Die leë houer-sindroom | The Grotto
Home Afrikaans Die leë houer-sindroom
Die leë houer-sindroom
Deur Lise Beswick.
Llise Beswick. Foto: Verskaf
Ek wil kwaai wees. Nie kwaad nie, kwaai. Streng.
Daar is mense wie se man, kinders, honde en huishulpe vir hulle soos ‘n sweepslag gehoorsaam. Presies doen wat hulle sê.
Ek voel so niemand. Niks. Ek staan verstom as iemand my herken of onthou. As mense na my luister. Kinders my gehoorsaam. Want wie is ek. Wat is ek. ‘n Leë houer. Onsigbaar. Deurskynend.
Hoe kan ek iemand word. Wat die lewe reg lewe. Reg aantrek, reg praat, reg kinders grootmaak, reg huishou. My bed is nog láát deurmekaar, die honde lê op die bank, die kat op die wasgoed. Die huurders klap die dominoes terwyl hul kleintongetjie-diep skater en ek kan vergeet van bietjie in die middag indut.
Wat ek nie verstaan nie, is dat ‘n mens moet besluit wat jy dink. Jy moet jou denke beheer. Jy moet jou brein beheer. Maar jou brein beheer jou brein. Jou brein is wie jy is. So hoe beheer jy jou brein as jou brein jou brein beheer?
Ek is eenvlakkig soos ‘n animasie-skets. My diepste ervarings sal ek met enige een deel. Ek onthou die gesprek met die vrou met die mooi rok en sambreel voor die fietswinkel in Gabarone. Die vrou met die onderhoud- probleme in die lang ry voor Capitec. Die hartseer vrou wat gespanne rook agter die muur by die landdroskantoor. Mense met oop gordyne. Ek praat met hulle wat wil weet. Ek wil ook weet.
Party wil nie hoor nie, soek nie wat saakmaak nie.
Opregtheid is makliker teenoor vreemde mense. Hulle gaan nie oordeel nie. Hul is emosioneel objektief. Deel inligting wat menswees vorm.
Ek praat nie van mense wat simpatie soek nie. Kla, moan, ongeleefde kamma-waarhede preek nie. Teenoor hulle slaan ‘n dik asprisgeit by my uit. Moenie met my met woorde mors nie.
As ek kwaai was, sou die nuttelose nutsman van die parkie oorkant Spar nie in my buitekamer beland het nie. Sou die sendeling se voortandlose meisie met haar Herberg-kinders en matriekdogter met ‘n baba met onuitspreeklike naam nie by my huisvesting gevind het nie, sou ek nie ure op die bus na Malawi op iemand anders se sitplek by die toiletdeur waar die chemicals vir solids nie werk nie, gesit het nie, sou die man wat ek vertrou het nie met my motor weggery het nie.
As ek kwaai was, sou mense nie gewaag het om vir my te jok nie. Sou ek nie mense gehuisves het vir wie ek in die tronk moes gaan kuier nie.
Ek sou ryk gewees het.
Maar sou ek? Sou ek geweet het van die tronkdeure se sleutels so groot soos skoenboksdeksels, dat mense op ‘n bus ongelooflik baie toilet toe gaan, dat alle mense stories het om te vertel? Sou ek geweet het hoe lekker dit is om op ‘n fiets in die sonsondergang in te ry. Sou ek soveel stories gehad het om te vertel.
Want kwaai mense bepaal streng hul gemaksones. Niemand-mense ploeter deur modder en help dra ander se bagasie. Kwaai mense het reëls. Niemand-mense kyk net dat niemand seerkry nie.
Ek is my eie kind wat teen my reëls rebelleer. In opstand kom. My eie heerskappy ongedaan maak.
Ek is my eie kind. Met die leë houer – met die kaleidoskoop skerm.