AFRIKAANSE OPSOMMING: Die gebruik van gerekenariseerde vloeidinamika (CFD) as ’n ontwerpinstrument het toenemend gewild begin raak op die gebied van waterhulpbronne. Die doel van hierdie verslag is om kennis van CFD uit te brei en die nut van huidige CFD-programme as ’n modelleringsinstrument te bepaal. Daar word voorts ook gepoog om die akkuraatheid van CFD-modellering te bepaal in vergelyking met fisiese modellering – die meer gevestigde vorm van modeltoetsing. Dit is noodsaaklik dat navorsing gedoen word oor die bekragtiging van CFD, want met ’n toename in rekenaarkrag, verwerkingsnelheid en deurlopende ontwikkeling in die programme wat gebruik word om die modelle te genereer, sal CFD ’n noodsaaklike instrument vir die hidroulika-ingenieur word. ’n Belangrike probleem wat CFD-programme tans inhou, is die kartering van die vry oppervlak van ’n liggaam vloeistof in ’n tweefasse vloeitoestand (water en lug). Dit word verder bemoeilik deur die bestaan van driedimensionele vloei oor ’n labirint-stuwal en ’n skommelende “nappe”, wat by tye vereis dat ’n vry oppervlak sowel bo as onder die “nappe” gekarteer met word. Die verslag begin met ’n uiteensetting van die ontwerpmetodes en fisiese ontwerp van ’n tipiese labirintstuwal. Die bou van ’n 1:20-skaal- fisiese model, toetsprosedures, doelwitte en die resultate van die toetse op die fisiese model word dan beskryf. Ná die studie van die fisiese model, word die ontwikkeling van ’n driedimensionele CFD-model bespreek, wat ontwerp is om by die fisiese model te pas. Die simulasie-resultate van die CFD-model word dan vergelyk met dié van die studie van die fisiese model en die akkuraatheid en geskiktheid van CFD-modellering as ’n ontwerpinstrument word geëvalueer. In hierdie evaluering word die opdamming stroomop van die stuwal en druk op die stuwal ondersoek. Die verslag word afgesluit met aanbevelings vir verdere navorsing op hierdie gebied. Die resultate toon dat die CFD-model die beweging van partikels in die domein akkuraat kon karteer ten einde ’n volledige vloeiprofiel te ontwikkel en die watervlak akkuraat te voorspel. Die drukke wat tydens CFD-modellering verkry is, stem egter nie ooreen met die lesings wat tydens fisiese modellering verkry is nie. Die gemiddelde fout is 92%. Hierdie resultate toon dat verdere ontwikkeling in CFD nodig is voordat daarop staat gemaak kan word as ’n ontwerpinstrument wat onafhanklik van ander eksperimentele metodes gebruik kan word. Die moeilikheidsgraad en die lang tydsduur betrokke by die generering van resultate is ook ’n aanduiding dat die gebruik van ’n fisiese model die ingenieur op hierdie stadium en in hierdie spesifieke scenario beter tot diens sal wees.