Die moeite werd | Alta Cloete
DIE VERTREK KOM STADIG WEER in fokus, die gesing in my ore word gaandeweg dowwer. "So ja, dis beter. Hier, drink eers voor ons weer probeer." Sy's doodrustig, seker gewoond om erger dinge te hanteer as 'n yslike mansmens wat flouword van 'n simpele naald in sy arm.
Ek vat die glas koeldrank uit haar hand, drink dit met 'n paar slukke leeg en mik om orent te kom." Jy gaan niks nêrens weer probeer nie – ek loop. Ek het genoeg van hierdie blerrie spul gehad."
Maar toe ek regop kom, begin die wêreld van vooraf draai om my. Ek sak magteloos terug in die haatlike stoel. Wat de hel is dit vandag met my dat ek net wil omkap? Die frustrasie van die afgelope weke stoot bitter in my keel op en stort oor my lippe: "Ek is gatvol vir die hele blerrie spul. Ek is gesond – hoe meer ek vir julle sê ek is gesond, hoe meer karring julle met julle ewige gechemo, chemo."
"Nie lekker nie! Jy weet niks, man. Wat weet jy van die naarheid? En die moegheid? Ek is vir weke al dag en nag naar – 'n flippen swanger vrou se moses. Die simpelste goed laat my maag draai, my eetlus is in sy kanon in. Ek leef van Provitas en Marmite, ek is te pateties om te oefen, ek beteken niks by die werk nie. En jy reken dit gaan goed?"
Sy spring triomfantlik op, asof sy 'n oorwinning behaal het. "Luister na jouself! Jy het 'n 'maar' vir elke woord wat ek sê. Waar is jou dankbaarheid? Besef jy watter lot jy vryspring deur die vroeë opsporing en die voorkomende chemoterapie? Het jy al gesien wat hierdie siekte aan mense kan doen? Moet ek jou 'n bietjie in die kankersaal invat?"
Ek onderskat egter haar geduld en empatie: "Ek verstaan dat dit vir jou moeilik is om nou die voordele van die voorkomende behandeling in te sien." Handig verwyder sy die leë sakkie, hang die een met die soutmengsel wat die are moet skoon spoel, netjies aan sy hakie. "Miskien is jy te hard op jouself. Laat jou ma en jou meisie jou maar nog 'n bietjie vertroetel, dalk kry jy nooit weer die kans nie."
"Jy verdien 'n bietjie fuss – jy's eintlik baie dapper, al is jy so beneuk. Laat hulle maar 'n bietjie kloek om jou."
"Hoekom kom sy nooit saam met jou nie? Jy weet tog 'n familielid of vriend is welkom om die pasiënte te kom ondersteun."
Sy staan nou hande in die sy voor my, skud haar kop ongelowig: "Jy steek dit waaragtig vir haar ook weg!" Hoekom sê sy 'ook'? Sy kan tog nie weet my ma … Maar haar volgende woorde laat vergeet my van die 'ook': "Die mense die heel naaste aan jou wéét nie daar's testikulêre kanker by jou gevind en …"
Elaine sak in die stoel oorkant my neer. "Jy kan dit nie geheim hou nie. Jy maak dit vir jouself onnodig moeilik. Niemand gaan minder van jou dink nie. 'n Man se manlikheid sit netso min net in sy testes as wat 'n vrou s'n in haar borste alleen sit. Ek gaan met Dokter praat, ons kan jou die naam van 'n goeie sielkundige gee …"
"Dis nou te laat vir verskonings. Dis my private goed wat jy hier sit en uitblaker – dis onprofessioneel. Ek kan jou dagvaar!"
VRYDAG BEL MADELEIN NA TWEE dae se ysige stilte. "Jy maak mos vandag klaar met die spulletjie? Kom ons gaan dans vanaand, man."