Reis Legend Rolf Potts op Backpacking and Travel - Reisverhale - 2020
Opgedateer: 2/11/2019 | 11 Februarie 2019
Rolf Potts is een van die bekendste moderne reis skrywers daar buite. Hy het op die toneel gebars met sy boek, Vagabonding, en sedertdien het die boek 'n moet reis vir eerste keer reisigers.
Rolf het op baie maniere die gesig van moderne backpacking geword.
Hy het onlangs tyd geneem uit sy besige skedule om saam met my te gaan sit en terug te bespreek, sy boek en hoe ons beter reisigers kan wees.
Nomadiese Matt: Jy word beskou as die peetvader van rugzakke. Hoe voel jy om daardie onderskeid te hê?
Rolf Potts: Dit is 'n vernederende gedagte, maar ek het natuurlik nie die rugzak-verskynsel uitgevind of selfs herwinde nie. Ek herbou dit net in die 21ste eeu, vir mense wat langtermyn-reis wil gebruik as 'n manier om die lewe ten volle te leef. Die kernfilosofie van vagabonding gaan terug deur Walt Whitman en John Muir tot Prediker en die Upanishads, so ek staan ​​beslis op die skouers van reuse.
Het jy gedink jou eerste boek, Vagabonding, sou so suksesvol wees? Dit word beskou as 'n moet vir nuwe reisigers op die pad gelees word.
Toe ek sewe jaar gelede in Vagabonding in 'n klein kamer in Thailand was, het ek nie regtig gefokus op of dit suksesvol sou wees of nie; Ek het net probeer om 'n reisetiek te kommunikeer - en van die lewe in die algemeen - wat mense aanmoedig om hul tyd op aarde optimaal te maak.
Dat die boek sedertdien 'n senuwee met reisigers geslaan het, was vir my regtig bevredigend - nie net ten opsigte van sy sukses nie, maar in die voetsoolvlak van daardie sukses. Die boek het nooit 'n promosiebegroting gehad nie, so ek wil graag dink sy sukses is verdien op die sterk punte van sy idees, op 'n mond-tot-mond-vlak.
Jy raak aan die toeristebestuur teenoor die reisiger debat in die inleiding tot jou nuwe boek. Hoekom dink jy hierdie debat bly so baie?
Die toeristebestuur-debat is 'n statusritueel, en as sodanig is dit meer gemeen met die klein obsessies van die huis as die realiteite en moontlikhede van die pad. Ideaal gesproke moet reis 'n daad van nederige nuuskierigheid wees, en wanneer jy begin bekommer oor waar jy staan ​​in verhouding tot ander reisigers, verloor jy die punt. In 'n sekere sin is die toeristebestuursdebat 'n oefening in onsekerheid - 'n soort trooskombers wat mense vasklou, te midde van die onseker sosiale atmosfeer wat hulle betree wanneer hulle hul huis verlaat.
Ek dink dit is sinvol om jou reis voortdurend te evalueer met betrekking tot ander mense; jou energie is beter spandeer, net om jou self 'n beter, meer bewuste reisiger op jou eie terme te maak.
Ek vind gereeld backpackers in Suidoos-Asië dit is heiliger as jy houding oor reis. Hoekom, dink jy, is daar 'n persepsie onder backpackers dat hulle op een of ander manier beter reisigers is?
Welnu, dit is alles deel van hierdie statusspel. Gastehuise is gewoonlik jonger - en status is 'n groot deel van die jeugkultuur, van broederskaphuise tot alledaagse punkklubs. Ideaal reis laat jou toe om jouself te verwyder van die pissekompetisies van enige subkultuur wat jy agtergelaat het, maar natuurlik kan reis soms soms sy eie subkultuur word, met sy eie vooroordele.
Ek vind dit ironies dat arrogansie van backpacker hom eksplisiet uitdruk in backpacker ghettos - plekke wat 'n baie toereikende verband met die gasheerkultuur het. As jy regtig so 'n super-reisiger is, is die kans dat jy op jou eie sal wees, met rustige lewensverrykende ervarings ver van die backpacker-ghettos, waar dit nie nodig is om te vergelyk met roetes oor piesangpannekoeke en Bob Marley-tunes nie.
So dikwels reisigers het "die strand" uitkyk. Daar is iewers 'n reisutopie waar hulle die enigste nie-plaaslike sal wees en alles sal perfek wees. Wat behou hierdie mite?
Ek dink nie hierdie houding is so nuut nie. Mense het altyd die pad getref met onrealistiese prentjiekaartjieverwagtinge wat nie altyd die werklikheid pas nie. Die geheim moet natuurlik oop wees vir die werklikheid in plaas daarvan om dit na jou verwagtinge te probeer stuur. Die verhaal van Die strand gaan oor 'n groep mense wat probeer om hul eie verwagtingsgedrewe werklikheid te skep, tot 'n uiteindelike selfverdedende graad. In werklikheid beteken utopie "geen plek nie" en daar is soveel meer om te leer en te geniet in 'n regte plek - gebrekkig of nie - as 'n "geen plek nie."
So weer gaan ons terug na die belangrikheid daarvan om nederig te wees op die pad, om nie jou ego of jou verwagtinge te laat bedrieg die rou en opwindende ervaring van die werklikheid nie. Dit is baie beter om 'n ingewikkelde en minder volmaakte realiteit op sy eie terme te ervaar as om voortdurend halfgebakte fantasieë oor jou reiservarings te ontsnap.
Ek was een keer gelees dat jou gunsteling land Mongolië was en jou minste gunsteling was Vietnam. Is dit waar en, so ja, waarom? Indien nie, watter lande val in daardie kategorieë?
My persepsie van hierdie plekke is baie gekoppel aan spesifieke ervarings. In 1999 het ek in die loop van 'n paar weke in Vietnam 'n frustrerende reeks ervarings gehad. (Matt sê: Ek ook!) Ek het net 'n wonderlike tyd in Kambodja en Thailand en Laos deurgebring, en ek het gevoel dat my tyd beter daar was. Maar ek besef dat dit vir my 'n geval van ongeluk kon gewees het toe ek in Vietnam was. Ek het baie reisvriende wat absoluut van Vietnam hou, en ek respekteer dit.
Miskien sal ek eendag teruggaan en die land sal homself los. Wat Mongolië betref, was ek net verbaas oor sy landskap en die mense wat daarin woon. Ek kom uit die Groot Vlaktes, so ek dink ek is natuurlik gefassineer deur die Mongoolse steppe.
Daar is egter baie ander plekke waar ek graag besoek. Parys, waar ek elke somer 'n kreatiewe skryfwerkwinkel leer, is 'n wonderlike stad. Indië is 'n vasteland vir homself. Ek is lief vir 'n besoek aan New York, en ek is dol op die pad na die Amerikaanse Weste. Birma is 'n spesiale plek vir my, soos Laos. Maar dit is moeilik om gunstelinge te kies, aangesien daar so baie wonderlike plekke daar is.
Wat dink jy van die flashpacking tendens? Backpacking het hierdie mythos rondom dat dit nie regtig is as jy meer as twee pennies in jou naam het nie, maar ek dink gizmo's en gadgets maak reis makliker vandag.
Ek dink "flashpacking" is soort van 'n irriterende woord (soort soos 'staycation'), maar in die praktyk dink ek dit is wonderlik. En ek is nie oortuig daarvan is daar 'n stewige lyn tussen flitsverpakkings en standaard backpacking nie; Ek dink rugsakreisigers kan by enige ekonomiese kategorieë pas.
Seker, daar is sommige mense wat daarvan oortuig is dat jy nie regtig reis nie, tensy jy in slote slaap en op $ 2 per dag piep, maar ek dink dis 'n dwaas ortodoksie. As jy wil slaap in die sloot, gaan daarvoor - maar backpackers wat in koshuise of huisverblyf of ordentlike hotelle bly, het net soveel moontlikhede vir wonderlike reiservarings.
En ek dink dit is onvermydelik dat gadgets meer intrinsiek gaan wees oor hoe ons almal reis; Die truuk is om jouself uit te daag om te weet wanneer jy nie die gizmo's moet gebruik nie, wanneer jy die elektroniese naelstring moet sny en in jou omgewing dompel.
As jy net een ding vir 'n nuwe reisiger kan vertel, wat sou dit wees?
Vertraag en geniet jouself. Neem jou tyd, en stel nie perke in nie. Nuwe reisigers is geneig om beide opgewonde en senuweeagtig te wees oor die reis wat voorlê, en ek dink dit is heeltemal geweldig en normaal. Moet net nie toelaat dat die opwinding en afwagting jou mislei om te dink jy het al jou reisdrome en -drifte 'n konfyt in een reis. Jy sal tien keer so reisvriendelik wees na jou eerste twee weke op die pad, so wees buigsaam en moenie dinge doen nie.
Moenie net reis nie; laat dit jou vat.
Vir meer inligting oor Rolf Potts, besoek sy webwerf Vagablogging. As jy belangstel in aankope, gaan sy boeke, kyk na sy klassieke, Vagabonding, en sy nuwe boek, Marco Polo, nie daarheen, in Amazon nie.