Eintlik wens ek hy was. Dan kon Pretorius ‘n lekker lewendige gatskop-resensie geskryf het en was ek nie nou half aan die slaap nie.
Hy wikkel hierdie kant toe en dan skuifel hy daardie kant toe, maar uiteindelik kan hy nie meer sy frustrasie in toom hou nie.
Ek wens net hy het hierdie opsomming vroeër in sy resensie gebruik, dan was dit nie nodig om soveel moeite te doen om die verhaal self te vertel nie.
Maar Du Plessis is ‘n skrywer van statuur, wat sy gegewe giet in ‘n jeugroman. Dit is vir my interessant dat Van der Merwe dit aan ‘n streng literêre oog onderwerp en uiteindelik bevind dat dit méér as net jeugroman is. En sy enigste kwelling oor die publikasie is dat Du Plessis vele perspektiewe (lees: wit en bruin) gee, maar nie die swart perspektief van die Matabele’s nie.
Sy sê ook: As ‘n mens ‘n naaswenner van ‘n literêre kompetisie publiseer, beduiwel jy dit nie met vrot redigering nie. Jy sorg dat elke komma en punt verantwoord is, en jy beskerm die skrywer deur te let op die interne werking van haar roman (deur in hierdie geval ernstig te werk aan die rol van die fokalisator).
Frans Rautenbach ly aan dieselfde probleem. Sy ouers het hom te goed grootgemaak. In sy bespreking van Stryd in die bos van Johan Fourie (Boeke24) noem hy eers die paar positiewe dinge omtrent die boek op wat hy uit sy lees daarvan kom aanstip, en daarna vertel hy vir ons, ook baie saggies en soetjies gestel, dat die boek nie net swak geskryf is nie, maar nog vrotter geredigeer is.