Dit is verhale wat – in Jungiaanse terme – waarskynlik uit die Kollektiewe Onbewuste stam en waarvan die struktuur inderdaad blykbaar aan die meeste luisteraars of lesers bekend is. ŉ Mens sou mites inderdaad as argetipiese verhaalstrukture kon beskou. Terry Eagleton het opgemerk dat die Witbreadprys verdere bevestiging is dat kritiek sy sosiale funksie verloor het: “it is either part of the public relations branch of the literary industry, or a matter wholly internal to the academies” (Street, 205: 820). Op ‘n ironiese manier bevestig literêre pryse egter dat in ‘n tydperk van relativisme waardeoordele (en norme) nog moontlik is. As ek hom mount op die kappie, moet hy na agter oopmaak of na die sykant van die voertuig oopmaak? (al die Land Rover manne se tente maak na agter oop) In Afrikaans het ons ook ons galery sieltiffies (soos dit indertyd in die weermag genoem is): Totius, I.L. de Villiers, Patrick Peterson, Bonaventure Hinwood, om die belangrikstes te noem, en dan die laaste toevoeging tot die digterlike kansel: Cas Vos.