Gewoonlik is dit 'n ontstellende ontwikkeling wanneer jy stemme begin hoor in jou kop. Vir joernaliste is die vermoë om nie net sulke stemme te hoor nie, maar ook 'n moet.
Waaroor praat ek? Verslaggewers moet kweek wat 'n "nuusgevoel" of 'n "neus vir nuus" genoem word, 'n instinktiewe gevoel vir wat 'n groot storie uitmaak. Vir 'n ervare verslaggewer manifesteer die nuussin hom dikwels as 'n stem wat binne-in sy kop skree wanneer 'n groot storie breek .
"Dit is belangrik," roep die stem. "Jy moet vinnig beweeg."
Ek bring dit op omdat die ontwikkeling van 'n gevoel vir wat 'n groot storie is, is iets waarmee baie van my joernalistiekstudente sukkel. Hoe weet ek dit? Omdat ek gereeld aan my studente nuusbriewe gee waarin daar tipies 'n element is, wat êrens naby die bodem begrawe word, maak dit 'n andersins-een-maal-storie bladsy-een materiaal.
Een voorbeeld: In 'n oefening oor 'n twee-motor botsing, word dit in die verbygaan genoem dat die seun van die plaaslike burgemeester in die ongeluk vermoor is. Vir enigeen wat meer as vyf minute in die nuusbedryf spandeer is, sal so 'n ontwikkeling alarmklokke laat lui.
Tog lyk baie van my studente immuun teen hierdie dwingende hoek. Hulle skryf die stuk met die dood van die burgemeester se seun aan die onderkant van hul verhaal, presies waar dit in die oorspronklike oefening was. As ek later daarop wys dat hulle grootmaal op die storie geslinger het, lyk dit dikwels mystified.
Ek het 'n teorie oor waarom so baie j-skool studente vandag 'n nuussin het. Ek glo dit is omdat so min van hulle die nuus volg om te begin . Weereens, dit is iets wat ek uit ervaring geleer het. Aan die begin van elke semester vra ek my studente hoeveel van hulle elke dag 'n nuusblad of koerant lees.
Tipies, net 'n derde van die hande kan optrek , indien wel. (My volgende vraag is dit: Hoekom is jy in 'n joernalistiek klas as jy nie belangstel in die nuus nie?)
Aangesien so min studente die nuus lees , dink ek dit is nie verbasend dat so min 'n neus vir nuus het nie. Maar so 'n sin is absoluut noodsaaklik vir enigiemand wat hoop om 'n loopbaan in hierdie besigheid te bou.
Nou kan jy die faktore boor wat nuuswaardig maak vir studente - impak, lewensverlies, gevolge en so meer. Elke semester het ek my studente die betrokke hoofstuk in Melvin Mencher se handboek gelees en hulle dan op die proef gestel.
Maar op 'n sekere tyd moet die ontwikkeling van 'n nuusgevoel verby rooi leer wees en word dit opgeneem in 'n verslaggewer se liggaam en siel. Dit moet instinktief wees, deel van 'n joernalis se wese.
Maar dit sal nie gebeur as 'n student nie opgewonde is oor die nuus nie, want 'n nuusgevoel gaan regtig oor die adrenalienstorm dat iemand wat ooit 'n groot storie bedek het, so goed weet. Dit is die gevoel wat 'n mens moet hê as hy of sy selfs 'n goeie verslaggewer moet wees, veel minder 'n goeie een.
In sy memoir, Growing Up, herinner die voormalige New York Times- skrywer, Russell Baker, die tyd dat hy en Scotty Reston, 'n ander legendariese Times-verslaggewer, die nuuslokaal verlaat om uit te gaan vir middagete.
By die uitgang van die gebou het hulle die straat van sirenes in die straat gehoor. Reston het toe al jare geword, maar toe hy die geraas hoor, onthou Baker, soos 'n jong reporter in sy tienerjare, na die toneel om te sien wat gebeur het.
Baker het daarenteen besef dat die geluid niks in hom roer nie. Op daardie oomblik het hy verstaan ​​dat sy dae as 'n breeknuus verslaggewer gedoen is.
Jy sal dit nie as verslaggewer maak as jy nie 'n neus vir nuus ontwikkel nie, as jy nie daardie stem binne jou kop skree nie. En dit sal nie gebeur as jy nie opgewonde is oor die werk self nie.