Die kultus van Beethoven, Franz von Stuck en Antoine Bourdelle - Verskeie
Skrywer: BOURDELLE Antoine (1861 - 1921)
Afmetings: Hoogte 68 - Breedte 34
Tegniek en ander aanduidings: Diepte: 35 cm Brons
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Orsay Museum) / René-Gabriel Ojéda
Prentverwysing: 95-022198 / RF1395; LUX233
Skrywer: STUCK Franz von (1863 - 1928)
Afmetings: Hoogte 48 - Breedte 48
Tegniek en ander aanduidings: Diepte: 1,4 cm Gips, veelkleurigheid
Prentverwysing: 08-505462 / RF4398
Beethoven se ontvangs aan die einde van die negentiende eeu
"Die grootste digters van Duitsland is sy musikante, 'n wonderlike familie waarvan Beethoven die leier is": dit is hoe Victor Hugo in 1864 sy bewondering vir Beethoven verkondig het. In Frankryk het Romain Rolland (1866-1944), 'n musiekhistorikus voordat hy romanskrywer geword het, 'n monumentale skrywe geskryf Lewe van Beethoven in die eerste jare van die XXe eeu, terwyl die komponis Vincent d´Indy (1851-1931) in 1911 'n studie aan die skrywer van die Pastorale simfonie, 'n werk waaruit André Gide (1869-1951), 'n ander groot skrywer-musikant, die titel gaan leen vir een van sy bekendste verhale. Rond 1900 het Beethoven ook talle kunstenaars geïnspireer: terwyl Gustav Klimt (1862-1918) 'n "Beethoven-fries" in Wene ontwerp het, skilder die Beierse skilder Franz von Stuck (1863-1928) 'n gesig van die komponis. Op sy beurt het die Franse beeldhouer Antoine Bourdelle (1861-1929), sy hele lewe lank geobsedeer deur die karakter van Beethoven, een van sy vele portrette van die Duitse musikant in 1903 geproduseer.
Die masker van genie
Die veelkleurige hoë reliëf van Beethoven wat deur Franz von Stuck uitgevoer is, sou volgens sy eie planne in die villa wat die skilder in 1897-1898 in München gebou en ingerig het, plaasvind. Dit bevat 'n musiekkamer wat hy oorspronklik beplan het om te versier met beelde van bekende komponiste, waaronder Beethoven. Hierdie portret is direk geïnspireer deur die "masker van die lewe" (op die gesig van die musikant in 1812), maar Franz von Stuck het dit drie belangrike elemente gegee: kleur, hare en oë. Die kontras tussen die rooi-bruin agtergrond, die swart hare en die wit, spookagtige gesig wek 'n skielike voorkoms: dit lyk asof Beethoven se kop uit die klip kom. Die deurmekaar, vol hare, wat dikwels op hierdie manier uitgebeeld word, verteenwoordig die kunstenaar se ontembare energie, vurige gees en vryheid. Hulle omhul 'n vasberade, uiters gefokusde, byna gemene gesig: die wenkbroue is gevou, die lippe styf, die neus effens geswel. Beethoven lyk asof hy besit word deur 'n mag wat onmiddellik moet ontlaai. Maar dit is veral die oë wat opmerklik is: terwyl Beethoven se oë op die 'masker van die lewe' toegesluit is, het Franz von Stuck gekies om dit te beeldhou en 'n magnetiese krag te gee, sodat die vastheid van hierdie blik hipnotiseer. die kyker.
Hierdie Beethoven-hoof van Bourdelle is kontemporêr met die beeldhouwerk van Franz von Stuck. Dit is een van die vele portrette wat die beeldhouer tot sy dood in alle moontlike materiale gemaak het (brons, graniet, klip, marmer, terracotta). Beïndruk deur Beethoven se gesig, stop Bourdelle nie (van 1887-1888) om dit te teken, te skilder en te beeldhou nie. Hierdie bronskop roep weer die "masker van die lewe" van 1812 op: hierdie keer hou die musikant sy oë toe. Die uitdrukking van uiterste konsentrasie en toe oë kan geïnterpreteer word as die simbool van die innerlike wêreld wat Beethoven, wat doof was en aan hierdie bevalling gely het, in sy werke probeer uitdruk het. Die opgehoopte energie word vrygestel in die rommelige hare, wat blykbaar met sy eie lewe saamleef en die komponis se gesig oorweldig. Hierdie gekwelde beeld vorm 'n kontras met die sokkel, kubusvormig en gestroop, waarop Bourdelle hierdie sin gegraveer het: "I am Bacchus who squeezes delicious nectar for men. Beethoven. Bourdelle assimileer dus die musikant tot die god van dans en dronkenskap, aan Bacchus-Dionysos, wat Nietzsche alreeds in Die geboorte van tragedie (1872), verwant aan die skrywer van die "Hymn to Joy". Beethoven is 'n weldadige genie, 'n goddelike wese wat deur die genade van sy musiek aan die mense die "nektar" van die antieke gode bring, sonder om enige heiligmaking soos Prometheus of Tantalus te pleeg.
Twee heilige beelde
Hierdie twee werke gaan van 'n soortgelyke begeerte: dit is 'n kwessie van die vestiging van die kultus van Beethoven, die goddelike mens, priester van 'n nuwe godsdiens, besit soos die Pythia of die Bacchant. Die hoë reliëf wat deur von Stuck gebeeldhou word, lyk soos 'n ikoon: die musikant, 'n verskriklike god, bevries en fassineer die kyker met sy oorweldigende blik en moet 'n reaksie van vrees en onderwerping by hom uitlok. Bourdelle se bronshoop word vergelyk met die hoof van 'n god, 'n weldadige en gekwelde godheid wat die swaarkry van die skepping ten koste van die mensdom ly. En hoewel hierdie Beethoven-kop steeds die spoor dra van die invloed van Rodin, dui die vereenvoudiging van die hare en die hardheid van die musikant se kenmerke op 'n evolusie van die beeldhouer in die rigting van 'n meer persoonlike styl, wat veral in 1909 in 'n 'n ander werk, op 'n manier die eweknie van hierdie portret: die Hoof van Apollo.
DUFET Michel, Beethoven en Bourdelle, ARTED, 1970. BOEK Esteban, Beethoven se 9de simfonie. 'N Politieke geskiedenis, Gallimard, 1999. MENDGEN Eva, Franz von Stuck, Taschen, 1994.