Kaapse draai | Oudtshoorn Courant
Cornelle Carstens | 12 December 2019
Jip. Dis vakansie. Mosselbaai skud vere reg. Asof oornag, skiet winkeltjies met snuisterye op in plekke wat lankal leegstaan omdat die vorige eienaars nie die pyp buite seisoen kon rook nie. Winkeliers praat met verwagting van die toestroming wat kom, oë blink oor die sakke geld wat hulle uit spandabelrige vakansiegangers gaan maak.
Die een ding wat mense jou nie altyd vertel as jy jou lewe as vakansieganger in Mosselbaai verruil vir inwonerstatus nie, is dat vakansie iets word wat jy later ander mense sien doen. Dalk is dit nie so in almal se geval nie, maar in myne is dit 'n voldwonge feit.
In die "goeie ou dae", sou vakansiehou nooit korter as minstens vier weke aaneen wees nie. As ek vandag daaraan dink, kom die Beatles se trefferliedjie, Yesterday, spontaan by my op. Veral toe ek 'n tiende hiervan inspan vir 'n blitsbesoek aan Kaapstad, net om uit die dodelike roetine te kom voor die seisoenwerk sy finale tol vir 2019 eis.
Daar is maar net iets omtrent die Moederstad. Immer 'n hutspot van kontraste en keer op keer gebrandmerk as van die gevaarlikste stede ter wêreld, vergeef 'n mens Kaapstad baie dinge, net soos jy sou in die geval 'n über-sjarmante vrou wat jou met 'n glimlag om haar pinkie kan draai. Al die slegte publisiteit ten spyt, in 2019 opnuut, is Kaapstad aan die einde van 'n moeilike jaar, maar weer op haar plek onder die top toerismebestemmings wêreldwyd.
Maar daar is die klein goedjies, buiten die wit strande, warm Afrikason, die indrukwekkende Tafelberg en spoguithangplekke, wat toeriste dalk koud laat en net 'n *Saffer sal verstaan.
By 'n interseksie naby ons blyplek, is 'n ou in 'n rolstoel. Dis duidelik dat hy 'n aalmoes soek. Maar vergeet van 'n jammerlike uitdrukking op sy gesig. Dis net 'n breë tandlose glimlag en hy doen toertjies met sy rolstoel tussen die motors in spitsverkeer. Sy behendigheid alleen is 'n teken van 'n veerkrag in sy gees. Om 'n ander draai staan 'n ou. Sy hande, wat net duime oor het, hou 'n plakkaatjie vas wat lees "please help". Ook hy loop ewe kontant met sy petjie op en 'n sonbril tussen die rye voertuie deur, buig galant as hy iets kry of nie.
'n Ent verder aan, hinkepink 'n ou dame tot langs my. Sy vra niks, nie eens met haar oë nie. Inteendeel, sy kyk my sag aan, sonder verwyt. Haar kyk sê daar is dalk meer vrede in haar hart as in myne waar ek op daardie oomblik in die verkeer sit. Sy word gou nog kleiner en krommer in my truspieëltjie, maar sy maak 'n lewensgrootte indruk op my.
Ná 'n geworstel deur Kaapse verkeer tydens beurtkrag, stryk ons neer in een van die middestad se befaamde koffiewinkels. Dis donker binne. Die bestuurder is sy Steampunk-uitrusting ontvang ons, soos al die ander gaste wat hom onbegrypend aankyk terwyl hy probeer verduidelik hoekom daar slegs sap en water en nie koffie bedien kan word nie. Desnieteenstaande, die aanvanklike onbegrip, spring almal juigend op toe Eskom ons geduld 'n halfuur later beloon.
Vier dae, toe krimp die berg weer agter ons. Kaapstad met sy uiters skrille kontras tussen het en het nie. Goed wat steeds 'n aanklag bly. En Emo Adams se liedjie eggo tot in Mosselbaai: Welcome to Cape Town. Let's see you smiling. Put on your dancing shoes. Cape Town welcomes you.