Liefde is die aktiwiteit om wakker te word, om die lewe te verbeter.
- Brian Swimme, Die Heelal is 'n groen draak
Ons het net die wêreld wat ons saam met ander voortbring,
en slegs liefde help ons om dit na vore te bring.
- Humberto Maturana en Francisco Varela. Die boom van kennis
Ons het niemand anders nodig nie
Om ons te vertel wat werklik is
In elkeen van ons is liefde
En ons weet hoe dit voel
- Paul McCartney, van Somedays in Vlammende pastei
Die bewuste, intelligente, responsiewe heelal wat voortdurend met alle wesens in wisselwerking is, is verantwoordelik vir kreatiewe inspirasie. En die dryfkrag daarvan is liefde. Wanneer ons dit skep, spreek ons ​​die liefde van die heelal uit. En wanneer ons liefde betoon, openbaar ons die kreatiewe krag van die kosmos.
Toe Wassily Kandinsky betreur dat 'kuns haar siel verloor het', [Wat die Geestelike in Kuns betref] hy het miskien verwys na die verlies van ons vermoë om ons wêreld lief te hê. Noudat ons die gevaar loop om ons enigste huis te verloor, besef ons dat elke wese daarin die vermoë het om die liefdevolle krag van die heelal te manifesteer: elkeen van ons is 'n skepper en elkeen van ons moet dra ons liefde en ons skeppings by as die lewe op ons planeet sal oorleef.
Sien met ons harte
Kyk rond. Beter nog, laat jou hart rondkyk. Is ons gelukkig met die manier waarop ons met mekaar omgaan? Skep of vernietig ons die wêreld wat aan ons gegee is? Ek vermoed dat ons harte moontlik van die antwoorde sal hou.
Ons word beslis nie geleer om met die hart te sien nie, en tog is die instink daar. Vra iemand vinnig om homself te identifiseer, en hy sal na sy hart en nie na sy kop wys nie.
- Alice O. Howell, Jungiaanse simboliek
Dit is slegs met die hart wat ons met reg kan sien; wat noodsaaklik is, is onsigbaar vir die oog.
- Antoine de Saint-Exupéry, Die Klein Prinsie
Die oë van die liefde is die oë van die hart. Hulle bied 'n geheime ontsnappingsroete uit die gevangenis van ons breinkaste - 'n manier om direk met die wese van alles in verbinding te tree, sonder enige inmenging deur ons so beperkte 'rasionele' visie.
Vir die meeste van ons bied die harte 'n nuwe manier van sien - die uitgebreide persepsie wat ons voorouers gebruik het.
Soos John Perkins onthou, het Shuar-ouderling en sjamaan Tampur die volgende vir hom gesê:
'Doen soos u gees, u hart rig. Moenie te veel dink nie, soos my kleinkinders in die sendingskole geleer word.
'Dit is goed om te dink as ons iets moet uitwerk, soos om 'n paal te plaas om vrugte te kry uit die stekelrige chonta-boom wat onmoontlik is om te klim. Maar as dit by die meeste dinge in die lewe kom, het die hart die stem om na te luister, want die hart weet hoe om die advies van die geeste te volg. Ek luister dus baie na my hart. . . .
'U hart is deel van die heelal. As u na u hart luister, hoor u die Stem van die heelal. . . . Die wysheid van die heelal word elke oomblik groot wysheid uitgespreek. U hoef net te luister. U hart luister altyd.
'As u u hande oor u hart steek, kan dit u help om te onthou.' Stadig lig hy sy hande op en lê dit oor sy hart. Doen dit soms. [John Perkins, Shapeshifting]
Sioux Holy Man Fools Crow verduidelik:
As ek met my verstand besluit, word ek beïnvloed deur allerhande gedagtes wat teen mekaar veg. As ek met my oë probeer besluit, alhoewel ek dit met liefde sien, is dit moeilik om nie beïnvloed te word deur wat ek eintlik sien nie - hoe mense lyk, reageer en wat hulle doen.
As ek met my hart besluit, is my oordele nooit hard nie. My hart neem die dinge wat mense seergemaak het in ag - waarmee hulle te doen gehad het net om gesond en lewendig te bly. Ek dink dit kan op die meeste mense ter wêreld toegepas word.
My hart dink oor regverdigheid, troos en hoop. [Thomas E. Mails, Nar kraai]
Renee A. Levi hou vol dat die intelligensie van die hart boodskappe van empatie, verbinding en liefde vanuit beide plaaslike en nie-plaaslike energievelde bring en kommunikeer met ander harte deur middel van opwinding.
'Miskien. . . die individuele menslike hart of die versterkte hartresonansie in groepe kan voortgaan met nog groter energieke kragte in die heelal en luister na boodskappe wat ons kan help om meer doeltreffend saam te leef as wat ons kon doen met ons breine wat alleen in beheer was, " stel sy voor.
Interessant genoeg is 'n 2013-studie deur die Swede se Universiteit van Göteborg gepubliseer in Grense in Neurowetenskap onthul dat wanneer mense eenstemmig sing, hul hartklop outomaties sinchroniseer, wat ons herinner aan die manier waarop ons voorouers sang en tromme in hul geestelike praktyke gebruik het.
Stephen Harrod Buhner beweer dat die soort verbeelding wat mense toelaat om met hul omgewing te verstaan ​​en te kommunikeer, nie "deur of in die brein plaasvind nie, maar deur en in die hart." [Stephen Harrod Buhner, Plantintelligensie]
Met verwysing na talle onlangse studies oor die tot dusver onverwagte rol van die hart in persepsie, wys Joseph Chilton Pearce daarop dat "die hart, die aarde en die son ons die basiese materiaal vir ons werklikheid maak. . . . Hartstraling versadig elke sel, DNA-molekuul, glia, ensovoorts, en help om hul funksie en bestemming te bepaal, "verduidelik hy. "Vanuit hierdie oogpunt lyk die hart as 'n frekwensiegenerator wat die velde van inligting skep waaruit ons ons ervaring van onsself en die wêreld bou."
Dit is die hart, sê hy, omhelsend met die brein, wat ons in staat stel om weer te sien - om "alles as 'heilig' of geheel te sien, soos William Blake gedoen het, of 'God in mekaar te sien', soos Muktananda gedoen het. , of vind God in die 'minste van hierdie broers' soos Jesus gedoen het ', en wat' ons 'heerskappy bied oor ons wêreld wat ons nog nie aanvaar of uitgeoefen het nie' - dieselfde heerskappy, gebore uit liefde, wat dit mag hê het ons afgeleë voorouers reusagtige klippe laat beweeg. [Joseph Chilton Pearce, Die Biologie van Transendensie]
Die oë van die hart sien die groot prentjie, wat ons help om te verstaan ​​dat elkeen van ons 'n slagoffer is van die foute van die mensdom, en liefde is ons enigste hoop om die vrees op te los wat kollektiewe onnoselheid dryf.
Robert Wolff gee ons 'n dramatiese beskrywing van die manier waarop hy geleer het om die oë van die hart te gebruik. Hy het saam met Ahmeed, sy Sng'oi-sjamaanonderwyser, in die Maleisiese oerwoud gaan stap en het dors geword. Uiteindelik besluit hy om water te soek.
'Moenie praat nie,' het Ahmeed gesê; ek het geweet dat hy bedoel, moenie dink nie. 'Water binne-in die hart,' sê hy volgende met 'n gebaar van sy hand op sy hart. Ek het geweet hy bedoel ek moet voel binne-nie met my verstand nie, maar van binne. . . .
Sodra ek opgehou het om te dink, te beplan, te besluit, te ontleed - om my verstand in kort te gebruik - het dit gevoel of ek in 'n sekere rigting gedruk word. Ek stap 'n paar tree en sien dadelik 'n groot blaar met miskien 'n halwe koppie water daarin. . . .
My persepsie het verder geopen. Ek het nie meer water gesien nie - wat ek by my hele wese gevoel het, was 'n blaar-met-water-in, vasgemaak aan 'n plant wat in die grond gegroei het, omring deur onbepaalde ander plante, alles deel van dieselfde kombers van lewende goed wat die grond, wat ook deel was van 'n groter lewende vel rondom die aarde.
En niks was apart nie; alles was een, dieselfde ding: water — blaar — plant — bome — grond — diere — aarde — lug — sonlig en klein windjies. Die heelheid was oral, en ek was deel daarvan. . . .
Toe ek oor 'n blaar staan ​​met 'n bietjie water daarin, êrens in die oerwoude van Maleisië, dink ek nie in woorde nie. Ek het nie gedink nie. Ek bad in die oorweldigende gevoel van eenheid. Ek het gevoel asof daar 'n lig diep in my binneste aangesteek is. Ek het geweet dat ek iets uitstraal - miskien miskien - vir hierdie ongelooflike wêreld, hierdie ryk, gevarieerde en totaal onderling verbonde wêreld van skeppings wat terselfdertyd liefde vir my gegee het.
En met die liefde het ek ook 'n baie diep gevoel van behoort. [Robert Wolff, Oorspronklike wysheid: verhale van 'n antieke manier van Wetende]
'N Ongewone liefdesverhaal
In 'n grot in Borneo ontvou elke dag 'n liefdesverhaal. Die BBC s'n Planeet Aarde Dokumentêre reekse het 'n afgryslike grillerige reeks vasgevang: duisende vlermuise wat in 'n groot grot rus, het 'n berg mis opgelewer waarop 'n lewendige tapyt van kakkerlakke voortdurend in 'n kruipende, geknetterende waansin gevoed word.
'N Liefdesverhaal ???
As ons vanuit ons gewone moderne menslike perspektief gesien word, wek hierdie nagmerrie-toneel ongetwyfeld onmiddellike vrees en afsku. Maar wat as ons dit sou beskou as 'n lewende stelsel, waarvan die komponente saamwerk in perfekte, harmonieuse samewerking en wederkerigheid? Wat as ons ons sou indink wat die vlermuise en kakkerlakke moontlik sou ervaar? Wat as ons, in plaas van om outomaties terug te trek van afstoot, 'n oomblik stilstaan ​​en probeer om die toneel met die oë van die hart - die liefdevolle oë van Moeder Aarde - te sien?
Dit is wat ons kan sien: die vlermuise, wat in gesynchroniseerde vlug saamkuier, vlieg elke aand uit die grot om te voed - en soms om hulself as kos te bied vir wagtende roofvoëls. As die oorlewendes terugkom om te gaan slaap en hul druppels neersit, bring hulle die kakkerlakke se kos wat die grotbewoners nooit anders kon kry nie.
In ruil daarvoor maak die kakkerlakke, wat ook eensydig swerm, skoon die vlermuis se huis en herwin hulle afval. Elke spesie en elke individu is in diens aan 'n ander; almal tree saam tot voordeel van die geheel.
Wie kan sê watter soort liefde die wesens van hierdie grot bind? Watter toewyding het hulle in die eerste plek bymekaar gebring?
Hierdie liefdesverhaal het argetipies gesien, en 'n boodskap vir ons. 'N Grot is 'n baarmoeder, 'n plek van swangerskap en transformasie "waar die ontkiemende magte van die aarde gekonsentreer is, waar orakels praat, waar ingewydes wedergebore word in geestelike begrip, en waar siele na hemellig opgaan."
Die vlermuise, simbole van sjamanistiese dood en wedergeboorte, hang kop af, lyk soos fetusse wat voorberei om gebore te word. In die Tarot word die Hanged Man van voor af geskors, wat die mistikus verteenwoordig wat dien deur hart bo die kop te plaas.
Die vlermuise waag voort op hul gevaarlike reis en keer dan terug na die baarmoeder, wat die held se transformasionele soeke en die ewige siklus van die lewe in werking stel.
Die mis is hucha, die swaar energie wat ons moet vrystel en as voedsel aan Pachamama bied vir herwinning; die kakkerlakke is 'n manifestasie van die vrygewigheid van Moeder Aarde om dit wat ons nie nodig het nie, behoorlik te verteer.
Daar is heeltyd liefdesverhale rondom ons. Verbeelding kan ons help om ons beperkte visie uit te brei en om almal as deel van die geheelbeeld te sien.
Ons kan ons werklikheid herformuleer - soms selfs omskep wat ons eens met afgryse bekyk het in iets nodig en moois - bloot deur daarna met die oë van die hart daarna te kyk.
Liefdevol soos een
Die heelal sou nooit die moeite doen om twee Shakespeares te skep nie. Dit sou slegs 'n beperkte kreatiwiteit openbaar. Die uiteindelike verborgenheid waaruit alle wesens ontstaan, verkies die uiteindelike uitspattigheid, elkeen glansend met varsheid, ontologies uniek, en moet nooit herhaal word nie. Elke wese word benodig. Niemand kan uitgeskakel of geïgnoreer word nie, want nie een is oortollig nie. - Brian Swimme, Die Heelal is 'n groen draak
Mense kom op 'n heel ander manier met verskillende oë om mekaar te sien. . . . Hulle vind hulself in staat om verder as die voorkoms te kyk - drag, statuur, velkleur - om 'n dieper refleksie in mekaar te sien en met mekaar te verbind. Hulle begin die talle vorms sien waarin mense hul geskenke aanbied. - Alan Briskin, et al. Gesentreer op die rand
As ons weer leer hoe om as een te dink, ontdek ons ​​weer hoe om lief te hê as een. Groepsmagie gee ons 'n manier om by die liefdevolle, kreatiewe energie van die kosmos in te skakel.
Hierdie proses het elkeen van ons nodig, met ons unieke konfigurasie van energie, stories en geskenke, wat elkeen kosmiese energie kanaliseer op 'n manier wat nog nooit tevore gedoen is nie en nooit weer gedoen sal word nie. Dit vra ons om mekaar te sien, te hoor en te aanvaar in al ons glorieryke diversiteit.
Vir Maxine Greene is die vertel van ons verhale - soos sy dit stel, 'die naam van ons geleefde wêrelde', soos kuns, soos die literatuur doen - 'n kragtige manier om ons wêrelde, en ons harte bymekaar te bring, en vorm 'n groeiende gemeenskap wat vorm wanneer verskillende mense praat, praat as wat en nie wat hulle is, kom saam in spraak sowel as in aksie om iets gemeen te wees onder mekaar. "
Sy voeg by: "Ons is almal dieselfde, dit wil sê menslik, op so 'n manier dat niemand ooit dieselfde is as iemand anders wat ooit geleef, geleef het of sal lewe nie." Sy haal aan vir Hannah Arendt, wat opgemerk het dat "alhoewel ons op 'n gemeenskaplike grond is, ons verskillende plekke op daardie grond het, en 'elkeen sien of hoor van 'n ander posisie'." [Maxine Green, Stel die Imagin vryasie]
Elkeen van ons standpunte, gevorm deur ons persoonlike vreugdes en hartsnare, is nodig om 'n werklik nuwe visie te skep - en daaruit 'n nuwe wêreld. Dit is die kreatiewe krag van die groep. Saam skep ons 'n nuwe opset - 'n nuwe, unieke kanaal vir die eindelose uitstorting van energie uit die veld.
'As ons [soos die Tibetaanse en Navajos] die diepgaande werklikheid van ons heilige wêreld kan ontwaak en 'n verantwoordelike verhouding daarmee kan ontwikkel, kan ons ook besef dat ons verband hou met hierdie lewende, polsende heelal van totaal onderling verbonde vorms, energieë en idees, "skryf Peter Gold. 'Hoe kan u dit weet, hoe kan u help om 'n gevoel van verwondering, vertroosting, verantwoordelikheid en - in die suiwerste uitdrukking daarvan - van medelye te ontwikkel met alle wesens en voorwerpe waarmee ons saamleef en onderling integreer in hierdie verbasende werklikheid? Is hierdie bewustheid nie ware liefde nie? ' [Peter Gold, Navajo en Tibetaanse heilige wysheid]