Gewoonlik is die eerste ding wat ek aan die ouers van adolessente sê, "As ek kon voorspel hoe jou tiener daarop sal reageer, sou ek 'n wonderwerker wees. Niemand nie. ooit weet hoe 'n tiener sal reageer. "
Die feit is dat 'n tiener wat 'n ouer se siekte in die gesig staar, in allerhande verskillende rigtings kan gaan, en dit is goed. Dit is normaal.
'N ouer se ernstige siekte bring eise dat die meeste tieners nie eers begin om te weet hoe om te hanteer nie. As adolessente sukkel hulle om weg te beweeg van die familie. Nou, wat moet hulle doen? Skuif terug en help? Of hardloop so vinnig as wat hulle kan in die ander rigting? 'N Ouer se siekte kan akute vlakke van sielkundige en emosionele konflik skep.
Inligting, asseblief: Adolessente moet behandel word as volwassenes
Die meeste adolessente lyk 'n enorme hoeveelheid inligting nodig; hulle wil soveel as volwassenes behandel word. Nie net sal hulle die basiese inligting van die diagnose hê nie, hulle sal ook vra vir die tegniese terminologie, die statistiese inligting oor oorlewingsyfers. Die diepte van hul ondervraging mag jou verbaas. En jy moet nie eendag nie. As jy nie weet nie, sê: "Kom ons uitvind."
Vandag is daar letterlik 'n nuwe bron van inligting by jou kinders se vingerpunte - 'n bron van vyftien jaar gelede. Goed gebruik word, kan die internet baie waardevol wees om jou kinders te help om hierdie gesin se mediese krisis te hanteer. Maar onbehoorlik, of sonder toesig, kan dieselfde internet bang wees - dit kan groot gevaar vir jou kinders se geestelike en emosionele welstand op hierdie oomblik van groot spanning veroorsaak. Hoofstuk 5 beoog om jou te help gebruik om te voorkom dat jou kinders misbruik maak van hierdie skerp tweesnydende swaard.
Om eerlik te wees met hulle: Hou geloof
Van alle ouderdomsgroepe is adolessente die sensitiefste vir misleiding en oneerlikheid - en so waarskynlik die geloof in volwassenes verloor.
Op 'n manier, hulle wil die geloof in volwassenes verloor - dit is deel van daardie normale proses om weg te beweeg, in hul eie volwassenheid. Dit is dus baie maklik vir hulle om 'n ontduiking of 'n wit leuen op te tel en te sê: "Wel, Pa is 'n leuenaar, ek gaan niks glo wat hy vir my sê nie."
Privaatheid is baie belangrik: hulle en uwe
Privaatheid is 'n baie belangrike probleem vir tieners; jy kan nie jouself in hul koppe dwing nie. Jy gee die inligting en wag dan: Hulle mag of mag nie met jou praat nie. Wat belangrik is, is dat hulle dit het iemand om te praat met. So as jy weet dat jou tiener praat van 'n beste vriend, die ouer van 'n maat, onderwyser, afrigter, minister of rabbi, moedig hom of haar aan om hierdie nuwe krisis met 'n surrogaat te deel.
U mag u kind belowe: Wat sy vertel van die surrogaat sal vertroulik wees; Die surrogaat sal nie aan u terugmeld nie. Maar beide kind en surrogaat moet verstaan: As jou kind skadelike gedrag oorweeg - vir haar of ander - of as sy selfmoord gedagtes begin dink, dan is die surrogaat moet rapporteer dit aan jou.
Daar is 'n ander oorweging hier: jou eie privaatheid. Waarskynlik wil jy nie die nuus van jou siekte "oor die hele dorp versprei nie." En jy het alle reg om riglyne te stel: dit is jou familie, jou liggaam, jou siekte. Aan die ander kant, jou tiener moet het iemand anders as jy om te praat. Binne die twee stelle behoeftes - jou behoefte aan privaatheid, jou tiener se behoefte om te praat - is daar iemand wat jy persoonlik kan deel van hierdie siekte, vir hom of haar sê dat jou kind weet wat aangaan en dalk wil praat?
As jy besonder doen nie wil hê dat jou seun of dogter met tienervriende praat, dan moet jy van die begin af baie duidelik wees - en jy moet die kind weer 'n uitlaat gee. 'N Tiener se natuurlike gedrag is om na ander tieners te gaan.
Jy kan eerlik sê: "Dit is 'n baie private siekte. Ek wil nie hê dat almal in die dorp oor my praat nie. Ek sal skaam wees as mense my anders behandel. So: Ek is lief vir jou, ek wil hê jy moet die waarheid ken , Ek weet jy moet praat, en hier is wie jy kan praat. Maar ek wil dit nie oral in die dorp hê nie, ten minste nog nie. "
Dit is nie oneerlikheid nie. Dit is familie privaatheid. En dit is heeltemal reg.
Om jou kinders te gee hoop: Deel jou hoop, gedagtes en oortuigings
Maar die siekte is ernstig, hoop kom by elke diagnose. En dit is ook nie verkeerd of oneerlik om hierdie hoop saam met jou kinders te gee nie. Jou dokter kan jou vertel, daar is 'n 15-persentasie kans op oorlewing. Dit gee jou 'n kans; daar is behandeling en jy is vasbeslote om die beste daarvan te maak. Ander mense het hierdie ding gelek, en jy sal ook. Dit is wat jy heeltemal eerlik kan wees, kan jy jou kinders vertel. Gee hulle jou begrip van wat gebeur en wat kan gebeur.
As jy vir jou kinders vertel wat jy self glo en hoop, selfs al is daar 'n ietwat ander spin as wat die dokters gesê het, dan is daar geen dissonansie nie. dit pas. Eers wanneer jy vir hulle iets vir jou sê doen nie glo die dissonansie oorweldig hul veiligheid, en hul vertroue in jou.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Hoe om jou siekte aan jou tiener te verduidelik