Die Duitse word ‘Sehnsucht‘ is ‘n selfstandige naamwoord en ‘n samestelling van die woord vir ‘n diep verlange (das Sehnen) en dié vir verslawing (die Sucht). Alhoewel ‘n mens dit na ‘hunkering’ of ‘smag na’ sou kon vertaal, skiet die woorde kort wanneer hulle poog om hierdie emosionele toestand akkuraat te beskryf. Een van die wyses waarop hulle dit gedoen het, was om die grootliks vergete skat aan ‘rewolusioner-demokraties’ gesinde liedere uit die verlede (byvoorbeeld rondom die 1848-rowolusie) op te diep en weer uit te voer by musiekfeeste en ander ‘happenings’. ‘n Ander wyse was om self liedere van gehalte te skep en so ‘n teenvoeter te bied vir die jongmense van na die oorlog se geneigdheid om alles uit die Engelstalige wereld te wil aanhang. Die “Digterlike gesprekke met Van Wyk Louw” was reeds die onderwerp van Louise Viljoen (2008) se N.P. van Wyk Louw-gedenklesing in 2007. Dit laat my nou wonder oor bv. die kunsbeweging se invloed op die Suid-Afrikaanse orkes NuL.