Onderpresteerde begaafde studente - aanneming en pleegsorgLees Meer
Hoof aanneming en pleegsorgOnderpresteerde begaafde studente
Deur Carol Bainbridge Opgedateer op 17 Junie 2019
U jong kind hou van leer, leer vinnig en stel eindelose vrae. Nadat u kind al sy huiswerk buitengewoon goed voltooi het, verwag u ten volle dat u rapportkaarte met reguit A's gaan onderteken en al die toetse afgehandel het. Die verwagtinge word vir die eerste paar jaar van skool nagekom. 'N Jaar (gewoonlik derde of vierde klas), is u egter verward en geskok as u kind 'n rapportkaart saambring met C's, en miskien selfs 'n' asem '-D!
Wat het gebeur? Volgens ons ou skoolhoof word kinders net dom soos hulle ouer word. (Hy het dit eintlik vir my gesê.) Maar dit kan nie wees nie, want jou kind tuis is net so nuuskierig, net so geïnteresseerd in leer as ooit. Miskien is dit waar dat "vaardighede selfs in die derde klas." Maar dit kan ook nie reg wees nie, dink jy, want as u sien wat u kind kan doen en wat die ander kinders kan doen, sien u dat u kind nog meer gevorderd is. Byvoorbeeld, u agtjarige kind lees moontlik sowel as 'n sewende graad. Die ander derde klaslesers lees nie eens op daardie vlak nie. So wat is regtig aan die gang? U kind het geword wat ons 'n onderpresteerder noem.
Onderprestasie beteken dat u kind nie op skool presteer nie, aangesien u van hom verwag om op grond van sy vermoëns te werk. Maar hoewel dit die eenvoudige verklaring is, is onderprestasie ingewikkeld. En dit kan op enige ouderdom verskyn.
Jim Delisle en Sandra Berger het jare gelede 'n artikel oor onderprestasie geskryf, maar wat hulle sê, is vandag net so geldig soos toe hulle dit geskryf het. Hulle verduidelik wat onderprestasie is, wat dit veroorsaak, en die belangrikste, wat u daaraan kan doen.
Daar is miskien geen situasie meer frustrerend vir ouers of onderwysers as om met kinders te woon of te werk wat nie so goed akademies presteer as wat hul potensiaal daarop dui nie. Hierdie kinders word as onderpresteerders bestempel, maar min mense stem saam oor presies wat hierdie term beteken. Op watter punt begin die onderprestasie en die prestasie begin? Is 'n begaafde student wat wiskunde druip terwyl hy / sy superieure werk in die lees van 'n onderpresteerder? Kom daar onderprestasie skielik voor, of word dit beter gedefinieer as 'n reeks swak vertonings oor 'n lang tydperk? Die verskynsel van onderprestasie is beslis net so kompleks en veelsydig soos die kinders waarop hierdie etiket toegepas is.
Vroeë navorsers (Raph, Goldberg en Passow, 1966; Davis en Rimm, 1989) het onderprestasie gedefinieer in terme van 'n verskil tussen die prestasie van 'n kind se skool en 'n mate van vaardigheidsindeks, soos 'n IK-telling. Hierdie definisies, hoewel dit oënskynlik duidelik en bondig is, bied weinig insig aan ouers en onderwysers wat hierdie probleem met individuele studente wil aanspreek. 'N Beter manier om onderprestasie te definieer, is om die verskillende komponente te oorweeg.
Onderprestasie is eerstens 'n gedrag en as sodanig kan dit mettertyd verander. Onderprestasie word dikwels gesien as 'n probleem van gesindheid of werkgewoontes. Geen gewoontes of gesindheid kan egter so direk soos gedrag verander word nie. Dus, met verwysing na "onderpresterende gedrag", word die aspekte van die lewens van kinders wat hulle die beste kan verander, duideliker.
Onderprestasie is inhoudelik en situasie spesifiek. Begaafde kinders wat nie in die skool slaag nie, slaag dikwels in buitemuurse aktiwiteite soos sport, sosiale geleenthede en nasorgwerk. Selfs 'n kind wat in die meeste skoolvakke swak presteer, het 'n talent of belangstelling in ten minste een skoolvak. As 'n kind as 'n "onderpresteerder" gemerk word, word dit dus buite rekening gelaat met enige positiewe uitkomste of gedrag wat die kind toon. Dit is beter om die gedrag as die kind te benoem (byvoorbeeld, die kind is "onderpresteer in wiskunde en taalkuns" eerder as 'n "onderpresterende student").
Onderprestasie is in die oë van die waarnemer. Vir sommige studente (en onderwysers en ouers), is daar geen onderprestasie nie, solank as wat die slaagpunt behaal is. "Immers, " sou hierdie groep sê, "AC is 'n gemiddelde graad." Vir ander kan 'n graad B + 'n onderprestasie wees as daar van die student verwag word om 'n A. te kry. Die eerste idio-sinkratiese aard van wat sukses en mislukking is, is die eerste stap om onderpresterende gedrag by studente te begryp.
Onderprestasie en lae selfkonsep
Onderprestasie is nou gekoppel aan selfkonsepontwikkeling. Kinders wat hulself leer in terme van mislukking begin uiteindelik selfopgelegde grense stel van wat moontlik is. Enige akademiese suksesse word afgeskryf as 'flukes', terwyl lae grade negatiewe selfpersepsies versterk. Hierdie houding wat selfverminderend is, lei dikwels tot opmerkings soos "Waarom moet ek selfs probeer? Ek gaan in elk geval net misluk, " of "Al slaag ek wel, sal mense sê dit is omdat ek bedrieg het." Die eindproduk is 'n lae selfkonsep, met studente wat hulself as swak in akademici beskou en nie die uitdagings wil aanvaar nie.
Gelukkig is dit makliker om patrone van onderpresterende gedrag om te keer as om die term onderprestasie te definieer. Whitmore (1980) beskryf drie soorte strategieë wat sy effektief gevind het om met onderpresterende gedrag by studente te werk:
Ondersteunende strategieë. Klaskamertegnieke en -ontwerpe wat studente toelaat om te voel dat hulle deel is van 'n 'familie', teenoor 'n 'fabriek', sluit in metodes soos om klasbyeenkomste te hou om studente se kommer te bespreek; die ontwerp van kurrikulumaktiwiteite gebaseer op die behoeftes en belangstellings van die kinders; en om studente toe te laat om werkopdragte te omseil oor vakke waarin hulle voorheen vaardigheid getoon het.
Intrinsieke strategieë. Hierdie strategieë inkorporeer die idee dat studente se selfkonsepte as leerders nou gekoppel is aan hul begeerte om akademies te bereik (Purkey en Novak, 1984). Dus sal 'n klaskamer wat positiewe houdings nooi, waarskynlik prestasie aanmoedig. In hierdie klaskamers moedig onderwysers pogings aan, nie net suksesse nie; hulle waardeer studente se insette in die skepping van klaskamerreëls en verantwoordelikhede, en hulle laat studente toe om hul eie werk te evalueer voordat hulle 'n graad van die onderwyser ontvang.
Remediërende strategieë. Onderwysers wat effektief is om onderpresterende gedrag te keer, erken dat studente nie perfek is nie - dat elke kind spesifieke sterk- en swakpunte het, sowel as sosiale, emosionele en intellektuele behoeftes. Met remediërende strategieë kry studente die kans om te presteer op hul gebiede van sterkte en belangstelling, terwyl daar geleenthede gebied word in spesifieke leergebreke. Hierdie remediëring word gedoen in 'n "veilige omgewing waarin foute as 'n deel van leer vir almal, ook die onderwyser, beskou word.
Die sleutel tot uiteindelike sukses lê in die bereidwilligheid van ouers en onderwysers om studente aan te moedig wanneer hul prestasie of houding (selfs effens) in 'n positiewe rigting verskuif.
Studente wat die een of ander aspek van skoolprestasie onderpresteer, maar wie se talent die grense oorskry wat gewoonlik in die standaardkurrikulum gedek word, het die reg tot 'n onderwys wat ooreenstem met hul potensiaal. Dit is seker dat 'n program vir begaafde studente moontlik die struktuur of inhoud daarvan moet verander om aan hierdie studente se spesifieke leerbehoeftes te voldoen, maar dit is beter om begaafde kinders toegang te gee tot opvoedkundige dienste wat die beste aan hul vermoëns voldoen.
Die volgende is 'n paar breë riglyne - wat baie standpunte verteenwoordig - vir strategieë om onderpresterende gedrag te voorkom of om te keer.
Ondersteunende strategieë . Begaafde kinders floreer in 'n wedersyds respekvolle, nie-outoritêre, buigsame, bevraagtekenende atmosfeer. Alhoewel hierdie beginsels toepaslik is vir alle kinders, kan ouers van begaafde kinders, as hulle glo dat gevorderde intellektuele vaardighede ook gevorderde sosiale en emosionele vaardighede beteken, hul kinders buitensporige besluitnemingsmag toelaat voordat hulle die wysheid en ervaring het om sulke verantwoordelikheid te hanteer (Rimm, 1986).
Begaafde kinders het redelike reëls en riglyne nodig, sterk ondersteuning en aanmoediging, deurlopend positiewe terugvoering en help om sekere beperkings te aanvaar - hul eie sowel as dié van ander.
Begaafde jongmense het volwassenes nodig wat bereid is om na hul vrae te luister sonder om kommentaar te lewer. Sommige vrae stel hul eie opinies bloot, en vinnige antwoorde verhoed dat hulle volwassenes as 'n klankbord gebruik. As probleemoplossing toepaslik is, bied 'n oplossing aan en moedig studente aan om met hul eie antwoorde en kriteria te kom om die beste oplossing te kies. Luister aandagtig. Toon opregte entoesiasme oor studente se waarnemings, belangstellings, aktiwiteite en doelstellings. Wees sensitief vir probleme, maar vermy dat u onrealistiese of teenstrydige verwagtinge oordra en probleme oplos wat 'n student kan hanteer.
Gee aan studente 'n wye verskeidenheid geleenthede vir sukses, 'n gevoel van prestasie en 'n geloof in hulself. Moedig hulle aan om vrywillig te dien om ander te help as 'n manier om verdraagsaamheid, empatie, begrip en aanvaarding van menslike beperkings te ontwikkel. Lei hulle bowenal na aktiwiteite en doelwitte wat hul waardes, belangstellings en behoeftes weerspieël, nie net joune nie. Uiteindelik, bespreek tyd om pret te hê, om dom te wees, om daaglikse aktiwiteite te deel. Soos alle kleintjies moet begaafde kinders verbonde voel aan mense wat konsekwent ondersteunend is (Webb, Meckstroth, & Tolan, 1982).
Intrinsieke strategieë . Of 'n begaafde jongeling die uitsonderlike vermoë op konstruktiewe maniere gebruik of nie, hang deels af van selfaanvaarding en selfkonsep. Volgens Halsted (1988) sal 'n intellektueel begaafde kind nie gelukkig wees [en] voltooi voordat hy die intellektuele vermoë gebruik op 'n vlak wat die volle kapasiteit benader nie ... Dit is belangrik dat ouers en onderwysers intellektuele ontwikkeling as 'n vereiste moet sien vir hierdie kinders, en nie bloot as 'n belangstelling, 'n flair of 'n fase wat hulle sal ontgroei nie '(p. 24). Die verskaffing van 'n vroeë en toepaslike opvoedkundige omgewing kan 'n vroeë liefde vir leer stimuleer.
'N Jong, nuuskierige student kan maklik afgeskakel word as die opvoedkundige omgewing nie stimulerend is nie; benaderings tot klasplasing en onderrig is onvanpas; die kind ervaar ondoeltreffende onderwysers; of opdragte is deurgaans te moeilik of te maklik.
Die begaafde jongeling se vermoë om probleme op baie maniere te definieer en op te los (wat dikwels beskryf word as vlotheid van innoverende idees of uiteenlopende denkvermoë) is moontlik nie versoenbaar met tradisionele begaafde opleidingsprogramme of spesifieke klaskamervereistes nie, deels omdat baie begaafde studente deur prestasietoets geïdentifiseer word. tellings (Torrance, 1977).
Volgens Linda Silverman (1989), direkteur van die Gifted Child Development Center in Denver, Colorado, kan 'n student se leerstyl akademiese prestasie beïnvloed. Sy beweer dat begaafde onderpresteerders dikwels gevorderde visueel-ruimtelike vaardighede het, maar onderontwikkelde volgordevaardighede; daarom sukkel hulle om vakke soos klanke, spelling, vreemde tale en wiskundige feite aan te leer in die manier waarop hierdie vakke gewoonlik onderrig word (Silverman, 1989). Sulke studente kan dikwels deur kundige volwassenes gehelp word om hul leerstyle uit te brei, maar hulle benodig ook 'n omgewing wat versoenbaar is met hul voorkeurwyses. Ouer studente kan deelneem aan drukvrye, nie-mededingende someraktiwiteite wat 'n wye verskeidenheid opvoedkundige geleenthede bied, insluitend diepgaande verkenning, praktiese leer en mentorverhoudinge (Berger, 1989).
Sommige studente stel meer belang in leer as om vir grade te werk. Sulke studente spandeer moontlik ure aan 'n projek wat nie verband hou met akademiese klasse nie en nie die nodige werk inskakel nie. Hulle moet sterk aangemoedig word om hul belange na te streef, veral omdat hierdie belange tot loopbaanbesluite en lewenslange passies kan lei. Terselfdertyd moet hulle daaraan herinner word dat onderwysers onsimpatiek kan wees as die vereiste werk onvolledig is.
Vroeë loopbaanbegeleiding met die klem op kreatiewe probleemoplossing, besluitneming en die stel van kort- en langtermyndoelstellings help hulle dikwels om vereiste opdragte te voltooi, hoërskoolkursusse te slaag en vir die universiteit te beplan (Berger, 1989). Die aanbied van werklike ervarings in 'n gebied van potensiële loopbaanbelangstelling kan ook inspirasie en motivering bied vir akademiese prestasie.
Lof teenoor aanmoediging . Oormatige klem op prestasie of uitkomste eerder as die pogings, betrokkenheid en begeerte van 'n kind om oor onderwerpe van belang te leer, is 'n algemene slaggat vir ouers. Die lyn tussen druk en aanmoediging is subtiel, maar belangrik. Druk om uit te voer beklemtoon uitkomste soos die wen van toekennings en die verkryging van A's, waarvoor die student baie geprys word. Aanmoediging beklemtoon inspanning, die proses wat gebruik word om te bereik, stappe wat geneem word om 'n doel te bereik, en verbetering. Dit laat die jongeling beoordeel en waardeer. Begaafde studente wat onderpresteer, kan beskou word as ontmoedigde individue wat aanmoediging benodig, maar geneig is om lofliedere as kunsmatig of onaangenaam te verwerp (Kaufmann, 1987). Luister mooi na jouself. Vertel dit vir u kinders as u trots is op hul pogings.
Remediërende strategieë . Dinkmeyer en Losoncy (1980) waarsku ouers om nie hul kinders te ontmoedig deur oorheersing, onsensitiwiteit, stilte of intimidasie nie. Ontmoedigende opmerkings, soos 'As jy so begaafd is, waarom het jy 'n D in _____ gekry?' 'Of' Ek het jou alles gegee; hoekom is jy so _____? '' is nooit effektief nie. Voortdurende kompetisie kan ook lei tot onderprestasie, veral as 'n kind deurlopend soos 'n wenner of 'n verloorder voel. Vermy om kinders met ander te vergelyk. Wys kinders hoe om in kompetisie te funksioneer en hoe om te herstel na verliese.
Studievaardigheidskursusse, tydsbestuursklasse of spesiale tutoring kan ondoeltreffend wees as 'n student 'n langtermyn-onderpresteerder is. Hierdie benadering sal slegs werk as die student gewillig en gretig is, as die onderwyser noukeurig gekies word, en die kursus word aangevul deur addisionele strategieë wat ontwerp is om die student te help. Aan die ander kant kan spesiale tutoriaal die betrokke student wat op kort termyn akademiese probleme ondervind, help. In die algemeen is spesiale tutoriaal vir 'n begaafde student baie nuttig wanneer die tutor noukeurig gekies word om by die student se belangstellings en leerstyl te pas. Grootskaalse kursusse of tutors wat nie die student verstaan ​​nie, kan meer skade as goed doen.
Sommige studente, veral diegene wat baie bekwaam is en aan 'n verskeidenheid aktiwiteite deelneem, blyk hoëpresteerders te wees as hulle in 'n hoogs gestruktureerde akademiese omgewing leer, maar die risiko loop om te onderpresteer as hulle nie 'n prioriteit kan stel nie, met die fokus op 'n geselekteerde aantal aktiwiteite, en stel langtermyndoelstellings. Aan die ander kant lyk dit asof sommige studente onderpresteerders is, maar hulle is nie ongemaklik of ontmoedig nie. Hulle is miskien baie ontevrede in die middel- of hoërskool (deels vanweë die organisasie en struktuur), maar gelukkig en suksesvol as hulle leer in 'n omgewing met 'n ander strukturele organisasie. Hulle kan die onafhanklikheid goed hanteer.
Onderprestasie bestaan ​​uit 'n komplekse web van gedrag, maar dit kan gekeer word deur ouers en opvoeders wat die baie sterk punte en talente oorweeg wat die studente besit wat hierdie etiket mag dra.
Copyright aanneming en pleegsorg: Onderpresteerde begaafde studente - aanneming en pleegsorgLees Meer