Die soeke na ‘n bewustelike verbintenis tussen mens met ‘n eie wêreld van bestaansbehoeftes en die onagterhaalbare Maker, word soos volg verwoord in die gedig “uitvraroep” (1985:34):
Die onmiskenbare handtekening van die Skepper staan vir Cloete digterlik ingeskryf in die aarde met sy onoorsigtelike en verwikkelde wonders en wyshede. Die titel van die bundel “Met die aarde praat“, resoneer deur sy hele oeuvre. Of dit nou die aarde self is met byvoorbeeld sy “wysheid wat gedroog is in klip en kaktus” (1992:18), die talle vermaaklike kreature wat dit bewoon (vgl. “Spinnekop” 1992:55), of die omringende kosmos, dié digter kyk gefassineerd na die skoonheid en die intriges daarvan. Die gedig “likkewaan” (1992:51) begin met die volgende versreëls: