië (ASI) beweer het dat hy drie strydwaens voor die Ystertydperk raakgeloop het wat die beroemde Ariese invalsteorie kan uitdaag, en die fokus is meer gefokus op of dit perde of bulle was wat hierdie draers na raming getrek het van 2000-1800 vC wees.
Die koperoorblyfsels van die strydwaens, wat in begraafplase gevind is op 'n stil plek langs die Gangetic-vlaktes in die huidige Baghpat-distrik in Wes-Uttar Pradesh, dateer verder uit die Bronstydperk. Volgens ASI -amptenare sou dit 'n oudheid van 4000 jaar en 'n moontlike aanduiding hê van hul ooreenkomste van wat tydens die beskawing in die verre Mesopotamië in Wes -Asië bestaan ​​het.
Die laaste rondte van 'n drie maande lange opgrawing in Sanauli, 75 km wes van Delhi, het in Maart vanjaar begin en het ook agt begraafplase opgegrawe. Hiervan is drie kiste, onthul argeoloë. By al die begrafnisse is erdewerk rondom die liggaam gehou: groot potte naby die bene en klein bakkies naby die kop en dui aan dat hulle in noordwestelike rigting lê, onthul dr Sanjay Kumar Manjul, direkteur van die ASI & rsquos Institute of Archaeology, verantwoordelik vir die opgrawing.
Wat die ontdekking van die waens betref, is 'n gevolgtrekking oor die dier wat hulle getrek het, belangrik. Hoekom? Die antwoord lê in die kulturele geskiedenis van Indië. Die ontdekking van 'n perdewa, wat dateer uit 2000 v.C., sou 'n paar van die basiese uitgangspunte van die konstruksie van die antieke Indiese geskiedenis uitdaag. Geskiedkundiges wat die Ariese invalsteorie ondersteun, beweer dat perde deur die indringende Ariese leër omstreeks 1500 tot 1000 vC ingebring is. Strydwaens wat deur perde getrek is, het die Ariërs die rand bo die Dravidiërs gegee en die mag om die Noord -Indiese vlaktes te verower deur hulle suid van die skiereiland te stoot.
Volgens hierdie historici is die Vediese kultuur deur die indringende Ariërs uit Sentraal -Asië na Indië gebring. Die Rig Veda bevat byvoorbeeld verwysings na perde, hulle wys op die antieke Hindoe-teks wat na bewering gedurende dieselfde tydperk (1500-1100 v.C.) saamgestel is toe die Harappaanse beskawing aan die ondergaan was.
Hierdie argument kry empiriese ondersteuning: daar was amper geen bewyse om die teenwoordigheid van perde in die Harappaanse beskawing aan te toon nie. Klei -seëls van verskillende vorms en groottes met bulle en dansende meisies is in groot getalle op die Harappan -terreine opgegrawe, maar nie een met die figuur van 'n perd nie. Dit is een van die belangrikste argumente wat die Ariese invalsteorie ondersteun.
Te laat het verskeie Indiese en buitelandse historici dit uitgedaag en gesê dat hierdie teorie deur Westerse historici gedryf word om die ou Vediese kultuur van Indië toe te skryf aan die indringers uit Sentraal -Asië. Die Ariese invalsteorie sal 'n ernstiger uitdaging in die gesig staar as die argeoloë wetenskaplike bewyse kry van die teenwoordigheid van perdekarre wat dateer uit 2000 v.C.
Die swaarde, dolke, koperborde en helms bevestig die teenwoordigheid van 'n krygspopulasie in die Gangetiese vlakte, en dit daag ook die teorie van 'n maklike inval deur Ariërs uit Sentraal-Asië uit.
Die stowwerige sak in UP & rsquos Sanauli is die eerste keer in 2004-05 opgegrawe, wat gelei het tot die ontdekking van 116 begraafplase. Hierna het die owerhede besluit om meer opgrawings te onderneem om die omvang van die begraafplaas en die habitat te begryp, wys dr Manjul aan, wat die opgrawing begin het. Hy is van mening dat die nuutste bevindings die posisie van Indië en rsquos op die kaart van die antieke wêreldgeskiedenis sal help.
Wêreldwyd het opgrawings strydwaens gevind wat dateer uit 2000 vC, naby die begraafplase van Mesopotamië en die Griekse beskawings, maar so 'n ontdekking is baanbrekerswerk vir die Indiese subkontinent, sê dr Manjul. Hierdie strydwaens het baie ooreenkomste met dié wat in Mesopotamië opgegrawe is (met plekke wat terugkeer na die aanvanklike tydperk van die Neolitiese Revolusie van 10000 v.C.). & ldquo Dit sal 'n nuwe dimensie gee aan ons geskiedenis en antieke kultuur, en voeg hy by.
Die opgrawings in 2005 het ons gehelp om aardewerk van verskillende groottes te ontdek, behalwe krale en ander materiaal wat soortgelyk was aan dié van die Harappan -beskawing, maar 'n wa naby 'n kis word nêrens op die Harappan -terreine gesien nie. Op hierdie manier is dit 'n wonderlike ontdekking en 'n ontdekking, sê dr Manjul.
In Sanauli is versierde, met koper geplateerde antropomorfe figure met horings, kroonblare en selfs 'n bolvormige wapenrusting van koper gevind naby die kiste, wat dui op die moontlikheid dat die terrein 'n begraafplaas kan bied, 'sê die kenner. Afgesien hiervan het navorsers vier koper -antennaswaardes, twee dolke, drie koperbakke, kamme, spieëls en krale van verskillende vorms en groottes ontdek.
Die ASI, wat onder die regering van die Unie en die ministerie van kultuur van die Unie funksioneer, ondersoek die gebied die afgelope twee dekades.Die 116 Sanauli-begrafnisse werp lig op die nedersettingspatroon van die protohistoriese tydperk van hierdie streek, waar hulle baie ooreenstem met dié wat in Harappa en Mohenjo-daro (2500 v.C.) ontdek is, behalwe Dholavira (in vandag se staat Gujarat), ook van die Indusvallei beskawing.
Tog is kiste met koperversierings en waens nog nooit op die subkontinent ontdek nie. Dit was tydens een van ons besoeke aan Western UP dat sommige dorpenaars ons meegedeel het dat hulle 'n paar stukke aardewerk en spore koper in hul landerye gevind het. Dit het ons aangespoor om met opgrawings in Sanauli te begin, en rdquo sê dr Manjul en onthul hoe wetenskaplikes hierdie ontdekking teëgekom het. Oor die vraag of die waens bestuur is, koop 'n bul of 'n perd, sê die kenner dat meer navorsing die saak kan bepaal.
Die swaarde wat by Sanauli opgegrawe is, het koperbedekte heuwels en middelgrote rande, wat dit sterk genoeg maak vir oorlogvoering. Die strydwaens het twee wiele op 'n as vasgemaak wat deur 'n lang paal aan die juk van 'n paar diere gekoppel was. 'N Superstruktuur is aan die as geheg, wat bestaan ​​uit 'n platform wat beskerm word deur syskerms en 'n hoë paneelbord. Die wiele is stewig van aard gevind, sonder speke, sê dr Manjul. & ldquoDit is slegs 'n spooropgrawing. Nou beplan ons om meer gedetailleerde opgrawings in hierdie gebied te doen. & Rdquo
Plaaslike jeugdiges is ook by die opgrawings betrokke. Die dorpenaars is opgewonde om te sien hoe hul slaperige, agterlike dorpie nou wêreldwyd aandag trek. Die uitverkorenes onder hulle het die afgelope drie maande basiese opleiding ontvang om die ASI & rsquos -veldpersoneel wat op die terrein kampeer, te ondersteun.
Plaaslik glo baie mense dat Sanauli een van die vyf dorpe is wat die mitologiese Krishna sonder sukses met die Kauravas onderhandel het om die epiese oorlog van Kurukshetra te vermy. Die Mahabharata bevat baie verwysings na perde wat deur perde gery word. In werklikheid is 'n gewilde beeld van Lord Krishna dat hy die essensie van die Bhagavat Gita aan die Pandava -prins Arjuna onthul, terwyl hy in sy oorlogswa sit. Afgesien daarvan weier dr Manjul om die ontdekking van 'n wa aan enige mitiese verhaal te koppel. As 'n wetenskaplike kan ek sulke oorhoofse skakels ondersteun sonder om geldige wetenskaplike bewyse te hê, en hy sê.
Mense uit die nabygeleë gebiede kom in groot getalle om die webwerf te sien. Hulle word beïnvloed deur die Mahabharata -reeks wat deur Indiese televisiekanale uitgesaai word, en dr Manjul trek haar skouers op met 'n glimlag. Baie mense wat hierheen gekom het om 'n indrukwekkende goue strydwa te sien, is teleurgesteld nadat hulle die vorm en grootte van die opgegrawe strydwa gesien het.
2 000 jaar oue Romeinse ontdekking bied 'n groot nuwe insig in die era
'N Romeinse wa is ontdek in 'n bisarre argeologiese ontdekking saam met die versteende oorblyfsels van perde in Kroasië.
Die wa, wat vermoedelik ongeveer 2000 jaar oud was, is ontdek op die perde wat dit getrek het met byna volmaakte versteende oorblyfsels. Die ontdekking het 'n insig gegee in die wêreld van die rykes uit die ou tyd en die weelderige manier waarop die items begrawe is.
Die vonds het plaasgevind naby die stad Vinkovci in die ooste van Kroasië. Die streek was 'n klein deel, soos Engeland en Wallis, van die uitgestrekte Romeinse Ryk wat groot dele van Oos -Europa, die Midde -Ooste en Wes -Europa beslaan.
Die navorsers het 'n groot grafkamer gevind waarin die wa met twee wiele opgegrawe is. Die oorblyfsels van die geraamtes van twee perde is ook gevind, een gestrooi oor die voorkant van die wa, die ander netjies uitgelê in die presiese posisie waar dit ter ruste gelê is. 2 000 jaar oue Romeinse ontdekking bied 'n groot nuwe insig in die era Die oorblyfsels van 'n perd in perfekte orde is gevind
Die Romeinse kenner, Boris Kratofil, het aan plaaslike media verduidelik dat die ritueel algemeen was vir diegene wat ryk genoeg was om sulke luukshede in antieke Rome te besit.
Hy het gesê dat die gebruik buitengewoon en veral algemeen was gedurende die Romeinse tydperk in die provinsie Pannonia waarin die oostelike Kroasië van vandag geleë is.
Hy het gesê: "Die gebruik hou verband met uiters welgestelde gesinne wat 'n prominente rol gespeel het in die administratiewe, sosiale en ekonomiese lewe van die provinsie Pannonia."
Die strydwa en perde is vermoedelik uit die derde eeu nC. Die perde se skedels is in die grafkamer gesteek
Die navorsers kan egter nie seker wees nie, en daarom werk hulle daaraan om 'n meer akkurate tydstempel vir die twee ontdekkings te vind. Argeoloë van die Stadsmuseum Vinkovci en Kroasië se Instituut vir Argeologie was by die projek betrokke.
Marko Dizdar, direkteur van die Instituut vir Argeologie, noem die 'sensasionele' ontdekking wat uniek is in Kroasië, en sê: 'Hierna kom 'n lang proses van herstel en bewaring van die bevindings, maar ook 'n volledige ontleding van die bevindings.
'Oor 'n paar jaar sal ons 'n bietjie meer weet van die gesin wie se lede 1800 jaar gelede in hierdie gebied begrawe is.'
Mnr Dizdar het bygevoeg dat die perde moontlik nie plaaslik was nie. Hy vervolg: 'Ons is meer geïnteresseerd in die perde self, dit wil sê of hulle hier geteel is of uit ander dele van die ryk kom.'
'Dit sal ons meer vertel oor die belangrikheid en rykdom van hierdie gesin. "Ons sal dit bereik deur samewerking met plaaslike sowel as talle Europese instellings." Die vonds onthul die rituele wat ryk mense van die tyd uitgevoer het
Die konsep van die wa het vermoedelik sy oorsprong in Mesopotamië in ongeveer 3000 vC, met monumente van Ur en Tutub uit die tydperk wat gevegsparades uitgebeeld het met swaar voertuie met soliede wiele.
Die strydwa het gou beter geword tydens die geveg, met perde wat omstreeks 2000 v.C. gebruik is om die wa te trek, wat militêrs van ongekende mobiliteit voorsien het.
Dit het oor die hele wêreld versprei en is deur Egiptenare, Kelte en groot dele van Europa gebruik om goedere en wapens tydens gevegte en militêre ekspedisies te vervoer. Mesopotamië was 'n gevorderde beskawing wat uit die Neolitiese rewolusie ontstaan ​​het vanaf ongeveer 10 000 v.C.
Onlangs het wetenskaplikes in 'n baanbrekende studie voorgestel wat die koninkryk sou kon uitwis. Begraafkamers is deur die rykes gebruik om hul besittings te bewaar
Hulle het voorgestel dat die koninkryk die slagoffer is van 'n wrede sandstorm wat gelei het tot die onvermoë om gewasse, hongersnood en groot sosiale omwentelinge te kweek.
Dr Tsuyoshi Watanabe van die Hokkaido -universiteit, wat by die studie betrokke was, het in 'n verklaring gesê: 'Alhoewel die amptelike teken van die ineenstorting van die Akkadiese Ryk die inval van Mesopotamië deur ander bevolkings is, is ons fossielmonsters tydsverskeie wat toon dat die klimaatvariasies aansienlik is het bygedra tot die agteruitgang van die ryk. "
Die opsomming van die studie vertel van hoe navorsers na ses 4100 jaar oue Porites-koraalfossiele uit die Golf van Oman gekyk het wat dui op 'n langdurige winterseisoen met gereelde skaamdae.
Dr Watanabe en sy span vergelyk die ou koraalfossiele met moderne koraalmonsters, tesame met meteorologiese inligting en het gevind dat die ou korale bewyse bevat van sterk winde wat tipies verband hou met erge stofstorms.
Die perd voor die wa sit: wat die ontdekking van 'n 4000-jarige 'wa' in UP beteken
Persinligtingsburo, Unie -regering
Tydens 'n opgrawing in die Baghpat -distrik in die westelike Uttar Pradesh wat sedert Maart aan die gang was, het die Argeologiese Opname van Indië die oorblyfsels van wat 'waens' genoem is, ontbloot. Die vonds, wat Maandag aangekondig is, dateer uit 2000 BC-1800 BC, hoewel 'n finale datum eers na koolstofdatering beskikbaar sal wees. (Koolstofdatering bepaal hoe oud 'n materiaal is deur die tempo van verval van 'n tipe koolstof wat bekend staan ​​as koolstof-14 daarin te meet.)
"Die wiele het op 'n vaste as gedraai wat deur 'n trekpaal gekoppel is aan die juk van 'n paar diere," het SK Manjul, hoof van die opgrawing, gesê India Today. 'Die as is vasgemaak met 'n bobou wat bestaan ​​uit 'n platform wat beskerm word deur syskerms en 'n hoë paneelbord.' Boonop was die wiele stewig, nie gespreek nie.
Die vonds het om baie redes baie opwinding veroorsaak. Eerstens het die media die voertuig met die Hindoe -epos verbind. "Die drie waens wat in die begraafplase gevind is, kan 'n mens herinner aan die bekende beelde van perdewaens uit mitologiese televisieprogramme," skryf India Today. Die webwerf van die Hindi -televisiekanaal Aaj Tak was meer eksplisiet: 'Baghpat is een van die vyf dorpe wat die Pandavas eis. Gevolglik word hierdie vondste verbind met die Mahabharat -tydperk. " Dit dui op 'n neiging, selfs in die formele Indiese argeologie, om godsdiensepos as letterlike geskiedenis te beskou.
Die ander deel wat die vonds opgegrawe het, is die teorie van Indo-Europese migrasie na die Indiese subkontinent (ook genoem die Ariese migrasie of Ariese invalsteorie). 'True Indology', 'n gewilde Twitter-handvatsel, het Dinsdag voorgestel dat die 'baanbrekende' ontdekking 'fundamenteel verander die persepsies wat lank gehou word oor antieke Indië'. Dit verduidelik: "Die hoofstroomgeskiedkundiges was lank van mening dat strydwaens vanuit Sentraal -Asië in Indië ingevoer is. Die wa is opgegrawe uit Sanauli, in die hartjie van Kurukshetra. "
'N Ander regse rubriekskrywer noem dit 'n' beslissende slag vir die Ariese invalsteorie '.
Belangrikheid van die wa
Die strydwa met 'n spaakwiel is 'fundamenteel vir Ariese identifikasie', volgens Edwin Bryant, 'n indoloog aan die Rutgers Universiteit in die Verenigde State. Die Proto-Indo-Europese kultuur (wat in die populêre kultuur dikwels 'n "Ariese" genoem word) word nou geïdentifiseer met hierdie voertuig wat bekend is aan die Proto-Indo-Europese woord "rota" (waaruit die moderne Hindi-woord "rath" afgelei is). Baie akademiese teorieë identifiseer dat die Proto-Indo-Europeërs uit 'n Sentraal-Asiatiese tuisland vertrek en omstreeks 1500 vC na die subkontinent stroom. In ooreenstemming met hierdie teorie is die feit dat die wa nie net prominent is in Indo-Europese tekste soos die Homeriese gesange nie; dit speel ook 'n belangrike rol in Vediese tekste. In werklikheid is die ikonografie van die wa of rath ook teenwoordig in die moderne Hindoeïsme. Die leier van die Bharatiya Janata-party, LK Advani, het in 1990 sy hoëprofiel-saamtrek onderneem om die Babri Masjid in Ayodhya te sloop en 'n Ram-tempel in die plek daarvan te bou in 'n Toyata-bakkie wat versier is om soos 'n wa te lyk. Die saamtrek self is 'n 'rath yatra', of wa -reis genoem.
Daar is egter 'n fundamentele verskil tussen die waens uit die Indo-Europese geskiedenis en dié in Sanauli-die tipe wiel. Eersgenoemde word gekenmerk deur 'n spaakwiel terwyl die een in Uttar Pradesh 'n soliede wiel het sonder speke. Boonop, as koolstofdating hierdie wa na die aanvaarde datum van Indo-Europese migrasie plaas, sou dit die Ariese migrasie-teorie eintlik versterk, het Vagheesh Narasimhan, 'n genetikus wat by Indo-Europese studies betrokke was, daarop gewys.
Die Sanauli -wa het 'n stewige wiel. (Krediet: via Twitter)
Van strydwaens en perde
Nog meer fundamenteel as of die strydwa speke gehad het, is die gebruik van die term wa self. 'N Strydwa word noodwendig gedefinieer as deur perde getrek en vir oorlogvoering of wedrenne gebruik. 'N Tweewielvoertuig wat deur 'n dier getrek is (insluitend maar nie beperk tot 'n perd nie) en algemeen gebruik word om vragte te dra, word 'n wa genoem.
Terwyl die span wat die opgrawing gelei het, die vonds 'n 'wa' genoem het, het dit ook 'n gebrek aan duidelikheid oor die dier - bul of perd - uitgespreek. Dit dui weer op 'n ander faset van die debat rondom die migrasie van Arië: is die perd inheems aan Indië?
In die Vedas is die perd 'n ongelooflike belangrike dier. Die materiële kultuur - die seëls, erdewerk en dergelike - van die Indusvallei -beskawing het eenvoudig geen melding van die dier nie. "Daar is gereeld daarop gewys dat die volledige afwesigheid van die perd onder die diere wat so prominent op die Indus-seëls verskyn, 'n goeie bewys is vir die nie-Ariese karakter van die Indus Civilization," skryf Iravatham Mahadevan, 'n kenner van die Indus-skrif. As gevolg hiervan het die Out-of-India-skool-wat die Indo-Europese migrasie van, nie na Indië, postuleer nie-dikwels gefokus op die vind van bewyse van perde in die Indusvallei-beskawing.
'N Wanhopige poging
In 1999 beweer NS Rajaraman, 'n Amerikaanse navorser van Indiese oorsprong, dat hy wydverspreide bewyse van perde in Harappa ontdek het, wat selfs dui op die bestaan ​​van 'n perderob. Maar Micheal Witzel, 'n indoloog van die Harvard -universiteit in die Verenigde State, het bewys dat die seël 'n bedrog was wat gemaak is met die gebruik van digitale grafika. In 2015 is die gereelde medeskrywer van Rajaraman, David Frawley, bekroon met die Padma Bhushan, Indië se derde hoogste burgerlike toekenning, deur die Narendra Modi-regering.
Afgesien van materiële kultuur, het argeoloë ook probeer om fisiese perdebene op die beskawingsplekke van die Indusvallei te soek. In 1974 het 'n argeologiese opname van die opgrawings van Indië in Surkotada, Gujarat, onder leiding van JP Joshi en AK Sharma, opgemerk wat volgens hulle perdebene was van 2100-1700 vC-wat beteken het dat hulle vooraf enige Indo-Europese migrasie na Indië dateer. Hierdie bewerings is wyd ontrou aan Richard Meadow, 'n spesialis in dieretuinkunde aan die Harvard-universiteit, wat beweer dat 'die' perd 'van Surkotada ... ook byna seker 'n half-esel is, al is dit 'n groot een.
Twee dekades na die ontdekking het die Hongaarse argeoloog Sandor Bokonyi egter beweer dat die bene inderdaad dié van 'n perd was. Meadow het Bokonyi uitgedaag, maar voordat iets verder gesê kon word, is laasgenoemde dood.
Voorstanders van die Ariese migrasie -teorie beweer egter dat Bokonyi se mening min verskil maak aan die feit dat daar 'n wanverhouding is tussen die verhewe status van die perd in die Vediese beskawing en die afwesigheid daarvan op Harappan -terreine. Bokonyi het self gesê dat die perd nie inheems in Indië was nie, maar "het die Indiese subkontinent bereik in 'n reeds gedomestiseerde vorm wat van die binneste asiatiese perd makmaak sentrums kom".
'Selfs as hierdie [die Surkotada -perd] inderdaad die enigste argeologies en paleontologies veilige Indus -perd was wat tot dusver beskikbaar was, sou dit die Indus -beskawing nie verander in een wat wemel van perde nie [soos die Rigveda inderdaad 'n paar honderd jaar later] is. 'N Tierskelet in die Romeinse Colosseum maak hierdie Asiatiese roofdier nie 'n natuurlike inwoner van Italië nie.
Daar is sterk akademiese konsensus dat die perd na Indië gebring is-wat natuurlik enige teorie van Indo-Europeërs wat inheems is in Indië uitdaag. In Indië het die moderne politiek rondom Hindutva egter beteken dat die teorie van Indo-Europese migrasie wyd betwis word. Die direkteur van die Sanauli -opgrawing het die voertuig nie net as 'n wa bestempel nie, maar het ook beweer dat "ander paaie, insluitend tandefossiele, by ander Harappan -terreine gevind is".
Die Vittoriano is geleë op die heuwel van die Capitoline -heuwel, in die simboliese sentrum van antieke Rome, en is verbind met die moderne een danksy paaie wat uit Piazza Venezia uitstraal. 
Die ontwerp daarvan is 'n neoklassieke interpretasie van die Roman Forum. Dit bevat trappe, Korintiese pilare, fonteine, 'n ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II en twee standbeelde van die godin Victoria wat op quadrigas ry. Op die top sou daar 'n majestueuse portiek wees wat gekenmerk is deur 'n lang kolonnade en twee imposante propylaea, een gewy aan die 'eenheid van die vaderland' en die ander aan die 'vryheid van die burgers', begrippe wat metafories gekoppel is aan die figuur van Victor Emmanuel II. 
Die basis huisves die museum van Italiaanse eenwording,   en in 2007 is 'n hysbak by die struktuur gevoeg, waardeur besoekers toegang tot die dak kan kry vir 'n 360-grade-uitsig oor Rome.  Hierdie terras, wat die hoogste van die monument is, kan ook bereik word via 196 trappe wat vanaf die portiek begin. 
Die struktuur is 135 m (443 voet) breed, 130 m (427 voet) diep en 70 m (230 voet) hoog.   As die quadrigae en Gevleuelde Victorys ingesluit is, bereik die hoogte 81 m (266 voet).  Dit het 'n totale oppervlakte van 17 550 m 2 en het, as gevolg van die opvallende ontwikkeling van die binne -ruimtes, 'n vloeroppervlakte van 717 000 m 2.  
Een van die argitektonies oorheersende elemente van die Vittoriano is die eksterne trappe, wat 243 trappe in die kompleks bestaan, en die portiek aan die bokant van die monument, wat tussen twee sypropyle ingevoeg is.  Die ingangstrap is 41 m (135 voet) breed en 34 m (112 voet) lank, die terras waar die altaar van die vaderland geleë is, is 66 m (217 voet) breed.  Die maksimum diepte van die Vittoriano -ondergrond bereik 17 m (56 voet) onder straatvlak. Die kolonnade word gevorm deur kolomme van 15 m (49 voet) hoog en die lengte van die stoep is 72 m (236 voet). 
Die allegorieë van die monument verteenwoordig meestal die deugde en gevoelens, wat baie keer as personifikasies weergegee word, ook volgens die kanonne van die neoklassieke styl, wat die Italianers tydens die Italiaanse eenwording animeer, of vanaf die revolusies van 1820 tot die verowering van Rome (1870) ), waardeur nasionale eenheid bereik is.  As gevolg van die ingewikkelde verenigingsproses wat Victor Emmanuel II gedurende die tweede helfte van die 19de eeu onderneem het, het die Italianers hom die naam gegee van Vader van die vaderland (Italiaans: Padre della Patria). Die enigste nie-allegoriese werk is die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II, , wat die argitektoniese sentrum van die Vittoriano is. 
Die monument in sy geheel verskyn as 'n soort marmerbedekking op die noordelike helling van die Capitoline Hill: het 'n argitektoniese einde, aangesien die ingange tot die hoogste deel twee is, een vir elke propylaeus) onder die werke wat byna almal allegoriese betekenisse het wat verband hou met die geskiedenis van Italië.  Die plantesimbole is anders, waaronder die palm, wat die 'oorwinning', die eikebome (die 'sterkte'), die lourier (die 'oorwinnende vrede'), die mirte (die 'offer') en die olyfboom (die "konkord"). 
Vanuit 'n stilistiese perspektief is die argitektuur en kunswerke wat die Vittoriano versier, bedink met die doel om 'n 'nasionale styl' te skep wat op ander gebiede herhaal kan word.  Dit is ontwerp om die keiserlike prag van antieke Rome te kommunikeer. Vir die verwesenliking van die Vittoriano het Giuseppe Sacconi veral inspirasie geneem uit die neoklassieke argitektuur - die hergebore erfgenaam van die klassieke Griekse en Romeinse argitektuur, waarop kursiewe elemente geënt is en eklektiese invloede toegevoeg is. 
Die Vittoriano word beskou as 'n nasionale simbool van Italië en bied elke jaar belangrike nasionale vieringe aan.  Die grootste jaarlikse vieringe is Bevrydingsdag (25 April), Republiekdag (2 Junie) en Weermagdag (4 November). Tydens hierdie vieringe bring die president van Italië en die hoogste regeringsamptenare hulde aan die Italiaanse onbekende soldaat en diegene wat tydens hul plig gesterf het deur 'n lourierkrans neer te lê. 
Na die dood van Victor Emmanuel II van Savoye op 9 Januarie 1878, was baie inisiatiewe bestem om 'n permanente monument op te rig wat die eerste koning van 'n verenigde Italië gevier het, die skepper van die proses van eenwording en bevryding van buitelandse oorheersing, wat aangedui word deur historiografie as "Vader van die vaderland" ook vanweë die politieke werk van die president van die Ministerraad van die Koninkryk Sardinië Camillo Benso, graaf van Cavour, en die militêre bydrae van Giuseppe Garibaldi. Die doel was dus om die hele Italiaanse eenwordingseisoen ("Risorgimento") deur een van sy hoofkarakters te herdenk.  
Vir hierdie doel het die Italiaanse regering die bou goedgekeur van 'n monumentale kompleks aan die noordelike kant van Rome se Capitoline Hill. Die monument sou die nalatenskap van die eerste koning van 'n verenigde Italië vier en 'n simbool van nasionale patriotisme word. Die projek is in 1885 in 'n eklektiese styl deur Giuseppe Sacconi gerealiseer.  
Sacconi is geïnspireer deur die Hellenistiese heiligdomme, soos die Pergamon -altaar en die heiligdom van Fortuna Primigenia in Palestrina.  Die Vittoriano is beskou as 'n uitgestrekte en moderne forum  oop vir burgers, geleë op 'n soort verhoogde plein in die historiese sentrum van Rome, georganiseer as 'n agora op drie vlakke wat met mekaar verbind is, met opvallende ruimtes wat gereserveer is vir besoekers.  
Om die Vittoriano op te rig, was dit nodig om tussen die laaste maande van 1884 en 1899  voort te gaan met talle onteienings en uitgebreide slopings van die geboue wat in die konstruksiegebied geleë was.  Die gekose plek was in die hartjie van die historiese sentrum van Rome en is daarom bewoon deur antieke geboue wat volgens stedelike beplanning gereël is en dateer uit die Middeleeue.  Dit is nodig geag omdat die Vittoriano in die hartjie van die historiese sentrum van Rome, in 'n moderne stedelike konteks, gebou moes word voor 'n nuwe groot plein (die toekomstige Piazza Venezia), wat destyds net 'n smal oop ruimte voor Palazzo Venezia. 
Die algemene doelwit was ook om van Rome 'n moderne Europese hoofstad te maak wat teen Berlyn, Wene, Londen en Parys  wedywer het om die eeue oue pontifieke stadsbeplanning te oorkom.  In hierdie konteks sou die Vittoriano die ekwivalent van die Brandenburger Poort van Berlyn, die Admiraliteitboog van Londen en die Opéra Garnier van Parys gewees het; hierdie geboue is almal verenig deur 'n monumentale en klassieke aspek wat metafories trots en krag meedeel. van die nasie wat hulle opgerig het. 
Dit sou dan een van die simbole van die nuwe Italië word, wat aansluit by die monumente van antieke Rome en die van die pouse se Rome.   Die Vittoriano, wat destyds as 'n groot openbare plein beskou is, het, behalwe 'n gedenkteken vir Victor Emmanuel II, 'n ander rol belê - 'n moderne forum gewy aan die nuwe vrye en verenigde Italië. 
Gevestigde Italiaanse beeldhouers, soos Leonardo Bistolfi, Manfredo Manfredi, Giulio Monteverde, Francesco Jerace, Augusto Rivalta, Lodovico Pogliaghi, Pietro Canonica, Ettore Ximenes, Adolfo Apolloni, Mario Rutelli en Angelo Zanelli, het sy beeldhouwerke landwyd gemaak.  Die gedeeltelik voltooide monument is op 4 Junie 1911 ingehuldig ter geleentheid van die Wêreldtentoonstelling van Turyn en die 50ste herdenking van die Italiaanse eenwording. Die bouwerk het gedurende die eerste helfte van die 20ste eeu in 1921 voortgegaan en die lyk van die Italiaanse onbekende soldaat is onder die standbeeld van die godin Roma in die grafkelder geplaas, en in 1935 is die monument ten volle voltooi tydens die inwyding van die Museo Centrale del Risorgimento Italiano . 
Die besluit om 'n altaar in die Vittoriano op te neem, is eers ná die beplanningsfase tydens die bou van die monument deur Giuseppe Sacconi geneem.  Die plek en die dominante onderwerp is onmiddellik gekies, 'n groot standbeeld van die godin Rome wat op die eerste terras geplaas sou word na die ingang van die monument, net onder die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II.  Dus word die altaar van die vaderland, ten minste aanvanklik en voor die begrawe van die liggaam van die onbekende soldaat, beskou as 'n kapel van die godheid.  Op hierdie manier is die grootheid en majesteit van Rome gevier, verkies tot die rol van die wettige hoofstad van Italië.  Binne die Vittoriano is talle artistieke werke wat die geskiedenis van antieke Rome herinner. 
Na die Eerste Wêreldoorlog is die Vittoriano gekies om die graf van die Onbekende Soldaat te huisves, of die begrafnis van 'n Italiaanse soldaat wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gesterf het, wie se identiteit onbekend is weens die ernstige beserings wat die lyk onherkenbaar gemaak het, wat alles verteenwoordig die Italiaanse soldate wat tydens die oorloë gesterf het.  Die rede vir sy sterk simboliek lê in die metaforiese oorgang van die figuur van die soldaat na die van die mense en uiteindelik na die van die volk. Hierdie oorgang tussen toenemend breër en generiese konsepte is te wyte aan die onduidelike eienskappe van die nie-identifisering van die soldaat. 
Die Vittoriano is dus ingewy tot 'n wye simboliese waarde wat 'n leketempel verteenwoordig wat metafories toegewy is aan 'n vrye en verenigde Italië - ter viering van die begrafnis van die onbekende soldaat (die offer vir die vaderland en vir die verbonde ideale).   
Met die opkoms van die fascisme in 1922 het die Vittoriano die plek geword vir die militêre parades van die outoritêre regime van Benito Mussolini. Na die Tweede Wêreldoorlog, met die instelling van die Italiaanse Republiek in 1946, is die monument van al sy fascistiese simbole ontneem en het dit sy oorspronklike funksie as 'n sekulêre tempel wat aan die Italiaanse nasie en sy mense toegewy is, hervat.  Gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu het die betekenis daarvan as 'n simbool van nasionale identiteit egter begin afneem namate die openbare mening dit as 'n omslagtige relikwie begin beskou het, wat 'n nasie verteenwoordig wat deur sy eie geskiedenis vervang word.  Aan die begin van die 21ste eeu het die president van Italië, Carlo Azeglio Ciampi, aangedring op 'n herwaardering van die nasionale simbole van Italië, waaronder die Vittoriano.
Die monument bevat die graf van die Italiaanse onbekende soldaat met 'n ewige vlam, gebou onder die standbeeld van godin Roma na die Eerste Wêreldoorlog na 'n idee van generaal Giulio Douhet.  Die lyk van die onbekende soldaat is op 28 Oktober 1921 gekies uit 11 onbekende oorskot deur Maria Bergamas, 'n vrou van Gradisca d'Isonzo wie se enigste kind tydens die Eerste Wêreldoorlog vermoor is.  Die liggaam van haar seun is nooit teruggevind nie . Die gekose onbekende is oorgeplaas van Aquileia, waar die seremonie met Bergamas plaasgevind het, na Rome en begrawe in 'n staatsbegrafnis op 4 November 1921. 
Sy graf is 'n simboliese heiligdom wat al die gevalle en vermiste van die oorlog verteenwoordig.  Die kant van die graf van die onbekende soldaat wat na buite by die altaar van die vaderland gee, word altyd bewaak deur 'n erewag en twee vlamme wat voortdurend in braziers brand.  Die wag word voorsien van militêre personeel van die verskillende wapens van die Italiaanse weermag, wat elke tien jaar afwissel. 
Die allegoriese betekenis van die voortdurend brandende vlamme hou verband met hul simboliek, wat eeue oud is, aangesien dit sy oorsprong in die klassieke oudheid het, veral in die dooie kultus. 'N Vuur wat ewig brand, simboliseer die geheue, in hierdie geval van die opoffering van die onbekende soldaat wat deur patriotiese liefde beweeg is, en sy ewige herinnering aan die Italianers, selfs in diegene wat ver van hul land is. Die twee meerjarige braziers langs die graf van die onbekende soldaat is 'n gedenkplaat geplaas met die teks "Italianers Abroad to the Motherland" ter herinnering aan donasies wat deur die Italiaanse emigrante tussen die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu vir die bou van die Vittoriano. 
Die Victor Emmanuel II Nasionale Monument word aangedui met twee ander name: "(Mole del) Vittoriano" en "Altare della Patria", wat nou die mees gebruikte name is om die monument te noem. 
Sedert 1921, toe die onbekende soldaat begrawe is onder die standbeeld van die godin Rome in die deel van die Vittoriano wat "Altare della Patria" genoem word, begin die uitdrukking nie net die begraafplaas van die soldaat of die verpersoonliking van al die gevalle en verlore in die oorlog, maar die hele struktuur as gevolg van die sterk gewilde sentiment vir die simboliese onbekende soldaat. 
In die volksmond staan ​​die monument ook bekend as "The Wedding Cake". 
Vittoriano -ingang met artistieke hek deur Manfredo Manfredi
Beeldhougroep Die gedagte deur Giulio Monteverde
Beeldhougroep Die aksie deur Francesco Jerace
Adriatiese fontein deur Emilio Quadrelli
Beeldhougroep Die krag deur Augusto Rivalta
Beeldhougroep Die Concord deur Lodovico Pogliaghi
Tyrrhenus -fontein van Pietro Canonica
Beeldhougroep Die Offer deur Leonardo Bistolfi
Beeldhougroep Die reg deur Ettore Ximenes
'N Standbeeld aan die kant van die beeldhougroep
Gevleuelde leeu deur Giuseppe Tonnini
Gevleuelde oorwinning op vlootram deur Edoardo Rubino
Gevleuelde oorwinning su naval ram deur Edoardo De Albertis
Standbeeld van Godin Rome deur Angelo Zanelli
Standbeelde van veertien Italiaanse edelstede deur Eugenio Maccagnani
Ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II deur Enrico Chiaradia
Gevleuelde oorwinning op triomfkolom deur Nicola Cantalamessa Papotti
Gevleuelde oorwinning op triomfkolom van Adolfo Apolloni met kolonnade bo -op
die Quadriga van eenheid deur Carlo Fontana
Gevleuelde oorwinning op triomfkolom deur Mario Rutelli
Gevleuelde oorwinning op triomfkolom deur Cesare Zocchi
Propylaeus met kolonnade bo -op wat teenwoordig is
die Quadriga van vryheid deur Paolo Bartolini met kolonnade waarvan die boonste kroonlys versier is
die standbeelde van die streke van Italië. Voor
stylobate, na die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II ,
daar is 'n terras van die verloste stede.
Die fonteine ​​van die twee seë Edit
Teen die buitekant van die Vittoriano, aan die kante van die ingang van Piazza Venezia, is die "fonteine ​​van die twee seë" wat toegewy is aan die Adriatiese See en die Tyrreense See. Albei word in 'n blombedding geplaas en beskik van die begin af oor 'n hidrouliese stelsel wat die water herwin om afval te vermy. Histories was 'n waterbak van 500 000 liter ook aktief, toe laat vaar, in die kelder van die monument.  Die twee fonteine ​​verteenwoordig dus die twee belangrikste Italiaanse seë en daarom word die Vittoriano in hierdie perspektief geassimileer met die Italiaanse skiereiland. Op hierdie manier word die hele land verteenwoordig, selfs geografies. 
Eksterne trappe en terrasse Verander
Die buitentrappe van die Vittoriano pas aan by die stygende kante van die noordelike helling van die Capitoline -heuwel en lei vanaf die ingang van Piazza Venezia na die terras van die altaar van die vaderland, dan na die terras van die verloste stede (die een onmiddellik onder die kolonne van die portiek), en laastens na die terrasse van die twee propylaea omring deur die portiek wat die twee ingange vorm.   
By die ingang is 'n indrukwekkende trap wat lei na die terras van die altaar van die vaderland en die Italiaanse onbekende soldaat, wat die eerste verhoogde platform van die Vittoriano verteenwoordig, sowel as die simboliese middelpunt daarvan.  Die pad langs die trap gaan selfs buite die graf van die onbekende soldaat voort om simbolies 'n deurlopende en ononderbroke optog van Italianers voor te stel wat sy stap tot by die hoogste punt van die konstruksie voortduur - die portiek en die propylaea. 
Die artistieke toegangspoort tot die Vittoriano, wat die werk van Manfredo Manfredi is, het die besondere kenmerk dat dit 'verborge' is, dit wil sê dat dit vertikaal onder die grond kan gly as gevolg van spore. Die aanleg wat die reling, oorspronklik hidroulies, laat sak het, is tydens die konstruksie as een van die tegnologies mees gevorderde ter wêreld beskou. Die ingangshek het 'n lengte van 40 m (131 voet) en 'n gewig van 10 500 ton. 
Aan beide kante van die ingangstrap is 'n reeks beelde wat die besoeker na die altaar van die vaderland vergesel.  Die eerste beeldhouwerke wat bymekaarkom, is twee groepe in vergulde brons,  met onderwerpe geïnspireer deur die gedagte van Giuseppe Mazzini,  Die gedagte en Die aksie (onderskeidelik links en regs van die trap vir diegene wat van Piazza Venezia kom), gevolg deur twee beeldhougroepe (ook in hierdie geval een aan elke kant) wat soveel mense uitbeeld Gevleuelde leeus en laastens, bo -op die trap, voor die begin van die terras van die altaar van die vaderland, twee Gevleuelde Victorys. 
Die gedagte en Die aksie was fundamenteel in die Italiaanse verenigingsproses, aangesien dit nodig is om die verloop van die geskiedenis te verander en 'n samelewing te verander. Die algehele vorm van die twee beeldhougroepe herinner aan die intrinsieke eienskappe van die twee konsepte: Die aksie het 'n driehoekige en hoekige profiel, terwyl Die gedagte het 'n sirkelvorm. 
Die twee Gevleuelde leeus verteenwoordig die aanvang van die patriotte wat besluit om by die Italiaanse verenigingsonderneming aan te sluit, gemotiveer deur ywer en krag, wat ook hul instinktiewe kant beheer - anders sou die patriotte na die verduistering van hul vermoëns gly as die instink heeltemal vry gelaat word.   Die Gevleuelde oorwinningsBenewens die herinnering aan die militêre en kulturele suksesse van die Romeinse era, simboliseer dit allegories die geluk van nasionale eenheid. 
Aan die einde van die ingangstrap, onmiddellik na die standbeelde van die Gevleuelde oorwinnings, maak die terras oop van die altaar van die vaderland, die eerste verhoogde platform van die Vittoriano, wat sentraal gedomineer word deur die standbeeld van die godin Rome en die heiligdom van die onbekende soldaat.  Op die terras van die altaar van die vaderland is ook die beeldhouwerkgroepe van Botticino -marmer wat die morele waardes van die Italianers simboliseer, of die ideale beginsels wat die nasie ferm maak.  Die vier groepe het 'n hoogte van 6 m (20 voet) en is regs en links van die ingang van die terras van die altaar van die vaderland (twee aan elke kant) geleë, sywaarts na die standbeelde van Die gedagte en van Die aksie en in ooreenstemming met die fonteine ​​van twee seë, langs die parapets wat uitkyk op Piazza Venezia.  Die konsepte uitgedruk deur hierdie vier beeldhougroepe, Die krag, Die Concord, Die Offer en Die reg, is die tasbare uitstraling van Die gedagte en Die aksie. 
Aan die kante van die altaar van die vaderland word die trap weer verdeel in twee simmetriese opritte parallel aan die graf van die onbekende soldaat.  Beide bereik 'n pronaos waar twee groot deure oopgaan (een aan elke kant, beide simmetries en lateraal na die onbekende soldaat, en elkeen in ooreenstemming met een van die twee propylaea) wat na die binnekant van die Vittoriano lei. Bo elke deur is twee standbeelde aan die linkerdeur Die Politiek en Die filosofie, terwyl aan die regterdeur twee standbeelde uitbeeld Die oorlog en Die Revolusie. 
Vanuit die twee rakke waar die deure oopgaan om toegang tot die binnekant te bied, begin nog twee trappe wat bymekaarkom, direk agter die altaar van die vaderland, na die basis van die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II- laasgenoemde is geleë op die tweede groot verhoogde platform, in volgorde van hoogte, van die Vittoriano.  Daaragter hervat die trap sy klim in die rigting van die portiek en bereik 'n klein rak, waaruit twee trappe lateraal begin, wat lei na die ingang van 'n propylaeum. Voordat die ingange van die propylaea bereik word, word elk van die twee trappe onderbreek, wat 'n klein tussenrak skep wat toegang bied tot die terras van die verloste stede - die derde groot en laaste verhoogde platform van die Vittoriano - direk agter die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II en onmiddellik onder die kolonnade van die portiek. 
Die verloste stede is dié wat met Italië verenig is na die Verdrag van Rapallo (1920) en die Verdrag van Rome (1924), vredesooreenkomste aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Hierdie munisipaliteite is Trieste, Trento, Gorizia, Pola, Fiume en Zara.  Na die Parys -verdragte van 1947, verhuis Pola, Fiume en Zara na Joegoslavië en, na die ontbinding van laasgenoemde, na Kroasië. Na die konflik is Gorizia in twee dele verdeel - die een deel het in Italië gebly, terwyl die ander, wat die naam "Nova Gorica" ​​gekry het, eers na Joego -Slawië oorgedra het en daarna na Slowenië.  Elke verloste stad word verteenwoordig deur 'n altaar teen die agtermuur, wat die ooreenstemmende munisipale wapen dra.   Die ses altare is tussen 1929 en 1930 op die terras geplaas. 
In die middel van die ry altare van die verloste stede, gegraveer op die stylobate, is 'n monumentale inskripsie uitgekap ter gelegenheid van die plegtige seremonie van die onbekende soldaat (4 November 1921) wat die teks bevat van die Victory Bulletin, 'n amptenaar dokument geskryf na die wapenstilstand van Villa Giusti waarmee die generaal Armando Diaz, opperbevelvoerder van die koninklike leër, op 4 November 1918 die oorgawe van die Oostenryk-Hongaarse ryk en die oorwinning van Italië in die Eerste Wêreldoorlog aangekondig het. 
Die altaar van die vaderland Edit
Die altaar van die vaderland is die bekendste deel van die Vittoriano en dit is die een waarmee dit gereeld geïdentifiseer word.  Dit is bo -aan die ingangstrap ontwerp en is ontwerp deur die Breskaanse beeldhouer Angelo Zanelli, wat 'n kompetisie gewen het wat spesiaal in 1906 gehou is.  Dit word gevorm aan die kant van die graf van die Italiaanse onbekende soldaat wat na die buitekant van die gebou kyk (die ander kant, wat na die binnekant van die Vittoriano kyk, is in 'n grafkelder geleë), vanaf die sacellum van die standbeeld van die godin Rome (wat presies bokant die graf van die onbekende soldaat is) en twee vertikale marmerreliëfs wat van die rande van die aedikula afkom met die standbeeld van die godin Rome en wat lateraal afwaarts loop na die graf van die onbekende Soldaat. 
Die standbeeld van die godin Roma wat by die Vittoriano teenwoordig was, onderbreek 'n gebruiklike mode tot die 19de eeu, waardeur die voorstelling van hierdie onderwerp uitsluitlik met oorlogsgetroue eienskappe was. Angelo Zanelli het in sy werk besluit om die standbeeld verder te karakteriseer deur ook die verwysing te gee na Athena, Griekse godin van wysheid en die kunste, sowel as na oorlog.  Die groot standbeeld van die godheid kom uit 'n goue agtergrond na vore.  Die teenwoordigheid van die godin Roma in die Vittoriano onderstreep die onwrikbare wil van die Eenwording van Italië -patriotte om Rome as die hoofstad van Italië te hê, 'n noodsaaklike konsep, volgens die algemene gevoel, uit die geskiedenis van die skiereiland en die eilande van die Italiaanse kultuur.  
Die algemene opvatting van die bas-reliëfs wat lateraal geleë is aan die standbeeld van die godin Rome, een aan sy linkerkant en die ander aan sy regterkant, herinner aan Virgil se Bucolics en Georgies, wat die drieluik van die altaar van die vaderland voltooi met die standbeeld van die Romeinse goddelikheid. 
Die allegoriese betekenis van die bas-reliëfs wat geïnspireer is deur die werke van Vergilius, hou verband met die begeerte om die Italiaanse siel konseptueel weer te gee.  In die Georgies, die verwysing na die Aeneis is in werklikheid teenwoordig, en in albei die werke word die vlytigheid in die werk van die Italianers herroep.  
Die bas-reliëf aan die linkerkant van die altaar van die vaderland verteenwoordig die Triomf van Arbeid en die een aan die regterkant simboliseer die Triomf van die patriotiese liefde waar albei skouspelagtig bymekaar kom na die standbeeld van die godin Rome.   
Die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II Edit
Na die altaar van die vaderland is die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II, 'n bronswerk deur Enrico Chiaradia en die argitektoniese sentrum van die Vittoriano.  Die verpersoonlikings van die edele Italiaanse stede word op die marmerbasis van die standbeeld gesny.  Die standbeeld is brons, 12 m (39 voet) hoog, 10 m (33 voet) lank en weeg 50 ton.  Met die marmerbasis ingesluit, is die hele beeldhouwerkgroep 24,80 m hoog. 
Die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II is die enigste nie-simboliese voorstelling van die Vittoriano, aangesien dit die voorstelling van die gelyknamige monarg is.  In die klassieke oudheid was die ruiterstandbeelde gerig op die verheffing van die uitgebeelde subjek, wie se oorlogsugtige deugde beklemtoon is. Verder is die bestuur en bestuur van 'n stok, die vermoë van die karakter om oerinstinkte te beheer, gekommunikeer - op hierdie manier word die onderwerp ook erken as burgerlike deugde. 
Ook die plasing van die standbeeld in die argitektoniese sentrum van die Vittoriano, bo die altaar van die vaderland en voor die kolonne van die portiek, is nie toevallig nie - in die klassieke oudheid was die ruiterstandbeelde dikwels voor kolonnades, openbare pleine tempels of langs die triomfstrate op plekke, dus fundamenteel vir hul sentraliteit. Laastens is die teenwoordigheid van die kelder waarop die verpersoonlikings van die edelstede gesny is, gekoppel aan dieselfde argaïese tradisies. 
Standbeelde van edele stede Redigeer
Op die basis van die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II is beeldhouwerke van 14 Italiaanse edelstede, of liewer die hoofstede van Italiaanse state wat voor die Savoye -monargie gestig is. 
Dit is nie die standbeelde van die belangrikste stede in Italië nie, maar van die wat vroeër hoofstede was van antieke Italiaanse voor-eenwording-monargieë, wat almal presedent is en daarom histories konvergeer na die Savoye-monargie-om hierdie rede word dit beskou " moeders edeles van die Eenwording van Italië. 
Die 14 beeldhouvoorstellings van die edele stede word doelbewus aan die voet van die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II, wat metafories die aard van historiese fondamente van Italië simboliseer. In 'n breër sin verteenwoordig dit ook die konsep dat die eenheid van die vaderland as geheel berus op 'n basis wat deur die munisipaliteite saamgestel is.  Anders as dié wat gewy is aan die streke van Italië, is die standbeelde van die 14 stede almal die werk van dieselfde beeldhouer, Eugenio Maccagnani. 
Die portiek en die propylaea Redigeer
Die mees imposante en opvallende argitektoniese element bly die trap verder as die ruiterstandbeeld van Victor Emmnauel II klim-die groot portiek met kolomme in Korintiese styl, effens geboë, bo-op die monument, en ingevoeg tussen twee tempelpropylea genoem "sommoportico" vanweë die verhoogde posisie.  Die propylaea is die twee klein porties wat uitsteek ten opsigte van die portiek wat aan die syeinde geleë is wat die ingange vorm. 
Die portiek is 72 m (236 voet) lank  en word sentraal ondersteun deur 16 15 m (49 voet) hoë kolomme wat deur Korintiese hoofstede oortref word, versier deur die voorkant van die Italia turrita (geleë in die middel) en acanthusblare.  Die kroonlys bo die kolonnade is in plaas daarvan versier met standbeelde wat die 16 allegoriese personifikasies van die Italiaanse streke voorstel, waar elke standbeeld ooreenstem met 'n kolom.  Giuseppe Sacconi is geïnspireer deur die Tempel van Castor en Pollux in die Forum Romanum naby die Vittoriano. 
Elke propylaeum het 'n bronsbeeld wat vierkante uitbeeld, wat elkeen 'n Gevleuelde oorwinning. Die argitektoniese en ekspressiewe sinergieë van die triomfboë word dus weer voorgestel-die allegoriese betekenis van die "quadriga", sedert antieke tye, is eintlik sukses.  Hierdie konsep word versterk deur die teenwoordigheid van die Gevleuelde oorwinnings, het boodskappers uit die hemel neergedaal deur die godhede wat die wenner van 'n militêre geveg as hul gunsteling geflankeer het. 
Die begrippe "vryheid van burgers" en "eenheid van die vaderland" gee ook 'n opsomming van die fundamentele temas  wat die begin en einde van die bydrae van Victor Emmanuel II tot die vereniging van Italië gekenmerk het. Nadat hy 'n paar maande op die troon bestyg het, publiseer hy die proklamasie van Moncalieri (20 November 1849) wat die voortbestaan ​​van die liberale regime bevestig het, selfs in die onderdrukkingsperiode na die golf van revolusies van 1848. Sy politieke werk het geëindig met die verowering van Rome (20 September 1870), wat die hoofstad geword het, hoewel die eenwording van Trentino-Alto Adige en Julian March (slegs in 1919 geannekseer na die Eerste Wêreldoorlog) nog ontbreek het.  Die quadrigas, wat reeds in die oorspronklike projek beplan is, is in 1927 gebou en geplaas.  Binne die voorpote van die twee propylaea is beeldhougroepe met dieselfde tema as die onderskeie quadrigas hierbo. 
Die binnekant van die portiek en die propylaea is toeganklik via twee triomfantlike ingangstrappe wat by elke propylum geleë is. Die twee ingangstrappe is op 'n klein rak wat bereik kan word via 'n kort trap wat aansluit by die terras van die verloste stede.  Aan die voet van die ingangstraap van die propylaea is vier standbeelde van Gevleuelde oorwinnings op triomfkolomme, gemaak in 1911 - twee is by die ingang van die regterpropylea en twee by die ingang van die linkerpropylea. 
Elke ingang lei na 'n groot vierhoekige voorportaal, in dialoog met die buitekant as gevolg van 'n kolonnade, en vanuit die voorportale kom u die binnekant van die portiek binne.  Hierdie kamers is versier met mosaïek, belangrike werke van blommevryheid en beeldende simboliek, wat die lunettes en die twee koepels van die propylaea bedek.  Selfs die mosaïeke het as onderwerp hulle metaforiese voorstelling van deugde en gevoelens, wat dikwels as allegoriese personifikasies weergegee word, wat die Italianers tydens die vereniging van Italië opgewek het.  Die binnekant van die portiek is versier met die allegorieë van die wetenskappe, terwyl die deure wat die propylaea en die portiek verbind, versier is met uitbeeldings oor die kunste. 
Die versiering van die plafon van die linker propylaeum is aan Giulio Bargellini toevertrou in hierdie mosaïek, hy het innoverende tegniese toestelle aangeneem, soos die gebruik van materiale van verskillende soorte en teëls van verskillende groottes en geneig om bestudeerde weerkaatsings van lig te skep, en waar die lyne van die mosaïekvoorstellings gaan verder na dié van die kolomme hieronder.  Die mosaïek van Bargellini, langs die hoogste deel van die mure, verteenwoordig figuurlik Die Geloof, Die krag, Die werk en Die wysheid.  Die versiering van die plafon van die regte propylaeum is in plaas daarvan aan Antonio Rizzi toevertrou. Rizzi het homself, langs die hoogste deel van die vertikale mure, toegewy aan Die wet, Die waarde, Die Vrede, Die Unie en Die poësie. 
Die binnedeure wat van die twee profiele na die portiek lei, is versier met allegoriese beeldhouwerke Die argitektuur en Die musiek, wat in die voorportaal aan die linkerkant voorkom en wat die werk van Antonio Garella is, en Die skildery en Die beeldhouwerk, wat in die voorportaal aan die regterkant geleë is en wat deur Lio Gangeri gemaak is.  Die binnekant van die portiek het 'n poligroom marmervloer  en 'n plafonplafon, waarvan laasgenoemde ontwerp is deur Gaetano Koch, word die "plafon van die wetenskappe" genoem. 
Die plafon het sy naam te danke aan die bronsbeelde van Giuseppe Tonnini wat in die portiek geplaas is, gesamentlik bekend as Die Allegories van Die Wetenskappe. Hulle bestaan ​​almal uit vroulike verpersoonlikings:  Die Meetkunde, Die chemie, Die fisika, Die Mineralogie, Die Meganika, Die Sterrekunde en Die Aardrykskunde. Die vertikale muur oorkant die kolomme is aan die bokant versier met mosaïek op vergulde agtergronde, na 1925. Ander beeldhouwerke wat binne -in die portiek voorkom, is die trofee van die wapen - 'n groot stel skilde, kerassas, halbers, spiese, vlae, pyle en pylkoker in 'n trofee wat die kroon van Italië vertoon, saam met die arend met die kruisvaarderskild en die kraag van die aankondiging (embleme van die Huis van Savoye). 
Die standbeelde van die streke Redigeer
Die trap wat na die terras van die verloste stede lei, is die beste waarneming van die standbeelde van die Italiaanse streke, aangesien laasgenoemde op die kroonlys van die portiek voorkom, elk in ooreenstemming met 'n kolom.  Die teenwoordigheid van metafories beeldende standbeelde van die Italiaanse streke is geïnspireer deur die allegoriese personifikasies van die Romeinse provinsies, wat dikwels tydens die keiserlike era op herdenkingsmonumente geplaas is.  Die aantal standbeelde wat bo -op die portiek geplaas is, is gelyk aan 16, aangesien 16 Italiaanse streke tydens die opstel van die bouprojek geïdentifiseer is. Elke standbeeld is 5 m hoog en is toevertrou aan 'n ander beeldhouer wat byna altyd inheems was in die gebied waarvan hy die beeld sou gesny het.  Die kroonlys is ook versier met frise wat bestaan ​​uit arende en leeukoppe. 
Die interne kript van die Unknown Soldier Edit
Die krip van die Italiaanse onbekende soldaat is onder die ruiterstandbeeld van Victor Emmanuel II wat verkry kan word vanaf die museum van die heiligdom van die vlae, vanwaar dit moontlik is om die kant van die heiligdom van die onbekende soldaat te sien wat na die binnekant van die Vittoriano kyk.  Dit is dus geleë by die altaar van die vaderland, waarvandaan die kant van die graf wat na die buitekant van die gebou kyk, in plaas daarvan gesien word. 
Die kript van die onbekende soldaat is die werk van die argitek Armando Brasini. Dit is 'n kamer in die vorm van 'n Griekse kruis met 'n gewelfde koepel wat via twee trappe bereik word. 'N Kort tonnel begin by die grafkelder en bereik die nis van die kapel van die onbekende soldaat. Die nis word ingevoeg in 'n arcosolium wat geïnspireer is deur die styl van vroeë Christelike geboue, veral die katakombe. Die plafon van die grafkelder herinner eerder aan die Romeinse argitektuur, afwisselende kruisgewelwe en vatkluise.  Die kamer, gebou met stene, word gekenmerk deur die teenwoordigheid van ronde boë en nisse.  Daar is ook 'n klein altaar vir godsdienstige dienste. 
Die mure van die graf is versier met 'n mosaïek van Bisantynse styl, deur Giulio Bargellini, van godsdienstige aard. Die kruisiging van Jesus is geleë bo die graf van die onbekende soldaat, waar op die mure die beskermheiliges van die Italiaanse weermag staan: Saint Martin beskermheer van die infanterie, Saint George van die kavallerie, Saint Sebastian van die plaaslike polisie en Saint Barbara van die Italiaanse vloot, artillerie en militêre ingenieurs. Uiteindelik, in die koepel, is die Madonna van Loreto, beskermheilige van die Italiaanse Lugmag. 
Dele van die grafkelder en graf is gemaak van klipmateriaal uit die berge wat die veld van die Eerste Wêreldoorlog was, met die vloer van Karst -marmer en die klein altaar van 'n enkele klipblok van Monte Grappa. 
In die Vittoriano is 'n paar museums gewy aan die geskiedenis van Italië, veral die eenwording van Italië ("Risorgimento"): die Sentrale Museum van die Risorgimento (Italiaans: Museo Centrale del Risorgimento) met 'n aangrensende studie -instituut, die Flag of Italy Memorial (Italiaans: Sacrario delle bandiere) en 'n gebied met tydelike uitstallings van artistieke belang, histories, sosiologies en kultureel, genaamd "ala Brasini".  
Toegang tot die sentrale museum van die Risorgimento is aan die linkerkant van die monument, aan die agterkant van die Santa Maria in Ara Coeli, via di San Pietro in Carcere.  Die tydperk van die Italiaanse geskiedenis tussen die einde van die 18de eeu en die Eerste Wêreldoorlog word vertoon deur memorabilia, skilderye, beeldhouwerke, dokumente (briewe, dagboeke en manuskripte), tekeninge, gravures, wapens en afdrukke.   
Op die ingangstrap van die Central Museum of the Risorgimento is sigbare gravures wat verband hou met 'n paar belangrike episodes vir die geboorte van die Risorgimento -beweging, van die saad wat deur die Franse rewolusie gegooi is tot die Napoleontiese oorloë, om die nasionale geskiedenis beter te raam en te onthou ingesluit tussen die hervorming van die antieke Italiaanse state en die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Langs die mure toon ander marmergravures enkele tekste wat deur prominente persoonlikhede uitgespreek is, wat hierdie deel van die Italiaanse geskiedenis beter getuig en beskryf.  
Die sentrale museum van die Risorgimento bevat ook die Shrine of the Flags, 'n museum waar die oorlogsvlae van ontbinde militêre eenhede en skepe uit die Italiaanse weermag, die Italiaanse lugmag, die Italiaanse vloot, Carabinieri, Polizia di Stato, Boetepolisie en Guardia di Finanza word versamel en tydelik gestoor. As 'n eenheid hervorm word, word die vlae deur die eenheid gehaal.  Toegang tot die heiligdom is geleë langs Via dei Fori Imperiali, waar memorabilia, wat veral verband hou met die Risorgimento -oorloë, waaraan die Italiaanse weermag deelgeneem het, ook gehou word. 
Die "ala Brasini", wat gereserveer is vir tydelike uitstallings, is opgedra aan Armando Brasini, die hoof promotor van die Central Museum. Die vleuel het drie uitstallingslokale: die 'groot uitstallingsaal', met 'n oppervlakte van 700 m 2, bied oor die algemeen kunsuitstallings en diegene wat meer ruimte benodig, die 'sentrale saal' van 400 m 2 ( 4,306 vierkante voet) en die "jubileumsaal" van 150 m 2 (1,615 vierkante voet) word gebruik. 
Alhoewel die Iazyges nomades was voor hulle migrasie na die Tisza-vlakte, het hulle daar eers halfsittend geword en in dorpe gewoon,      alhoewel hulle tussen hierdie dorpe gemigreer het om hul beeste om te wei.    Hulle taal was 'n dialek van Oud -Iraans, wat heelwat anders was as die meeste ander Sarmatiese dialekte van Oud -Iraans.  Volgens die Romeinse skrywer Gaius Valerius Flaccus, toe 'n Iazyx te oud geword het om in die geveg te veg, is hulle deur hul seuns   vermoor of, volgens die Romeinse geograaf Pomponius Mela, het hulle hulself uit 'n rots gegooi. 
Die naam Iazyges is gelatiniseer as Iazyges Metanastae (Ἰάζυγες Μετανάσται) of Jazyges,  of soms as Iaxamatae.  Daar word soms na hulle verwys as die Iazyigs, Iazygiërs, Iasiërs, Yazigs,  en Iazuges.  Verskeie verdorwenhede van hierdie name, soos Jazamatae,  Iasidae,  Latiges, en Cizyges bestaan ​​het.  Die wortel van die naam kan Proto-Iraans wees *ja-, "om op te offer", wat moontlik dui op 'n kaste of stam wat spesialiseer in godsdienstige offers. 
Volgens Peter Edmund Laurent, 'n 19de-eeuse Franse klassieke geleerde, woon die Iazyges Metanastæ, 'n oorlogsugtige Sarmatiese ras, wat tydens die bewind van die Romeinse keiser Claudius migreer het en dus die naam "Metanastæ" ontvang het, in die berge wes. van die Theiss (Tisza) en oos van die Gran (Hron) en die Donau.  Die Griekse Metanastæ (Grieks: Μετανάσται) beteken "migrante". Die verenigde Skithiërs en Sarmatæ noem hulself Iazyges, wat Laurent verbind het met die Old Church Slavonic ѩзꙑкъ (językŭ, "tong, taal, mense"). 
Die grafte wat deur die Iazyges gemaak is, was dikwels reghoekig of sirkelvormig,  hoewel sommige ovaal, seskantig of selfs agtkantig was.  Hulle was plat en is gegroepeer soos begrafnisse in moderne begraafplase.  Die meeste van die grafte se toegangsopeninge kyk na die suide, suidooste of suidweste. Die toegangsopeninge is tussen 0,6 meter (2 ft 0 in) en 1,1 m (3 ft 7 in) breed. Die grafte self is tussen 5 m (16 voet) en 13 m (43 voet) in deursnee. 
Na hul migrasie na die Tisza -vlakte, was die Iazyges in ernstige armoede.  Dit word weerspieël in die swak meubels wat by begraafplase gevind word, wat dikwels gevul is met kleivate, krale en soms borsspelde. Yster dolke en swaarde is selde in die begraafplaas gevind. Hulle borsspelde en armringe was van die La Tène-tipe, wat toon dat die Daciërs 'n duidelike invloed op die Iazyges gehad het. Later grafte toon 'n toename in materiële rykdom grafte van die 2de tot vroeë 4de eeu het 86% van die tyd wapens in en 5% van die tyd wapens in.  Iazigiese grafte langs die Romeinse grens toon 'n sterk Romeinse invloed. 
Voor hul migrasie na die Pannoniese bekken, terwyl hulle nog noord van Tyras, aan die noordwestelike kus van die Swart See, woon, verklaar die geograaf Strabo dat hul dieet grotendeels bestaan ​​uit "heuning, melk en kaas".  Na hul migrasie was die Iazyges veetelers; hulle het sout nodig om hul vleis te bewaar , maar daar was geen soutmyne op hul gebied nie.  Volgens Cassius Dio het die Iazyges graan van die Romeine ontvang. 
Die Iazyges het hangende, asimmetriese, vatvormige potte gebruik wat 'n ongelyke gewigsverdeling gehad het. Die tou wat gebruik is om die pot op te hang, was om die kante van die sykraag gedraai. Daar word geglo dat die tou styf aan die pot vasgemaak is sodat dit in sirkels kon draai. As gevolg van die draaibeweging, is daar verskeie teorieë oor die gebruik van die pot. Daar word geglo dat die klein hangpotte gebruik is om alkohol te fermenteer met behulp van die sade van touch-me-not balsam (Impatiens noli-tangere), en groter hangpotte is gebruik om botter te keer en kaas te maak. 
Die Iazyges het 'n swaar pantser gedra, soos Sugarloaf -helms, [b]  en weegskaalwapens van yster, brons, horing of perdehoof, wat op 'n leerrok vasgewerk is sodat die weegskaal gedeeltelik sou oorvleuel.     Hulle gebruik lang, tweehandige lansetjies, Contus, wat hulle van perde af gehardloop het. [c]  Hul weermag was uitsluitlik kavallerie.  Daar word geglo dat hulle saalkomberse op hul perde gebruik het.  Alhoewel dit oorspronklik Gallies was, word geglo dat die Iazyges die Carnyx, 'n trompetagtige blaasinstrument, gebruik het. 
Daar word vermoed dat een van die Iazygiese dorpe, Bormanon, warmwaterbronne gehad het, omdat nedersettingsname wat met 'Borm' begin, algemeen onder Europese stamme gebruik is om aan te dui dat die ligging warmwaterbronne het, wat baie keltiese stamme godsdienstig van belang was. Dit is egter nie bekend of die godsdienstige betekenis van die warmwaterbronne met die konsep self aan die Iazyges oorgedra is nie.  Die Iazyges gebruik perdestertjies in hul godsdienstige rituele. 
Toe die Iazyges migreer na die vlakte tussen die Tisza en die Donau, het hul ekonomie erg gely. Daar is baie verduidelikings hiervoor aangebied, soos dat hul handel met die Pontiese Steppe en die Swart See afgesny is en die afwesigheid van enige ontginbare hulpbronne op hul grondgebied, wat hul handelsvermoë verwaarloosbaar maak. Daarbenewens was dit moeiliker om 'n aanval op Rome te doen as die vorige bure van die Iazyges, hoofsaaklik as gevolg van die goed georganiseerde leër van Rome.    Die Iazyges het die grootste deel van hul geskiedenis geen grootskaalse georganiseerde produksie van goedere gehad nie.  As sodanig is die meeste van hul handelsartikels verkry deur kleinskaalse aanvalle op naburige mense, hoewel hulle wel toevallige tuinbou gehad het.  Verskeie aardewerkwerkswinkels is gevind in Banat, wat binne die gebied van die Iazyges was, naby hul grens met Rome. Hierdie keramiekwerkswinkels is gebou aan die einde van die 3de eeu en is gevind in Vršac - Crvenka, Grădinari - Selişte, Timişoara - Freidorf, Timişoara - Dragaşina, Hodoni, Pančevo, Dolovo en Izvin şi Jabuca. 
Die handel in die Iazyges met die Pontiese Steppe en die Swart See was uiters belangrik vir hul ekonomie na die Marcomanniese Oorlog, en Marcus Aurelius het hulle die toegewing van beweging deur Dacia aangebied om handel te dryf met die Roxolani, wat hulle weer verbind het met die Pontic Steppe -handelsnetwerk.   Hierdie handelsroete duur tot 260, toe die Gote Tyras en Olbia oorgeneem het, en beide die handel tussen Roxolani en Iazyges met die Pontiese Steppe afgesny het.  Die Iazyges het ook handel gedryf met die Romeine, hoewel hierdie handel kleiner was. Alhoewel daar Romeinse bronsmuntstukke oor die hele Romeinse Danubiese kalk is, lê die hoogste konsentrasie daarvan op die gebied van die Iazyges. 
Omdat die Iazyges gedurende die grootste deel van hul geskiedenis geen georganiseerde produksie gehad het nie, is ingevoerde pottebakkery -skaars yl. Sommige goedere, soos brons of silwer vate, amfora, terracotta ware en lampe, is uiters skaars of bestaan ​​nie. Sommige amfora en lampe is gevind in Iazygiaanse gebied, dikwels naby groot rivieroorgange naby die grens met Rome, maar die ligging van die terreine maak dit onmoontlik om te bepaal of hierdie goedere deel uitmaak van 'n Iazygain -terrein, nedersetting of begraafplaas of bloot die verlore besittings van Romeinse soldate wat in of naby die plekke gestasioneer is. 
Die ingevoerde ware was die algemeenste Terra sigillata. By Iazygian begraafplase, 'n enkele volledige terra sigillata vaartuig en 'n groot aantal fragmente is in Banat gevind. Terra sigillata Die bevindings in die nedersettings in Iasiese gebiede is verwarrend, maar in sommige gevalle kan dit soms onmoontlik wees om die tydsraamwerk van die ware met betrekking tot die gebied te bepaal, en dit is dus onmoontlik om vas te stel of die ware daar gedurende die Romeinse tyd tot stilstand gekom het of nadat die Iazyges beheer oorgeneem het. Vonds van terra sigillata van 'n onseker ouderdom is gevind in Deta, Kovačica - Čapaš, Kuvin, Banatska Palanka, Pančevo, Vršac, Zrenjanin - Batka, Dolovo, Delibata, Perlez, Aradac, Botoš en Bočar. Vonds van terra sigillata wat bevestig is dat dit die tyd was vir die besit van Iazygiërs, maar van 'n onseker datum is gevind in Timișoara - Cioreni, Hodoni, Iecea Mică, Timișoara - Freidorf, Satchinez, Criciova, Becicherecul Mic en Foeni - Seliște. Die enigste vondste van terra sigillata waarvan die tyd van herkoms seker is, is gevind in Timișoara - Freidorf, gedateer uit die 3de eeu nC. Amphorae -fragmente is gevind in Timișoara - Cioreni, Iecea Mică, Timișoara - Freidorf, Satchinez en Biled, dit word bevestig dat almal van Iazygiaanse oorsprong is, maar nie een van hulle het definitiewe chronologieë nie. 
In Tibiscum, 'n belangrike Romeinse en later Iazygiese nedersetting, is slegs 'n baie lae persentasie van die invoer van erdewerk gedurende of na die 3de eeu ingevoer. Die invoer van aardewerk het bestaan ​​uit terra sigillata, amfora, geglasuurde erdewerk en gestempelde wit erdewerk. Slegs 7% van die ingevoerde erdewerk kom uit die 'laat periode' gedurende of na die 3de eeu, terwyl die ander 93% van die vondste uit die 'vroeë periode', die 2de eeu of vroeër was.  Geglasuurde erdewerk was amper nie in Tibiscum nie; die enigste vondste uit die vroeë tydperk is 'n paar fragmente met Barbotine -versierings en gestempel met "CRISPIN (ons)". Die enigste vondste uit die laat tydperk is 'n handjie vol geglasuurde bakfragmente wat reliëfversierings aan beide die binnekant en die buitekant gedra het. Die mees algemene soort amfora is die Dressel 24 similis -vondste, van die tyd van die heerskappy van Hadrianus tot die 'n Amfora van die tipe Carthago LRA 4 wat tussen die 3de en 4de eeu nC gedateer is, is in Tibiscum-Iaz gevind en 'n amfora van die tipe Opaiţ 2 is gevind in Tibiscum-Jupa. 
Rekords van agt Iazygiese dorpe is gedokumenteer: Uscenum, Bormanum, Abieta, Trissum, Parca, Candanum, Pessium en Partiscum.   Daar was ook 'n nedersetting op Gellért Hill.  Hulle hoofstad was in Partiscum, waarvan die plek ongeveer ooreenstem met die van Kecskemét, 'n stad in die hedendaagse Hongarye.   Daar word geglo dat 'n Romeinse pad die Iazyges se grondgebied ongeveer 320 myl kon deurkruis , wat Aquincum met Porolissum verbind en naby die terrein van die hedendaagse Albertirsa geloop het.  Hierdie pad het daarna verbind met die stadstate van die Swart See. 
Die gebied van die vlaktes tussen die Donau- en Tisza -riviere wat deur die Iazyges beheer is, was soortgelyk aan Italië en ongeveer 1.600 km lank.   Die terrein was grotendeels moerasvlaktes met 'n paar klein heuwels wat sonder enige ontginbare metale of minerale was. Hierdie gebrek aan hulpbronne en die probleme waarmee die Romeine te kampe sou kry om dit te verdedig, kan verklaar waarom die Romeine dit nooit as provinsie geannekseer het nie, maar dit as 'n kliëntryk verlaat het.  
Volgens die Engelse kartograaf Aaron Arrowsmith het Iazyges Metanastæ oos (sic) van die [Romeinse] Dacia gewoon wat dit van [Romeinse] Pannonia en Germania skei.  Iazyges Metanastæ het Daci van Pannonia en Tibiscusrivier (vandag bekend as Timișrivier) verdryf. 
In die 3de eeu vC het die Iazyges in die hedendaagse suidoostelike Oekraïne gewoon langs die noordelike oewer van die See van Azov, wat die antieke Grieke en Romeine die Maeotismeer genoem het. Van daar af het die Iazyges-of ten minste sommige daarvan-weswaarts langs die oewer van die Swart See verhuis na die huidige Moldawië en die suidwestelike Oekraïne.    Dit is moontlik dat die hele Iazyges nie weswaarts beweeg het nie en dat sommige van hulle langs die See van Azov gebly het, wat die af en toe die voorkoms van die van sou verklaar Metanastae die Iazye wat moontlik langs die See van Azov gebly het, word egter nooit weer genoem nie. 
In die 2de eeu vC, iewers voor 179 vC, het die Iazyges begin weswaarts migreer na die steppe naby die Laer Dniester. Dit het moontlik gebeur omdat die Roxolani, wat die oostelike bure van die Iazyges was, ook weswaarts migreer as gevolg van druk van die Aorsi, wat druk op die Iazyges geplaas het en hulle gedwing het om ook weswaarts te migreer.   
Die menings van moderne geleerdes oor hoe en wanneer die Iazyges die Pannoniese vlakte binnegekom het, is verdeeld. Die belangrikste bron van verdeeldheid is die vraag of die Romeine die Iazyges sou goedkeur, of selfs beveel het, dat beide kante in groepe onderverdeel sou word oor die tydsberekening van so 'n migrasie. Andreas Alföldi verklaar dat die Iazyges nie in die noordooste en ooste van die Pannoniese Donau kon wees nie, tensy hulle Romeinse goedkeuring gehad het. Hierdie standpunt word ondersteun deur János Harmatta, wat beweer dat die Iazyges met die goedkeuring en ondersteuning van die Romeine afgehandel is om as 'n bufferstaat teen die Daciërs op te tree. András Mócsy stel voor dat Gnaeus Cornelius Lentulus Augur, wat in 26 vC Romeinse konsul was, moontlik verantwoordelik was vir die vestiging van die Iazyges as buffer tussen Pannonia en Dacia. Mócsy stel egter ook voor dat die Iazyges geleidelik aangebreek het, sodat hulle aanvanklik nie deur die Romeine opgemerk is nie. John Wilkes is van mening dat die Iazyges die Pannoniese vlakte bereik het, hetsy teen die einde van Augustus se bewind (14 nC) of 'n tyd tussen 17 en 20 nC. Constantin Daicoviciu stel voor dat die Iazyges die gebied omstreeks 20 nC binnegekom het, nadat die Romeine hulle 'n bufferstaat opgeroep het. Coriolan Opreanu ondersteun die teorie dat die Iazyges genooi of beveel word om die Pannoniese vlakte te beset, ook omstreeks 20 nC. ]  Die mees prominente geleerdes wat sê dat die Iazyges nie deur die Romeine ingebring is nie, of later goedgekeur is, is Doina Benea, Mark Ščukin en Jenő Fitz. Doina Benea verklaar dat die Iazye nogal in die eerste helfte van die 1ste eeu nC die Pannoniese vlakte binnegedring het, sonder Romeinse betrokkenheid. Jenő Fitz bevorder die teorie dat die Iazyges aangekom het in hul massas omstreeks 50 nC, hoewel 'n geleidelike infiltrasie dit voorafgegaan het. Mark Ščukin sê slegs dat die Iazyges omstreeks 50 nC self aangekom het. Andrea Vaday het betoog teen die teorie van 'n Romeinse goedgekeurde of bevele migrasie, met verwysing na die gebrek aan strategiese redenasies, aangesien die Daciërs gedurende die 20-50 nC nie aktief 'n bedreiging vir Rome inhou nie. 
Plinius die Ouere noem die besetting van die lande tussen die Donau en Tisza deur die Iazyges Naturalis Historia (77–79 nC), waarin hy sê dat die Iazyges die bekkens en vlaktes van die lande bewoon het, terwyl die beboste en bergagtige gebied grotendeels 'n Daciese bevolking behou het, wat later deur die Iazyges na die Tisza teruggestoot is. Plinius se stellings word bevestig deur die vorige verslae van Seneca die Jongere in syne Quaestiones Naturales (61–64 nC), waar hy die Iazyges gebruik om die grense wat die verskillende mense skei, te bespreek. 
Van 78 tot 76 vC het die Romeine 'n ekspedisie na 'n gebied noord van die Donau gelei - toe die gebied van die Iazyges - omdat die Iazyges 'n bondgenootskap gehad het met Mithridates VI van Pontus, met wie die Romeine in oorlog was.   In 44 vC sterf koning Burebista van Dacia en sy koninkryk begin in duie stort. Hierna het die Iazyges in besit geneem van die Pannonian Basin, die land tussen die Donau- en Tisa-riviere in die huidige suid-sentrale Hongarye.  Geskiedkundiges beweer dat dit op bevel van die Romeine gedoen is, wat probeer het om 'n bufferstaat te vorm tussen hul provinsies en die Daciërs om die Romeinse provinsie Pannonia te beskerm.       Die Iazyges het iewers omstreeks 20 nC die Basternae en Getae langs hul trekpad teëgekom en suidwaarts gedraai om die kus van die Swart See te volg totdat hulle hulle in die Donau gevestig het Delta.  Hierdie stap word getuig van die groot teenstrydigheid op die plek wat Tacitus aangemeld het ten opsigte van die wat vroeër deur Ovidius gegee is.  Argeologiese vondste dui daarop dat hoewel die Iazyges omstreeks 50 nC die noordelike vlakte tussen die Donau en die Tisa in beslag geneem het, hulle eers eers in die laat 1ste of vroeë 2de eeu beheer oor die land suid van die Partiscum-Lugio-lyn geneem het . 
Die gevolge van hierdie migrasie is waargeneem in die ruïnes van begraafplase wat deur die Iazyges agtergelaat is, maar die standaard grafgoed van goud wat saam met 'n persoon begrawe is, was afwesig, net soos die toerusting van 'n kryger, omdat die Iazyges nie langer in kontak met die Pontiese Steppe en was afgesluit van alle handel met hulle, wat voorheen 'n belangrike deel van hul ekonomie was. Nog 'n probleem met die nuwe ligging van die Iazyges was dat dit nie kosbare minerale en metale, soos yster, het wat in wapens verander kan word nie. Hulle het gevind dat dit baie moeiliker was om die Romeine, wat leërs rondom die gebied georganiseer het, in te val, in teenstelling met die ongeorganiseerde leërs van hul vorige bure. Die afsny van die handel met die Pontiese Steppe het beteken dat hulle nie meer vir goud vir begraafplase kon handel nie, as hulle aanvaar dat een van hulle dit kon bekostig. Die enigste goedere wat hulle kon vind, was die erdewerk en metale van die aangrensende Daciaanse en Keltiese mense. Ysterwapens sou buitengewoon skaars gewees het as die Iazyges dit selfs gehad het, en sou waarskynlik van vader op seun oorgedra gewees het eerder as begrawe omdat dit nie vervang kon word nie. 
Na die verowering van die Pannoniese kom, blyk dit dat die Iazyges oor 'n sekere mate van die oorblywende Germaanse, Keltiese en Daciese bevolkings geheers het, met die heuwelagtige gebiede noord van die hedendaagse Boedapest wat sterk Germaanse tradisies behou het, met 'n beduidende teenwoordigheid van Germaanse begrafnis tradisies.  Artikels van die Keltiese vervaardiging verskyn tot in die laat 2de eeu nC, in die noordelike gebied van die Karpatenkom. 
Gedurende Augustus se tyd het die Iazyges 'n ambassade na Rome gestuur om vriendskaplike betrekkinge aan te vra.  In 'n moderne konteks sou hierdie 'vriendskaplike verhoudings' soortgelyk wees aan 'n nie-aggressiewe verdrag.  Rondom hierdie tyd is sommige van die westelike dele van die land van die Iazyges, blykbaar sonder konflik, deur die Quadi beset, wat volgens geleerde Nicholas Higham 'langtermyn samewerking tussen hulle' suggereer. 
Later, tydens die regering van Tiberius, het die Iazyges een van die vele nuwe klante-stamme van Rome geword. Romeinse kliëntstate is behandel volgens die Romeinse tradisie van beskerming en belonings vir diens verruil.   Die kliëntekoning is ontbied socius et amicus Romani Populi (bondgenoot en vriend van die Romeinse volk), die presiese verpligtinge en voordele van hierdie verhouding is egter vaag.  Selfs nadat die Iazyges 'n kliëntstaat was, het hulle aanvalle oor hul grens met Rome uitgevoer, byvoorbeeld in 6 nC en weer in 16 nC. In 20 nC beweeg die Iazyges weswaarts langs die Karpaten tot by die Pannoniese Steppe en vestig hulle hulle in die steppe tussen die Donau en die Tisza -rivier, en neem absolute beheer oor die gebied van die Daciërs.  In 50 nC het 'n kavallerie-afdeling van Iazyges koning Vannius, 'n Romeinse kliënt-koning van die Quadi, bygestaan ​​in sy stryd teen die Suevi.  
In die jaar van vier keisers, 69 nC, het die Iazyges hul steun gegee aan Vespasianus, wat die enigste keiser van Rome geword het.  Die Iazyges het ook aangebied om die Romeinse grens met die Daciërs te bewaak om troepe te bevry vir Vespasianus se inval in Italië, maar Vespasian het geweier, uit vrees dat hulle 'n oorname of gebrek sou probeer. Vespasianus het van die hoofde van die Iazyges vereis om in sy leër te dien, sodat hulle nie 'n aanval op die onverdedigde gebied rondom die Donau kon organiseer nie.      Vespasianus geniet ondersteuning van die meerderheid van die Germaanse en Daciese stamme. 
Domitianus se veldtog teen Dacia was meestal onsuksesvol, maar die Romeine het 'n geringe skermutseling behaal wat hom in staat gestel het om dit as 'n oorwinning te beëindig, al betaal hy die koning van Dacia, Decebalus, 'n jaarlikse huldeblyk van agt miljoen sestersces as 'n huldeblyk om die oorlog te beëindig .   Domitianus keer terug na Rome en ontvang 'n toejuiging, maar nie 'n volle triomf nie. Aangesien Domitianus 22 keer die titel Imperator vir militêre oorwinnings gekry het, was dit aansienlik ingehou, wat daarop dui dat die bevolking-of ten minste die senaat, bewus was dat dit 'n minder suksesvolle oorlog was, ondanks die bewerings van Domitianus anders.  [d] In 89 nC val Domitianus egter saam met die Quadi en Marcomanni die Iazyges binne. Min besonderhede van hierdie oorlog is bekend, maar daar word opgeteken dat die Romeine verslaan is,  dit is egter bekend dat Romeinse troepe opgetree het om gelyktydige invalle deur die Iazyges in die lande van Dacië af te weer. 
Vroeg in 92 nC val die Iazyges, Roxolani, Dacians en Suebi die Romeinse provinsie Pannonia binne-die hedendaagse Kroasië, Noord-Serwië en Wes-Hongarye.    Keiser Domitianus het 'n beroep op die Quadi en die Marcomanni gedoen om troepe aan die oorlog te verskaf. Beide klante-stamme het geweier om troepe te voorsien, sodat Rome ook oorlog teen hulle verklaar het. In Mei 92 nC het die Iazyges die Romeinse Legio XXI Rapax in die geveg vernietig.    Daar word egter gesê dat Domitian teen Januarie van die volgende jaar die oorwinning in hierdie oorlog verseker het.  Daar word geglo dat dit gebaseer is op 'n seldsame Aureus -muntstuk wat 'n Iazyx toon met 'n Romeinse standaard wat kniel, met die byskrif "Signis a Sarmatis Resitvtis", dat die standaard geneem is uit die vernietigde Legio XXI Rapax is aan die einde van die oorlog na Rome terugbesorg.  Hoewel die berigte oor die Romeinse-Iazyges-oorloë van 89 en 92 nC vermoei is, is dit getoon dat is aparte oorloë en nie 'n voortsetting van dieselfde oorlog nie.  Die bedreiging wat die Iazyges en die omliggende mense vir die Romeinse provinsies ingehou het, was beduidend genoeg dat keiser Trajanus laat in 98 tot vroeg in 99 oor die Middel- en Benede -Donau gereis het, waar hy bestaande vesting geïnspekteer en begin met die bou van meer forte en paaie. 
Tacitus, 'n Romeinse historikus, skryf in sy boek op Germania, wat in 98 nC geskryf is, dat die Osi -stamme hulde gebring het aan beide die Iazyges en die Quadi, hoewel die presiese datum waarop hierdie verhouding begin het, onbekend is. 
Tydens die Flaviese dinastie is die vorste van die Iazyges opgelei in die Romeinse leër, amptelik as 'n eer, maar in werklikheid as gyselaar, omdat die konings die absolute mag oor die Iazyges gehad het.  Daar was aanbiedings van die vorste van die Iazyges om troepe te voorsien, maar dit is geweier vanweë die vrees dat hulle in opstand sou kom of in 'n oorlog sou verval. 
Dacian wars Redigeer
'N Alliansie tussen die Iazyges en die Daciërs het daartoe gelei dat die Romeine meer op die Donau as op die Ryn gefokus het.  Dit word getoon deur die plasing van die Romeinse legioene gedurende die tyd van Augustus se bewind, was daar agt legioene langs die Ryn, vier gestasioneer in Mainz en nog vier in Keulen. Binne honderd jaar na Augustus se bewind was die Romeinse militêre hulpbronne egter langs die Donau eerder as by die Ryn gesentreer,  met nege legioene langs die Donau en slegs een aan die Ryn. Teen die tyd van Marcus Aurelius was twaalf legioene egter langs die Donau gestasioneer.  Die Romeine bou ook 'n reeks forte langs die hele regteroewer van die Donau-van Duitsland tot by die Swart See-en in die provinsies Rhaetia, Noricum en Pannonia het die legioene brugkop-forte gebou. Later is hierdie stelsel uitgebrei na die onderste Donau met die sleutelkastra van Poetovio, Brigetio en Carnuntum. Die Classis Pannonica en Classis Flavia Moesica is onderskeidelik aan die regter- en onderkant van die Donau ontplooi, maar hulle moes egter die massa draaikolk en katarakte van die ysterhekke oorkom. 
Eerste Dacian War Edit
Trajanus het, met die hulp van die Iazyges, sy legioene [e] na Dacia gelei teen koning Decebalus, in die jaar 101.   Om met so 'n groot leër, die Apollodorus van Damaskus, die Donau oor te steek, het die Romeine 'hoofargitek, het 'n brug deur die Ystergate geskep deur dit uit die uitsig van die Ystergate te kantel. Hieruit het hy 'n groot brug geskep met sestig piere wat oor die Donau strek. Trajan gebruik dit om diep in Dacia te slaan, en dwing die koning, Decebalus, om oor te gee en 'n kliëntekoning te word. 
Tweede Daciaanse oorlog wysig
Sodra Trajanus na Rome teruggekeer het, het Decebalus egter aanvalle na Romeinse gebied begin lei en ook die Iazyges aangeval, wat nog steeds 'n kliënt-stam van Rome was.   Trajan het tot die gevolgtrekking gekom dat hy 'n fout gemaak het om Decebalus so sterk te laat bly.  In 106 nC val Trajanus weer Dacia binne, met 11 legioene, en, weer met die hulp van die Iazyges -   wat die enigste barbaarse stam was wat die Romeine in hierdie oorlog gehelp het - [f] [ 127] en die enigste barbaarse stam in die Donau -streek wat nie met Dacia verbonde was nie.  Die Iazyges was die enigste stam wat Rome in beide Daciaanse oorloë gehelp het,   het vinnig na Dacia gestoot. Decebalus het verkies om selfmoord te pleeg eerder as om gevange geneem te word, wetende dat hy in 'n triomf sou wees voordat hy tereggestel word. In 113 nC het Trajan Dacia geannekseer as 'n nuwe Romeinse provinsie, die eerste Romeinse provinsie oos van die Donau. Trajan het egter nie die steppe tussen die Tisza -rivier en die Transsylvaniese berge in die provinsie Dacia opgeneem nie, maar dit na die Iazyges gelaat.  Terug in Rome kry Trajanus 'n triomf van 123 dae, met weelderige gladiator -speletjies en strydwaens. Die rykdom wat uit die goudmyne van Dacia gekom het, het hierdie weelderige openbare geleenthede befonds en die bou van Trajan's Column, wat ontwerp en gebou is deur Apollodorus van Damaskus, dit was 30 meter lank en het 23 spiraalbande gevul met 2500 figure, wat gee 'n volledige uitbeelding van die Daciese oorlog. Volgens ou bronne is 500 000 slawe in die oorlog geneem, maar moderne bronne meen dit was waarskynlik nader aan 100 000 slawe. 
Na die Dacian Wars Edit
Eienaarskap van die streek Oltenia het 'n bron van geskil geword tussen die Iazyges en die Romeinse ryk. Die Iazyges het die gebied oorspronklik beset voordat die Dacians dit in beslag geneem het. Dit is tydens die Tweede Daciaanse Oorlog geneem deur Trajanus, wat vasbeslote was om Dacia as 'n provinsie te vorm.    Die grond bied 'n meer direkte verband tussen Moesia en die nuwe Romeinse lande in Dacia, wat moontlik die rede is waarom Trajanus vasbeslote was om dit te behou.  Die geskil het gelei tot oorlog in 107–108, waar die toekomstige keiser Hadrianus, destyds goewerneur van Pannonia Inferior, hulle verslaan het.    Die presiese bepalings van die vredesverdrag is nie bekend nie, maar daar word geglo dat die Romeine Oltenia gehou het in ruil vir 'n vorm van toegewing, wat waarskynlik 'n eenmalige belastingbetaling behels.  Die Iazyges het ook omstreeks hierdie tyd Banat in besit geneem, wat moontlik deel van die verdrag was. 
In 117 val die Iazyges en die Roxolani onderskeidelik Laer Pannonia en Laer Moesia binne. Die oorlog is waarskynlik veroorsaak deur probleme met die besoek en handel met mekaar omdat Dacia tussen hulle lê. Die Daciaanse provinsiale goewerneur Gaius Julius Quadratus Bassus is tydens die inval dood. Die Roxolani het eers oorgegee, dus is die Romeine waarskynlik verban en dan hul kliëntekoning vervang deur een van hul keuse. Die Iazyges sluit toe vrede met Rome.  Die Iazyges en ander Sarmatiërs val Romeinse Dacia in 123 binne, waarskynlik om dieselfde rede as die vorige oorlog wat hulle nie mag besoek en met mekaar handel dryf nie. Marcius Turbo het 1 000 legioenen in die dorpe Potaissa en Porolissum gestasioneer, wat die Romeine waarskynlik as die invalspunt in Rivulus Dominarum gebruik het. Marcius Turbo het daarin geslaag om die vredesvoorwaardes van die Iazyges te verslaan en die datum is egter nie bekend nie. 
In 169 val die Iazyges, Quadi, Suebi en Marcomanni weer die Romeinse gebied binne. Die Iazyges het 'n inval in Alburnum gelei in 'n poging om sy goudmyne in beslag te neem.  Die presiese motiewe vir en rigtings van die Iazyges se oorlogspogings is nie bekend nie.  Marcus Claudius Fronto, wat tydens die Parthian -oorloë 'n generaal was en daarna die goewerneur van beide Dacia en Upper Moesia, het hulle 'n geruime tyd teruggehou, maar is in die geveg gedood in 170.  Die Quadi het in 172 oorgegee, die Die eerste stam wat dit doen, is die bekende terme van die vrede dat Marcus Aurelius 'n kliënt-koning Furtius op hul troon geïnstalleer het en dat die Quadi toegang tot die Romeinse markte langs die limes geweier is. Die Marcomanni het 'n soortgelyke vrede aanvaar, maar die naam van hul kliënt-koning is nie bekend nie. 
In 173 het die Quadi in opstand gekom en Furtius omvergewerp en vervang met Ariogaesus, wat met Marcus wou onderhandel. Marcus het geweier om te onderhandel omdat die sukses van die Marcomanniese oorloë geen gevaar inhou nie.  Op daardie stadium was die Iazyges nog nie deur Rome verslaan nie. nadat hy nie opgetree het nie, blyk dit dat Marcus Aurelius onbesorg was, maar toe die Iazyges laat in 173 en vroeg in 174 oor die bevrore Donau aangeval het, het Marcus sy aandag op hulle herlei. Handelsbeperkings op die Marcomanni is ook gedeeltelik opgehef, toe kon hulle die Romeinse markte op sekere tye van sekere dae besoek. In 'n poging om Marcus te dwing om te onderhandel, het Ariogaesus die Iazyges begin ondersteun.  Marcus Aurelius het 'n oorvloed aan hom gebied en 1000 aurei aangebied vir sy gevangenskap en aflewering na Rome of 500 aurei vir sy afgesnyde kop.  [h] Hierna het die Romeine Ariogaesus gevange geneem, maar eerder as om hom tereg te stel, het Marcus Aurelius hom in ballingskap gestuur. 
In die winter van 173 het die Iazyges 'n aanval oor die bevrore Donau geloods, maar die Romeine was gereed om te jaag en het hulle teruggevolg na die Donau. Omdat hulle weet dat die Romeinse legioenen nie opgelei is om op ys te veg nie, en dat hulle eie perde daarvoor opgelei is sonder om te gly, het die Iazyges 'n hinderlaag voorberei en beplan om die Romeine aan te val en te verstrooi terwyl hulle die bevrore rivier probeer oorsteek. Die Romeinse leër het egter 'n soliede vierkant gevorm en met hul skilde in die ys gegrawe sodat hulle nie sou gly nie. Toe die Iazyges nie die Romeinse lyne kon breek nie, val die Romeine teenaanval en trek die Iazyges van hul perde af deur hul spiese, klere en skilde te gryp. Albei leërs was binnekort in wanorde nadat hulle op die ys gegly het en die stryd was tot baie gevegte tussen die twee kante, wat die Romeine gewen het. Na hierdie geveg is die Iazyges - en vermoedelik die Sarmatiërs in die algemeen - tot die primêre vyand van Rome verklaar. 
Die Iazyges het hulle in Maart of vroeg in April 175 aan die Romeine oorgegee.    Hulle prins Banadaspus het vroeg in 174 vrede probeer, maar die aanbod is geweier en Banadaspus is deur die Iazyges afgesit en vervang met Zanticus. [i]  Die voorwaardes van die vredesverdrag was streng, en die Iazyges moes 8 000 man as hulpverleners voorsien en 100 000 Romeine wat hulle as gyselaars geneem het, [j] vrylaat, en hulle was verbied om binne tien Romeinse myl (ongeveer 9 myl) 14 km) van die Donau. Marcus was van plan om nog swaarder bepalings op te lê, word deur Cassius Dio gesê dat hy die Iazyges heeltemal wou uitroei , maar deur die opstand van Avidius Cassius afgelei word.  Tydens hierdie vredesooreenkoms, Marcus Aurelius het gebreek van die Romeinse gewoonte dat keisers besonderhede van vredesverdrae aan die Romeinse senaat stuur, dit is die enigste geval waarin aangeteken word dat Marcus Aurelius hierdie tradisie verbreek het.  Van die 8 000 hulpdienste is 5500 daarvan na Britannia gestuur  om by die Legio VI Victrix te dien,  wat daarop dui dat die situasie daar ernstig was, is dit waarskynlik dat die Britse stamme, aangesien die Romeine besig was met oorlog in Germania en Dacia, besluit het om in opstand te kom. Al die getuienis dui daarop die ruiters van die Iazyges was 'n indrukwekkende sukses.  Die 5 500 troepe wat na Brittanje gestuur is, mag nie huis toe keer nie, selfs nadat hulle diensperiode van 20 jaar geëindig het.  Nadat Marcus Aurelius die Iazyges verslaan het, het hy die titel geneem Sarmaticus in ooreenstemming met die Romeinse praktyk van oorwinningstitels. 
Na die Marcomannic Wars Edit
In 177 het die Iazyges, die Buri en ander Germaanse stamme [k] die Romeinse gebied weer binnegeval.  Daar word gesê dat Marcus Aurelius in 178 die bloedige spies uit die tempel van Bellona geneem het en dit in die land van die Iazyges gegooi het.  In 179 is die Iazyges en die Buri verslaan, en die Iazyges aanvaar vrede met Rome. Die vredesverdrag het bykomende beperkings op die Iazyges geplaas, maar het ook toegewings ingesluit. Hulle kon nie op enige van die eilande van die Donau vestig nie en kon nie bote op die Donau hou nie. Hulle is egter toegelaat om te besoek en handel te dryf met die Roxolani in die hele Dacian -provinsie met die kennis en goedkeuring van die goewerneur, en hulle kon op sekere dae op sekere tye handel dryf op die Romeinse markte.   In 179 het die Iazyges en die Buri by Rome aangesluit in hul oorlog teen die Quadi en die Marcomanni nadat hulle die versekering verseker het dat Rome die oorlog tot die einde sou vervolg en nie vinnig 'n vredesooreenkoms sou sluit nie. 
As deel van 'n verdrag wat in 183 aangegaan is, het Commodus die Quadi en die Marcomanni verbied om oorlog te voer teen die Iazyges, die Buri of die Vandale, wat daarop dui dat al drie stamme op hierdie tydstip lojale klante-stamme van Rome was.   In 214 het Caracalla egter 'n inval in die gebied van die Iazyges gelei.  In 236 val die Iazyges Rome binne, maar word verslaan deur keiser Maximinus Thrax, wat die titel Sarmaticus Maximus geneem het na sy oorwinning.  Die Iazyges, Marcomanni en Quadi het saam in 248,   en weer in 254 op Pannonia toegeslaan.  Daar word voorgestel dat die rede vir die groot toename in die hoeveelheid Iazyx -aanvalle op Rome was dat die Gote het suksesvolle aanvalle gelei, wat die Iazyges en ander stamme versterk het.  In 260 neem die Gote die stede Tyras en Olbia in, wat weer die handel in die Iazyges met die Pontiese Steppe en die Swart See afsny.  Van 282 tot 283 lei keiser Carus 'n suksesvolle veldtog teen die Iazyges.  
Die Iazyges en Carpi het in 293 op die Romeinse gebied toegeslaan, en Diocletianus het gereageer deur oorlog te verklaar.  Van 294 tot 295 het Diocletianus oorlog met hulle gevoer en gewen.   As gevolg van die oorlog is sommige van die Carpi na die Romeinse gebied vervoer sodat hulle beheer kon word.  Van 296 tot 298 het Galerius suksesvol veldtog teen die Iazyges gevoer.   In 358 was die Iazyges in oorlog met Rome.  In 375 kry keiser Valentinianus 'n beroerte in Brigetio terwyl hy met gesante uit die Iazyges ontmoet. [l]  ​​Rondom die tyd van die Gotiese migrasie, wat daartoe gelei het dat die Iazyges aan u noordelike en oostelike grense omring is deur Gotiese stamme, en die intensste tydens die bewind van Konstantyn I, 'n reeks grondwerke bekend as die Devil's Dykes (Ördögárok) is rondom die Iazygiese gebied gebou,   moontlik met 'n mate van Romeinse betrokkenheid. Higham stel voor dat die Iazyges gedurende hierdie tydperk sterker aan die Romeine gekoppel was, met 'n sterk kulturele invloed. 
Laat geskiedenis en nalatenskap Redigeer
In die laat oudheid word historiese verslae baie meer verspreid en word die Iazyges gewoonlik nie meer as 'n stam genoem nie.   Begin in die 4de eeu hou die meeste Romeinse skrywers op om te onderskei tussen die verskillende Sarmatiese stamme, en verwys hulle in plaas daarvan na almal as Sarmatiërs.  Aan die einde van die 4de eeu word twee Sarmatiese volke genoem - die Argaragantes en die Limigantes, wat aan weerskante van die Tisza -rivier gewoon het. Een teorie is dat hierdie twee stamme gevorm is toe die Roxolani die Iazyges verower het, waarna die Iazyges die Limigantes geword het en die Roxolani die Argaragantes geword het.   'n Ander teorie is dat 'n groep Slawiese stamgenote wat geleidelik na die gebied migreer, onderdanig was aan die Iazyges.  Nog 'n teorie beweer dat die Roxolani in die Iazyges geïntegreer is.  Hoe dit ook al sy, in die 5de eeu is albei stamme deur die Gote verower     en teen die tyd van Attila is hulle opgeneem in die Huns. 
Die Romeinse Ryk Edit
Die Iazyges het die Romeinse Ryk dikwels geteister na hul aankoms in die Pannoniese bekken, maar hulle het nooit opgestaan ​​om 'n ware bedreiging te word nie.  Gedurende die 1ste eeu het Rome diplomasie gebruik om hul noordelike grense, veral aan die Donau, te beveilig deur bevriend te raak met die stamme en deur wantroue tussen die stamme teenoor mekaar te saai.  Rome verdedig hul Danubiese grens nie net deur aanvalle af te weer nie, maar ook deur diplomatieke invloed op die stamme uit te oefen en strafekspedisies te begin.    Die kombinasie van diplomatieke invloed en vinnige strafekspedisies het die Romeine in staat gestel om die verskillende stamme, waaronder die Iazyges, te dwing om kliëntstate van die Romeinse Ryk te word.  Selfs nadat die Romeine Dacia verlaat het, het hulle konsekwent hul mag noord van die Donau teen die Sarmatiese stamme geprojekteer, veral tydens die bewind van Konstantyn, Constantius II en Valentinianus.  Vir hierdie doel het Konstantyn 'n permanente brug oor die middelste Donau gebou om die logistiek vir veldtogte teen die Gote en Sarmatiërs te verbeter.  
Nog 'n belangrike deel van die verhouding tussen die Romeinse Ryk en die Sarmatiese stamme was die vestiging van stamme in Romeinse lande, met keisers wat dikwels vlugtelinge van die Sarmatiese stamme na die nabygeleë Romeinse gebied aanvaar het.  Toe die Huns in die Russiese steppe aankom en die stamme wat daar was, oorwin, het hulle dikwels nie die krygsvermoë gehad om die nuut verowerde stamme te dwing om te bly nie, wat lei tot stamme soos die Greuthungi, Vandale, Alans en Gote wat migreer en vestig. binne die Romeinse Ryk in plaas van die oorblywende onderdane van die Huns.  Die Romeinse Ryk het baat gevind by die aanvaarding van hierdie vlugtelingstamme en het hulle dus steeds toegelaat om hulle te vestig, selfs nadat verdragte met Hunniese leiers soos Rugila en Attila gesluit is wat bepaal dat die Romeinse Ryk alle vlugtelingstamme sou verwerp, met mededinger of onderdane stamme van die Huns wat deur die Romeinse leiers op die Balkan hartlik ontvang is. 
Rondom die tyd van Trajanus het die Romeine roetes tussen Dacia en Pannonia gevestig, met getuienis van Romeinse goedere wat in Iasiese gebiede verskyn het omstreeks 100 nC, grootliks gesentreer naby belangrike rivieroorgange. Boonop is gedurende hierdie tydperk 'n klein aantal Romeinse inskripsies en geboue gemaak, wat volgens die geleerde Nicholas Higham 'n hoë mate van romanisering of die aanwesigheid van diplomatieke of militêre poste binne die Iazygiese gebied voorstel. Romeinse goedere was wydverspreid in die tweede en vroeë derde eeu nC, veral naby Aquincum, die hoofstad van Roman Pannonia Inferior, en die gebied oos tot by die Tizsa -vallei. 
Die Iazyges het ook 'n sterk verhouding gehad met die Roxolani, 'n ander Sarmatiese stam, beide ekonomies en diplomaties.     Tydens die tweede Daciaanse Oorlog, waar die Iazyges die Romeine ondersteun het, terwyl die Roxolani die Dacians ondersteun het, bly die Iazyges en Roxolani neutraal teenoor mekaar.  Na die Romeinse anneksasie van Dacia, is die twee stamme effektief van mekaar geïsoleer, tot die vredesvergunning van 179 van keiser Marcus Aurelius wat die Iazyges en Roxolani toegelaat het om deur Dacia te reis, onderhewig aan die goedkeuring van die goewerneur.    As gevolg van die nuwe toegewing waarmee hulle met die Roxolani kon handel, kon hulle vir die eerste keer in etlike eeue indirek handel dryf met die Pontiese Steppe en die Swart See.  Daar word geglo dat die Iazyges deur Klein Wallachia gereis het totdat hulle die Wallachiese vlakte bereik het, maar daar is min argeologiese bewyse om dit te bewys.  Cypraea -skulpe het in die laaste kwart van die 2de eeu in hierdie gebied begin verskyn. 
Die geleerde Higham stel voor dat daar 'n mate van 'langtermyn-samewerking' tussen die Iazyges en die Quadi was, en het opgemerk dat hulle in die laat 2de eeu nC verbonde was, en dat die Iazyges die westelike gedeeltes van hul grond kort daarna aan hulle afgestaan ​​het aankom in die Pannoniese bekken, blykbaar sonder konflik. 
1800-jarige begrafnis van perde en strydwaens wat in Kroasië ontdek is-geskiedenis
Ek het dit in Reddit gevind. Maar dit was net die prentjie.
Dit is onwaarskynlik dat iemand die Kroatiese bevinding betwyfel. Maar natuurlik is 1800 jaar gelede die beste tyd vir Nephites v. Lamanites, The Rumble that Shok a Continent !!
Man o man, mormoon ghawd is 'n lastige esel van 'n byekorf! Agt of nege weergawes van die belangrikste visioen ooit, maar hy steek elke fisiese bewys weg van die mees korrekte boek wat ooit geskryf is!
Wat regtig skreeusnaaks sou wees, is 'n ou ruïne in die ou wêreld waar 'n span tapirs in 'n tuig vasgemaak is!
1 keer geredigeer. Laaste wysiging op 11/04/2019 19:14 deur elderolddog.
Ek het al geweet dat die kerk waar is, maar ek is nie seker watter kerk, waar, wanneer of enigiets anders nie
Ek het dit geleer tydens 'n droom nadat ek twyfelagtige vleis geëet het, so ek was waarskynlik besig om die WoW te breek, dien my reg.
Die regte benadering is om te wonder hoe 'n Nefitiese wa sy pad na Kroasië gevind het.
Is dit moontlik dat die Nefiete baie spaarsaam was en al hul gebruikte strydwaens aan sommige Fenisiese handelaars in Kroasië verkoop het?
Is dit moontlik dat Jaredite -vaartegnologie herleef en gebruik word om gebruikte strydwaens oor die Atlantiese Oseaan te vervoer?
Kom spandeer 'n spesiale aand saam met ons by die Maxsmell -instituut volgende Saterdag, terwyl Daniel Feederson 'n spesiale paneel getroue geleerdes huisves wat 'n opwindende nuwe ontwikkeling in die Boek van Mormoonse studie verken, gebaseer op bewyse wat aandui dat antieke Nefitiese handelaars feitlik al die New World -artefakte verkoop het, saam met ander bates en oudhede aan die ou Fenisiërs om hul laaste gevegte met die Lamaniete te finansier.