Al die gedigte in die bundel is egter nie kontemplatief nie, en enkeles fokus slegs op die beeldende vermoë van taal, soos byvoorbeeld “oggendrit” (p.74, na Mervyn Peake) en “’n slee oor die sneeu” (p.69, na Ringuet), met laasgenoemde wat ook ’n sterk sintuiglike komponent bevat. ’n Hoogtepunt is “vier van die mooistes” (p.22), na Honoré de Balzac, met ’n meesleurende ritmiese taalgebruik en ’n slotreël wat die leser bybly lank na die bundel neergesit is: Sommige gló Seuna of Sus het dit self geskryf (dalk met behulp van ’n kreatiewe onderwyseres?) en lees dit dan ook so voor aan enigiemand wat lyk of hulle belangstel. Preller het hierteen ‘n stryd gestry en aangesien sy nasionalistiese geskiedskrywing, geloof in onpersoonlike kragte en vryheidsdrang ‘n reaksie teen Britse Imperialisme was en sy geskiedskrywing ‘n hoё gevoelfrekwensie of emosionele inslag gehad het, “hou dit veel van die Romantiek in”. Die geskiedenis moes vir hom die “kontinuїteit” in die Afrikaner se geskiedenis bewerkstellig waarop die volk trots moes kon wees.