Geskryf deur Magnolia Cardona en Kenneth Hillman
Navorsing toon dat sommige gesinne dokters onder druk plaas om heldhaftige ingrypings op bejaarde familielede te doen. Image deur Ahmad Ardity
Baie dokters gaan voort om pasiënte aan die einde van hul lewe onnodige behandelings te gee wat die kwaliteit van hul laaste dae net vererger, blyk uit nuwe navorsing.
Ons oorsig gepubliseer in die Internasionale Tydskrif vir Kwaliteit in Gesondheidsorg het bevind dat een derde van die pasiënte gemiddeld aan die einde van hul lewe nie-voordelige behandelings in hospitale regoor die wêreld ontvang het.
Nie-voordelige behandelings is waarskynlik nie die oorlewing van 'n paar dae nie, wat ook die kwaliteit van die oorblywende lewe kan benadeel. Dit sluit in om 'n pasiënt in 'n ventilator te plaas om hul asemhaling, buisvoeding, chirurgiese prosedures, KPR op pasiënte met nie-resussitasie-bestellings en bloedoortappings of dialise gedurende die laaste paar dae van die lewe te help.
Die aanvang van chemoterapie of voortgesette radioterapie gedurende die laaste paar weke van die lewe vir pasiënte met gevorderde onomkeerbare siekte was ook algemeen. Chemoterapie is in 33% van die gevalle begin en die bestraling van radioterapie in 7%.
Ons het 38 studies wat die afgelope twee dekades gedoen is, ondersoek en 1.2 miljoen pasiënte, bedroefde familielede, dokters en verpleegsters in tien lande behandel. Ons het ook bewyse gevind van onnodige beelding, soos X-strale (25-37%) en bloedtoetse (49%).
Baie pasiënte is behandel vir 'n aantal ander onderliggende toestande met orale of binneaarse medisyne wat min of geen verskil aan hul oorlewing gemaak het nie en ongerieflik en in sommige gevalle skadelik was.
Vooruitgang in mediese tegnologie het onrealistiese verwagtinge aangewakker oor die genesende krag van dokters en die gereedskap tot hul beskikking. Dit is veral die geval in die behandeling van bejaardes.
navorsing toon sommige gesinne druk op dokters om heldhaftige ingrypings op bejaarde familielede aan te pak. Dit is dikwels omdat gesinne nie die wense van hul geliefde ken nie, aangesien die dokter se voorspelling of beperkings van die behandeling nie met hulle bespreek is nie.
Dokters sukkel met die etiese ambivalensie om te lewer waarvoor hulle opgelei is - lewens red - en die pasiënt se reg om waardig te sterf.
Volgens klinici is gesinsversoeke om aan die einde van hul lewe voort te gaan met die behandeling van hul bejaarde familielid - as gevolg van die swak aanvaarding van prognose, kulturele oortuigings en die verskil met mediese besluite - die hoofrede vir die nie-voordelige behandeling.
Maar dokters het dit ook aangevoer lewer nie-voordelige sorg omdat hulle bang is om verkeerd te raak op grond van hul beraming van die pasiënt se tyd tot die dood.
Berekening van prognose
Verskeie gereedskap gebruik kan word om die lewering van die pasiënt se prognose te verbeter. Dit bevat hul geskiedenis van chroniese siektes, swakheid, verpleeginrigting, aantal opnames in die hospitaal of intensiewe sorg die afgelope jaar, en 'n paar abnormale vitale tekens en laboratoriumtoetse.
Sommige van hierdie instrumente is te ingewikkeld om toe te dien of nie voldoende akkuraat om dokters se vrees om 'n fout te maak, uit die weg te ruim nie. Hoewel onsekerheid 'n inherente kenmerk is van die doodsvoorspelling, kan klinici opgelei word om hierdie instrumente te gebruik as 'n sneller om 'n eerlike lewensbespreking te begin.
Die presiese persentasie kans op oorlewing of die aantal maande of dae tot die dood is miskien nie so belangrik as die volle begrip van die konsep van 'n naderende dood nie.
Studies toon baie bejaarde pasiënte is oop vir openhartige besprekings en aanvaar hul prognose as deel van die lewensiklus. Pasiënte en gesinne, as hulle dit vra, is geregtig op die waarheid oor die geskatte tyd wat hulle oor het, selfs wanneer dit 'n element van onsekerheid bevat, wat natuurlik ook verduidelik moet word.
Nie-voordelige behandelings is nie 'n subjektiewe begrip nie. 'N Groot verskeidenheid kwantifiseerbare aanwysers is beskikbaar in hospitaaldatabasisse en kan gebruik word om die mate waarin hierdie behandelings gebruik word, en hul neigings oor tyd te monitor.
Met die uitsondering van medelydende korttermynopnames pasiënte na 'n intensiewe sorgeenheid - wat gebruik word om te bevestig dat 'n siekte weerstand bied teen die laaste uitweg of om gesinne in staat te stel om met die onvermydelike oor die weg te kom - kan die voorkoms van nie-voordelige behandeling verminder word.
Deur 'n tydige en eerlike gesprek te voer, met die geleentheid vir vrae, kan pasiënte en gesinne 'n einde maak aan nie-voordelige behandelings as medisyne niks verder kan bied nie. Dit beteken nie dat klinici of gesinne hul pasiënt verlaat nie.
Magnolia Cardona, dokter, UNSW en Kenneth Hillman, professor in intensiewe sorg, UNSW
Hierdie artikel is mede-outeur van Matthew Anstey, spesialis in die intensiewe sorg in die Charles Gairdner-hospitaal in Perth; en Imogen Mitchell, intensiewespesialis in die Canberra-hospitaal.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Hoe sommige dokters die laaste dae van sterwende pasiënte verminder