"Die Heilige Nagmaal - 03" (Selfondersoek) 
1Kor.11:23b-34 ~ Die Here Jesus het in die nag waarin Hy oorgelewer is, brood geneem 24 en, nadat Hy God daarvoor gedank het, het Hy dit gebreek en gesê: "Dit is my liggaam; dit is vir júlle. Gebruik dit tot my gedagtenis." 25 Net so ook het Hy ná die maaltyd die beker geneem en gesê: "Hierdie beker is die nuwe verbond, wat deur my bloed beseël is. Gebruik dit, elke keer as julle daaruit drink, tot my gedagtenis." 26 Elke keer as julle van hierdie brood eet en uit die beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom. 27 Elkeen wat op 'n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. 28 Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink, 29 want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur 'n oordeel oor homself. 30 Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. 31 As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. 32 Maar nou word ons deur die Here geoordeel en getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel sal word nie. 33 Daarom, my broers, as julle saamkom om die nagmaal te vier, wag vir mekaar. 34 As een van julle honger is, moet hy liewer by die huis eet, sodat julle nie 'n oordeel oor julle bring as julle bymekaarkom nie. Die ander sake sal ek reël wanneer ek daar kom.
1Kor.11:28 ~ Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink.
Die Woord van die Here leer ons ondubbelsinnig dat slegs belyde Christene uitgenooi word na die Nagmaaltafel, inteendeel, ons moet eerder sê dat slégs belyde Christene (hulle weet dat hulle wederbaar is) opdrag ontvang om na die Nagmaaltafel te gaan – met die klem op die woord "opdrag".
Hierdie opdrag impliseer dus dat persone wie deelneem aan die Nagmaal, reeds hulle geloof bely het en dat hulle geloofsverklaring goedgekeur is deur die gemeente waar hulle lidmate is en dat hierdie geloofsverklaring en bevestiging deur 'n gemeente, weerspieël word in en deur die gelowige wat aansit aan die Nagmaaltafel se lewenswandel – sy daaglikse lewe dus.
Tweedens moet ons ook besef dat Jesus Christus, geestelik teenwoordig is by die Nagmaal, ten einde o.a. die getroue en gelowige deelnemers aan die Nagmaal, te seën.
Derdens verstaan gelowiges wat deelneem aan die Nagmaal, die betekenis van hierdie sakrament en deur die gebruik daarvan, bely hulle opnuut weer hul geloof in Jesus Christus.
Dit is egter een ding om te sê dat slegs gelowiges na die Nagmaaltafel mag kom, maar die vraag is: Wat van die deelnemers aan hierdie maaltyd se gesindheid? Wat moet die toestand van ons hart en siel wees, wanneer ons na die Nagmaaltafel kom?
Baie van die gemeentelede in Korinte het die Nagmaal op onwaardige wyse gebruik – hoor net wat skryf Paulus aan hulle in 1Kor.11:20-21~ As julle dan as gemeente saamkom, is dit nie meer die nagmaal van die Here wat julle vier nie, 21 want by die gemeenskaplike maaltyd eet elkeen gou sy eie eetgoed, met die gevolg dat party honger bly en party te veel drink. Hierdie optrede van die Korintiërs dui dus op flagrante minagting van wie Christus is en van Sy heiligheid en 'n algehele ontkenning van die feit dat Christus die Nagmaal ingestel het.
Paulus wil dus in ons teksvers, ons aanspreek en aanmoedig om met die regte gesindheid na die Nagmaaltafel te kom, daarom dat hy sê dat ons onsself eers moet ondersoek voor ons van die brood eet en van die beker drink. Niemand kan hierdie selfondersoek vir ons doen nie en niemand kan onderskei of diegene wat deelneem aan die Nagmaal, waardig is om dit te doen, of kwalifiseer om daaraan deel te neem nie. Nee, ons moet onsself ondersoek en afvra of ons kwalifiseer om deel te neem aan hierdie maal waarheen Christus ons uitnooi – of wat Hy opdrag gee aan ons om aan deel te neem.
Ten einde ons te bemoedig in hierdie proses van selfondersoek, verduidelik Paulus vir ons die noodsaaklikheid, die fokus en die gevolg, of resultaat van so 'n selfondersoek.
4. DIE NOODSAAK AAN SELFONDERSOEK:
Kom ons kyk dan eerstens na die noodsaak aan so 'n selfondersoek. Ons het gesien dat ons teksvers sê ~ Maar elkeen moet eers homself ondersoek.... (1Kor.11:28). Hierdie woorde van Paulus, is nie 'n versoek of 'n uitnodiging nie, maar 'n baie besliste opdrag ~ Elkeen móét.... Dit impliseer dus, dat indien ons onsself nié eers ondersoek alvorens ons deelneem aan die Nagmaal, ons in sonde is.
· 'n Opdrag om na te kom:
Ons het dus hier te doen met 'n opdrag wat ons móét nakom. Selfondersoek is dus 'n noodsaaklike en voortdurende proses waaraan elke gelowige homself moet onderwerp en veral, alvorens hy "aansit aan die Nagmaaltafel". Ons vind hierdie opdrag ook elders in die Skrif – bv. 2Kor.13:5 ~ Stel julleself op die proef en ondersoek julleself of julle in die geloof lewe. Besef julle dan nie self dat Christus Jesus in julle is nie? So nie, het julle die toets nie deurstaan nie. Die klem hier, net soos in 1Kor.11:28, val nie op die vraag of ons gelowiges is al dan nie, maar die klem val op die vraag of ons aktiewe, en lewende gelowiges is wat in hart en siel en daad Christene is. Met ander woorde, dit gaan nie oor geloofsekerheid nie, maar oor 'n lewende en praktiese geloof. Of anders gestel: Die vraag is nie óf ek 'n gelowige is nie, maar eerder kan ek geïdentifiseer word as 'n gelowige?
Daarom moet ons, onsself afvra: Wat is die toestand van my siel? Indien ek en jy bely dat ons gelowiges is, moet ons onsself 'n paar vrae afvra:
- Hoe vind my liefde vir Christus, uiting in die praktyk van die lewe?
- Hoe konsekwent is ek in die uitlewing van my geestelike lewe?
- Staan ek altyd op die waarheid van die Woord?
- Is ek toegewyd?
- Groei ek in genade?
- Het ek my naaste lief?
- Verheug ek my altyddeur in die Here? Ens.
· 'n Waarskuwing om in gedagte te hou:
Ons moet egter onmiddellik 'n ernstige waarskuwing hier ter harte neem en dit is dat ons as mense, baie dikwels en baie maklik sonde in ons lewe afmaak, as nie so erg nie. Ons moet egter die woorde van 1Kor.11:27 en 29 ter harte neem ~ Elkeen wat op 'n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. ..., want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur 'n oordeel oor homself. Ons moet Hebr.10:31 dus ernstig opneem, nl. ~ Dit is verskriklik om in die hande van die lewende God te val. Hab.1:13a sê dat God se ~ ...oë te rein (is) om toe te kyk terwyl daar verkeerd gedoen word.... God het dus 'n geweldige afkeur in sonde.
Ons moet onthou dat sonde nie net 'n klomp arbitrêre reëls is nie, m.a.w. 'n klomp "moets" en "moenies" wat nagekom moet word, net omdat God dit as sonde klassifiseer nie. Nee, sonde is ten diepste 'n ontkenning en verloëning van die heiligheid van God en van Sy karakter. Maar ja, dit is ook só dat sonde 'n gebrek is aan konformering, of onderwerping aan die Wet van God. Johannes sê in 1Joh.3:4 ~ Elkeen wat sonde doen, oortree die wet van God. Sonde is immers oortreding van die wet van God. Dit is waarom God 'n regverdige Regter is en dit is waarom Hy elke dag toornig (kwaad) is oor die goddeloses en hul sonde (Ps.7:11). God is gesteld op heilige lewens en is daarom "pynlik" bewus van sonde in die mensdom. Hy is dus baie ernstig oor sonde.
Wanneer ons daaraan dink dat Hy Sy enigste Seun, Jesus Christus gegee het as offer in ons plek, dan kan geen mens wat in sonde volhard en derhalwe God die Vader se soenoffer ignoreer, genade van God verwag nie. Ons moet dus in ooreenstemming met 2Kor.5:17 leef ~ Iemand wat aan Christus behoort, is 'n nuwe mens. Die oue is verby, die nuwe het gekom.
Met dit in gedagte, kan ons nie anders as om selfondersoek en sondebelydenis as 'n saak van lewe en dood te beskou en hanteer nie. Ons moet die Nagmaaltafel dus met die uiterste omsigtigheid benader. Thomas Doolittle het op 'n keer gesê dat iemand wat deelneem aan die Nagmaal, sy deelname in dieselfde erns sal bejeën as iemand wat gereed maak om die graf binne te gaan.
· Seën Volg op Selfondersoek:
Sommige mense wil hulleself nie graag onderwerp aan selfondersoek nie – die probleem is dat hulle nie te veel van die sondige waarheid kan hanteer waarmee hulle gekonfronteer mag word nie. Selfondersoek hoef en behoort egter nie vir die gelowige 'n morbiede saak te wees nie, want selfondersoek is nie selfverwyt nie – in elk geval moet selfondersoek by gelowiges nie hierdie roete volg nie, want selfondersoek moet eerder vir die gelowige lei tot 'n hernude gehoorsaamheid aan Christus.
Ek moet jou egter ook verder waarsku en daarop wys dat so 'n proses van selfondersoek voor die Here, baie gou en maklik kan lei tot 'n situasie van oordrewe skuld en selfoordeel, as ons nie God se Woord volkome in gedagte hou nie. Ons as gelowiges het die wonderlike versekering vanuit die Woord van God, dat ons sonde vergewe word as ons dit teenoor die Vader en in die Naam van Jesus Christus bely – 1Joh.1:9 ~ Maar as ons ons sondes bely-Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid.
Daar volg dus wonderlike seën op selfondersoek. En hierdie seën word telkens bevestig, nadat ons, ons sonde voor die Here bely het en ons na die Tafel van die Here kom.
5. DIE FOKUS VAN SELFONDERSOEK:
Paulus se woord in 1Kor.12:28b, nl. ~ ...voor hy van die brood eet en uit die beker drink..., dui daarop dat Paulus se uiteindelike doel met die skryf van hierdie gedeelte , juis is dat ons ná selfondersoek, wél by die Tafel van die Here sal aansit. Eers selfondersoek en dan eet en drink. Die fokus van hierdie selfondersoek is dus uiteindelik deelname. Die Nagmaal is dus nie ingestel om gelowiges daarvan weg te hou nie, maar om ons juis daartoe te dring om na Jesus Christus te vlug en skuiling by Hom te soek, deur belydenis van sonde en ons lewe opnuut weer aan Hom toe te wy.
· Gelowiges móét na die Tafel kom:
Ten spyte dus van ons onwaardigheid, wat ons ná selfondersoek bely en om vergifnis voor gevra het, word ons deur Christus genooi om na die Tafel te kom – nee, Hy gee opdrag aan ons om na die Tafel te kom, want Christus belowe Sy seën aan elkeen wat op waardige wyse aan die Nagmaal deelneem, omdat ons dit in die geloof en uit genade doen. In Christus en in geloof, kan ons dus waardig voor God wandel en met vrymoedigheid aan die Nagmaal deelneem. Ons waardigheid kom nie uit onsself nie, maar dit kom van die Here – dit is 'n genade gawe wat Hy aan elkeen van ons skenk wie ons sonde in opregtheid in Jesus se Naam bely. Die Nagmaal is dus slegs vir gelowiges
Net so terloops – Wanneer neem iemand op onwaardige wyse deel aan die Nagmaal? In die eerste plek wanneer jy 'n ongelowige is, m.a.w. wanneer jy nie waardig verklaar is deur Jesus Christus se wederbarende optrede en genadegawe in jou lewe nie. Onwaardige deelname kan egter tweedens plaasvind, deur gelowiges wie waardig in Christus is deur hulle regverdigmakende geloof, maar wat op die dag van die Nagmaal nie waardig optree nie – onwaardig omdat hy op die dag van die Nagmaal onverskillig, onbedagsaam, en/of oneerbiedig deelneem aan die Nagmaal.
Die Nagmaal is vir gelowiges – vir sondige gelowiges, maar nié vir onbekeerde sondige gelowiges wat vasgevang is in onbelyde en onbekeerde sonde nie.
· Selfondersoek – Geen maatstok:
Dit is baie belangrik om te besef dat selfondersoek nie 'n poging is om onsself waardig te verklaar nie en daardeur aan die Here te wys dat ons goed genoeg is om deel te neem aan die Nagmaal nie.
Selfondersoek is dus nie 'n maatstok om ons eie waardigheid te bepaal nie. Om goed genoeg te wees is nie die punt nie – ons sal nooit goed genoeg wees nie. Om in Christus te glo; om op Jesus Christus te vertrou; om in gehoorsaamheid en geloof na Jesus Christus te kom en in gehoorsaamheid aan Hom te leef – dít is die saak!
· Nederige onderwerping aan Christus:
Ons moet verder besef sat Christelike selfondersoek voor die Nagmaal, op die kwaliteit en die konsekwentheid van ons Christelike wandel konsentreer. Die doel met selfondersoek is dat ons in nederigheid; in dankbaarheid; in gebed en met vreugde na Christus sal kom, ten einde ons opnuut in nederigheid aan Hom te onderwerp, sodat ons opnuut weer versterk kan word vir die dae wat voorlê en sodat ons Sy Naam kan proklameer as dié Een in wie ons glo en ons vertroue plaas vir tyd en ewigheid.
Aan die eenkant help selfondersoek ons om die neiging tot nominalisme (m.a.w. om die naam van Christen gelowige te dra, maar dit nie werklik is nie) wat ons op 'n punt bring waar ons selfgenoegsaam is en dink dat alles wel is met ons geestelike lewe, te ontbloot. Vir té veel mense is die Nagmaal maar net nóg 'n godsdienstige gebeurtenis op die Christelike kalander en het dit geen werklike impak op hul lewens nie.
Aan die anderkant lei selfondersoek mense baie keer na 'n punt waar hulle so onwaardig voel oor hulle sonde dat hulle liewer wegbly van die Nagmaal.
Nee, selfondersoek en die Nagmaal moet juis vir ons sê: Kom en vertrou Jesus; bely jou sonde en jy sál Sy genade ontvang – Huil en treur oor jou sonde, ja, maar kom en glo en vertrou en bely en ontvang Sy seën.
6. DIE RESULTAAT VAN SELFONDERSOEK:
Kom ons kyk ten slotte na die resultaat van selfondersoek. En daarvoor vind ons ook die antwoord in ons teksvers ~ ... (eet) van die brood en (drink) uit die beker (1Kor.11:28).
· Kom na die Here:
Ek het al vanoggend herhaaldelik gesê dat die doel met selfondersoek, nié is om te sien of ons goed genoeg is nie, daarvoor is 1Joh.1:8 té duidelik ~ As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself en is die waarheid nie in ons nie. Hierdie teksvers is waar van almal van ons, solank ons aan hierdie kant van die graf is. Die vraag is eerder hoe ek myself sien as ek my in die Woord spieël?
En daarom moet ek na die Here kom en in die woorde van Ps.139:23-24a vir Hom sê ~ Deurgrond my, o God, deurgrond my hart, ondersoek my, sien tog my onrus raak. 24 Kyk of ek nie op die verkeerde pad is nie.... En as ek dan my sonde en korruptheid raaksien? Dan is vers 24b vir my die antwoord ...en lei my op die beproefde pad!.
Die eindresultaat van selfondersoek is dus juis om na die Here toe te kom.
· Christus voed gelowiges:
Ten slotte sien ons dat die eindresultaat van selfondersoek is dat Christus ons as gelowiges voed, want ons raak meer en meer bewus van ons eie onwaardigheid, maar aan die anderkant raak ons ook meer en meer oortuig van die waarheid van die Woord, dat wanneer ons, ons sonde bely, Hy ons vergewe (1Joh.1:9) en kan ons saam met die tollenaar in Luk.18:13 uitroep ~ O God, wees my, sondaar, genadig. Ons kan egter ook saam met Petrus in Handelinge 5:31 getuig ~ God het Hom verhoog tot Leidsman en Verlosser aan sy regterhand, sodat Hy Israel tot bekering kan bring en hulle sondes kan vergewe. Deur ons deelname aan die brood en wyn, kom Christus dus en Hy voed ons met Sy genade en liefde.
Wanneer ons dan die brood en die wyn in geloof neem, moet ons ook terselfdertyd kyk na die genoegsaamheid van Christus se dood aan die kruis, want selfondersoek in die lewe van 'n gelowige, kan hom maar net na die kruis op Golgota lei, want dit is by die kruis waar ons, ons Redder Jesus Christus se genade ontvang – Hy wat in my en jou plek gesterf het, ten einde versoening tussen ons en God te bewerkstellig en sodoende vergifnis vir al ons sonde te skenk, asook die ewige lewe in die hiernamaals.
In hierdie Lig – die Lig van die kruis sien ons tydens selfondersoek, die donker hoeke van ons eie lewens raak en word dit blootgestel aan die lig wat daar in Christus is en kan dit met Sy genade gekonfronteer word.
Daarom geliefdes, moet elkeen van ons, onsself eers ondersoek voor ons van die brood eet en uit die beker drink, want dit bring ons juis nader aan Christus Jesus.
 Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 28 Junie 2009
Posted by Vaaldriehoek Baptistegemeente at 5:29 PM
"Die Boodskap van die Kruis en van Redding - 06" (In Christus Uitverkies)
Aan die begin van hierdie reeks oor die Kruis en van Redding, het ons gesien dat die mens 'n desperate behoefte het aan redding, omdat ons dood is a.g.v. die erfsonde en daarom skuldig staan voor God en ons derhalwe onder die toorn van God verkeer en geen mens dus ongestraf kan bly nie. Ons het ook gekyk wat die mens nodig het om gered te word
Daarna het ons die vraag gevra of die mens homself kan red en ons het gesien dat daar hoegenaamd geen moontlikheid bestaan dat die mens homself kan red nie. Toe het ons gekyk na die voorafskaduwing van die kruis soos deur die gebeure rondom Abraham en Isak en die afgelope twee weke het ons gekyk na die Joodse Paasfees en die Groot Versoendag en ons kon reeds die begin sien van die noodsaak aan 'n volmaakte offer wat gebring moet word en die rol wat die bloed van die offerdier in die vergifnis van die volk gespeel het.
Die plek waar ons vandag moet begin, is die plek waar Efesiërs begin, nl. by die begin – die begin waar geen enkele mens nog gebore was nie – inteendeel, nog voor God die hemel en die aarde geskape het – op daardie plek waar God reeds in Sy alwysheid gesien en geweet het dat die mens wat Hy nog sou skep, gaan afdwaal en Hom die rug keer en daarom het hulle toe reeds redding nodig gehad en het Hy Sy reddingsplan in werking gestel.
Ef.1:1-14 ~ Van Paulus, 'n apostel van Christus Jesus deur die wil van God. Aan almal in Efese wat aan God behoorten in Christus Jesus glo. 2 Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus! 3 Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe! Hy het ons in Christus geseën met al die seëninge van die Gees wat daar in die hemel is. 4 So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. 5 In sy liefde het Hy ons, volgens sy genadige beskikking, toe ook al daarvoor bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees. 6 Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het. 7 Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God 8 wat Hy in al sy wysheid en insig so oorvloedig aan ons geskenk het. 9 Hy het kragtens sy besluit en voorneme die geheimenis van sy wil aan ons bekend gemaak 10 en dit deur Christus tot uitvoering gebring op die tyd wat Hy daarvoor bepaal het. Sy bedoeling was om alles wat in die hemel en alles wat op die aarde is, onder een hoof te verenig, naamlik onder Christus. 11 Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. 12 Daarom moet ons, die eerstes wat ons hoop op Christus gestel het, die grootheid van God prys. 13 Deur Christus het ook julle deel geword van die volk van God toe julle die waarheid wat aan julle verkondig is, die evangelie van julle verlossing, gehoor en tot geloof gekom het. In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël. 14 Die Heilige Gees is die waarborg dat ons ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos. Daarom moet ons sy grootheid prys.
Wanneer ons praat oor die uitverkiesing, is dit 'n onderwerp wat baie dikwels en baie maklik diepgaande verskille tussen Christene tot gevolg het, omdat baie gelowiges en selfs gelowiges wat hulle self gereformeerd noem, in hul diepste wese, Arminianisties in hul oortuiging is. Baie dikwels word hierdie oortuigings ook maar baie wollerig gegrond op allerlei sentimente en sg. Christelikeliefde – in kort, is dit niks anders as 'n mens-gesentreerde evangelie nie!
Wanneer ons dan praat oor God se Uitverkiesende Genade, móét ons heeltyd in gedagte hou dat God 'n soewereine-, maar ook 'n genadige God is – m.a.w. ons moet na die uitverkiesingsleer kyk, teen die agtergrond van God se soewereiniteit én Sy genade, maar ook Sy voorverordenering.
Dit het tot gevolg dat ons net eers kortliks sal kyk na wat beteken die uitdrukkings "God se soewereiniteit", "God se genade", "voorverordenering" asook "onvoorwaardelik verkiesing":
• God se Soewereiniteit dan:
Ons lees in Dan.4:25 die volgende ~ U sal uit die menslike samelewing uitgestoot word en saam met die wilde diere moet leef. U sal moet gras eet soos beeste en u sal snags deur die dou natgemaak word. Dit sal sewe tydperke lank oor u kom. Dan sal u moet erken dat die Allerhoogste mag het oor al die koninkryke op aarde en dit gee aan wie Hy wil.
As ons dus 'n kort definisie van God se soewereiniteit kan gee, is dit, dat dit God se absolute reg is om alles te doen volgens Sy wil en keuse, t.w.v. Sy eie eer en plesier (Dan.4:25,35; Rom.9:15–23; 1Tim.6:15; Openb.4:11). God is dus van geen mens afhanklik nie, én Hy is aan geen mens enige verantwoording verskuldig nie. God is dus vry om te red. En Hy is vry om nié te red nie.
• God se Genade:
Ons lees in Ef.1:6 ~ Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het. En in Rom.5:21 ~ Die doel was dat, soos die sonde deur die dood heerskappy gevoer het, die genade deur die vryspraak ook heerskappy kan voer en tot die ewige lewe kan lei deur Jesus Christus ons Here.
Wanneer ons dus vra wat God se genade is, kan ons dit as volg antwoord: God se genade bestaan daarin, dat Hy vanuit Sy soewereiniteit, gratis en ongedwonge, Sy liefdesguns in die gawe van lewe aan skuldige sondaars verleen – sondaars wat hierdie gawe van lewe, hoegenaamd nie verdien nie, inteendeel hulle verdien presies die teenoorgestelde, nl. die ewige oordeel.
Ef.1:11 gee aan ons 'n baie goeie voorbeeld van "voorverordenering" ~ Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. En dit is presies wat God se voorverordenring is – Niks in hierdie wêreld gebeur per toeval nie. God "sit" agter alles. Hy besluit oor alles en Hy laat alles gebeur. Hy sit nie, in piëteit gesê, op die kantlyn en hou alles maar net dop nie. Nee, Hy het reeds lank voor die skepping besluit, hoe alles presies en haarfyn gaan verloop en in mekaar steek – ja selfs die beweging van jou vinger en die klop van jou hart. Ons lees in Gen.45:7-8a, die bekende gedeelte waar Josef aan die woord is teenoor sy broers ~ God het my voor julle uit gestuur om vir julle 'n oorblyfsel in hierdie land te laat oorbly, om julle aan die lewe te hou en sodat baie aan die dood sal ontkom. 8 Dis nie julle wat my hierheen gestuur het nie, maar God. Asook Hand.4:27-28 ~ Dit is wat werklik in hierdie stad gebeur het. Herodes en Pontius Pilatus het met heidennasies en die volk Israel saamgespan teen u heilige Dienaar, Jesus, wat deur U gesalf is, en hulle het alles gedoen wat U vooruit beskik en besluit het.
• Onvoorwaardelike Verkiesing:
Ten einde Onvoorwaardelike Uitverkiesing te verstaan, moet ons na die betekenis van hierdie twee woorde kyk:
- Verkiesing: Ons ken almal hierdie uitdrukking – om te kies of te verkies, beteken om uit te soek of om op iets of iemand te besluit.
- Onvoorwaardelik: Wanneer politieke verkiesings plaasvind, word 'n kandidaat verkies omdat hy bepaalde beloftes gemaak het aan die kieserskorps en kies die mense hom op voorwaarde dat hy sal bly by sy verkiesingsbeloftes – daarom is alle menslike verkiesings, voorwaardelik. Maar, Goddelike verkiesing werk net andersom. God kies nooit op grond van wat die méns belowe, of doen, of besluit nie – ook nie of hy (die mens), Christus as Verlosser aanneem nie. Nee, God kies onvoorwaardelik ("no strings attached"). Waarom en op watter gronde Hy dit doen, weet ons nie.
Is dit nie 'n bevrydende gedagte nie! Ons hoef niks te doen nie! Dink net daaraan – As ons verkies moes word op grond van dit wat ons doen, sou nie een van ons verkies word nie, juis omdat almal van ons dood is in die sonde. Paulus sê in Rom.3:12 ~ Almal het afgedwaal, almal het ontaard. Daar is nie een wat goed doen nie, selfs nie een nie.
Nou ja, met hierdie lang agtergrond moet ons na die Bybelse basis vir Onvoorwaardelike Uitverkiesing gaan kyk.
4. GOD SE UITVERKIESENDE GENADE:
Ek het aan die begin gesê dat daar Christene is wat baie moeilik sluk aan hierdie leerstuk van Onvoorwaardelike Uitverkiesing en kan hulle nie glo dat God by sommige mense kan "verbyloop" en andere verkies nie. En tog het hierdie Christene geen probleem om te aanvaar dat Abraham tussen al die heidene in Ur van die Galdeërs gekies is om die vader van die Verbondsvolk te word nie (Gen.15:7; Neh.9:7). Ook het hulle geen probleem om te glo dat Israel, God se uitverkore volk was nie. Hoor wat sê Rom.9:11-13 t.o.v. Jakob ~ Toe haar kinders nog nie gebore was nie en ook nog niks goeds of kwaads gedoen het nie, toe is al vir haar gesê: "Die oudste sal die jongste dien." Daar staan ook geskrywe: "Vir Jakob het Ek liefgehad, maar vir Esau het Ek gehaat." Die besluit van God is gegrond op uitverkiesing; dit hang dus nie af van wat 'n mens doen nie, maar van Hom wat jou roep. En in Deut.7:7 lees ons meer van die verkiesing van Israel ~ Die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal.
Verskeie teksverse verwys ondubbelsinnig na Onvoorwaardelike Uitverkiesing en indien enige ongelowige steeds, na die lees van hierdie teksverse sê, dat uitverkiesing nié van God is nie, verwerp hy/sy die Woord van God:
- Joh.15:16a ~ Julle het My nie uitgekies nie, maar Ek het julle uitgekies en julle aangestel om uit te gaan en vrugte te dra, vrugte wat sal hou.
- Rom.9:21 ~ Het die pottebakker nie die reg om uit dieselfde klomp klei iets besonders én iets alledaags te maak nie?
- Rom.9:15 ~ Vir Moses het Hy gesê: "Ek sal barmhartig wees oor wie Ek barmhartig wil wees, en Ek sal My ontferm oor wie Ek My wil ontferm.
- Ef.1:4-5 ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. In sy liefde het Hy ons, volgens sy genadige beskikking, toe ook al daarvoor bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees.
- Matt.22:14 ~ Baie is immers geroep, maar min is uitverkies (Daar is verskeie ander teksverse wat ook nageslaan kan word, bv.: Eks.33:19; Deut.7:6; 10:14-15; 1Kon.19:10,18; 1Kron.29:10-12; Job 42:1-2; Ps.33:12; 65:4, 106:5; 115:3; 135:6; Jes.14:24,27; 46:9-11; 55:11; Jer.32:17; Dan.4:35; Hag.2:23; Matt.11:27; 19:26; 20:15; 24:22,24,31; Mark.13:20; Luk.18:7; Hand.13:48, 18:27; Rom.11:4-6, 33-36; 16:7; 8:28-30; 8:33; 9:11-13, 16, 10:20, 11:7, 28; Kor.1:27-29; Ef.2:10; Fil.1:29, 2:12-13; Kol.3:12; 1Tes.1:4-5, 5:9; 2Tes.2:13-14; 2Tim.1:9; Titus 1:1; Jak.2:5; 1Pet.1:1-2; 2:8-9; 2Pet.1:5-11; Openb.13:8, 17:8,14 ens.).
Iets wat ons ook baie duidelik moet verstaan, is dat uitverkiesing, redding voorafgaan, of anders gestel, uitverkiesing is nié redding nie, maar dit het redding tot gevolg. 'n President is nog nie die president nadat hy verkies is nie, hy word dit eers nadat hy ingehuldig is.
Daarom is diegene wat uitverkies is om gered te word, nog nie gered totdat hy weergebore word deur die Heilige Gees en geregverdig word deur sy geloof in Christus Jesus. 2Tim.2:10 spreek hierdie saak baie mooi aan ~ Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes, sodat ook hulle die verlossing, wat daar in Christus Jesus is, en die ewige heerlikheid kan ontvang.
5. AFSLUITING :
Kom ons som op ek kyk wat is tot nou toe gesê:
• Daar is drie soorte mense in die wêreld (regdeur die eeue heen), nl. diegene wat deur 'n ware geloof, reddend met Christus verenig is en tweedens, diegene wat uitverkies is, maar nog in hul sonde is en dus nog nie wederbaar is nie en laastens, diegene wat nie uitverkies is nie en dus verlore is. Wat staan ons as gelowiges te doen?
- Eersgenoemdes se harte is tot oorlopens toe vol van dankbaarheid vir God se genade in hul lewens, deurdat hulle versoen is met Christus en hulle demonstreer hulle dankbaarheid voortdurend deur self 'n betoner van genade te wees vir almal met wie hulle te doen kry.
- Die tweede groep moet weet dat die God van genade 'n vreugde daarin het om mense te red. God se Woord leer tog immers dat Hy geen behae in die dood van sondaars het nie. Hy wil hê dat elke sondaar hom moet bekeer – hier is Eseg.18:23 en 30-32 vir ons 'n baie goeie riglyn ~ Dit is beslis nie my wil dat die goddelose moet sterf nie, sê die Here my God, dit is my wil dat hy hom bekeer van sy verkeerde dade en dat hy bly lewe. 30 "Ek gaan julle oordeel, Israel, elkeen volgens sy eie optrede," sê die Here my God. "Bekeer julle, bekeer julle van al julle oortredings, sodat die sonde nie julle val bewerk nie. 31 Laat vaar al julle oortredings en kry 'n nuwe gesindheid, 'n nuwe gees. Waarom wil julle sterf, Israel? 32 Dit is nie my wil dat die mens moet sterf nie," sê die Here my God, "maar dat hy hom bekeer en bly lewe" (O.A.V.).
Op grond van hierdie Skrif kan en mag ons dus nie agteroor sit en sê dat God uitverkies wie Hy wil en daarom hoef ék nie uit te reik na sondaars nie – ons weet nie wie God se uitverkorenes is nie en daarom moét ons die Blye Boodskap van Jesus Christus uitdra. En daarom mag diegene wat nog nie gered is en wat "stoei" met die Heilige Gees, ook nie in moedeloosheid uitroep – Ag ek is dan seker tog maar nie uitverkies nie!, want ons lees in Joh.6:37 hierdie wonderlike woorde ~ Elkeen wat die Vader vir My gee, sal na My toe kom; en Ek sal hom wat na My toe kom, nooit verwerp nie. In die Grieks staan daar eintlik Ek sal hom wat na my toe kom, nooit, maar nooit as te nimmer, verwerp nie.
Ons kan nie in God se hart sien nie en daarom weet ons nie waarom God so met die mens handel nie. Al wat Hy deur Sy Woord aan ons bekend gemaak het, is dat Hy red wie Hy wil en wanneer en hoe Hy wil en dat diegene wat gered word, geensins op enige reaksie van hulle kant, of op grond van enige verdienste aan hulle kant, gered word nie – nee, die uitverkorenes se redding berus enkel en alleen op God se liefdevolle welbehae en soewereine wil en Hy bring hierdie soewereine wil ten uitvoer, deur Sy Seun, Jesus Christus, se soendood aan die kruis en die werking van die Heilige Gees.
Geen mens kan of mag sê, dat God 'n onregverdige God is nie, want daar is niks onregverdigs in die uitverkiesing nie. Dit spreek geensins van onregverdigheid aan God se kant nie, inteendeel, dit spreek juis van God se oneindige genade en liefde.
Iemand het eenkeer hierdie volgende sprokie vertel: Eendag, lank, lank gelede, het 'n prins se goue koets die mees afgeleë en agterlikeste gehuggie van sy vader se koninkryk binnegery. Toe hy stilhou en uitklim, het 'n swetterjoel jong mense en kindertjies wat vuil en in vodde was, na die prins gestaar. Hy het reguit na die vuilste en die lelikste jong meisie gestap, haar aan die hand gevat en in haar oor gefluister: "Ek het jou as my bruid gekies!"
Wat het sy beslis nié gesê nie? Sy het nié gesê: "Dit is onregverdig u majesteit! Wat van Suzie en Desiré en Elsa en .....? Nee, sy sal uit haar vel wees en ek glo ook die ander omstanders, want hulle sal so bly wees vir hierdie lelike eendjie se onthalwe. En wie mag in elk geval die koning se seun se besluit in twyfel trek!
Ek wil ten slotte net drie sake aanraak en die eerste is dat onvoorwaardelike uitverkiesing die basis vorm vir opregte geestelike nederigheid. Baie opponente van hierdie leer sê dat uitverkiesing die aanhangers daarvan, arrogant maak. Die punt is egter dat wanneer hierdie leer reg verstaan word, dit juis op ons algehele verlorenheid dui en dat ons as mense absoluut niks aan ons verlore toestand kan doen nie. Daarom, indien God kies om ons te red, is dit uitsluitlik omdat Hy Sy onverdiende guns op my en jou uitstort. Die oomblik dat Hy ons red, is daar niks oor om op te roem nie.
Tweedens – wanneer ons uitverkiesing reg verstaan, lei dit tot gehoorsaamheid, want hoe is dit moontlik dat enige iemand wat God se genade reg verstaan, ooit Sy rug op God kan draai in ongehoorsaamheid! Hoor net wat sê Ef.1:4 ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. God het ons dus juis uitverkies om heilige lewens in gehoorsaamheid aan Sy Woord te leef.
Laastens 'n vraag: Waarom moet ons die leer van die uitverkiesing verdedig? Daar is basies drie redes hiervoor:
• Eerstens is dit 'n Bybelse dogma of leerstelling en omdat dit Bybels is verdien dit om verdedig te word.
• Nog 'n rede is omdat die leer van die uitverkiesing vir ons die basis lê vir ons redding en ons saligheid. Dit is belangrik om te besef dat indien ons die boodskap van redding en saligheid wil verstaan, ons die leer van die uitverkiesing moet verstaan – daarom moet ons dit ook
aan mense wie ons evangeliseer, verduidelik – hierdie is dus 'n uiters belangrik leerstuk wat ons móét verstaan en ken.
• Maar, die heel belangrikste rede waarom ons die leer van die uitverkiesing moet verdedig, is omdat hierdie leerstuk al die fokus van die mens se eie verdienste wegtrek en vierkantig op God vestig en Hy dus daardeur verheerlik word. Die eer van God is die begin en die einde van ons verlossing. Ons word gered t.w.v. God se eer en die heerlikheid van redding begin juis by God se uitverkiesende genade.
Posted by Vaaldriehoek Baptistegemeente at 6:11 PM
Bybelstudie oor Openbaring deur Kobus van der Walt - 14 Junie 2009
"Openbaring Ontsluit - 04" (Briewe aan Sewe Gemeentes - Efese) 
In hoofstukke 2 en 3 vind ons briewe wat Johannes aan sewe gemeentes in Klein-Asië geskryf het, nadat Jesus Christus dit aan hom gedikteer het. Hierdie gemeentes aan wie Johannes sy groetewoord rig, was Efese (2:1-7), Smirna (2:8-11), Pergamum (2:12-17), Tiatira (2:18-29), Sardis (3:1-6), Filadelfia (3:7-13) en Laodisea (3:14-22). Hierdie was werklike gemeentes wat bestaan het in die tyd wat Johannes hierdie apokalips ontvang het. Ook het die toestande t.o.v. van die gemeentes, soos beskryf in Openbaring, werklik in daardie spesifieke gemeentes geheers.
Hierdie toestande wat geheers het in hierdie sewe gemeentes, is dan ook realiteite wat in die kerk in die breë vandag nog voorkom. Elke gemeente ervaar dus op een of ander stadium van haar lewe, een of meer van hierdie toestande. Elke gemeente ervaar dus van tyd tot tyd (oor korter en soms langer stadiums) dinge wat prysenswaardig is; of afkeurenswaardig is; of dinge wat verbetering en/of verandering benodig.
Al was hierdie briewe dus oorspronklik vir sewe spesifieke gemeentes bedoel, dien dit vandag nog as bloudruk vir die kerk van ons dag, waaraan ons onsself moet meet. Ons as gemeente en die kerk in die algemeen moet haarself dus voortdurend aan al sewe hierdie briewe meet.
Ons vind 'n algemene patroon in die struktuur van elk van hierdie sewe briewe:
· Elke brief stel die Hoof van die plaaslike gemeente (Christus) voor as 'n spesifieke karakter, of beeld.
· Met die uitsondering van een gemeente, ontvang elke gemeente een of meer lofuitinge.
· Met die uitsondering van twee gemeentes, ontvang elke gemeentekritiek oor een of meer situasie(s) wat in die gemeente bestaan.
· Elke gemeente ontvang ten minste 'n vermaning.
Kom ons kyk net eers na 'n kort opsomming van die struktuur van die briewe wat na die sewe gemeentes gestuur is - l.w.: elkeen van hierdie sewe briewe het oor presies dieselfde struktuur beskik - hierna sal ons na elkeen van die sewe gemeentes, individueel kyk:
DIE SEWE GEMEENTES IN KLEIN-ASIË
Die Geadresseerde Gemeente
Christus se Aanprysing
Christus se Bestraffing
Christus se Raad
Christus se Belofte
Openb.2:1a (O.A.V.) ~ Skryf aan die engel van die gemeente in Efese, of volgens die N.A.V. ~ Skrywe aan die leraar van die gemeente in Efese. Hierdie brief word direk gerig aan die engel of die leraar van die gemeente in Efese.
Hierdie gemeente is in ongeveer 60-63 n.C. deur Paulus gestig en "gevoed" (Hand.18:19-21; 19:1; 20:16-38). Hierdie brief uit Patmos word dus so kort as 35 jaar na die stigting van die gemeente aan hulle gestuur.
Hierdie was 'n gemeente wat in 'n uiters bevoorregte posisie verkeer het – die "grootte Apostel Paulus" het hierdie gemeente begin en die eerste groep gemeentelede het aan Paulus se voete gesit! Voorgangers van statuur het daar bedien en gedien en gehelp om die fondasie van hierdie gemeente te lê – mense soos Akwila (Hand.18:19,26), Apollos (18:24-28) en Timoteus (1Tim.1:3) – Dink jou in: Jy sit aan hierdie formidabele manne se voete om van die Woord te leer! En asof dit nie genoeg is nie, ontvang hierdie gemeente ook nog Paulus se eerste brief wat hy vanuit die tronk geskryf het (ongeveer 60 n.C. - Ef.1:1).
Ons het dus hier te doen met 'n gemeente waarvan die fondasies baie deeglik in die Woord gelê is. Dit is verder 'n gemeente wat in 'n ryk, bekende en vooruitstrewende stad geleë was – 'n stad wat bekend was vir sy handel, maar ook vir die Tempel van Diana (Hand.19:23-27). Met soveel weelde en oorvloed is korrupsie en sonde, natuurlik ook dikwels die natuurlike gevolg.
Openb.2:1b ~ So sê Hy wat die sewe sterre in sy regterhand vashou en wat tussen die sewe goue lampe rondgaan. Hier word twee dinge t.o.v. Christus gesê. Eerstens word gesê dat Hy "die sewe sterre in Sy regterhand vashou" Met hierdie bekendstelling, onthul Christus Homself as die Hoof van die Kerk en as Hoof resorteer die beheer en regering van die Kerk onder Hom. Die sterre of die Kerkleiers staan dus onder Sy leiding en beheer. Kerkleiers moet altyd hiervan bewus wees, want heeltemal te veel kerkleiers tree deesdae op, asof gemeentes onder hulle direkte beheer staan – so asof hulle die soewereine leiers van die gemeente is. Hulle gebruik en misbruik die finansies van die gemeente asof dit hulle s'n is en selfs gemeentes wat onder sy bediening geplant word, bly staan onder sy diktatuur. Niemand mag sy optrede in twyfel trek nie, want hy is nie verantwoording verskuldig aan enige iemand nie.
Die regterhand word gewoonlik beskou as 'n hand van krag ~ Moenie bang wees nie, Ek is by jou, moenie bekommerd wees nie, Ek is jou God. Ek versterk jou, Ek help jou, Ek hou jou vas, met my eie hand red Ek jou (Jes.41:10). Die Here Jesus regeer dus Sy kerk met 'n ferm hand. Hy gee dan ook aan die Kerk 'n vaste fondasie in die vorm van die Woord van God. Aan die hand van hierdie fondasie moet die Kerk dan ook regeer word en daarom het geen leier absolute mag of beheer oor die gemeente nie en geeneen het die reg om die Kerk buite die mandaat van die Woord te lei nie. Alle leiers en lidmate staan dus onder die leiding van Jesus Christus – Hy is die Opperherder.
Voorgangers van gemeentes word derhalwe deur Christus geroep, toegerus en gestuur. Voorgangers staan dus onder Christus se gesag en leiding. Die Kerk moet voorgangers dus sien as sondige mense, maar toegerus, geroep en verhef bo die ander lidmate in die gemeente en wel op grond van die feit dat hulle in Sy regterhand vashou.
Tweedens, Christus gaan rond tussen die sewe goue lampe – dit beteken dus dat Christus intens betrokke is by al (sewe) Sy gemeentes (Openb.1:20) – selfs by die gemeentes se alledaagse doen en late. Waar Sy kinders ook al byeen is, is Hy teenwoordig – daarom dat daar in Matt.18:20 staan ~ ...want waar twee of drie in my Naam saam is, daar is Ek by hulle. Waarom is Hy so intens teenwoordig en betrokke? Om Sy kinders te lei en te seën. Christus is dus voorwaar alomteenwoordig en almagtig en daarom ontglip geen enkele aktiwiteit of motief, Sy aandag nie. Hierdie wete laat 'n mens sidder en noop 'n mens dus om toe te sien dat jou leer ("doctrine") en optrede altyd sal getuig van suiwerheid en gehoorsaamheid aan die Woord. Aan die anderkant egter, behoort dit alle gelowiges wat in die Waarheid wandel, te bemoedig en te vertroos, omdat hulle weet dat die Trooster altyd in hulle midde is.
Openb.2:2-3 ~ Ek weet alles wat julle doen. Ek ken julle onvermoeide arbeid en julle volharding. Julle kan nie slegte mense verdra nie. Julle het ondersoek ingestel na die mense wat voorgee dat hulle apostels is, en dit nie is nie, en gevind dat hulle leuenaars is. 3 Verder volhard julle ook; julle het baie vir my Naam verduur, en julle het nie moeg geword nie. Verskeie dinge in die gemeente in Efese was prysenswaardig in die oë van die Here. Eerstens, was hulle ywer. Hierdie was nie 'n gemeente vol luiaards en toeskouers, wat alles aan die ouderlinge en diakens of leierskap oorgelaat het om te doen nie. Elkeen het presies geweet wat van hom of haar verwag is en watter rol hulle moes vervul en hulle het dit ook met ywer gedoen en waarskynlik met die minimum toesig. Hierdie was 'n deug wat baie tyd en energie gevra het en die alwyse Christus het dit raakgesien, soos wat Hy ook al ons deugde (of passiwiteit?) raaksien.
Tweedens het Christus hulle geprys vir die feit dat hulle stewig gegrond was in die Woord en hulle leer ("doctrine") en die feit dit hulle gedissiplineerd was. Hierdie eienskappe was gekenmerk deur hulle onverdraagsaamheid jeens boosaards, slegte mense en bedrieërs. Dit is interessant om te sien en te besef dat elke era, sy eie kwota bedrieërs en dwaalleraars oplewer, maar tydens elkeen van hierdie eras, is daar nie baie gelowiges wat hierdie boosaards ontbloot en teëstaan nie. Die vraag is waarom die ander ses gemeentes, maar ook mense in ons tyd, nie altyd kans sien om boosaards te ontbloot en teë te staan nie? Waarskynlik die grootste en belangrikste rede hiervoor, is 'n vrees vir mense en wanneer jy mense vrees, vrees jy God baie minder en dit is sonde. Tot sy krediet, het die gemeente in Efese God meer gevrees as mense en daarom het hulle opgetree teen hierdie boosaards.
Hierdie gemeente in Efese het leerstellig korrek opgetree en het vals leer geïdentifiseer en het geweier om gemeenskap met mense te hê wat immoreel was – ons sien dit in hulle afsku wat hulle in die Nikolaïete gehad het (2:6). Dit is dus duidelik dat die lering wat die grondleggers van die gemeente gelê het, ter harte geneem is deur die lidmate en dat hulle dit nie net by kop kennis laat bly het nie, maar dat hulle dit in die praktyk toe gepas het.
Derdens, was Christus ook beïndruk met die gemeente se geduld. Ons het hier te doen met 'n gemeente wat oënskynlik alles denkbaar beleef het, wat 'n gemeente maar kon beleef, en nogtans was hulle geduldig. Te midde van teëkanting en vervolging en verguising en blootstelling aan vals leer, was hulle nogtans geduldig. En hierdie geduld, onder hierdie omstandighede was welgevallig in die oë van die Here.
Openb.2:4 ~ Maar Ek het dít teen julle: julle het My nie meer so lief soos in die begin nie. Hier vind ons ongelukkig 'n hartseer kant by die suksesverhaal van die gemeente in Efese – hulle het Christus nie meer so lief soos in die begin nie! Dit is dus amper so asof die Efesiërs al die regte dinge gedoen het, soos wat hulle geleer is, maar hulle harte was nie meer daar in nie – hulle harte het koud geword.
Wat was die redes hiervoor? Was dit die gejaagdheid in hierdie belangrike handelstad? Wat die rede(s) ook al hiervoor was, daar is altyd bepaalde tekens wat daarop dui dat ons liefde vir Christus getaan het:
- Minder aandag en tyd word spandeer aan oordenking van God en Sy Woord.
- Minder vervulling word geput uit God se Woord; die prediking; gebed; die Nagmaal; evangelisasie; Christus gefokusde gemeenskap met ander heiliges; die gee van "tiendes" en ander offergawes.
- Gewilligheid om betrokke te wees by teregwysing van andere oor sonde in hul lewe, of 'n gebrek aan gewilligheid om te getuig.
- Gee nie om as verhoudinge taan nie en het ook nie motivering om versoening na te jaag nie.
- Jy weerstaan die oortuigingswerk van die Heilige Gees as jy gesondig het en/of jy onderdruk enige skuldgevoelens oor sonde.
- Jy put meer geluk by die wêreld en uit wêreldse geluk, as uit die geestelike.
- Die leiding van die Heilige Gees maak al minder en minder sin vir jou en jy sukkel al meer en meer om God se wil in en vir jou lewe raak te sien.
- Jou begeerte om God te verheerlik in en deur jou ganse lewe, is nie meer 'n prioriteit nie.
Die gevaar is dat ons baie toegewyd in ons godsdienstige lewe en diensbaarheid kan wees, maar dit gepaard kan gaan met al minder en minder liefde vir God – Hy teenoor en aan wie hierdie toewyding en diensbaarheid gemaak en gerig moet word – daarom kan selfs leerstellig korrekte gemeentes louwarm en selfs koud wees, want leerstellinge, konstitusies ens. alleen, verskaf nie immuniteit teen 'n verval in ons liefde vir Christus nie.
Geestelike veiligheid en stabiliteit lê opgesluit in 'n Bybelse en stewige teologie wat gegrondves is in 'n opregte liefde vir Christus. Leerstellinge en Godsvrug ontspring dus uit 'n diep en opregte liefde vir Christus Jesus.
En wat waar is van individue, is net so waar van die Liggaam van Christus – die plaaslike gemeente. Een van die grootste redes wat lei tot 'n gemeente se afname in haar liefde vir Christus, is o.a. wanneer die prediking nie meer sonde aanspreek nie en wanneer sonde onder lidmate nie meer aangespreek word nie – en lg. is nie net die werk van die leierskap nie, maar elke lidmaat het 'n verantwoordelikheid wat dit aan betref.
'n Gemeente moet veral ook bedag wees op hulle liefde vir Christus, wanneer daar baie wisseling in lidmate plaasvind, want so 'n metamorfose het tot gevolg dat nuwe lidmate baie maklik nie dieselfde getrouheid en toewyding en liefde teenoor Christus openbaar en uitleef nie en daarom moet hulle deeglik deur medelidmate en die leierskap begelei word wat hierdie fasette betref.
Openb.2:5-6 ~ Dink daaraan hoe ver julle al agteruitgegaan het. Bekeer julle en doen weer wat julle in die begin gedoen het. Anders, as julle julle nie bekeer nie, kom Ek na julle toe en sal Ek julle lamp van sy plek af wegvat! 6 Maar dít het julle darem in julle guns: julle verafsku wat die Nikolaïete doen, net soos Ek dit ook verafsku.
Hierdie verse verskaf soveel sekuriteit aan ons as gelowiges, want hier kan ons weereens sien dat God ons nooit alleen laat met ons tekortkominge en ons probleme nie. Drie geneesmiddele of oplossings word vir die Efesiërs voorgeskryf, nl.: Oordenking; Berou en Belydenis en Bekering.
Oordenking gaan daaroor dat ons dit wat goed was en dit waaroor ons beskik het, weer in herinnering sal roep. Berou beteken om die wortel van ons louheid te identifiseer en dit te bely as sonde en dit neer te lê. En bekering beteken om alles weer in die stryd te werp om my liefde vir Christus te herstel – en hoe doen ek dit? Deur bg. lys van agt dinge om te skakel in positiewes, m.a.w. om byvoorbeeld weer my volle toewyding en aandag te skenk aan my "stiltetyd" (sien probleem # 1 hierbo), ens.
Christus waarsku ons dat indien daar nie berou en bekering is nie, word die voortbestaan van die gemeente bedreig. Enige vorm van sonde (hoe gering ook al) moet dus met wortel en tak uitgeroei word – indien die gemeente dus vir jou belangrik is, sál jy alles in die stryd werp om sonde onder gemeentelede (beginnende by jouself natuurlik) met wortel en tak uit te roei.
Openb.2:7 ~ Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê. Aan elkeen wat die oorwinning behaal, sal Ek te ete gee van die boom van die lewe, wat in die paradys van God is. 1Kor.2:14 sê ~ Die mens wat nie die Gees van God het nie, aanvaar nie die dinge van die Gees van God nie. Indien die geadresseerdes (en onthou dit sluit ons in) dan wederbaar is, het die Gees van God en daarom moet ons luister na die teregwysing deur die Gees t.o.v. ons liefde (individueel en korporatief) vir Christus.
Die hoop op oorwinning oor hierdie probleem lê vir ons opgesluit in die woorde van 1Joh.5:4-5 sê ~ ...want enigeen wat 'n kind van God is, kan die sondige wêreld oorwin. En die oorwinning wat ons oor die wêreld behaal het, is deur ons geloof. 5 Wie anders is dit wat die wêreld oorwin as hy wat glo dat Jesus die Seun van God is? As ons dus gehoorsaam is en oorwinning behaal, sal ons te ete (kry) van die boom van die lewe, wat in die paradys van God is.
 Bybelstudiereeks deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) Sondagaand 14 Junie 2009
Posted by Vaaldriehoek Baptistegemeente at 12:46 PM
Bybelstudie oor Openbaring deur Kobus van der Walt - 07 Junie 2009
"Openbaring Ontsluit - 03" (Christus se Visie) 
1. INLEIDING TOT DIE ONTVANGS VAN DIE BRIEF:
Ons gaan nou kyk na die volgende perikoop, nl. Open.1:9-20. Vers 9 ~ Ek, Johannes, is julle medegelowige, en deur ons verbondenheid met Jesus het ek saam met julle deel aan die verdrukking en aan die koninkryk en aan die volharding. Ek was op die eiland Patmos, waarheen ek verban was omdat ek die woord van God en die getuienis van Jesus verkondig het.
Die doel met hierdie sinsnede is dat Johannes sy lesers in Klein-Asië wil verseker dat hy met hulle en hul omstandighede identifiseer, daarom dat hy homself ook beskryf as beide hulle geestelike broer, maar ook vennoot in hul lyding om Christus se ontwil. Hy voeg by dat hy ook, nes hulle, in geloof tot die koninkryk van Christus behoort en dat hy nes hulle in afwagting uitsien na Christus se wederkoms (deel ...aan die volharding).
Hy vertel ook vir sy lesers van waar hy die brief skryf, nl. van Patmos, 'n eiland suidwes van Efese, wat geleë is in die Egeïese See. Johannes was natuurlik na hierdie eiland verban, omdat hy 'n dissipel van Jesus was en omdat hy die Evangelie vreesloos gepreek het – hy was dus vervolg vir sy geloof (Openb.19:10).
2. DIE WYSE WAAROP DIE VISIE ONTVANG IS:
Vers 10a ~ Op die dag van die Here is ek deur die Gees meegevoer. Johannes onvang hierdie visie / openbaring / apokalips, op die herdenkingsdag van Jesus se opstanding (Joh.20:1). Hierdie dag is dan ook deur die vroeë kerk en tot vandag toe, op 'n Sondag gevier (Hand.20:7; 1Kor.16:2).
Johannes sê dat hy deur die Gees meegevoer was – hy was dus nie besig om te droom nie en hy het ook nie 'n visioen gekry soos die normale nie. Wat hier gebeur het, is dat sy verstand geheel en al vasgevang was by dit wat God besig was om aan hom te openbaar, of anders gestel, sy gedagtes was vasgevang in 'n geestelike dimensie, m.a.w. daar was geen plek op daardie oomblik vir ander gedagtes nie en in hierdie toestand het hy 'n ekstase ervaar wat nie gepaard gegaan het met die normale visioene wat mense gedurende die Apostoliese tyd ontvang het nie.
3. DIE STEM IN DIE VISIOEN:
Vers 10b-11 ~ ...en ek het agter my, so hard soos die geluid van 'n trompet, 'n stem hoor. Ek wil egter ook v.11 lees, maar wel uit die O.A.V., en let op na die verskil tussen die Ou- en die Nuwe Vertaling ~ Ek is die Alfa en die Omega, die eerste en die laaste, en skryf wat jy sien in 'n boek en stuur dit na die sewe gemeentes wat in Asië is: na Efese en Smirna en Pergamum en Tiatira en Sardis en Filadelfia en Laodisea. Bykans alles in hierdie visioen was uitsonderlik. Eerder as om gewone beelde te sien, soos wat 'n mens sou verwag, hoor Johannes eerstens 'n harde stem soos 'n trompet. Die betekenis hiervan is duidelik, nl. dat die aandag dringend getrek word op iets of iemand – dit is tog die funksie van 'n trompet fanfare (toe-toe-te-toe!). Hierdie "iets" of "iemand" is dan die Outeur van die visioen, nl. Jesus Christus – Hy wat die ewige Een is, deur wie en vir wie alles geskape is – die Begin en die Einde.
Daar bestaan geen twyfel dat wanneer iemand so 'n stem met so 'n aankondiging hoor, jy AL jou aandag sal skenk aan daardie Stem (stel jouself in hierdie posisie voor)! Hierdie aankondiging fokus dus die aandag op Christus en berei Johannes terselfdertyd voor vir die res van die visioen.
Daar word egter opdrag aan Johannes gegee oor wat om met hierdie visioen te doen, nl. dat hy dit in 'n boek moes neerskryf en dit daarna aan spesifieke gemeentes stuur, om gelees te word. Die blote feit dat hierdie brief of boek vandag nog bestaan en gelees en daaroor geleer word, is bewys dat Johannes noukeurig aandag aan hierdie opdrag gegee het.
4. DIE LAMPSTAANDERS :
Vers 12 ~ Ek het omgedraai om te sien wie dit is wat met my praat. En toe ek omgedraai het, het ek sewe goue staanlampe gesien. Johannes het die trompetgeskal gehoor, maar nou word sy oë ook "betrek" by hierdie visioen. Toe hy die stem hoor, het hy dalk omgedraai om te sien wie met hom op so 'n grootse wyse praat en dalk was hy teleurgesteld, want hy sien niemand nie, behalwe sewe goue staanlampe. Hoe dit ook al sy, ons sien in vers 20 dat hierdie staanlampe spesifiek verwys na die sewe gemeentes aan wie hierdie brief of boek gestuur moet word.
Die lampstaander is van goud, omdat hierdie lampstaander baie kosbaar was in die oë van God. En daar is SEWE van hulle, wat die volmaakte en voltallige eenheid verteenwoordig – hierdie sewe gemeentes word dus gesien as die universele kerk van Jesus Christus. Hierdie lampstaanders vorm dus 'n volmaakte beeld van een kosbare universele kerk van die Here Jesus Christus.
5. CHRISTUS SE VERSKYNING:
Uiteindelik sien Johannes in vers 13, die Een wie met hom praat ~ ...en tussen die lampe Iemand soos... (nie net alleen mens nie, maar ook Goddelik – Dan.7:13 ~ My nagtelike visioen het voortgeduur: daar het in die wolke iemand aangekom, iemand soos 'n menslike wese. Hy het na Hom toe gegaan wat ewig lewe en is voor Hom gebring) ...die Seun van die mens... (die mens Jesus Christus – Hand.7:55-56 ~ Maar Stefanus, vol van die Heilige Gees, het opgekyk na die hemel en die heerlikheid van God gesien en Jesus wat aan die regterhand van God staan. 56 "Kyk," het hy gesê, "ek sien die hemel geopen en die Seun van die mens wat aan die regterhand van God staan) ... Hy het 'n lang kleed aangehad en 'n goue band om sy bors gedra (Hy was dus geklee met eer en Hy was aan diens – 'n uitsonderlike en waardevolle dienswerk – Eks.28:40 ~ Vir elkeen van sy (Aäron se..) seuns moet jy 'n stel priesterklere en 'n serp maak. Jy moet vir hulle kopdoeke maak wat waardig en mooi is).
Vers 14 ~ ... Die hare op sy kop was wit soos wit wol, soos sneeu... (hierdie sal u onthou, dui op die wysheid van die bejaardes – Dan.7:9 ~ Terwyl ek kyk, is daar trone reggesit, en Hy wat ewig lewe, het op sy troon gaan sit. Sy klere was so wit soos sneeu, sy hare soos skoon wol. Sy troon was van vuurvlamme met wiele van vuur. En dit wys verder ook op innerlike of ingeskape en onmeedeelbare heiligheid ), ... en sy oë het soos vuur gevlam (die Alsiende Regter).
Vers 15 ~ ... Sy voete was soos geelkoper wat in 'n smeltoond gloei... (sterk en onaantasbaar – 1Sam.17:5-6 ~ Daar was 'n bronshelm op sy kop, en hy het 'n harnas met skubbe aangehad. Die gewig van die harnas was sewe en vyftig kilogram. 6 Daar was bronsskerms voor sy bene en tussen sy wapens was daar 'n bronsswaard) ... en sy stem soos die gedruis van 'n groot watermassa (vol gesag).
Vers 16 ~ ... In sy regterhand... (die regterkant dui op veiligheid en krag – Ef.1:20-22 ~ ...wat Hy uitgeoefen het toe Hy Christus uit die dood opgewek en Hom in die hemel aan sy regterhand laat sit het: 21 hoog bo elke mag en gesag, elke krag en heerskappy, en wat daar ook al sprake van mag wees, nie net in hierdie bedeling nie, maar ook in die bedeling wat kom. 22 Ja, aan Hom het God alles onderwerp, Hom bo alles verhef en Hom aangestel as hoof van die kerk) ... het Hy sewe sterre gehad (die dui op al die getroue predikers wat op die waarheid van die Evangelie staan – Openb.1:20 ~ En dit is die verborge betekenis van die sewe sterre wat jy in my regterhand gesien het, en van die sewe goue lampe: die sewe sterre is die leraars van die sewe gemeentes...), ... en 'n skerp swaard met twee snykante het uit sy mond uit gekom (Sy kragtige en onfeilbare Woord – Ef.6:17 ~ ... en vat die swaard van die Gees, dit is die woord van God). ... Sy hele voorkoms was soos die son wat op sy helderste skyn (vol van heerlikheid en eer – Matt.17:2 ~ Daar het sy voorkoms voor hulle oë verander: sy gesig het begin straal soos die son, en sy klere het wit geword soos die lig).
Hieruit blyk dit dus baie duidelik dat Christus die Almagtige Seun van God, hier tussen Sy kinders op aarde is. Die feit dat Hy opgevaar het na die hemel beteken nie dat Sy teenwoordigheid en invloed in elkeen van Sy ware gemeentes, verdwyn het nie. Vir Hom is Sy Liggaam (die kerk) net so kosbaar as wat goud vir die mens is. Sy bediening onder Sy kinders is opsigself, onberekenbaar kosbaar. Hy lei Sy Bruid (die kerk), met volmaakte wysheid, heiligheid, kennis, krag, gesag, heerlikheid en d.m.v. Sy Woord. En in hierdie geval, funksioneer Hy deur die voorgangers van hierdie gemeentes.
Hoe bevoorreg moet ons as lidmate nie wees, om te weet dat Christus die Hoof van Sy kerk is nie – die Kerk wat die plek vir persoonlike en intieme gemeenskap met Hom is. Van al die menslike instellings, is dit die kerk waarop die Skepper baie besonderse eer en seën uitstort. Lede van Sy Kerk is dus nie sommer sulke mense nie!
6. DIE IMPAK OP JOHANNES:
Vers 17-18 ~ Toe ek Hom sien, het ek by sy voete neergeval en bly lê soos een wat dood is. Hy het toe met sy regterhand aan my gevat en vir my gesê: "Moenie bang wees nie, dit is Ek, die Eerste en die Laaste. 18 die Lewende. Ek was dood en, kyk, Ek lewe tot in alle ewigheid; en Ek het die sleutels van die dood en die doderyk. Vir Johannes was dit té oorweldigend om Sy Meester so van aangesig tot aangesig te sien. Dit het hom geheel en al oorweldig. En asof dood, het hy aan die voete van Jesus geval. Dit wil amper voorkom asof hou flou neergeval het, totdat Christus hom aanraak. Hoeveel sekuriteit moes Jesus se woorde nie vir Johannes ingehou het, toe Jesus vir hom sê: Moenie bang wees nie. En hierdie gerusstellende woorde word opgevolg met, dit is Ek, die Eerste en die Laaste, die ewige en lewende God dus.
Christus sê ook vir Johannes ~ Ek het die sleutels van die dood en die doderyk – Hoe vrymakend en opbouend is dit nie om te weet dat Christus krag en mag oor dood en lewe beskik en dít vir iemand wat die dood in die gesig staar soos Johannes. Is dit nie skokkend dat daar steeds mense is wat nie hul vertroue wil plaas in dié Een wat liggaam en siel na die dood kan herenig nie!
Behalwe dat hierdie verskyning van Christus aan Johannes, opbouend was, was dit ook noodsaaklik ten einde hom te motiveer en te verseker dat hy alles wat Christus aan hom gaan openbaar, akkuraat en volledig sal neerskryf en dat Christus die heel tyd in die middelpunt van die skrywe sal figureer. Slegs 'n vaste wete dat Christus ewig en onveranderlik heilig is, sal dit verseker.
7. CHRISTUS SE OPDRAG AAN JOHANNES:
Vers 19 ~ Skrywe nou op wat jy gesien het, wat nou daar is en wat hierna gaan gebeur. Johannes het opdrag gekry om drie dinge neer te skryf:
- Eerstens was dit die dinge wat hy so bevoorreg was om te kon sien. Hierdie dinge het dan o.a. die verheerlikte Christus ingesluit.
- Tweedens moes hy oor dinge skryf soos wat dit in sy tyd daar uitgesien het – bv. die toestand in die sewe kerke aan wie hy hierdie skrywe moes rig.
- Derdens moes hy alles neerskryf van wat nog sou gebeur, voor Christus se tweede koms en ook wat daarna gaan gebeur.
Hy moes hierdie dinge neerskryf in die vorm soos wat dit hierna aan hom geopenbaar sou word.
N.a.v. hierdie drievoudige opdrag is daar baie mense wat die boek in drie dele wil verdeel, maar daar bestaan nie so 'n drieledige en kunsmatige indeling van die boek Openbaring nie. Die sentrale figuur in hierdie boek, nl. Christus Jesus, asook die situasie van die kerk, kom verspreid voor vanaf die eerste tot die laaste hoofstuk van die boek. Dieselfde geld vir die dinge wat gedurende Johannes se lewe en daarna sou plaasvind. Om dus te sê ~ Skrywe nou op wat jy gesien het, wat nou daar is en wat hierna gaan gebeur, beteken dus, dat nie alle dinge histories van aard is nie, maar ook nie net tot die hede hoort nie, of dit is ook nie net eskatologies van aard nie (die leer van die laaste dinge). Dit gaan dus hier oor die Hoof van die Kerk oor alle eeue heen en daarom is die boodskap aan die sewe gemeentes in Klein-Asië, net so van toepassing op ons in hierdie dae!
8. CHRISTUS SE VERKLARING VAN DIE SIMBOLE:
Vers 20 ~ En dit is die verborge betekenis van die sewe sterre wat jy in my regterhand gesien het, en van die sewe goue lampe: die sewe sterre is die leraars van die sewe gemeentes, en die sewe lampe is die sewe gemeentes." Die Here Jesus maak dit van die begin af duidelik dat baie van dit wat Johannes gaan sien, figuurlik gesien moet word, daarom beelde soos die "sewe goue staanlampe", of die "sewe sterre", ens. Maar terselfdertyd gee Christus vir Johannes die beginsels deur, waarvolgens die simbole verklaar moet word. Die basiese beginsel is dat elke simbool se betekenis afgelei moet word van sy eie intrinsieke, of wesenlike en uitstaande karaktereienskappe.
In hierdie geval is daar bv. die sterre en die Lampstaanders. Daar is bv. bepaalde uitstaande kenmerke wat eerder gekoppel kan word aan 'n ster as aan enige iets anders. Anders gestel, dit is tog ondenkbaar om eienskappe soos dood en allerlei afskuwelikhede toe te dig aan 'n helder flikkerende ster in die hemel – 'n draak is tog sekerlik 'n beter illustrasie of simbool vir afskuwelikhede. Net so is dit ondenkbaar dat 'n goue lampstaander, tekenend van 'n demoon sal wees.
Ons moet egter ook daarop let dat die intrinsieke en uitstaande karaktereienskappe van 'n bepaalde simbool, ook nie alleen die enigste verklaringsmodel is nie. Daar moet ook gekyk word na die bepaalde Bybelse betekenis van die simbool of objek. Daar moet dus ook na die Bybelse konteks gekyk word waarin die simbool voorkom – die Woord verklaar m.a.w. die Woord. Die Openbaring boek moet dus ook vergelyk word met die res van die Woord ten einde verklarings vir bepaalde simbole te kry. Wanneer ons dus Skrifverklaring doen (en dit sluit Openbaring in), moet ons die totale panorama van die Woord van God gebruik om die Woord te verklaar.
Daarom gebruik Christus simbole wat nie vreemd aan die Woord is nie. Om by die voorbeelde van die Sterre en die Lampstaanders te bly – Dieselfde betekenis word bv. in Dan.12:3 verleen aan die simbool van die sterre ~ Die verstandige leiers sal skitter met die glans van die hemel self, en dié wat baie mense op die regte pad gelei het, sal vir altyd skitter soos die sterre. Dieselfde betekenis wat ons in Openbaring aan die Lampstaanders verleen, word in Matt.5:14-16 daaraan verleen ~ Julle is die lig vir die wêreld. 'n Stad wat op 'n berg lê, kan nie weggesteek word nie; 15 ook steek 'n mens nie 'n lamp op en sit dit onder 'n emmer nie maar op 'n lampstaander, en dit gee lig vir almal in die huis. 16 Laat julle lig so voor die mense skyn, dat hulle julle goeie werke kan sien en julle Vader wat in die hemel is, verheerlik (sien ook Sag.4:2).
10 TEN SLOTTE:
Ten slotte moet ons net kortliks kyk na die implikasies en betekenis van hierdie bepaalde "sterre" en "Engele" in Openbaring 1. Is hierdie Engele hemelse wesens, of is dit mense? Het elke gemeente 'n bepaalde beskermengel? Wat is die werklike betekenis van hierdie Engele?
Die eenvoudige feit dat hierdie briewe aan gemeentes gerig is en dat die boodskap deur "engele" oorgedra moes word, sluit die moontlikheid van hemelse engele dus uit, want dit is tog onlogies dat die Here Jesus die boodskap aan Johannes gee, om net weer terug te gee aan Engele om dit weer aan mense te gee. Hierdie "Engele" moet dus mense wees.
En wie is hierdie mense? Hierdie mense is die onderskeie "Boodskappers van God", of die voorgangers van die gemeentes en dit is in ooreenstemming met bv. Luk.7:24; 9:52 en Jak.2:25 waar die Griekse woord vir die menslike boodskappers, "ang'-el-os", of "ang-el-loi" is, wat dieselfde woord vir die hemelwesens is. Hierdie spesifieke "engele" is dan daardie gekose voorgangers, wat onder Christus se heerskappy staan en wat met Christus se gesag en waardigheid toegerus is, ten einde Sy opdragte uit te voer en daarom behoort voorgangers se boodskappe, asook hul persoon, met die nodige respek, aanvaarding, onderwerping en ondersteuning bejeën te word – ook dít is in ooreenstemming met Hebr.13:17, nl. ~ Julle voorgangers hou wag oor julle lewe en moet aan God rekenskap gee. Wees gehoorsaam en onderdanig aan hulle, want dan sal hulle hulle werk met vreugde kan doen en nie kla nie; anders het dit vir julle geen nut nie.
 Bybelstudiereeks deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) Sondagaand 07 Junie 2009