Bybelskool » Matteus 16 – Jesus kondig sy eie kruispad aan as model vir dissipelskap
Jesus fnuik die Joodse leiers se versoek om ’n teken en laat hulle agter – 16:1-4
Dit by darem net ongelooflik dat die Joodse leiers midde-in ’n reeks wonderwerke van Jesus, ’n spesiale teken uit die hemel van Jesus vra. Die rede is natuurlik, soos Matteus sê, dat hulle Jesus wil toets en iets teen Hom wil kry. Daar is immers reeds genoeg tekens!
Jesus is egter te vernuftig vir hulle en ontbloot hulle kwaadwilligheid deur hulle te herinner daaraan dat hulle wel die tekens aan die hemel kan lees, om die weer te voorspel. Hoekom kan hulle dan nie die tekens van die tye lees nie, vra Hy? Jesus is dan die hele tyd besig om dié tekens wat God se genadejaar aankondig, te doen. Weereens sê Hy dat die enigste teken wat hulle sal kry, is die teken van Jona, soos Hy vroeër al gesê het. Daarmee verwys Hy na sy kruisdood soos ons ook later meer van sal lees in die hoofstuk.
Hy breek die gesprek met hulle op betekenisvolle wyse af – soos Matteus sê: “Hy het hulle agtergelaat en weggegaan.” Die gesprek sou eers later weer hervat (hfst. 19). Die Fariseërs se onbegrip leer ons dus dat die probleem nie lê by hulle intellektuele vermoëns nie, maar by hulle ontvanklikheid. Hulle is soos die grond langs die pad waar die Bose die saad oppik net ná dit daar gesaai is.
Jesus waarsku die dissipels teen die leer van die Fariseërs – 16:5-12
Jesus gebruik ’n misverstand van die dissipels oor brood om hulle te leer dat die dissipels versigtig moet wees vir die “leer van die Fariseërs.” Hy beeld dié leer ook as suurdeeg uit, soos Hy dit met die leer van die koninkryk van God gedoen het. Net soos die koninkryk alles deursuur, is dit ook waar van die leer van die Fariseërs. Dit is waarom die dissipels uiters versigtig moet wees en die gevaar daar van moet onderskei. Een van die onderskeidingskenmerke van die leer van die Fariseërs is dat hulle oor klein onbenullighede lang en ingewikkelde debatte kan voer wat jou nêrens bring nie. Daarvoor moet die dissipels versigtig wees.
Petrus bely dat Jesus die Christus is, die Seun van die lewende God – 16:13-20
Jesus se identiteit is nou al op verskillende wyses geïdentifiseer deur die loop van die evangelie, ook as die Seun van God (14:33 – deur die dissipels op die boot), maar Petrus se belydenis is ’n fundamentele standpuntinname oor Jesus. Dit is ’n dieptepunt in die evangelie en het die belydenis van die vroeër kerk beslissend beïnvloed. Jesus is nie maar net nóg ’n geneser cum demoon uitdrywer nie. Hy is die Seun van die lewende God.
En dit is belangrik dat die dissipels dít van Jesus snap vóór Hy die pad van die kruis begin loop. Dit is immers as die Messias, die Christus, wat die kruisdood vir die dissipels en vir almal wat in Hom glo, vir die wêreld, sin en betekenis gaan hê. Anders is dit net ’n tragiese verhaal van wat kon gewees het.
Let op dat dié belydenis steeds iets is wat op God se openbaring aan Petrus berus. Maar, dan is dit ook ’n belydenis wat die fondasie word van die kerk, die vergadering van die geroepenes, wat die boodskap regoor die wêreld gaan uitdra. Saam met die belydenis kom daar groot verantwoordelikheid. Mense se ewige saligheid hang van dié belydenis af.
Jesus kondig die eerste keer sy dood en opstanding aan – 16:21-23
Direk ná die geweldige belydenis van Petrus, kondig Jesus die volgende stap in sy bediening aan, sy kruisdood en opstanding. Petrus se teregwysing moet aan die eenkant aan sy vinnige geaardheid toegeskryf word, maar aan die ander kant het dit vir hom ingedruis teen sy idee van die Messias. Jesus beskou sy teregwysing egter as ’n struikelblok, op dieselfde vlak as die duiwel se versoeking dat Hy die maklike uitweg vat (Matt. 4). Hy verkwalik daarom vir Petrus dat dié menslike dinge bedink en nie die dinge van God nie, soos wat Jesus dit inderdaad doen.
Jesus spel die gevolge van navolging uit – 16:24-28
Jesus spel dan onmiddellik daarna die implikasies van sy eie kruisdood vir die dissipels uit. Soos Hy gekom het om ter wille van die vestiging van die koninkryk aan ’n kruishout te hang, só sal elke volgeling van Hom bereid moet wees om dieselfde te doen, soms by wyse van spreke, ander kere inderdaad presies soos Jesus dit ervaar het.
Jesus spel egter ook die wonder van die ewige vergelding uit, waarin elkeen die lewe sal kry. Dit is die paradoks van dissipelskap. Die wat hulle lewe wil red, sal dit verloor. Die wat hulle lewe ter wille van Jesus verloor, sal dit wen.
Lei ons nie in versoeking nie
Feb 7, 2014 at 08:51 | #
Ek loof die Here vir die gawes wat Hy aan jou gee én jou werkywer waarmee jy op n besondere manier dissipel is. Die Here seën jou met gesondheid en krag vir elke dag.
Feb 7, 2014 at 16:18 | #
Dankie Hennie – die droom bly steeds brandend om die 1189 hoofstukke in die Bybel deur te werk saam met ‘n groter groeiende getal gelowiges reg oor die wêreld. Vandag was die 626ste hoofstuk wat ek geplaas het. Daar is egter nog heelwat oor! My gebed is dat die Here my die geleentheid sal gee om dit klaar te maak.
Aug 26, 2015 at 07:11 | #
Ek is besig met Bybelstudie van Matt.16:13-28. Ek verstan dat dit gaan oor Jesus wat sy eie Kruispad aankondig. Ek wonder egter nog altyd wat is die betekenis van die sleutels wat Jesus aan Petrus toevertrou in vers 19? Wat is dit wat hy kan toesluit en oopsluit? Wat beteken dit vir my vandag?
Aug 26, 2015 at 07:51 | #
Petrus word hier beskrywe as die rots waarop die nuwe gemeenskap van die kerk (ekklesia) gebou sal word. Daar is ‘n woordspel tussen die Griekse betekenis van Petrus se naam (rots) en die rol wat die Here Jesus aan hom hier in die kerk gee (rots). Let op dat dié rol aan hom toevertrou word direk ná hy bely het dat Jesus die Christus, die Seun van die lewende God, is. Dit gaan dus nie net oor sy persoon nie, maar ook oor sy belydenis. Die kerk is dus gebou op beide sy leierskap as die inhoud van sy belydenis.
Die sleutels van die “koninkryk van die hemel” word nou aan Petrus, as die “rots van die kerk”, gegee wat aan hom (en die kerk) die gesag gee om die koninkryk vir mense oop te sluit, en ook toe te sluit.
Waarskynlik dui dit op die boodskap van vergifnis wat toegang gee tot ‘n verhouding met God al dan nie, as ‘n mens die vergelykbare uitspraak in Johannes 20:23 in gedagte hou. Daar verbind Jesus die gesag wat Hy aan die dissipels gee aan die werk van die Heilige Gees en spel dit as die “gesag van vergifnis” uit: “As julle vir mense hulle sondes vergewe, word dit hulle deur God vergewe; as julle dit nie vergewe nie, word dit nie deur God vergewe nie.”
Dit kan ook dui op die gesag van die nuwe lering wat Jesus gebring het, wat nie net die wet herinterpreteer nie, maar ‘n nuwe lewe in Christus vir almal wat Hom volg, moontlik maak. Dit sluit die gawe van vergifnis in sowel as die gawe van die vervulling met die Gees wat gelowiges volwaardig deel van die hemelse koninkryk maak.
Hierdie gedeelte herinner ons dus aan die geweldige verantwoordelikheid van die kerk om die boodskap van Christus, die Seun van die lewende God, die boodskap van vergifnis en nuwe lewe, aan alle mense te gaan verkondig. Dit sluit die koninkryk van die hemel vir mense oop, en ongelukkig ook toe. Want, wat toegesluit is op aarde, sal toegesluit wees in die hemel, en wat oopgesluit is op aarde, sal oopgesluit wees in die hemel. Die bediening van die kerk sal toegang tot die hemel oopmaak en ook toemaak.
Vergelyk dit met die ooreenstemmende gedeelte in Openbaring 1:18 waar Jesus sê dat Hy die sleutels het van die dood en die hel (Hades). Dít het Hy verwerf deur sy eie dood waarmee Hy die poorte van die dood en die hel oopgebreek het. D.w.s. met dieselfde gesag as wat Jesus teenoor die dood en die hel kan optree, sal Petrus en die kerk dit ook kan doen. Die “poorte” of magte van die hel sal die kerk nie kan oorweldig nie.
Apr 11, 2019 at 19:53 | #
Ek worstel met Matt 16. 28, Is dit moontlik om vir my meer lig kan gee op Jesus woorde. Ek verseker julle: Daar is party van die wat hier staan wat beslis nie sal sterwe voordat hulle die Seun van die mens in sy koningkryk sien kom het nie.
Groete Tap van der Schyff
Apr 12, 2019 at 05:23 | #