Bruin - sampioene - kruie medisyne van Bruin - Ook - 2021
Die baie soorte sampioene
Die samestelling van sampioene is deeglik bewus van die oneindige verskeidenheid wat in die aard van mycetes bestaan, wat gewoonlik in die vogtige en beskermde omgewings gedurende die herfsperiode vermeerder. Die eerste belangrikste onderskeid wat tussen swamme gemaak kan word, is tussen eetbare en dié wat nie, in 'n mindere of meerdere mate, skadelik is vir menslike gesondheid nie. Onder die eetbare sampioene is daar baie waardevolle en welbekende, soos die porcino; ander het wydverspreide gebruik gevind hoofsaaklik as gevolg van intensiewe verbouing, soos die champignon-sampioene. Dan is daar 'n paar minder soorte sampioene, omdat dit minder maklik is om te vind en daarom minder algemeen in ons woude voorkom, soos Albatrellus pes caprae, wat meer algemeen in die omgewing bekend staan ​​as bruin.
'N Saprofitiese swam
Die bruin kry hierdie naam waarskynlik uit 'n dialektale term van Noord-Italië, wat die donker kleur aandui. Die botaniese term waarmee dit aangedui word, Albatrellus pes caprae, is afkomstig van sy familie, die Albatrellaceae, terwyl die volgorde van die Russulales is, en die Latynse term pes caprae onthou die eienaardige vorm van die sampioen, wat 'n bietjie stam het 'skuif na die kant toe om soos 'n bokvoet te lyk. Die Albatrellus word ook gereeld op baie ander maniere genoem, byvoorbeeld heidens of tramp. As 'n saprofitiese swam, dit wil sê dat dit voed op organiese materiaal, is dit makliker om dit in breëblaarbos te vind, van die einde van die somer tot die laat herfs. In Italië is dit veral wydverspreid in die Veneto-streek, maar dit is nou selde dat enige monsters gevind word.
Die kenmerke van bruin
Bruin is nie meer maklik om te vind nie, maar as dit voorkom, is dit prakties onmoontlik om dit nie te herken nie. In werklikheid het dit baie spesifieke eienskappe wat dit maklik identifiseerbaar maak, en daarom ook moeilik is om met ander nie-eetbare of selfs giftige variëteite te ruil. Die eerste kenmerk daarvan is die kleur van die hoed, wat bruin, min of meer donker is en met skubbe bedek is. Die deursnee kan wissel van 'n minimum van 7 tot 'n maksimum van 13 sentimeter, en onder dit word gevorm deur witterige of geel buise wat eindig in porieë wat opdroog as die swam oud is. Die stam kan tot drie sentimeter hoog wees, het 'n silindriese vorm en is nooit perfek sentraal in die hoed nie. Die bruinvleis is wit, ferm en kompak. Die swam lewer geen reuk op nie.
Bruin: Hoe om bruin te soek en te verteer
Bruin moet in breëblaarbos, waar dit aan die voet van bome groei, in die klam ondergroei gesoek word. Oor die algemeen groei dit in groepe. Die versameling moet uitgevoer word soos vir enige ander sampioen, of eenvoudig deur te trek. In werklikheid moet u nie messe of ander gebruik om dit van die grond te verwyder nie, maar gryp dit net aan die stam, draai dit en trek dan na bo. Selfs die bruin, soos die meeste ander sampioene, moet nie gewas word nie, want die water sal die porieë binnedring en die smaak bederf, maar moet net gesmeer word om oortollige grond te verwyder. Later kan dit gekook of rou geëet word, en die beste manier is om dit in olie te bewaar. Vir die kookkuns, word die Venesiaans baie aangenaam genoem, en bestaan ​​dit daarin, in snye gesny, in 'n pan met die ui. Die smaak van rou bruinvleis is soortgelyk aan dié van hazelnoot.