Islam in Indië - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Islam in Indië
Islam in Indië vorm die naasbestaande godsdiens na Hindoeïsme, met ongeveer 151 miljoen Moslems in Indië se bevolking vanaf 2007 (volgens die regeringsensus 2001), d.w.s. 13,4 persent van die bevolking. Tans het Indië die derde grootste bevolking van Moslems ter wêreld, na Indonesië en Pakistan.
Islam in Indië het 'n fassinerende en kragtige impak gehad. Inderdaad, Islam is verweef in die struktuur van die Indiese beskawing en kultuur. Moslems het in die lewe van Muhammad, die profeet, in Indië aangekom, moskees opgerig en sendingwerk in die sewende eeu gevestig. Die sendingpogings was suksesvol, en het Islam tot die Indiese lewe gewortel. Soos dikwels gebeur met sendingbewegings uit alle gelowe, het handelaars- en handelspogings hand aan hand gegaan met sendingwerk. Arabiere het voor die geboorte van Mohammed 'n teenwoordigheid in Indië gehad. Dit het waarskynlik die wegspring van Islam moontlik gemaak, omdat Arabiese handelaars wat in Indië gevestig was en hulle tot Islam bekeer het, reeds 'n basis van bedrywighede gehad het. in die fenomenaal diverse godsdienstige en kulturele landskap van Indië.
Islam in Indië het die unieke ervaring gehad om met ander godsdienste saam te bestaan. Hindoeïsme, jainisme en boeddhisme het almal hul oorsprong in Indië. Alhoewel Boeddhisme sedert die agtste eeu C.E. in Indië agteruitgegaan het, het dit steeds 'n groot teenwoordigheid behou. Islam moes homself in die een of ander mate akkommodeer met die meeste belangrikste wêreldgodsdienste: Hindoeïsme, Jainisme, Boeddhisme, Judaïsme en Christendom. Dit het uiters moeilik geword in die tyd van Indië se onafhanklikheid van die Britse bewind. 'N Meerderheid Moslems het saamgestem met die oproep van hul leiers, veral Muhammad Ali Jinnah, Nawabzada Liaquat Ali Khan, en Huseyn Shaheed Suhrawardy, om 'n aparte nasie te skep. Die meerderheid Moslems het besluit dat die lewe in samewerking met ander godsdienste, veral die dominante Hindoe-gemeenskap, hul godsdienstige oortuigings sou belemmer. Dit het gelei tot die totstandkoming van Pakistan in 1947 en Bangladesj in 1971. Die oorblywende Moslemgemeenskap in Indië het met die een of ander sukses gesukkel om saam te werk.
Die Delhi Fort, ook bekend as die Red Fort.
Die opkoms van Islam in die streek het plaasgevind op dieselfde tyd as die Turko-Moslem-inval in die Middeleeuse Indië (wat groot dele van die huidige Pakistan en die Republiek van Indië insluit). Daardie heersers het die administrasie van groot dele van Indië oorgeneem. Sedert die bekendstelling in Indië, lewer Islam belangrike godsdienstige, artistieke, filosofiese, kulturele, sosiale en politieke bydraes tot die Indiese geskiedenis.
Gedurende die twintigste eeu het die Moslems van Suid-Asië 'n onstuimige geskiedenis in die streek gehad. Na die Lahore-resolusie van 1946 het die politici van die Moslemliga Pakistan, 'n staat met 'n Moslem-meerderheid, gevestig na onafhanklikheid van die Britse bewind. Die Moslem-bevolking van Indië en Pakistan is ongeveer dieselfde. Die voormalige president van Indië, APJ Abdul Kalam, het Islam verklaar as twee presidente voor hom. Talle politici, sowel as sport- en filmberoemdhede in Indië, was ook Moslem. Geïsoleerde voorvalle van geweld het nietemin tussen die Moslem-bevolking en die Hindoe-, Sikh- en Christelike bevolking voorgekom.
Islam het in Suid-Asië aangekom, lank voor Moslem-invalle van Indië, het die eerste invloed gedurende die vroeë sewende eeu by die Arabiese handelaars gekom. Arabiese handelaars het die Malabar-streek besoek en dit gekoppel aan die hawens van Suidoos-Asië, nog voordat Islam in Arabië gevestig is. Met die koms van Islam het Arabiere 'n prominente kulturele mag geword. Arabiese handelaars en handelaars het die draers van die nuwe godsdiens geword en hulle het dit oral versprei. Malik Bin Deenar het die eerste Indiese moskee in Kodungallurin 612 C.E. gebou, op versoek van Cheraman Perumal, in die leeftyd van Muhammad (c. 571-632).1
In Malabar was die Mappilas moontlik die eerste gemeenskap wat tot Islam bekeer is. Moslems het intensiewe sendingaktiwiteite langs die kus verrig, 'n aantal inboorlinge wat Islam omhels. Daardie nuwe bekeerlinge het by die Mappila-gemeenskap aangesluit. So was daar onder die Mapilas beide die nasate van die Arabiere deur plaaslike vroue en die bekeerlinge uit die plaaslike bevolking. In die agtste eeu het Siriese Arabiere onder leiding van Muhammad bin Qasim die provinsie Sindh (Pakistan) verower, wat die oostelikste provinsie van die Umayyad-kalifaat geword het. In die eerste helfte van die tiende eeu het Mahmud van Ghazni die Punjab bygevoeg tot die Ghaznavid-ryk, met verskeie aanvalle diep in Indië. Muhammad van Ghor het aan die einde van die twaalfde eeu 'n meer suksesvolle veldtog gevoer, wat gelei het tot die totstandkoming van die Sultanaat van Delhi.
Malik Ibn Dinar en 20 ander aanhangers van die profeet Mohammed, het eers in Kodungallur in Kerala beland. Islam het koninklike patronaatskap in sommige state hier gekry en later na ander dele van Indië versprei. 'N Plaaslike heerser het Dinar 'n verlate Tempel van Jain begrawe, waar hy die eerste moskee in die Indiese subkontinent in 629 gevestig het. E. Islamitiese geleerdes beskou die moskee as die tweede wêreld ter aanbieding van Jumma-gebed na die moskee in Medina, Saoedi-Arabië. Sy sendeling het tien addisionele moskees langs die Malabar-kus gebou, waaronder Kollam, Chaliyam, Pantalayini Kollam / Quilandi, Madayi / Pazhayangadi, Srikandhapuram, Dharmadom, Kasaragode, Mangalore en Barkur. Na berig word het hulle die moskees in Chombal, Kottayam, Poovar en Thengapattanam gebou.
Na die val van die Chola-dinastie, het die nuutgestigte Vijayanagara-ryk die Seljuk-Turke uit die breuke van Hanafi (bekend as Rowther in Suid-Indië) uitgenooi vir handelsbetrekkinge in 1279 nC. , Karaikal, Muthupet, Koothanallur en Podakkudi. Turke (Rowthers), wat nie Hindoes in Tanjore-streke kon bekeer nie, vestig hulle in die omgewing met hul armada en brei uit tot 'n Islam-gemeenskap van byna een miljoen Rowthers. Hierdie nuwe nedersettings is nou tot die Rowther-gemeenskap gevoeg. Breuke van Hanafi, wat nouer verband hou met die Turkse as ander in die suide, het billike gelaatskleure. Sommige Turkse Anatoliese en Turkse Safavid-inskripsies word in die wye omgewing van Tanjore tot Thiruvarur en in baie dorpe gevind. Madras Museum vertoon die inskripsies aan die publiek.
In die 1300 eeu vestig Arabiere hulle in Nagore, Kilakkarai, Adirampattinam, Kayalpatnam, Erwadi en Sri Lanka. Dit is moontlik die eerste Shafi-breukgemeenskap van Islam, bekend as Marakkar, in die verre suide en kusgebiede van Suid-Indië. Shafi-breuke het ook 'n gemengde en donkerder gelaatskleur vanweë hul noue verbintenis met die Arabiere. Arabiese handelaars het baie nuwe dorpe in daardie gebiede en nedersettings geopen en intensiewe sendingaktiwiteite langs die kus gedoen. 'N Aantal inboorlinge in Malaya en Indonesië het Islam omhels. Arabiere (Marakkar) se sendelinge het plaaslike vroue getrou en hulle tot Islam bekeer. Die Marakkars het een van die grootste Islamitiese gemeenskappe geword met bykans 2,5 miljoen mense.
Sufisme en verspreiding van Islam
Die Masjid-i-Jahan Numa
Sufis het 'n belangrike rol gespeel in die verspreiding van Islam in Indië. Hul sukses met die verspreiding van Islam word toegeskryf aan die parallelle in die Sofi-geloofstelsels en -praktyke met die Indiese filosofiese literatuur, veral geweld en monisme. Die Sufis se onortodokse benadering tot Islam het dit vir Hindoes makliker gemaak om die geloof te aanvaar. Hazrat Khawaja Muin-ud-din Chisti, Nizam-ud-din Auliya, Shah Jalal, Amir Khusro, Sarkar Sabir Pak en Waris Pak het Sufis opgelei vir die verspreiding van Islam in verskillende dele van Indië. Nadat die Islamitiese Ryk in Indië gevestig was, bied Sufis altyd 'n tikkie kleur en skoonheid aan wat andersins koud en skrander konings kon gewees het. Die Sufi-beweging het ook volgelinge uit die ambagsmanne en onaantasbare gemeenskappe gelok; hulle het 'n belangrike rol gespeel om die afstand tussen Islam en die inheemse tradisies te oorbrug. Daar is bewyse van fanatieke en gewelddadige bekerings wat deur Sufi-Moslems uitgevoer is. Ahmed Sirhindi, Naqshbandi Sufi het hartstogtelik gepleit vir die vreedsame omskakeling van Hindoes na Islam.
Rol van Moslems in Indië se onafhanklikheidsbeweging
Aligarh Moslem Universiteit
Die bydrae van Moslem-rewolusies, digters en skrywers in Indië se stryd teen die Britte is gedokumenteer, veral Maulana Abul Kalam Azad, Hakim Ajmal Khan en Rafi Ahmed Kidwai. Muhammad Ashfaq Ullah Khan van Shahjehanpur het saamgesweer om die Britse tesourie by Kakori (Lucknow) te buit. Khan Abdul Gaffar Khan (alom bekend as Frontier Gandhi), het voorgekom as 'n groot nasionalis wat vyf en veertig van sy 95 jaar in die tronk deurgebring het. Barakatullah van Bhopal, een van die stigterslede van die Ghadar-party, het gehelp om 'n netwerk van anti-Britse organisasies te stig. Syed Rahmat Shah van die Ghadar-party het gewerk toe 'n ondergrondse rewolusionêr in Frankryk tereggestel is deur sy deel te neem aan die onsuksesvolle Ghadar-opstand in 1915. Ali Ahmad Siddiqui van Faizabad (UP) beplan die Indian Mutiny in Malaya en Burma saam met Syed Mujtaba Hussain van Jaunpur, word tereggestel deur teregstelling in 1917. Vakkom Abdul Khadar van Kerala het in 1942 aan die "Quit India" -stryd deelgeneem, ook vir sy rol. Umar Subhani, 'n nyweraar en miljoenêr van Bombay, het Gandhi van die kongresuitgawes voorsien en uiteindelik sy lewe gegee ter wille van onafhanklikheid. Onder Moslemvroue het Hazrat Mahal, Asghari Begum, Bi Amma bygedra tot die vryheidstryd van die Britte.
Tot die dertigerjare het Muhammad Ali Jinnah as lid van die Indian National Congress gedien en deelgeneem aan die vryheidstryd. Dr. Sir Allama Muhammad Iqbal, digter en filosoof, was tot die 1920's 'n sterk voorstander van die Hindoe-Moslem-eenheid en 'n onverdeelde Indië. Maulana Muhammad Ali Jauhar en Maulana Shaukat Ali het geworstel vir die vrylating van die Moslems in die algehele Indiese konteks en het saam met Mahatama Gandhi en Maulana Abdul Bari van Firangi Mahal vir vryheid gesukkel. Tot die dertigerjare het die Moslems van Indië in die breë hul politiek saam met hul landgenote gevoer, in die algehele konteks van 'n onverdeelde Indië.
In die laat 1920's, met erkenning van die verskillende perspektiewe van die Indiese Nasionale Kongres en dié van die All India Muslim League, het dr. Sir Allama Muhammad Iqbal in die dertigerjare die konsep van 'n aparte Moslemland in Indië aangebied. Gevolglik is die Die hele Indiese Moslemliga het die vraag na 'n aparte Moslem-vaderland verhoog. Die vraag, wat in 1940 in Lahore geopper is, het bekend gestaan ​​as die Pakistan-resolusie. Dr. Sir Allama Muhammad Iqbal is destyds oorlede, en Muhammad Ali Jinnah, Nawabzada Liaquat Ali Khan, Huseyn Shaheed Suhrawardy, en baie ander het die Pakistan-beweging gelei.
Aanvanklik het die vraag na aparte Moslem-vaderland (e) binne 'n raamwerk geval van 'n groot, onafhanklike, onverdeelde Indië met outonome streke wat deur die Moslems beheer word. 'N Aantal ander opsies om die Moslem-minderheid in Indië voldoende beskerming en politieke verteenwoordiging in 'n vrye, onverdeelde Indië te gee, het ook onder bespreking gekom. Toe die Indiese Nasionale Kongres, die All India Muslim League en die Britse koloniale regering nie daarin slaag om 'n gemeenskaplike grond te vind wat tot die vroeë onafhanklikheid van Indië van die Britse Raj gelei het nie, het die All India Muslim League onomwonde gedruk met die eis om 'n heeltemal onafhanklike, soewereine land. , Pakistan.
Reg en politiek
'N Moslem-egpaar wat in Indië getroud is, neem 'n Hindoe-man in die rivier.
Die toepassing van die Moslem-persoonlike wet (Shariat), 1937, reguleer Moslems in Indië2 Dit rig die toepassing van Moslem-persoonlike reg op Moslems in huwelike, mahr (dower), egskeiding, onderhoud, geskenke, waqf, testamente en erfenis.3 Die howe pas die Hanafi Sunni-wet in die algemeen toe, met uitsonderings wat slegs gemaak word vir die gebiede waar die Sia-wet wesenlik van die Sunni-praktyk verskil.
Alhoewel die Indiese grondwet gelyke regte aan alle burgers bied, ongeag hul godsdiens, beveel artikel 44 'n eenvormige burgerlike kode aan. Die pogings van opeenvolgende politieke leierskap in die land om die Indiese samelewing onder die algemene burgerlike wetgewing te integreer, is sterk teëstaan, terwyl Indiese Moslems dit beskou het as 'n poging om die kulturele identiteit van die minderheidsgroepe van die land te verwater.
Moslems in die moderne Indië
Moslems bid in 'n moskee in Srinagar, Jammu en Kashmir.
Moslems in Indië vorm 13,4 persent van die totale bevolking. Moslems het rolle op verskillende terreine van die land se vooruitgang gespeel. Die gemiddelde inkomste van Indiese Moslems is die laagste van alle godsdienstige gemeenskappe van die Indiërs.
Slegs vier persent van die Indiese Moslems studeer in Madrasas, waar die primêre medium van opvoeding Urdu is. Die oorblywende 96 persent woon óf regeringskole, privaatskole, of geeneen volgens die verslag van die Sachar-komitee nie. Die koopkrag van die Moslem-gemeenskap in Indië word in 2005 op ongeveer $ 30 miljard geraam (of 4 persent van die nasionale totaal). 'N Oorweldigende 131 miljoen Moslems in Indië leef op 'n verbruik per capita van minder as R20,00 per dag ($ 0,50 per dag), volgens die bevindinge van die verslag oor die 4 Gedurende die periode 1975 tot 2000 het vyf en twintig miljoen Moslems tot die middelklas in Indië behoort.
Daar is verskeie gevestigde Moslem-institute in Indië. Universiteite en institute sluit die Aligarh Moslem-universiteit in5 (met kolleges soos Deccan College of Engineering, Deccan School of Hospital Management, Deccan College of Medical Sciences), Jamia Millia Islamia, Hamdard University,6 Maulana Azad Education Society Aurangabad, Dr. Rafiq Zakariya Campus Aurangabad,7 Crescent Engineering College en die Al-Kabir opvoedkundige gemeenskap. Tradisionele Islamitiese universiteite sluit die Sunni Markaz Kerala in 8 (die grootste liefdadigheids-, nie-regerings-, nie-winsgewende Islamitiese instelling in Indië), Raza Academy,9 Al jamiatulAshrafia, Azamgarh,10 Darul Uloom Deoband, en Darul-uloom Nadwatul Ulama.
Moslems wat deur die historiese Charminar bid. Het u geweet? Islam is die naasbestaande godsdiens in Indië na Hindoeïsme.
Islam verteenwoordig Indië se grootste minderheidsgodsdiens, met vanaf die 2001-sensus 138 miljoen mense.11 Nie-amptelike ramings beweer 'n veel hoër syfer.
Volgens die sensus van 2001 woon die grootste konsentrasies - ongeveer 47 persent van Moslems in Indië - in die drie state Uttar Pradesh (30,7 miljoen) (18,5 persent), Wes-Bengale (20,2 miljoen) (25 persent), en Bihar (13,7) miljoen) (16,5 persent). Moslems verteenwoordig slegs 'n meerderheid van die plaaslike bevolking in Jammu en Kashmir (67 persent in 2001) en Lakshadweep (95 persent). Hoë konsentrasies Moslems woon in die oostelike state Assam (31 persent) en Wes-Bengale (25 persent), en in die suidelike deelstaat Kerala (24,7 persent) en Karnataka (12,2 persent).
Islamitiese tradisies in Indië
Die Qawwali, die kuns om 'n lied te sing in die lof van Islamitiese persoonlikhede.
'N Meerderheid Moslems in Indië verklaar óf Sunni Deobandi óf Sunni Barelwi-trou, hoewel sommige hulself aan Shia, Sufi, Salafi en ander kleiner sektes verklaar. Darul-Uloom Deoband het die mees invloedryke Islamitiese kweekskool in Indië, wat as tweede beskou word as die Egiptiese Al-Azhar in sy wêreldwye invloed.
Sufisme vorm 'n mistieke weg (tarika), anders as die wettiese pad van die sharia. 'N Sufi het 'n direkte visie van eenheid met God, waardeur hy 'n Pir (lewende heilige) kan word. 'N Pir kan dissipels (muriede) aanneem en 'n geestelike afstamming opstel wat geslagte lank kan duur. Orde van Sufis het gedurende die dertiende eeu in Indië belangrik geword na die bediening van Moinuddin Chishti (1142-1236), wat hulle in Ajmer, Rajasthan, gevestig het en 'n groot aantal bekeerlinge na Islam gelok het weens sy heiligheid. Sy Chishtiyya-orde het die invloedrykste Sufi-afstamming in Indië geword, hoewel ander ordes uit Sentraal-Asië en Suidwes-Asië ook na Indië bereik het, wat 'n groot rol gespeel het in die verspreiding van Islam.
Die mees konserwatiewe vleuel van Islam in Indië berus meestal op die onderwysstelsel wat deur die honderde instellings vir godsdiensopleiding (madrasa) regoor die land voorsien word. Die madrasa beklemtoon die studie van die Koran en Islamitiese tekste in Arabies en Persies, maar weinig anders. Verskeie nasionale bewegings het uit hierdie sektor van die Moslemgemeenskap ontstaan. Die Jamaati Islami (Islamitiese Party), wat in 1941 gestig is, bepleit die instelling van 'n openlik Islamitiese regering. Die Tablighi Jamaat (Outreach Society) het na die veertigerjare aktief geword as 'n beweging, hoofsaaklik onder die ulema (godsdienstige leiers), met die klem op persoonlike vernuwing, gebed, 'n sendinggees en aandag aan ortodoksie. Dit is uiters krities oor die soort aktiwiteite wat in en rondom Sufi-heiligdomme plaasvind en bly 'n geringe, indien gerespekteerde, krag in die opleiding van die ulema. Omgekeerd, het ander ulema die legitimiteit van massa-godsdiens behou, insluitend verheffing van pirs en die nagedagtenis van die profeet. 'N Kragtige sekulariseringsdrif onder leiding van Syed Ahmad Khan het gelei tot die stigting van die Aligarh Muslim University (1875 as die Muhammadan Anglo-Oriental College) - met 'n breër, meer moderne kurrikulum as ander groot Moslem-universiteite.
Indo-Islamitiese kuns en argitektuur
Indiese argitektuur het nuwe vorm aanneem met die koms van Islamitiese bewind in Indië teen die einde van die twaalfde eeu nC. Islam het nuwe elemente in die Indiese argitektuur ingevoer, waaronder: gebruik van vorms (in plaas van natuurlike vorms); inskripsionele kuns met behulp van dekoratiewe letters of kalligrafie; versiering en gebruik van gekleurde marmer, geverfde pleister en helderkleurige geglasuurde teëls.
In teenstelling met die inheemse Indiese argitektuur, wat die trabeatorde gebruik het (d.w.s. horisontale balke wat oor alle ruimtes strek), het die Islamitiese argitektuur 'n boogvorm (d.w.s. 'n boog of koepel oorbrug 'n ruimte). Eerder as om die konsep boog of koepel te skep, het Moslems hulle geleen en verder vervolmaak uit die argitektoniese style van die post-Romeinse periode. Moslems gebruik vir die eerste keer 'n sementmiddel in die vorm van mortier in die oprigting van geboue in Indië. Hulle gebruik verder ook wetenskaplike en meganiese formules, afgelei van ander beskawings, in hul konstruksies in Indië. Sodanige gebruik van wetenskaplike beginsels het nie net gehelp om die sterkte en stabiliteit van die boumateriaal te verkry nie, maar het ook die argitekte en bouers groter buigsaamheid gebied.
Die Islamitiese elemente van argitektuur het reeds in ander lande soos Egipte, Iran en Irak verskillende eksperimentele fases deurgemaak voordat dit in Indië ingestel is. Anders as die meeste Islamitiese monumente in hierdie lande - wat grotendeels in baksteen, gips en puin gebou is - het die Indo-Islamitiese monumente tipies die vorm aangerig vir die uitvoering van klipmateriaal. Die kennis en vaardigheid wat die Indiese vakmanne gehad het, wat al eeue die kuns van klipwerk bemeester het en hul ervaring gebruik het tydens die konstruksie van Islamitiese monumente in Indië, het die ontwikkeling van die Indo-Islamitiese argitektuur baie vergemaklik.
Islamitiese argitektuur in Indië verdeel in twee dele: godsdienstig en sekulêr. Moskees en grafkelders verteenwoordig die godsdienstige argitektuur, terwyl paleise en forte voorbeelde van sekulêre Islamitiese argitektuur bied. Forts het 'n wesenlike funksionele ontwerp, kompleet met 'n klein stadsgebied binne en verskeie versterkings om die vyand te betrek en af ​​te weer.
Taj Mahal moskee of Masjid
Die moskee, oftewel masjid, verteenwoordig Moslemkuns in sy eenvoudigste vorm. Die moskee, basies 'n oop binnehof omring deur 'n pilaarstoep, het 'n koepel vir 'n kroon. A mihrab dui die rigting aan van die Qibla vir gebed. Regs van die mihrab staan ​​die mimbar of preekstoel waarvandaan die Imam sit die verrigtinge voor. 'N Verhoogde platform, gewoonlik 'n minaret waarvandaan die oproeper die gelowiges oproep om gebede by te woon, vorm 'n onveranderlike deel van 'n moskee. Jama Masjids, groot moskees, maak die gelowiges bymekaar vir die Vrydag-gebede.
Alhoewel dit nie eintlik godsdienstig van aard is nie, het die graf of maqbara 'n heeltemal nuwe argitektoniese konsep gebring. Terwyl die dwaalleraars die eenvoud uitstraal, het 'n graf van 'n eenvoudige graf van Aurangazeb tot 'n ongelooflike struktuur omring met grootheid (Taj Mahal) gewissel. Die graf bestaan ​​gewoonlik uit 'n afsonderlike kompartement of grafkamer wat bekend staan ​​as die huzrah, die sentrum wat dien as die senotaf of zarih. 'N Uitgebreide koepel dek die hele struktuur. In die ondergrondse kamer lê die lykshuis of die maqbara, met die lyk begrawe in 'n graf of qabr. Kleiner grafte kan 'n mihrabhoewel groter mausoleums 'n aparte moskee het wat op 'n afstand van die hoof graf geleë is. Normaalweg word 'n omheining deur die hele grafkompleks of rauza. 'N Dargah het die graf van 'n Moslemheilige aangewys. Byna alle Islamitiese monumente het verse uit die Heilige Koran wat in klein besonderhede oor mure, plafonne, pilare en koepels gekerf is.
Islamitiese argitektuur in Indië val in drie afdelings: Delhi of die keiserlike styl (1191 tot 1557 C.E.); die provinsiale styl wat die omliggende gebiede soos Jaunpur en die Deccan insluit; en die Mughal-styl (1526 tot 1707 C.E.).
Liberale bewegings binne Islam
↑ P.A. Muhammed, Cheraman Juma Masjid 'n sekulêre erfenis. 8 Julie 2008 herwin.
Application Die toepassingswet op die Moslem-persoonlike wet (Shariat), Vakilno1.com, 1937. 8 Julie 2008 herwin.
↑ Indië, die Republiek van Emory School of Law. 8 Julie 2008 herwin.
↑ Arjun Sengupta, Werksvoorwaardes en bevordering van lewensbestaan ​​in die ongeorganiseerde sektor. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Dar-us salam-onderwysstrust. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Al-Barkaat-onderwysinrigtings. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Al Ameen Opvoedkundige Vereniging. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Sunni Markaz Kerala. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Raza Akademie. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Al jamiatulAshrafia, Azamgarh. 16 Julie 2008 herwin.
↑ Internasionale verslag vir godsdiensvryheid 2007 - Indië. 8 Julie 2008 herwin.
Hierdie artikel bevat materiaal uit die Library of Congress Country Studies, wat publikasies in die publieke regering van die Verenigde State is.
Elliot, H. M., en John Dowson. Die geskiedenis van Indië, soos vertel deur sy eie geskiedkundiges: die Mohammedanse periode. Nabu Press, 2010. ISBN 978-1142017057
Majumdar, R. C. (red.). The History and Culture of the Indian People, Volume VI. The Delhi Sultanate, Bombay, 1960: Volume VII, The Mughal Empire, Bombay, 1973.
Mistry, M. B. "Moslems in Indië: 'n demografiese en sosio-ekonomiese profiel." Tydskrif vir Moslem-minderheidsake 25(3) (2005): 399-422.
Nizami, Khaliq A. "Sommige aspekte van die Khānqah-lewe in die Middeleeuse Indië." Studia Islamica 8 (1957):51-69.
Siddiqui, M. K. A. (red.). Marginale Moslemgemeenskappe in Indië. Nieu-Delhi: Instituut vir objektiewe studies, 2004. OCLC 55961358