Ek het die laaste paar dae wyd deur ons “droewe land” – N.P. van Wyl Louw se beskrywing – gereis en baie gevind om oor droewig te wees. Ek hoef dit eintlik nie eens te sê nie: ons almal ken die verkrummelende infrastruktuur op die platteland, die skrikwekkende korrupsie wat iets normaal geword het, die misdaad, die plaasmoorde, die onbekwaamheid van ons regering – noem maar op.
Ek wil nie blindweg optimisties wees nie. Ek hoop nie ek is naïef nie, maar ek het mense van alle streke en bevolkingsgroepe gevind wat mekaar nie haat nie, wat realisties is oor die feit dat ons nie sonder mekaar kan klaarkom nie, dat ons saam die wit en swart strepe van die sebra vorm, en as jy die een skiet, sterf die ander ook.
Selfs oorsee word hy uitgelag. Nie dat Suid-Afrika eintlik op die wêreld se radarskerms te sien is nie; maar as hy wel verskyn, is dit byna altyd negatief.
My goeie vriend, Max du Preez, moet nou maar weer in woede uitbars, maar ek skaam my vir my land se regering daar oorkant. Ek wíl so graag trots wees, maar ek kán nie.
Dit raak dus tyd dat ons nie meer agteroor sit en vir die regering wag om die oplossing aan te bied nie. Ons kan gerus kla en te kere gaan oor die slegte toestande, maar dit bring bloot ŉ bietjie emosionele bevrediging; geen vooruitgang nie.