Faeroe-eilande - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Faeroe-eilande (of Faroëreilande, soms eenvoudig genoem Faroëreilande of Faroëreilande), wat 'Skaapseilande' beteken, is 'n groep eilande in Noord-Europa, tussen die Noorse See en die Noord-Atlantiese Oseaan, ongeveer eweredig tussen Ysland, Skotland en Noorweë. Hulle word deur die eeue heen deur Noorweë en Denemarke beheer, en is sedert 1948 'n outonome provinsie van die Koninkryk Denemarke, wat dit 'n lid van die Rigsfællesskab. Die Fereërs het deur die jare beheer geneem oor die meeste sake behalwe verdediging (alhoewel hulle 'n inheemse kuswag het), buitelandse sake en die regstelsel, wat die verantwoordelikheid van Denemarke is.
Die Faroë het tradisionele bande met Ysland, Shetland, Orkney, die buitenste Hebrides en Groenland. Die argipel is in 1814 polities van Noorweë losgemaak. Die Faroë word in die Nordiese Raad verteenwoordig as deel van die Deense afvaardiging.
Die Faeröer is 'n eilandgroep wat bestaan ​​uit agtien eilande aan die kus van Noord-Europa, tussen die Noorse See en die Noord-Atlantiese Oseaan, ongeveer halfpad tussen Ysland en Noorweë; die naaste bure is die Noordelike en Westelike Eilande van Skotland. Die koördinate lê op 62 ° 00'N 06 ° 47'W.
Die gebied is 1,399 vierkante kilometer groot, sonder groot mere of riviere. Daar is geen gedeelde landgrense met enige ander land nie, en daar is 694 kilometer se kuslyn. Daar is 17 bewoonde eilande. Die eiland bekend as Lítla Dímun is onbewoon, net soos baie eilandjies en riwwe.
Afstande na naaste lande en eilande
Sula Sgeir (Skotland): 149 myl
Shetland (Skotland): 174 myl
Skotland (Britse vasteland): 193 myl
Ysland: 280 myl
Noorweë: 419 myl
Ierland: 421 myl
Faroe Islands NASA satellietbeeld.
Die klimaat is oseaan en sag, met oor die algemeen koel somers en matige winters. 'N Bewolkte lug kom gereeld voor, net soos gereelde mis en swaar wind. Die mis veroorsaak dikwels lugverkeervertragings. Die eilande is ruwe en rotsagtige met 'n paar lae pieke; die kuste grens meestal aan kranse. Die hoogste punt is Slættaratindur op 2,894 voet bo seespieël.
Die natuurlike plantegroei van die Faeröer word oorheers deur arktiese-alpiene plante, wilde blomme, grasse, mos en korstmos. Die meeste van die laaglandgebiede is grasveld, maar sommige gebiede is heide, wat beteken dat oop gebiede van onbewerkte land met lae groeiende struike bestaan ​​uit klein, kleurryke, urnvormige blomme; hoofsaaklik Calluna vulgaris.
Die eilande word gekenmerk deur 'n gebrek aan bome, as gevolg van sterk westewinde en gereelde stormwalle. 'N Paar klein plantasies wat bestaan ​​uit plante wat uit soortgelyke klimate soos Tierra del Fuego in Suid-Amerika en Alaska versamel is, is geplant en groei goed. Stewige bome is in sommige van hierdie beskutte gebiede geplant.
Die voël fauna van die Faeröer word oorheers deur seevoëls en voëls wat aangetrek word na oop lande soos heide, waarskynlik weens die gebrek aan bosveld en ander geskikte habitatte. Baie soorte het spesiale Faroese subspesies ontwikkel, soos Eider, Starling, Wren, Guillemot en Black Guillemot.3 Slegs 'n paar soogdiere van wilde land word vandag in die Fêreu-eilande aangetref. Hulle is van ander plekke afkomstig.
Grys ​​robbe kom baie voor by die Faroëre oewers, net soos verskillende soorte walvisse wat in die omliggende waters woon. Die bekendste is die koringvliegwalvisse, maar die meer eksotiese dwergwalvisse besoek soms die Faroese fjorde, 'n lang, nou, diep inlaat van die see tussen steil hellings.
Faroese stempel ter herdenking van die koms van die Christendom in die eilande
Die vroeë geskiedenis van die Faeröer is nie goed bekend nie. Ierse kluisenaarsmonnike het hulle in ongeveer 700 C.E. daar gevestig en skape en bokke aan die eilande voorgestel. Daar word gesê dat Saint Brendan, wat ongeveer 484-578 gewoon het, die Fêreu-eilande by twee of drie geleenthede besoek het en twee van die eilande genoem het Skaap-eiland en Paradise Island of Birds. Die naam verskyn eers as Faereyiar (ca. 1225), wat 'Skaap-eilande' beteken, wat vermoedelik tot die nasionale simbool, 'n ram, gelei het.
Die Vikings het die Ierse setlaars rondom 700 C.E vervang en die Oudnoorse taal na die eilande gebring, wat plaaslik ontwikkel het tot die moderne Faroese taal wat vandag gepraat word. Daar word nie gedink dat die setlaars direk van Noorweë afkomstig is nie, maar eerder uit die Noorse nedersettings in Shetland, Orkney en om die Ierse See, en wat ook die Norse Gaels genoem is.
Volgens mondelinge oorlewering het emigrante wat Noorweë verlaat het om aan die tirannie van Harald I van Noorweë te ontsnap, hulle aan die einde van die negende eeu op die eilande gevestig. Vroeg in die elfde eeu het Sigmundur Brestirson, wie se familie op die suidelike eilande gefloreer het, maar byna deur die indringers van die noordelike eilande uitgewis is, na Noorweë ontsnap en is teruggestuur om die eilande in besit te neem vir Olaf Tryggvason, koning van Noorweë. Hy het die Christendom bekendgestel, en hoewel hy daarna vermoor is, is die Noorse heerskappy behou.
Die Faroeë het in 1035 'n Noorse provinsie geword en het onder die beheer van die eilande onder die eilande gebly tot 1380, toe Noorweë die Kalmar-unie met Denemarke betree het. Hulle het administratief onder Noorweë gebly tot 1709, toe hulle aan die bisdom Seeland verbonde was. Hulle eie ekonomiese ontwikkeling was 'n Deense koninklike handelsmonopolie. Toe die unie tussen Denemarke en Noorweë ontbind is as gevolg van die Verdrag van Kiel in 1814, het Denemarke die Fêreu-eilande besit. Die handelsmonopolie op die Faeröer is in 1856 afgeskaf.
Die nasionale ontwaking sedert 1888 was eerstens gebaseer op 'n stryd om die Faroese taal, en dus meer kultureel georiënteerd, maar was na 1906 meer en meer polities georiënteerd met die stigting van die politieke partye van die Faeröer.
Op 12 April 1940 word die Faroë deur Britse troepe beset. Die skuif volg op die inval van Denemarke deur Nazi-Duitsland en het ten doel om die Britse beheer oor die Noord-Atlantiese Oseaan te versterk. In 1942-1943 het die Britse Koninklike Ingenieurs die enigste lughawe in die Faroe, Vágar-lughawe, gebou. Die beheer van die eilande het na die oorlog na Denemarke teruggekeer, maar in 1948 is 'n regime van tuisregte ingestel wat 'n hoë mate van plaaslike outonomie verleen het. Die Faroëre het in 1973 geweier om Denemarke met die toetrede tot die Europese Gemeenskap (nou Europese Unie) aan te sluit. Die eilande het aansienlike ekonomiese probleme ondervind ná die ineenstorting van die visbedryf in die vroeë negentigerjare, maar het sedertdien pogings aangewend om die ekonomie te diversifiseer. Steun vir onafhanklikheid het toegeneem en is die doel van die regering.
Die onbewoonde eiland Lítla Dímun. Moerasblomgoud, baie algemeen op die Faeröer in Mei-Junie Tinganes in Tórshavn, setel van die regering
Die Faeröer is 'n selfregerende streek binne die Deense staat en stuur twee verteenwoordigers (elke vier jaar verkies) na die Deense wetgewer. Die Faeroe-parlement het 32 ​​verkose lede. Die parlement kies 'n uitvoerende liggaam, onder leiding van 'n voorsitter bekend as die Løgmaður of eerste minister in Engels.
Die regering van die Faroë het die uitvoerende gesag in plaaslike regeringsake. Verkiesings word in die munisipaliteite gehou, op nasionale vlak vir die Løgting, en binne die Koninkryk van Denemarke vir die Folketing (nasionale vlak). Denemarke het 'n kommissaris in die Eilande.
Die Folketing hou toesig oor buitelandse beleid, verdediging en die buitelandse beleid, verdediging en die monetêre en regstelsel.
Die Faroes en Denemarke
Die Verdrag van Kiel in 1814 beëindig die Deens-Noorse unie. Noorweë was onder die heerskappy van die koning van Swede, maar die Faeröer, Ysland en Groenland het as besitting van Denemarke gebly. Daarna is die Løgting afgeskaf (1816), en die Faeroe-eilande sou regeer word as 'n gewone graafskap van Denemarke, met die Amtmand as regeringshoof. In 1851 is die Løgting opgewek, maar het tot 1948 hoofsaaklik as adviesmag gedien.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het 'n deel van die bevolking die onafhanklikheid van Denemarke verkies, en op 14 September 1946 is 'n openbare verkiesing gehou oor die kwessie van die afskeiding. Dit word nie as 'n referendum beskou nie, aangesien die parlement nie die beslissing van die stemming moes volg nie. Dit was die eerste keer dat die Fereuers gevra is of hulle onafhanklikheid verkies of as 'n deel van die Deense koninkryk wil voortgaan. Die uitslag van die stemming lewer 'n geringe meerderheid ten gunste van die afskeiding, maar die koalisie in die parlement kon nie 'n besluit neem oor hoe hierdie verkiesing geïnterpreteer en uitgevoer moet word nie; as gevolg van hierdie onoplosbare verskille het die koalisie uitmekaar geval.
'N Paar maande later word weer 'n parlementsverkiesing gehou, waarin die politieke partye wat verkies om in die Deense koninkryk te bly hul deel van die stemme vergroot en 'n koalisie gevorm het. Op grond van hierdie toenemende deel van die stemme het hulle verkies om die afskeiding te verwerp. In plaas daarvan is 'n kompromie aangegaan en die Folketing het 'n wet op die huisregering goedgekeur wat in 1948 in werking getree het. Die status van die Faeröer as 'n Deense provinsie is beëindig met die wet op die huisregering; die Faroe-eilande het 'n hoë mate van selfbestuur gekry, ondersteun deur 'n aansienlike jaarlikse subsidie ​​van Denemarke.
Die eilandbewoners is redelik eweredig verdeel tussen diegene wat onafhanklikheid verkies en diegene wat verkies om as deel van die Koninkryk Denemarke voort te gaan. Daar is egter 'n wye verskeidenheid menings in albei kampe. Van diegene wat ten gunste van onafhanklikheid is, is sommige ten gunste van 'n onmiddellike eensydige verklaring. Ander beskou dit as iets wat geleidelik en met die volle toestemming van die Deense regering en die Deense volk bereik moet word. In die vakbondkamp is daar ook baie wat 'n geleidelike toename in outonomie voorspel en verwelkom, selfs terwyl sterk bande met Denemarke gehandhaaf word.
Streke en munisipaliteite
Administratief is die eilande verdeel in 34 munisipaliteite waarbinne 120 of so stede en dorpe geleë is.
Tradisioneel is daar ook die ses sýslur ('streke') Norðoyar, Eysturoy, Streymoy, Vágar, Sandoy en Suðuroy. Alhoewel vandag sýsla beteken tegnies 'polisie distrik', en die term word nog steeds gereeld gebruik om 'n geografiese streek aan te dui. In vroeër tye het elkeen sýsla het sy eie gehad ting of montering.
Faroese skape, Tvøroyri. Die nuwe veerboot Smyril vaar die Faroëreilande binne
Na ernstige ekonomiese probleme in die vroeë negentigerjare, veroorsaak deur 'n afname in die noodsaaklike visvangste en swak ekonomiese bestuur, het die Faeröer in die laaste helfte van die negentigerjare begin herstel. Werkloosheid het middel 1998 tot 5 persent gedaal. Teen 2006 het dit tot 3 persent gedaal, een van die laagste pryse in Europa.
Nietemin beteken die byna totale afhanklikheid van visvang dat die ekonomie uiters kwesbaar bly. Die Faroërs hoop om hul ekonomiese basis te verbreed deur nuwe visverwerkingsaanlegte te bou. As 'n landbouvereniging, behalwe visvang, is die grootmaak van skape die belangrikste industrie van die eilande. Petroleum wat in die omgewing van die Feroese gebied gevind word, gee hoop op neerslae in die onmiddellike omgewing, wat 'n basis kan bied vir volgehoue ​​ekonomiese welvaart. Steenkool word op Sudhur-eiland ontgin.
Sedert 2000 word nuwe inligtingstegnologie en sakeprojekte in die Faeröer bevorder om nuwe beleggings te lok. Die bekendstelling van Burger King in Tórshavn is wyd gepubliseer en was 'n teken van die globalisering van die Feroese kultuur.
Brandstof, basiese vervaardiging en vervoertoerusting is die grootste invoer van die eilande.
Tagtig persent van die bevolking van die Eilande is verbind met tonnels, brûe en oostelike hawens wat die drie grootste eilande en drie ander groot eilande met die noordooste verbind, terwyl die ander twee groot eilande suid van die hoofgebied met mekaar verbind is. na die hoofgebied met veerbote. Daar is goeie paaie wat na elke dorp op die eilande lei, behalwe vir sewe van die kleiner eilande wat elk net een dorp het. Vágar-lughawe het 'n geskeduleerde diens na bestemmings vanaf Vágoy-eiland. Atlantic Airways is die grootste lugredery wat die Faeroese lugdiens bedien.
Die bevolking van die Faeröer is van Skandinawiese en Britse eilande afkomstig, ondersteun deur historiese, argeologiese en taalkundige bewyse, en is van die mees homogene en geïsoleerde in die Noord-Atlantiese streek. DNA-studies toon aan dat die manlike bevolking hoofsaaklik van Skandinawiese oorsprong is, terwyl die vroulike bevolking hoofsaaklik van Britse eilande (Skotse en Ierse) afkoms is. 4
Van die ongeveer 48.000 inwoners van die Fêreu-eilande was 98 persent koninklike burgers (sensus van 2004), wat beteken dat Faroëers, Deens of Groenlanders. Die grootste groep buitelanders is Yslanders wat 0,4 persent van die bevolking uitmaak, gevolg deur Noorweërs en Pools, wat elk 0,2 persent uitmaak.
Die Faeroese taal is een van die kleinste van die Germaanse tale. Fereeske grammatika lyk baie soos Yslands en Oudnoors. In teenstelling hiermee verskil gesproke Fereërs baie van Yslands en is dit nader aan Noorse dialekte van die weskus van Noorweë. Die meeste Fereërs praat ook Engels.
In die twintigste eeu het die Ferees die amptelike taal geword. Aangesien die Faeroes deel uitmaak van die Deense ryk, word Deens in skole as 'n verpligte tweede taal onderrig. Die Faroese taalbeleid maak voorsiening vir die aktiewe skepping van nuwe terme in Feer wat geskik is vir die moderne lewe.
Kerk van Viðareiði vanaf 1892
Volgens amptelike statistieke uit 2002 is 84,1 persent van die Feroese bevolking lede van die staatskerk, die Faroese Volkskerk, 'n vorm van Lutheranisme. Fereesse geestelikes wat historiese belang gehad het, is VU Hammershaimb (1819-1909), Frederik Petersen (1853-1917) en, miskien die belangrikste, Jákup Dahl (1878-1944), wat 'n groot invloed gehad het om te verseker dat die Faroëre taal is in die kerk gepraat in plaas van Deens.
In die laat 1820's is die Christelike Evangeliese godsdienstige beweging, die Plymouth Brethren, in Engeland gevestig. In 1865 reis 'n lid van hierdie beweging, William Gibson Sloan, na die Faeroes van Shetland af. Teen die draai van die eeu was die broeders in die Fereuse Plymouth dertig. Ongeveer 10 persent van die bevolking is vandag lede van die Open Brethren-gemeenskap. Ongeveer 5 persent behoort aan ander Christelike kerke, soos die Adventiste, wat 'n privaatskool in Tórshavn bedryf. Jehovah se Getuies tel ook vier gemeentes (ongeveer 80 tot 100 lidmate). Die Rooms-Katolieke gemeente bestaan ​​uit ongeveer 170 lidmate. Die gemeente Tórshavn bedryf 'n Fransiskan-skool. Daar is 'n klein aantal lidmate uit die Bahá'í geloof.
Die bekendste kerkgeboue op die Fêreu-eilande sluit die Sint Olafs-kerk en die onvoltooide Magnus-katedraal in Kirkjubøur in; die Vesturkirkjan en die Maria-kerk, albei in Tórshavn; die kerk van Fámjin; die agthoekige kerk in Haldarsvík; Christianskirkjan in Klaksvík en ook die twee hier afgebeeld.
In 1948 voltooi Victor Danielsen (Plymouth Brethren) die eerste Bybelvertaling in die Faeröers uit verskillende moderne tale. Jacob Dahl en Kristian Osvald Viderø (Fólkakirkjan) het die tweede vertaling in 1961 voltooi. Laasgenoemde is uit die oorspronklike tale vertaal in Ferees.
Dorpshuise in die Faeröer, let op die gras op die dakke.
Die Faeroes is sedert die veertiende eeu 'n deel van Denemarke, maar hulle het hul eie unieke kultuur wat deels beskerm is deur hul isolasie in die Noord-Atlantiese Oseaan. Hulle beweer met trots: "Ons is nie Deens nie, ons is Ferees." Hulle het hul eie taal, hul eie sage, hul eie danse, musiek en gebruike.
In die afgeleë dorpies en platteland kan 'n mens nog huise met grasdakke sien, eers geskep deur die Vikings wat in die 8ste eeu aangekom het. Met hul aankoms het hulle rotsfondasies in die vorm van hul bote gemaak, die bote bo-op die rotse omgedraai en dan, om hulle te stabiliseer en te isoleer, sodanig op die rompe van die bote gesit. Dit het hul huise geword, en dit is nie ongewoon dat 'n Fereër selfs vandag sy dak maai nie.
Die eeue-oue gewoonte van primogeniture is lewendig op die eilande en het deur die generasies gedien om kultuur, familie en huisplase te handhaaf. In hierdie tradisie is huurhuise ondeelbaar, wat beteken dat die oudste seun alles erf terwyl die jonger broers en susters niks ontvang nie. Op hierdie manier word niks verdeel nie; 'n plaasopstal bly ongeskonde en word deur die geslagte deurgegee. 5
Loodswalvisse op die strand in die dorpie Hvalba op die mees suidelike eiland Suðuroy, Augustus 2002, dood.
Walvisvangs op die Faeroe-eilande word sedert minstens die tiende eeu beoefen. 6 Die walvisse word geëet; sowel die vleis as die spekvisvlieë is lankal 'n belangrike deel van die nasionale dieet, en dit bly vandag nog. Vangs van walvisse word tussen die gemeenskap gedeel sonder om geld te ruil. Dit is algemeen dat 'n deel van elke vangs aan plaaslike hospitale, verpleeginrigtings en dagsorgsentrums geskenk word. 7
Walvisvangs op die eilande word gereguleer deur die Feroerse owerhede en word deur die Internasionale Walvisvangskommissie goedgekeur. Daar word jaarliks ​​ongeveer 950 langvliegwalvisse doodgemaak, veral gedurende die somer. Af en toe word daar ook ander soorte gejag, soos die Noordelike Bottlenose-walvis en die witwindige dolfyn van die Atlantiese Oseaan. Die jagters, geroep "Grindadráp" in die Feroese taal nie-kommersieel is en op gemeenskapsvlak georganiseer is; enigeen kan deelneem.
Tydens die jag word die walvis deur 'n wye halfsirkel van bote omring deur die jagters. Die bote dryf dan die walvisse stadig in 'n baai of na die bodem van 'n fjord. Sodra die walvis doodgemaak is, word die walvis doodgemaak - binne sekondes sodat die soogdier se lyding buitengewoon van korte duur is. Die vangs word verdeel tussen diegene wat aan die rit deelneem en die plaaslike inwoners van die walvisvangers en -distrikte volgens 'n komplekse, tradisionele gemeenskapsdelingstelsel.
Die walvisjag word as 'n belangrike deel van hul kultuur en geskiedenis van die eilandbewoners beskou. Diereregte-groepe kritiseer die jag egter as "wreed, onnodig en onvolhoubaar." 8 Walvisvangers antwoord dat voldoende kennis van die vangmetodes of die ekonomiese of kulturele belang daarvan nie verstaan ​​word nie.
Fereuse volksdansers in nasionale kostuums.
Feroese musiek is hoofsaaklik vokaal, gepaard met die vroetel (wat in die 17de eeu aangekom het) en Europese danse soos die minuet en polka. In die twintigste eeu het kore 'n belangrike rol gespeel in die musikale arena van die Faeroes.
Die eilande het hul eie simfonieorkes, die klassieke ensemble Aldubáran en baie verskillende kore; die bekendste wese Havnarkórið. Die bekendste Faroese komponiste is Sunleif Rasmussen en die Dane Kristian Blak.
Die eerste Feroerse opera ooit is reg Í Óðamansgarði (The Madman's Garden), deur Sunleif Rasmussen wat op 12 Oktober 2006 in die Nordic House geopen is. Die opera is gebaseer op 'n kortverhaal van die skrywer William Heinesen.
Jong Feroëse musikante wat onlangs baie gewild geword het, is Eivør (Eivør Pálsdóttir), Lena (Lena Andersen), Teitur (Teitur Lassen), Høgni Lisberg en Brandur Enni.
Bekende bands sluit in Týr, Goodiepal, Gestir, Marius, 200 en die voormalige band Clickhaze.
Die fees vir kontemporêre en klassieke musiek, Summartónar, word elke somer gehou. Groot opelug musiekfeeste vir gewilde musiek met plaaslike sowel as internasionale musikante wat deelneem, is G! Fees in Gøta in Julie en Summarfestivalurin in Klaksvík in Augustus.
Tradisionele Faroëre kos: gedroogde skaapvleis en walvisvleis en spek.
Tradisionele Faeroese kos is hoofsaaklik gebaseer op vleis en aartappels en gebruik min vars groente. Skaapvleis is die basis van baie etes, en een van die gewildste lekkernye is skerpikjøt, goed verouderde, windgedroogde skaapvleis wat taai is. Die droogskuur, bekend as 'n hjallur, is 'n standaardfunksie in baie huise in Faroë, veral in die klein dorpies en dorpe.
Ander tradisionele kosse is ræst kjøt (semi-gedroogde skaapvleis) en ræstur fiskur, volwasse vis. Vars vis kom ook sterk voor in die tradisionele plaaslike dieet, net soos seevoëls, soos die Faeroese papegaaiduikers en hul eiers.
Nog 'n belangrike spesialiteit is Maal en spik, loodvleisvleis en spek, wat al eeue lank 'n belangrike stapelvoedsel is.
↑ Statistiese feite oor die Faeröer, Løgmansskrivstovan, statistiese feite Die kantoor van die premier. 23 Januarie 2012 herwin.
↑ Sentrale intelligensie-agentskap, Faroe Islands Die Wêreld Factbook. 23 Januarie 2012 herwin.
↑ Aurora Boreal. Die Faroese Fauna Onttrek 25 Oktober 2007.
↑ Europese Vereniging vir Menslike Genetika. 25 Januarie 2006. Baie verskilende afmetings van die vroulike en manlike Skandinawiese en Britse Eilande se voorkoms binne die geïsoleerde bevolking van die Faeröer Ontsluit 27 Oktober 2007.
↑ Stephen Metcalf, 25 Maart 2007. Into the Mystical Unreal Reality of the Faroe Islands New York Times. 28 Oktober 2007 onttrek.
↑ Walvis- en Dolfynbewaringsvereniging. 'N Inleiding tot die geskiedenis van walvisvangs Ontsluit op 28 Oktober 2007.
↑ Departement van Buitelandse Sake. Walvisse en walvisvangs in die Faeröer Ontsluit 28 Oktober 2007.
↑ Walvis- en Dolfynbewaringsvereniging. Stop bloedige walvisvangs Ontsluit 28 Oktober 2007.
Irvine, David E. G., Ian Tittley, W. F. Farnham, Peter W. G. Gray, en James H. Price. 1982. Seewier van die Fêreërs 1: Die flora. Londen: British Museum of Natural History, 109 - 131.
Irvine, David E. G., Ian Tittley, W. F. Farnham, Peter W. G. Gray, en James H. Price. 1982. Seaweeds of the Faroes 2: beskutte fjorde en geluide. Bul. British Museum of Natural History, 133 - 151.
Schei, Liv Kjørsvik, en Gunnie Moberg. 1991. Die Faeröer Eilande. John Murray. ISBN 0719550092
Kyk die video: How to Prepare a Sailboat for a Haul out in South Africa- Patrick Childress Sailing #39 (Junie 2020).