Wed dat jy nie geweet het nie: Rosa Parks - GESKIEDENIS - Inligting
Wed dat jy nie geweet het nie: Rosa Parks - GESKIEDENIS
Dit lyk miskien na 'n onbaatsugtige tyd om hierdie vraag te stel, maar aangesien dit Woensdag opgedaag het tydens een van my gereelde gasverskynings saam met John Williams van WGN, sal ek dit vra:
Is dit sinvol as vooraanstaande Afro-Amerikaners sê-soos hulle die afgelope dae tydens huldeblyke gesê het-dat hulle sonder Rosa Parks nooit sou wees waar hulle vandag is nie?
Met ander woorde, was die sukses van die burgerregtebeweging werklik afhanklik van die unieke moed van een uitdagende vrou?
My sin is nie, dat Rosa Parks vir die burgerregtebeweging is wat John Glenn vir die verkenning van die ruimte was, of Christopher Columbus vir die Europese nedersetting van Noord-Amerika-'n simbool van geskiedenis meer as 'n unieke vorm van die geskiedenis.
Die kortstondige verhaal van Rosa Parks sou 'n mens laat glo dat sy in 1955 die eerste swart persoon geword het wat gearresteer is omdat hy die groteske segregasiewette oor openbare vervoer oortree het. Trouens, soos verantwoordelike nuusberigte daarop gewys het:
Minstens twee ander vroue is dieselfde jaar tronk toe gestuur vir dieselfde oortreding. Die NAACP wou die wet uitdaag en was op die uitkyk vir iemand wat 'n goeie toetssaak sou maak, maar albei die eerste twee vroue het iets onaangenaams in hul agtergrond, wat hulle ongeskik maak.
Verder was daar Irene Morgan wat in 1944 gearresteer en tronk toe gestuur is omdat sy geweier het om haar sitplek aan 'n wit persoon op 'n Greyhound -bus op te gee wat van Gloucester, Va, na Baltimore reis.
Haar saak, Morgan teen Virginia, het na die Amerikaanse hooggeregshof gegaan, wat staatswette opgestel het wat segregasie in interstaatlike vervoer vereis.
Aurelia Browder, Susie McDonald, Claudette Colvin en Mary Louise Smith het almal stelling geneem- of liewer gaan sit- in Montgomery voor Rosa Parks. En inderdaad is dit die besluit van Browder v. Gayle wat uiteindelik segregasie op stadsbusse geslaan het.
Dit is nie om Parks se dapperheid of genade tot die minimum te beperk nie. Die skrywer Andre 'Reed het dit gister in die Tribune so gestel:
Sy het geoefen vir die wonderlike dag. sy het lesse geneem wat haar voorberei op die aanslag van alle vorme van fisiese en verbale mishandeling wat sy ongetwyfeld in so 'n situasie sou ondervind. Parks was nie die eerste neger wat gearresteer is omdat sy geweier het om haar sitplek op 'n bus van Birmingham af te staan ​​nie. Sy was eenvoudig die voorbereidste en die beste toegerus om die werk te doen.
Tog, terwyl Barack Obama, Oprah Winfrey, Condoleeza Rice en ander wat die oënskynlik verpligte verklaar het, nie sy nie. & quot huldeblyk is beslis die burgerregtebeweging baie verskuldig, die geskiedenis dui daarop dat, as sy nooit gebore was nie, die beweging in dieselfde tempo sou verloop het.
Ek dink nie dieselfde kan gesê word vir Martin Luther King Jr., wie se geskenke buitengewoon was nie.
Daar is 'n strydwedstryd in hierdie alles: Watter syfers uit die verlede kwalifiseer as sine qua non? Van wie kan ons regtig sê, & quot Sonder sy of haar unieke talente, unieke insigte en/of onvergelykbare moed, sou die geskiedenis baie anders gewees het & quot?
Dit ontwyk die sleutelvraag oor wat ons bedoel met 'baie anders', maar dit sou nie 'n salonspel wees as ons almal saamstem oor elke definisie nie.
In die politiek, sport, wetenskap en kuns, wie is die onvervangbare reuse?
(LET WEL: kommentaar word nie onmiddellik geplaas nie, omdat dit 'n keuringsproses moet ondergaan om vuil taal, lasterlike bewerings en fiddle faddle te verwyder)
Ek dink die burgerregtebeweging sou voortgegaan het, maar om in dieselfde tempo of selfs in dieselfde vorm te sê, is redelik aanmatigend. Haar band met MLK is direk, so as sy dit nie op daardie tyd en tyd sou doen nie en MLK haar sou kom ondersteun, sou alles moontlik anders kon wees. Kyk net na Malcolm X en die Black Power -beweging om te sien hoe 'n alternatiewe werklikheid kan lyk as burgerlike ongehoorsaamheid nie eers 'n vastrapplek kry nie.
Wat die salonspel betref, moet Jesus Christus op die beter of die slegste plek bo -aan die lys wees.
Ek dink Winston Churchill was presies die regte man op die regte tyd. Sonder sy leierskap van Brittanje, vrees ek dat Engeland sou oorgegee het aan die Nazi's.
Aan die ander kant wonder ek gereeld hoeveel beter die VSA vandag sou wees as Bobby Kennedy nie vermoor is nie. Anders as ons vandag se leiers, was sy deernis vir ander opreg. Miskien sou dit nie reggekom het nie, maar ons sal nooit weet nie.
U punt is goed opgeneem, maar die argument dat as sekere mense wat groot dinge doen nie in hul tyd bestaan ​​het nie, sou daar eenvoudig 'n ander persoon & quotin lyn & quot gewees het om hul plek in te neem, is te eenvoudig.
Dit is interessant dat u John Glenn noem. Ek sou ook 'n ander ruimtevaarder - Neil Armstrong - by die mengsel voeg vir kontras. As nie een van hulle op daardie tydstip op hul plek was nie, was daar beslis ander ruimtevaarders beskikbaar om hul sitplekke te vul, en vandag kan ons Scott Carpenter en Buzz Aldrin vier as die eerste Amerikaner wat om die aarde wentel en die eerste mens wat op die maan, onderskeidelik.
Soos u opgemerk het, was Rosa Parks egter uniek gekwalifiseer vir haar missie, en het geen noemenswaardige geraamtes in haar kas om teen haar te gebruik nie, en ek het haar situasie met buitengewone genade en waardigheid hanteer. Op dieselfde manier was Glenn en Armstrong uniek goed toegerus vir hul toegewysde rolle in die geskiedenis-Glenn as die ekstroverte, vlaggetuinde Amerikaanse seun het die held geword en Armstrong as die teruggetrokke wyse wat iets tien jaar tevore ernstig gedoen het en kundige mense het nie gedink dat dit eeue lank moontlik sou wees nie, en het daarna in stille waardigheid sy lewe aangegaan.
Ek is nie naïef genoeg om te glo dat enigeen van hulle die enigste mense op die planeet was wat kon doen wat hulle gedoen het nie, en dit goed gedoen het, maar die vloei van die geskiedenis is geneig om die regte mense vir die werk te vind. As iemand behalwe Rosa Parks gedoen het wat sy gedoen het, sou die geskiedenis anders wees - hoeveel kan ons nooit weet nie, maar dit sou anders wees.
Wat die salon -speletjie betref, stuur ek Winston Churchill in.
Dit lyk vir my dat, as Rosa Parks nie geleef het nie, iemand anders die simbool van die geskiedenis sou wees wat u beskryf het. U het reg opgemerk dat ander Afro-Amerikaners gedurende die veertiger- en vyftigerjare geweier het om hul sitplek prys te gee. Ek dink egter daar is nog 'n soortgelyke verhaal waarvan u nie bewus is nie. Ek verwys dit uit die geheue, en dit is moontlik nie heeltemal korrek nie.
Baseball Hall of Famer Jackie Robinson (wat ook 'n voetbal-, basketbal- en baanbaan by UCLA was) is in 1942 in die weermag ingeroep, as tweede luitenant aangestel en aangewys in 'n geheel-swart pantser-eenheid, een van die min swart gevegseenhede in daardie dae, aangesien die weermag heeltemal geskei was, en die konvensionele wysheid van die tyd was dat swartes nie in staat was om in gevegte te dien nie. Gepantserde eenhede het destyds soos nou opgelei in Fort Hood, Texas, waarvan die omgewing toe nie verlig was oor ras -aangeleenthede nie. Amptenare en mans het busse van plek tot plek geneem rondom Ft. Hood, wat 'n groot plek is. Dit is die weermag, in Texas, in 1943, dat swartes agter in sulke busse sou ry, en dit was blykbaar verplig deur die weermagregulasies, hoewel dit blyk dat die basebevelvoerder of 'n ander senior beampte het 'n bevel gegee dat hierdie regulasie nie toegepas moet word nie.
Lt. Robinson is eendag agter in die bus gerig en geweier om te gaan, met verwysing na die betrokke bevel. Hiervoor is hy in die hof gedwing, hoewel hy later vrygespreek is van die aanklagte. Hy verlaat die weermag kort daarna.
In die 1950's en 1960's het die burgerregtebeweging sy gevegte en simbole baie goed gekies. Kyk na die beelde van die burgerregte -optoggangers wat die Edmund Pettis -brug in 1964 oorsteek (ek dink daardie jaar is korrek). Die manlike optoggangers dra stropdasse, en in baie gevalle baadjies. Die vroue is geklee soos swart Lucy Ricardos. Hierdie mense en mense soos Rosa Parks, Jackie Robinson en dr. King het baie wit mense gemaak (selfs ek, ongeveer 6 jaar oud), dink dat hierdie mense respekvolle burgers is wat ordelik en vreedsaam optree. Wat hulle wil, kan nie so onredelik wees nie & quot.
Die dinge wat die afgelope paar dae oor Rosa Parks gesê is, is eenvoudig dinge wat tydens sy of haar begrafnis oor 'n belangrike persoon gesê word. Dit kan vergelyk word met die goeie dinge wat gesê is oor die ou grootmens Strom Thurmond tydens sy aftrede en by sy begrafnis, en dit word net so ernstig opgeneem. Die Linkses was toe almal in die wiele, maar nou. . . daar gaan hulle.
Om te sê dat die burgerregtebeweging teruggesit sou gewees het as Rosa Parks nie geleef het nie, is soortgelyk aan om te sê dat as Thomas Edison nie geleef het nie, ons almal by kerslig TV sou kyk. In die meeste gevalle is dit meer gereeld as die persoonlikhede wat gebeurtenisse dryf, hoewel dr. King en Winston Churchill uitsonderings kan wees. Indien nie Rosa Parks nie, dan iemand anders.
ZORN ANTWOORD - ek is beslis nie 'n Edison -kenner nie, maar daar is beslis 'n klas uitvinder/entrepreneur wat sy tyd ver vooruitloop en werklik as 'n innoveerder kwalifiseer. Henry Ford. Bill Gates. Ek is seker ons sou 'n motorproduksie en goedkoop rekenaars gehad het, maar miskien nie so vinnig nie. Krediet is beslis te danke aan diegene wat dit wat ons nou as onvermydelik beskou, bespoedig het. Ek het nie oortuig dat Rosa Parks in daardie kategorie pas nie, en ek is glad nie seker dat sy ooit geëis het nie.
As Lincoln, Hitler, Lenin en Washington nie geleef het nie, sou dinge baie anders gewees het.
Top 10 belangrikste prestasies van Rosa Parks
Rosa Parks is een van die invloedrykste figure van die 20ste eeu, danksy haar bydrae tot die burgerregtebeweging in die VSA. Sy het in die 1930's as aktivis begin, en totdat sy in 2005 gesterf het, het Parks onvergeetlike dade in haar nagelaat lewensduur.
Daar is baie groot en klein dinge wat Park gedoen het, wat almal hul weg gevind het om dinge te laat gebeur en dat die Afrikaanse mense die burgerregte kry. Lees hieronder vir meer inligting oor hoe Rosa Parks bygedra het!
1. Een van die invloedrykste figure van die 20ste eeu
Rosa Parks was deel van vele protesoptogte en betogings en het haar hulp aangebied om Afrikaanse – Amerikaners te organiseer en te verdedig toe hulle valslik beskuldig is van iets wat hulle gedoen het. Soos alle Afrikaanse Amerikaners, het sy die droom van Martin Luter King gedeel dat hulle eendag almal gelyk sal wees, en dat dit wel gebeur het. Saam wen hulle een van die belangrikste gevegte in die 20ste eeu.
2. Moeder van Burgerregtebeweging
Rosa Parks het begin as 'n aktivis in die 1930's en haar volharding in vryheid en gelykheid, en haar burgerlike leierskap het haar 'n internasionale ikoon van die Amerikaanse burgerregtebeweging gemaak. Sy het baie toekennings en eerbewyse ontvang vir haar bydrae, en dit is dus geen wonder hoekom die Amerikaanse kongres haar gebel het nie "Die presidentsvrou van burgerregte."
3. Haar weiering lei tot die boikot van die Montgomery -bus
In 1955 in Montgomery, Alabama, was daar nog steeds die wet wat gesê het dat Afro -Amerikaners agter in die bus kan sit, terwyl die wit mense voor kan sit, en as die bus vol is, 'n Afrikaan &# 8211 American is verplig om hul sitplek prys te gee aan 'n blanke wat staan. Op 1 Desember het Parks geweier om haar sitplek op te gee, en sy is gearresteer. Dit het gelei tot die beroemde Boikot van die bus in Montgomery Dit word beskou as die eerste grootste demonstrasie teen segregasie in die VSA
4. Sy was Sekretaris in die Montgomery -afdeling van NAACP
Nasionale Vereniging vir die Bevordering van Kleurlinge (NAACP) was vroeër die toonaangewende Afro-Amerikaanse burgerregte-organisasie in die VS. Rosa Parks het in 1943 by die Montgomery-afdeling aangesluit en is binnekort verkies tot sekretaris van die NAACP-leier Edgar Nixon. Parks het 14 jaar vir die organisasie gewerk, van 1943 tot 1957.
5. Sy het gehelp om die Scottsboro Boys te verdedig
In 1931 is nege Afrikaanse – Amerikaanse tieners daarvan beskuldig dat hulle twee Blanke Amerikaanse vroue verkrag het. Al nege het dit ontken, en die mediese getuienis het ook daarop gewys dat hulle nie die misdaad gepleeg het nie. Rosa Parks het hard probeer om geld in te samel vir die verdediging, maar uiteindelik is sewe van die nege Scottsboro Boys tronk toe gestuur. Die Scottsboro Boys die saak is een van die bekendste gevalle van daardie tyd, waar onreg aan die Amerikaners gebring is weens hul ras en kleur.
6. Sy soek geregtigheid vir Recy Taylor
Recy Taylor was 'n jong Amerikaner wat in 1944 deur ses blanke mans verkrag is. Rosa Parks het haar NAACP-posisie gebruik om die waarheid oor die saak van Recy te versprei en die Committee for Equal Justice vir mev. Recy Taylor. Met die hulp van die plaaslike hoofstukke het sy nasionale steun verkry, en die mans het erken dat hulle Racy verkrag het. Alhoewel hulle die waarheid vertel het, wou die regters hulle egter nog steeds nie aankla vir die misdaad nie.
7. Sy is mede-stigter van die Rosa en Raymond Parks Institute for Self Development
Saam met Elaine Eason Steele het Rosa Parks die Rosa en Raymond Parks Institute for Self Development in 1987. Die instituut streef na die jeug ontwikkeling, maar dit het ook programme wat burgerregte-opvoeding bied en die jeug leer oor die stryd wat Afro-Amerikaners gehad het, vanaf die ondergrondse spoorweg tot by die burgerregtebeweging.
8. Sy is ingelyf in die Michigan Women's Hall of Fame
As gevolg van haar bydraes en prestasie van burgerregte, is Rosa Parks opgeneem in die Michigan Women's Hall of Fame in 1983. 'n Dekade voor dit het Parks by die Detroit -tak van die Women's International League for Peace and Freedom (WILPF), wat 'n stap was in die rigting van die uitbreiding van haar aktivisme van net burgerregte tot die insluit van vroue gelykheid.
9. Sy het twee boeke geskryf
Tydens haar aktivisme -dae het Rosa Parks baie sosiale probleme ondervind, waaronder sosiale onreg, ekonomiese ongelykheid en polisie -brutaliteit. Na haar aftrede het Rosa Parks al die ervaring opgedoen om te veg vir burgerregte en die gelykheid van vroue en het twee boeke geskryf. Die eerste een is in 1992 gepubliseer en is 'n outobiografie bekend as Rosa Parks: My storie en fokus op haar aktivisme, en die tweede boek, Stil sterkte, is in 1995 gepubliseer.
10. Sy is bekroon met die Presidensiële medalje van vryheid
Gedurende haar leeftyd het Rosa Parks baie belangrike toekennings en eerbewyse vir haar prestasie ontvang. Twee hiervan is die hoogste burgerlike toekennings in die VSA, en dit is die presidensiële medalje van vryheid en die kongres se goue medalje. Sy het hulle albei in 1999 ontvang en deur president Bill Clinton aan haar gegee. Ander belangrik toekennings wat parke ontvang is die Spingarn -medalje wat die NAACP in 1979 toegeken het en die International Freedom Conductor Award in 1999.
(uit The Rebellious Life of Mrs. Rosa Parks deur Jeanne Theoharis)
1. Parke is 'n dekade tevore deur dieselfde busbestuurder uit die bus geslinger omdat hy geweier het om voor te betaal en agterop aan boord te gaan. Sy het twaalf jaar lank die bus van die bestuurder vermy omdat sy die risiko's van bestuurders, almal wit en gewere, goed ken. Haar eie ma is gedreig met fisieke geweld deur 'n busbestuurder, voor die tyd toe Parks 'n kind was. Parks ' -buurman is vermoor weens sy bushalte, en onder meer die tienerbetoger, Claudette Colvin, is die polisie erg onder die knie gekry.
2. Parks was 'n lewenslange gelowige in selfverdediging. Malcolm X was haar persoonlike held. Haar gesin het 'n geweer in die huis gehou, ook tydens die boikot, weens die daaglikse terreur van wit geweld. As kind, toe sy deur 'n wit seuntjie gestoot word, het sy teruggedruk. Sy ma het gedreig om haar dood te maak, maar Parks staan ​​haar stand. 'N Ander keer het sy 'n baksteen teen 'n wit boelie vasgehou en hom gewaag om sy dreigement om haar te slaan op te volg. Hy het weggegaan. As die Klu Klux Klan deur haar kinderjare, Pine Level, Ala., Stormloop, sit haar oupa die hele nag met sy geweer op die stoep. Rosa het 'n paar nagte wakker gebly en waak by hom.
3. Haar man was haar politieke vennoot. Parks het gesê dat Raymond die eerste regte aktivis was wat ek ooit ontmoet het. Aanvanklik was sy nie romanties geïnteresseerd nie, want Raymond was meer lig van kleur as wat sy verkies het, maar sy was beïndruk met sy vrymoedigheid en dat hy geweier het om geïntimideer deur wit mense. " Toe hulle mekaar ontmoet, was hy besig om die nege Scottsboro -seuns te bevry, en sy het by hierdie pogings aangesluit nadat hulle getroud was. Op aandrang van Raymond het Parks, wat in die elfde klas moes ophou om na haar siek ouma te sorg, teruggegaan na die hoërskool en haar diploma behaal. Die insette van Raymond was deurslaggewend vir die politieke ontwikkeling van Parks en hul vennootskap het haar politieke werk oor baie dekades volgehou.
4. Baie van Parks se voorouers was Indiërs. Sy het dit opgemerk aan 'n vriendin wat verbaas was toe sy in haar privaat parke haar haarnaaldjies verwyder en dik vlegsels van golwende hare onthul wat onder haar middel val. Sy het gesê dat haar man lank van haar hare gehou het, en sy het dit jare lank ná sy dood so gehou, hoewel sy dit nooit in die openbaar gedra het nie. Sy was bewus van die rassepolitiek van hare en voorkoms, en het dit weggesteek in 'n reeks vlegsels en broodjies en handhaaf 'n duidelike skeiding tussen haar openbare aanbieding en privaat persoon.
5. Parks se arrestasie het ernstige gevolge gehad vir haar gesin se gesondheid en ekonomiese welstand. Na haar inhegtenisneming is Parks voortdurend bedreig, sodat haar ma ure lank telefonies gesels het om die lyn besig te hou teen konstante doodsdreigemente. Parks en haar man het hul werk verloor na haar standpunt en het byna tien jaar lank nie werk gekry nie. Selfs terwyl sy geldinsamelings regoor die land gemaak het, was Parks en haar gesin soms byna arm. Sy het pynlike maagsere en 'n hartkwaal opgedoen en het aan chroniese slapeloosheid gely. Raymond, wat ontsteld was oor die meedoënlose teistering en doodsdreigemente, het baie begin drink en twee senuwee -ineenstortings opgedoen. Die swart pers, wat 'n hoogtepunt bereik het in die JET -tydskrif en die verhaal van Julie 1960 oor die busboikot van die verbode vrou, en#8221 het die diepte van die finansiële behoefte van Parks blootgelê, wat daartoe gelei het dat burgerregtegroepe uiteindelik hulp kon verleen.
6. Parke het meer as die helfte van haar lewe in die noorde deurgebring. Die Parks -gesin moes Montgomery verlaat agt maande nadat die boikot geëindig het. Sy het die grootste deel van die tyd in Detroit in die hartjie van die getto gewoon, net 'n kilometer van die episentrum van die oproer in Detroit in 1967. Daar het sy byna vyf dekades lank rasse -ongelykheid georganiseer en protesteer in die beloofde land wat nie was nie.
7. In 1965 het Parks haar eerste betaalde politieke posisie gekry, na meer as twee dekades se politieke werk. Na sy vrywilligerswerk vir die kongreslid John Conyers se lang veldtog vir politieke geleenthede,
Parks het gehelp om sy primêre oorwinning te verseker deur Martin Luther King, Jr., te oortuig om namens Conyers na Detroit te kom. Hy het haar later aangestel om saam met kiesers as administratiewe assistent in sy kantoor in Detroit te werk. Vir die eerste keer sedert haar bushalte het Parks uiteindelik 'n salaris, toegang tot gesondheidsversekering en 'n pensioen gehad en die waardigheid herstel wat 'n formele betaalde posisie toegelaat het.
8. Parke was baie radikaler as wat verstaan ​​is. Sy werk saam met die Black Power-beweging, veral rondom kwessies soos herstel, swart geskiedenis, anti-polisie-brutaliteit, vryheid vir swart politieke gevangenes, onafhanklike swart politieke mag en ekonomiese geregtigheid. Sy het die Black Political Convention in Gary en die Black Power -konferensie in Philadelphia bygewoon. Sy het na Lowndes County, Alabama, gereis om die beweging daar te ondersteun, het gepraat tydens die Poor People's -veldtog, gehelp om ondersteuningskomitees te reël namens swart politieke gevangenes soos die Wilmington 10 en Imari Obadele van die Republiek van Nieu -Afrika, en betaal 'n besoek van ondersteuning aan die Black Panther -skool in Oakland, CA.
9. Parks was 'n internasionalis. Sy was 'n vroeë teenstander van die Viëtnam -oorlog in die vroeë 1960's, 'n lid van The Women 's International League for Peace and Freedom, en 'n ondersteuner van die Winter Soldier -verhore in Detroit en die protes van die Jeannette Rankin Brigade in DC in die 1980's, sy protesteer teen apartheid en Amerikaanse medepligtigheid, sluit aan by 'n piek buite die Suid -Afrikaanse ambassade en verset teen die Amerikaanse beleid in Sentraal -Amerika. Agt dae na 9/11 het sy by ander aktiviste aangesluit in 'n brief waarin 'n beroep op die Verenigde State gedoen is om saam met die internasionale gemeenskap te werk en geen vergelding of oorlog nie.
10. Parks was 'n lewenslange aktivis en 'n held vir baie, waaronder Nelson Mandela. Na sy vrylating uit die gevangenis, het hy vir haar gesê, "Jy het my ondersteun terwyl ek al die jare in die tronk was. "
10 dinge wat u nie van Rosa Parks geweet het nie
Rosa Parks trotseer elke konvensie wat ons erken het as die openbare gesig van 'n beweging. Sy was 'n middeljarige vrou van 42 toe sy ondanks haar baie stil houding die gesig van passiewe verset en die inspirasie vir die Montgomery Bus Boycott geword het.
Rosa Louise McCauley Parks is op 4 Februarie 1913 in Tuskegee, Alabama, gebore aan ouers, Leona Edwards en James McCauley. Haar familie was van gemengde rasse-erfenis, wat haar van 'n Afrikaanse, Cherokee- en Skotse-Ierse afkoms gemaak het. Sy is opgelei in landelike skole en het grootgeword tot 'n naaldwerkster. Sy het deur middel van die NAACP tot burgerregte gekom deur 'n vergadering by te woon en dieselfde dag as sekretaris aangestel te word. Sy sou 12 jaar daar bly en die verskillende berigte van mishandeling wat van oral in die swart gemeenskap gekom het, opneem. Wat haar absoluut fassinerend maak, is dat haar sterkte en veerkragtigheid gekoppel is aan 'n baie stil, afvallige persoonlikheid. Daar is geen brullende toesprake nie, geen manifeste nie, net die onvermoeide stilte, sonder klagte van 'n vrou wat haar lewe toegewy het om ander in alle hoedanighede te dien.
Sy was 'n bekende dosent, 'n filantroop en 'n persoon wat vas geglo het dat ons almal die plig het om ons lewens as voorbeelde vir ander te leef. Terwyl sy haat in al sy hoedanighede waargeneem het, is sy bekend vir haar herhaalde erkenning van die vriendelikheid van mense van alle rasse. 'N Model vir ons almal, ons onthou haar vandag op die herdenking van haar afsterwe deur te praat oor 10 min bekende feite.
Sy was nie die eerste swart vrou nie gearresteer omdat sy geweier het om haar sitplek op te gee. Claudette Colvin was 'n 15 -jarige swanger tiener toe sy gearresteer is en as 'n ongetroude tienermoeder was die NAACP en ander burgerregte -groepe ongemaklik om haar die gesig van die beweging te maak. Parks was eintlik betrokke by die insameling van verdedigingsfondse namens Colvin en het selfs die tiener begelei wat ook lid was van die NAACP -jeugraad. Irene Morgan sou ook in 1946 gearresteer word en Sarah Louis Keys in 1955. Aurelia Browder, Mary Louise Smith en Susie McDonald sou ook almal gearresteer word. busse. Dit neem niks weg van die openbare aandag wat aan Parks -saak gegee is nie, wat nodig was vir ondersteuning van galvanisering. Sy het nooit probeer om hierdie dade van die ander vroue weg te steel nie; sy het in elk geval by hulle gestaan ​​en het hul verhaal vertel in haar eie hervertelling van haar nalatenskap.
2. Sy is skuldig bevind van die aanklagte teen haar weens wanordelike gedrag en die oortreding van 'n plaaslike verordening. Sy sou weke later in hegtenis geneem word weens haar betrokkenheid by die Montgomery -busboikot. Sy het as afrigter gewerk om swembaddens vir die seuntjies te reël. Sy is saam met 114 ander gearresteer en het opslae gemaak op die voorblad van die New York Times met 'n prentjie van haar vingerafdruk. Die skielike beroemdheid rondom haar arrestasies sou haar laat afdank en haar man sou uiteindelik sy werk moes verlaat, aangesien die egpaar nou berug was omdat hy probleme veroorsaak het. Nie een van hul werkgewers het toegegee dat die ontslag verband hou met hul werk vir burgerregte nie, maar albei het plaasgevind nadat die openbare getuienis getuig het. Hulle is gou gedwing om Montgomery te verlaat en was vir die res van hul lewens onderhewig aan talle doodsdreigemente en teistering.
3. 'n Groot deel van haar loopbaan in burgerlike regte was toegewy aan die bestryding van seksuele geweld teen vroue. Teen die tyd van die arrestasies was Parks 12 jaar lid van die Montgomery -hoofstuk van die NAACP. Ten tye van die inhegtenisneming het sy as sekretaresse vir hulle gewerk en het beide misdade van seksuele geweld teen vroue aangeteken en ondersoek. Gedurende haar loopbaan as burgerregte -leier sou sy geleenthede skep om vroue aan te moedig om teen hierdie tipe geweld te praat, en sy sou self pleit vir die verdediging van slagoffers. Sy het georganiseer vir die vryheid van politieke gevangenes hier in die Verenigde State. Sy het gehelp om die finansiële hulpbronne vir die Joann Little Defense Committee te bekom. Little sou die eerste vrou in die Amerikaanse geskiedenis word wat vrygespreek is ter verdediging van die gebruik van dodelike geweld om seksuele aanranding te weerstaan.
4. Ten spyte van 'n baie hoë openbare profiel en talle betaalde verbintenisse het sy 'n eenvoudige lewe geleef en niks van die geld gehou nie, maar verkies om die geld aan die armes of talle maatskaplike diensprojekte te skenk wat hul gemeenskappe ophef.
5. Sy het vooraf ingeloop met Blake, die busbestuurder wat geëis het dat sy van haar sitplek af moet trek. Die eerste keer dat sy hom teëgekom het, het sy deur die voordeur in die bus gegaan, en Blake beveel haar om uit te gaan en deur die agterkant in te gaan. Sy volg die instruksies en verlaat die bus en Blake ry weg en laat haar in die reën agter. In 'n alternatiewe weergawe van dieselfde verhaal is sy uit die bus geslinger omdat sy geweier het om uit te gaan nadat sy ingegaan en haar tarief voor betaal het. 'Ek wou nooit weer in die bus van die man wees nie,' het sy in haar outobiografie geskryf. 'Daarna het ek eers gekyk na wie met die bus ry voordat ek klim. Ek wou nie meer inloop met die gemene een nie. " Sy sê dat die toevallige lot in die geskiedenis die gevolg was dat sy besig was. Volgens mevrou Parks, 'as ek aandag gegee het', het sy geskryf, 'sou ek nie eers in die bus geklim het nie.' In 'n vreemde wending, nadat die Hooggeregshof op 21 Desember 1956 die segregasie van die bus verbied het, is een van die nuut geïntegreerde busse wat Park se boord was, deur Blake bestuur. Dit lyk asof hul lot vervleg was.
6. Sy het nie gesit nie in 'n afdeling "slegs wit", soos in die volksmond gerapporteer. Sy het eintlik in die middel van die bus gesit in die voorkant van die swart gedeelte. Sy en 'n paar ander passasiers is gevra om te beweeg wanneer die bus vol is en 'n wit man staan. Die ander het uiteindelik verhuis, maar Rosa het nie toegegee nie, sy was vasbeslote om daardie dag met geweld verandering te bring.
7. Sy was 'n naaldwerkster en die verhoogde status van die burgerregte -ikoon het dit vir haar moeilik gemaak om werk te vind
8. Sy het nie saamgestem nie Dr. Martin Luther King Jr. oor hoe om met die beweging voort te gaan; sy was nooit in diens van die predikant nie, en sy was ook nie 'n volgeling nie; hulle het 'n betekenisvolle professionele verhouding gehad en het staatgemaak op die sterkte van mekaar se bydraes en toewyding aan die veroorsaak om verskeie doelwitte te bereik. Die bekendste samewerking tussen die twee, buite die boikot, was Park se oortuigende dokter King om John Conyers vir die kongres te ondersteun. Dit was in stryd met King se beleid om politici te ondersteun, maar hy het dit te goeder trou vir haar gedoen. Hy sou die verkiesing wen en mevrou Parks was sy hoofsekretaris.
9. Sy was die eerste vrou om toegelaat te word om in 2005 by die Rotunda in die Amerikaanse Capitol te lê vir haar begrafnisdiens. Dit is 'n eer wat tipies gereserveer is vir militêre helde en staatsmanne. Die kongres het haar as die First Lady of Civil Rights verklaar, en dit was 'n eer wat pas by 'n vrou wat werklik as 'n nasionale held en 'n skat geleef het.
10. Sy was die eerste swart 'n vrou om 'n standbeeld in die statutêre staatskapitaal te verdien. By die ondertekening van die wetsontwerp om haar standbeeld in die saal te plaas. President George Bush verklaar dat: "Deur haar standbeeld in die hartjie van die land se hoofstad te plaas, herdenk ons ​​haar werk vir 'n meer volmaakte vakbond, en ons verbind ons tot die stryd om geregtigheid vir elke Amerikaner." (President George W. W. Bush). 'N Paar later sou 'n jong senator van Illinois praat tydens die seremonie ter herdenking van die standbeeld.
Hy was toe bekend as senator Obama en het tydens die begrafnis van Rosa Parks in 2005 gepraat, 'Die vrou wat ons vandag vereer het, het geen openbare amp beklee nie, sy was nie 'n welgestelde vrou nie, het nie op die genootskapbladsye verskyn nie. En tog, as die geskiedenis van hierdie land geskryf word, is dit hierdie klein, stil vrou wie se naam onthou sal word lank nadat die name van senatore en presidente vergeet is. "
'As ons Rosa Parks elke dag in ons eie optrede onthou en eer, sal haar nalatenskap vir ewig voortleef.' - President Barack Obama)
Vandag, op die herdenking van haar afsterwe, is daar 'n aantal woorde wat ek hier kan plaas; dit is 'n seldsame eer in daad om te kan skryf oor so 'n heldin wat soveel van die eienskappe bevat wat ons wil navolg. 'N Vrou wat haar lewe geleef het, weier om roem te weier. fortuin en krag by elke stap, terwyl dit om haar liefde klink. Sy het 'n eenvoudige wens vir haar nalatenskap gehad en om dit te eer, deel ek haar versoek.
'Ek wil graag bekend staan ​​as 'n persoon wat besorg is oor vryheid en gelykheid en geregtigheid en voorspoed vir alle mense.' -Rosa Parks
Sal jou verhaal vir ewig lewe? Besoek Ekko Forever
Baie dankie dat u gelees het! As u dit geniet, sou dit die wêreld vir ons beteken as u op die aanbeveling -knoppie druk of dit met iemand anders deel. :)
Herinner aan die lewe van Rosa Parks
Ed Gordon gesels met Claiborne Carson, professor in geskiedenis en direkteur van die King Institute aan die Stanford Universiteit, en rep. John Conyers (D-MI), oor die lewe en nalatenskap van die burgerregte-ikoon Rosa Parks.
Ons het nou 'n aantal mense bygestaan ​​om na die lewe en nalatenskap van mev. Rosa Parks te kyk. Eerstens eerwaarde Jesse Jackson, jarelange veteraan vir burgerregte en kollega en vriendin van mev. Parks. Hy sluit vandag by ons aan uit Johannesburg, Suid -Afrika.
Dominee, praat met my oor die belangrikheid van hierdie vrou histories in die beweging.
Dominee JESSE JACKSON (Rainbow/PUSH Coalition): Wel, jy weet, ironies genoeg is ek in Suid -Afrika op die punt om die president, Nelson Mandela, te ontmoet. U dink daaraan, die impak van Thurgood Marshall, Rosa Parks, Martin Luther King en Mandela, sonder om bomme en groot militêre begrotings te laat val en groot (onverstaanbaar), deur rou dade en wysheid het die gang van die wêreld verander. Ek sou nie wou hê dat die projeksie van Rosa Parks hierdie sagmoedige, sagmoedige, amper eenvoudige vrou was wat die geskiedenis binnegekom en beroemd geword het nie. Dis nie waar nie. Rosa Parks was 'n militante vrou, baie duidelik oor wat sy doen. The fact that the NAACP was banned in many states, you could not be a teacher, a public official and be an NAACP member. She joined in that environment, and she got on the bus and she wasn't arrested for jaywalking, you know, or for speeding, Ed, you know. The sign above the driver's head read, `Colored people in the rear, whites in the front. Unless you do it, you'll be punished by law.'