Fitoterapie - Naturopatie - 2021
Die term fitoterapie word deur die Franse dokter en skrywer Henri Leclerc (1870 - 1955) gedefinieer. Dit is afgelei van die Griekse woord "phytón", wat "plant" beteken. Agter dit lê die kennis van die behandeling van siektes by plante, ook bekend as kruie medisyne.
Fitoterapie - kort oorsig
Die volgende oorsig gee 'n kort opsomming van die wesenlike feite oor fitoterapie:
definisie: Behandeling van siektes met die genesende krag van plante. Fitoterapie word verdeel in die meer wetenskaplik georiënteerde en meestal ervaringsgerigte kruie medisyne.
effek: Die medisinale eienskappe van die plante kan aan verskillende aktiewe bestanddele toegeskryf word, wat baie afhangend van die plant verskil. Die aktiewe stowwe word in aktiewe stofgroepe verdeel. Dit sluit byvoorbeeld flavonoïede, alkaloïede, saponiene, glukosiede en kumariene in.
toepassingsareas: Die toepassingsareas vir kruiemiddels (fitofarmaseutika) is baie uitgebreid, maar verskil vir elke plant, sodat hier geen spesifieke inligting beskikbaar is nie. Die effek van baie plante kan in ons afdeling medisinale plante voorkom. Fitoterapie kan byvoorbeeld nuttig wees vir asemhalingsiektes, vir die opbou van die immuunstelsel, slaapstoornisse, klagtes in die urogenitale kanaal en in ginekologie.
Vorme van fitoterapie: Teemengsels, vars sappies, oorspronklike tinkture, tinkture, toevoegings vir bad, koeverte, kompresse, dragees, tablette, setpille, ys of salf.
Belangrike nota: Raadpleeg kundige advies voordat u fitofarmikalieë gebruik of gebruik om newe-effekte en / of interaksies te vermy.
Kruie medisyne word vanuit 'n wetenskaplike en / of ervaringsperspektief toegepas. Die wetenskaplik georiënteerde fitoterapie handel intensief oor die individuele aktiewe bestanddele van die betrokke plant. Die tak van fitoterapie, wat gebaseer is op ervaringsmedisyne, berus meer op die waarnemings wat versamel is en oor duisende jare ondervinding gekom het. Natuurlik kan albei takke mekaar aanvul en verryk, sodat hulle geensins onderling uitsluitend is nie.
Alhoewel fitoterapie so 'n lang tradisie het en die kennis daarvan gebaseer is op uitgebreide ervaring en waarnemings, is daar nog steeds 'n lang pad om na alle medisinale plante te gaan om wetenskaplike bewys te lewer van die effektiwiteit daarvan. Dit is hoofsaaklik te wyte aan die feit dat daar 'n groot aantal medisinale plante is en elkeen bevat baie verskillende aktiewe bestanddele. Dit neem dus baie tyd en geld om studies oor elke fabriek uit te voer. Tot dusver is fitoterapie slegs gedeeltelik erken deur konvensionele medisyne.
Belangrike nota: U benodig baie kennis en ervaring om fitoterapie korrek te gebruik. Plante en medisyne wat daaruit vervaardig word (fitofarmaseutika of fitoterapeutiese middels) kan gifstowwe bevat wat, indien dit verkeerd of in dosisse gebruik word, tot simptome van bedwelming kan lei, soos naarheid en braking, kardiovaskulêre probleme, verlamming en in die ergste geval die dood. Daarbenewens is nier- en lewerskade moontlik. Allergiese reaksies en geneesmiddelinteraksies kan ook voorkom. Om hierdie rede moet kundige advies altyd verkry word voordat u 'n kruie-voorbereiding neem.
U moet slegs fitoterapeutiese middels soos tee self maak as u 100% seker is oor die plant, die effekte daarvan, toediening en dosis.
Fitoterapie is een van die oudste genesingsmetodes in naturopatie. Die oorsprong daarvan is terug na die Steentydperk. Medisyne word in die sesde millennium vC in China en Indië verbou. In die 17de eeu vC is 700 verskillende plantstowwe in 'n Egiptiese papyrus genoem, waaronder anys, karwei, lynsaad en hennep. Die Materia Medica, wat ongeveer 100 nC deur die Griekse dokter Pedanios Dioskurides geskryf is, het 'n vyfvolume-apteek beskryf, en beskryf ongeveer 1000 medisinale plante en was die basis van alle farmakopee tot die 16de eeu.
Plante wat deesdae meer as ooit in fitoterapie gebruik word, is ook deur Galen gebruik (129-201 AD). Dit sluit in ys, lakris, sederhout en wilgerbos. Claudius Galenus (Galen) het reëls vir die verskillende soorte medisynepreparate opgestel. Die term "galenics" kom ook by hom aan. Dit beskryf die wetenskap van die vervaardiging van farmaseutiese produkte.
Die bloeitydperk van fitoterapie het in die 15de eeu begin. Paracelsus het die werk "Herbarius" geskryf en aan die einde van die 16de eeu is een van die grootste werke van Westerse kruiegeneeskunde gepubliseer deur Jakobus Theodorus Tabernaemontanus, 'n student van Hyronimus Bock. Hierdie boek bevat meer as 3000 plantbeskrywings en ongeveer 2400 illustrasies. Die laaste uitgawe dateer uit 1731.
Moderne fitoterapie het in die 18de eeu begin met die ontdekking van morfien. Destyds het die apteker Friedrich Wilhelm Sertürner (1783 - 1841) hierdie pynverligter, wat vandag nog belangrik is in die geneeskunde, van die opium geïsoleer.
Kruie medisyne - wetenskaplik georiënteerd
Die wetenskaplik georiënteerde kruie medisyne gebruik die plante volgens hul verskillende bestanddele en die gepaardgaande effekte. In 'n enkele medisinale plant is daar soms baie verskillende aktiewe bestanddele. Kamille bevat byvoorbeeld flavonoïede, mucilages en eteriese olies.
Kruie medisyne - gebaseer op ervaringsmedisyne
Die vertakking van fitoterapie, gebaseer op ervaringsmedisyne, berus hoofsaaklik op die direkte waarnemings wat deur die eeue heen versamel en oorhandig is oor die gebruik van medisinale plante. Die handtekeningsteorie speel onder andere 'n belangrike rol.
Met behulp van die handtekeningsteorie word die plant as 'n geheel beskou. Die fokus val nie op hul bestanddele nie, maar op hul uiterlike tekens, hul vorm, kleur, waar en hoe dit groei. Op grond van hierdie inligting, is die handtekeningsteorie afgelei van die toepassingsareas wat by hierdie aanleg kan pas en watter klagtes dit kan help.
Dit kan beter verstaan ​​word met behulp van 'n voorbeeld. Almal ken die madeliefie, die onvermoeid bloeiende, pragtige blom. Hierdie blom dra integriteit, onskuld en kinderlikheid uit. Maar die madeliefie straal ook moederlikheid uit, wat aangetoon word deur die feit dat die blomkroon beskermend is om die blommandjie in die reën of saans. Hierdie blom, ook genoem Maßliebchen of Tausendschön, groei onder die haglikste toestande, hou aan om heeltyd op te staan ​​en te blom. In die geval van beserings, ekstern en intern en geestelik, help die plant om verlore integriteit te herstel.
Aktiewe bestanddeelgroepe van die plante
Elke medisinale plant bevat verskillende bestanddele wat op hul beurt aan die sogenaamde groepe aktiewe bestanddele toegewys word. Elke groep aktiewe bestanddele het sekere aktiwiteite. Elkeen wat in die natuurwetenskappe in fitoterapie werk, gebruik die verskillende plante afhangende van hul samestelling.
Alkaloïede is stikstofbevattende bestanddele in plante. Dit ontstaan ​​as 'n afbreekproduk van die plantmetabolisme. Hoe warmer en natter die omgewing, hoe meer alkaloïede word gevorm.
Alkaloïede beïnvloed hoofsaaklik die senuweestelsel. Meer onlangse studies skryf dit egter ook belowende antibakteriese effekte toe.
Die gebruik van alkaloïede is nie sonder gevaar nie, aangesien dit 'n baie sterk effek het en dodelik kan wees as die dosis nie korrek is nie. Die regte hoeveelheid en vorm van behandeling is hier baie belangrik.
Die term saponien is afgelei van die Latynse woord "sapo" vir seep, aangesien saponiene skuim wanneer dit met water gemeng word. Die meerderheid van die saponiene beskerm die plante teen swamaanval. Dit het anti-inflammatoriese, ejector, antivirale en antibiotiese effekte. Klimop ekstrak, wat baie hoesmedisyne bevat, vloeibaar die bronchiale afskeiding en maak dit dus makliker om op te hoes.
Glikosiede bestaan ​​uit verskillende stowwe, maar hulle het almal een ding gemeen: hulle bevat almal 'n suikerverbinding. Omdat hulle so verskillend is, het hulle ook 'n verskeidenheid effekte. Dit is hoe hartglikosiede op die hart werk; hulle is byvoorbeeld in die lelie van die vallei vervat. Flavonglikosiede, soos dié wat in die ginkgo voorkom, bevorder die bloedsomloop. Triterpenglykosiede, byvoorbeeld in die risoom van Cimicifuga (swart kohos), het 'n soortgelyke effek as die hormoon estrogeen.
Bruinmiddels help om die leer te looi. Hulle kan proteïenmolekules aan mekaar bind, wat die eienskappe van die proteïene verander en sodoende die gebonde water verplaas. Die tanniene het 'n smerende (sametrekkende), antibakteriese, anti-inflammatoriese en hemostatiese effek. Voorbeelde van plante en plantkomponente wat tanniene bevat, is bloedwortel, damesmantel, eikebome en okkerneutblare.
Soos die naam aandui, het bitter stowwe 'n bitter smaak wat 'n aptytwekkende en spysverteringseffek het. Dit lewer meer speeksel en laat die spysverteringsappe vloei. Bitter stowwe moet deur die slymvliese in die mond opgeneem word om te kan werk. Voorbeelde van plante wat bittere stowwe bevat, is gentiaan-, centaurie-, benedictiene kruie- en angelica-wortel. As hulle geëet word, het dit 'n aptytwekkende effek, en dit help met die spysvertering.
Flavonoïede is kleurpigmente wat in die sap van die plante voorkom. Dit kom veral voor in geel blomme (van Latynse "flavus" vir geel), maar ook in alle dele van die plant bo die grond. Dit beskerm die plante teen bestralingsskade.
Hierdie beskermende effek kan ook in fitoterapie gebruik word. Daar is byvoorbeeld gevind dat goudrooi en goudsbloem die vel teen bestralingsskade kan beskerm. Vanweë hul antioksidatiewe effek word flavonoïede deesdae veral as gesondheidsbevorderend beskou, hoewel dit nie net verwys na die vermyding van bestralingsskade nie. Die flavonoïede van melktert het byvoorbeeld 'n beskermende effek op die lewerselle.
Die sogenaamde isoflavonoïede is afgelei van die flavonoïede. Dit het 'n hormoonagtige effek en word in soja, rooi klawer, besem, lensies en nog veel meer bevat. Daar word beweer dat dit 'n positiewe uitwerking het, veral teen menopousale simptome en hormoonverwante kankers.
Kumare is algemeen in die planteryk. By die vars plant is dit meestal reukloos, maar na die droogproses ruik hulle na vars gesnyde gras. Kumare verhoed hoofsaaklik bloedstolling. By hoër dosisse kan dit die lewer beskadig. Bekende kumarienplante is houtruid, klipklawer en Mariengras.
Bloedsuiers is sogenaamde polisakkariede wat in water kan opswel en sodoende 'n gelagtige stof kry. Daar is twee soorte slym: wateroplosbaar en wateroplosbaar. Die wateroplosbare slym werk op die vel en / of die slymvlies deur 'n beskermende film te vorm. Hierdie anti-irriterende en anti-inflammatoriese effek is veral gewild in die behandeling van hoes, seer keel en gastro-intestinale inflammasie.
Essensiële olies is olierige stowwe wat heeltemal verdamp as dit verdamp word en wat 'n ander geur het, afhangende van die plant. Essensiële olies het 'n wye verskeidenheid gebruike. Venkel het byvoorbeeld 'n winderige effek, laventel het 'n kalmerende effek, kamille het 'n anti-inflammatoriese effek en marjolein het 'n antibiotiese effek.
Die geur is 'n belangrike eienskap in fitoterapie. As die pasiënt 'n sekere aroma verwerp, is die plant nie geskik vir behandeling nie, maar as dit 'n gevoel van welstand uitlok, spreek dit die aansoek.
Gebruik van fitoterapie
Die medisinale plante in fitoterapie word as middels gebruik. Selfmedikasie moet vermy word, aangesien elke 'kruie' ook newe-effekte kan hê. In baie naturopatiese praktyke word fitoterapie suksesvol gebruik vir 'n wye verskeidenheid siektes.
Die plante word toegedien in teemengsels, as vars plant sappe, in oorspronklike tinkture of tinkture, in badbymiddels, in die vorm van koeverte en kompresse, as dragées, tablette of as setpille, ys of salf. Die tyd van oes, kwaliteit, verwerking en opberging is belangrik vir die effek van die individuele plante.
Afhangend van die bestanddele, het die plante 'n wye verskeidenheid effekte. Mengsels word noukeurig saamgestel sodat die individuele middels mekaar ondersteun en sodoende die effek kan verhoog. Dit vereis deeglike kennis. Fitoterapie word suksesvol gebruik vir asemhalingsiektes, verkoues, om die immuunstelsel op te bou, vir slaapstoornisse, vir klagtes in die genitourinaire kanaal, in ginekologie en nog baie meer.
Swanger vroue, moeders wat verpleeg, en kinders kan ook baat vind by fitoterapie. Hier moet egter spesiale omsigtigheid uitgeoefen word en 'n ervare terapeut en / of gedetailleerde advies in die apteek is noodsaaklik. Sorg moet gedra word, selfs as 'slegs' tee-resepte gebruik word, aangesien sommige plantstowwe 'n sterk bloedsomloop kan hê en / of sametrekkings kan veroorsaak. By babas, kleuters en kinders moet spesiale sorg gedra word dat die dosis aangepas word.
Voorbereidingsmetodes vir medisinale tee - voorbeelde
Om te wys hoe die plantaktiewe bestanddele verkry kan word, het ons die voorbeeld van tee hier gekies. Daar is ook talle ander maniere om kruie medisyne te verkry en te vervaardig.
In fitoterapie is daar verskillende soorte voorbereiding vir die verskillende medisinale tee. Afhangend van die bestanddele, word die tee met warm water toegedien, met koue water voorberei en dan gekook of selfs as koue uittreksel gebruik.
Die infusie stem ooreen met die giet van die gedroogde tee met warm water. Hierdie bereidingsmetode word hoofsaaklik gebruik vir sensitiewe dele van plante soos blomme, blare en sade, maar ook vir plante waarin 'n kookproses die bestanddele vernietig.
As dit kook, word die betrokke hoeveelheid tee met koue water gemeng, tot kookpunt gebring en gekook vir een tot drie of vyftien tot twintig minute, afhangend van die resep. Blaf, wortels en bos met swak oplosbare bestanddele word onderwerp aan hierdie bereidingsmetode.
Koue ekstraksie (maserasie)
Hierdie bereidingsmetode moet gekies word as warm water ongewenste gepaardgaande stowwe vrystel, soos byvoorbeeld die geval is met die tanniene van bessebessieblare. Die hoeveelheid plante word met water gemeng en moet dan tussen ses en agt uur bedek word. Dan word die hele ding uitgestort. (SW)
Stauss-Grabo, Manuela; Atiye, Saynab: "Ivy - 'n tradisionele medisinale plant in moderne fitoterapie", in: Zeitschrift für Phytotherapie, 30 (30), 2009, ThiemeConnect
Phytocon Ontwikkeling en goedkeuring van kruie medisyne: www.phytocon.ch (verkrygbaar: 1 Oktober 2019), Phytocon
Grünwald, Jörg; Jänicke, Christof: Groen apteek: Met wetenskaplik beproefde aanbevelings, Graefe en Unzer, 2015
Zimmermann, Eliane: Aromaterapie vir verpleeg- en gesondheidsorgberoepe. Die kursusboek oor aroma-oefening, Sondag 2004