Vandag presies 3 jaar gelede, op 'n koue Vrydagmiddag, het ons ons voete in die Suid-Kaap geplant. Onseker oor die wat en waar van ons toekoms. 3 jaar!! Aan die een kant voel dit soos nou die dag, en aan die ander kant soos ‘n leeftyd gelede.
Tog is my grootste emosie as ek terugkyk een van allesoorheersende dankbaarheid. Dankbaarheid vir die Here se voorsiening wanneer ons dit nodig gehad het, vir die mense wat Hy oor ons pad gestuur het, die gemeenskap waarin Hy ons geplaas het, die selgroepe waarvan ons deel is, die geleenthede wat Hy vir ons oopgemaak het, die groei wat ons persoonlik en geestelik ervaar het, die pragtige omgewing waarin ons woon, die nuwe vriendskappe wat ons gesmee het, vir ou vriendskappe wat behoue gebly het, die geleenthede en groei wat ons dogters hier beleef het, selfs dankbaarheid vir ‘n paar van die moeilike tye, want daaruit is verseker geloof en vertroue gebore wat ons andersins nie sou gehad het nie.
Ek was vooraf eintlik glad nie lus vir die groot trek (800km x 2, tente, kos, bagasie) idee van koud slaap, toue mense en Vrystaatse stof nie. Maar diep binne het ek geweet dat ek dit NIE wil mis nie, dat ek oortuig is dat hierdie geleentheid deur God self beplan is en dus besonders gaan wees. Gelukkig het ons ook vriende soos Braam en Rentia wat nie "nee" vir 'n antwoord vat nie.
Al gehoor van die beginsel dat die geheel groter is as die som van die dele? Nou dit is wat Saterdag vir my was: iets baie groter as die liedere wat gesing is, die woorde wat gesê is, die gebede wat gebid is. Groter as die kilometers karre wat geduldig tou gestaan het, die massas mense (duisende of miljoene, wat maak dit nou eintlik saak presies hoeveel dit was! BAIE is BAIE!!) wat saam geduldig in die warm son gewag het, die duisende kampeerders wat die koue Vrystaatse naglug trotseer het.
Ja, ek het ook gedink dat hierdie nou darem die ideale kans vir die Here is om ordentlik te wys wie Hy is. Om iets “mind-blowing” te doen wat sou verseker dat niemand meer sou twyfel in of aan Hom nie. Ek het selfs ‘n paar keer vir Hom gevra of Hy nie asb my oë wil oopmaak om die leërskare engele rondom ons te sien nie, want ek WEET hulle was daar! (seker ook maar goed Hy het nie, ek sou my heel moontlik boeglam geskrik het J)
· Die beeld van ‘n miljoen mense (tot iemand anders kan bewys is dit die syfer waarop ek staan J) wat op hul knieë gaan om God te smeek vir vergifnis en hulp vir ons land… dit sal seker vir altyd in my hart en geheue ingegrafeer wees!
· Die wete dat ek hier sit saam met so baie ander, met die gesamentlike versugting: Here, kom maak ons land en haar mense gesond!
Toe ek nou die dag weer na die stap onder die stort staan wonder ek hoekom kan ek nie maar VOOR die stap ook so lus daarvoor voel soos na die tyd nie!? Ek besef dat die lewe ook dikwels so werk. Goeie veranderinge en resultate vra dikwels inspanning en seer "spiere" waarvoor ons nie juis lus is nie, selfs al is daar die belofte van groei en vooruitgang. Ek kyk terug op die afgelope jaar en sien 'n klomp situasies en gebeure wat ons spiere behoorlik gerek en strek het. Die berg lê steil agter ons...
Die huis waarin ons gewoon het (en waaroor ek al vantevore geskryf het), is einde verlede jaar verkoop, en ons moes nuwe blyplek soek. Enigiemand wat onlangs in George blyplek moes huur, sal weet dat dit makliker is om 'n naald in 'n hooimied op te spoor, as 'n ordentlike huis teen 'n bekostigbare prys! Daarby het Werner binne 'n maand nadat ons uit die huis getrek het, kennis gekry by die perseel waar sy werkswinkel was, en ons moes nuwe werkswinkel ook begin soek. Ons het ure (als te saam seker weke!) spandeer agter huise en persele aanry, agente bel, advertensies opvolg ens ens. Intussen het ons weer by Vic baai se vakansie eenhede ingetrek (soos aan die begin) en WEER 4 maande daar gebly terwyl al ons goed gestoor is.
Wat is my punt? Dat ek WEET daar wag 'n blink en betekenisvolle toekoms op ons! Maar net soos wat die "lekkervoel-na-die-stap" my nie noodwendig more-oggend makliker laat opstaan nie, net so maak daardie wete nie altyd die lewensbulte wat ek moet klim, platter of meer genotvol nie.
Maar stukkie vir stukkie breek daar stukkies lig deur, raak die afstande wat ons kan aanpak langer. Die bult wat ek die eerste week stap-stop-stap geloop het, kan ek nou al teen 'n vaste pas (hygend maar darem) klaarmaak.
Midde in die stryd lyk alles soms donker en tevergeefs, raak die moedeloosheid dalk meer as wat jy dink jy kan hanteer, en voel dit asof jy heeltyd op een plek bly, selfs agteruit gly. Maar skielik, wanneer jy dit die minste verwag kom die eerste ligstraal oor die berg en sien jy met verbasing hoe ver jy regtig al gevorder het. Soms duik daar 'n bult op wat mens wil-wil moedeloos maak, totdat jy onthou: maar ek het al 'n soortgelyke een uitgeklim en oorwin, so ek KAN hierdie een ook kafdraf!