Soms word die digter ook ’n Wronski (die geliefde van Anna Karenina) of Toska of selfs die nimfet Lolita met die “vuur in die fuik” (En kyk mens na foto’s van die digter is daar selfs ’n sterk ooreenkoms met Wilde.) : Ek herinner my ook dat dit eweneens ’n terugkerende motief in jou oeuvre is. Is dit ’n doelbewuste motief? Daar moet altyd ŉ tese wees voor ŉ antitese kan bestaan. Voor die vuurpeleton sou dit my verdediging wees oor ŉ oordrewe belangstelling in gister. Die bundel is gebou rondom verskillende ontmoetingspunte en raakpunte tussen Breytenbach en Darwiesj, beide persone wat die intieme en private onderneming van poësie-skryf gekombineer het met die openbare aansprake van ‘n sterk politieke bewussyn. Breytenbach se vereenselwiging met die Palestyn Darwiesj in hierdie bundel het dus persoonlike, estetiese en veral ook politieke implikasies. Maar waar o waar is die Afrikaanse gedig? moet dit dan nou alles so deur die medium van versukkelde engels?