In 'n kommunikasiesituasie is elke seem betekenisvol. Uitgaande van die lekseem (die gedefinieerde betekenis in die woordeboek) is daar verskillende interpretasies en betekenisvariasies moontlik t.o.v. die seem in 'n konteks. Daar is egter volgens Greimas (1971: 38) iets soos 'n permanente seemkern vir elke lekseem, en hierdie permanente seem-minimum is 'n invariant. Die betekenisvariante is dus enersyds van die seemkern en andersyds van die konteks afhanklik. Alle variante van 'n bepaalde seem stem semanties ooreen met die seemkern, maar die semantiese waarde van die variant word deur die konteks bepaal. Die kombinasie van die kontekstuele seem (Cs) en die seemkern (Ns) noem Greimas 'n semeem (Sm): Ns+Cs=Sm. Die kontekstuele seem word 'n klasseem genoem en staan nie net in 'n disjunktiewe en konjunktiewe verhouding tot die seemkern nie, maar is 'n semantiese variant van die seemkern (Greimas, 1971: 43, 45). 'n Klasseem kan, afhangende van die konteks, meer as een betekenisvariant van die seemkern oproep, wat beteken dat klasseme meerduidige betekenis kan vertoon. Hierdie feit lei daartoe dat Greimas (1971: 85―86) reekse verwante klasseme sien as die konkrete realisering en manifestering van betekenislae wat variasies van bepaalde seemkerne is. So 'n betekenisvlak word 'n isotopie genoem.
Die isotopie is die vaste ("permanente") klasseembasis wat hiërargies vooropgestel word in 'n taalteks. Omdat so 'n reeks klasseme 'n PARADIGMA tot stand bring, skep dit die moontlikheid vir variasies in spesifieke eenhede in die teks. Die variasies versteur glad nie die isotopie nie, maar bevestig dit juis by wyse van onderskeiding en verskil (Greimas, 1971: 86).
Die seme en klasseme is gedefinieer op grand van die wyse waarop hulle in die kommunikasiesituasie gemanifesteer word. Seme word gevind in lekseme en klasseme in sintaktiese eenhede, waar 'n sintaktiese eenheid uit 'n verbinding van minstens twee lekseme bestaan.
Hy probeer om twee outonome vlakke van taal (taal as totaliteit, d.w.s. langage) te onderskei en te skei, die semiotiese en die semantiese vlakke. Hierdie twee vlakke is 'n ineengeskakelde geheel en in die elemente van die geheel val die twee vlakke saam. Die elemente is manifesteringseenhede wat verskeie dimensies konstitueer en terselfdertyd betekenis moontlik maak (Greimas, 1971: 47).
Greimas se seemanalise is deur Hugo (1981) toegepas op Eybers se gedig "Slot" (in Balans, 1962), waarop 'n hele polemiek gevolg het oor sy interpretasie en die mate waarin daar in die vers "die sagte woord krys soos 'n honger raaf" sprake kan wees van 'n versoening van die opposisie tussen man en vrou in die gedig. Hugo se teenstanders was Britz, Conradie en Van Zyl (vgl. Standpunte 159,162, 168 en 171). 'n Meer onlangse voorbeeld van 'n seemanalise is Engelbrecht (1986).