Wanderlust: Hoofstuk 22 | Maroela Media
Die Duitser agter die wiel van die Nissan diep in Kaokoland. Die kar en die wa is tot barstens toe gelaai. (Foto: Koos Greeff)
'n Man se sleepwa moet 'n ordentlike as kry. So vertel die alwetendes my en ek loop koop ene doer in Stikland – ene wat sommer drie-keer te groot is vir die job. Alger belowe my hand en mond ek ry vir ewig verder met dié as.
So sak ek met twee Ingelse teen die Kunene af en net kort anderkant Swartboois se gedenkteken, daar kalf die as. En moenie nou met my kom karring oor "bearings" en ghries en oorlaai of sulkerlike goeters nie. Die Duitser het my hoeka touwys gemaak en ek is presies – amper soos 'n Duitser.
Alles is noukeurig nagegaan voortyds maar die as breek tussen die binne- en buitenste bearings af. Só morsaf sodat ek die wiel doer onder in die Otjiveze-riviertjie moet loop haal. Daar is niks te vervang of te sweis nie, dis nou nuwe as insit en dis basta.
Ek bou so 'n slee-bedryf onder die wa in en sleep die affêre tot by Hamutenjwa Tjiphosa se kraal – hy's my ou vriend uit die oorlog se dae. Daar slaat ek kamp op onder die anabome en vra een van sy seuns om my mense op te pas.
Ek bel gou suid en hoor van iemand wat 'n as het wat spoor in die Nissan s'n en vat die pad af na Kamandjab. Drie-uur daardie oggend ry ek amper 'n gemsbok te pletter maar kry die mense doer naby Werda-hek en sit net so in my spore om sodat ek dagbreek die kamp inry. Die Ingelse het intussen vir Tjiphosa-junior weggejae want skynbaar het hy daar op aandag gestaan met 'n yslike knopkierie en wou later glo die muskiete ook verwilder.
Ek slaap so paar minute en maak gou my maag vol toe val ek onder die sleepwa in en begin bou die breek-as uit en die nuwe ene in. 'n Halfuur toe is ek klaar en toe wil ek wiele opsit en daar is dit 'n gesukkel – my "rims" se "off-set" pas nie in onder die modderskerms in nie en die bande druk teen die bakwerk. Dis hierheen en daarheen en ek probeer later die kar se bande daar pasmaak want hulle is mos dieselfde grote. Maar ook hulle "off-set" werk nie.
Dit smaak my ek dood tien soorte dood maar die enigste raad is nou terug na Otjiwarongo waar so 'n presiese as te kope is – en dis amper 1 200 kilometer heen en terug.
So ry ons met daai slag meer as 2 000 km agter 'n as aan en in die proses stamp ek die tweede nag nog 'n kameelperd ook. Gelukkig dat ek so lief is vir ordentlike bosbrekers dat toe ek die kameelperd vat, toe loop sit hy net so effe op die bosbreker en stap mankerig verder – die kar makeer niks nie.
Ons kom huis toe en ek raak aan't lese oor aste en hul streke. Toe hoor ek van soliede stukke yster wat afgedraai word op die punte om die bearings te vat en dat dit die gesukkel is – hulle kan maar lieg soos hulle wil oor hoe dik en hoe sterk die stuk yster nou ook al is. As jy baie grondpad ry en boonop ongelyktes wil aandurf – dan werk daai aste nie en jou alie sal jy sien.
En toe leer ek van oumens-rate. Loop soek twee voor-aste van 'n ordentlike bakkie – ek praat nou van 'n Japsnese bakkie. En dan gee jy die goed vir 'n mens wat kan sweis om daardie "stubs" ordentlik in 'n stuk stoompyp in te werk en netjies op te lyn. Dan het jy 'n as. Dis nou jare wat ons so kom met daai aste wat ons by die Strausse op Koekenaap gekoop en toe laat maak het. En hulle hóú.
Die wa kan maar omslaan en deur diep waters gaan en die Namib stoftrap en penstoe vaslê in die modder en boonop oorlaai word sodat 'n spietkop eintlik trane in sy oë kry van al die lekkerte wat hy moet boek vir jou, maar breek, breek hy nie.