Ons dans die blink verstand verander,
onbeperkte verbindings wat ons is. . .
Linda Crane, van
Ek hardloop deur 'n hoë woestynland, en die geure en bitterborstel geure verwelkom my as ek in die kans kom om my bene te strek en soos die wind te hardloop. Die briesie wissel van een rigting na die volgende, omring my met sy lewendige teenwoordigheid, aangesien die omliggende bergreekse die vallei van my huis omsluit.
Ek is op pad na die windvormige, ou katoenhoutboom, want dit staan ​​alleen in al die ruimtes van grond en lug. In groet streel ek kortliks sy romp en klim dan na die boonste takke, en glad nie die gevoel van growwe bas op my vel nie. Soos ek boontoe kom, spring 'n groot gevleuelde in en ons gaan af, met ongelooflike spoed op tot die groot en onheilspellende ryk van die boonste wêreld.
Ek vind my geesvoorouer-onderwyser omring deur 'n wye oopheid van vlugtige uitsigte. Op die naaste is die bedekke klipe wat onder 'n verskeidenheid plante plant, wat laag op die grond groei, en oral dryf die winde onwrikbaar rondom en deur ons. Hy sê vir ons dat dit vir ons voorouers weer was. Hulle was elke dag op die een of ander manier bewus daarvan, want hulle het intussen met allerhande weer gewoond geraak.
Ek sien gesigte van ons voorvaders wat met die weer in wisselwerking is, die eerste weer van die dag groet en mekaar kommentaar lewer oor "wie" hier is. Ek sien mense wat erkenning gee aan die wesens van weer direk deur hul woorde, liedjies, gebare en aanbiedinge van voedsel of ander stowwe. Ek sien 'n groep mense wat in 'n sirkel sing en dans, en ek vra my voorouer-onderwyser as dit 'n seremonie is oor die weer. Hy knik, en ek verstaan ​​dat ons voorvaders in hul lewens diep bewus was van die lewensonderhoudende werking van die weer. Die ou mense het geweet dat hul lewens afhanklik was van hul vermoë om saam te leef en met hierdie magtige kragte verband te hou.
My onderwyser voeg ongelukkig by dat ek verbaas sou wees oor hoe baie mense slaap, baie mense is vandag in hul mees basiese bewustheid van weer. Die dromslag verander, en my voorouer-onderwyser nooi my om terug te keer om meer te leer oor die ou maniere, selfs as ek werk om nuwes te ontdek. Ek dank hom eerlik en keer terug na die gewone werklikheid.
Onthou die Wysheid
Inheemse tradisionaliste van vandag het nie van hierdie wysheid vergeet nie en werk nog steeds baie, soos hulle al duisende jare het, om te verseker dat die lewe nie net vir hul eie gemeenskappe gaan nie, maar vir ons almal. Hulle verstaan ​​en demonstreer ook die belangrikheid van persoonlike houding vir die groter welsyn. Hoe nodig is ons individuele uitdrukkings van liefde, eer en dankbaarheid vir ons lewens en alle ander, gesien en onsigbaar, met wie ons hierdie middelwêreld deel. .
Die lang lewe en genie van sjamanisme is dat dit gedeeltelik nie verborge is vir metodologie nie. As sodanig is sjamanisme altyd metamorphosing as dit ontwikkel in reaksie op die huidige, veranderende omstandighede van die wêreld (soos die weer!). As ons nie teen 'n gekodifiseerde stel gevestigde tradisionele maniere moet stoot nie, kan ons die gawes van kernkulturele kennis en praktyke geredeliker in ons soeke na wat nodig en doeltreffend is, hier en nou.
Diegene van ons wat vandag weer shamanisme wil beoefen, maar geen voorouers van weerwerkers het nie, kan harte uit die feit dat ons tog wel iets van 'n voordeel kan wees. Om seker te wees, daar is beduidende uitdagings vir ons groei as shamaniese praktisyns (ons wêreldbeskouing vir een), maar onbeskadig en los van kulturele ligplaatsen af, soos ons dalk is, eerder as om onsself te bedink, kan ons voordeel trek uit een van die primêre sterk punte van sjamanisme: sy inherente spontaniteit. Sjamane is geneig om eklekties te wees in hul praktiese bereidwilligheid om te gebruik wat werk, en 'n gebrek aan onbetwiste toewyding aan 'n bepaalde tradisie of godsdiens kan 'n bate wees vir ons geestelike groei.
Geestelike Dilettantisme vs Geestelike Sterkte
Ons moet egter versigtig wees vir ons kultuur se voorliefde vir dilettantisme oor geestelike weë. Dit is te maklik om dinge te speel en om onsself te mislei om te dink ons ​​leef ons praktyk.
Johnny Moses, meesterverteller en tradisionele geneser van die noordwestelike kusstamme van British Columbia, leer dat die geeste en voorouers "altyd daar in die woude en die berge is en wag vir ons om hulle te besoek, maar ons is diegene wat moet besoek. "Verder moet ons wys dat ons werklik bereid is om te leer vir die leringe en waardig genoeg is om die werk, die medisyne, die krag te ontvang en te dra.
Voorvaderlike leerstellings en tradisionele mense sê vandag dat dit lyding verg. Johnny Moses beskryf sy mense se betekenis vir die woord lyding as nie 'n negatiewe ding nie; dit verwys na kragte wat druk of druk op ons dat ons baie sterk kan voel. Lyding help ons om sterk te word sodat ons die winde en storms van die lewe kan weerstaan. "
As ons geroep word om te werk met die weer vir die doel van groter harmonie en balans in ons wêreld, dan is dit noodsaaklik om ons beelde te fokus op die geestelike aard van hierdie pad. Die wêreld het nie meer dade van weerverandering en verhoudings van power-over nodig nie. Alhoewel die voorouers, inheemse weervoorspellings wissel van mense na mense, onder dit is alles die begrip dat "reënwerk as 'n heilige beroep beskou word. Daar is 'n geestelike en geestelike voorbereiding. "[Inheemse Amerikaanse mites en geheimenisse, Vincent A. Gaddis]
'N Werkverhouding met die weer
George Wachetaker, 'n Comanche-sjaman, het gesê dat dit hom ten minste tien dae van geestelike voorbereiding moet neem voordat 'n werklike seremonie van weerwerk kan begin. Tydens 'n droogte in Florida in 1971 het 'n radiostasie in Pompano Beach Wachetaker vir sy reënwerkdienste gehuur. Daar word gerapporteer dat ongeveer 1,500 mense in 'n sirkel bymekaargekom het in 'n parkeerterrein waar die seremonie plaasgevind het. Wat die toeskouers gesien het, was die Wachetaker wat 'n vuur aan die brand gesteek het, sing, dans en van 'n bak water ontsnap. Wat hulle ervaar het, was vier minute na die seremonie 'n dringende storting, en 'n oomblik waar, volgens die radio-programdirekteur Casey Jones, "het ons dit net nie geglo nie." Aan die begin het mense by die winkelsentrums vir skuiling gebout, en dan het hulle uitgebreek in "wilde applous." [Inheemse Amerikaanse mites en geheimenisse, Vincent A. Gaddis]
As die helpende geeste enigeen van ons na 'n pad van weer-sjamanisme aantrek, moet ons leer hoe om ons eie unieke, werksverhouding met die geeste en weerkragte te skep. As weerdansers is die werklik belangrike roeping om die weer lief te hê en om weer van 'n plek van persoonlike egtheid te verwant. Niemand anders kan presies voorskryf hoe om dit vir enigeen van ons te doen nie. In wese is ons alleen, tensy ons vandaan kom en leef binne 'n inheemse, voorvaderlike tradisie van gevestigde maniere om verband te hou.
Wat ons egter kan vind, is 'n "kaalbene" -kaart, iets wat in die gees van kern-sjamanisme die onderliggende gemeenskaplike grond openbaar, die grondslag wat gedeel word deur 'n verskeidenheid soortgelyke en uiteenlopende tradisies wat oor en oor verskyn, maak nie saak wat rigting waarna ons kyk.
Uit die voorvaderlike tradisies van Afrika weerspieël Malidoma Patrice Somé se beskrywing van menslike verhoudings met die heilige dat die basis van gedeelde begrip gevind word waar die shamaniese wêreldbeskouing bestaan: "Die verband met Gees en die ander wêreld is 'n dialoog wat op twee maniere gaan. Ons noem die geeste omdat ons hul hulp nodig het, maar hulle benodig ook iets van ons. . . . Hulle kyk na ons as 'n uitbreiding van hulself. "[Die helende wysheid van Afrika deur Malidoma Patrice Somé]
As sjamaniese praktisyns moet ons verstaan ​​dat die behoefte en die begeerte tot harmonie tussen die wêrelde wedersyds is - maar dit is nie alles vir die geeste nie. En so het ons ook 'n belangrike rol in ons bereidwilligheid om met die helpende geeste te werk. Somé se tradisie is nie alleen in die erkenning van die noodsaaklikheid van opsetlike samewerking tussen mense en dié van die geesteswêreld nie. Soos Hy sê: "As die Gees na ons opkyk, en ons kyk na Gees, dan kyk ons ​​na mekaar, en die mens moet van hierdie 'n sekere waardigheidswaarde verkry." [Die helende wysheid van Afrika deur Malidoma Patrice Somé]
Aangesien ons sterk en seker genoeg op ons pad groei, sal ons die vryheid om direk van die helpende geeste te leer, waardeer. Dit kan natuurlik die mees veeleisende taakmakers van almal wees, so ons gaan nie weg nie maklik. Iemand uit 'n gevestigde tradisie kan ook direk van die helpende geeste leer, maar hy of sy moet verder as kulturele voorskrifte of verbande bereik om iets nuuts in te bring.
Wat die meeste in sjamanisme geld, behalwe etiek, is die bereidwilligheid om voort te bring wat nou in die wêreld nodig is. En dit kan iets wees wat heeltemal nuut of iets oud is wat vir vandag hernu word.
Diegene van ons wat sjamanisme in ons kultuur beoefen, het 'n deuropening waardeur ons doelbewus gunstige verandering vir ons wêreld kan skep. Deur gepaste dade van spontaneïteit kan ons voortgaan om die leiding van die helpende geeste te volg sodat die werk en kennis kan ontwikkel en vars bly. Dwarsdeur, die teenwoordigheid en krag van liefde maak dit alles die moeite werd - en moontlik - aangesien dit alles saam weef.
Daar is baie onder ons wat 'n aangebore geestelike verband met die weer het, en as hierdie vermoë bewustelik gekoester word en doelbewus ontwikkel word in diens tot groter balans en harmonie, dan kan hierdie mense genesings bied wat werklik en nuttig en noodsaaklik is vir ons keer. En as ons nie bewus is van enige inherente geskenk of voorouderlike afstamming nie, maar ons het liefde vir die weer, vir die aarde en vir ons lewens, dan is dit genoeg. Dit is alles wat ons moet begin op die pad van suksesvolle weerdans, in elke sin van die metafoor.
Hoor my goed. . .
Jy het alles wat jy in jou nodig het
om 'n groter lig op die web te voeg.
Droom vir my 'n nuwe droom,
Weef my 'n nuwe web,
Spin my 'n nuwe liedjie,
Maak my 'n nuwe wêreld.
Laat die Vrede van die Lig en die Storm
wees binne jou
Geseënd wees ons almal.
"Spider Woman praat, "Ramona Lapidas,
ontvang tydens 'n sjamaniese reis
Weer Shamanisme gaan oor transformasie - van onsself, en dus ons wêreld. Dit gaan oor hoe ons 'n uitgebreide wêreldbeskouing kan ontwikkel wat die geestelike realiteite vereer om 'n werkende vennootskap met die gees van weer te skep en sodoende die welsyn en harmonie van die aarde te herstel. Deur 'n unieke kombinasie van antropologiese navorsing, sjamaniese reise en persoonlike verhale en anekdotes, toon Nan Moss en David Corbin hoe mense en weer mekaar altyd beïnvloed het en hoe dit die weer kan beïnvloed.
Nan Moss en David Corbin is fakulteitslede van Michael Harner se Stigting vir Sjamaniese Studies sedert 1995 en ook kursusse by Esalen Instituut in Kalifornië en die New York Ope Sentrum. Hulle het die geestelike aspekte van weer sedert 1997 ondersoek en onderrig en het 'n privaat sjamaniese praktyk in Port Clyde, Maine, gehad. (Dawid het oorlede in 2014.) Besoek hul webwerf by www.shamanscircle.com.