Spiritualiteit is vir my nog altyd maar ’n wollerige woord – vaag en abstrak, allesinsluitend en niksseggend. Die Afrikaanse woord is afgelei van die Latynse spiritus wat lug of asem of gees beteken – laasgenoemde op sigself ’n begrip wat ’n mens moeilik kan omskryf.
Die Duitse teoloog Wolfgang Huber het die kerk reeds in die 1990’s gewaarsku teen selfsekularisering – die feit dat die kerk sy eie grootste vyand geword het. Sekularisasie het ’n groot invloed op die ondergrawing van die geloofsoortuiging van die kerklike bevolking gehad.
’n Wêreldgees van selfvoldaanheid en ontnugtering oor die misterie van die lewe het talle mense die geloof in ’n God, soos wat die kerk verkondig, laat bevraagteken en die keuse laat maak om die kerk te verlaat. Dit het nie beteken dat mense noodwendig ongelowig word nie. Sommige het inderdaad. Talle het gewoon gekies teen die kerk en gekies om hul spirituele nood op eie selfstandige wyse te bevredig. Soms het dit gepaard gegaan met die geloof in ’n God, maar ’n God sonder ’n kerk. Dit is egter nie al rede waarom die kerk in terme van finansiële inkomste en lidmaattal wêreldwyd gekrimp en die Christendom vandag onaantreklik lyk nie. Die kerk is nie net die slagoffer nie. Die kerk self het bygedra tot die toedrag van sake.
Die afgelope 20 jaar het Hervormde predikante en lidmate met toenemende intensiteit oor kerkwees gepraat. Dit het in 1995 begin toe daar die eerste keer sprake was van ’n “vurk in die pad”, toe die eerste dreigemente van kerkskeuring na vore gekom het (wat in 2011 ’n werklikheid geword het). Daarna is die Kerkorde in 1997 aanvaar; die Basispakket vir Gemeentebediening het in 2001 die lig gesien; en in dieselfde jaar het die Algemene Kommissie ’n visie en missie vir die Hervormde Kerk geformuleer: Jesus Christus die enigste hoop vir die wêreld.