Wanhoop - wat dit is en hoe om dit te oorkom - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Wanhoop is 'n gevoel wat komplekse meganismes van vorming het, met verwysing na die negatiewe ervaringsvlak, waarvan die basis die subjektiewe persepsie van die wêreldbeeld, hopeloos is, aangesien daar geen objektiewe onbeslisbaarheid is nie. Dit word gebore wanneer gekonfronteer word met onoorkomelike struikelblokke of die onmoontlikheid om reg te maak wat gebeur het, d.w.s. nou begrens deur hopeloosheid, wanhoop, 'n gevoel van eie magteloosheid.
'N gevoel van hopeloosheid ontstaan ​​wanneer geloof en hoop vir 'n ander uitkoms van 'n situasie verdwyn, handelinge is betekenisloos en 'n persoon besef die onmoontlikheid van veranderinge in die gewenste rigting. Die onvermoë om die maniere te sien om presies die gewenste een te implementeer, skep 'n gevoel van hopeloosheid, aangesien die onomkeerbaarheid van gewenste en aangename gevolge, wat ook onmoontlik sal wees om te voorkom, 'n gevoel van vreugde en ligte euforie sal veroorsaak. Daar is ook 'n weergawe wat hopeloosheid opduik om die senuweestelsel te beskerm teen oorlading, en die persoon van verkeerde optrede, wat 'n beskermende meganisme van die verkeerde pad is. dit wil sê Dit is makliker vir die liggaam om die verskaffing van energie af te sny aan die feit dat die onderbewussyn reeds waardeer het as nie belowend as om die nutteloosheid te probeer omkeer nie.
Die toestand van uiterste wanhoop kom selde voor, gewoonlik neem 'n mens 'n aktiewe rol daarin, ry homself na 'n donker hoek, verloor geloof en laat sy hande val. Nie soos biologiese vasgestel op die vlak van refleksiewe gedrag nie, soos vrees, tevredenheid, veiligheid, hopeloosheid word grootliks gereguleer deur die persoon self, sy vermoë om die betekenisse op te spoor en sy innerlike geloof in stand te hou.
Die gevoel van hopeloosheid is 'n kritieke oomblik in die persepsie van die wêreld en jouself, wat die verandering in waarde en semantiese ruimte beïnvloed. In so 'n toestand word alles negatief gekleur, en daar is geen uitweg nie, oriëntering van punte en begeertes, die betekenis van daaglikse aktiwiteite, en moontlik die hele lewe verlore. Verlore illusies wat gepaard gaan met die bereiking van die verlangde, kan 'n persoon na ander doelwitte verander, en kan jou in die dooiepunt van onmoontlikheid laat val en jou hele lewe vertraag. In so 'n dooie punt is daar geen krag om te draai om 'n ander rigting te kies nie en daar is 'n verskriklike bewustheid van die onmoontlikheid om voort te gaan.
Die toestand van uiterste wanhoop lei mense tot alkoholisme en dwelmverslawing as maniere om weg te kom van die onmoontlikheid van die werklikheid, en stoot sommige om selfmoord te pleeg. Dit is die hoogste mate van ontwikkeling en sensasie van hierdie gevoel, wat geleidelik alle areas van die lewe dek, ongeag waar dit begin het, soos metastase in die finale stadiums van kanker. Daarom is dit belangrik om die eerste klokke van die verlies van geloof te sien en hoop vir 'n verandering in die situasie, met die oog op ontwikkeling en oorwinning, want dit is die binneste pilare wat help om hopeloosheid te oorkom.
Daar is baie situasies in die lewe wat bydra tot die ontwikkeling van hopeloosheid. Dit is wanneer jou gesondheid versleg is, en daarna is die woonstel beroof, wanneer daar geen gunsteling werk en noue verhoudings is nie, wanneer die projek nie die eerste jaar is nie, beweeg dit nie uit 'n dooie sentrum nie, of die kind wie se behandeling jy nie herstel nie. Daar is baie meer voorbeelde in die alledaagse lewe sowel as in unieke omstandighede, maar die ergste oomblikke van wanhoop kom voor wanneer verskeie persoonlik belangrike faktore gekombineer word. Primêre persoonlike belang, want selfs as mense doodgaan, maar hulle is vreemdelinge en nie naaste nie, is dit onwaarskynlik dat dit jou vorige wêreldorde met dieselfde krag as die dood van 'n enkele dierbare persoon sal skud. Maar op dieselfde tyd, nie kritiese oortredings, maar van alle kante van die lewe kan lei tot dieselfde resultaat, neem hoeveelheid. Dit voel asof daar twee verskillende wanhoop is - die eerste gaan oor die verlies van 'n belangrike vitale area, die tweede is die permanente betekenisloosheid van die lewe.
Die moeilikste oomblikke is wanneer verskeie faktore gekombineer word, en een van hulle is basies in die menslike semantiese stelsel. As jy net die vernietiging van jou eie behoeftes sien, verloor 'n persoon die beste in die geloof en verloor krag om probleme te oorkom, kan jy net geslote deure sien, sonder om na te kyk. Op baie maniere is hierdie onvermoë om rond te kyk in die soeke na nuwe betekenisse en paaie te danke aan die groot aantal ervare frustrasies en die geleerde les dat hoe meer jy soek, hoe meer frustrerend sal jy moet ly. Sonder behoorlike ondersteuning, moontlik psigoterapie, lei die hopeloosheid van so 'n vlak tot gedagtes oor die einde van die lewe.
Om in 'n lang chroniese toestand van hopeloosheid te wees, word nie net die opwinding en willekeurige manifestasies van 'n mens ineenstort nie, dit beïnvloed sy persoonlikheid as 'n geheel en beïnvloed ook somatiese ontwikkeling. Die mees algemene fisiologiese reaksies is die vermindering van immuniteit, swakheid, abnormale postuur (buig, slouching), asemhalingsprobleme (longontsteking en brongitis), neurologiese afwykings (bewing van die ledemate en senuweestelsel), slaapstoornisse (slapeloosheid, nagmerries, intermitterende slaap). Hoe langer 'n persoon nie uit 'n toestand van hopeloosheid kom nie, hoe meer vererger die versteurings, en as dit in die beginstadium moontlik is om selfs met fisiese probleme te hanteer, 'n sielkundige komponent te vestig, dan moet jy hulp van liggaamlike spesialiste soek.
Hoe om die gevoel van hopeloosheid te oorkom
Dit sal nie moontlik wees om hopeloosheid te oorkom deur die eksterne wêreld te verander nie, aangesien die bronne binne is, wat beteken dat ons met onsself en met ons gedagtes moet werk. Dit is nodig om te besluit om van ervare gevoelens ontslae te raak en net logika te verlaat - is alles regtig so sleg en doodlopend, soos jy nou of die meeste van die tragedies wat deur jou verbeelding veroorsaak word, sien. As jy nie alles op jou eie kan doen nie, vra vriende om te help, kies materialiste uit flegmatiese en slegte mense hiervoor.
Om die stem van die analitiese verstand 'n bietjie helderder te maak, gebruik die metode om ander mense se lewensituasies te vergelyk. Waarskynlik, as dit nie onder kennisse is nie, dan onder Internetgeskiedenis en boeke, filmkarakters en historiese kronieke, sal jy voorbeelde kry van meer ernstige probleme wat nie iemand laat ophou nie. Natuurlik is die vergelyking nie die beste manier nie, maar dit sal help om die goeie kante van jou lewe te sien. Verheug jou oor wat beskikbaar is, skat die omvang van die dramatisering wat jy voorgestel het. Dit kan gedoen word deur slegs groot lyding en onoplosbaarheid te sien. Asof jy met betekenisloosheid gestamp word as gevolg van 'n verwoeste verhouding, en 'n sewejarige meisie se huis word vernietig en die hele gesin vergaan, 'n direkte betekenis, waarde en vreugde van jou eie lewe en wat daarin is, kan voorkom. Daarbenewens, met inagneming van die voorbeelde van ander, kan jy maniere vind om jou onoplosbare probleme op te los, aangesien dit u kijkhoek vergroot en u kan kies.
Nadat u die probleem geïdentifiseer het en die ware belangrikheid en vernietigende krag daarvan besef, moet u eerlik erken hoe belangrik dit is om u te besluit en die situasie te verander sonder om te jaag. 'N Deel van die situasie kan vir sy nie-resolusie aangewend en voordelig wees, byvoorbeeld dat jy jammer sal voel vir jou lyding, of jy sal in die vorm van minimale verantwoordelikheid sidder word. Baie mense wil nie baie situasies hanteer nie, want hulle onderbewustelik vermy die veranderinge wat die oplossing van probleme sal bring. Jy kan eindeloos 'n onderhoud voer, versuim om dit te verberg, en dit sal onwillig wees om te gaan werk of vrees om nie te hanteer nie.
Om net die probleme wat jy regtig wil oplos, te verlaat en die behoefte aan hulp te bepaal, met inagneming van hulle uit 'n voldoende posisie van kompleksiteit. As die situasie nie uitbreek as gevolg van trots en onwilligheid om te vra of te raadpleeg nie, verander dan die strategie. Terselfdertyd, probeer om nie meer sabotasie te reël nie en gaan vir effektiewe hulp, en nie aan diegene met wie jy die onmoontlikheid van die resolusie vir 'n lang tyd sal bespreek nie, meer en meer in hopeloosheid sal dompel. As jy steeds die beste wil hanteer, is dit waarskynlik die skerpste piek van hopelose selfbeeld, en jy sien jouself as 'n sterk persoonlikheid wat probleme kan oorkom. Die oomblik wat u in die teenoorgestelde toestand kan vertraag, is dat u, terwyl u binne die probleem is, dalk nie belangrike aspekte van die situasie sien wat ander mense sou sien nie.
Jy kies die pad van onafhanklike reis of met iemand - die belangrikste ding is beweging. Die hopeloosheid trek krag, en dit lyk asof jy nou vir 'n bietjie lê en iets doen, maar in werklikheid vind jy jouself vir 'n maand lê, terwyl die meeste van die krag alreeds vermors is. Hoe meer jy geïsoleer en onaktief word, hoe meer verloor jy. Begin daarom om op te tree, indien nie direk deur die situasie op te los nie, maar deur enige aktiwiteit in u lewe te bring. U kan begin met fisiese inspanning, toenemende energievlakke en die bevordering van die produksie van endorfiene. Despair grense op depressie, so jou taak is om jou emosionele toestand op 'n normale vlak te handhaaf. Doen dinge wat jou plesier bring, so jy sal in beweging bly en die emosionele agtergrond ondersteun. Met verloop van tyd, selfs as jy nie teen die probleem rus nie, kan die oplossing hom onverwags vind.
Probeer om die gewone vloei van jou gedagtes in die ander rigting te verwerp. Om dit te doen, kan jy na koshuise vir gestremdes, weeshuise en verpleeginrigtings gaan, hospices is perfek. In al hierdie plekke sal jy as vrywilliger aanvaar word, en die senuweestelsel sal natuurlik nie soet wees nie, maar jy sal 'n visuele bewustheid van die belangrikheid en omvang van jou eie probleme kry, en jy sal ook direkte voorbeelde van geloof en sterkte ervaar. Maar nie almal kan sulke terapie kry nie. Om nie die tragedie voortdurend te verdraai nie, is dit nodig om jou gedagtes op die huidige oomblik te fokus, wat baie moeilik is. Voeg uiterste tydverdryf in jou lewe toe, en as al jou aandag gefokus is op wat aangaan (en dit sal net in die hede wees, want anders sal jy van 'n krans af val, in 'n muur val of in die lyne verdwaal), sal die onderdrukkende gevoel van hopeloosheid terugval.
Dit is belangrik om die grense van jou vermoëns te verstaan, en as die metodes om gedagtes en herstruktureringsgedrag te beheer, nie help nie, as die probleem regtig ernstig is eerder as vergesog en die toestand van hopeloosheid elke dag swaarder word (veral deur selfmoord te kry), moet jy hulp van spesialiste soek. Miskien was daar 'n wanfunksie in die metaboliese prosesse van die brein, en endogene depressie het begin, dan is 'n kursus mediese behandeling nodig, en miskien is die ou psigotrauma ontdek en die psigoterapeut kan hulle genees.
Kyk na die video: Laïs - De Wanhoop (September 2019).