Verse en skilderye wat heenwys na die persoonlike geskiedenis van die sprekende ek, vorm deel van Bretytenbach se benadering tot die dood. In tekste wat handel oor die dood, erken die spreker by implikasie sy vrees om die dood in die oë te staar én sy vrees om nie te staar nie. In ‘n poging om die trauma van bannelingskap te verwerk, word dit gefiksionaliseer. Skilderye en gedigte neig hierom dikwels na die fantasmagoriese, selfs makabere, wat lei tot die ontstaan van spanning tussen die werklikheid en illusie.