Afname van die liberale party 1900 tot 1918 - Verloop van Geskiedenis - 2022
Die agteruitgang van die liberale party was dramaties en is nooit omgekeer nie. In 1906 behaal die liberale party sy grootste verkiesingsoorwinning. Aan die einde van albei verkiesings in 1910 moes die liberale staatmaak op die steun van die Arbeidersparty en die Ierse nasionaliste. Waarom was hierdie afname in fortuin so skielik?
Dit is waarskynlik dat die oorwinning in 1906 'n eenvoudige feit vermom het dat die liberale nie teen hulle kon veg nie. Na die Hervormingswet van 1867 kon baie meer werkersklas stem. Hierdie getal is verder verhoog na die instelling van die Hervormingswet van 1884. Die enigste party wat skynbaar die beste belange van die werkersklas verteenwoordig het, was jare lank die Liberale Party. Die skepping van die Onafhanklike Arbeidersparty het dit beëindig en die werkersklas hul eie politieke stem gegee. Toe die ILP by hul eerste algemene verkiesing in 1895 staan, het hulle weinig impak gemaak - soos van 'n beginnerparty verwag sou word. Teen die verkiesing in 1900 en die verkiesing in 1906 en twee keer in 1910 het die Arbeidersparty egter 'n impak gemaak op die verkiesing en die stemme van die LP. In 1900 het die Arbeidersparty 62.698 stemme gekry. Teen 1910 het dit gegroei tot 505.675 - 'n agtvoudige toename in net tien jaar. Dit is ook gekoppel aan die groei van Arbeids-LP's in die parlement - 2 in 1900 tot 40 in 1910.
Die Eerste Wêreldoorlog het 'n verdere verkiesingsvoorskot vir die Arbeidersparty tot 1918 onderbreek, toe die party in die 'Koeponverkiesing' 2.245.777 stemme gekry het - net minder as 21% van die totale rol wat 57 LP's verkies het. Hierdie groei in steun is altyd ten koste van die liberale party. Konserwatiewe ondersteuners het gedurende hierdie tyd verdraagsaam gebly en het waarskynlik nie hul steun aan die Arbeidersparty verander nie. Die liberale party het min gehad dat hulle die werkersklas kon aanbied wat nie deur die Arbeidersparty aangebied is nie.
Die groei van die steun vir Arbeid was egter nie die enigste rede vir die agteruitgang van die liberale party nie. Die party self was 'n gesplete mag - die resultaat van die Eerste Wêreldoorlog. Op 1 Augustusst en 2nd, Liberale verenigings in die Verenigde Koninkryk het vergader en gestem dat die regering 'n resolusie van neutraliteit moet aanvaar. Die minister van buitelandse sake, Lord Gray, was van mening dat oorlog met Duitsland onvermydelik was. Die nuus oor die gruweldade wat deur die Duitsers in België gepleeg is, het gedien om die mense agter die regering in te samel en daar was algemene steun vir die liberale toe oorlog op 4 Augustus verklaar isste. Die skeuring in die party is egter bloot verbloem in plaas van herstel.
Die liberale was die tradisionele party teen oorlog. Die liberale was selfs verdeeld oor die Boereoorlog. Nou het hulle die land gelei tydens die grootste oorlog in die wêreld. Terwyl die oorlog gewild gebly het en die jingoïsme geheers het, kon diegene in die party wat meen dat oorlog 'n noodsaaklike euwel is wat die Duitsers deur die Duitsers opgelê is, veilig voel.
Die regering van Asquith is geskok deur 'n 'skulpskandaal' van 1915 en het gevolglik 'n oorlogskoalisie met die Konserwatiewe gevorm. Vir sommige was die 'dopskandaal' 'n duidelike aanduiding dat die liberale nie die taak gehad het om die land in sy uur van nood te regeer nie. Die mislukking van die Dardanelles-veldtog het ook die regering geblameer, en baie het die bedanking van die Eerste See Lord Jackie Fisher gesien as 'n teken van sy frustrasie om met die regering te werk.
Om die hele regering van die land te versterk, het die konserwatiewe leier Andrew Bonar Law 'n koalisie geëis. In hierdie eis het hy 'n bondgenoot gevind in David Lloyd George - 'n liberaal. Die interne maneuwerings binne die liberale party het reeds vertoon. In Mei 1915 het Asquith ingestem tot die eis van Bonar Law vir 'n koalisie. Die konserwatiewes het min kabinetsposte van enige belang gekry - Bonar Law self het slegs die koloniale kantoor gekry - maar die konserwatiewe media het die hele saak uitgebeeld as een waarin die liberale nie vertrou kan word om die land te bestuur nie en dit moes doen. aan boord van die konserwatiewes. Die skepping van 'n koalisie, die skulpskandaal en die mislukking van die Dardanelles-veldtog het nie goed gebly vir die toekoms van die liberale party nie.
Die eerste koalisie het wel sy suksesse behaal. Lloyd George is minister van munitie en daar was 'n beduidende verbetering in die verskaffing van ammunisie aan die oorlogsfront. Lloyd George was ook 'n toonaangewende lid van die Liberale Party, en dit weerspieël ook goed by albei. Maar dit was ook Lloyd George wat 'n koalisieregering wou hê ten koste van die liberale regering van Asquith.
1916 het die regering ook die Somme-offensief aangebied. Dit is betaal as die veldtog wat die oorlog sou beëindig. In plaas daarvan het die Somme beroemd geword vir die groot aantal slagoffers van alle kante. Die mislukking van die Somme om sy verklaarde doel te bereik, het ook tot oproepe tot diensplig gelei. 'N Verdere skeuring tussen Lloyd George en Asquith het ontstaan ​​oor getroude mans en diensplig. Lloyd George het gedreig om te bedank as getroude mans nie by die diensplig opgeneem word nie. In plaas daarvan dat Lloyd George in die land so 'n situasie ondervind, het Asquith ingestem met sy eis.
Gedurende die Paasfees van 1916 het Lloyd George, gesteun deur die Konserwatiewe Party en die Konserwatiewe media, 'n dringende poging aangewend. Baie in die liberale party was nie hieroor bekommerd nie, maar die Paasopstand in Dublin het Asquith die geleentheid gebied om 'totale bewaring' in te stel sonder om te veel aangesig te verloor vir die man wat vinnig 'n duidelike mededinger vir die leiers van die party geword het.
In Desember 1916 voel Lloyd George voldoende kragtig om te vra vir die totstandkoming van 'n 'Oorlogsraad' waarop hy in beheer sou wees. Dit sou beheer oor die oorlog weggeneem het van Asquith wat as premier die leiding sou neem oor binnelandse sake. Bonar Law het Lloyd George hierin ondersteun, maar 'n aantal toonaangewende konserwatiewes het uiteraard nie sy streep gevolg nie - Lord Curzon, Lord Cecil en Chamberlain onder hulle. Asquith weier hierdeur om die oproep van Lloyd George te aanvaar, en Lloyd George het uit die koalisie bedank om gevolg te word deur Bonar Law. Ascith het sy outoriteit op sowel sy party as die koalisieregering gestempel, het Asquith ook ten volle bedank en verwag om deur die liberale sowel as die konserwatiewe teruggeroep te word. Dit het nie gebeur nie. Die koning het Lloyd George versoek om 'n nuwe koalisieregering te vorm.
Die Eerste Wêreldoorlog het die liberale party effektief in twee verdeel - diegene wat Lloyd George ondersteun het en diegene wat Asquith ondersteun het. Die 'Squiffites' het op die opposisiebanke gesit, maar hulle het nie in opposisie opgetree nie. Ondanks hierdie situasie het die party egter skynbaar 'n enkele sweepstelsel gehandhaaf - selfs al sou 'n ander man elke kant verteenwoordig. Vir Lloyd George was die Chief Whip 'kaptein Freddie Guest. Vir Asquith was dit John Galland. Albei mans het die ander kant toegemaak, en die party beskou dit as 'n enkele sweepstelsel. Niks kon egter die feit dat die party op die punt van 'n groot skeuring was, verbloem nie.
Lloyd George se kabinet bestaan ​​hoofsaaklik uit konserwatiewes (soos Curzon en Bonar Law), terwyl Arthur Henderson die enigste verteenwoordiger van die Arbeid was. Lloyd George wou Winston Churchill in die kabinet hê, maar die konserwatiewe het dit teen veto gedoen.
Lloyd George het dinge nie op sy eie manier gekry nie. Vroeg in 1918 het majoor-generaal sir Frederick Maurice bedank as direkteur van militêre operasies en Lloyd George aangeval omdat hy nie genoeg mans na die Westelike Front gestuur het nie en dan die House of Commons oor die hele saak mislei het. Asquith het 'n geleentheid gesien om Lloyd George aan te val en het 'n parlementêre ondersoek geëis. Sy mosie is maklik verslaan (298 stemme teen 106), maar slegs omdat die konserwatiewe Lloyd George ondersteun het. Toe die syfers egter ontleed is, het 98 liberale LP's vir Asquith gestem en slegs 72 vir Lloyd George.
Sommige geskiedkundiges beskou hierdie gebeurtenis as diegene wat die party effektief verdeel. Amptelik was daar net een party met een partyleier (Asquith), maar Lloyd George het sy eie hoofkwartier vir sy eie personeel opgerig.
Toe die oorlog eindig, probeer Lloyd George met Asquith brûe bou deur hom die posisie van lordskanselier aan te bied. Asquith wou egter niks minder hê as die posisie van premier nie. Aangesien daar 'n duidelike skeuring was, het Lloyd George besluit om die euforie aan die einde van die oorlog te gebruik om tot 'n verkiesing te roep.
Lloyd George het besluit om die koalisie tot vrede te laat instand hou. Aan almal wat die algemene verkiesing van 1918 geveg het en die koalisie ondersteun het, het hulle 'n brief van steun van Lloyd George en Bonar Law ontvang - die sogenaamde 'koepon'. 159 liberale het die 'koepon' gekry - diegene wat Lloyd George konsekwent ondersteun het. 'N Konserwatiewe kandidaat het nie 'n liberale kandidaat wat die koepon gekry het, teengestaan ​​nie. Konserwatiewe kandidate is gekant teen liberale kandidate wat nie die koepon gekry het nie. Al 159 Lloyd George-liberale het hul setels verower. Slegs 26 'Squiffite' liberale het 'n plek in die Commons verower en Asquith het sy plek verloor. Alhoewel die liberale party nie amptelik verdeel is nie, was dit in alle opsigte moontlik.