Sport, speletjies en vermaak in die Elizabethaanse era - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ontspanningsaktiwiteite in die Elizabethaanse era (1558-1603 nC) het meer gevarieerd geraak as in enige vorige tydperk van die Engelse geskiedenis en meer professioneel geword met die eerste werklike vermaaklikheidsbedryf wat gereeld gereelde geleenthede soos die teateroptrede en die aas van die publiek bied. Buitelugaktiwiteite was tennis, rolbal, boogskiet, omheining en spansport soos sokker en hokkie wat gewelddadiger en minder reëlgebonde was as hul moderne weergawes. Kaartspeletjies, bordspeletjies en dobbelary was almal baie gewild, net soos musiek- en dansgeleenthede waar mense van alle klasse hul vaardighede kon wys en nuwe vriende kon maak. Die sukses van al hierdie aktiwiteite en die algemene plesier en grappigheid wat dit veroorsaak het, word bewys deur die puriteinse beweging se hartlike afkeuring van omtrent almal.
Natuurlik het die rykes, indien nie altyd heeltemal ledig nie, meer vrye tyd as die meeste. Die rykes het hul boedels en bediendes nie bestuur nie, maar het die tyd weggehou met 'n wye verskeidenheid aktiwiteite. Etes was natuurlik 'n geleentheid om vriende en verre verhoudings te vermaak, veral op Sondae en openbare vakansiedae. Feeste met eksotiese spyskaarte was 'n kans om jou rykdom, kennis van kulinêre neigings en goeie smaak in fyn geregte, eetgerei en glasware te wys. Boonop kan jongleren, akrobate, narre en musikante 'n paar vermaak na die ete verskaf. Tuinmaak was 'n gewilde strewe met handleidings met handige wenke beskikbaar, en natuurlik was 'n tuin noodsaaklik vir baie van die buitelugspeletjies wat hieronder genoem word, om nie eens te praat van die geld vir gespesialiseerde toerusting soos rakette en bordspeletjies nie.
In die 16de eeu nC weerklink baie aristokratiese tuine of dorpsgroen in die somer tot 'n boogstring.
Die armer lede van die samelewing het ten minste tyd gehad vir hul eie aktiwiteite, behalwe om die einde te bereik, gewoonlik Sondagmiddae nadat 'n besoek aan die kerk in die oggend of op openbare vakansiedae plaasgevind het. Sulke openbare vermaaklikhede soos die Elizabethaanse teater was vir die meeste goedkoop genoeg om 'n kaartjie te kon koop, hoewel gewone mense grootliks van bloedsporte soos diere lok. Daar is plattelandse danse met musikante en spelers georganiseer en dorpe het soms openbare optredes verwelkom deur reisende kunstenaars soos akrobate en poppespelers, Morris -dansers (tradisionele volksdansers wat kleurvolle klere, lintjies en klokke gedra het) of gratis konserte wat deur musikante bekend staan ​​as 'wag' . Speletjies wat nie gespesialiseerde toerusting benodig nie, was gewild, hoewel die reëls hiervoor baie meer verskil as die meer geformaliseerde speletjies van die aristokrasie en baie afhang van plaaslike tradisies.
Jag was nog altyd 'n gewilde aktiwiteit onder die aristokrasie om hul vaardighede te wys. In die Elizabethaanse tydperk het omheinings van bosgrond en streng stroperywette die jaggeleenthede vir die laer klasse ernstig beperk, maar die rykes het dit steeds geag as deel van die opvoeding van 'n jong man en as 'n verskoning vir mans om perd te ry en tyd in hul land deur te bring. boedels. Die mees algemene slagoffers was takbokke, jakkalse en hase. Die gebruik van opgeleide voëls om te jag was gewild, net soos die gebruik van die meer betroubare en akkurate kruitwapens om te skiet. Beide jag en smous is deur mans en vroue nagestreef. Hengel is ook gedoen, veral deur diegene met kunsmere op hul landgoedere.
Honde soos die bulhond en bulmastiffs, geteel vir hul wreedheid, is in kuipe gesit waar hulle 'n enkele bul of 'n beer aan die middel van die arena vasgeketting sou verskeur. Een of meer van die honde is in die put gesit en na die bul of beer se ore of neus gegaan, terwyl hy grimmig vasgehou het totdat die groter dier van moegheid ineengestort het. 'N Regter het waarskynlik besluit toe die wedstryd verby was, aangesien bere te skaars was om elke wedstryd dood te maak. Haangevegte, waar twee opgeleide hane tot die dood toe geveg het, is op soortgelyke sirkelbane gehou en was ewe gewild. Hierdie bloedsport het weddenskappe gelok oor die waarskynlike wenner, en in geval van bullbaiting is die vleis van die dooie dier geëet. Die arena vir hierdie sportsoorte het waarskynlik die latere teaters vir drama beïnvloed.
Toernooie en vechtkunsten
Hervorming van Middeleeuse toernooie was steeds gewild in die Elizabethaanse era. Alhoewel die koms van kruitwapens beteken het dat die volle wapenrusting van die Middeleeuse ridder nou op die slagveld verouderd was, was dit tog 'n aantreklike tydverdryf vir aristokrate. Toernooie was soms deel van feeste, net soos militêre oefeninge waar groepe pikemen hul kollektiewe vaardighede toon.
Omheining was nou meer algemeen as toernooie. Soos met stutte, is die wapens wat gebruik is, afgestomp, maar iemand wat nie versigtig genoeg is nie, kan steeds 'n ernstige besering opdoen. Rapiers was swaarder as dié wat vandag gebruik word en die vegters het slegs 'n opgestopte baadjie vir beskerming. By sommige omheinings het die deelnemers twee skilde gehad: die groot vierkantige of sirkelvormige 'teiken' of die klein sirkelvormige 'gesp'. Ander variasies van die sport sluit in om twee verkragters gelyktydig of 'n raps en 'n dolk vas te hou. Alternatiewelik kan die rapier heeltemal vervang word deur 'n normale swaar vegswaard of 'n lang houtpaal (kwartaalpersoneel).
Boogskiet was so 'n belangrike deel van die Middeleeuse oorlogvoering dat wette verseker het dat selfs gewone mense dit moes oefen. Selfs al was boogskutters, soos ridders, minder bruikbaar in oorlogvoering as wat hulle was, het die gewoonte tot in die 16de eeu nC voortgeduur en in die somer het 'n aristokratiese tuin of dorpsgroen weerklink tot boogsnare. Mesgooi was nog 'n handige vaardigheid en is in die spel van Penny Prick geoefen. Hier is 'n sent bo -op 'n pen wat in die grond vasgesteek is, en spelers moes van 'n afstand hul mes gooi om die sent te verdryf.
Speletjies wat op 'n grasperk gespeel is, was veral geliefd by die Elizabethane. Rolbakke (soos in moderne grasbakke) was gewild onder mans en vroue, met die doel om die geweegde bak so naby moontlik aan 'n spesifieke teiken te kry. Quoits het 'n soortgelyke doelwit, maar een het klippe of 'n metaalhoepel na die teiken gegooi, gewoonlik 'n paal wat in die grond gedryf is. Bowling was 'n ander variasie waar die doel was om 'n groep voorwerpe wat ver was, met 'n enkele houtbal om te slaan. Hierdie spel het baie verskillende name gehad, waaronder kegels, kittels, nege-penne en tien-penne.
Pluimbal was soortgelyk aan die moderne spel in terme van die pendelhaan, maar Elizabethaanse rakette was van massief hout en word 'battledores' genoem.
Gras -tennis benodig beide ruimte en toerusting, en dit is dus vir die rykes gereserveer. Rakette is slegs deur mans gespeel, gemaak van hout met dermsnare en die bal is gemaak van styf stukke lap. Handbal was soos tennis, maar spelers het hul hande in plaas van rakette gebruik. Pluimbal was soortgelyk aan die moderne spel wat die pendelkraan betref, maar Elizabethaanse rakette was van soliede hout en word 'battledores' genoem.
'N Ander buitesport was sokker (VS: sokker) wat baie rowwer was as die huidige weergawe. Die doelwit was destyds, soos nou, maar die doelwitte is positief aangemoedig. Meer tradisionele variasies wat probeer het om die bal op enige moontlike manier oor die veld te kry, en wat die opposisie op dieselfde manier in staat gestel het om die vordering van die teenstander te voorkom, was gewild in landelike omgewings en was steeds gewelddadiger. Die Elizabethane het ook 'n weergawe van hokkie gespeel, wat deur hulle bandybal genoem word, en krieket/afronders, bekend as krukbal.
Die twee algemeenste van alle binnenshuise ontspanningsaktiwiteite was waarskynlik handwerk vir vroue en lees vir beide geslagte. Gedrukte materiaal van alle soorte, van enkele breëblaaie tot geïllustreerde volumes met leer, word toenemend vervaardig namate uitgewers die potensiaal sien vir drukwerk wat elders gewild is, soos Renaissance-Italië. Die humanistiese filosofie is wyd gelees en antieke skrywers is herbesoek met die eerste vertalings in Engels van skrywers soos Tacitus (ongeveer 56 - ongeveer 118 nC) in die 1590's. Daar was ook handleidings, politieke en godsdienstige tekste, geskiedeniswerke, poësie en selfs kontemporêre nuusberigte. Lees was nie noodwendig stil en alleen nie, maar hardop en in groepe.
Aan die ander kant kan die meer fisieke binnenshuise speletjies matig gewelddadig wees. Hot Cockles het behels dat een speler sy kop op die skoot van 'n ander gesit het terwyl almal agter sy rug geslaan het. Slegs deur te raai wie hom die laaste keer geklap het, kon die speler uit sy penarie losgemaak word. Blindman's Buff of Hoodman Blind was nog 'n geleentheid om 'n vriendin se indruk te gee. In hierdie wedstryd is een speler geblinddoek of met 'n kappie toegedraai, en al die ander het 'n hou of 'buff' geslaan as hulle naby gekom het. Weereens, die identifisering van 'n aanvaller beteken dat 'n mens onbeskaamd kan wees.
Rustiger binnenshuise speletjies het skaak ingesluit, een van die min aktiwiteite waar dobbelary nie algemeen betrokke was nie. Konsepte of damme is gespeel. Daar was baie ander bordspeletjies waar spelers al hul stukke óf oor die bord moes kry, óf heeltemal daarvan af. Met 'n skopbord of 'n graaf (na die munt van vier penne) was dit nodig om 'n skyf of muntstuk te skuif om so naby die einde van die bord as moontlik te kom sonder om daarvan af te val.
'N Nuwe bordspel wat uit Frankryk bekendgestel is, was The Game of Goose (vandag nog algemeen in Europa beskikbaar in 'n reeks bordspeletjies vir kinders). Spelers, 'n voorloper van baie moderne bordspeletjies, moes 'n dobbelsteen gooi en langs vierkante in 'n spiraal op 'n gedrukte blad beweeg, met die doel om die laaste vierkant voor enige ander speler te bereik. Sekere vierkante het 'n speler toegelaat om weer te rol (dit wil sê een met 'n gansbeeld) of hulle verplig om agteruit te gaan of 'n draai te mis. Almal het dobbelstene gespeel; die dobbelsteen is gewoonlik van been gemaak. Die getalle het elkeen 'n spesifieke naam afkomstig van Frans (van 1 tot 6): aas, deuce, skinkbord, cater, sink en sise. Biljart is ook in hierdie tydperk aan Engeland bekendgestel.
Kaartspeletjies was gewild en word deur alle klasse gespeel. Die kaartekaart was dieselfde as die huidige weergawe, maar sonder 'n grapjas en die name van sommige kaarte verskil: Knave vir Jack, Deuce for Two, Tray for Three. Daar was geen syfers of letters op die kaarte nie, slegs prente en die koning, koningin en Knave het 'n volledige figuur getoon (nie die halfspieëlbeeld wat ons vandag gereeld sien nie). Kaartspeletjies sluit in die bereiking van 'n spesifieke nommer, byvoorbeeld 31, met so min as moontlik kaarte of vroeë weergawes van speletjies wat vandag nog gespeel word, soos Ruff en Trump (Whist) en Primero (Poker), waar 'n speler 'n maksimum van vier kaarte en die hoogste hand was vier van 'n soort.
Dobbel was gewild onder alle klasse, veral met behulp van kaarte en dobbelstene, maar ook op speletjies soos rolbal waar die weddenskappe sterk geformaliseer is. In wese het enige aktiwiteit waar die uitkoms onvoorspelbaar was, daartoe gelei dat Elizabethane daarop gewag het en selfs kinders daarby gebruik het, met klippies en kersiestene voordat hulle eie geld gehad het.
Musiek wat deur professionele persone uitgevoer word, word waardeer, maar baie mense kan hul eie vervaardig. Gewilde instrumente sluit in die blokfluit, viool, doedelsak en die pyp-en-tabor ('n blokfluit en tromkombinasie). Vir die meer bekwame was daar die luit, maagdelike ('n klawerbord waar snare getrek is) en 'n tipe altviool wat bekend staan ​​as 'n viool. Gewilde liedere en ballades is gesing deur groepe, dikwels met lewendige kore en die geleentheid om te skree en 'n algemene gees te maak. Baie liedjies bevat dele vir elke sanger, bekend as 'catches'. Elizabethaanse liedjies het allerhande onderwerpe behandel, van romanse tot herdenking van militêre oorwinnings tot die jaag van jakkalse uit landbougrond.
Ook dans was in die 16de eeu nC so gewild as in die eeue voor en daarna. Dit was nie net goeie oefening en plesier nie, maar dit was waarskynlik die beste kans vir jong en ongetroud om te ontmoet. Daar was tradisionele Engelse country danse, maar ook invoer uit Frankryk en Italië. Vir diegene wat dit kon bekostig, was daar selfs dansskole. Dans betrek mans en vroue gereeld as vennote, maar deel van groter groepe in reëls of 'n sirkel of 'n vierkant. Pare hou hande of gekoppelde arms vas, gewoonlik met die vrou aan die regterkant van die man, en op sekere punte kan al die dansers skakel. Pare kan boë vorm met hul arms sodat ander vennote kan dans. Vennote kan verander word en die dans word voltooi wanneer 'n mens weer by die oorspronklike maat aangesluit het. Individuele stappe was dikwels minder belangrik as om seker te maak dat u in die regte posisie is ten opsigte van u maat en die hele groep. Die spoed was nie so vinnig nie, gewoonlik 'n lewendige staptempo en dit het 'n geleentheid gebied vir gesprekke tussen vennote. Eerder as om vlootvoet te wees, beïndruk Elizabethane ander op die dansvloer met hul algemene bewegingsgenade.
Kunstenaars het sedert die Middeleeue en voorheen mimiek en kort toneelstukke opgevoer, maar die Elizabethane het die hele saak meer professioneel begin maak. Plattelandshuise van die rykes en die binnehowe van openbare herberge het dikwels sulke optredes in die vroeë deel van Elizabeth se bewind aangebied. Die masker, waar gemaskerde kunstenaars en dansers verhale opgevoer het wat gebaseer is op mitologie, maar dikwels met 'n knik na die hedendaagse politiek, was steeds gewild. Die kunstenaars geklee in uitspattige kostuums en het hul masker dikwels afgesluit deur te meng en te dans onder die gehoor. Drama het egter baie begin toeneem toe die eerste doelgerigte permanente teater in 1576 in Londen in Londen opgerig is.
Professionele akteurs het voorheen aan toergroepe behoort, maar nou het hulle 'n permanente tuiste gehad - en ander teaters met 'n gelisensieerde volg vinnig in Londen en ander stede - dit is moontlik om meer vertonings op te sit. Uiteindelik kon toneelstukke elke dag (behalwe Sondae) verskeie kere per dag gekyk word. So het die onderwerp ook uitgebrei tot nie-religieuse temas wat op suiwer vermaak gerig is. Toneelstukke dek geskiedenis, hedendaagse politiek, romanse, moorde en komedie. Mans en vroue van alle klasse het na toneelstukke van meesters soos William Shakespeare (1564-1616 CE) gekyk wie se werke in die beroemde Globe Theatre in Londen opgevoer is.
Teaters was tipies sirkelvormige geboue met 'n oop dak in die middel. Toeskouers kyk vanuit vlakke van galerye of die plat sentrale ruimte voor die verhoogde verhoog. Die kapasiteit van die Globe was ongeveer 2 000, sommige betaal slegs 'n sent per kaartjie. Kykers is bederf met optredes waarby twaalf of meer permanente hoofakteurs en 'n aantal partydige spelers (almal mans in die 16de eeu nC) betrokke was, wat almal opgetree het voor uitgebreide geskilderde en beweegbare natuurskoon en begelei deur 'n lewendige orkes.
Teaters het so gewild geraak dat hulle noodwendig 'n terugslag van sommige dele van die samelewing gekry het. Puriteine, wat sedert die 1590's nC steeds meer prominent in die Elizabethaanse samelewing was, het beswaar gemaak teen sulke ligsinnige vermaaklikhede en het hul onderwerp as ongeskik vir gewone mense beskou en hul gedagtes moontlik bederf. Boonop het puriteine ​​aan teaters gedink as heeltemal ongewenste plekke waar slegs die ledige, immorele en kriminele elemente van die samelewing bymekaarkom. Selfs sommige sake -eienaars het die teaters betreur omdat hul werknemers na die toneelstukke gaan kyk wat gewoonlik gedurende die dag gehou word, en so ook die werksure. Soos ons almal weet, het sulke protesaksies, selfs al het hulle dit reggekry om teaters vir 'n rukkie te sluit, geen blywende skade berokken aan 'n vorm van vermaak wat vandag steeds gewild is nie.
Sport in die Elizabethaanse era
Ons ken almal bowling, met moderne tegnologie, maar het u al ooit 'n skewe bal gebruik om die balle te 'soen'? Miskien selfs gehoor van veghane met lemme aan hul voete. U kan sien hoe vreemd en ongewoon die sportsoorte was wat hulle destyds beoefen het, maar vir hulle was dit 'n gewilde vorm van vermaak vir almal. In hierdie Elizabethaanse era is dit toe sport net gewild begin raak het by spelers en toeskouers (Alchin "Elizabethan Sports"). Baie van die sportsoorte uit die Elizabethaanse era was gevaarlik en gewelddadig; 'n mens het selfs gekyk hoe opgeleide bulhonde 'n bul doodmaak. Drie van die belangrikste sportkategorieë was bloed-, span- en individuele sportsoorte. Hierdie onmenslike sportsoorte is beskou as 'bloedsport' as gevolg van die bloed en gore (Davis Life in Elizabethan days 2007). Die toeskouers.
Sluit asseblief by StudyMode aan om die volledige dokument te lees
Sport, speletjies en vermaak in die Elizabethaanse era - Geskiedenis
Van Volksleer van Shakespeare deur T. F. Thiselton Dyer: New York, Harper.
Baie van die ou sportsoorte en tydverdrywe wat in Shakespeare se dae gewild was, is lankal nie net opsy gesit nie, maar in die loop van jare ook heeltemal vergete. Dit is betreurenswaardig, aangesien 'n groot aantal van hierdie kapitaalafwykings uitstekend geskik was vir binne- en buitedeure, die eenvoud wat hulle kenmerk het, was een van hul besondere sjarme. Dat Shakespeare ook geïnteresseerd was in hierdie goeie ou bronne van ontspanning, kan verkry word uit die gereelde verwysing wat hy genoem het, na hulle verwys na 'n kinderlike spel, wat soms ook as illustrasie dien in 'n gedeelte wat gekenmerk word deur sy krag en krag.
Boogskiet. In Shakespeare se tyd was dit 'n baie gewilde afleiding, en die "Knights of Prince Arthur's Round Table" was 'n vereniging van boogskutters wat deur Henry VIII ingestel is en aangemoedig is tydens die bewind van Elizabeth 1. Fitzstephen, wat in die bewind van Henry II geskryf het, merk dit op tydens die somerspeletjies van die Londense jeug en die herhaalde statute, van die dertiende tot die sestiende eeu, wat die gebruik van die boog afdwing, en het gewoonlik beveel dat die vrye tyd op vakansiedae geslaag in sy oefening. 2 Dit lyk asof Shakespeare intiem kennis gemaak het met die talle terme wat met boogskiet verband hou, waarvan ons baie versprei vind in sy toneelstukke. In "Love's Labour's Lost" (iv. I) gebruik Maria dus die uitdrukking "Wide o 'the bow hand", 'n term wat baie links van die merk beteken het.
Die 'spit' was die spyker of pen van die teiken, en 'uit die gedeeltes', sê Dyce, 3, wat ek toevallig by ons vroeë skrywers onthou, moet ek sê dat die spit of speld in die middel van die binnekring van die agterstewe, die sirkel, wat wit geverf is, word die wit genoem, maar om 'die wit te slaan' was 'n aansienlike prestasie, maar om 'die spit of speld te slaan' was egter 'n baie groter een, die uitdrukkings is ongetwyfeld soms gebruik om dieselfde te beteken, naamlik om die punt te slaan. " In "Love's Labour's Lost" (iv. I) sê Costard oor Boyet:
In "Romeo en Juliet" (ii. 4), waar Mercutio vertel hoe Romeo "deur 'n liefdeslied deur die oor geskiet word, het die speld van sy hart met die blinde boogseun se boude geskeur," die metafoor, van natuurlik, is van boogskiet.
Die term "los" was die tegniese een vir die aflaai van 'n pyl, en kom voor in "Love's Labour's Lost" (vers 2). Volgens Capell 4 was "die woorde van Bottom, in" A Midsummer-Night's Dream "(i. 2)," hou, of sny boogsnare "'n spreekwoordelike frase, wat op boogskiet gesinspireer word." Wanneer 'n partytjie gehou is gemaak met die boude, is die versekering van ontmoeting gegee in die woorde van die frase; die gevoel dat die persoon dit gebruik, is dat hy 'belofte' hou of belofte nakom, of dat hy 'sy boogsnare kan sny', hom vir 'n boogskutter kan afbreek "Of, voeg Dyce by," dit die ware verduideliking van die frase is, kan ek nie bepaal nie. "
Almal het weggekruip, almal het weggekruip. Biron, in "Love's Labour's Lost" (iv. 3), beteken ongetwyfeld die spel wat bekend staan ​​as wegkruipertjie, "All hidden, all hidden a old infant play." Die volgende opmerking in Cotgrave se "French and English Dictionary" is egter aangebring om aan te toon dat hy moontlik blindman's-buff kan bedoel: "Clignemasset. Die kinderagtige toneelstuk genaamd Hodman-blind [ie blind-man's buff], Harrie -racket, of is julle almal weggesteek. "
Backgammon. Die ou naam vir hierdie speletjie was 'Tabelle', soos in 'Love's Labour's Lost' (vers 2):
Gars-breek. Hierdie wedstryd, ook genoem die "Last Couple in Hell", waarna in die "Two Noble Kinsmen" verwys word (iv. 3), is gespeel deur ses mense, drie van elke geslag, wat deur loting gekoppel is. 5 Daarna is 'n stuk grond gekies en in drie kompartemente verdeel, waarvan die middel die hel genoem is. Dit was die doel van die paartjie wat tot hierdie afdeling verdoem is om die ander te vang, wat uit die twee uiterstes gevorder het, in welke geval 'n situasieverandering plaasgevind het, en die hel is gevul deur die egpaar wat uitgesluit was deur besetting van die ander plekke. Dit was egter nie so maklik nie, want volgens die spelreëls moes die middelste egpaar nie skei voordat hulle daarin geslaag het nie, terwyl die ander hande kon breek wanneer hulle hard onder druk was. Toe alles om die beurt geneem is, word gesê dat die laaste paartjie 'in die hel' is, en die wedstryd is beëindig.
Ou skrywers het die spel gereeld genoem, en dit blyk baie gewild te wees. Uit Herrick's Poems word gesien dat die paartjies in hul bevalling af en toe met soen gesoen het:
Die frase om 'die basis te bied' beteken om vinnig te hardloop, 'n ander uit te daag om na te streef. Dit kom weer voor in "Venus en Adonis:"
Biljart. Shakespeare is skuldig aan 'n anachronisme in "Antony and Cleopatra" (ii. 5), waar hy Cleopatra laat sê: "Let's to biljard" & die spel is onbekend aan die ou mense. Die moderne manier van speel by biljart verskil van die wat voorheen gebruik is. Aan die begin van die vorige eeu was die biljarttafel vierkantig, met slegs drie sakke vir die balle om in te hardloop, geleë aan een van die kante en op elke hoek, en die derde tussen hulle. Ongeveer die middel van die tafel is 'n klein ysterboog neergelê, en op 'n entjie daarvandaan 'n reguit kegel wat 'n koning genoem word. Op sekere periodes van die wedstryd was dit nodig dat die balle deur die een gedryf word en om die ander een was, sonder om een ​​van hulle neer te slaan, wat nie maklik bewerkstellig is nie, omdat hulle nie aan die tafel vasgemaak was nie.
Been-as. Hierdie ou spel, in die volksmond 'Een-en-dertig' genoem, word deur Grumio in 'Taming of the Shrew' (i. 2) gesinspeel: 'Wel, was dit geskik dat 'n dienskneg sy meester gebruik het, miskien, want ek sien, twee-en-dertig en 'n piepie uit. " 10 Dit was baie soos die Franse spel "Vingt-un", net 'n langer berekening. Strutt 11 sê dat "miskien Bone-ace dieselfde is as die spel genaamd Ace of Hearts, wat met alle loterye met kaarte en dobbelstene verbied is. An. 12 Geor. ​​II., Hoofstuk 38, afdeling 2". Dit word genoem in Massinger se "Fatal Dowry" (ii. 2): "Jy dink, omdat jy die ma van my vrou gedien het, is jy twee en dertig jaar oud, wat jy weet." Die frase "om twee-en-dertig te wees", 'n piep uit, was 'n ou term wat toegepas word op 'n persoon wat dronk was.
Bo-loer. Hierdie vermaaklikheid van die kleuterskool, wat bestaan ​​het daarin om agter iets te loer en "Bo!" word deur die Dwaas verwys in "King Lear" (i. 4): "Dat so 'n koning bo-piep moet speel." In Sherwood's Dictionary dit word gedefinieer: "Jeu d'enfant ou (plustost) des nourrices aux petits enfans se cachans le visage et puis se monstrant." Minsheu se afleiding van bo-piep, uit die geraas wat hoenders maak as hulle uit die dop kom, is, sê Douce, 'grilleriger as net.
Rolbal. Daar word gereeld sinspeel op hierdie speletjie, wat in die ou tyd 'n gewilde tydverdryf was. Die klein bal, wat nou die domkrag genoem word, waarop die spelers mik, word soms die 'minnares' genoem. In "Troilus en Cressida" (iii. 2) sê Pandarus: "So, so vryf 12 aan, en soen die minnares." 'N Kom wat die domkrag of meesteres soen, is in die voordeligste posisie, daarom word' om die domkrag te soen 'gedui as 'n toestand van groot voordeel. So, in "Cymbeline" (ii. I), roep Cloten uit: "Was daar ooit 'n mens wat so 'n geluk gehad het! Toe ek die domkrag soen, op 'n opwaartse rol om weg te slaan! Ek het 'n honderd pond on't." Daar is 'n ander sinspeling op hierdie spel, volgens Staunton, in "King John" (ii. I): "op die uitwendige oog van wispelturige Frankryk" en die opening aan die een kant wat die vooroordeel of gewig bevat wat die bak neig om te hardloop, bevat uit 'n direkte kursus, soms die oog genoem.
'N Verdere verwysing na hierdie spel vind plaas in die volgende dialoog in "Richard II" (iii. 4):
Kaarte. Sommige van die ou terme wat verband hou met kaartspel is nuuskierig, waarvan 'n paar deur Shakespeare genoem word. So, in "King Lear" (v. I), sê Edmund: "En amper sal ek my kant uitsteek," met verwysing na die kaarttafel, waar 'n kant uitgevoer moet word wat bedoel is om die wedstryd suksesvol met u maat uit te voer. Dus, "om 'n span op te stel" was om vennote in die spel te word "om 'n kant te trek of af te kap" was om dit te verloor. "'N Styging by kaarte dui op 'n maklike oorwinning. Dus, in" Coriolanus "(ii. 2 ), Sê Cominius: "hy het alle swaarde van die krans verslind," bedoel, soos Malone sê, dat Coriolanus die oorwinningskrans van alle ander krygers met gemak en onbetwisbare superioriteit verkry het.
'N Pak kaarte is voorheen' ''n kaartekaart' 'genoem, soos in' 3 Henry VI '(v. I):
Skaak. Soos verwag kan word, word daar in die toneelstukke van Shakespeare verskeie verwysings na hierdie gewilde spel gevind. In "The Tempest" (v. I) word Ferdinand en Miranda verteenwoordig en speel dit en in "King John" (ii. I) sê Elinor:
Dobbelstene. Onder die kennisgewings van hierdie spel kan dit in "Henry V" (iv. Proloog) aangehaal word:
Dun is in die modder. Dit is 'n Kerssport, wat Gifford soos volg beskryf: ''n Houtstok word in die middel van die kamer gebring. Dun (die karperd), en 'n geroep word opgewek dat hy in die modder vasgesteek is. Twee van die geselskap vorder, hetsy met of sonder toue, om hom uit te trek. Na herhaalde pogings vind hulle dit nie reg nie en vra hulle om meer hulp. Die speletjie duur voort totdat die hele onderneming daaraan deelneem, wanneer Dun uitgehaal word. Baie vreugde kom uit die ongemaklike pogings van die rustieke om die boomstam op te lig, en uit allerhande boogkomponente om die punte daarvan op mekaar se tone te laat val. "Mercutio sê dus in" Romeo en Juliet "(1.4):
In die "Merry Wives of Windsor" (i. I) sê Slender: "Ek het my skouer die ander dag gekneus met swaard speel en dolk met 'n meester van die heining," i. e., met een wat sy meestersgraad in die wetenskap geneem het.
Onder die talle toespelings op omheinings wat deur Shakespeare aangehaal word, kan die volgende genoem word: "Venue or veney" was 'n omheiningsteken, wat 'n aanval of treffer beteken. Dit word gebruik in die "Merry Wives of Windsor" (i. I), deur Slender, wat vertel hoe hy sy skene gesny het "deur met swaard te speel en dolk met 'n meester van heining drie veneys vir 'n skottel gestoofde pruimedante." Dit word metafories gebruik in "Love's Labour's Lost" (v. I), vir 'n vinnige aanval, deur Armado: "A sweet touch, a quick venue of wit! Snip, snap, quick and home!" Die Italiaanse term "Stoccado" of "Stoccata", ook afgekort tot "Stock", het blykbaar 'n soortgelyke betekenis gehad. In "Romeo en Juliet" (iii. I) sê Mercutio, wat sy swaard trek:
Shakespeare het ook verwys na ander omheiningsbegrippe, soos die 'foin', 'n stuk wat die gasheer gebruik in die 'Merry Wives of Windsor' (iii. 2) en in 'Much Ado About Nothing' (v. i), waar Antonio in sy verhitte gesprek met Leonato sê:
Flap-dragon 18 Hierdie tydverdryf was baie gebruik in die verlede. 'N Klein brandbare lyk is aan die brand gesteek en in 'n glas sterk drank dryf. Die moed van die bobaas is probeer in die poging om die glas op so 'n manier af te gooi dat dit voorkom dat die flap-draak onheil en rosyntjies in warm brandewyn die gewone flapdrake doen. Shakespeare noem hierdie gebruik verskeie kere, soos in "Love's Labour's Lost" (v. I) waar Costard sê: "U word makliker ingesluk as 'n flap-draak." En in "2 Henry IV" (ii. 4) laat hy Falstaff sê: "en drink die kerse se einde vir flap-drake." 18
Dit blyk dat voorheen galante met mekaar geveg het om flapdrake af te drink na die gesondheid van hul minnaresse en mdash, wat soms selfs die kerse was, in brandewyn of ander sterk geeste geswem het, waarvandaan hulle aan die brand gesteek is die mond en ingesluk "'n sinspeling wat in die gedeelte hierbo voorkom. Terwyl kerse se eindes die mees gedugte flapdraak was, word die grootste verdienste toegeskryf aan die heldhaftigheid om dit te sluk. Ben Jonson, in" The Masque of the Moon " (1838, p. 616, red. Gifford), sê: "Maar niemand wat hulself vir liefde sal ophang of kerse wil eet nie, ens., Soos die onderliefhebbers doen."
Sokker. Daar word verwys na hierdie eens baie gewilde spel in "Comedy of Errors" (ii. I). Dromio van Efese vra:
Volgens Strutt 19 verskyn dit nie onder die gewilde oefeninge voor die bewind van Edward III nie, en dan, in 1349, is dit deur 'n piëtiese edik verbied omdat dit die vordering van boogskiet belemmer het. Die gevaar by die bywoning van hierdie tydverdryf het James I egter laat sê: "Van hierdie hof verwyder ek alle rowwe en gewelddadige oefeninge, soos die voetbal, om te lam as om die gebruikers daarvan in staat te stel."
Soms het die rustieke seuns gebruik gemaak van 'n geblaasde blaas, sonder om die leer te bedek, deur middel van 'n voetbal, wat boontjies en perdebone daarbinne geplaas het, wat 'n ratelende geluid gemaak het toe dit geskop is. Barclay beskryf dit in sy "Ship of Fools" (1508) dus grafies:
Glad. Volgens Drake word 'hierdie spel twee keer deur Shakespeare en mdash in' A Midsummer-Night's Dream '(iii. I) genoem:
"Nee, ek kan by geleentheid bly wees."
En in "Romeo en Juliet" (iv. 5):
"Ek musikant. Wat sal jy vir ons gee?
Petrus. Geen geld in my geloof nie, maar die vreugde. "
Handig-dandy. 'N Baie ou speletjie onder kinders. 'N Kind steek iets in sy hand en raai sy speelmaat in watter hand dit is. As laasgenoemde reg raai, wen hy die artikel, as hy verkeerd is, verloor hy 'n ekwivalent. "Soms," sê mnr. Halliwell-Phillipps, "word die spel gespeel deur 'n soort handvatsel, wat die artikel vinnig van die een hand na die ander verander, sodat die voorkoms dikwels mislei word en veroorsaak word dat noem die hand waarin dit blykbaar gegooi word. " Dit is waarna Shakespeare sinspeel deur 'van plek te verander' in 'King Lear' (iv. 6): "kyk hoe die geregtigheid oor 'n eenvoudige dief kom. Hark, in jou oor: verander plekke en, handig-dandy, wat geregtigheid, wat is die dief? " 21
Versteek-jakkals en alles daarna. 'N Kinderspeletjie, wat deur baie mense as identies met wegkruipertjie beskou word. Dit word genoem deur Hamlet (iv. 2). Sommige kommentators meen dat die term 'bokkie-jakkals' in 'Much Ado About Nothing' (ii. 3) moontlik 'n tegniese term in die spel 'skuil-jakkals' was. Sommige uitgawes het dit as 'hid-fox' gedruk. Claudio sê:
Perderesies. Dat hierdie afleiding in Shakespeare se tyd af en toe in die gees van die moderne gras was, blyk uit "Cymbeline" (iii. 2):
Springkikker. Een seun buk neer met sy hande op sy knieë, en ander spring oor hom, elkeen hardloop vorentoe en buk om sy beurt. It is mentioned by Shakespeare in "Henry V" (v. 2), where he makes the king say, "If I could win a lady at leap-frog, or by vaulting into my saddle with my armour on my back, . I should quickly leap into a wife." Ben Jonson, in his comedy of "Bartholomew Fair," speaks of "a leappe frogge chance note."
Footnote 2: Brand's "Pop. Antiq.," 1870, vol. ii. bl. 290.
Footnote 5: From Gilford's Note on Massinger's Works, 181 3, vol. i. bl. 104.
Footnote 6: See Jamieson's "Scottish Dictionary," 1879, vol. i. bl. 122.
Footnote 16: Gifford's note on Jonson's Works, vol. ii. bl. 3.
Footnote 18: A correspondent of "Notes and Queries," 2d series, vol. vii. bl. 277, suggests as a derivation the German schnapps, spirit, and drache, dragon, and that it is equivalent to spirit-fire.
Footnote 21: See Brand's "Pop. Antiq.," 1849, vol. ii. bl. 420.
Footnote 23: "Anatomy of Melancholy" Drake's "Shakespeare and His Times," vol. ii. bl. 298.
Footnote 25: See Strutt's "Sports and Pastimes," p. 365 Nares's "Glossary," vol. ii. bl. 522.
A variety of pastimes which would now be considered blood sports were popular. Cock fighting was a common pastime, and the bets on this game could amount to thousands of pounds, an exorbitant amount of money in those days, and many respectable gentlemen lost all their money this way. [ aanhaling nodig ] Henry VIII had a royal cockpit built at one of his palaces.
Young boys on Shrove Tuesday would normally bring in their own fighting rooster and would spend the afternoon at school placing bets on which rooster would win [ aanhaling nodig ]. The most famous cock-pit in London was in Drury Lane, and most towns and villages had their own pit.
There were other common animal sports: bear-baiting, bullfighting, dog fighting,  and cock throwing. Bowls was also extremely popular in the Elizabethan era. [ aanhaling nodig ]
Elizabethans enjoyed playing cards, with a game called triumph (modern day whist) being popular. Dice, backgammon and draughts were also played. Men mostly played these games as it was deemed inappropriate for a woman to gamble however, Queen Elizabeth the first enjoyed playing cards and was an avid gambler. [ aanhaling nodig ] Elizabethans bet on these games with different currencies, mainly including money.
The plays were an extremely popular pastime, with William Shakespeare's plays taking the lead in audience. [ aanhaling nodig ] Quite a few theatres were built in and around London at this time including "The Globe", "The Swan" and "The Fortune". Little scenery was used but props were used widely. The props were quite realistic, with innards of pigs being strewn across the stage when a man's body was shown to be cut open. [ aanhaling nodig ]