“Getuienis dat mnr. Hlabati ’n geheelonthouer is omdat hy deeltydse liggaamsbou beoefen, sowel as die verslag van die ongeluk waarin ’n Tshwane-metropolisielid aandui dat mnr. Hlabati nie onder die invloed was nie en dus ook nie vir enige bloedtoetse gestuur is nie, is aan Shaun Marshall verskaf.
“Mnr. Hlabati se prokureurs het ook die hulp van ’n poligraafdeskundige ingeroep en mnr. Hlabati het die toets geslaag waarin hy daarmee gekonfronteer is of hy enigsins onder die invloed was tydens die ongeluk,” lui die hofstukke.
’n Opname is ook beskikbaar gestel waarin De Bruin in ’n stadium aan Marshall verduidelik dat haar man nooit alkohol gebruik nie. Sy het die woorde “as God is my witness” bygevoeg.
Basson het aangevoer dat daar geen logiese rede vir Marshall se besluit was om die eis af te keur nie.
Die saak het egter tot by die hofsaal se drumpel gevorder voordat Momentum se regsverteenwoordigers buite die hof geskik het.
“Dit is hartseer dat dit eers ná meer as ’n jaar gebeur het, eerder as om van die begin af bloot die eis te betaal,” het Basson na die tyd gesê.
In elke groter storie is daar byna altyd kleiner stories wat inmekaarpas – soos Russiese poppies. Daaraan het ek gedink toe ek verneem het van ’n beplande vollengte dokumentêr oor die vermoorde teoloog Johan Heyns.
So, dan die kleiner storie: In 1982 besoek ek saam met ’n domineevriend die NG Kerk-sinode in Pretoria. Onder meer beleef ons hoe ’n stemprosedure oor ’n kerklik-politieke saak gemanipuleer word.
Dit het my diep gegrief en uit ontsteltenis én woede het ek in die sinodesaal ’n onthutsende vers geskryf, getiteld “Prosedure”: “Die Sinode was in camera / oor eenheidskerk / en die politiek van Ottawa / toe iemand hierdie nota bring: / Hier buite wag ’n man / wat sê hy kom van Nasaret. / Hy vra of hy / ook ’n spreekbeurt het. / O God, is Jesus hier / skrik / vra / die Breë Moderatuur . . . / Broers kom ons volg die reël: / die Regskommissie sal besluit /oor die man wat buite staan / se lidmaatskap en geldigheid.”
Die aand laat bel Heyns my en sê hy het gehoor van die vers en wil hê ek moet dit oor die telefoon voorlees sodat hy dit met ’n paar vriende kan deel, onder wie die teoloë Willie Jonker en Dirk Hattingh.
Ek sê die vers is ’n bietjie rof op die oor. Kan ek dit nie maar vir hom bring nie. “Nee, asseblief lees dit vir my voor, dan herhaal ek dit sodat almal hier kan hoor.”
Ek lees die vers reël vir reël en hy sê dit reël vir reël na. Ek huiwer effens by die skellende “O God, is Jesus hier”, maar hy sê dit na asof dit so hoort. Vandag nog hoor ek in my binneoor hoe hy die reëls in sy eiesoortige redenerende stemtoon nasê. Agterna bedank hy my en sê die kerk het nou nuwe stemme nodig.
Een briefskrywer (’n hoë sinodale amptenaar) het die vers gekritiseer oor “feitefoute, valshede en wanvoorstellings”. So asof ’n satiriese gedig en ’n verslaggewende berig dieselfde ding is.
Wat by hom verbygegaan het, was ’n digter­like kreet oor onreg in ons toenmalige kerklik-politieke bestel.