Armoede is verskriklikFlip Buys, die voorsitter van die Solidariteit Beweging. Foto: René Roux. Ek sien hulle elke dag as ek werk toe ry. Hulle staan langs die pad, steek hul hande op as jy verbyry, reg om met die geringste aanduiding in jou kar te spring om enige werk te doen. Sommige het blou oorpakke aan, enkeles het ŉ verfroller om te wys hulle wil werk en kan werk. Jy ry verby, en jy wonder. Hierdie manne het gesinne, kinders waarvoor hulle moet sorg. Dit moet hel wees om elke dag saam met (teen?) talle ander te sukkel om ŉ harde dagwerk te kry wat beswaarlik genoeg betaal vir die taxi en ŉ bord kos vir vanaand. Net om môre weer die hele proses te herhaal. ŉ Voortdurende stryd om oorlewing. Mense wat al een maal werkloos was, sal weet hoe dit voel as jou huismense jou só kyk en jy kyk weg, want jy weet ook nie. En hiérdie mense is élke dag werkloos. Dit terwyl hulle voorspoed rondom hulle sien, so naby en tog so ver. Die goeie lewe, waarvan hulle nooit deel sal wees nie. Werklose armes wat wíl werk, maar nie werk kan kry nie – seker die naarste gesig om te sien. By my kantoor aangekom, lag die ekonomiese handboeke vir my. Die boeke met werkbare vryemarkresepte waarin ek glo, het nie kitsoplossings vir die probleme van Alfred, Jacob en Dawid nie. Dis hoekom die sosialistiese kitsresepte van welsyn vir almal so aanloklik lyk, al weet ek dit kan nie werk nie. Ek vermoed dit lyk vir Alfred-hulle ook beter, al is ek nie seker of húlle weet dit kan nie werk nie. As ék brandarm en werkloos was, sou ŉ ANC-slagspreuk soos “ Welsyn vir almal” seker ook beter geklink het as Solidariteit se werkspreuk van “Opleiding vir almal”. En “Stem vir ŉ lewe” klink ook makliker as “Werk vir ŉ lewe”. Al gaan hulle ook Woensdag weer stem vir ŉ party wat veroorsaak het dat hulle moedeloos-werkloos daar staan en werk soek, by ŉ minderheid mense wat moedeloos probeer stem vir ŉ stelsel wat hul kanse op werk sal verbeter. Maar hulle stem vir dié wat sulke maklike en onoortrefbare beloftes maak. Dis moeiliker om te verduidelik hoe voorspoed geskep word as om by ŉ sokkerstadion maklike beloftes te maak. Sosialiste se beloftes kan nie oortref word nie. Maar sosialisme is altyd gewild in arm lande waar dit nie kan werk nie, en onnodig in ryk lande waar dit kan werk. Die amptelike werkloosheidsyfer sluit net mense in wat nog werk soek. Die moedeloses word ingereken by die “vergrote” werkloosheidsyfer, wat veel hoër is. Foto: Facebook Die meeste wit mense ken nie wérklike, desperate, wakkerlê- en hongerpynarmoede nie. Dit verdwyn saam met dié wat daar langs die pad staan na die swart woonbuurt toe. Dis die hout wat Malema met sy beloftes aan die brand wil steek. Opposisiepartye sal hom nooit kan oortref met “belowe” nie. Die minimumloon bly altyd die minimumloon. Dit is nou maar so dat die meeste wette diegene benadeel wat eintlik daargestel is om te bevoordeel. Natuurlik is daar gelukkig baie mense wat veel meer as die minimum vir hul arm werksmense doen, al sal die minister van arbeid dit seker nooit glo of verstaan nie. Maar as ek die huishulpe saans met die deftige klere wat hulle op skuld by Edcon koop, taxi toe sien loop, wil ek nie eens daaraan dink dat hulle nog die gelukkiges is wat vanaand darem kos het nie. Dan verstaan ek hoekom mense Mbeki se twee nasies-teorie geglo het, waarvolgens een wit en ryk is, en een swart en arm. Dis een van daai lekker teorieë waarmee jy alles kan verduidelik en alles kan verdedig. Mariette van de Werken vertroos n inwoner (Foto: Helpende Hand) Behalwe dat dit nie waar is nie. Want daar is ook al hoe meer arm wit mense, al weet die ANC en die meeste ryk wit mense dit nie, omdat hulle dit nie wíl weet nie. Want dan moet mens iets daaraan doen, en dís darem te vreeslik. Wie wil nou iets dááraan doen? Die meeste wit mense verstaan nie eens swart armoede nie, en ken nie bruin armoede nie. Hoe moet hulle nou wít armoede begryp? Dis seker hoekom die Solidariteit Helpende Hand al deur ŉ hoge kerkleier en politici vermaan is omdat ons die nood van wit arm mense uitlig. Dis dan rassisties. Armoede is mos kleurloos, behalwe as jy wit is, lyk my. Mense help selfs paddas wat bedreig word, maar ons mag nie kinders, ou mense en gestremde persone probeer help as hulle wit is nie. Asof arm Afrikaanse dogtertjies nie ook koud kry as hulle nie warm klere het nie. Asof wit oumense nie honger word as hulle nie kos het nie. Asof arm wit gestremde persone nie ook simpatieke mediese sorg nodig kry nie. Ja, die statistieke is reg dat wit werkloosheid veel laer as swart werkloosheid is. Maar die verskynsel van wit werkende arm mense is veel erger. Wit mense wil nie erken dat hulle werkloos is nie, hulle maak ŉ plan, want hulle het gelukkig goeie opleiding gehad. Maar baie van hierdie werkende wit mense is arm, want hulle is “onder in diens geneem” om die arbeidsekonome se beskrywing te gebruik. Onderindiensname is waar mense onder hul vlak van opleiding aangewend word, en baie minder kry as wat hulle toekom. Sulke mense het nie ŉ standhoudende inkomste met medies en pensioen nie. Die geldjie kom maar af en toe in – soms meer af as toe. Die punt is dat ons nie dink arm wit mense moet uitsluitlik gehelp word nie, maar bloot dat hulle óók gehelp moet word. Dit gaan dus nie oor die uitsluiting van een groep nie, maar oor die insluiting van almal! Laat ek dit ook duidelik maak: Vir ons gaan dit nie oor mense wat nie wíl werk nie, dit gaan oor diegene wat nie kán werk of nie werk kry nie. Armoede is verskriklik, maak nie saak watter ras die arm mens is nie. Maar dit lyk asof sekere ryk wit mense ’n bietjie van wit armoede vergeet het, met die lekker verskoning dat hulle mos nie rassisties is nie. Los maar die rassepolitiek as dit by armoede kom, en werk eerder aan oplossings.