Die titel en aanbod van die verse in die bundel kan in die eerste plek as ’n “legal teaser” gesien word, ’n begrip wat Richard Posner beskryf as ’n tipe ‘lokaas’ om die leser te aandag te trek. Die bundelverdeling, naamlik “Misdaadtoneel”, (ná die programgedig “Patologie”), gevolg deur “Eksterne ondersoek”, “Interne ondersoek” en laastens “Verslag” skets die ondersoekprosedure wat gevolg word tydens ’n outopsie. His locus est ubi mors gaudet succurrere vitae is die inleidende motto tot die bundel, en beteken: Dit is die plek waar afgestorwenes juig om die lewendes te help. Dié kennisgewing verskyn dikwels by outopsiepraktyke. Reeds met die programgedig blyk dit die leser word die geïmpliseerde patoloog tydens die leesproses; die digter die reeksmoordenaar (na analogie van die berugte moordenaar, David Berkowitz); en die digter voltrek dan eindelik die forensiese nadoodse verslag as Ars poetikale refleksies in die laaste deel, “Nawoordse ondersoek III”, waartydens die digter self ‘ontbind’.
Verskeie ‘korpusse’ kom in die bundel voor. Naas kadawers, word daar verwys na vermolmde groente en vrugte, ’n muwwe huis, houtkewers, ’n skedonk, ’n elektriese kragboks en wapens soos ’n handgranaat en geweer – in alle gevalle verse waarin die suggestie van verwording, gevaar of die dood skuil.