Geskryf deur Richard Gunderman, Indiana University-Purdue Universiteit
Onverskille rondom die einde van die lewe mediese sorg kan uitdagend wees. Oorweeg iemand wat ek mev. Jones, 'n bejaarde pasiënt met gevorderde hartsiekte, sal noem. Toe haar dokter haar gevra het om die soort sorg wat sy aan die einde van haar lewe wou ontvang, te bespreek, het mev. Jones gesê dat sy baie gedink het aan die saak en het duidelike instruksies gehad wat sy wou hê haar familie moet volg.
Eerste Mev Jones wou begrawe word naby haar familie - bogrondse - en sy wou haar graf te bedek met geel en wit blomme. In die tweede plek wou sy uit nie in 'n rok, maar in haar nagrok en kleed om gelê. En ten slotte, wou sy begrawe word met 'n kosbare foto van haar kêrel, wat 'n mooi jong man in militêre uniform gewys.
Maar haar dokter het 'n ander vraag gevra. Spesifiek, sy moes weet hoe mev. Jones wou hê die mediese span moes vir haar sorg omdat sy dood was. Mev. Jones het gesê dat sy nie gedink het aan die einde van die lewe, maar sy wil graag meer oor haar opsies leer.
Nadat die keuses bespreek is, het mev. Jones 'n paar duidelike voorkeure uitgespreek. "Ek weet vir 'n feit dat ek nie borskompressies wil ondergaan nie, en ek wil nie hê iemand gebruik buise om vir my asem te haal of my te voed nie." Haar dokter het gereël vir mev. Jones se dogter om by die gesprek aan te sluit. Die gesprek was nie maklik nie. Mev. Jones en haar dogter het gehuil terwyl hulle gepraat het - maar daarna was hulle dankbaar dat hulle alles so openlik gedeel het.
Shilpee Sinha, MD, mev. Jones se dokter, het hierdie gesprekke elke dag. Sy is die hoof dokter vir palliatiewe sorg by die Metodiste Hospitaal in Indianapolis, waar sy spesialiseer in die versorging van sterwende pasiënte. Sy leer ook mediese studente en inwoners hoe om beter sorg vir pasiënte aan die einde van hul lewe te gee.
Dr Sinha is deel van 'n relatief klein kadre van sulke dokters landwyd. Daar word beraam dat slegs 4,400-dokters spesialiseer in die versorging van terminale siek en sterwende pasiënte. Die VSA ondervind tans 'n tekort aan soveel as 18,000 van hierdie spesialiste. Daar is slegs een palliatiewe sorgspesialis vir 20,000 ouer volwassenes leef met ernstige chroniese siekte.
Gemiddeld, 6,800 Amerikaners sterf elke dag. Die meeste sterftes word verwag. Oorweeg dit oor 1.5 miljoen mense betree hospice sorg elke jaar. Dit beteken daar is meer as genoeg geleentheid vir baie pasiënte om met hul dokters en familielede oor die einde van die lewe sorg praat.
Voordat pasiënte kan verken en hul voorkeure oor sterf druk moet hulle eers 'n gesprek soos die een tussen Sinha en mev Jones het. In te veel gevalle, nie so 'n gesprek ooit plaasgevind het. Pasiënte dikwels nie weet wat om te vra of hulle kan ongemaklik voel oor die saak. En dokters kan nooit die onderwerp aan te roer.
Aan die een kant van die spektrum kan dokters alles moontlik doen om die dood te voorkom, insluitend die gebruik van borskompressies, asemhalingbuise en elektriese skokke om die hart normaalweg weer te slaan. Natuurlik kan sulke aksies traumaties wees vir verswakte en sterwende pasiënte. Aan die ander kant kan dokters daarop fokus om die pasiënt gemaklik te hou, terwyl die dood natuurlik voortduur.
En natuurlik, die einde-van-lewe sorg kan meer behels as om pasiënte gemaklik te maak. Sommige pasiënte verloor die vermoë om te eet en te drink, en die vraag ontstaan ​​of buise gebruik moet word om kunsmatige hidrasie en voedings te verskaf. Nog 'n probleem is hoe aggressief die pasiënt se troos bevorder. Byvoorbeeld, wanneer pasiënte pyn het of probleme ondervind met asemhaling, kan dokters medikasie verskaf wat die nood vergemaklik.
'N Ander probleem is om te verseker dat die pasiënt se wense gevolg word. Dit gebeur nie altyd nie, want bestellings kan verlore gaan as pasiënte oorgedra word tussen fasiliteite soos hospitale en verpleeginrigtings.
Gelukkig het die meeste state regoor die land begin om 'n nuwe instrument beskikbaar te stel wat dokters help en pasiënte vermy sulke ongelukkige uitkomste. Dit word genoem POLST, vir dokter bestellings vir die beperking van die omvang van die behandeling. Eerstens in Oregon in die vroeë 1990s voorgestel, het dit uit die erkenning gekom dat pasiëntvoorkeure vir afgedankte sorg te veel nie vereer word nie. Tipies, die dokter is die een wat POLST in die gesprek voorstel, maar daar is geen rede waarom pasiënte en familielede dit nie kan doen nie.
Die hoeksteen van die program is 'n een-bladsy vorm in Indiana bekend as Post. Dit bestaan ​​uit ses afdelings, insluitend kardiopulmonêre resussitasie (KPR); 'n verskeidenheid van ander mediese ingrypings van toelating tot die intensiewe sorgeenheid te laat natuurlike dood; antibiotika, kunsmatige voeding; dokumentasie van die persoon met wie die dokter bespreek die opsies; en handtekening van die dokter se.
Die POST-vorm help om gesprekke tussen pasiënte, gesinne en dokters rondom die einde van die lewe te begin en te fokus. Dit bevorder ook gedeelde besluitneming, om te verseker dat alle perspektiewe in ag geneem word en om te verseker dat pasiëntwense vereer word.
POST kan toegepas word in alle instellings, van die hospitaal na die verpleeginrigting na die pasiënt se huis. Dit kan geskandeer word in die pasiënt se elektroniese mediese rekord, en verseker dat dit beskikbaar is vir elke gesondheidswerker wat vir die pasiënt sorg. En dit vereis nie 'n notaris of 'n prokureur (of die gepaardgaande fooie) nie, want dit is 'n dokter se bestelling.
Natuurlik, net in te vul die vorm is nie genoeg nie. wense van die pasiënt se kan werklik vereer word slegs indien die pasiënt en familie verstaan ​​die opsies, die geleentheid kry om vrae te stel, en vertrou dat hul wense sal gevolg word. Met ander woorde, post bereik sy doel slegs indien dit gebaseer is op die aard van die oop en betroubare verhouding Dr. Sinha ontwikkel het met mev Jones.
Die verskaffing van sulke sorg is nie maklik nie. "Ons gesondheidsorgstelsel betaal mooi vir genesende sorg," sê Sinha, maar sorg aan die einde van die lewe is waarskynlik die swakste vergoedte soort wat dokters verskaf. Dit kan dit moeilik maak om hospitale en toekomstige dokters daarin te laat belangstel. " Danksy inisiatiewe soos POLST en dokters soos Sinha word sulke sorg uiteindelik meer van die aandag wat dit verdien.
Richard Gunderman is die Kanselier se Professor in Radiologie, Kindergeneeskunde, Mediese Opvoedkunde, Filosofie, Liberale Kunste, Filantropie, en Mediese Geesteswetenskappe en Gesondheidstudie aan die Universiteit van Indiana. Hy is die skrywer van meer as 400 wetenskaplike artikels en het gepubliseer agt boeke, insluitend die behaal van uitnemendheid in mediese onderwys (Springer, 2006), Ons maak 'n lewe deur wat ons gee (Indiana Universiteit, 2008), Leierskap in Gesondheidsorg (Springer, 2009), en X-Ray Vision (Oxford, 2013). Hy is onlangs die Spinoza-voorsitter aan die Universiteit van Amsterdam toegeken.
Ons maak 'n lewe deur wat ons gee
deur Richard B. Gunderman
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Leer hoe om te praat oor die einde-van-die lewe Care