TasTrendiBagus - Senen | Tokopedia
Update Trends Tas kakak, Ingat TasTrendiBagus
Menyediakan berbagai produk tas kamera, tas laptop, tas sepeda, tas sekolah, tas travel, tas tablet, dll Ek het 'n vrou ontmoet wat saam met 'n Kogi-mama, of sjamaan, van die Sierra Nevada van Colombia werk. Hy het 'n paar jaar gelede na Kalifornië gekom en uitgebreide seremonies op 'n spesifieke landstreek uitgevoer. Hy het gesê: 'U moet gereeld hier 'n seremonie hou, anders gaan daar ernstige brande wees.' Niemand het die seremonies gedoen nie, en die volgende jaar was daar bosbrande. Hy het daarna teruggekom en sy waarskuwing herhaal. 'As u nie die seremonies doen nie, sal die brande nog erger wees.' Die volgende jaar was die brande erger. Hy het weer gekom en 'n derde keer sy waarskuwing uitgereik: 'Sal die seremonies of die brande in hierdie wêrelddeel nog erger wees?' Kort daarna het die Kampvuur die streek verwoes.
Later het die vrou uitgevind dat die plek waar die Kogi-sjamaan geïdentifiseer is, die plek was van 'n volksmoordmoord op die inheemse bevolking wat daar gewoon het. Hy kon dit op een of ander manier waarneem. Na sy begrip het 'n afgryslike trauma soos die land benewens mense ook aangetas. Dit sal kwaad wees, buite balans, nie in staat wees om harmonie te handhaaf totdat dit deur seremonie genees is nie.
Twee jaar gelede het ek 'n paar Dogon-priesters ontmoet en hulle gevra oor hul siening oor klimaatsverandering. Soos die Kogi, het die Dogon al duisende jare seremoniële praktyke ongeskonde gehou. Die mans het gesê: 'Dit is nie wat julle dink nie. Die grootste rede waarom die klimaat besig is om te mal word, is dat u heilige artefakte verwyder het van die plekke waar hulle hoort, die plekke waar hulle met groot oorleg en sorg geplaas is, en dit na museums in New York en Londen geneem het. ”
Na hul begrip handhaaf hierdie artefakte en die seremonies wat hulle omring, 'n verbond tussen mense en die aarde. In ruil vir die skoonheid en aandag gee die aarde 'n omgewing wat geskik is vir menslike bewoning.
Wat goed sal 'n seremonie doen?
My vriend Cynthia Jurs hou al 'n paar dekades seremonies waarin sy Earth Treasure Vases begrawe, Tibetaanse godsdienstige skepe wat volgens 'n spesifieke rituele prosedure in 'n klooster in Nepal gemaak is. Sy het die praktyk geleer - dit klink soos 'n cliché, maar dit het eintlik gebeur - 'n 106-jarige Lama in 'n Himalaja-grot. Sy het hom gevra: 'Hoe kan ek die genesing van die wêreld die beste dien?' Hy het haar gesê: 'Nou, as u mense bymekaarmaak om te mediteer, het dit 'n genesende effek, maar as u meer wil doen, kan u die aarde begrawe Skatvase. ”
Aanvanklik was Cynthia teleurgesteld oor hierdie voorstel. Sy was 'n toegewyde Tibetaanse Boeddhisme en was baie seker dat dit 'n pragtige seremonie was en alles, maar kom, daar is werklike sosiale en ekologiese skade wat genesing nodig het. Mense moet georganiseerd wees. Stelsels moet verander. Watter nut sal 'n seremonie doen?
Nietemin, sy aanvaar die geskenk van 'n groep vase wat die Lama opdrag gegee het om in 'n nabygeleë klooster gemaak te word. Vyf jaar later het sy die wêreld begin reis na plekke waar land en mense groot trauma opgedoen het om die vase te begrawe volgens die seremoniële instruksies. Op sommige van hierdie plekke sou groot en klein wonderwerke voorkom, insluitend die alledaagse soort sosiale wonderwerk soos die stigting van vredesentrums. Vanuit wat sy kan waarneem, werk die seremonies.
Die reünie van ritueel, seremonie en wesenlikheid
Hoe moet ons sulke verhale verstaan? Die polities-korrekte moderne denke wil ander kulture respekteer, maar huiwer om die radikaal verskillende siening van oorsaaklikheid wat hulle besit, ernstig aan te neem. Die seremonies waarvan ek praat, is in 'n ander kategorie as wat die moderne verstand as praktiese optrede in die wêreld beskou. Dus kan 'n klimaatskonferensie begin deur 'n inheemse persoon uit te nooi om die vier rigtings in te roep voordat hy verder gaan met die ernstige sake van statistieke, modelle en beleid.
In hierdie opstel sal ek 'n ander siening ondersoek van wat moderne mense kan gebruik uit die seremoniële benadering tot die lewe, soos beoefen deur wat Orland Bishop 'kulture van herinnering' noem - tradisionele, inheemse en plekgebaseerde volke, sowel as esoteriese afstammings binne die dominante kultuur.
Hierdie alternatief vervang nie die rasionele, pragmatiese benadering tot die oplossing van persoonlike of sosiale probleme nie. Dit staan ​​ook nie langs mekaar nie, maar is apart van die pragmatiese benadering. Dit is ook nie 'n leen of invoer van seremonies van ander mense nie.
Dit is 'n reünie van die seremonieel met die pragmatiese gebou op 'n diep ander manier om die wêreld te sien.
Die onderskeid tussen seremonie en ritueel
Kom ons begin met 'n voorlopige onderskeid tussen seremonie en ritueel. Alhoewel ons hulle miskien nie herken nie, is die moderne lewe vol met rituele. Om 'n kredietkaart te vee is 'n ritueel. Om in lyn te staan ​​is 'n ritueel. Mediese prosedures is rituele. Die ondertekening van 'n kontrak is 'n ritueel. As u “Ek stem saam” op die “bepalings en voorwaardes” klik, is dit 'n ritueel.
Belastingopgawes is 'n ingewikkelde ritueel wat vir baie mense die hulp van 'n priester nodig is - geïnisieer in aangename rituele en reëls, vlot in 'n spesiale taal wat die leek skaars kan verstaan ​​en onderskei word deur die toevoeging van eerbewyse aan sy of haar naam - om behoorlik te voltooi. Die CPA help u om hierdie ritueel uit te voer wat u toelaat om 'n goeie lid van die samelewing te wees.
Rituele behels die manipulering van simbole op 'n voorgeskrewe manier of volgorde om verhoudings met die sosiale en materiële wêreld te behou. Volgens hierdie definisie is ritueel nie goed of sleg nie, maar slegs 'n manier waarop mense en ander wesens hul werklikheid bymekaar hou.
'N Seremonie is dan ook 'n spesiale soort ritueel. Dit is 'n ritueel wat gedoen word met die wete dat 'n mens in die teenwoordigheid van die heiliges is, dat heilige wesens na jou kyk, of dat God jou getuie is.
Diegene wie se wêreldbeskouing geen plek het vir die heilige, heilige wesens of God nie, sien seremonie as bygelowige nonsens of, in die beste geval, 'n sielkundige truuk, miskien nuttig om die gees te kalmeer en die aandag te vestig.
Hou nou aan. In 'n wêreldbeskouing wat 'n plek het vir die gewyde, heilige wesens, of is God nie waar dat Hy of Sy of Hulle altyd na ons kyk en kyk na alles wat ons doen nie? Sou dit nie alles 'n seremonie maak nie?
Ja, dit sou - as u voortdurend in die gevoel van die heilige was. Hoe gereeld is dit? En hoe gereeld sou u, as u gevra word, bloot bely dat die heilige wesens dophou, sonder dat u dit deur en deur weet?
Met baie min uitsonderings lyk dit asof die godsdienstige mense wat ek ken nie die meeste van die tyd optree asof hulle gedink het dat God kyk en luister nie. Die uitsonderings oortref enige spesifieke geloof. 'N Mens herken hulle deur 'n soort swaartekrag wat hulle dra. Alles wat hulle sê en doen dra 'n soort oomblik, 'n gewig. Hul gravitas deurdring bo plegtige geleenthede na hul gelag, hul warmte, hul woede en hul gewone oomblikke. En wanneer so iemand 'n seremonie uitvoer, is dit asof die erns in die kamer verander.
Seremonie is nie 'n ontsnapping uit die morsige wêreld van materie na 'n hokus-fokus-sfeer van spiritualiteit nie. Dit is 'n volledige omhelsing van die materiaal. Dit is die praktyk om respek te gee aan materialiteit, hetsy heilig op sigself, of heilig omdat dit God se meesterwerk is. By die altaar plaas mens die kerse net so. Ek het 'n beeld van 'n man van wie ek die betekenis van seremonie geleer het. Hy is doelbewus en presies; nog nie styf nie en ook nie slordig nie. Hy let op die noodsaaklikheid van die oomblik en die plek en maak 'n kuns van elke beweging.
Tydens 'n seremonie hou 'n mens ten volle aandag aan die taak wat voorlê, en voer elke aksie uit soos dit hoort. 'N Seremonie is dus 'n praktyk vir die hele lewe, 'n oefening om alles te doen net soos dit gedoen moet word. 'N Ernstige seremoniële oefening is soos 'n magneet wat meer en meer die lewe in lyn bring met sy veld; dit is 'n gebed wat vra: 'Mag alles wat ek doen, 'n seremonie wees. Mag ek alles doen met volle aandag, volle sorg en volle respek vir wat dit dien. ”
Praktika en eerbied
Dit is duidelik dat die klagte dat dit beter is om al die dae in die seremonie te bestee, bome te plant of teen die houtkap te kampeer, iets belangrik is. Die boomplanter is ingehuldig in die seremonie en sorg vir die behoorlike plasing van elke boom en die regte keuse van die boom vir elke mikroklimaat en ekologiese nis. Sy sal sorg dat dit op die regte diepte geplant word en om seker te maak dat dit daarna die regte beskerming en versorging kry. Sy sal daarna streef om dit net reg te doen.
Net so sal die kampvegter onderskei wat regtig gedoen moet word om die houtprojek te stop, en wat die kruisvaarders se ego, martelaarskompleks of selfgeregtigheid in plaas daarvan kan bevredig. Hy sal nie vergeet wat hy dien nie.
Dit is nonsens om van 'n inheemse kultuur te sê: 'Die rede waarom hulle vyf duisend jaar volhoubaar op die land gewoon het, het niks met hul bygelowige seremonies te doen nie. Dit is omdat hulle skerp waarnemers van die natuur is wat in die toekoms sewe geslagte dink. 'Hulle eerbied vir en aandag aan die subtiele behoeftes van 'n plek vorm deel van hul seremoniële lewensbenadering.
Die ingesteldheid wat ons tot seremonie roep, is dieselfde ingesteldheid wat ons vra om te vra: 'Wat wil die land hê? Wat wil die rivier hê? Wat wil die wolf hê? Wat wil die woud hê? 'En let dan mooi op die leidrade. Dit hou land, rivier, wolf en bos in 'n status van wese - en tel dit onder die heilige wesens wat altyd dophou, en wat behoeftes en belange in wisselwerking met ons eie het.
Wat ek sê, kan strydig wees met die teïstiese lering, dus vir diegene wat in 'n God van die Skepper glo, sal ek 'n vertaling aanbied. God loer uit elke boom, wolf, rivier en bos. Niks is sonder doel en opset geskep nie. En daarom vra ons: Hoe kan ons deelneem aan die vervulling van daardie doel? Die resultaat sal dieselfde wees as om te vra: Wat wil die woud hê? Ek sal dit aan die leser oorlaat om die res van hierdie opstel in teïstiese taal te vertaal.
Ek kan persoonlik nie beweer dat ek iemand is wat weet dat heilige wesens altyd na hom kyk nie. In my opvoeding was heilige wesens soos die lug, die son, die maan, die wind, die bome en die voorouers glad nie heilige wesens nie. Die lug was 'n versameling gasdeeltjies wat in die leemte van die ruimte opgekom het. Die son was 'n bal vol waterstof. Die maan was 'n stuk rots (en 'n rots, 'n samesmelting van minerale, en 'n mineraal 'n klomp volop molekules ...). Die wind was molekules in beweging, aangedryf deur geomeganiese kragte. Die bome was kolomme van biochemie en die voorouers was lyke in die grond. Die wêreld buite onsself was stom en dood, 'n arbitrêre voorsprong van krag en massa. Daar was niks daar nie, geen intelligensie om my te sien nie, en geen rede om iets beter te doen as wat die rasioneel voorspelbare gevolge daarvan kon regverdig nie.
Waarom moet ek die kers op my altaar presies regop hou? Dit is net was wat rondom die lont oksideer. Die plasing daarvan oefen geen krag op die wêreld uit nie. Waarom moet ek my bed maak as ek die volgende aand weer daarin sal slaap? Waarom moet ek iets beter doen as wat dit gedoen moet word vir die graad, die baas of die mark? Waarom moet ek ooit moeite doen om iets mooier te maak as wat dit moet wees? Ek sal net 'n paar hoeke knip - niemand sal dit weet nie. In my kinderlike verbeelding kan die son en wind en gras my dalk sien, maar kom, hulle sien my nie regtig nie, hulle het nie oë nie, hulle het nie 'n sentrale senuweestelsel nie, hulle is nie wesens soos ek nie is. Dit is die ideologie waarin ek grootgeword het.
Die seremoniële siening ontken nie dat 'n mens die lug nuttig kan sien as 'n klomp gasdeeltjies of die klip as 'n samestelling van minerale nie. Dit beperk die lug of die klip net nie daaraan nie. Dit is net so waar as bruikbare ander maniere om hulle te sien, en gee nie die reduksionistiese samestelling daarvan wat hulle “eintlik” is nie. Daarom is die alternatief vir die wêreldbeskouing van my opvoeding nie om die praktyk vir 'n soort seremoniële estetika te laat vaar nie.
Die skeiding tussen praktiese en estetiese is 'n valsheid. Dit staan ​​slegs in 'n oorsaaklike weergawe van die lewe wat die misterieuse en elegante intelligensie ontken. Die werklikheid is nie soos ons gesê het nie. Daar is intelligensies aan die werk in die wêreld buite die menslike en oorsaaklike beginsels behalwe dié van krag. Sinchronisiteit, morfiese resonansie en outopoese, hoewel dit nie antiteties is teen kraggebaseerde oorsaaklikheid nie, kan ons moontlike horisonne uitbrei. Gevolglik is dit nie dat 'n seremonie verskillende dinge in die wêreld sal laat “gebeur” nie; dit is dat dit die werklikheid insleep en vorm in 'n vorm waar verskillende dinge gebeur.
Die lewe sonder 'n seremonie laat ons sonder bondgenote. As ons nie meer werk nie, verlaat hulle ons na 'n wêreld sonder intelligensie - die beeld van modernistiese ideologie. Die meganistiese wêreldbeskouing word 'n eie selfvervullende profesie, en ons het inderdaad niks met krag om die wêreld te beïnvloed nie.
Die oorgang wat tradisionele mense soos die Kogi of Dogon aanbied, is nie om hul seremonies aan te neem of na te boots nie; dit is volgens 'n wêreldbeskouing wat ons as mense metgesel in die wêreld hou en deelneem aan 'n samesmelting van intelligensies in 'n heelal wat vol wesens is. 'N Seremonie verklaar die keuse om in so 'n heelal te leef en aan die realiteitsvorming daarvan deel te neem.
Seremonie in omgewingsgenesing
Prakties gesproke - wag! Alles wat ek gesê het, is reeds prakties prakties. Laat ek liewer praat van die uitbreiding van die seremoniële gedagtes tot die gebied van omgewingsbeleid en -praktyk. Dit beteken om reg op elke plek op aarde te doen, dit as 'n wese te verstaan, en om te weet dat as ons elke plek en spesie en ekosisteem as heilig beskou, ons die planeet ook in heilige heelheid sal uitnooi.
Soms pas die aksies as gevolg van die feit dat elke plek as heilig beskou word, maklik in die logika van koolstofsekwestrasie en klimaatsverandering, soos wanneer ons 'n pypleiding stop om die heilige waters te beskerm. Ander kere lyk dit asof die logika van die koolstofbegroting in stryd is met die instinkte van die seremoniële gedagte.
Vandag word woude verwyder om plek te maak vir mega-skikkings vir sonkrag, en voëls word doodgemaak deur gigantiese windturbines wat oor die landskap tuineer. Verder word alles wat nie maklik 'n invloed op kweekhuisgasse beïnvloed nie, sigbaar vir omgewingsbeleid. Wat is die praktiese bydrae van 'n seeskilpad? N olifant? Wat maak dit saak as ek my kers slordig op die altaar plaas?
Alles wat verband hou, elke detail
In 'n seremonie is alles belangrik en ons gee aandag aan elke detail. As ons ekologiese genesing met 'n seremoniële benadering benader, word dit meer en meer sigbaar vir ons aandag. Aangesien die wetenskap die belangrikheid van voorheen onsigbare of trivialiseerde wesens onthul, brei die omvang van die seremonie uit. Grond, mycelia, bakterieë, die vorme van waterweë ... eis elkeen sy plek op die altaar van ons landboukundige praktyke, bosboupraktyke en alle verhoudings met die res van die lewe. Namate die subtiliteit van ons oorsaaklike berekening verdiep, sien ons byvoorbeeld dat skoenlappers, paddas of seeskilpaaie van uiterste belang is vir 'n gesonde biosfeer. Uiteindelik besef ons dat die seremoniële oog akkuraat is: dat omgewingsgesondheid nie tot enkele meetbare hoeveelhede verminder kan word nie.
Ek stel nie hier voor dat ons remediëringsprojekte wat op 'n groter begrip van die wese van die wêreld gebaseer is, moet laat vaar nie; dit wil sê, dit kan meganisties wees in hul opvatting van die natuur. Ons moet die volgende stap vorentoe erken in die verdieping van 'n seremoniële verhouding.
Onlangs stem ek ooreen met Ravi Shah, 'n jong man in Indië wat asemrowende werk verrig om damme en hul omliggende lande te herstel. Na aanleiding van die voorbeeld van Masanobu Fukuoka, oefen hy die fynste aandag, plaas hy 'n paar riete hier, verwyder 'n indringerboom daar en vertrou op die aangebore regeneratiewe magte van die natuur. Hoe meer hy sy inmenging verminder, hoe groter is die effek daarvan.
Dit is nie die implikasie dat nul inmenging die kragtigste van almal sou wees nie. Dit is dat hoe fyner en meer akkuraat sy begrip is, hoe beter is hy in lyn met die natuur se beweging en dien, en hoe minder moet hy inmeng om dit te bereik. Die resultaat is dat hy 'n welige en groener oase in 'n verslechterende landskap geskep het - of meer akkuraat - gedien het; 'n lewende altaar.
Ravi is begryplik ongeduldig met grootskaalse waterherstelprojekte soos dié wat ek in my boek beskryf het: Rajendra Singh se werk in Indië en die herstel van die Loess-plato in China, wat nêrens naby sy eerbied en aandag aan mikro-plaaslike detail kom nie. Hierdie projekte spruit uit 'n meer konvensionele, meganistiese begrip van hidrologie.
Waar is die heiligheid? hy vra. Waar is die vernedering van die pragtige wysheid van interafhanklike ekosisteme op elke plek uniek? Hulle bou net damme. Miskien is dit, het ek gesê, maar ons moet mense ontmoet waar hulle is, en elke stap in die regte rigting vier. Hierdie meganistiese hidrologiese projekte het ook 'n eerbied vir water. Ravi se projek kan 'n blik bied op wat kan wees, sonder om die werk aan te dui wat die eerste van vele stappe is om daar te kom.
Daarby wil ek byvoeg dat 'n voorbeeld van gesondheid, 'n reservoir van gesondheid om van te leer, nodig is om te genees. Die oase van ekologiese gesondheid wat hy gevestig het, kan uitwaarts deur die sosiale en ekologiese omgewing uitstraal, en gesondheid na nabygeleë plekke oordra (byvoorbeeld deur toevlugs- en paaiplekke vir plante en diere) en inspirasie aan ander aardgenesers oor te dra. Dit is waarom die Amasone so belangrik is, veral sy gebied in die gebied van water wat moontlik die grootste ongeskonde reservoir en lettertipe van ekologiese gesondheid in die wêreld is. Dit is waar Gaia se geheue van gesondheid, van 'n verlede en toekomstige geneesde wêreld, steeds ongeskonde bly.
Ravi se grondherstelwerk funksioneer presies as 'n seremonie. 'N Mens sou kon sê:' Moenie spesiale plegtighede hou nie - elke daad moet 'n seremonie wees. Waarom sou u die tien minute so spesiaal uitsonder? 'Op dieselfde manier kan 'n mens daarop aandring dat elke plek op aarde onmiddellik behandel word soos Ravi syne behandel.
Die meeste van ons is egter nie gereed vir so 'n stap soos die samelewing nie. Die kloof is te groot. Ons kan nie verwag dat ons tegno-industriële stelsels, sosiale stelsels of ons diep geprogrammeerde sielkunde oornag ongedaan gaan raak nie. Wat vir die meeste van ons werk, is om 'n oase van volmaaktheid - die seremonie - tot die beste van ons vermoë te vestig, en dan toe te laat om oor ons lewensbeeld te rimpel en geleidelik meer aandag, skoonheid en krag in elke handeling te bring. Om elke optrede 'n seremonie te maak, begin met die maak van een daad 'n seremonie.
Plegtigheid uit die eerste beginsels
Om 'n deel van die lewe in die seremonie te bring, gooi nie die res in die kategorie van die alledaagse of onheilspellende nie. Met die uitvoering van die seremonie is ons van plan dat dit deur ons dag of week uitstraal. Dit is 'n raaksteen te midde van die lewe Sturm en Drang. Ons moet dus nie net 'n paar wilde plekke, heiligdomme of nasionale parke bewaar of 'n paar plekke in ongerepte toestand herstel nie; eerder hierdie plekke is lodges: voorbeelde en herinneringe aan wat moontlik is. Aangesien mense soos Ravi sulke plekke hou, word ons geroep om 'n bietjie van hulle, en dan meer en meer van hulle, na alle plekke te bring. Terwyl ons 'n piepklein seremonie in ons lewens vestig, word ons geroep om 'n bietjie daarvan, en dan meer en meer daarvan, na alle oomblikke te bring.
Hoe stel ons weer seremonie in 'n samelewing waar dit amper afwesig is? Ek het al gesê dat dit nie is om die seremonies van ander kulture na te boots of in te voer nie. Dit is ook nie noodwendig om die seremonies van u eie bloedlyn te resussitueer nie, 'n poging om, terwyl die voorkoms van kulturele bewilliging vermy word, die bewilliging van u eie kultuur te waag. Seremonies leef egter; pogings om hulle na te boots of te bewaar, bring ons net hul vermoë.
Watter opsie is daar oor? Is dit om ons eie seremonies te skep? Streng gesproke, nee. Seremonies word nie geskep nie, dit word ontdek.
Dit is hoe dit kan werk. U begin met 'n rudimentêre seremonie, miskien steek u elke oggend 'n kers aan en neem 'n oomblik om na te dink oor wie u vandag wil wees. Maar hoe steek jy die kers aan? Miskien tel jy dit op en kantel dit oor die vuurhoutjie. Waar plaas jy die wedstryd? Miskien op 'n klein bordjie aan die kant gehou. En jy sit die kers net weer neer. Dan lui jy miskien drie keer 'n klokkie. Hoe lank tussen ringe? Is jy haastig? Nee, jy wag totdat elke toon in die stilte vervaag? Ja, dit is hoe om dit te doen ....
Ontdek u seremonie
Ek sê nie dat hierdie reëls en prosedures u seremonie moet regeer nie. Volg die draad van “om 'n seremonie te ontdekJa, dit is hoe u dit doen, ”Dat die mindfulness onthul. As ons kyk, luister, konsentreer die aandag, ontdek ons ​​wat om te doen, wat om te sê en hoe om deel te neem. Dit is nie anders as hoe mense soos Fukuoka die regte verhouding met die land aanleer nie.
Die kers groei moontlik tot 'n klein altaar en dit verlig tot 'n langer seremonie van die versorging van daardie altaar. Dan straal dit na buite. Dalk reël u u tafel met dieselfde sorg. En jou huis. En dan plaas u dieselfde sorg en opsetlikheid in u werkplek, u verhoudings en die kos wat u in u liggaam plaas.
Met verloop van tyd word die seremonie 'n ankerpunt vir 'n verandering in die werklikheid waarin u woon. U kan vind dat die lewe homself organiseer rondom die bedoeling agter die seremonie. U mag dalk sinchronisiteit ervaar wat blyk te bevestig dat hier 'n groter intelligensie in werk is.
Terwyl dit gebeur, swel die gevoel dat tallose wesens ons hier vergesel. Die seremonie, wat slegs sin maak as heilige wesens dophou, lei ons tot 'n ervaringswerklikheid waarin heilige wesens inderdaad teenwoordig is. Hoe meer teenwoordig hulle is, hoe dieper word die uitnodiging om meer dade te maak, inderdaad elke daad, 'n seremonie met volle aandag en integriteit gedoen. Wat sou die lewe dan wees? Wat sou die wêreld dan wees?
Volle aandag en integriteit neem verskillende vorme in verskillende omstandighede aan. In 'n ritueel beteken dit iets heel anders as in 'n speletjie, 'n gesprek of kookdinee. In een situasie kan dit noukeurigheid en orde vra; in 'n ander, spontaniteit, durf, of improvisasie. Seremonie gee die toon vir elke handeling en woord wat in lyn is met wat 'n mens regtig is, wat jy wil wees en die wêreld waarin 'n mens wil leef.
Seremonie bied 'n blik op 'n heilige bestemming, die bestemming van:
Elke daad 'n seremonie.
Elke woord 'n gebed.
Elke stap 'n pelgrimstog.
Elke plek 'n heiligdom.
'N Heiligdom verbind ons met die heilige wat enige heiligdom oortref en elke heiligdom insluit. 'N Seremonie kan 'n plek in 'n heiligdom maak en 'n lewenslyn bied vir 'n werklikheid waarin alles heilig is; dit is die buitepos van daardie werklikheid of daardie wêreldverhaal. Op dieselfde manier is 'n geneesde stuk grond 'n buitepos van die oorblywende oases van die aarde se oorspronklike lewenskrag, soos die Amasone, die Kongo, en 'n verspreiding van ongestoorde koraalriwwe, mangrove-moerasse, ensovoorts.
Ons kyk met wanhoop na die plan van die nuwe Brasiliaanse regering om die Amasone op te laai en wonder wat ons kan doen om dit te red. Politieke en ekonomiese optrede is sekerlik nodig om dit te kan doen, maar ons kan terselfdertyd op 'n ander diepte werk. Elke plek van aardegenesing voed ook die Amasone en bring ons nader aan 'n wêreld waarin dit ongeskonde bly. En as ons ons verhouding met sulke plekke versterk, doen ons 'n beroep op onbekende magte om ons vasberadenheid te versterk en ons alliansies te koördineer.
Die wesens wat ons uitgesluit het van ons werklikheid, die wesens wat ons in ons persepsie verminder het tot nie-wesens, hulle wag nog steeds vir ons. Selfs met al my oorgeërfde ongeloof (my innerlike sinisme, opgelei in wetenskap, wiskunde en analitiese filosofie, is ten minste net so streng soos joune), kan ek voel hoe die wesens bymekaarkom as ek 'n paar oomblikke van aandagtige stilte toelaat. Alhoewel hulle hoopvol is, kom hulle naby die aandag.
Kan u hulle ook voel? Kan u dit voel, te midde van die twyfel, en sonder wensdenkering? Dit is dieselfde gevoel as om in 'n bos te wees en skielik te besef asof dit vir die eerste keer is: die bos leef. Die son hou my dop. En ek is nie alleen nie.
Herdruk van Charles Eisenstein se blog, met toestemming.
Video met Charles: Why I Believe in a Living Planet View
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Skryf 'n Brief aan Jou Voog Engel