Visvang die Atchafalaya - Versamelings
Visvang die Atchafalaya
Foto's deur skrywer
Roy, 'n visserman in die vroeë sewentigerjare, trek 'n voet lange katvis op een van die lyne wat hy deur die moeras gelê het.
Hy sleep dit in die boot, trek die haak van sy lip af met 'n geoefende draag.
Die katvis gee 'n giergier uit wat Roy blykbaar nie raaksien nie. Hy pluk die vis op die blink silwer bootbodem, nou gespikkel met bloed. Ek kyk hoe die katvis suip en sukkel om die lewe, en hulpeloos rond. Ek kan nie wegkyk nie - ek het nog nooit vantevore 'n vis of iets anders gesien sterf nie. Roy klim egter agter op die boot en ry vinniger na 'n ander lyn. Die donker, klitsende wese is gou 'n stil massa skubbe en vlees.
Dit is een van slegs twee katvisse wat Roy vandag gaan inbring.
Die woorde weerklink tydens die reis in die Atchafalaya-kom: 'Ek wou altyd 'n visserman wees. Ek is mal oor visvang. Maar dit is nie soos dit vroeër was nie; jy kan nie meer visvang nie. "
Ek was op reis in 'n groep van 12: 11-studente en Sheryl St. Germain, ons professor en 'n inwoner van Louisiana. Sy het ons na die Atchafalaya gebring om ons te inspireer en ons te leer oor 'n kultuur wat verdwyn met die 25 myl van die kuslyn van Louisiana wat elke jaar in die see verander.
Roy se vriend Greg, 'n Cajun-visser, fotograaf, skrywer en houtwerker, weier om ondanks die probleme enige ander plek te werk. Greg sê die moeras is 'n geestelike plek vir Cajuns. Ek maak my oë toe om die moeras te ruik en probeer om die gevoel te internaliseer: modder, crawfish, waterhiasint, alligators, humiditeit, warm son, koel klam briesie, vuil, sipresbome, water.
Jaarlikse oorstromings bied 'n goeie omgewing vir crawfish om te broei en te groei. Oorstromings bring die afgelope paar jaar egter 'n ekstra slik in die wasbak en begrawe die riviergrond, of die oorstromings kom glad nie af nie, wat die water van suurstof en varsheid uitput. En dit is alles as gevolg van menslike beheer van watervloei.
'Ek maak my oë toe om die moeras te ruik en probeer om die gevoel te internaliseer.'
Greg ondersteun homself met skryf, fotografie en redding van gesinkte sipresblokke om in kuns en meubels te verander. Roy moes 'n werk neem as 'n man vir onderhoud van die hotel. Maar albei mans maak tyd om vis te vang en besoekers oor die Atchafalaya te leer.
Terwyl hulle werk, wag hulle om te verneem of olie uit die BP-Golf-oliestorting in die wasbak sal insypel.
'Dit hang daarvan af of die rivierstrome die olie in die Golf kan hou. As die watervlak in die Atchafalaya in die laat somer en vroeë herfs baie laag word, kan olie teen die rivier en in die bekken kruip. Dit sal waarskynlik 'n verwoestende uitwerking hê op alle lewens in die water, insluitend kreef, "sê Greg. 'Daar is al genoeg olie in die vleie, langs die Golf, en 'n orkaan kan dit noord in die bekken-moerasse versprei.'
Roy trek 'n crawfish-lokval op - daar is net 'n handvol crawfish daarin. Hy laat die val in die water sak sonder om dit leeg te maak.
Miskien is daar more more.
Menslike optrede hou ons eie habitatte en lewensbestaan ​​in gevaar, sowel as die habitat van diere. Lees oor ander bedreigde plekke op 9 plekke om te beleef voordat hulle letterlik verdwyn.