Dawie de Villiers het deur die loop van sy lewe groot spore in die Suid-Afrikaanse samelewing getrap. Hy het bekendheid verwerf as Springbok rugbyspeler en kaptein in die 1960's en vroeë 1970's, waarna hy die politiek betree het. Na bykans 'n dekade op die Nasionale Party (NP) se banke in die parlement, is hy in 1979 na Londen as Suid-Afrika se ambassadeur daar. Met sy terugkeer na Suid-Afrika was De Villiers 'n sleutelspeler in die onderhandelings vir 'n nuwe, demokratiese Suid-Afrika. Sy outobiografie het dus die potensiaal om diep insigte oor 'n noemenswaardige Suid-Afrikaner se lewe te deel.
Soos die leser met die boek begin, word daar vinnig agtergekom dat dit nie noodwendig 'n moeilike stuk leeswerk gaan wees nie. Die boek is opgedeel in 33 kort hoofstukke, waarvan die langste een maar nege bladsy lank is. Daarby word die styl deurgaans gekenmerk aan kort paragrawe en eenvoudige sinne wat maklik lees. "Op 7 September was ek terug op kantoor. Daar was min dae oor en baie reëlings om te tref vir ons terugkeer na Suid-Afrika. Ons het hierdie taak nie met groot geesdrif aangepak nie." (p 101) Dié skryfstyl is sekerlik die produk van 'n georganiseerde brein.
Buiten die georganiseerde skryfstyl, kompartementaliseer De Villiers sy lewe baie duidelik in sy outobiografie. Die soeklig val onderskeidelik op sy loopbaan in rugby, sy tyd as NP parlementslid, ambassadeur in Londen, sy betrokkenheid by die onderhandelings vir die nuwe Suid-Afrika, en laastens op sy werksaamheid as adjunk-sekretaris-generaal van die World Tourism Organisation (WTO) van die Verenigde Nasies.
Die hoofstukke wat hierdie onderskeie lewensfases beskryf, bevat nie noodwendig soveel detail as wat die leser dalk sou verwag nie. Sy grootwordjare word maar bondig opgesom. Oor sy rugbyloopbaan word daar oorsigtelik en grootliks met behulp van staaltjies en wedstryd opsommings geskryf. Sy toetrede tot die politiek word ook nie gekontekstualiseer teen 'n agtergrond van 'n ontwikkelende politieke bewussyn oor tyd nie. Dit kom byna as 'n verassing vir die leser:
Hoe het Dawie de Villiers sy eerste skuiwe in die rigting van die politiek gemaak? Hoe het sy politieke bewussyn tot op hierdie stadium van sy lewe ontwikkel? Wat het agter die skerms gebeur wat gelei het tot die ontstaan van hierdie gerugte waarna hy verwys? Die rigiede indeel van sy lewensverhaal veroorsaak dat daar plek-plek meer vrae as antwoorde is.
Waar die outobiografie ook dalk te kort skiet, is in die hoofstukke oor De Villiers se twee jaar as Suid-Afrikaanse ambassadeur in Londen en sy betrokkenheid by die onderhandelings van die vroeë 1990's. Die besprekings oor sy tyd as ambassadeur (1979-1980) wentel grootendeels rondom sy gesin se leefstyl in Londen. Alhoewel die beskrywings van Highveld, hul woning in Londen, sy sosiale program as ambassadeur, of sy gesin se ski-vakansie in Oostenryk interessant is, soek die leser egter vir 'n bietjie meer vleis aan die spreekwoordelike been. Hoe het hy tewerk gegaan om Suid-Afrika se buitelandse betrekkinge in hierdie belangrike tyd in die land se geskiedenis te handhaaf? Hierdie vraag, wat baie lesers seker sal vra, bly onbeantwoord.
In 1989 het De Villiers die NP se Kaaplandse leier geword, en daarmee saam het 'n sentrale rol in die politieke onderhandelings wat sou volg, gekom. Oor wat sy persoonlike bydraes tot hierdie belangrike tyd in Suid-Afrikaanse geskiedenis was, verskaf hy ook nie baie duidelikheid nie. In stede daarvan om te vertel hoe presies hy tot die onderhandelingsproses bygedra het en watter rol(le) hy daarin gespeel het, gee De Villiers eerder 'n algemene geskiedkundige oorsig oor die gebeure van die vroeë 1990's. Dat dit 'n deeglike historiese blik met interessante binnestaanders perspektiewe is, is egter nie te betwyfel nie. Dieselfde gebrek aan detail is te siene in sy beskrywing van sy tyd as adjunk-sekretaris-generaal van die WTO van die Verenigde Nasies. Waar die leser dalk meer sou wou lees oor De Villiers se werksaamhede om toerisme wêreldwyd te bevorder, lees jy eerder anekdotiese verhale oor sy leefstyl in Spanje en sy talle internasionale reise terwyl hy dié amp beklee het.
Daar moet melding gemaak word van die feit dat De Villiers in sy outobiografie kennelik oor niks of niemand 'n negatiewe waarde oordeel uitspreek nie. Outobiografieë is so dikwels vir hul outeurs 'n platform waarvandaan hulle húl kant van 'n saak kan stel, wat dan gewoonlik met sterk uitsprake en selfs 'n moddergooiery gepaard gaan. As 'n verwysingspunt: voor ek Dawie de Villiers se outobiografie gelees het, het ek dié van Louis Luyt gelees. Luyt het sonder twyfel sy lewensverhaal gesien as 'n geleentheid om sý kant van verskeie sake te stel, wat gereeld beteken het dat daar sommer met mening onder spesifieke mense ingeklim is. Dawie de Villiers doen geensins dieselfde nie. Hy is 'n diplomaat in wese, en beskryf mense en sake op 'n dienooreenkomstige diplomatiese wyse. "Nou, ná 'n tydperk van heronderhandeling, is daar baie min in die nuwe Grondwet waaroor ons kan kla dat dit totaal verkeerd en onaanvaarbaar is. In sy geheel is dit 'n baie goeie Grondwet" (p 167). Oor die ANC se eerste jare in die regering is De Villiers ewe diplomaties: "Een van sy beleidsmaatrëls is regstellende aksie, waarmee ons saamstem.
Jy mag dalk wil argumenteer dat hierdie outobiografie té oorsigtelik is. Daar moet egter nie sig verloor word van die feit dat Dawie de Villiers 'n diplomaat in wese is nie. Dit is in sy aard om sake op 'n gebalanseerde en neutrale wyse te benader. Om sy eie rol in diepte te beskryf en dan moontlik sig van die groter prentjie te verloor, strook nie met só 'n persoonlikheid se lewensbeskouing nie. Hierdie outobiografie staan dus as 'n weerspieëling van sy outeur se diplomatiese samestelling.