Stort gou ineen, en maak dan hotdogs. | Marlene Jordaan – murphy se wet
Stort gou ineen, en maak dan hotdogs.
Posted on Junie 14, 2011 by Marlene Murphy Jordaan
Gisteraand kyk ek op Oprah hoe sy 'n onderhoud voer met Iyanla Vanzant wie in die laat 1990's gereeld op die Oprah Show verskyn het as motiveringspreker en verhoudingsadviseur.
Die lank en die kort daarvan is dat sy wat Iyanla is, destyds grootkop gekry het, Oprah se hand wou forseer om haar eie program te kry (sy ontken dit vandag, maar dit was duidelik wat gebeur het), en dat die Oprah-netwerk haar soos 'n warm patat gelos het.
Sy is vandag haar fortuin van miljoene kwyt, het haar huis verloor en is basies vervreem van haar oorlewende kinders. Sy lewe deur scented seep te maak en te verkoop en lewe van 'prayer to prayer', soos sy dit stel.
In haar nuutste boek Peace from Broken Pieces vertel sy van haar reis vanaf 'n multimiljoenêr, deur die dood van haar kind, die verlies van haar inkomste en fortuin, en hoe sy sin gemaak het daaruit.
'n Mens kan glad nie apaties staan teenoor die vrou nie, soos ook blyk uit die uiteenlopende resensies van en reaksie op haar boek en verskyning op Oprah. Sy is 'n groot karakter, met sterk opinies (ook van haarself) en die bietjie nederigheid wat af en toe (en half met voorbedagte rade) te voorskyn kom, blyk nie altyd so opreg te wees nie.
Maar haar sin vir humor is aansteeklik, en ek dink dit gaan haar weer op haar voete help. Haar vertelling van haar ineenstorting voor die broccoli-rak in die groente-afdeling van 'n upmarket supermark, is skreeusnaaks.
Een ding wat sy vertel het, het egter by my vasgesteek.
Dit is hoe sy, juis die dag van die groot broccoli-ineenstorting, op daardie oomblik alle seerkry, verkeerde en dom besluite, verlies en pyn, ervaar het asof dit op daardie oomblik in haar siel kom sit het.
Toe dink ek: Hoe dit moontlik is dat 'n mens sommer so, halfdrie op 'n Dinsdagmiddag, skuins voor die yskas, geklap kan word deur alles wat die afgelope paar jaar verkeerd gegaan het. Hoe al die besluite wat jy geneem het, sommer so skielik en swaar soos 'n sak mielies op jou skouers kan kom lê.
Hoe jy dan net by die kombuistafel gaan sit, jou gesig in jou hande, en huil oor alles. Jy gaan haal dit mos hier by jou hond wat kleintyd deur die buurman op die plaas vergiftig is, die geld wat jy spandeer het op stront wat jy nie nodig gehad het nie, maar wens jy't nou gehad, die kere wat jy nee gesê het toe jy ja moes sê en en andersom.
Dan gaan los jy dit by mense waarna jy verlang wat jy nie ken nie.
Die kere wat jy iemand se liefde vinniger moes beantwoord het.
Wat jy nie so 'n totale drol oor dinge moes gewees het nie.
Wat jy net meer mens moes gewees het. Minder trots.
Dan staan jy maar weer op van die tafel af, en maak hotdogs vir aandete.
This entry was posted in Ander tiksels and tagged iyanla vanzant,murphy afrikaans,oprah by Marlene Murphy Jordaan. Bookmark the permalink.
18 thoughts on "Stort gou ineen, en maak dan hotdogs."
Son on Junie 15, 2011 om 1:07 nm said:
Dan staan jy maar weer op van die vloer/stoel/tafel waar jy jou oë uitgetjank het en jy begin huis skoonmaak. Dis MY terapie. (Want die luukse van eet as jy hartseer is, is iets wat ek myself nog nooit kon waag toe-eien nie 😉 )
murphy on Junie 15, 2011 om 3:01 nm said:
Son, hopelik raak ek nooit so lief vir huisskoonmaak nie! Ek vreet weer maklik.
leonvonmoltke on Junie 15, 2011 om 9:03 vm said:
En môre staan jy op, plak jou smaail op, kyk die wêreld vierkant in die oë en dink: "Kyk noord en veg (of whatever) voort" 😉
murphy on Junie 15, 2011 om 10:20 vm said:
Voorwaarts dapper stryders, of hoe dit ookal sy.
Olga on Junie 15, 2011 om 8:41 vm said:
ek dink enige normalie aksie in n ongewone situasie kan die vrees vir die abnormale verminder. Ek het seker in al die jare wat oprah op is in geheel n hele episode gesien. Dit is wanneer my dogter my geroep het on n insetsel te kyk.
murphy on Junie 15, 2011 om 8:57 vm said:
Ek kyk al jare Oprah, maar vandat sy dink sy's Jesus geniet ek haar bietjie minder.
Celia Neveling on Junie 15, 2011 om 8:28 vm said:
Ek het vanoggend so 'n totale ineenstorting oor 'n paar jeans gehad, toe besef ek dat ek regtig sal moet wegkom, of ek dit nou kan bekostig of nie. As jou kiepies vir jou aankyk met sulke bok-ogies dan weet jy, nou moet jy 'n plan maak. Great writing, by the way, jy het nou maar een maal 'n talent met woorde, ek hoop jy blog lank en gelukkig hier.
murphy on Junie 15, 2011 om 8:56 vm said:
Dankie Celia, wat 'n nice ding om te sê! Ek voel bietjie veiliger hier, maar ek weet nie of dit .n gewaande gevoel is nie.
Vanoggend loop die twinnies by die trappe op. Die een sê vir die ander een: "Hoekom is mamma so lelik met ons as ons dan niks gemaak het nie?:" (LW hulle wou nie hulle kouse onder hulle skoene aantrek nie, maar toemaar). Ander twinnie: "Ja, hoekom as ons niks gemaak het nie."
Celia Neveling on Junie 15, 2011 om 3:27 nm said:
Ag siestog Murphy, ek kan nou net daardie twee gesiggies sien, hulle is so oulik.
Xena Phoenix on Junie 15, 2011 om 8:15 vm said:
Melodrama is 'n luukse wat baie mense nie het nie.
murphy on Junie 15, 2011 om 8:53 vm said:
My grootste wens is om eendag een reuse vloermoer in die straat voor my huis te gooi. Oor fokol. 🙂
pienkpantoffels on Junie 14, 2011 om 11:50 nm said:
Sulke oomblikke kan mens op die mees onaangenaamste tye tref en dan weet mens nie aldag wat om daarmee te maak nie. Dan maak mens maar hotdogs 🙂
murphy on Junie 15, 2011 om 7:49 vm said:
En was dit nie die lekkerste hotdogs nie! Buns ge'grill' met kaas en mosterd en tamatiesous.
MaanKind on Junie 14, 2011 om 10:30 nm said:
Ek het eenmaal in London langs haar in 'n trein gesit. Sy was baie nederig en nice en verstom dat ek haar herken het uir donker Afrika
murphy on Junie 15, 2011 om 7:48 vm said:
Het haar ego maklik deur die trein se skuifdeure gekom? Joke net.
MaanKind on Junie 15, 2011 om 10:39 vm said:
Ek dink dit was net-net voor sy baie famous was! Ek sien daai ding by baie van hierdie spirituele skrywers, op 'n kol wen die ego weer, wanneer die geld begin instroom.
murphy on Junie 14, 2011 om 7:36 nm said:
Dit is so, Klippie, dit is juis die alledaagse wat sorg dat 'n mens aan die gang bly. Asem in, asem uit.
Klippie on Junie 14, 2011 om 7:27 nm said:
Miskien is dit juis die alledaagse wat sorg dat ons weer op ons voete kom, wat as ons een oggend Opstaan on ersatz weer vir inspirasie sorg.