Kaas met `n klankie | SkalkSkryf
« Musiek vir die siel
The Red Cap Does Venice »
Kaas met `n klankie
November 16, 2014 deur Louwie
Ons kry weer die geleentheid om `n pakkie na ons vriendin, Lizette en haar man Dirk, in Shenyang, China te stuur. Soos gewoonlik gaan die pakkie oorlaai wees met allerhande lekker bederf goedjies. Ook mag dit nie te swaar wees nie, Kate moet dit nog in haar reeds oorvol tas kry.
Twee uiters noodsaaklike items is brood en kaas. Brood is volop in China, maar nie brood soos ons mense dit ken nie. Dis soet, en meeste smaak soos koek en dan natuurlik die eweige “black bean” waarmee amper ieder en elke broodjie gevul is. Dis om van die piep te kry. Jy eet nie brood in China nie, punt. Dus koop ons vir Dirk een hengse swaar huisbrood. Dink die ding weeg een kg op sy eie. Die brood moet in, mens eet nie kaas sonder brood nie.
Volgende op die lysie is Dirk se kaas. Die man eet kaa soos wat ons biltong sal verslind. En as jy nou `n Chinees wil laat gril tot sy tone krul, moet jy hom kaas gee. Dit bestaan nie in hulle woordeskat nie, en ook nie op hulle spyskaart nie. Kaas is so skaars soos hoendertande in China. Jy kry nog, as jy gelukkig is van daardie smaaklose plat skyfies, maar nie kaas soos ons dit ken nie. As jy die helfte van jou maandelikse salaris wil spandeer kan jy teen n ongelooflike prys by Rich Mall kaas uit Duitsland bestel. Beslis nie vir die gewone ou op straat nie.
Lizette is mal vir n lekker Brie of Cammebert. Ons loop die kaasgangetjie op en af op soek na die regte, lekker kaas. Dirk se Emmentaller is reeds in die waentjie, nog net op soek na Lizette se kaas. Skip roep my en sê ek moet hierdie kaas in `n oulike houertjie van hout sien. Tipies Duits met tot `n pragtige blou papiertjie om die boksie. Daar hang so `n snaakse reukie waar ons staan, maar pak nogtans die houertjie in. Ek sê vir Skip die mense moet bietjie kyk na hulle yskaste, dit ruik nie lekker nie. Soos ons loop bly die reuk in my neus. Maar ons gaan aan, betaal en pak die aankope in die kar.
Ons gaan eers aandete koop by die vriendelike Turk. `n Donner noem hulle dit, die aandete, nie die Turk nie. Heerlik, amper soos `n wrap, net twee keer so groot en hoofsaaklik gevul met groente. My soort kos. Met die Donner onder die arm stap ons terug kar toe, maak die deure oop en daar slaan dit my vol in die bakkies, amper van my voete af. Dit is die verskriklikste vrotste reuk wat ek nog ooit beleef het. Vrot, vrot vrot en die hele kar ruik daarna. Ek maak my venster oop en druk my neus toe, tot by die huis.
Niks vat hierdie reuk weg nie. Skip pak die pakkies uit en ek kots. Elke keer as ek in die kombuis kom, moet ek omdraai en weer hol. Skip besluit om self hierdie vrot Le Rustique te beproef. Hy stap met sy bord in die eetkamer in en ek hardloop by die agterdeur uit. Ek sê vir hom hy moet al die vensters toe maak, as die bure hierdie vrot reuk kry, is ons in die moeilikheid.
Skip smul aan die kaas en dink dis heel aangenaam. Ek kry nie een hap van my kos geeët nie.
Uiteindelik skraap ek moed bymekaar en gaan sit die blerrie kaas in `n ziplog sakkie en stop dit in die yskas. En toe vermy ek die yskas soos die pes. Die volgende oggend bring Skip vir my koffie, en sowaar ek proe daai kaas in die koffie. So kots-kots sit ek die ziplogsakkie in nog n ziplogsakkie en boender dit terug in die yskas. Dit wil nie werk nie. Die hele dag vermy ek die yskas. Vandag gaan ek dood van die honger, maar daai yskas se deur maak ek nie oop nie.
Die aand kom Skip by die huis, en sowaar, hy maak weer die yskas dood luiters oop en vat nog `n stukkie kaas om te eet. Kots-kots verloop my aand toe weer. Skip sê as ek dit weggooi moet ek tog net die houertjie probeer red. Ons kan vir Lizette net ander kaas in die pragtige houertjie sit. Asof ek dit aan my vriendin sal doen! Kan jy jou voorstel hoe sou arme Kate se tas na 4 dae greruik het? En sy eet nie eens kaas nie!
Die volgende oggend sluip ek na die asblikke en hoop en bid net niemand sien my raak, of ruik my nie! Daardie duur stukkie kaas is waar dit hoort, in die asblik! Die yskas ruik nog vir 3 dae na vrot kaas. Ek pak hom vol suurlemoene, was hom van bo tot onder uit, maar daardie reuk sit.
Vir eers vermy ek die gang met kaas in die supermark. Skip gaan haal alleen die kaas wat ons nodig het. Hierdie reuk gaan nog lank in my gestel wees. Gee my goeie ou cheddar of gouda !!! Geen esperimente vir die toekoms nie en ook vir die volgende paar weke word selfs nie eens bloukaas in ons huis toegelaat nie.
Ek sttur volgende keer eerder vir vriend Dirk `n koei, dan kan hy sy eie verdomde kaas maak!
Posted in Cobie, Louwie | Tagged Cobie, Duitsland, Kaas, Le Rustique, Vrot Kaas | 2 Kommentaar
op November 16, 2014 at 1:14 nm Louwie
Die storie kom natuurlik van sus Cobie uit Duitsalnd.
op November 16, 2014 at 5:06 nm rondomtaliedraai
Eish… ja die goed kan darem erg stink!