Binne die “dieptes van die water” (‘Ha Long-baai’) wat “’n prereflektiewe tyd ook prehistories” (‘kindertuin’) is, moet daar egter vasmeerplekke wees (ook ter wille van die leser!). Ek sien nou dat die spreker in die gedig – word daar nog gepraat van die “liriese subjek”? – sê dat hy vyf-en-dertig jaar oud is. Die Quinta is ‘n 18e eeuse herehuis wat deesdae ‘n luukse hotel huisves, maar die drama wat aan hom sy naam gegee het, het afgespeel in die park rondom die huis. Die hotel se mure is oordek in heenwysers na daardie drama: in skilderye, afdrukke, rolprentplakkate, loketkennisgewings, etse, selfs ‘n afdruk van een van daardie ander plate in die Casa da Mateus word die tragedie van Pedro en Inês in herinnering geroep. Die oplewing in die narratiewe, “praterige” vers moet dalk in samehang gesien word met die postmodernistiese radikale relativering van die sogenaamde “Grote Vertellingen” (of Lyotardiaanse meesternarratiewe, wat eenduidige, totaliserende waarhede sou projekteer). ’n Aangewesenheid op sogenaamde klein vertellings wat hoogstens voorlopige en streng indiwiduele regverdiginge bied, is hierdeur in die hand gewerk (Vaessens & Joosten, 2003:86-87).