Seevoëls is vandag se kanaries in die steenkoolmyn - en hulle stuur 'n dringende boodskap aan ons - Climate Impact News | Klimaatsimpaknuus
David Schoeman, professor in wêreldwye ekologie, Universiteit van die Sonskynkus
In die Suidelike Halfrond is daar nog tyd om die oseaan se lot te keer. Shutter
Net soos die kanarie in die kooi ooit steenkoolmyners gewaarsku het oor die risiko van koolstofmonoksiedvergiftiging, waarsku vryvliegende seevoëls die mensdom nou oor die verslegtende gesondheid van ons oseane.
Seevoëls reis groot afstande oor die Aarde se see om voedsel te vind en te teel. Dit stel hulle bloot aan veranderinge in die oseaan, klimaat en voedselwebbe. Dit beteken dat hul biologie, veral hul teelsukses, hierdie veranderinge op seldsame, planeetwye skaal aan ons kan openbaar.
Ons het die wêreld se grootste databasis oor teling van seevoëls saamgestel en ontleed. Ons bevindinge openbaar 'n sleutelboodskap: dringendheid in die Noordelike Halfrond en geleenthede in die suide.
Die oseaanstelsels van die Noordelike Halfrond is verswak en benodig dringend beter bestuur en herstel. Skade aan die suidelike halfrond oseane weens bedreigings soos klimaatsverandering en industriële visvang versnel, maar daar is nog steeds geleenthede om die ergste te vermy.
Die sukses van die teel van seevoëls is 'n goeie aanduiding van die gesondheid van die see. Shutter
Oseane by 'n kruispad
Seevoëls reis dikwels ver oor die planeet. Baie broeibare broei broei byvoorbeeld in Nieu-Seeland, maar reis tog elke jaar na die produktiewe waters in die noordoostelike Stille Oseaan. Arktiese sterns migreer nog verder en reis elke jaar tussen die Noordpool en die Antarktika.
Wetenskaplikes gebruik gereeld datastelle wat deur satelliete afgelei word om byvoorbeeld te bepaal hoe die oseane se oppervlaktes opwarm of hoe die voedsel van die oseaan verander. Min sulke datastelle strek egter oor die hele wêreld, en dit is waar seevoëls inkom.
Oor sy lang reis eet 'n seevoël vis en plankton. Sodoende absorbeer dit seine oor die toestande van die oseaan, insluitend die gevolge van besoedeling, mariene hittegolwe, oseaanverwarming en ander ekologiese veranderinge.
Die teelproduktiwiteit van seevoëls (die aantal kuikens wat per wyfie per jaar geproduseer word) hang af van die beskikbare voedselbronne. Op hierdie manier is seevoëls sentinels van verandering in mariene ekosisteme. Hulle kan ons vertel watter dele van die oseane gesond genoeg is om hul broei te ondersteun en watter dele in die moeilikheid kan wees.
Baie roetagtige skeersels broei in Nieu-Seeland en migreer dan na die noordoostelike Stille Oseaan. Shutter
Ontsyfering van seevoëlboodskappe
In sommige gevalle vertel seevoëls ons direk van die groot nood in die oseane. Dit was die geval in 2015-'16, toe ongeveer 'n miljoen uitgeteerde gewone murres is dood, baie was op strande van Kalifornië tot Alaska. Die seevoëls het ernstige voedseltekorte ondervind deur 'n akute mariene hittegolf.
In ander gevalle kan die gesondheid van seevoëls 'n aanduiding gee van langer en subtiele ontwrigting van die oseaan-ekosisteme, en ons kan die boodskappe ontsyfer.
In hierdie taak bied teling van seevoëls belangrike leidrade oor mariene voedselwebbe wat andersins moeilik of onmoontlik is om direk te meet, veral op wêreldwye skaal. Gelukkig het seevoëlwetenskaplikes regoor die wêreld deurgaans deurentyd die teelproduktiwiteit gemeet.
Ons navorsingspan het 36 van hierdie wetenskaplikes ingesluit. Ons het 'n databasis van broeiproduktiwiteit vir 66 seevoëlspesies van 46 plekke regoor die wêreld versamel, van 1964 tot 2018. Ons het die data gebruik om vas te stel of seevoëls die afgelope 50 jaar relatief meer of minder kuikens geproduseer het, en of die risiko om te broei mislukking neem toe of neem af.
In die Noordelike Halfrond het die teelproduktiwiteit van planktonvretende voëls soos stormblare en alke sterk oor 50 jaar gestyg, maar die teelproduktiwiteit van visvretende voëls het skerp afgeneem.
In die Suidelike Halfrond, daarenteen, het die broeiproduktiwiteit van planktonvretende seevoëls swak gedaal, maar vir viseters sterk toegeneem.
Kortom, visvretende seevoëls in die noorde is in die moeilikheid. As die broeiproduktiwiteit afneem, lei die bevolkingsafname, en die lae broeikoers van seevoëls (baie spesies het net een kuiken per jaar) beteken dat populasies stadig herstel.
Meer kommerwekkend was egter ons bevindinge oor die risiko van mislukking.
In die Suidelike Halfrond was die waarskynlikheid van mislukking gedurende die hele studietydperk laag. Dieselfde geld vir planktonvoeders op die Noordelike Halfrond. Maar visvreters in die noorde het 'n dramaties toenemende risiko vir teelmislukking getoon, veral in die jare sedert 2000.
Wat belangrik is, was dat die toenemende risiko van teelmislukking ook baie hoër was vir seevoëls wat aan die oppervlak van die oseaan voed, soos katjieswortels, in vergelyking met dié wat op groter dieptes voed, soos papegaaiduikers.
Die risiko van mislukking was hoër vir seevoëls wat aan die oppervlak van die oseaan voed. © Eric J Woehler
Wat hierdie vertel ons
Ongelukkig stem hierdie resultate ooreen met wat ons weet oor die skade wat deur die mens veroorsaak word.
Ten eerste versamel baie besoedelingstowwe soos plastiek naby die oseaanoppervlak. Hulle word dikwels gevreet deur seevoëls wat op die oppervlak voed, wat hul vermoë om kuikens te produseer, belemmer.
Net so was die tempo van oseaanverwarming meer as drie keer vinniger, en die verandering in die aantal mariene hittegolftydae is die afgelope 50 jaar gemiddeld twee keer so groot in die Noordelike as die Suidelike Halfrond.
Die noordelike oseane hou ook industriële visserye baie langer aan as dié in die suide. Dit het waarskynlik voedselvoorsiening aan visvretende seevoëls op die Noordelike Halfrond verminder oor lang tydperke, wat chroniese onderbrekings in hul teelsukses veroorsaak.
Maar die impak van die mens in die Suidelike Halfrond versnel. Verhitting van die oseaan en hittegolwe in die see word al hoe intensiewer, en industriële visserye en plastiese besoedeling is steeds meer deurdringend.
Opwarmingstempo van die oppervlak oseaan gedurende die afgelope 50 jaar.
Ons moet ag slaan op die waarskuwings van ons "kanaries". Met noukeurige beplanning en mariene reservate wat rekening hou met die verwagte klimaatsverandering, kan die Suidelike Halfrond die ergste gevolge van menslike aktiwiteite vermy. Maar sonder optrede kan sommige soevoëlspesies verlore gaan en seevoedselwebbe beskadig word.
In die Noordelike Halfrond is daar geen tyd om te mors nie. Innoverende bestuurs- en herstelplanne is dringend nodig om verdere verswakking van die oseaangesondheid te voorkom.
Sommige media-kommentators het aangegryp of die huidige droogte in Australië deur klimaatsverandering veroorsaak word, en debatte woed oor 'n opmerking van die vooraanstaande wetenskaplike Andy Pitman dat ...