Van die groep digters wat in Nuwe stemme 5 gedebuteer het, is Adriaan Coetzee die eerste om ‘n eie bundel te publiseer. Dié bundel (Gordel) bestaan uit sestien afdelings en word ingelei met ‘n teks uit Efesiërs 6:14 as motto: “Bly dan op julle pos, toegerus met die waarheid as gordel om julle heupe, die vryspraak deur God as borsharnas.” Oor die keuse van die motto en die titel laat die digter hom in sy Versindaba-onderhoud met Gisela Ulluyatt, soos volg uit: “Woord vir woord is ’n proses op sy eie. As wie of wat manifesteer die digter op enige gegewe oomblik? Die bedrieër, ’n vertroueling of verwarde? As belydende Christen is liefde my grootste waarheid. Ek glo so liefde versoen eerder as troef. En hoop lesers dra vrug in dier voege.”
Die openingsgedig, “`n Stapgids tot Blougat” (7) kan gelees word as ‘n gids vir die voornemende leser van wat hy of sy in hierdie bundel te wagte kan wees en die openingsreëls waarsku die leser om “die voetpaaie te vermy” en teen die hoogtes te hou “vir ‘n beter uitsig”. Gegewe die titel, die aansluiting en hierdie waarskuwing, verwag die leser dat ons hier met ‘n verkennende vergeestelike soektog na die waarheid te doen gaan kry – net om verras te word deur die titel van die volgende gedig: “kafgenaai”. In een van die aantekeninge agter in die bundel noem die digter dat die verse wat elk van die sestien onderafdelings voorafgaan, in gesprek tree met Wilma Stockenström se debuutbundel, en as een lang gedig gelees kan word. Sentraal in hierdie gesprek is, nes by Stockenström, die besinning oor die “skemermense” se verhouding jeens die natuur – alhoewel die flardes vers nie naastenby op die vlak is van Stockenström in Vir die bysiende leser nie.
Die slotreël sluit aan by die titel van die bundel en nes soos die geliefde ter wille van die poësie ironies op ‘n afstand gehou word, is dit ook die geval in die res van die bundel. Maar in aansluiting hierby moet ook ‘n reël soos “jonkmanskaste vol mooiskrywery” (bl.65) in ag geneem word. Dikwels kry ek die indruk dat die digter so meegevoer word deur sy eie woordskeppinge en dan word die gedig nie behoorlik deurgekomponeer nie. So is ‘n afskeidslied vir die oupa in terme van grassoorte (bl, 15) slim gedoen, maar is niks meer as net ‘n slim speletjie nie. Of die Teems-gedig (bl.41) is niks meer as verkapte prosa nie. Ook ‘n gedig soos “dood van ‘n enkeling” (bl. 64) het my aan die slot laat wag vir die ander stewel om te val: het hy eerder… dan … Of wat moet die leser maak met “Die jagter” (bl. 58) of “poskaart van ‘n seeperdjie” (bl. 42)?
Die voëlvry taal kom weer ter sprake in “om ‘n digter te dood” (bl.75) waar die digter in terme van ‘n Christusfiguur op sy helletog in eietydse beeldspraak beskryf word en afgesluit word met dié woorde: “ as hy iets te drinke vra / dan doop ons die spons in sy taal.” (bl.75). Ook in die slotgedig, “Relieke afstof” (bl.76) word na “Afrikaans se heilige graal” verwys en waar die Christusparallel weer voorkom:
Ek laat dit aan die leser oor om te besluit hoe hulle oor hierdie debuutdigter en sy verse voel, gedagtig aan die volgende versreëls uit sy voorgangerdigter Wilma Stockenström se “Ek wantrou woorde”: