Buite Swede is haar bekendste werk waarskynlik die roman Kallocain, wat geïnspireer is deur haar besoek aan Duitsland tydens die opkoms van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty. Dit is 'n uitbeelding van 'n distopiese samelewing in die trant van George Orwell se Nineteen Eighty-Four en Aldous Huxley se Brave New World (al is dit amper 'n dekade voor Orwell se magnum opus geskryf). In die roman vind 'n idealistiese wetenskaplike met die naam van Leo Kall Kallocain 'n soort waarheidsserum uit. Die roman is in 1981 in Swede verfilm en was die grootste invloed op die rolprent Equilibrium.
Boye was tussen 1929 en 1932 getroud met 'n ander Clarté-lid, Leif Björck. Die huwelik was blykbaar 'n vriendskaplike unie. In 1932, nadat sy van haar man skei, is sy in 'n lesbiese verhouding betrokke met Gunnel Bergström, wat op haar beurt haar man, die digter Gunnar Ekelöf, vir Boye gelos het. Tydens haar verblyf in Berlyn (1932-1933) ontmoet sy Margot Hanel (7 April 1912 - 30 Mei 1941), by wie sy die res van haar lewe woon. 
Boye pleeg op 23 April 1941 selfmoord deur 'n oordosis slaappille te neem.  Sy is (volgens die polisieverslag in die Streekargief in Göteborg) op 27 April deur 'n boer gevind wat gaan stap het, in 'n opgekrulde houding naby 'n rotsblok op 'n heuwel met 'n uitsig net noord van Alingsås naby Bolltorpsvägen. Die rotsblok is nou 'n gedenksteen. Margot Hanel pleeg kort daarna selfmoord.
Karin Boye het twee verskillende grafskrifte gekry. Die bekendste is die gedig Död amazon (Afrikaans: "Dooie Amasone") deur Hjalmar Gullberg, waarin sy uitgebeeld word as "Donker en met groot oë". 'n Ander gedig is geskryf deur haar goeie vriend Ebbe Linde. Dit is getiteld Död kamrat (Afrikaans: "Dooie vriend"). Hierin word sy nie as 'n heldhaftige amasone uitgebeeld nie, maar as 'n gewone mens, klein en grys in die dood, en vrygestel van stryd en pyn.