Tegnologie in landskapargitektuur: tuintegnologie in die tuine van vandag - Inligting
Of u nou daarvan hou of nie, tegnologie het sy weg in die wêreld van tuinmaak en landskapontwerp gemaak. Die gebruik van tegnologie in landskapargitektuur het makliker geword as ooit. Daar is baie webgebaseerde programme en mobiele toepassings wat prakties alle fases van landskapontwerp, installasie en instandhouding hanteer. Tuintegnologie en tuintoestelle bloei ook. Lees verder om meer te wete te kom.
Tegnologie en tuintoestelle
Vir luddiete wat die rus en vrede van langsaam, praktiese tuinbou bewaar, kan dit na 'n nagmerrie klink. Die gebruik van tegnologie in landskapontwerp bespaar egter baie mense tyd, geld en moeite.
Vir mense wat in die veld werk, is die gebruik van tegnologie in landskapontwerp 'n droom wat bewaarheid word. Dink net hoeveel tyd bespaar word deur rekenaargesteunde ontwerp (CAD) sagteware. Ontwerptekeninge is duidelik, kleurvol en kommunikatief. Tydens die ontwerpproses kan konseptuele veranderinge in 'n fraksie van die tyd wat dit vir die handtekeninge geneem het, weer geteken word.
Ontwerpers en kliënte kan op 'n afstand kommunikeer met foto's en dokumente in Pinterest, Dropbox en Docusign.
Landskapsinstalleerders sal regtig wil leer hoe om tegnologie in die landskap te gebruik. Daar is mobiele en aanlynprogramme vir opleiding van werknemers, kosteberaming, mobiele bemanningsporing, projekbestuur, vlootbestuur, fakturering en kredietkaarte.
Slim besproeiingsbeheerders laat landskapbestuurders van groot landpakkies toe om ingewikkelde, veelsydige besproeiingskedules van ver af te beheer en op te spoor deur gebruik te maak van satelliettegnologie en weerdata.
Die lys met tuistoestelle en tuinboutegnologie groei steeds.
Daar is 'n aantal tuinmaakprogramme beskikbaar vir mense onderweg - insluitend die GKH Companion.
Sommige ingenieurstudente aan die Universiteit van Victoria in Brits-Columbië het 'n hommeltuig uitgevind wat plae in tuinplase, soos wasbere en eekhorings, afskrik.
'N Belgiese beeldhouer met die naam Stephen Verstraete het 'n robot uitgevind wat sonligvlakke kan opspoor en potplante na sonniger plekke kan skuif.
'N Produk genaamd Rapitest 4-Way Analyzer meet grondvog, grond pH, sonligvlakke en wanneer kunsmis by plantbeddings gevoeg moet word. Wat volgende?
Tuingereedskap en tegnologie in landskapargitektuur word al hoe meer algemeen en nuttig. Ons word net beperk deur ons verbeelding.
Wolf Landscape Architecture het plantontwerp verskaf vir Weiss Manfredi se Overlook. Foto deur Vera Comploj.
The Native Plant Trust se Curtis Cabin Garden, Wolf Landscape Architecture.
Toby Wolf het die bekroonde Bioswale ontwerp terwyl hy 'n senior medewerker van Halvorson Design Partnership was. Foto deur Chris Kitchen.
Opknapping van die Boylston-grens vir die vriende van die openbare tuin, ontwerp deur Wolf Lighthall en Wolf Landscape Architecture.
Toby Wolf het die ontwerpspan vir die Fort Point Channel Parks aan die Rose Kennedy Greenway gelei, terwyl hy 'n senior medewerker van Halvorson Design Partnership was.
Toby Wolf het die groen dakaanplantings vir die LEED-Gold Welcome Centre ontwerp terwyl hy 'n senior medewerker van Halvorson Design Partnership was.
Toby Wolf het die Greenway se Urban Arboretum ontwerp terwyl hy by Copley Wolff Design Group was.
Wolf Landscape Architecture het die Cypress Grove weer verbeel om die suidelike ingang van die Arboretum te versterk.
Toby Wolf het die ontwerpspan vir hierdie landskap gelei terwyl hy 'n senior medewerker van Halvorson Design Partnership was.
Toby Wolf het hierdie landskap ontwerp terwyl hy 'n senior medewerker van Halvorson Design Partnership was.
Toby Wolf het die bekroonde Bioswale ontwerp terwyl hy 'n senior medewerker van Halvorson Design Partnership was.
Toby Wolf het die bekroonde Bioswale ontwerp terwyl hy 'n senior medewerker by Halvorson Design Partnership was. Foto deur Chris Kitchen.
Noem 'n sensoriese tuin en wat gereeld in ons gedagtes opkom, is 'n buitenshuise ruimte met aromatiese plante en welige aanplantings wat vol kleurspatsels is. Alhoewel dit deel van die prentjie is, is dit miskien nie die volledige nie. In hierdie berig deel ons strategieë om tuine te skep wat al die sensoriese stelsels voed en verryk. Ons idees om 'n genaturaliseerde buitelugruimte vir sensoriese verkenning en verryking te skep, is algemeen. As u die geleentheid het om gespesialiseerde sensoriese tuine vir kinders met komplekse sensoriese integrerende uitdagings te skep, beveel ons aan om saam te werk met arbeidsterapeute met uitgebreide opleiding in sensoriese integrasie (dit is bekendgestel en die teorie is ontwikkel deur 'n arbeidsterapeut, A. Jean Ayres) , om dit so bruikbaar as moontlik te maak. Omdat arbeidsterapeute ook goed kennis dra met kinderontwikkeling, is dit 'n bonus vir 'n wonderlike sensoriese tuinontwerp.
Ons is almal bekend met die vyf basiese sintuie - sig, gehoor, smaak, aanraking en reuk:
Sight (VS) - die visuele stelsel
Gehoor (AS) - die ouditiewe stelsel
Smaak (GS) - die windstelsel
Reuk (OS) - die reukstelsel
Touch (tasbaar - ook 'n grondstelsel) (TS) - die grootste sensoriese stelsel tasbare reseptore is regoor ons liggame
Daar is twee ander 'verborge' of 'fundamentele' sensoriese stelsels - vestibulêre, en proprioseptiewe en kinestetiese:
Vestibular (VES) - die sensoriese stelsel wat reageer op die posisie van die kop in verhouding tot swaartekrag en versnelde of vertraagde beweging. Die vestibulêre stelsel is die 'duiselig' en balansstelsel. Dit integreer ook nek-, oog- en liggaamsaanpassings aan die beweging.
Proprioseptief en kinesteties (P / KS) - propriosepsie het te make met die persepsie of bewustheid van gewaarwordinge uit die spiere en gewrigte, en kinesthesie behels die persepsie van die beweging van individuele liggaamsdele. Kinestesie en propriosepsie lei ons om te verstaan ​​waar ons liggaam in die ruimte is.
Sensoriese tuinontwerp kan al hierdie sintuie insluit.
Vir kinders wat gewoonlik ontwikkel, is hul sensoriese stelsels geïntegreer en werk hulle goed saam. Om hierdie interkonneksie te demonstreer, stel ons in die onderstaande tabel verskillende strategieë voor om in sensoriese tuine van kinders in te sluit en watter stelsels gekweek word deur die insluiting daarvan. Die eerste stelsel wat in die grafiek gelys word, is die primêre begunstigde van die sensoriese element. Maar, soos u sal sien, voed baie van die ontwerpstrategieë byna al die basiese en fundamentele sensoriese stelsels.
Om u begrip van die sensoriese stelsels te verhoog, beveel ons die volgende vier boeke aan. Die skrywers van hierdie hoogaangeskrewe boeke is kundiges in sensoriese integrasie Dr. Dunn en Miller is albei arbeidsterapeute en me. Kranowitz is 'n opvoeder.
Die out-of-sync kind, deur Carol Kranowitz en Lucy Jane Miller
Die out-of-sync-kind word groot, deur Carol Kranowitz en Lucy Jane Miller
deur Amy Wagenfeld, filiaal ASLA, PhD, OTR / L, SCEM, FAOTA, en Kristen Singley, BS, OTS
Landskapsargitektuurprofessore skryf boeke oor gemeenskapstuine
Baie stede in Noord-Amerika het gemeenskapstuine, maar slegs Seattle en 'n paar ander sluit dit in stedelike beplanning in - en dit het hulle gehelp om te floreer.
'N Nuwe boek, Greening Cities, Growing Communities, bied nie net insig oor die stad se gedeelde tuinplotte nie, maar ook praktyke wat gemeenskaps tuine elders kan ontwikkel en onderhou.
Greening Cities, wat hierdie herfs gepubliseer is deur die University of Washington Press ($ 40, sagteband), is geskryf deur Jeffrey Hou, medeprofessor en nuwe voorsitter van die departement landskapargitektuur aan die UW Julie M. Johnson, 'n UW-medeprofessor in landskapargitektuur en Laura J. Lawson, medeprofessor in landskapargitektuur aan die Universiteit van Illinois, Champaign-Urbana.
Johnson en Hou bied om 19:00 'n boeklesing aan. volgende Woensdag 14 Oktober in die University Bookstore.
Greening Cities, Growing Communities verduidelik hoe Seattle bevorderlik is vir gemeenskapstuine: dit het aktiewe, bekende woonbuurte, 'n maritieme klimaat wat goed is vir die groei van plante, baie mense wat belangstel in tuinmaak en die regering se steun vir die oop ruimte.
Seattle het ook verskillende soorte gemeenskapstuine gehad, waaronder oorwinningstuine tydens die Tweede Wêreldoorlog, maar die nuutste kan teruggevoer word na die vroeë 1970's, toe die Picardo-familie 'n groep studente en gesinne laat kos maak vir die Neighbours in Need-program. Gemeenskapstuine is daarna P-Patches genoem.
Die skrywers van Greening Cities het ses gemeenskaps tuine in Seattle, waarvan baie gegroei het uit beplanners en ontwerpers wat na die behoeftes van die belanghebbendes geluister het, en dan planne voorgestel wat beduidende ruimte vir groei en verandering gelaat het. Die profiele toon ook aan hoe gemeentetuine nie net voedselprodusente word nie, maar ook ontspanningsbronne, voertuie vir sosiale geregtigheid en die manier om mense saam te brei.
Die eerste plek is Interbay P-Patch, wat 'n akker beslaan in 15de Laan-Wes en West Armorstraat, maar twee keer verskuif is as gevolg van stadsplanne vir 'n gholfbaan. Tuiniers het met elke skuif meer politiek vaardig geword, sodat hulle teen die tweede keer 'n stadsraadbesluit gekry het wat dieselfde grootte erf belowe, gelyk of beter as die bestaande tuin wat bogrond en besproeiing betref, en dat die stad albei sou help met die skuif en verskaf hout vir nuwe beddens.
Interbay beslaan een akker by 15de Laan-Wes en West Armorstraat, maar dit is twee keer verskuif as gevolg van stadsplanne vir 'n gholfbaan. Tuiniers het met elke skuif meer politiek vaardig geword, sodat hulle teen die tweede keer 'n stadsraadbesluit gekry het wat dieselfde grootte erf belowe, gelyk of beter as die bestaande tuin wat bogrond en besproeiing betref, en dat die stad albei sou help met die skuif en verskaf hout vir nuwe beddens.
Die skrywers sê dat die ervaring, hoe moeilik dit ook al was, gehelp het om 'n tuinbougemeenskap te bou, en dat die bande noodsaaklik is vir die ontwikkeling en instandhouding van gemeenskapstuine.
Geografiese stabiliteit was moeilik vir 'n aantal gemeenskapstuine, en die departement van parke en ontspanning in Seattle laat nou P-lappies toe op sy land.
Die P-Patch-program het ook nuwe tuine op 'n verskeidenheid woonbuurte ontwikkel, asook voedsel vir voedselbanke, opleiding en werksopleiding vir jongmense en haweloses. Dit het ook dienste aan seniors en nuwe immigrante uitgebrei. P-Patch word nou bestuur deur die departement van buurte in Seattle.
Thistle P-Patch is 'n voorbeeld van 'n gemeenskapstuin wat hoofsaaklik immigrante bedien. Geleë op drie hektaar in 'n nutsbediening by Martin Luther King Jr. Way en Cloverdalestraat in die Rainier Valley-omgewing, is dit tipies vir gemeenskapstuine in 'n vreemde, onderbenutte pakket.
Asiërs tuin baie van die Thistle-erwe, maar metodes verskil volgens nasionaliteit. Koreane skep gewoonlik netjiese, netjiese beddens, terwyl Hmong-tuiniers formele orde oorslaan. Beplanning vereis dus duidelik omskrewe erwe, en dit help om 'n perseelkoördineerder met multikulturele agtergrond te hê.
Een tuinier praat oor die belangrikheid daarvan om Japannese groente te kan verbou. "Dit is 'n groot verskil," sê die tuinier, "in beide smaak en hoe ver ons huishoudelike ekonomie gaan."
Die Danny Woo-gemeenskapstuin in South Main St. 620 in die Internasionale distrik het ook baie Asiatiese tuiniers, waarvan baie seniors is. Hulle gebruik die tuin nie net vir voedselkweek nie, maar ook as 'n manier om uit klein woonstelle te kom. Buite-seisoen-opvoedkundige werksessies is vir hulle en ander gereël om tuinwysheid te deel en te leer oor volhoubare tuingereedskap soos organiese kunsmis.
Danny Woo was ook 'n webwerf vir UW's Neighborhood Design / Build Studio onder leiding van Steve Badanes, 'n professor in argitektuur. In 'n kwartaal van tien weke het studente na die behoeftes van die inwoners geluister, en daarna gesofistikeerde sitplek vir bleikstyl ontwerp en ontwerp.
Die meer volhoubare tuine, sê die skrywers, is basters. Hulle word georganiseer en hoofsaaklik gelei deur privaat individue en groepe, maar gebruik geld en ander hulp van regeringsinstansies.
Maar alles is nie Eden nie. "Seattle is 'n goeie model vir gemeenskapstuine, maar daar is aanhoudende uitdagings," het Hou in 'n onderhoud gesê. As stedelike gebiede staar die tuine soms diefstal en vandalisme in die gesig. Sommige tuine het nog nie definieerbare rande nie, dus lok dit. Soms word haweloses tuinprobleme. Omheinings los probleme op Bradner Gardens Parks by 29th Avenue South en South Grant Street gebruik kunstige heinings om tuingrense aan te dui, maar outeurs sê daar is nie maklike antwoorde op enige van die uitdagings nie.
In die laaste hoofstuk van die boek bied hulle egter lyste vir mense wat gemeenskapstuine wil laat geskied: Tuiniers kan ontwerpers van beleidsmakers beywer en beplanners kan hul kundigheid gebruik om sulke tuine te bepleit, maar oop raamwerke skep wat dit moontlik maak om nie-winsgewende tuine te laat groei. kan beide fondse verskaf en help om tuine te skep en te onderhou.
Greening Cities is onder beskerming van die Landscape Architecture Foundation geskryf as deel van die ondersteuning van gevallestudie-navorsing.
Vandag bespreek ons ​​die tien hoofredes waarom u 'n natuurlike ingeboude omgewing nodig het vir u welstand en volhoubaarheid:
1. Bestryding van omgewingskwessies
Die meubels op 'n residensiële eiendom, die bekleding wat gebruik word, die boumateriaal en die toebehore gee 'n sekere hoeveelheid giftige besoedelingstowwe in die lug uit. Dit kan die gevolg wees van die oksideer van swaar metale of bloot giftige gasse wat die luggehalte vernietig.
Landskapargitektuur bied 'n lewensvatbare en volhoubare oplossing om die luggehalte skoon te maak. Groen plante produseer nie net die gewenste hoeveelheid suurstof om die vlakke van koolstofdioksied te balanseer nie, maar absorbeer ook die giftige materiale.
U kan die MagilTour-sagteware vir tuinontwerp gebruik om die ekosisteem in u onmiddellike omgewing te balanseer. U kan dit ook gebruik om kamerplante soos Aloë Vera, Varings, Kaktusse, Spinnekop, ensovoorts te vind om die omgewing binne die huis skoon te maak.
Landskapargitekte kan fytoremediëringstegnieke instel om die omgewingskwessies wat in u enkelhuishouding bestaan, verder te bestry. Die groen plante en volhoubare ekosisteme verwyder alle besoedelingstowwe en gebruik dit om hulself te laat herleef. Die beboude omgewing word dus outomaties bestuur en bevoordeel die huishouding en omgewing.
2. Volhoubare ontwikkeling van gebiede
Landskapargitektuur gaan nie net oor tuinmaak en die plant van groen plante vir verfraaiing nie. Landskapargitekte gebruik die teorieë van ekologie en klimaatsverandering om gefokusde tuinontwerpe te skep. Elke eiendom word saam met die omgewing ontleed om 'n volhoubare oplossing te vind wat slegs die omgewingskwessies van die betrokke gebied teiken.
Siviele ingenieurs en landskapargitekte identifiseer die oorsake van die besoedelingstowwe in 'n omgewing of 'n bepaalde huishouding. Dan kies hulle die plante vir binne- en buiteplantasies wat die lug sou opruim, die gifstowwe sou absorbeer, 'n verkoelingseffek sou veroorsaak en die natuurlike ekosisteem sou balanseer.
Die proses kan vervelig wees, maar dit is baie produktief om volhoubare argitektuurontwikkeling in die omgewing, in en om die huis te skep. Dit is ook 'n nuttige manier om kantoorgeboue, skole, kolleges, openbare areas, ens.
3. Regenerasie en rehabilitasie van gebiede
Kommersiële ruimtes soos fabrieke en vervaardigingsaanlegte verneder die natuurlike hulpbronne van die omgewing. Die omvang van die besoedeling kan kilometers ver strek. Nie net besoedel hulle die lug nie, maar ook die algemene habitat. Die grond verloor sy hulpbronne wat die landvorms ernstig kan beskadig.
Met behulp van landskapargitektuur kan u die area bevolk met geteikende groen plante wat help om die grond en al sy komponente te verjong. Dit is ook 'n vindingryke middel om die industriële gifstowwe in die lug rondom die struktuur skoon te maak.
Hierdie rehabilitasie is die enigste manier om te voorkom dat gifstowwe deur die nabygeleë gebiede versprei en permanente skade aan die menslike liggaam veroorsaak.
Stormwaterbestuur is 'n vorm van reënwater-oes. Met die regte toerusting en stelsel kan die watersiklus tot voordeel van die mensdom gebruik word. Die reënwater of stormwater kan opgegaar en verwerk word vir verdere gebruik, veral in streke waar die watertoevoer yl is.
Onder normale omstandighede kabbel die stormwater deur die oppervlak, die grond in en sluit weer aan by die watertafel, wat ook 'n bron van watervoorsiening in stedelike gebiede is. Die gebruik van swaar beton verhinder egter dat die water weens die styfheid die grond kan bereik.
Landskapargitektuur help om die grond onder te herontwikkel en die porieë los te maak sodat die water na onder kan kom. Die watertafel kan sy vlakke behou en die natuurlike hulpbronne word outomaties verjong. Dit help om die watertoevoer in 'n bepaalde omgewing te alle tye te onderhou.
5. Holistiese bestuur van grondbronne
Landskapargitektuur is 'n groot studieveld wat die beginsels van tuinbou, ekologie, geologie, hidrologie en ontwerptegnologie gebruik.
Die plante en bome word gekies op grond van 'n noukeurige evaluering van die grond, klimaatsverandering, die vlak van besoedeling en ander faktore wat belangrike rolle in die ekosisteme speel. Landskapargitekte kombineer die verskillende omgewingswetenskappe met estetiese komponente. Hulle ontwerp dan 'n wonderlike natuurlike omgewing wat nie net vir die oog aangenaam is nie, maar ook 'n doel vir welsyn is
Die veld van landskapargitektuur dien die algemene doel om natuurlike hulpbronne te balanseer om die omgewing skoon te maak, terwyl die grond en lug rondom dit bestuur word.
6. Innoverende probleemoplossing van natuurlike omgewings
Die dae was verby toe tuinmaak en landskapwerk slegs op 'n horisontale stuk grond moontlik was. Met innoverende landskapargitektuur kan u nou daktuine, vertikale landskappe en selfs muurterreine skep.
Hierdie spesifieke middele vir argitektoniese genialiteit word gekombineer met die studies van tuinbou om die hoofstroom biodiversiteit in stedelike ontwerp toe te voeg. Die plante, rankplante en verskillende natuurlike hulpbronne is gerig op volhoubare ontwikkeling en help met die skoonmaak van die beboude omgewing.
Die Amerikaanse samelewing van landskapargitekte, ook bekend as ASLA, het die werke van Frederick Law Olmstead herdefinieer om die belangrikheid van landskap in stedelike gebiede te bevorder. Hierdie metodes gebruik spesiaal geselekteerde plante en rankplante vir 'n estetiese aangename effek terwyl hulle die omgewing skoonmaak, aangesien dit so nodig is.
Klimaatsverandering kry 'n nuwe betekenis in stedelike omgewings. Die oorweldigende gebruik van beton en konstante ontbossing het nie net die luggehalte verswak nie, maar ook die temperature geweldig verhoog. Landskapargitektuur is op hierdie stadium 'n noodsaaklikheid om die weer te beheer.
U kan klein ekosisteme skep soos sakparke en daktuine om lugsuiwering te balanseer en die stedelike gebiede verkoel. Dit word sterk aanbeveel dat u sagteware vir landskapargitektuur soos MagikTour gebruik, wat u kan help om die soorte plante te identifiseer wat die beste in u omgewing geskik is. U kan die virtuele landskap ontwerp en die doeltreffendheid daarvan nagaan voordat u fisiese werk doen.
Met die regte soort blare en plantlewe, kan u maklik die weer rondom u begin beheer, of ten minste 'n positiewe bydrae lewer tot klimaatsverandering.
8. Publieke ontspanning buite
Buite openbare parke en ruimtes is 'n natuurlike medium vir vertroosting in stedelike gebiede. Mense wat in New York woon, soek gereeld die groen ruimte en die natuurlike omgewing van Central Park vir verligting wanneer hulle voor groot omgewingskwessies te staan ​​kom.
Hierdie oop ruimtes kan geoptimaliseer word vir volhoubare ontwikkeling, sodat daar altyd 'n plek is waar u kan gaan ontspan buite u eie huis. Die openbare areas kan ook herontwerp word met landskapargitektuur om 'n aantal kleiner parke, sakparke, verhoogde parke, ens. Toe te voeg. Dit is innoverende oplossings wat die krappe ruimte in stedelike omgewing aanspreek.
Dit bied die nodige balans in die ekosisteem terwyl dit die lug van besoedelingstowwe opruim en te alle tye 'n vars suurstofstof bied.
9. Psigososiale voordele vir mense
Hulle sê dat die natuur die verstandelike vermoëns van 'n persoon verbeter. Dit is omdat die natuur 'n kalmerende uitwerking op die sintuie het, wat help om die gees uit te brei na die onbekende.
Aangesien die natuur met voortdurende ontbossing van die aarde af verdwyn, moet ons 'n manier vind om sy kalmerende eienskappe te behou. Dus bied landskapargitektuur die enigste lewensvatbare oplossing.
U kan kies uit 'n verskeidenheid landskapontwerp wat by u estetiese behoeftes pas en kleiner natuurlike omgewings skep. Dit kan op u persoonlike residensiële eiendom of in 'n kommersiële gebou of selfs in 'n openbare area wees.
Die vertroostende effekte van die natuur het bewys dat dit produktiwiteit, sentimentele waardes verbeter en selfs kortisolvlakke laat daal. Die natuur wek ook 'n gevoel van openheid wat sosiale interaksies moontlik maak. Dit is lewensbenodigdhede om ons gedagtes te alle tye gefokus en doeltreffend te hou.
10. Terapeutiese finale produkte
Ten slotte het landskapargitektuur 'n terapeutiese effek op die gees. Die afwagting om uiteindelik die vrugte van u verwagting en arbeid te aanskou, sorg vir 'n katartiese ervaring.
Sagtewareprogramme soos MagikTour gee u 'n duidelike en bondige idee van wat u van u tuinontwerpe of algehele landskapargitektuur kan verwag.
Om die werklike produk te sien manifesteer, stel dit die mens se verstand egter in staat om na 'n genesende toestand van geluk te lei. Dit is die effek van die natuur wat broodnodige ontspanning bied in die hedendaagse vinnige wêreld.
Landskapargitektuur is die noodsaaklikheid wat die mensdom help om weer by die natuur in te skakel, ondanks die uitputting van die natuurlike omgewing. Ons besef dat hierdie noodsaaklikheid egter moeilik is om te organiseer en te bestuur.
Daarom het ons 'n sagteware genaamd MagikTour geskep wat landskapsargitekte en huiseienaars help met tuinontwerpidees in voorstedelike en stedelike gebiede. U kan koste-effektiewe ekosisteme skep, stormwaterbestuurstelsels ontwerp, volhoubaarheid beplan en 'n groen ruimte vir u huishoudelike of kommersiële ruimtes bou.
MagikTour sal u help om u natuurlike omgewing volgens u spesifieke behoeftes te beplan. Of u nou goeie luggehalte of 'n vermindering van besoedeling of vleilande benodig, of bloot 'n verkoeling op u eiendom, u sal 'n oplossing vind.
As landskapsargitekte kan u elke aspek van u landskapontwerp vooraf pre-visualiseer en dit met u kliënte deel. U kan ook die ontwerpplan volgens hul insette verander om die kwaliteit en volhoubaarheid van hul natuurlike omgewing te verbeter.
Landskapargitektuur is 'n vinnig groeiende veld en ons hoop dat hierdie artikel dit makliker maak om die groen ruimte te lewer volgens die vereistes van u kliënt.
17de- en 18de-eeuse Engels
Die Italiaanse uitspraak dat 'dinge wat aangeplant is, die vorm van die geboue moet weerspieël' het verseker dat tuine in die buiteluggeboue is en dat dit die provinsie van argitekte is. Vóór die 18de eeu is meetkundige reëlmatigheid toegepas in besonderhede van ontwerp en klein. Engeland was verbind tot 'n weergawe van die Franse geometriese uitbreidingstuin, maar met die klem op Engelse grasperke en gruiswandelinge. Terwyl die tipiese Franse uitsig langs die hoofas was, met ondergeskikte uitsig loodreg daaraan, in die twee invloedrykste tuine in Engeland, St. James's en Hampton Court, het die uitsigte soos die sonstrale vanuit 'n halfsirkel gespring. Met die toetreding van William en Mary (1689–1702) het Nederlandse invloed gelei tot die wydverspreide gebruik van top-takkies en doos.
In Engeland uit die 18de eeu het mense toenemend bewus geword van die natuurlike wêreld. Eerder as om die mensgemaakte geometriese orde aan die natuurlike wêreld toe te pas, het hulle daarby begin aanpas. Literêre mans, veral Alexander Pope en Joseph Addison, het die betaamlikheid van bome wat in kunsmatige vorms gekerf is as plaasvervanger vir messelwerk begin bevraagteken en die herstel van vrye vorms bepleit.
Die man wat die opstand teen die 'kunsmatige', simmetriese tuinstyl gelei het, was die skilder en argitek William Kent, die faktum van Richard Boyle, 3de graaf van Burlington. Burlington en Kent het saam in Chiswick House (1734) 'n tuin met 'n kronkelende stroom en 'n 'onreëlmatige' pad geskep. Soos die skrywer Horatio Walpole dit stel, was Kent se 'beginsel dat die natuur 'n reguit lyn verafsku.' Die proses om die tuin se argitektoniese dissipline te verslap, het vinnig gevorder. In Stowe, Buckinghamshire, is die oorspronklike geslote geometriese tuin deur die jare aangepas totdat 'n totaal ander, "onreëlmatige" formaliteit bereik is. Bome is byvoorbeeld toegelaat om hul natuurlike vorms aan te neem, en 'n groot watervloed is herontwerp in twee onreëlmatige mere.
Die gebruik van die ha-ha, of gesinkte heining, om die fisiese skeiding tussen tuin- en aangrensende parkgronde te skep en terselfdertyd te verberg (was 'n verdeling wat nodig was om weiende diere uit die tuin te hou) was 'n belangrike stap in die skepping van die nuwe, "natuurlike" tuin. Walpole verduidelik die doel van die visuele eenwording:
Die aangrensende grond van die park, sonder die versonke heining, moes met die grasperk binne geharmoniseer word, en die tuin moes op sy beurt vrygestel word van sy grootste reëlmatigheid, sodat dit met die woeste land daarbuite sou kon wissel.
Die gesig van die 'land daarbuite' is verander deur die woede wat die Engelse adel geteister het vir die plant van uitgestrekte bome. 'N Groot deel van Engeland was bedek met nuwe parke, deurkruis deur ritte en paaie wat hoofsaaklik as visuele uitbreidings van die tuinpaaie beskou is. Die eenwording van park en tuin is feitlik voltooi deur Lancelot ("Capability") Brown (1715–83) deur die eenvoudige doel om die tuin in 'n park te maak. "Vermoë" (sogenaamd omdat hy altyd van 'n plek gepraat het as "vermoëns van verbetering") het die huidige estetika ontwikkel dat 'n golwende lyn 'natuurlik' was en dat dit die 'skoonheidslyn' was deur min standbeeldjies en min te gebruik geboue en konsentreer op die ontwerp van landskappe volgens die harmonieë en hellings van die natuur. Sy landskappe bestaan ​​uit grasvlaktes, onreëlmatige vorms van water, en bome wat afsonderlik en in polle geplaas word.
Alhoewel die aanhangers van die nuwe Engelse skool vir tuinontwerp saamstem oor hul afkeer van die reguit, klassieke lyn en die meetkundig geordende tuin, stem hulle nie saam oor wat die natuurlike tuin moet wees nie. Anders as Brown, het die smaak vir die romantikus en die literêre mense daartoe gelei dat hulle inspirasie gesoek het in die dramatiese en bisarre, in die afgeleë verlede en op afgeleë, eksotiese plekke. Die Brownse styl is byvoorbeeld sterk uitgedaag deur die "Pittoreske" skool, gelei deur Sir Uvedale Price en die kunstenaar-pastoor William Gilpin, wat heeltemal korrek aangevoer het dat die "naturalisme" van die Brownians nie minder onnatuurlik was as die geometriese reëlmatigheid van die Versailles van Le Nôtre en dat skielike afbrekings, rotsagtige klowe en verrottende boomstamme (alles doelbewus ontwerp) meer gepas was vir die natuurlike tuin as enorme golwende weivelde wat met stywe klompies dik geplantte bome beklemtoon is. 'N Ander opinieskool het die Engelse tuin van poëtiese bric-a-brac geskep. Die doel in hierdie tuin was om 'n atmosfeer van ongeluk en verrassing te skep en om verskillende sensasies (plegtigheid, verhewenheid, skrik) by die kyker te wek - gewaarwordinge wat deur tyd en ruimte met die afstandsbediening omring word. Deur die terrein dwaal, kom 'n mens op klassieke standbeelde, urne en tempels, gotiese ruïnes, met klimop bedek en bewoon deur uile of Chinese pagodes en brûe. Nadat Horatio Walpole die eerste verskyning van chinoiserie in Wroxton in 1753 opgeteken het ('n tuin wat ongetwyfeld 'n paar jaar tevore aangelê is), is "Chinese" en Gotiese besonderhede saam met klassieke tempels op die mees modieuse terrein vertoon.
Teen 1760 het die entoesiasme vir hierdie styl in Engeland afgeneem, maar in die kontinentale Europa het die poëtiese tuintjie (le jardin anglo-chinese, of le jardin anglais, soos die Franse dit genoem het) is amper so wyd nageboots soos wat Versailles was. In Italië is Renaissance-tuine byvoorbeeld vernietig om plek te maak vir die nuwe mode, soos in die Villa Mansi naby Lucca. In Frankryk die gebeeldhouwde groep Apollo Onderhou deur die Nimfe is van die klassieke grot van Thetis op die terras van Versailles na 'n afgesonderde boscage-tuin verwyder, waar dit onder ornamentele "Turkse" tente gehuisves is, en uiteindelik daarvandaan na 'n gesimuleerde rotsagtige grot in die jardin anglais van die Petit Trianon. Die jardin anglais was selfs te vinde in Queluz in Portugal en in die Potsdam-tuin van Frederik die Grote van Pruise.
'N Geskiedenis van vertikale tuine van eenvoudige wingerdstokke tot hidroponiese stelsels
Vertikale tuine groei al eeue in ons stede en huise. Die toename in vertikale tuinboutegnologie in die 20ste eeu het hierdie feit maklik vergeet. As u dus vergeet het, of miskien nooit geweet het nie, is hier 'n kort geskiedenis van die ontwikkeling van vertikale tuinbou!
via landskapsargitek se bladsye, beeld © Davis Landscape Architecture Ltd, Londen, Verenigde Koninkryk
AAN DIE BEGIN WAS WINGERTES
Die eerste vertikale tuine dateer uit 3000 vC in die Middellandse See-gebied. Wingerde (Vitis spp.) was, en bly dit steeds, 'n baie gewilde voedselgewas vir mense in die streek, en word dus algemeen in lande, huise en tuine in die hele omgewing verbou. Soms is wingerdstokke aangeplant om voedsel te verbou, en ander om bloot skaduwee te bied op plekke waar bome geplant is nie. Hierbo is 'n voorbeeld van Vitis vinifera wat vandag in Griekeland verbou word.
Universiteit van Toronto se Falconer Hall in Boston Ivy (Parthenocissus tricuspidata) beeld © Tamara Urben-Imbeault
In die afgelope paar eeue het tuinbou op wingerd geleidelik oor die hele wêreld versprei, grootliks aangehelp deur die Garden City Movement. The Garden City sought to integrate nature into the city, and because of the limited footprint needed for vertical gardens on grade, they quickly became an easy and fairly inexpensive way to green many cities. Species like Virginia Creeper (Parthenocissus quinquefolia), English Ivy (Hedera helix) and Boston Ivy ( Parthenocissus tricuspidata ) are historically some of the most commonly planted vine species. Still widely used today, these plants are looked upon favorably for their ability to survive various climates and affix themselves to facades without the help of a trellis.