Afrikaans: Viljoen, Du Plessis en Booysen (1995) het reeds in 1992 begin met die ontwikkeling van 'n vloedskadesimulasiemodel (FLODSIM) vir die Benede-oranjeriviergebied. Hierdie model was gebaseer op 'n GIS-benadering en is in 1994 voltooi. Die grootste tekortkoming van die model was dat dit gebiedspesifiek was. 'n Opvolgprojek is in 1995 geloods om die model so te veralgemeen dat dit toepasbaar op verskillende vloedgeteisterde gebiede kan wees. Weiss (1976) het reeds omvattende werk ten opsigte van vloedskadeberaming vir die Mfolozirivier gedoen en daar is besluit om die gebruik van FLODSIM op die Mfolozi vloedvlakte te demonstreer. 'n Opstellingsprogram is geskryf om dit moontlik te maak om die model aan te pas na gelang van die verskillende situasies in vloedvlaktes. Die opstellingsprogram laat die gebruiker toe om die kenmerke van die gebied aan te dui en lei dan die gebruiker deur 'n reeks menu's om die veranderlikes van elke kenmerk te definieer. Kenmerke wat deur die modelondersteun word, sluit 'n DTM, noodwalle, kontoerlyne, hoogtepunte, landerye, infrastruktuur en geboue in. Programme is ook geskryf om die verkryging van nuwe hidrouliese data te vergemaklik nadat noodwalle bygevoeg of verwyder is. Dit sluit programme in wat die topografiese data wat deur numeriese vloedmodelle benodig word, vanaf die DTM kan genereer en programme waarmee die hidrouliese eienskappe wat deur die numeriese vloedmodelle bereken is, weer ingetrek kan word in FLODSIM. 'n Koppelvlak met Mike 11 is ontwikkel om die koppeling tussen FLODSIM en numeriese vloedmodelle te demonstreer. Ander verbeteringe tot die model sluit programme in vir die manipulasie van noodwalle, verliesfunksies vir suikerriet en infrastruktuur en 'n program vir die bepaling van gebiede wat oorstroom. In 'n literatuurstudie wat uitgevoer is ten opsigte van die verskillende metodes vir die verkryging van data, is gevind dat die data enersyds in digitale formaat vanaf ander instansies gekry kan word indien beskikbaar, of vanaf analoogkaarte versyfer kan word. Indien daar geen data vir die gebied beskikbaar is nie, kan die data in situ of met behulp van afstandwaarneming versamel word. Die bronne wat gebruik kan word vir die skep van DEM-data, wissel vanaf grondopmetings, fotogrammetrie en bestaande kontoerkaarte tot radar- of laserhoogtemeting.