DIE KLEUR VAN MY PEN - 'n Afrikaanse Blog: August 2017
3 opmerkings: Skakels na hierdie plasing
Jy sien die prentjie van die pomp vir die eerste keer en slaan jou hande saam omdat dit so mooi is. Sjoe, dit is werklik so, so mooi.
Maar dan begin jy wonder. Hoekom is dit so mooi? Dis maar net ‘n windpomp; ‘n stukkende windpomp. En jy wonder wat presies is dit wat jou trek.
Moertoegepomp. Regtig? Ek glo nie so nie. Kyk na die res van die pomp en jy sien dit is honderd persent heel en stabiel. Nou wat het dan nou hier gebeur? Waarom lyk hy soos hy lyk? Is dalk die werk van een geweldige stormwind? (Pa wou altyd weet of die pomp vasgedraai is as ‘n storm dreig.) Of is dit langdurige agterlosigheid en kan nie traak oor die pomp nie? Hoe sal ek weet? Al wat ek weet is dat dinge nie goed uitgewerk het vir die stomme ding nie. Ma sou gesê het: Oud en sat der dagen. My opinie is dat hy nie so oud is nie, maar sat der dagen, definitief!
Maar toe kom iemand en maak van hierdie nuttelose pomp ‘n pronkstuk. Hy kry ‘n naambord op, word staangemaak by die grenshek van die plaas en siedaar! Die pomp kan met trots daar staan en elke vriend of vreemdeling verwelkom plaas toe. Die pomp word ‘n landmerk. Jy weet, hier kan jy afdraai na jou mense toe – aan die einde van hierdie pad is daar rus en vrede.
En jy dink aan jou vriendin. Sy is nog jonk en is veronderstel om vuur en vlam vir die lewe te wees, maar haar kop hang en die stukke dreig ook om grond toe te val. Hoekom tog? Was dit een onbedagsame daad of dalk langdurige kan nie traak nie van haar geliefdes? G’n mens sal ooit regtig weet nie, maar sy is op en sat der dagen.
En iemand kom, so terloops, en tel hierdie stukkende mens op. Versigtig vat sy hierdie stukkende mens en loop 'n pad met haar. Sy doen dit saggies, stadig, onopsigtelik.
En dan! Op 'n dag...
Sy lyk nog soos sy lyk, ja. Sy het nie eintlik verander nie, maar sy staan nou regop en trots. Sy kyk die lewe vierkantig in die oë en haar hele menswees nooi jou uit na haar warmte en liefde. Sy het alreeds vergeet van die dinge wat agter is, sy dink nie meer aan die kannie traak van die verlede nie. Sy weet wie sy is; sy sien rykhalsend uit na die toekoms.
(foto geleen op facebook)
By Martha, Keetmanshoop om Augustus 26, 2017
“Antie, ek is honger. Ek...”
“Ek issie jou antie nie. My naam is Hêppie. Vir wat moes die mense jou hier kom aflaai het? Wat dink hulle wat moet ek met jou maak?”
Die kind skarrel by die agterdeur uit. Hulle het gesê hy kom nou by die antie bly. Sy sal goed wees vir hom en dit sal vir hom lekker wees om hier te bly.
Hy sit styf teen die muur by die agterdeur. Die wind kry hom nie daar so beet soos as hy in die sonnetjie op die trappie sit nie. Hy kry koud. Hy is honger. Hy is bang vir die antie.
Sy praat aanmekaar en hy kan nie help om te hoor nie. Dit voel vir hom so half of hy haar afluister en hy is skaam daaroor. Hy is ook bang dat sy sal uitvind en dan gaan sy hom seker wegjaag.
“Vir wat moes hulle hom hier kom aflaai? Weet hulle dan nie dat ek jarre terrug al klaargemaak het met hom nie? Hulle weet mos ek kan nie nou staan en t’rugdraai en hom kom liefkry nie. Vir wat!?”
Hy het nog geslaap vanoggend toe hulle hom kom haal het. Hulle het hom nie eens kans gegee om vir Kerrie en Jannas baai te sê nie. Hulle altwee het nog geslaap. Hulle sal wonder waar hy is en wie sal vir hulle help kuikens vang? As hulle so honger is daar in die kinderhuis, vang hulle die matrone se kuikens. Sy weet nie hoeveel sy het nie, sy vra nooit eens wat het van hulle geword nie. Dan maak hulle skelm vuur agter die groot koeler en dan braai hulle die kuiken so met sy vere en alles. Partykeer kry hy die kop – dis vir hom die lekkerste van die kuiken. Ander kere baklei Kerrie en Jannas oor die kop, dan kou hy die voetjies skoon.
Hulle het vir hom gesê hy gaan nou by sy antie bly. Maar hy het gehoor hulle praat van sy ouma. Hulle het gedink hy slaap, toe praat hulle van sy ouma en van Daisy. Hy ken ook nie vir Daisie nie. Nou weet hy ook nie lekker of hierdie antie sy ouma is nie. Sy sê dan haar naam is Hêppie. Sy lyk vir hom g’n hêppie nie.
Skielik gaan die agterdeur oop. Sy staan daar en kyk na hom. Hy wil nie opkyk nie, hy is bang vir haar kwaai oë.
“Kom in. Jy sal siek word hier buite en dan sit ek nog daarmee ook opgesaal. Sit. Jy moet vir jou gedra hier by my. Ek is nie lus vir nonsies nie, hoor jy my.”
Hy weet nie of hy haar moet antwoord nie. Dit lyk nie of sy sal hoor as hy praat nie. Hy is honger.
Sy sit ‘n beker koffie en ‘n sny brood voor hom neer. Hy is so honger dat hy nie eens vra of hy dit mag eet nie. Dit smaak amper soos die brood in die kinderhuis, dis net nie so hard nie. Hêppie staan by die kas en eet. Hy kan nie haar gesig sien nie, maar hy kan sweer sy huil. Vir wat? Hy weet nie.
“Wat is jou naam?” Hy wip soos hy skrik toe sy met hom praat.
“Hulle sê vir my Spiere, Antie.”
Vir wat vra sy dit vir hom? Hy het gehoor dat sy met die ander mense gepraat het en dat sy sy naam ken. Hou sy nou vir haar dom? Hy is bang vir haar. Sy staan nog net so met haar rug na hom toe.
“Jy is te ellendig maer om Spiere te wees. Dom! Jou naam is Johannes Oosthuizen, hoor jy my? Jou naam is Johannes en Johannes sal dit van nou af wees.”
Sy draai om en kyk vir hom. Hy kan sweer haar oë is nou sagter as netnou.
Soms, net soms, raak al my penne weg. Die draadwerk in my kop raak so 'n bietjie deurmekaar, want die emosies is te veel. Sulke tyd is daar net een raad - luister na musiek en wag tot jou penne huiskry.
By Martha, Keetmanshoop om Augustus 20, 2017
2 opmerkings: Skakels na hierdie plasing