Ons het dit dus probeer en ek was redelik verbaas hoe baie die kinders werklik verstaan het. Vandag verbaas dit my nie meer so baie nie. Ek het al agter gekom dat kinders se boeke al meer en meer vereenvoudig geraak het deur die jare. Daar was immers ‘n tyd wat kinders leer lees het deur die Bybel te lees!
Die eerste rede is eintlik baie selfsugtig. Ek word so verryk daar deur. Om elke stukkie saam met my kinders te oor dink, het ‘n nuwe dimensie aan Bybel lees vir my gebring. Om Bybel te lees soos ‘n kind en te probeer verstaan wat God telkens vir ons probeer sê is ‘n ongelooflike ervaring.
Sien die verskil tussen Dawid en meeste van ons is nie dat hy nie sondig was nie, maar wat hy gedoen het nadat hy gesondig het. Telkens as God hom bestraf, het hy berou gehad. En weg gedraai van daardie sonde af (tot hy natuurlik die volgende sonde gedoen het). En deurentyd het hy God bly loof en prys. Dawid was lief vir God, al was hy ‘n sondige mens.
Dit is vir my so ‘n mooi les om vir my kinders te leer. God besef dat ons nie perfek is nie. Hy is nie minder lief vir ons as ons foute maak nie. Maar Hy verwag wel van ons om berou te hê en ons sonde te erken (en ons straf te vat soos ‘n man). Dit is so maklik vir kinders (eintlik alle mense) om te dink hulle moet altyd streef daarna om op die reguit pad te bly. Dat mens nie die spoor mag byster raak nie. Dat ‘n “goeie” Christen altyd die regte ding doen. Dit is egter nie haalbaar nie en ek dink dikwels draai mense hulle rug op God juis omdat, hulle besef hulle sal nooit daarby uitkom nie. Dit terwyl Christus juis gesterf het vir sondige mense.
En hierdie kosbare lesse sou ons misgeloop het as ons net gelees het van Dawid die skaapwagter wat vir Goliat oorwin het.