Die Soedanese stad Suakim in 1884 of 1885, net voor die Britse koloniale heerskappy. Die Nasionale Argief UK
Waarskuwing dat Islamitiese ekstremiste wil oplê fundamentalistiese godsdiensregering in Amerikaanse gemeenskappe, regse wetgewers in dekades van die Amerikaanse state het probeer verbod Sharia, 'n Arabiese term het dikwels die Islamitiese wet verstaan.
Hierdie politieke debatte - wat noem terrorisme en politieke geweld in die Midde-Ooste om te argumenteer dat Islam onverenigbaar is met die moderne samelewing - versterk stereotipes wat die Moslemwêreld onbeskaafd is.
Hulle weerspieël ook onkunde van Sharia, wat nie 'n streng wetlike kode is nie. Sharia beteken 'pad' of 'manier': dit is 'n breë stel waardes en etiese beginsels wat uit die Koran - Islam se heilige boek - en die lewe van die profeet Mohammed getrek is. As sodanig kan verskillende mense en regerings Sharia anders interpreteer.
Tog is dit nie die eerste keer dat die wêreld probeer het om uit te vind waar Sharia in die globale orde pas nie.
In die 1950s en 1960s, wanneer Groot-Brittanje, Frankryk en ander Europese magte het hul kolonies in die Midde-Ooste, Afrika en Asië afgestaanleiers van nuwe soewereine Moslem-meerderheidslande het 'n groot gevolge gehad: As hulle hul regerings op Islamitiese godsdienstige waardes bou of die Europese wette wat van koloniale regering geërf word, omhels?
Die groot debat
sonder uitsondering, my historiese navorsing toon dat politieke leiers van hierdie jong lande verkies het om hul koloniale regstelsel te behou eerder as om godsdiensreg op te lê.
Nieu-onafhanklike Soedan, Nigerië, Pakistan en Somalië, onder andere, almal beperk die toepassing van sharia op huweliks- en erfenis geskille binne Moslem families, net soos hul koloniale administrateurs gedoen het. Die res van die hul regstelsels sal voortgaan om op die Europese wet gebaseer te wees.
Frankryk, Italië en die Verenigde Koninkryk het hul regstelsels opgelê op Moslem-meerderheidsgebiede wat hulle gekoloniseer het. CIA Norman B. Leventhal Kaart Sentrum, CC BY
Om te verstaan ​​waarom hulle hierdie kursus gekies het, het ek die besluitnemingsproses in Soedan, die eerste Afrika suid van die Sahara, ondersoek om onafhanklikheid van die Britte, in 1956, te verkry.
In die nasionale argiewe en biblioteke van die Soedanese hoofstad Khartoem en in onderhoude met Soedanese prokureurs en amptenare het ek ontdek dat vooraanstaande regters, politici en intellektuele eintlik vir Soedan gestoot het om 'n demokratiese Islamitiese staat te word.
Hulle het 'n progressiewe regstelsel wat ooreenstem met die Islamitiese geloof beginsels, een waar alle burgers - onafhanklik van godsdiens, ras of etnisiteit - hul godsdienstige oortuigings vrylik en openlik kan beoefen.
"Die mense is gelyk soos die tande van 'n kam," het Soedan se goue hofregter Hassan Muddathir in 1956 geskryf met die aanhaling van die profeet Mohammed in 'n amptelike memorandum wat ek in die Soedan-biblioteek van Khartoem gevind het. "'N Arabier is nie beter as 'n Persies nie, en die Wit is nie beter as die Swart nie."
Soedan se postkoloniale leierskap het egter die oproepe verwerp. Hulle het gekies om die Engelse gemeneregstradisie as die wet van die land te behou.
Waarom hou die wette van die onderdrukker?
My navorsing identifiseer drie redes waarom vroeë Soedan Sharia se kantlyn geplaas het: politiek, pragmatisme en demografie.
Wedywering tussen politieke partye in post-koloniale Soedan het gelei tot die parlementêre staatsgreep wat dit moeilik gemaak het om betekenisvolle wetgewing te slaag. So Soedan het eenvoudig die koloniale wette gehandhaaf wat reeds op die boeke was.
Daar was ook praktiese redes vir die handhawing van die Engelse gemenereg.
Soedanese regters is deur Britse koloniale amptenare opgelei. So hulle het voortgegaan om aansoek te doen Engelse gemene regsbeginsels tot die dispute wat hulle in hul hofsaal gehoor het.
Soedan se stigters het die gesig gestaar dringende uitdagings, soos die skep van die ekonomie, die vestiging van buitelandse handel en die beëindiging van burgeroorlog. Hulle het gevoel dit is eenvoudig nie sinvol om die redelik gladde bestuurstelsel in Khartoem te hersien nie.
Die volgehoue ​​gebruik van koloniale reg na onafhanklikheid het ook die etniese, taalkundige en godsdienstige Soedan weerspieël diversiteit.
Dan, soos nou, het Soedanese burgers talle tale gepraat en aan dekades etniese groepe behoort. Ten tye van Soedan se onafhanklikheid het mense wat Sunni en Sufi se tradisies van Islam beoefen het, grootliks in Noord-Soedan geleef. Die Christendom was 'n belangrike geloof in die suide van Soedan.
Soedan se diversiteit van geloofsgemeenskappe het beteken dat die handhawing van 'n buitelandse regstelsel - Engelse gemene reg - minder kontroversieel was as om te kies wie se weergawe van Sharia sou aanvaar.
Waarom het ekstremiste gesweer
My navorsing onthul hoe vandag se onstabiliteit oor die Midde-Ooste en Noord-Afrika gedeeltelik 'n gevolg is van hierdie post-koloniale besluite om Sharia te verwerp.
In die handhawing van koloniale regstelsels, het Soedan en ander Moslem-meerderheidslande wat 'n soortgelyke pad gevolg het, Westerse wêreldmagte toegepas stoot hul voormalige kolonies na sekularisme.
Maar hulle vermy moeilike vrae oor godsdienstige identiteit en die wet. Dit het 'n verbreking tussen die mense en hul regerings geskep.
Op die langtermyn het dit ontkoppel gehelp om brandstof onrus onder sommige burgers van diepe geloof te lei, wat tot sektariese oproepe gelei het verenig godsdiens en die staat eens en vir altyd. In Iran, Saoedi-Arabië en dele van Somalië en Nigerië, hierdie interpretasies het geteister en ekstremistiese weergawes van Sharia oor miljoene mense opgelê.
Met ander woorde, Moslem-meerderheidslande het die demokratiese potensiaal van Sharia beklemtoon deur dit as 'n hoofstroom-regskonsep in die 1950s en 1960s te verwerp, wat Sharia in die hande van ekstremiste verlaat.
Maar daar is geen inherente spanning tussen Sharia, menseregte en die oppergesag van die reg nie. Soos enige gebruik van godsdiens in die politiek, hang Sharia se aansoek af van wie dit gebruik - en hoekom.
Leiers van plekke soos Saoedi-Arabië en Brunei het gekies om te beperk vroue se vryheid en minderheidsregte. Maar baie geleerdes van Islam en voetsoolvlakorganisasies interpreteer Sharia as 'n buigsaam, regte-georiënteerde en gelykheid-minded etiese orde.
Godsdiens en die wet wêreldwyd
Godsdiens is geweef in die wettige stof van baie post-koloniale nasies, met wisselende gevolge vir demokrasie en stabiliteit.
Na sy 1948 stigting, Israel het die rol van die Joodse wet in die Israeliese samelewing bespreek. Uiteindelik het premier David Ben-Gurion en sy bondgenote gekies vir 'n gemengde regstelsel wat die Joodse wet kombineer met Engelse gemenereg.
In Latyns-Amerika, die Katolisisme wat deur die Spaanse conquistadors opgelê word, ondersteun wetgewing wat beperk aborsie, egskeiding en gay regte.
En regdeur die 19e eeu het regters in die VSA gereeld die wettige maksimum dat "Christendom deel is van die gemene reg." Wetgewers nog steeds gereeld aanroep hul Christelike geloof wanneer hulle 'n gegewe wet ondersteun of verset.
Politieke ekstremisme en menseregteskendings wat in daardie plekke voorkom, word selde verstaan ​​as inherente gebreke van hierdie godsdienste.
As dit egter kom by Moslem-meerderheidslande, neem Sharia die skuld vir regressiewe wette - nie die mense wat dié beleid in die naam van godsdiens verlaat nie.
Fundamentalisme en geweld, met ander woorde, is 'n postkoloniale probleem - nie 'n godsdienstige onvermydelikheid nie.
Vir die Moslem-wêreld sal dit nie maklik wees as 50 se jare van mislukte sekulêre reël maklik is om 'n regeringstelsel te vind wat Islamitiese waardes weerspieël terwyl die demokrasie bevorder word nie. Maar vrede kan dit eis.
Mark Fathi Massoud, Medeprofessor, Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz