Navorsers wat op die gebied van kommunikasie met klimaatsverandering werk, word al jare lank met dieselfde legkaart gekonfronteer: waarom daar, as daar wydverspreide erkenning aan die belangrikheid van klimaatsverandering is, nie 'n volgehoue ​​vraag na optrede bestaan ​​nie? In meningspeilings het mense gesê dat hulle omgee vir klimaatsverandering, maar in vergelyking met kwessies soos immigrasie, die ekonomie en meer onlangs in die Verenigde Koninkryk, Brexit, het hulle het nie soveel omgegee nie.
In die afgelope jaar het ons egter 'n opregte verskuiwing gesien - 'n groei in die momentum wat verskillende spore kan opspoor na die mag van 'n unieke Sweedse skoolmeisie, die sosiale ontwrigting van die uitwissing-rebellie en 'n harde slaan David Attenborough-dokumentêr wat alles gebou op die dekades se werk deur wetenskaplikes, NRO's en aktiviste gedoen. Die publiek se kommer oor klimaatsverandering is op die punt alle tye hoog, vra 'n aantal rade sowel as die Skotse regering om 'n klimaat nood verklaar word, en die liberale media, veral die Guardian en die BBC, is die verandering van die klimaatstaal om te praat van krisis, nood en rampokkery.
Maar dit is nie 'n gebalanseerde verskuiwing in die hele samelewing nie. Terwyl navorsers en die media gereeld bespreek politieke polarisasie van klimaatshouding, en meer onlangs die generasie verdeeldheid, is daar baie minder bespreking van wat as klimaat se klasprobleem beskryf kan word.
Die klasverdeling is werklik
Die een kant hiervan is duidelik: klimaatsverandering sal die mense in die land buite verhouding beïnvloed die meeste benadeelde groepe. Die ander is empiries moeiliker om vas te stel, nie die minste nie omdat die sosiale klas self onderworpe is aan verskillende en betwiste maatreëls. En hoewel, in die breë, klimaatbetrokkenheid is geneig om toe te neem met onderwys en inkomste, word hierdie veranderlikes beïnvloed deur 'n verskeidenheid streeks-, sosio-ekonomiese en politieke belynings, en verander vir ewig.
U keuse van koerante kan 'n groot verskil maak. Robert Adrian Hillman / shutterstock
In my eie navorsing het ek korrelasies tussen plaaslike mediaverbruik en klimaatgeloof wat op inkomstegebaseerde groepe op onvoorspelbare maniere strek. Dus, byvoorbeeld, het lesers van The Sun ('n regse poniekoerant) veel hoër skeptisisme getoon as diegene wat lojaal is aan die linksgesinde Skotse Daily Record, maar met geen duidelike verband tussen inkomste en klimaatsoortuiging nie. Miskien as gevolg hiervan, het navorsers geneig om eerder op vrae oor identiteit en waardes as op klas te konsentreer (of ras).
Maar ek en baie ander het 'n sterk gevoel van hierdie kloof. Die omgewingsbeweging het nog altyd 'n middelklas-aura gehad, en ten spyte van pogings om die taal van inklusiwiteit te gebruik, het dit nog nooit heeltemal verloor nie. In my navorsing het ek onder die laer ekonomiese groepe gesien dat daar 'n duidelike neiging is om te gebruik distansieer terminologie soos “middelklas boomknuffels” en “groen voorportaal”. Dit word gevoed deur 'n hoofstroommedia wat omgewingsgesindheid beskou as die voorreg van die rykes wat nie oor brood- en botterkwessies hoef te bekommer nie - soos een van my respondente opgemerk het, voel dit soos 'vroetel terwyl Rome brand'.
Mense moet die kundiges vertrou
Dit is duidelik 'n duidelike uitdaging om diegene in laerinkomstegroepe te betrek. In hierdie opsig het ek werk met Chatham House gedoen klimaatsverandering en bereidwilligheid om vleis op te gee is verhelderend. Hierdie navorsing het fokusgroepe betrek wat volgens inkomste in die Verenigde Koninkryk, die VSA, China en Brasilië geklassifiseer is.
Ons het 'n wydverspreide ineenstorting in die vertroue van die publiek in alle verskillende groepe in beide die VSA en die Verenigde Koninkryk gevind. Dit strek verder as politieke akteurs tot die verskeidenheid stemme wat in openbare besluitneming lei - wetenskaplikes met 'n agenda; ekonome wat ons in die finansiële krisis gelei het; advokate wat politici uit die steek laat en so aan. Die resultaat is 'n werklike gebrek aan vertroue in die politieke proses, en 'n gevoel van 'n disfunksionele demokrasie. En hoewel hierdie vertrouenskrisis wydverspreid was en in alle groepe bestaan ​​het, was die neiging oordrewe onder diegene in die groepe met die laagste inkomste - diegene wat die meeste geraak is deur dekades van die neoliberale beleid.
Klimaatsverandering, afhanklik van kundige getuienis, word tot 'n mate beïnvloed deur hierdie afname in vertroue. En dit word skerper as dit kom by die raamwerk van oplossings - in hierdie geval, minder vleis eet - waar mense veral bewus was van skynheiligheid en die behoefte aan billike optrede. Wie moet gedwing word om minder biefstuk te eet? En wie het die gesag en kundigheid om dit te sê? Ons het gevoel dat daar nie oplossings vir hoogstens opgelê moet word sonder om die uitdagings van die alledaagse lewe in ag te neem nie.
In ons fokusgroepe is daar aanvanklik 'n kwessie van maatreëls wat die prys van vleis kan verhoog (van "oppasser-staatisme"), maar dan 'n volledige bespreking van hoe gestruktureer word op maniere wat ongesonde diëte oplewer. Uiteindelik verwelkom byna alle groepe 'n vleisbelasting, solank hulle toegang tot goedkoop, gesonder alternatiewe sou hê wat ook die planeet bevoordeel.
'N Ander voorbeeld van effektiewer raamwerk is die politikus Caroline Lucas se “gereelde vliegheffing'Wat gebaseer is op die feit dat dit vlieg, is 'n middelklasverslawing (met 15% van die Britse bevolking wat 70% van alle vlugte neem).
En hierdie hervorming van klimaat ten opsigte van alledaagse billikheid en sosiale geregtigheid word vergestalt in die Green New Deal wat wortel skiet in die VSA en oor die hele wêreld. As Amerikaanse kongresvrou Alexandria Ocasio-Cortez het gesê: "U wil mense vertel dat hul begeerte na skoon lug en skoon water elitisties is?"
Dit gaan oor 'n billike en regverdige oorgang na skoon energie met die prioritisering van openbare gesondheid, veiligheid, behuising en werk in die middel daarvan. Skotland het nou 'n Net oorgangskommissie wat daarop gemik is om 'n oorgang te bewerkstellig wat ook “sosiale kohesie en gelykheid” bevorder. Dit is die kern van 'n politieke hervorming, wat klimaatsverandering van 'n sykwessie na 'n kwessie verskuif wat in elke bespreking, elke besluit en elke groep betrokke is. Dit is aan 'n toekomsdenkende media om hierdie nuwe politieke diskoers te vertaal in boodskappe wat die klimaataksie opkikker van 'n eksklusiewe beweging na een wat vir en vir almal is.
Catherine Happer, Dosent, sosiologie, Glasgow Universiteit, Universiteit van Glasgow
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Klimaatsverandering is te middelklas - hier is hoe u dit kan regstel