Kort nadat ek my splinternuwe tweedehandse bakkie by ‘n car rental plek gekoop het, toe het sy ‘n klep gebrand wat ek moes laat regmaak. Dit blyk toe ‘n algemene kwaal van daardie enjins te wees, en 60 000km’s later toe is dit weer so. Ek troos my toe maar daaraan dat ander ouens met meer eksotiese voertuie in elk geval normaalweg vir ‘n diens betaal wat dit my kos om die fout op my ou-tegnologie bakkie te herstel.
Die enjin herbouer het dit goedgedink om sommer al die kleppe vervang. Ek het besluit ek sal waarde vir geld uit hierdie bakkie van my kry, kom wat wil. Dus gebruik ek nou my kleppe om my grondseil in die grond vas te slaan as ek kamp.
Jy’t nie ‘n idee hoeveel bevrediging ek daaruit kry om telkens daai kleppe in die grond vas te moker met die hamer nie!
November 29, 2010 in Sonder kategorie
Vanaand het ek my graad 2 seun se ORFF konsert bygewoon. Weet nie mooi waarvoor dit staan nie, maar dis soortvan ‘n zooped up slagorkes, met ‘n woonhuis vol xillofone en so om dinge bietjie aan te help.
Die juffrou in beheer verstaan duidelik van kindertjies. Wanneer die spannetjie op die verhoog staan, dan lat sy hulle eers gou almal vir hulle se ma’s en pa’s waai om dit net eers uit hul gestel uit te kry dat hulle kan aangaan met die besigheid van musiek maak.
O ja, daar is ‘n paar blokfluite ook in die prentjie. Ek het altyd gewonder hoekom mense hoekom blokfluit baasraak. Ek meen nou maar, het jy nou al ooit ‘n blokfluit in ‘n orkes gesien speel? Enige orkes. Behalwe nou by die eistedfodd. Mmmm…? Nee.
Die wysheid van blokfluit is egter as volg deur bro’ Johnie aan my verduidelik.
Blokfluit leer die kind die basics van musiek. Ook kom jy agter of hy enigsins ‘n aanleg het en of hy hou daarvan, teen ‘n geringe kapitale uitleg. Jy kan verskeie blokfluite koop vir die prys van een klavier, byvoorbeeld.
Dan, as dit blyk dat musiek nie eintlik die bloedjie se ding is nie, dan kan jy darem agterna met die blokfluit borrels blaas in die bad. Die klavier, daarenteen, sukkel vreeslik om by die badkamerdeur in te gaan.
Maak eintlik sin, né. Party mense is net so slim.
Jare gelede is ek in Windhoek besig met diensplig.
Bro’ Johnie kom kuier in Namibië met sy Jetta. Nuterig, nogals. Die vingerklip in die Suide van Namibië het toe nog gestaan. Nadat hy en sy vrou die vingerklip besoek het, het hy dit nodig geag om baie vinnig daar weg te jaag. Hy wil nie sê hoekom nie, maar kort daarna het die vingerklip dan ook in duie gestort. Bro’ Johnie ontken egter tot vandag toe dat hy iets daarmee te doen gehad het.
In sy haas om weg te kom, egter, rol hy toe sy Jetta op die grondpad. Die vieslike detail daarvan kan jy lees in sy eie posting hieroor.
Met die Jetta effe mank kom hy toe tot in Windhoek en toer die res van Namibië met my 323 Mazda. Dit was heeltemal ‘n mutually beneficial reëling vir my, want hy kry toe so baie pap wiele dat ek my Mazda terugkry met 3 splinternuwe bande.
Twee jaar later toe koop ek die Jetta by hom. Die motor het haar besonders goed gedra vir die volgende 10 jaar, maar teen daardie tyd was sy nou nie meer heeltemal in haar fleur gewees nie. Dit raak toe tyd vir ‘n nuwe motor. Nadat ek die nuwe tweedehandse Venture gaan koop het, wag ek op aflewering, wat sal geskied in ruil vir hierdie Jetta. Dit was dus krities dat die Jetta vir ten minste nog ‘n week moes aanhou loop. Ek moet darem byvoeg dat ek vir die handelaar aangebied het om ‘n lys te maak van alles wat verkeerd is op die Jetta, maar hy het nie belang gestel nie. Hy was tevrede om haar te neem net soos sy is. Dis amper soos ware liefe, jy verstaan.
Drie dae later, egter, en voordat die transaksie afgehandel kon word, gaan staan die Jetta toe sowaar die oggend met my op pad skool toe met die kinders. Verbygaande mammas tel die kinders op, en my vrou kom haal my met my 323 Mazda (wat ek toe nog steeds het).
Ek is toe redelik benoud. As die Jetta se enjin nou heeltemal die gees gegee het, dan is die Venture-transaksie daarmee heen, en dan sit ek met ‘n kar wat nie eintlik kan ry meer nie. Ek het, soos ek gewoonlik doen in krisis-situasie soos hierdie, ‘n paar keer met my hand oor die enjin gestreel, maar dit het nie gehelp nie (dit het al gehelp by ander geleenthede, regtig).
My drie-jaar oud dogtertjie wat saam met haar ma gekom het was baie bemoedigend. “Toemaar pappa, liewe Jesus sal sy engeltjies stuur dan gaan hulle die kar regmaak.”
Daar het toe nie ‘n engeltjie gekom nie, maar ‘n groot fris motorwerktuigkundige. Hy het bietjie gefroetel met die enjin, en sowaar, daar loop die enjin.
Met sy swaar London aksent beduie hy toe vir my dat hy bloot twee plugdrade omgeruil het. “In theory it should not be running at all,” verduidelik hy. Hy stel toe ook voor dat ek die kar reguit na ‘n motorhandelaar toe ry en, as ek so ver kom, nie probeer om enigsins verder as die handelaar te ry nie.
Nou ja, die Jetta het toe nog vir drie dae geloop, waarna ek haar by die handelaar gaan afgee het in ruil vir die Venture.
Miskien wás die motorwerktuigkundige ‘n engel(tjie)….?
Ek spring in die motor en ry om die kaartjie op tel in Milnerton, en mik van daar deur die (op daardie stadium) verlate strate deur Kaapstad. Hoopvol arriveer ek vyf minute nadat die wedstryd begin het by Nuweland. Ek het goeie hoop om darem nog die grootste deel van die wedstryd te sien. Maar dis nogal ‘n storie om parkering te kry. Op en af, heen en weer, ek is later heel verdwaal. Kry uiteindelik parkering, maar seker 2 km weg van die stadion af.
Nou strompel ek na my sitplek toe. Op pad sountoe skrou ‘n ou hier van die kant af vir my ‘n hartlike verwelkoming. Ek weet nie of hy van nature joviaal is nie. Eintlik dink ek hy het my met iemand anders verwar. Ek skrou ewe hartlik vir hom terug. Mik na my sitplek toe. Maar daar sit reeds ‘n kêrel. En hy konsentreer regtig hard op die spel. Ek spring op en af, roep, swaai my kaartjie rond, maar daai man sien niks. Gelukkig is die 2 sitplekke agter hom oop, en ek sit maar sommer daar.
Die kêrel regs voor my draai om en berispe my dat ek so laat is. Ek vra om verskoning en verduidelik dat ek mos nou eers drie-uur my kaartjie in Milnerton moes kry, verstaan, en deur die stad moes ry en parkering moes soek en moes hardloop na die stadion toe en ….. Hy is baie bly ek is daar en skud blad met my. “Ja”, kom dit van die sitplek agter my af, “waar was jy, ons wag al heelmiddag vir jou!”
Die man wat op my sitplek sit en sy pel twee sitplekke verder aan is Ozzie ondersteuners. Tussen hulle sit hulle rasta-pel wie ‘n Springbok ondersteuner is. Hy kry maar swaar terwyl Suid-Afrika agter loop. “Ek kannie mee’ hyshou saam met djille wat virrie vikeere span skrie nie!” hoor ek hom protesteer.
Maar met Frans Steyn se eerste skepskop verander sy posisie vir die beter. En toe Steyn minute later die wen-skepskop doen, toe is Rasta erg tevrede tussen sy twee pelle. Dit gaan nou baie bieterder met hom, dankie.
Ná die wedstryd moet ek terug na my motor toe. Dis nogal bedrywig. Daar is derduisende mense wat, om een of ander rede, almal in die teenoorgestelde rigting beur. ‘n Ouerige oom is ongeduldig met ‘n jong man wat teen die stroom in beur en wil weet wat hy dink hy doen. Die klein wysneus reken toe: “Nee, ek weet self nie, Oom, ek loop maar heelmiddag so heen en weer”.
Op pad na my motor loop ek agter ‘n paar groot lummels met hul Springbokbaadjies aan. Mens voel nogal braaf so tussen die manne. Maar hoe verder ek loop, hoe minder word hulle, en hoe meer word die parkeer-aanwysers. Sommige van hulle het ook groen baadjies aan, maar vreemd, dit het net nie dieselfde trefkrag nie. Dis ‘n redelike stil straat waar ek darem uiteindelik my motor kry, die informele karwag betaal en koers kry huis toe.
Ja-nee, min dinge klop die atmosfeer bu Nuweland, veral as die tuisspan gewen het.
Die Wes-Kaap het nou ‘n verbod geplaas op die blouligbrigade. Nogals ‘n verlies. As jy lid is van die blou lig brigade, meen ek nou maar.
Jare gelede in Windhoek moes ons tydens diensplig elke kwartaal fiksheidstoetse gaan doen. ‘n Paar push-ups, ‘n paar sit-ups, en as jy nie dit kon regkry om te verdwyn voor die tyd nie, ‘n sinnelose 20 km stap. Sinneloos, want jy bereik regtig niks deur ‘n klomp onfikse ouens een keer per kwartaal 20km te laat stap nie. Juis omdat dit ‘n ooglopend slegte gedagte was, is die ambulans ook saamgestuur.
So ry ek die dag saam met die ambulans. Dis net ek en die drywer. Ons het nog nie begin stap nie, so daar is nog geen beseerdes nie. Die verkeer is bietjie dik en dit gaan maar stadig, so ek begin bietjie verveeld raak. OK, eintlik lieg ek, die verkeer in Windhoek kan nie eintlik stadig gaan nie, al is dit spitsverkeer. Ek kon maar net nie die versoeking weerstaan om hierdie funny knoppie voor my op die dashbord te druk nie.
Man, die nexte oomblik toe gaan daai ambulans se alarm aan. Woeps! maak almal die karre vir ons ‘n pad oop en daar gaan ons. Ek sit toe maar weer die alarm af, maar glo nou vir my hoe lekker het dit gevoel! So ek voel vir die manne met die baie blou ligte en swart karre.
Tydens diensplig-opleiding in die militêre basis in Kimberley was een van die modules wat ons veronderstel was om in opgelei te word BBP-Beskerming. Teen die tyd wat ons daardie module moes doen was die instrukteurs self al bietjie sat. Hulle besluit toe dis ‘n mors van tyd, want nie een van ons dienspligtiges gaan ooit betrokke wees in BBP-Beskerming nie. Hulle was toe verkeerd.
As dienspligtige in Windhoek is ons inderdaad toe van tyd tot tyd ingetrek om te help met BBP beskerming. Dan is ons nou heavy kovert, elkeen met ‘n tweerigting radio en ‘n vuurwapen. Een ou is met ‘n Uzzi uitgereik – daar was net een Uzzi om uit te reik. Dié het geblyk ‘n lewensgevaarlike instrument te wees. OK, ek weet, dis wat vuurwapens veronderstel is om te wees, maar hierdie outjie was nog gevaarliker.
As jy gelukkig was het jy ‘n Walther pistool met ‘n holster gekry. Soos James Bond, ek sê. Minder gelukkig, dan het jy die weermag uitgawe Star pistool gekry sonder ‘n holster. Dié moes ek gereeld onder by my broekspyp uithaal oor die ding nie lekker in my belt wou bly sit nie. Ek meen, verbrands, my belt kon nie eens my broek bo hou nie, so maer was ek.
OK, ons het nie blou ligte en goed gehad nie. Vreeslik geheimsinning in privaat klere en privaat voertuie sonder enige identifikasie. So picture nou die volgende: jy ry deur Windhoek se strate, minding your own business. Jy besluit om in te druk voor ‘n onopvallende voertuig, net om te sien die passassier kyk jou dreigend aan en lig iets bo die voertuig se vensterraam wat vrek baie soos ‘n gedeelte van ‘n Uzzi lyk. Jy lus vir indruk gaan mos plotseling verdamp.
Een dag na so ‘n BBP-Beskermingsoefening verduidelik Hugo vir ons presies hoe gevaarlik ‘n Uzzi is en hoekom. Dit doen hy terwyl hy besig is om die Uzzi veilig te maak. As ‘n lewendige illustrasie, alhoewel onbedoeld, gaan die skoot in die proses af. Ons is almal stil geskok, en Hugo het sy melk weggeskrik. By wyse van eliminasie kon ons gou agterkom niemand kreun nie, niemand is beseer nie. Meer in besonder, veral, niemand is dood nie. ‘n Diskrete loer af in die gang het gewys dat die rondte ook nie deur die hout-muur getrek het nie. Die rondte kry ons toe binne-in ‘n kabinet waar dit mooi veilig vassit binne-in ‘n lekker dik lêer.
Teen die tyd wat van die staande-mag offisiere kom navraag doen het oor die “skoot” wat hulle hoor klap het kon ons hulle met ‘n entoesiastiese demonstrasie (probeer) oortuig dat dit iemand was wat ‘n kardoes laat ontplof het. Hugo het homself mooi diskreet voor die kabinet geposisioneer dat die koeëlgat nie opsigtelik was nie. Teen daadie tyd het hy nog nie kans gehad om masking tape daaroor te plak nie.
Maar terug nou by die BBP beskerming. Dit was heel opwindend, so half ons eie “I spy” storie waar elkeen ‘n kode-naam het. My kode naam was nogal eksoties gewees: “Wiele”. Soos in “Wiel, Wiele, Wiele, dis Kaspaas, berig oor”, waarop Wiele dan nou die gebruiklik “Wiele, stuur” ding sou doen. So roep iemand op ‘n dag oor die tweerigting radio:
“Jaco, Jaco, Jaco, kom in”.
“Jaco, Jaco, Jaco, waar is jy, kom in.”
“Waar is daai bl***die Jaco”.
Stilte. Tot iemand die moed bymekaarskraap om anoniem oor die radio te se:
“Majoor, jý is Jaco”.
Die Renosters van Halali
Dit was ‘n idilliese wintersaand in Etosha. Halali se watergat het die belofte van renosters ingehou. Vroeër die dag was ons gelukkig genoeg om ‘n leeu jagtog dop te hou. Wel, eintlik het ons dit gefnuik deur onbewusteluk tussen die leeu en sy prooi te beland. Maar dis ‘n ander storie.
Nou sit ons by die watergat. Die son is net onder. Daar is heelwat mense. Dit is skoolvakansie, en die hele Wes-Kaap is daar. Ek weet, want dis hulle wat gemaak het dat ons 3 ure gevat het om ‘n paar dae vantevore by Noordoewer die grensformaliteite af te handel.
Ons hoop dat die renosters wel hulle opwagting maak. ‘n Paar koedoes verskyn. Sewe, om presies te wees. Ek weet nie hoekom ek sulke goed tel nie. Hulle het hulle drink gekry en weer geloop.
En dan maak twee renosters hul verskyning. (Hulle was natuurlik makliker om te tel as die sewe bewegende koedoes.) ‘n Koei met ‘n kleintjie (hy’s ook maar verbrands groot, mind you). Daar hang hierdie gedempte, swanger afwagting in die lug. Dan, vanuit ‘n ander hoek, kom nog ‘n renoster aangestap. Hy lyk nie deel van die eerste twee wat opgedaag het se outfit nie. Mmmm….. miskien kan daar romanse in die lug wees.
Nou en dan hoor jy die waarderende, dog gedempte “aaahh” van iemand, maar verder is dit stil.
Tot die stilte onderbreek deur ‘n vyfjarige seuntjie wat kliphard ‘n wind laat. Soos Shreck is hy ook seker onder die sterreteken van die Flatulent gebore. Dit was nou nie so hard dat die renosters dit kan hoor nie, maar hard genoeg vir almal in die nabyheid om te hoor. Niemand sê iets nie, maar skielik lyk dit asof almal in ‘n bus sit wat op ‘n sinkplaatpad ry soos almal skud van die lag, maar ewe hard probeer om nie hardop te lag nie.
Maar dis nodeloos. Dis amper soos om in die kerk te probeer om nie te lag nie. Daai lag gaan nie weg voordat jy hom nie goed lug gegee het nie. Later lag almal maar, behalwe die vyfjarige seuntjie en sy ma.
Ek sê jou, dude, gewyde oomblikke.
Die redding van Stanley
Flat Stanley is ‘n gelamineerde papiermannetjie uit Nederland uit. Die laerskool waar hy vandaan kom stuur hom die wêreld vol om te gaan kuier. Dan moet sy gashere fotos terugstuur van waar Stanley orals gekuier het. Later moet Stanley weer per pos teruggestuur word sodat die laerskool hom na ‘n nuwe bestemming kan stuur. So leer die bloedjies bietjie meer van die wêreld, en kry Stanley darem ‘n paar lekker toertjies ook op die koop toe.
So op die manier kom Stanley toe by ons uit. Nou ja, watter beter landmerk kan jy nou voor vra as Tafelberg. Dus sit ons af Melkbosstrand toe om vir Stanley te gaan afneem teen die agtergrond van Tafelberg. Maar nee, na twee weke van sonskyn is Tafelberg toe nou net mooi onder die wolk kombers.
Ons probeer toe maar vir Stanley teen die agtergrond van Robbeneiland afneem. Dis immers ook histories, nie dat ek verwag enige laerskoolkind in die Nederland sal nou eintlik weet van Robbeneiland nie.
Ons tweede poging die volgende dag is op ‘n bult buite Durbanville waar jy darem die bo-punt van Tafelberg onder oë kan kry. Dis op ‘n plaas waar perde aangehou word.
Nadat Stanley mooi gefotografeer is, weer eens teen Tafelberg in die verte, word hy en die kamera gebêre. ‘n Donkie kom aangesuiker en bewonder my kamerasak. Hy druk sy neus daarin om dit beter te inspekteer.
“Ahaa, JPEG’s, net wat ek wou hê vir ‘n snack,” kan ek hom hoor sê. “Ahaa, en wat het ons hier, ‘n knapie uit die Nederlande uit.”
En daar trek die donkie met my card reader met ‘n Flash Disk vol foto’s daarin plus Flat Stanley. In sy bek, uiteraard. Die donkie word agterna gesit om vir Stanley te red (ek was nie daar om self bekommerd te wees oor my card reader nie, want niemand anders was daarmee gepla nie).
Gesteurd laat val die donkie darem later my card reader in ‘n hoop mis, en vir Stanley ‘n entjie verder. My dogter het darem die mis afgevee van my card reader voordat sy dit in die kamerasak teruggesit het.
Sy het ook Stanley se trane afgevee. Alhoewel ek vermoed dit kon eerder ‘n bietjie donkieslym gewees het.
Nou sê jy vir my die donkie is ‘n wonderlike ding…..?