Om te verstaan ​​hoe Hitler Duits geword het, help ons om met hedendaagse ekstremiste te handel
Geskryf deur Klaus Meyer
Op hierdie foto van Maart 1938 groet Adolf Hitler die Duitse troepe wat in Wenen, Oostenryk, die land van sy geboorte, optree. (AP Photo)
Die 80ste herdenking van die begin van die Tweede Wêreldoorlog nader kom. Dit is belangrik om te verstaan ​​hoe die konflik en die Holocaust kon plaasgevind het - en hoe ons kan voorkom dat sulke gruweldade weer gebeur.
As iemand wat spesialiseer in internasionale sake, weet ek hoe vinnig idees en ideologieë wêreldwyd vervoer kan word. Internasionale sakelui is toenemend besorg oor die moontlikheid dat ekonomiese nasionalisme sal lei tot deglobalisering, wat dekades van ekonomiese groei omkeer.
Dit het nuwe debatte oor die potensiaal aangespoor gevolge van ekonomiese nasionalisme en ook eksamens van die politieke prosesse wat verskuif van liberale demokrasieë na meer outoritêre regerings. Om beter te verstaan ​​waarom lande die liberale demokrasie kan laat vaar, is dit leersaam om na die geskiedenis te wend.
En daarom is dit belangrik om terug te kyk na hoe Adolf Hitler aan bewind gekom het. As ons 1930 tot 1933 verstaan, kan ons 1939 tot 1945 beter verstaan. En in 'n era van toenemende politieke ekstremisme oor die hele wêreld hou hierdie tydperk van die geskiedenis lesse belangrik vir die hede.
Die opkoms van Hitler behels dat konserwatiewe politici mag met 'n ekstremistiese party deel en dat hulle uit die weg geruim word. Dit bevat 'n universiteit wat die ministeriële inmenging dapper teenstaan, maar vinnig in lyn val toe die nuwe regime sy mag gesementeer het.
Die rol van Braunschweig
Hoe die Nazi's aan bewind gekom het, begin in Braunschweig, 'n klein staat in Duitsland.
Hitler het hom ten sterkste ingestel op die verkryging van politieke mag in Duitsland. Maar hy het 'n probleem gehad: hy het nie Duitse burgerskap nie - hy was in werklikheid 'n staatsminder immigrant wat in Duitsland gewoon het.
Hitler is in Oostenryk gebore, het in 1913 na München verhuis en het sy Oostenrykse burgerskap in 1925 herroep om te voorkom dat hy teruggelei word na sy geboorteland. Die normale pad na Duitse burgerskap was omslagtig en onseker - en Hitler het immers 'n groot kriminele rekord gehad weens sy betrokkenheid by die sogenaamde die Beer Hall Putsch van 1923.
Die kwessie het dringend geword toe Hitler in die Duitse presidentsverkiesing 1932 wou meeding. Sy party, die NSDAP (Nazi-party), het destyds mag slegs in een van die Duitse state, die klein noordelike deel vrystaat Braunschweig (in Engels bekend as Brunswick). Hitler het daarom sy partylede in Braunschweig gevra om vir hom burgerskap te kry.
Hitler word gesien tydens 'n Nazi-party-byeenkoms in Braunschweig in Februarie 1931. Duitse Federale Argief
Die politiek in die staat Braunschweig was meer gepolariseer as die nasionale politiek. Die staat het 'n substantiewe stedelike werkersklas, tradisionele klein ondernemings en groot landelike distrikte ingesluit. Die Duitse politiek van die 1920's is nasionaal gekenmerk deur 'n opeenvolging van veelparty-regerings wat bymekaargekom het sosiaal-demokrate (SPD) met partytjies van die sentrum en sentrum regs.
In Braunschweig regeer die SPD onder meer as 'n meerderheid van 1927 tot 1930 onder premier Heinrich Jasper. Die sentristiese en sentrum-regse partye en verteenwoordigers van klein ondernemings in die staat het 'n alliansie gevorm. Hulle het die SPD as hul grootste teenstander in die 1930-staatsverkiesing beskou, en het onder meer berusting gehad oor die aanstelling van SPD-lede tot poste in staatsadministrasie, skole en die universiteit.
Koalisie met Nazi's
Toe die SPD sy meerderheid in die verkiesing verloor het terwyl die Nazi's tot die derde plek opgestyg het, het die alliansiepartye het 'n koalisie met Hitler se party gevorm. Hierdie koalisieregering het die Nazi-party die posisie gegee as speaker van die Parlement en minister van binnelandse sake.
Die Nazi's het hierdie posisies gebruik om hul belange effektief te bevorder, en ondanks verskeie krisisse het die koalisie tot 1933 gehou. Dietrich Klagges, die minister van binnelandse sake van 1931, het sy posisie gebruik om politieke opposisie te teister, demokratiese prosesse te ondermyn, in te gryp in interne aangeleenthede van die universiteit, en - krities - aan Hitler sy Duitse burgerskap te gee.
Verkiesingsuitslae in Braunschweig en Duitsland, 1918-1933. Klaus Meyer, skrywer met dien verstande
Die Tegniese Universiteit van Braunschweig bevind hom by die sentrum van politieke konflikte van die tyd, terwyl hy sukkel om sy outonomie van die staatsregering te laat geld. Die konflik het in 1931 begin met 'n voorval waarin Nazi-studente het 'n Bulgaarse student beskuldig van 'n vroulike Duitse student beledig en sy uitsetting geëis het.
Toe die universiteit nie aan hul ras-gelaaide eise voldoen nie, het universiteitsleiers self die fokuspunt van Nazi-aanvalle geword.
Die konflik het in Maart 1932 toegeneem toe Klagges, die minister van binnelandse sake, voorberei het om Hitler as professor aan te stel by die Universiteit. Die skool was sterk gekant teen die idee, nie net omdat Klagges in die universiteit se outonomie ingemeng het nie, maar ook omdat Hitler nie die akademiese kwalifikasies het nie.
Universiteitspresident Otto Schmitz het Klagges se hoof oorgegaan om direk met die premier te kommunikeer Werner Küchenthal. Küchenthal het geweier om dit te doen teken die aanstellingsdokument.
Klagges het 'n ander roete gevind, naamlik om Hitler in 'n regeringsposisie aan te stel met die Braunschweig-verteenwoordiging in Berlyn, wat outomaties Duitse burgerskap sou behels. Koalisievennote het huiwerig saamgestem oor die versekering dat Hitler eintlik in daardie rol sou werk (wat hy nooit gedoen het nie).
Maar aan die universiteit het die verhouding met die minister aanhou versleg. In Mei is Schmitz geskors en ondersoek vir 'n onverwante skandaal. Maar die nuwe president, Gustav Gassner, het ook teen die Nazi-studentegroep afgedwaal en beswaar gemaak teen hul gebruik van Gedenkdag om een ​​van hul leiers wat in 'n straatgeveg vermoor is, te vier en dat hulle partybaniere met die swastika-simbool op universiteitsgeleenthede gedra het. Klagges het hom van die hand gewys.
Na die nasionale magsgreep van die Nazi-party in Januarie 1933, het Braunschweig, vroeër as elders, ontslag, arrestasies van politieke teenstanders, straatgeweld en boekverbranding ervaar. Onder baie sosiaal-demokrate en kommuniste is die voormalige premier Jasper en die majoor in die stad Ernst Böhme is gearresteer; Böhme is gemartel totdat hy sy bedanking onderteken het. Gassner het eers weggekruip en toe die staat gevlug, bedank terwyl hy in Bonn was en is gearresteer met sy terugkeer na Braunschweig.
Op Mei 1, 1933, het Klagges op die stappe van die universiteit aangekondig dat die lid van die Nazi-party Paul Horrmann was die nuwe president. Destyds was demokrasie en universiteitsoutonomie dood.
Waarom het ander politici nie ingegryp nie?
Klagges se oorskryding kon deur politici in die nie-Nazi-partye van die koalisie in Braunschweig gestop word. Waarom het hulle nie opgetree nie? Hierdie vraag is breedvoerig deur plaaslike historici bespreek - en deur die protagoniste self na 1945. Minstens drie faktore het saamgekom.
Eerstens was die verdeeldheid tussen die sentrum-regs (die alliansiepartye in die koalisie) en die sentrum-links (die SPD, of sosiaal-demokrate) dieper in Braunschweig as elders in Duitsland, waarskynlik as gevolg van die ervaring van 'n SPD-enigste regering van 1927 na 1930. En die verwerping van die Versailles-verdrag van die sentristiese en sentrum-regse partye was 'n belangrike deel van hul ideologie, 'n siening wat hulle met die Nazi-party gedeel het.
Tweedens het die straatgeweld en verbale intimidasies deur Nazi-groepe, waaronder paramilitêre persone, 'n atmosfeer van vrees geskep. Persone wat teen die Nazi's uitgespreek het, was selfs bekommerd oor hul persoonlike veiligheid.
Derdens lyk dit asof sommige belangrike besluitnemers beloon is met winsgewende promosies: Küchenthal het byvoorbeeld hoof van die staatsbank geword, 'n posisie wat hy tot 1945 beklee het.
In hul eie verklarings na 1945 het politici van die sentraal-regs en sentrum-regs aangevoer dat hulle probeer het om die Nazi's te bevat deur hulle by die regering te integreer, wat hulle verwag dat hulle hul kiesers se steun uiteindelik sou ondermyn. Dit was 'n duur misberekening.
Wat dit vandag vir ons beteken: 'n Persoonlike siening
My belangstelling in hierdie geskiedenis is baie persoonlik. Nie net is Braunschweig my tuisdorp nie, maar my oupa was 'n junior professor aan die Tegniese Universiteit van Braunschweig, en werk nou saam met Gustav Gassner, die president wat opstaan ​​teen die Nazi's, maar wat in die gevangenis was ballingskap in Turkye.
Erkenning van die belangrikheid van leer uit die geskiedenis, en gesinsherinneringe Ek glo veral dat hierdie geskiedenis belangrike lesse dra oor die opkoms van Nazisme in Duitsland - en dus ook oor hoe soortgelyke buitensporighede in die toekoms voorkom kan word.
Sodra 'n fascistiese groep politieke mag verkry, is dit baie moeilik om dit te verplaas.
Wees ingelig en verloof vir kiesers. En hou u van politieke groepe wat nie daartoe verbind is om demokratiese prosesse of agendas op grond van ras te hê nie.
Vir politici is dit gevaarlik om mag met ekstremiste in u eie party of in ander partye te deel. Politici van sentraal-links en sentrum-regs kan mekaar as historiese teenstanders sien, maar hulle moet saamgevoeg word in die stryd teen ekstremiste aan weerskante.
Klaus Meyer, professor in internasionale sake, Wes-Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Om te verstaan ​​hoe Hitler Duits geword het, help ons om met hedendaagse ekstremiste te handel