Die Plastic Bag Controversie na 'n kwartaal
Die dwingend gerieflike en altyd nuttige plastiek inkopiesak, miskien selfs meer veelsydig as bandband, bly die middelpunt van die voortdurende plastieksak-kontroversie. Dit bly 'n verdeelde onderwerp vir beleidmakers, die publiek, kommersiële belange en werknemers van die impak besighede.
Om duidelik te wees, is die plastieksak probleem niks nuuts nie. Trouens, die eerste verbod het in 1990 plaasgevind toe die klein Massachusetts-eiland Nantucket slegs plastiese sakke in kleinhandel verkoop het, net 28 jaar nadat dit in Swede uitgevind is.
Jy kan klik om die nuttige plastiek sak tydlyn van die Earth Policy Institute te sien.
Die debat gaan voort om te brand. Aan die een kant, teenstanders van plastiek kruideniersware sak verbod argumenteer dat plastieksakke skadelik is vir die omgewing. Hulle ontbind nie maklik in stortingsterreine nie, terwyl baie uiteindelik op die strand of in die oseaan beland, waar hulle betrokke is by sulke situasies soos die Groot Stille Oseaanvullisvlek. Een artikel suggereer dat 7 miljoen ton vullis elke jaar die oseane binnedring. In dieselfde artikel word 41 persent van die oseaanafval waargeneem om plastiek te wees. Aan die ander kant sê die ondersteuners van plastiese inkopiesak dat die verbod op plastieksakke omgewing- en finansieel naby is, met alternatiewe wat meer verwoestend is.
Argumente in die voordeel van plastieksakke
Voorstanders van plastiek inkopiesakke dui op die voordele van plastieksakke teenoor papier sakke en mites oor die negatiewe omgewingsimpakte van plastieksakke.
Een so 'n verslag wat uitdagings wat dit noem die Kruistog teen Plastieksakke, kom van die Fraser Instituut, in 'n verslag van dieselfde naam:
Lugbesoedeling . Die verslag skrywers beweer dat plastieksakke nie bydra tot groter lugbesoedeling nie. Verwysing na 'n studie wat in 2011 deur die Omgewingsagentskap van Engeland uitgereik is. In bewyse: Lewensiklusassessering van Supermarkdragersakke, sê hulle dat 'n herbruikbare katoen inkopiesak ten minste 173 keer gebruik moet word voordat dit as omgewingsvriendelik word as 'n plastiese sak . (Ek het 'n vloot herbruikbare sakke wat nie die gevaar kan bereik om binnekort daardie totaal te bereik nie).
Waterbesoedeling Hier is die verslag se argument ver van oortuigend. Hulle noem 'n akademikus wat verklaar dat verslae van waterbesoedeling oorvermeld is, maar tog is dit ontstellend. Daarbenewens beweer hulle dat slegs 7,5 persent van vaste afval plastiekfilm na verbruikers is. Deur logika moet ons 'n verbod op organiese afval hê omdat dit 'n groter deel van die vaste afvalstroom saamstel? Die meriete van hierdie argument is nie deursigtig nie.
Gesondheidsrisiko's van herbruikbare sakke In die verslag word een van die belangrikste argumente teen herbruikbare sakke aangedui, die gevare van kruisbesmetting van ongewaste herbruikbare sakke op nuwe aankope, wat 'n wesenlike gesondheidsrisiko vir die publiek bied.
Ekonomiese Impakte Die Fraser Instituut se verslag bevat inligting wat aandui dat in sommige jurisdiksies waar anti-plastiese sakordonnansies ingestel is, druppels in verkope was, vermoedelik as gevolg van verminderde gerief, met gevolglike negatiewe impak op indiensneming. (Ek is nie seker of dit 'n goeie argument is om verbande uit te skakel nie, of eerder om hulle universeel te maak).
Die saak vir die verbod op plastiese inkopiesakke
Die feit dat anti-plastiek sak ordinances nou in plek is in meer as 130 stede en provinsies spreek die sterkte van die saak teen inkopiesakke.
Volgens die Nasionale Wetgewende Konferensie van Staatswetgewers is tussen 2015 en 2016 ten minste 77 wetsontwerpe voorgestel deur 23 state oor die regulering van plastieksakke in kleinhandelinstellings. Slegs drie state, Arizona, Idaho en Missouri het in 2017 wetgewing vasgestel, wat "alle plaaslike regerings verplig om die verkoop of gebruik van plastieksakke te reguleer, insluitend die oplegging van enige gelde of belasting."
Van die dwingende faktore sluit die volgende in:
Die koste van die hou van plastieksakvullis uit waterweë en die see . Volgens die Raad vir Natuurlike Hulpbronne verdedig Kalifornië $ 11 per capita per jaar om plastieksakke te voorkom dat hulle in die oseane tot marine-besoedeling kom. Die koste om Kalifornië se water uit afval te beskerm, is ongeveer $ 428 miljoen per jaar, met sowat 8 tot 25 persent van hierdie uitgawes wat aan plastieksakke toegeskryf kan word.
Die koste van plastiek sakke jam wat skade aan herwinningstoerusting veroorsaak . In San José, Kalifornië alleen, veroorsaak skade deur plastiekfilm jaarliks ​​'n verlies van $ 1 miljoen.
Impak op die see lewe . Sowat 267 spesies is nadelig beïnvloed deur plastiese mariene puin. Plastieksakke breek uiteindelik in klein fragmente af.
'N Onlangse verhaal by boomhugger.com gee 'n uiteensetting van die voortgesette stryd tussen voorstanders van sakverbods en bedryfs lobbyiste in beide Seattle sowel as Kalifornië. In Seattle het die stadsraad uiteindelik daarin geslaag om te verbied. Die skrywer spekuleer dat 'n nuwe wetsontwerp vir 'n staatswye verbod op plastieksakke in Kalifornië in 2014 met 'n stemming met die steun van die California Grocers Association sal begin. Intussen werk die bedryf om herwinningskoerse te verhoog deur inisiatiewe soos dié wat deur Wegmans en ander kleinhandelaars onderneem word.
In Europa is die beleid van die Europese Unie steeds meer besig om plastiek uit die afvalstroom te verwyder. Die EU is op soek na 55% van alle plastiek wat teen 2030 herwin sal word en dat EU-lande die verbruik van sakke per persoon van 90 per jaar tot 40 teen 2026 moet verminder.