November | 2013 | Lewies Mymer
November 30, 2013 Lewies Mymer	13 Comments
Sy, ja sy wat my lewensmaat van veertig jaar is, sy wat die moeder van ons kinders is en die ouma van ons kleinkinders, sy wat medepligtig was dat ek laat by die werk opgedaag het, ja sy, sy bekruip my soos die pes wat bedags wandel, soos ‘n dief in die nag, terwyl ek in gedagtes versonke voor die rekenaar sit, terwyl ek nie een van die 7 biljoen mense op hierdie Moeder Aarde henner nie. Sy bekruip my met ‘n partytjiefluitjie, bekruip my van agter en blaas die ding hier skuins agter my oor. Ek skrik my eers moer toe toe die pienk papiertong verby my flits, en toe skrik ek my weer terug van moer af toe die skel geskal my ore laat tuit. My bloed briek sidderend tot stilstand in my are, my hart bokspring soos ‘n bulkalf in die lente, my mond raak stofdroog, ‘n paar swetswoorde presenteer sigselwers.
“Vroukie, ek sweer ek sal jou terugkry, ek sweer dit op die graf van Arnoldus Pannevis. Ek sal jou terugkry”
En nou, nou die ultimate blooming cheek, sy kom vorentoe, vat my wange in ‘n knypgreep tussen haar duime en voorvingers en sê in so ‘n koetsjie-koetsjie stemmetjie: “Het hy geskrikkies? Groot geskrikkies? Amper dood geskrikkies?”
“Fok, Vroukie, dis nie iets om oor te spot nie. Natuurlik het ek geblerrieskrik. Enige normale mens sou. Jy sluip dan hier van agter af en blaas daai blerrie fluitjie in my oor. “
Sy kyk na my met so ‘n skelm soort van smaail. Ek kan sweer daar is ‘n twienkel in haar oog.
“Nou hoe groot het jy geskrik Lewies? Heeltemal onkapabel, of net so effentjies? “
Ek voel hoe my skrik sak. “Ons sal moet uitvind Vroukie. En ek weet net van een manier.”
Gelukkig werk ek nie meer nie, anders was ek weer laat.
Mymerend op dese Vrydagagtermiddag
November 8, 2013 Lewies Mymer	26 Comments
Ek vind dit die afgelope tyd moeilik om ‘n onderwerp te kry om oor te skryf. As ek teruglees op my inskrywings sien ek dat dit die afgelope jaar veel te doen gehad het met my aftrede en ons verhuising na Hermanus en die nuwe lewe hier. Maar dis nou verby en daar moet seker iets anders wees waaroor ek kan skryf. Maar soek en dink en kopkrap soos ek wil, ek kry niks. Nada, ziggolo, fokkol. Toe dink ek die “fokkol”, is darem maar ‘n lekker woord (dis nou vir my), en nie soseer “fokkol” nie as “fok”. Dis nou ‘n woord wat my bemoerde gemoed kan ontlaai soos wat ‘n weerligafleier ‘n bliksemskig onskadelik stel. Maar dan moet mens hom mening sê, en bedoel, anders is hy nie meer verbale noodhulp vir moerigheid nie maar net nog ‘n skollie swetswoord. Kyk,as mens hom nou sê, so in slow motion, dan byt jy eers met die voortande op die onderlip as jy die frikatief “f” vorm. Dink nou aan byt, tande en frikatief (friksie, friction) en daar het jy drie kagtige elemente van aggressie. Nou vorm die lippe “o”, en as jy jouselwers sou betrag in die spieël as die lippe so gerond is, lyk dit asof daar na die aanvanklike aggressie nou ‘n oomblik van besinning is, so asof jy nadink of jy die woordbom werklik wil gooi, want as hy gegooi is, is hy gegooi, die koeël is deur die kerk. Dan: triomfantelik en gee nie ‘n duiwel om nie, die klapknal van die slot “k”. Kyk nou net die agressie element wat na vore kom: klap, soos in oorveeg, taai klap, skote wat klap, en knal, weer eens skote wat knal, en slot, die einde, tot hiertoe en nie verder nie. Pure vuur, die klein woordjie, moet hom nie op sy verslete baadjie takseer nie!