Chris – Hoofstuk 10 | SkalkSkryf
« Koerante se waarde
Boogskuitery in China »
Julie 31, 2013 deur Louwie ODIN – Die Onkenbare
Sy kyk hom stip aan. “Wangeskape gedrog,” sê sy met naakte haat wat uit haar hele wese uit straal. “Jy was van die begin af nooit iets meer as ‘n misgewas nie. Maar ek het jou mos gesê, jou totale bestaan, jou totale reg tot lewe sal afhang van die mate waartoe jy my doelwit dien. Ek kon jou laat lewe, ek kon van jou ‘n groot naam in die annale van die geskiedenis gemaak het, en jy van my, of ek kon jou vernietig sonder om ‘n oog te knip. Die keuse was joune.” Haar hand klem wit om die wynglas. Daar is trane in haar oë, maar dit is nie trane van hartseer nie.
“Dit was so eenvoudig. Met al die bonatuurlike mag tot jou beskikking, die mag wat ek jou help bekom het, kon ons die ou vetgevreet van ‘n kamstige ‘Grootmoeder’ verneder en uiteindelik vernietig het. Ons kon die lede van die sel in vervoering gehad het met kragtige ‘wonderwerke’, ons kon hulle aan ons voete gehad het, op hulle knieë smekend om genade oor hulle sotlike napratery van ‘n duidelik onbevoegde, sogenaamde Grootmoeder. Hulle sou my vereer het as die grootste onder die groot leiers van alle tye.”
Soos sy daar staan lyk sy siek, waansinnig. Haar mondhoeke bewe van ingehoue emosie terwyl haar oë verwilderd in hulle kaste verstar het.
“Maar ek het te veel van die moroon wat jy jou lewe deur was, verwag. Dit is die dank wat ek van jou kry na alles wat ek vir jou gedoen het; jy met jou ewige skynheilige gepreek oor hoë morele waardes en sedes, van deernis vir almal en alles, van kamstige karma en satori en wat de hel nog alles. En kyk wat het jy gekry vir jou moeite,” sê sy smalend. “Ek moes maar net jou einde inisieer, jou vriende het dit in liefde vir my voltooi deur jou kop tot ‘n pappery te verbrysel. Ek het jou belowe dat ek jou sal vernietig soos ek almal vernietig het wat my wou dwarsboom. Nou kan jy vrot in die hel waar jy hoort, jou vuilgoed,” sis sy tussen geklemde tande deur. Die wynglas in haar hand spat in skerwe soos sy haar hande in woede saamklem. Spatsels bloed meng met die wyn op die blink verniste kis.
Sy draai haar rug op haar kind en stap weg om nog ‘n glas wyn te gaan kry. Chris staar sy ma verdwaas agterna. Hy gaan nader aan die kis en kyk na die gesig van die oorledene en bly asof versteen staan. Hy staar in ongeloof na die bekende gesig voor hom.
Ek kry hom bitter jammer, maar kan niks vir hom doen nie. Ek is nie eers seker dat hy my kan sien of hoegenaamd van my bewus is nie. Die “gawe” om geeste te kan sien kom van kindsbeen af. Dis nie iets wat mens met ander bespreek nie, veral nie kerkmense nie. Vir hierdie ondersoek na die dinamika en gevolge van die patologies disfunksionele gesin, kom dit my egter goed te pas.
By die bruidstafel klop die seremoniemeester verwoed op die tafel om die gaste se aandag te trek. Self is hy nie meer so nugter nie, maar hy troos homself daaraan dat niemand hom sy vergryp kan verkwalik nie. So ‘n troue het hy nog nooit in sy lewe meegemaak nie. Hy het flus die laaste heildronk ingestel en nou het die dominee hom gevra om die name van die draers af te kondig sodat die begrafnis kan voortgaan.
Elke draer word by die naam geroep, en so gaan staan elkeen op sy plek langs die kis wat soos ‘n troukoek lyk. Sersant Hendrina, steeds vasgeboei aan die kis, word die onwillige sewende draer.
Op die ingewing van die oomblik besluit die bedroefde bruid dat die regte troukoek moet saam na die graf sodat dit as ruiker op die kis geplaas kan word wanneer dit in die graf laat sak word. Die gaste klap entoesiasties hande vir die briljante gedagte. Die bruid en die bruidegom neem trots stelling in reg agter die kis en terwyl die troumars gespeel word, beweeg die stoet stadig die saal uit.
As in ag geneem word dat dit ‘n begrafnis is, is die mense besonder vrolik vir die geleentheid. As in ag geneem word dat dit eintlik ‘n troue is, is die gaste besonder droefgeestig.
Aangesien die begraafplaas nie ver van die kerkgebou en saal is nie, word die afstand tot by die graf te voet afgelê. Aangesien die bruilofsgaste sowel as die begrafnisgangers nie meer heeltemal nugter is nie, word “for he is a jolly good fellow”, “Prys die Heer met blye galme” en “Hy lyk vir my so baie na tant Koek se hoenderhaan,” om die beurt en soms tesame gesing.
Chris, sy pa Izak, sy oom Petrus en Oudominee bly op die trappe voor die deur van die saal staan en kyk hoe die stoet slingerend na die begraafplaas en die vars hopie grond toe beweeg. Heel agter in die stoet loop ‘n gryskop vrou, nou onvas op haar bene en effens vooroor gebuig. Sy lyk oud en moeg en eensaam.
“Dan is dit nou tyd om aan te gaan,” sê Izak afgetrokke. “Ons kan niks meer hier doen nie. Jou ma is nou op haar eie. Vir `n wyle het sy gedink sy het die stryd gewen. Ek dink sy is nie nou meer so seker daarvan nie.”
Pa, Seun en Oom loop geselsend weg in die teenoorgestelde rigting as die begrafnisgangers. Oudominee bly verward en onseker op die trappe voor die saal staan.
Die Christus word voor die Joodse Raad gedaag. Hy word veroordeel omdat Hy sou gesê het dat Hy die tempel sal afbreek en in drie dae weer sal herbou. Omdat Hy sou gesê het dat Hy die Koning van die Jode is, omdat Hy sou gesê het dat hy die seun van God is, omdat hy dit waag sê het dat hy God is, dat God in elkeen van ons is, dat elkeen van ons God is.
Pontius Pilatus; ‘Ek vind geen sonde in hierdie man nie, sal Barabbas in sy plek vir julle gee om te kruisig. Hierdie man is onskuldig.’
Maar die volk eis Sy kop. Die priesters wil Hom aan die kruis gespyker sien, Hy mag nie lewe nie, Hy is ‘n opstoker, ‘n man wat die kerk aanval en die priesters veroordeel, en Hy maak siekes gesond, dryf duiwels uit, gaan om met hoere en vergewe sondaars hulle oortredinge. Pilatus was sy hande.
‘Laat die beker by My verby gaan’ is Sy laaste versugting. Hy word wreed gemartel, hang aan die kruis; ‘My God, My God, waarom het U My verlaat!’ is Sy laaste woorde.
Volgens oorlewering was daar op daardie dag ‘n wyse man in Tibet, ‘n Buddhiste Meester wat aan sy volgelinge gesê het; ‘Vandag, in Jerusalem, word daar ‘n man deur sy eie mense gemartel en vermoor, ‘n man wat vir sy mense en vir die wêreld baie kon beteken het, ‘n groot man, ‘n wyse man, ‘n verligte een, ‘n Buddha.’
Na Sy dood sien Maria Magdalena Hom, soen Sy voete van vreugde en gaan vertel vir Sy dissipels dat Hy werklik opgestaan het uit die dood. Die Christus leef!
Toe hy tagtig jaar oud was, het die Buddha aan Ãnanda, sy dissipel en regterhand, die nuus meegedeel dat sy einde naby was en dat hy binne drie maande dood sou wees.
Die Buddha en sy dissipels vertrek na ‘n plek met die naam van Pãvã waar Cunda die grofsmid hulle onthaal. Na die onthaal oorval ‘n ernstige maag aandoening die Meester. Ten spyte van sy pyn en kragteloosheid, vertrek die Buddha en sy dissipels na ‘n plek genaamd Kusinãrã.
Pakkusa skenk aan die Buddha twee kledingstukke gemaak van geweefde goud. Die Buddha gee een van die kledingstukke aan Ãnnanda en Ãnnanda trek die ander vir die Buddha aan. Terwyl Ãnnanda die kledingstuk vir die Meester aantrek, merk hy op dat die Buddha se vel ‘n besondere glans het, soveel so dat hy aan die Buddha sê dat die goue kledingstuk sy glans verloor in vergelyking met die Meester se velkleur. Die Buddha antwoord hom dat daar net twee geleenthede is waartydens ‘n Buddha se vel so ‘n glans aanneem; die een is wanneer die Buddha die Lig sien en die ander is wanneer die Buddha op die punt is om te sterf.
Hierna deel die Buddha Ãnnanda mee dat hy nog daardie dag, gedurende die derde nagwaak in die Sãla vallei van die Mallas, tussen twee Sãla bome te sterwe sal kom.
In die uur van sy dood het die Buddha aan sy dissipels gesê; ‘Onthou my dissipels, ek vermaan julle. Onderworpe aan verandering is alle dinge. Strewe (na verligting) met ywer.’ (Vayadhammã samkhãrã, appamãdena sampãdetha). Dit was die laaste woorde van die Buddha.
Die Buddha sterf in die jaar 543 B.C. in die derde nagwaak van ‘n volmaan nag.
Maria se Dagboek
Ons het hom vandag begrawe, die sot. Soos ‘n lam is hy ter slagting gelei, het ek hom in my strik laat loop en sy vriende die res vir my laat doen. So maklik. En hy het gedink hy is onaantasbaar, die dweper. Soos ‘n hond het hulle hom vergruis, soos ‘n dier geslag sonder dat hy ‘n vinger kon lig om homself te red. Dit was ‘n onvergeetlike gesig, die besete gepeupel wat hom, hulle vriend en meester, tot ‘n pappery vermorsel en die spuitfontein wat skuimend pienk verkleur.
Ek laat nie met my mors nie. Die hoerkind is dood, mag hy vrot in die hel.
By die onthaal het ek vir een oomblik gedink ek sien hom oorkant die kis staan en staar na my. Ek het wyn op die kis gestort van skrik. Dit was seker die baie wyn wat my gesigte laat sien het. Hy is dood, vir ewig vrek en begrawe.
Ek het die lykstoet gevolg tot by die graf, miskien om seker te maak dat hy wel begrawe word. Miskien omdat ek nou alleen en sonder vriende oorgebly het. Hy was my laaste hoop op vergelding, hy was ook my laaste skakel met die lewe. Sonder hom bly daar niks meer om voor te lewe nie.
Die onnosel speurdertjie het wydsbeen oor die kis gaan sit toe dit in die graf laat sak is. Hy kon ook nie anders nie, hy was steeds aan die kis geboei en niemand kon hom los kry nie.
Net toe die kis begin sak, is die meisie met die serp se swart rokkie deur die wind opgelig sodat die rooi broekie vir almal sigbaar was. Sy het geen poging aangewend om die rok in bedwang te hou nie. Die slet!
Die speurder het gesien die rok waai op en het van die kis af oorgeleun om, dink ek, die rok te keer. Stommerik. In die proses het hy sy balans verloor en, in plaas van die rok, die kind se pantie beet gekry.
En toe val hy van die kis af die gat in, met die pantie steeds in die hand. En die teef staan daar langs die graf en lag met haar skaamte ontbloot aan die hele wêreld.
Hulle het die graf begin toegooi met die speurder steeds aan die kis vas geboei. Hy was al tot by sy knieë onder die grond voor iemand hom los gesaag gekry het. Sot!.
Toe is hy die graf uit gehelp. Hy het teatraal aan die pantie geruik en toe die stof en sweet van sy gesig daarmee afgevee en dit toe in sy sak gesteek. Seksmaniak, ruggraatlose pervert is wat hy is!
Toe die graf toegegooi was het die man met die lang jas `n bottel sjampanje oopgemaak en die gespuis het op die vars hoop grond gaan sit en suip. Hy het in sy dronkenskap na my toe aangeslinger gekom en weer begin met sy “ek het hom geken, ek het hom geken. Hy was my vriend gewees, my meester. Ek wil met u verlies simpatiseer, …”
Ek het my rug op hom gedraai. Ek meng my nie met sulke skuim nie. Hy het terug geslinger na die graf toe en daar bo op die vars hoop grond neergeslaan.
Die speurdertjie het weer by hom gaan staan met sy notaboek in sy hand.
“Ek ondersoek die moontlikheid van moord op die oorledene,” het hy gesê. “Al wat ek vra is dat u `n paar vrae sal beantwoord. Ek moet u egter waarsku dat alles wat u sê teen u gebruik sal word indien u voor die hof gedaag word.”
Die arme sot van `n speurder. Die man was te dronk om te weet wat sy eie naam was.
“Hy was my vriend. Hy was ons meester. Hy was `n heilige,” het hy in sy dronkenskap gestamel en toe terstond op die speurdertjie se skoene gekots.
`n Heilige! Bid jou aan. Hoerkind en hoereerder was hy. `n Niksnuts, `n stommerik. En ek, in my jeugdige naïwiteit het gedink hy is uit die Lig gebore!
Hoe haat ek die misgewas nie!
Vrot in die hel jou uitvaagsel!
op Augustus 1, 2013 at 1:58 nm brieweuitdievreemde
Ja, als is karma – soms so moeilik om te verstaan / aanvaar. (I did that says my Memory. I couldn’t have done that says my Pride – and remains adamant. -Nietzsche).
Ek het al gese, Louwie, maar ek hou regtig van die mite-gedeeltes wat jy bysit.
op Augustus 6, 2013 at 5:55 nm Louwie
Party mense sal dit dalk as laster sien Dalene, ek weet nie. Het nog geen negatiewe komentaar gekry oor die storie nie, wel, nog basies baie min van negatief of positief 😀 Baie spooklesers, hulle kom en hulle gaan geruisloos en geluidloos. Is dalk `n bedekte seën?