FW de Klerk Foundation - ARTIKEL: DIE ANC SE VERWOESTENDE NASIONALE GESONDHEIDSVERSEKERING-VOORSTEL
/ARTIKEL: DIE ANC SE VERWOESTENDE NASIONALE GESONDHEIDSVERSEKERING-VOORSTEL
Die voortdurende beskikbaarheid van ordentlike gesondheidsorg kan 'n deurslaggewende faktor wees vir baie van diegene, van alle rasse, wat hul toekoms in Suid-Afrika oorweeg, veral die jong, die goed gekwalifiseerdes en entrepreneurs wat die vermoë het om te trek.
Indien emigrasie onder die middelklas - na raming nou 3 000 per maand - toeneem, sal daar ernstige gevolge vir die land se belasting- en vaardigheidsbasis wees. Baie emigrante sal kom uit die 2% van belastingbetalers wat 70% van persoonlike belasting betaal. Hul vertrek sal ons vaardigheidsbasis verder uitput - waarsonder die vierde industriële revolusie Suid-Afrika eenvoudig sal verbygaan.
As private hospitale nie meer die finansiële, verkrygings- en prysbesluite kan neem wat noodsaaklik is vir hul lewensvatbaarheid nie, sal hulle sluit.
As dokters en spesialiste gedwing word om te praktiseer, hul fooie vas te stel en te wag vir vergoeding van die burokrasie, sal baie mense aansluit by die duisende mediese personeel wat reeds Suid-Afrika verlaat het. Volgens 'n Solidariteit-opname sal 43% van die dokters emigrasie oorweeg.
Tog sal dit in alle waarskynlik die onbedoelde gevolge van die NGV wees. Ingevolge die skema:
die NHI sou die belangrikste koper en verskaffer van mediese dienste en medisyne wees vir mense wat in Suid-Afrika woon;
geregistreerde gebruikers van gesondheidsorg sou geregtig wees op gratis mediese sorg en medisyne van geakkrediteerde diensverskaffers;
verskaffers van gesondheidsdienste sou besluit oor behandeling en verwysings na spesialiste en sal deur die NGV vergoed word; en
die NGV sal jaarliks besluit watter betalingskoerse op gesondheidsorgverskaffers van toepassing sou wees.
Die rykes sal voortgaan om privaat mediese dienste te koop - maar sal drie keer vir hul gesondheidsorg moet betaal - eerstens deur hul normale belasting, tweedens deur die belastingheffing van die NGV en uiteindelik uit hul sakke.
Dit alles sou ingefaseer word oor 'n tydperk van sewe jaar, wat in 2026 voltooi sal word. Bestaande mediese versekeringskemas sal tot dan voortgaan. Na 2026 sou hulle egter slegs aanvullende dekking kan bied vir dienste wat nie deur die NGV vergoed kan word nie.
Die NGV sal bestuur word deur 'n groot nuwe burokrasie wat, so word ons verseker, op 'n koste-effektiewe en korrupsievrye basis. In die Verenigde Koninkryk, wat 'n lang tradisie het van korrupsievrye administratiewe doeltreffendheid, het die National Health Service (NHS) 1.7 miljoen mense in diens - waarvan 'n miljoen in administrasie betrokke is.
Waar sal die NVG die bekwame mannekrag vind om die skema te administreer - en wie sal daarvoor betaal? Die regering het gewys dat hy nie die bestaande ondernemings in staatsbesit doeltreffend kan bestuur nie - wat sal die NGV anders maak?
Dit is glad nie duidelik wat die NGV sal kos nie. Die Witskrif praat van R256 miljard teen 2026 - in 2010 rand. Dit is egter reeds R420 miljard in 2019 rand. Gegewe die regering se geneigdheid om koste te onderskat en te bestuur, sal die finale syfer waarskynlik minstens R450 - R500 miljard beloop (in 2019 rand). (Ter vergelyking kos die Britse NHS R2.3 miljard rand vir 'n bevolking van 65 miljoen).
Dit sal finansier word deur:
die jaarlikse gesondheidsbegroting (+/- R230 miljard hierdie jaar);
mediese belastingkrediete, (+/- R20 miljard);
'n betaalstaatbelasting; en
'n heffing op persoonlike inkomstebelasting.
Die betaalstaatbelasting en heffing sal R200 - 250 miljard moet oplewer - in vergelyking met die ontvangste van R553 miljard uit persoonlike inkomstebelasting en R230 miljard uit belasting op korporatiewe inkomste.
Dit is derhalwe nie verbasend dat die verslag van die Davis-belastingkomitee oor die finansiering van die NGV lui dat:
"…given the current costing parameters outlined in the White Paper, the proposed NHI, in its current format, is unlikely to be sustainable unless there is sustained economic growth."
Waarom wil die ANC so oorgehaal om voort te gaan met so 'n potensieel verwoestende inisiatief in 'n tyd waarin:
daar sulke ernstige twyfel bestaan oor die bekostigbaarheid daarvan (meegedeel deur die tesourie, nogal);
dit versuim het om die ernstige tekortkominge in die lewering van openbare gesondheidsorg aan te spreek (en daar is geen aanduiding dat iets op hierdie front verbeter nie);
die meeste NVG-loodsstudies het misluk;
die land staar bankrotskap in die gesig weens sy parastatale skuld van 'n half triljoen rand - en;
dit is op die punt om 'n ewe rampspoedige proses van onteiening sonder vergoeding aan te pak?
Die ANC se eerste motivering is sy ideologiese verbintenis - bevestig deur Nasrec-resolusies - om gelykheid deur herverdeling van welvaart op te lê - eerder as om gelykheid te ontwikkel deur ordentlike onderwys, volgehoue ekonomiese groei en werkskepping.
Die ANC is reg oor die ongelykheid van gesondheidsorglewering. Openbare gesondheidsuitgawes vir 2019-20 is +/- R230 miljard - wat slegs 4.1% van die BBP is, vergeleke met 'n wêreldwye gemiddelde van 6.3%. 4.5% van die BBP (52% van die totale gesondheidsbesteding) word egter slegs aan privaat gesondheidsorg bestee vir slegs die 16% van die Suid-Afrikaners wat deur mediese versekering gedek word, en die 8% -10% wat privaat mediese sorg betaal uit hul eie sakke. (Dit is belangrik om daarop te let dat dit nie 'n swart / wit ding is nie; slegs een derde van diegene met toegang tot privaat mediese sorg is wit).
Wat die ANC vergeet, is dat die 4.5% van die BBP wat burgers en ondernemings vir private mediese sorg betaal, diskresionêre uitgawes uit hul inkomste ná belasting is.
Die ANC is desperaat om tot elke prys voort te gaan. Hy blyk om te glo dat die ingewikkelde probleme opgelos kan word deur beraadslaging van vergaderings, om verslae te publiseer en burokrasieë te vestig, in plaas daarvan dat individue, maatskappye en markte hul eie keuses kan maak. Soos Chris Hart dit stel: die ANC beskou al die probleme as oplossings en al die oplossings as probleme.
Daar is 'n sterk argument vir die hervorming van die lewering van gesondheidsorg. Dit kan egter die beste bereik word deur:
om geleidelik die uitgawes aan openbare gesondheidsorg van 4.1% tot 6% van die BBP te verhoog;
deur die regstelling van die ernstig wanfunksionele stelsel van openbare gesondheidsorg;
deur private gesondheidsorglewering meer mededingend en doeltreffender te maak; en
deur ondernemings aan te spoor om mediese versekering uit te brei na baie meer van hul werknemers.
Daar is egter 'n aantal redes waarom die NGV nie geïmplementeer kan word soos beoog nie:
aspekte van die NVG-wetsontwerp kan ongrondwetlik wees, veral as gevolg van die wyse waarop dit die gelyktydige verantwoordelikheid van provinsies vir die verskaffing van gesondheidsorg sal erodeer;
die NGV sal onbekostigbaar wees - veral as Suid-Afrika gedwing word om na die IMF vir 'n reddingsboei te gaan; en
die skema sal 'n negatiewe invloed hê op die gesondheidsorg van die ANC se eie leierskap en middelklasbasis.
Die NGV is vol goeie voornemens. Die weg na die verderf van gesondheidsorg is egter bedek met sulke voornemens en eindig met potensieel rampspoedige onbedoelde gevolge. Almal wat bekommerd is oor die uitbreiding van meer billike gesondheidsorg aan alle mense van Suid-Afrika, moet "Nee!" vir die NGV sê. Hulle moet verenig om te werk vir 'n regverdige en praktiese stelsel wat die lewering van openbare gesondheidsorg aansienlik sal verbeter - en wat nie terselfdertyd Suid-Afrika se bestaande private gesondheidsorgstelsel sal erodeer nie.