Reeds in die 19de eeu het dit egter ge­blyk dat die aanspraak dat die vryemark­ekonomie almal in die samelewing baat, nie klop nie. Dié ekonomiese stelsel het tot ongekende ekonomiese groei in Westerse lande aanleiding gegee, maar terselfdertyd ook tot ’n meer ongelyke verdeling van welvaart. Wanneer die aanbod van onge­skoolde arbeiders die aanvraag ver oorskry – soos dit dikwels die geval is in ontwikke­lingslande – kan ’n ongereguleerde vryemarkstelsel selfs daartoe lei dat arbeiders noodgedwonge vir ’n hongerloon moet werk. Vanweë die toenemende meganise­ring en outomatisering van vervaardiging, beteken hoër ekonomiese groei nie noodwendig groter indiensneming nie. En aangesien nyweraars daarna streef om so koste-effektief as moontlik te vervaardig, skroom hulle meestal nie om die lug, water en grond met afvalprodukte te besoedel, as hulle nie deur die staat gekontroleer word nie.