WILDE STEMDAG - Hennie Van Deventer
Op stemdag, 7 Mei 2014, het ek en die gade ons kruisies op Onder-Sabie vir die kleiner partytjie van ons keuse getrek – 'n gedenkwaardige dag in vele opsigte.
'n Spesiale bonus van stemdag was die stortvloed olifante wat ons in en om die Sabie raakgeloop het – honderde dalk? Ek en Tokkie het oor die raming van getalle verskil, maar saamgestem dit was die meeste op een dag in ons ervaring. Vir die jeugdige Christopher Claassens (5), ons kuiergas vir die vakansie, was soveel Grootvoete (en klein Grootvoetjies tussenin) allesins merkwaardig. Natuurlik. Glo hy het die vorige nag van olifante gedroom.
< Op een kol langs die Sabierivier, enkele kilometer suid van die laagwaterbrug, was twee troppe op 'n hoop: die een hoofsaaklik in die water, die ander al weer beurend teen die wal op na 'n koel verfrissing op 'n warm Meidag in die wildtuin. Net daar kry ons skeef in die pad 'n polisiebakkie. Sy voorkant is voos geslaan. Lang sleepmerke getuig dat daar vinnig gery is. Lyk of hy teen 'n muur vasgejaag het, waag Tokkie. 'n Stewige polisievrou op die toneel verskaf geselserig die ontbrekende inligting. Die botsing was teen 'n olifant. En die olifant? Sy wys met 'n gulle armswaai rivier se kant toe. "He's there" – klaarblyklik dus ongedeerd tussen sy makkers! Nadat ons klaar gestem het, is 'n polisievragmotor by ons verby, waarskynlik om die stukkende bakkie vinnig te gaan verwyder voordat die verleentheid te groot raak. Op die terugsit op die Onder-Sabiepad, naby die piekniekplek Nkuhlu, beleef ons 'n ander olifant-insident waaroor 'n mens kan bespiegel en wonder. Ons sien 'n trop vinnig oor die pad beweeg soos kenmerkend van olifante is as hulle 'n pad oorsteek. Toe, asof 'n swerm bye op hulle losgelaat is, swaai hulle om en peuel weer terug op hul spore by die bosse uit. Hulle bondel senuweeagtig in die teerpad. Die slurpe swaai in die lug. Die trompetter kom diep uit die keel. Voertuie aan weerskante skakel versigtigheidshalwe oor na trurat. Hulle het klaarblyklik vir iets geskrik. Sou dit gewees het oor die baie kleintjies in die trop? Sou dit leeus daar in die bos gewees het? En toe hulle na 'n rukkie op dieselfde plek weer die bos in is: het die leeus toe gewyk? Hoe sal ons ooit weet? Nietemin, Woensdag 7 Mei sou al alleen om daardie episodetjie kon uitstaan as 'n spesiale wildtuin-dag. Amper vergeet so tussen die olifantstories deur. Ja, ek, Tokkie en Christopher het toe ook by die Mugg & Bean op Onder Sabie gaan eet – waarskynlik die skilderagtigste ene wat bestaan, so op die oewer van die Sabie met seekoeie wat brom, voels wat in die lug draai en olifante wat nat uit die water stap. Ons oordeel: Vyf sterre vir die die voorkoms, diens, spyskaarte en kwaliteit van kos. Ons hamburtgers was in 'n ander klas as wat Sanparke se eie spyseniering ooit opgetower het. Net vier sterre egter vir waarde vir geld – want de pryse is styf (R50 vir 'n kinder-burger!). Maar wees gerus mense, 'n Mugg & Bean in die wildtuin tas nie die karakter aan nie. Dit bedreig niks. Dis wel 'n lekker nuwe "afsaal" as jy honger en dors opdaag na ure se wild soek. (Hoe dit gekom het dat ons op Onder-Sabie gestem het? Wel, dis 'n ander storie. Skukuza se stembus was in die visier. Daar was die tou so lank – vriend het drie uur moes staan – dat dadelik besluit is om liewer later terug te kom. Toe val die Onder-Sabie-gelukkie in ons skote.) (hvd)