27 April, die Afro-Saksiese oorwinningsdag | Knaphand se Stuiwer
Tuiste27 April, die Afro-Saksiese oorwinningsdag
27 April, die Afro-Saksiese oorwinningsdag
Daar is seker min dae op die kalender wat so min patriotiese gevoelens by die totale bevolking gaande maak soos 27 April in Suid-Afrika. Slegs mev. Helen Zille kon 'n geesdriftige twiet vanuit "Freedom Park" laat.
Die inheemse Afrikaners voel al hoe meer uitgesluit van die Afro-Saksiese kultuur en propaganda wat op ons losgelaat word. As pioniersvolk wat die land getem, asook die landbou, nywerhede en staatsadministrasie gevestig het, kan ons bloot toekyk hoe Suid-Afrika verniel en geplunder word, hoe ons erfenis stelselmatig tot niet gemaak word.
Die Tsjeggiese skrywer Milan Kundera het gepraat van die "georganiseerde vergeet" wat die Sowjet-oorheersing van sy land gekenmerk het. Naamsveranderings en die onderdrukking van Afrikaans, asook die Afrikanergeskiedenis, maak deel uit van die "georganiseerde vergeet" wat ook op ons toegepas word. Die geskiedenis word herskryf en ons het geen deel meer daaraan nie, omdat ons tot die verowerde klas of etniese groep behoort.
Selfs 'n koerant soos Rapport, wat tot onlangs soos 'n skreeuende ANC-mbongi die lof van die "wonderlike grondwet" en die vernietiging van Afrikanersoewereiniteit besig het, betitel vandag sy hoofartikel: "Min sprake van ware vryheid". Die ontnugterde gevolgtrekking, wat vir lesers van hierdie webblad al tien jaar gelede al bekend was, waartoe Rapport kom, is: "… gewone Suid-Afrikaners sal net glo dat hulle waarlik vry is as die regering hulle 'n veilige werk-en-leefruimte kan waarborg."
Wie en wat 'n "gewone Suid-Afrikaner" is, sal Rapport seker beter weet. Is dit 'n Zimbabwiër of Kongolees wat eenvoudig oor die grens geloop en om asiel aansoek gedoen of 'n vervalste ID bekom het? Met grense wat vir almal oop is, is selfs die geografiese definisie van "Suid-Afrikaner" wat Rapport gebruik, nie meer helder nie.
In jukstaposisie met "gewone Suid-Afrikaners" staan "gewone Afrikaners". Diegene wat steeds hul kinders na Afrikaanse skole toe stuur, wat steeds iets van Van Riebeeck, die Groot Trek en die Vryheidsoorloë onthou. Tans die land se mees vergeetlike groep, so vergeetlik en onbenullig dat hulle nie eens in die hoofartikel van die land se "grootste Afrikaanse Sondagkoerant" figureer nie.
Trouens, Rapport plaas sy hoop nie op Afrikaneroptrede om onsself te bevry nie, maar op swart ontleders soos Barney Mthombothi of die gewese metgesel van Steve Biko, Mamphela Ramphele.
Eer ons tot enige optrede in staat is om ons uit die huidige ANC-dwingelandy te bevry, moet ons egter begryp dat 27 April 1994 die kulminasie was van 'n eeue oue stryd om die Afrikaner as groep te onderwerp en op die duur uit te wis. Tydens die negentiende eeu was daar ook gereeld alliansies tussen die Britse koloniale magte en sekere swart stamme wat bewapen is om die inheemse boere of Voortrekkerpioniers aan te val en uit te moor.
As ons vandag praat van "Afro-Saksers" wat ons land beheer, dan bestaan dit uit twee komponente: die ontstamde "Afro's", 'n elite wat hulself ten eerste as "swart" sien en die "Saksers", die oorblyfsels van die Britse Ryk wat steeds die band met Engeland en 'n breër Angel-Saksiese globale empaaier voel.
Kort ná die '48-verkiesing toe Afrikaners volgens die internasionaal aanvaarbare reëls van destyds via die stembus weer politieke mag verkry het, is 'n nuwe alliansie teen ons gevorm. Die Anglikaanse Kerk het sukses behaal deur 'n klompie gefrustreerde, verengelste swart "leiers" soos Mandela, Tambo, Tutu en ander in sy skole en kerke te kweek. In die kerke en veral kroeë van Sophiatown in die laat veertiger- en vroeë vyftigerjare is hierdie alliansie tussen Britse burgers met 'n belang in Suid-Afrika en die swart "leiers" wat deur hulle hans grootgemaak is, gesmee.
Die radikale Anglikaanse priester, Trevor Huddleston, het 'n sleutelrol in die politieke opkoms van hierdie "derde mag" gespeel wat hoofsaaklike buite die formele Suid-Afrikaanse politiek tot stand gekom het. Huddleston was die buikspreker agter Tambo, Mandela en ander ANC-leiers wat hul internasionale politiek vir hulle bepaal en wat ook die nodige fondse vir die beweging by die Britse kerke, die Wêreldraad van Kerke, asook die Sowjetunie en Swede verkry het. Natuurlik het mev. Helen Zille en ander lede van die Black Sash, tesame met ander Engelse liberale organisasies in Suid-Afrika, vanaf die kantlyn hieraan meegedoen. Maar die sentrum van die beweging was in Londen gesetel, by die Britse Anti-apartheidsbeweging waarvan Huddleston baie lank die voorsitter en betaalmeester was.
Hoewel daar ook heelwat terreur was, wat doeltreffend deur die Suid-Afrikaanse Polisie en veral die Veiligheidstak bekamp is, het die felle internasionale propaganda-oorlog uiteindelik die hopelose Afrikanerleierskap van destyds oorweldig. Die holderstebolderoorgawe van mnre. FW de Klerk en Roelf Meyer is nou al so goed gedokumenteer, ook deur liberale geskiedskrywers en joernaliste soos Alistair Sparks, dat 'n mens nie veel meer daaroor kan sê nie. In Afrikaans het Chris Louw in sy boek Boetman en die swanesang van die verligtes die finale oordeel oor hierdie mislukte geslag uitgespreek wat nie teen Huddleston, Slovo en ander geslepe linkse konkelaars opgewasse was nie.
Feit is dat ons Afrikaners, vir die tweede keer in ons veelbewoë geskiedenis, op 27 April 1994 deur die Afro-Saksiese alliansie verower is. Sedertdien het daardie alliansie alles in sy vermoë gedoen om ons taal, geskiedenis en plekname uit te wis. Elke moontlike instelling waar die Afrikaneridentiteit moontlik nog oorgedra kon word, soos Afrikaanse skole en universiteite, die drie susterskerke, die Naspersgroep, selfs museums of die Voortrekkermonument, is stelselmatig oorgeneem of van binne af gerysmier. Soos Pallo Jordan of een van die ANC se ideoloë dit genoem het, "moes daar op die oorwinning gekapitaliseer word".
Soos ek dit reeds gestel het in my destydse kommentaar op die Waarheidskommissie, wat deur biskop Tutu, 'n lid van die Sophiatown-groep en vertroueling van Huddleston, gelei is, het dit tot 'n min of meer totalitêre stelsel in Suid-Afrika gelei. Daar is slegs een weergawe van ons geskiedenis, dié van die radikale Afro-Saksers, wat voortaan sou geld. Die res word aan "georganiseerde vergeet" à la Kundera onderwerp.
Vandag ondersteun of stem die meeste Afrikaners, asook die magtige Naspersmediagroep, vir nog 'n linkse Afro-Sakser, mev. Helen Zille. Dit verteenwoordig 'n stuk skreiende ironie wat die oorheersing oor Afrikaners nog méér totalitêr en absoluut maak as wat dit reeds is. Indien Huddleston nog geleef het, sou dié Britse Mefistofeles hom sekerlik erg daarin verkneukel het.
Die Afrikaner het in 1994 as volk gesterf. Selfs mnr. FW de Klerk sou hiermee saamstem, met die verskil dat hy dit as 'n goeie ding beskou.
Kan die Afrikaner uit die as opstaan? Dis 'n ope vraag. Danksy die twintigste eeu en al die kulturele en taalbewegings wat vanaf 1902 onder Afrikaners gewoed het, leef ons volk vandag hoofsaaklik in die argiewe voort. Die koms van die internet het die potensiaal geskep om, soos Israel die Hebreeuse taal vanuit boeke laat herleef het, 'n nuwe Afrikanervolk vanuit die argiewe te ontsluit.
Vanuit die staanspoor het PRAAG hierdie potensiaal raakgesien. Terwyl die absolute oorwinning van die Afro-Saksers hulle totale beheer oor ons lewens en instellings gegee het, beheer hulle nog nie die globale kommunikasienetwerk bekend as die internet nie. Dit is dus hier waar die stryd en die heropstanding van ons volk moet geskied.
Trevor Huddleston het feitlik man-alleen die ou Nasionale Party met sy weermag, buitelandse ambassades en miljarde rande aan belastings tot 'n val gebring. Een mens, of 'n klein groepie begeesterde aktiviste, kan dieselfde met die Afro-Saksiese monster wat Suid-Afrika beheer, vermag.