Europa: Die omgekeerde KruistogteArgieffoto. Die onlangse terreur-aanvalle in Frankryk het die persepsie gevestig dat Moslems uit Noord-Afrika en die Midde-Ooste nie net stelselmatig die Europese vasteland verswelg nie, maar ook toenemend “binneval”. In die jongste voorvalle in Parys het 130 mense gesterf in ongekende aanvalle teen Franse burgerlikes op straat en in teaters. Dat die vredeliewende Europeërs oorbluf is dat ’n onbekende mag hulle aanval, blyk uit die magteloosheid van die Europese leiers om hierdie soort aanvalle te stuit. Ja, daar word daarna verwys dat die terroriste vernietig sal word en daar is grootpratery oor hoe addisionele aanvalle deur die koalisiemagte in Sirië die Islamitiese Staat (IS) gaan vernietig. Dit wil egter lyk of die Europeërs en veral hul Amerikaanse bondgenote nie hond haaraf maak teen die IS nie. Europese lande het hulself in die hoek vasgeverf: Hulle is in ’n groot mate magteloos om die vyand in eie geledere te identifiseer of te neutraliseer. Dit is weer die gevolg van ŉ uitgebreide stelsel van menseregte, vlugtelingregte, sosiale toelae of verblyfregte wat die “invallers” onbelemmerd na die Europese lande laat stroom. Europese wette maak dit onwettig om hierteen op te tree en ten spyte van bravade blyk dit dat daar geen oplossing vir die probleem is nie. Inteendeel, ons kan verwag dat soortgelyke aanvalle kan toeneem. Die “invalle” in Europa deur Moslem-ekstremiste laat ŉ mens onwillekeurig terugdink aan die Kruisvaarders. Europese Kruisvaarders, eintlik maar adellikes met private weermagte, het die Moslem-lande veral in Sirië en Palestina vanaf die 11de tot die 13de eeue in ŉ reeks Kruistogte ingeval en wou die “Heilige Land”, spesifiek Jerusalem, bevry van die Moslem-oorheersing. Die Rooms-Katolieke Kerk en die pous van die tyd het die meestal bloeddorstige Kruistogte ondersteun. Die Kruisvaarte was in reaksie op eweneens suksesvolle Moslem-invalle in Europa en veral Spanje, waar groot dele van dáárdie land deur die More beset en ingeneem is. Europa was ryp om in die Moslems se hande te val, maar Europese leiers het die oorlog na die Moslems geneem in vandag se Midde-Ooste. Die nege of so Kruistogte was egter nie baie suksesvol nie. Daar is wel somtyds groot stukke grondgebied ingeneem, maar ná 200 jaar moes die Europeërs maar weer die gebied verlaat sonder sukses. Dit was veral die magte van die legendariese Moslem-leier, Saladin, wat die Kruisvaarders gestuit het. Saladin het ŉ Moslem-kalifaat oor Sirië, Palestina (ook genoem die Levant) en Egipte beheer en hy het oorwinnings oor die Kruisvaarders gelei. Dit is seker nie toevallig dat die IS vandag ŉ kalifaat in die Levant wil uitroep nie. Die Kruistogte word vandag steeds (al is dit 700 jaar later) – tereg of nie – deur Moslems as ŉ gewelddadige aanslag op hul kultuur en godsdiens beskou. Die bekendste terroris van almal, nou oorlede Osama bin Laden, het byvoorbeeld gereeld uitgevaar teen die “Kruisvaarders” wat Moslemlande soos Irak en Afganistan aanval. Met ander woorde radikale Moslems het die VSA en ander Westerse state se inmenging en oorlogspogings in die Midde-Ooste as niks anders as hernieude Kruistogte gesien nie. Dit bring ons terug na die hedendaagse aanvalle in Europese lande. Die jongste “fase” van ekstremistiese Moslem-aanvalle op die Weste is dramaties ingelei deur die 9/11-aanvalle in New York in 2001. Die vroeëre fases was anders: die 1970’s en 1980’s is gekenmerk deur Palestynse terreur en die 1980’s en 1990’s deur Iranse (Sjiitiese) terreur-aanvalle. Die prominentste aanvalle sedert 9/11 in Europa was die 2004 aanvalle op Spaanse treine (191 dood), die 2005 Londen-bomme (56 dood), die Charlie Hebdo-aanvalle in Parys in Januarie 2015 (12 dood). Daar was natuurlik ook dosyne ander aanvalle wat dodelik, maar minder suksesvol was. Ek noem nie eers die aanvalle op Westerse teikens in tradisioneel Moslem-lande nie. Feitlik al die aanvalle hierbo genoem is toegeskryf aan twee organisasies: Al-Kaïda en die IS. Dit word egter duidelik dat daar geen gekoördineerde terreuraanvalle deur hierdie “organisasies” gepleeg is nie. Die aanvalle is soms deur “plaaslike” Moslems gepleeg, ander kere deur “buitelandse” Moslems. Ons kan maar spekuleer oor die ware redes vir hierdie en ander aanvalle: demokrasie, liberalisme, Westerse waardes, inmenging in Moslem-lande se sake, aanvalle op Moslems in die Midde-Ooste, persoonlike weerwraak, ensovoorts. Die Russiese president, Wladimir Poetin, is onlangs op die G20-beraad in Turkye aangehaal dat hy nie weet wat die terroriste wil hê nie omdat hy nie Arabies praat nie. Sy verduideliking het egter met vertaling verlore geraak. Hy verduidelik eintlik dat hy nie die psige van die Arabiere/Moslems verstaan nie en dus nie wil bespiegel oor die redes vir hul aanvalle nie. In hierdie dae waar elke TV-nuusstasie en politikus in die Weste uitbasuin dat die IS wêreldvrede bedreig, toon Poetin goeie insig. Ons verstaan nie werklik die verskille tussen die Sjiïete en die Soenniete nie, laat staan nog die Salafiste, die Wahhabis, die Moslem Broers, die Ismaeliete en die “mistieke” Sufi’s. Al hierdie groepe bestaan! Al hierdie “splintergroepe” staan een of ander vorm van Islam voor. Verstaan ons of die Westerse media/politici dit werklik? Nee, sekerlik nie. Hoe slimmer Westerse ontleders probeer klink oor waarom die IS die Weste aanval, hoe meer skepties word ŉ mens. Die feit is, die Westerse regerings en media wil graag ŉ fisieke vyand teenstaan (IS), een wat in ŉ oorlog vernietig kan word. Die probleem is egter dat die vyand eerder die radikale godsdienstige ideologie is wat die IS en ŉ swetterjoel ander Moslem-groepe en individue aanhang. Het die Moslems dus werklik begin om Europa binne te val? In 1529 het ŉ Ottomaanse (Turkse) militêre leier, Suleiman, probeer om Europa binne te val. Hy het amper daarin geslaag. Wene (destyds was Oostenryk een van dié Europese moondhede) is onder beleg geplaas, maar die Moslem-inval het op die ou einde misluk. Sedert die 1980’s het die nuwe Moslem-“inval” egter begin. Honderde duisende Moslems het as ekonomiese en politieke vlugtelinge Europa binnegestroom. Die EU, wat ook in die 1990’s die tradisionele staatsgrense oopgestel het, kon maar net toekyk hoe die Moslems instroom. Gewoonlik probeer nuwe immigrante assimileer en so gou moontlik inskakel en deel vorm van die plaaslike bevolking. Die nuwe “Europeërs” het egter nie ŉ groot behoefte om Europeërs te wees nie. In ŉ groot mate behou hulle hul taal, godsdiens en kultuur en vorm groot enklawes in die meeste Europese stede waarin hulle amper onafhanklik optree. Die Moslems in Wes-Europa is tans ongeveer 5% van die Europese bevolking (so 18-20 miljoen mense). Teen 2030 gaan hul getalle en persentasie meer as verdubbel. Daar is reeds 5 miljoen plus Moslems in Frankryk en Duitsland, ongeveer 3 miljoen in Brittanje, 1,5 tot 2 miljoen in Italië en meer as ’n miljoen in Spanje. Dit is groot bevolkings. Hulle is ook meestal arm en, ten spyte van sosiale ondersteuning deur hul nuwe state, ongelukkig met die status quo en die Europese regerings. Die aanvalle in Europa vergestalt hierdie ongelukkigheid met die Westerse leefwyse en beginsels, begrippe en vryheid. Hierdie leefwyse en lewensuitkyk word aangeval. Ja, natuurlik is die aanvallers ongelukkig oor Europese betrokkenheid by onstabiliteit in die Midde-Ooste en Noord-Afrika. Ironies genoeg vlug hulle reeds in honderde duisende van hierdie chaos wat deur die Weste geskep word. Europa het sy bed opgemaak, maar sal dit toenemend moet deel met die inkomelinge. Dit gaan sosiale, politieke en ekonomiese ontwrigting veroorsaak. Asook … meer terreuraanvalle. Die omgekeerde Kruistogte (sekeltogte?) het nuwe aansporing verkry.