In ’n straat met mooi, maar konvensionele woonhuise staan Bester se huis. ’n Bester-collage uit eie reg. Hooglied se liefdesgedigte belig verskeie kante van die liefde, die passievolle plesier in mekaar se geselskap, die wedersydse geborgenheid by mekaar, en die genot van seksuele eenwording binne die veilige ruimte van die familie en die huwelik. Hooglied besing nie net die hoogtepunte van die seksuele liefde nie, maar vertel ook van die teleurstellings en verwyderings, selfs die ongelykheid wat daar in die proses van seksuele vervulling kan ontstaan. As daar van ‘n sentrale tematiek sprake is in my bundel, sou dit iets met die voorafgaande te make hê. Maar daar is ook ander, meer versweë opvattings ter sprake: dat ek glo aan ‘n “milde God” wat die mens die ruimte gun om sintuiglik (en selfs byna hedonisties) te lewe, maar ook dat die mens ‘n produk is van “deterministiese” kragte (omgewing, erflikheid, die geskiedenis, sosiale fatsoen, diskursiewe formasies; selfs die poëtika van die dag), maar terselfdertyd voortdurend strewe na bevryding juis hiervan – ook in die kuns.