Ons name lê in die hart van ons identiteit. Maar in Brittanje byna alle getroude vroue - byna 90% in 'n 2016-opname - laat vaar hul oorspronklike van en neem hul man s'n.
Uit die opname is bevind dat selfs die meeste van die jongste getroude vroue - die ouderdomme van 18 - 34 - verkies het om dit te doen. Sommige vroue dink verkeerdelik selfs dat dit 'n wettige vereiste is. Die meeste lande in Wes-Europa en die VSA volg dieselfde patroon.
Hierdie verandering in die identiteit van vroue, met die naam van 'n man, het ontstaan patriargale geskiedenis waar vrouens geen van gehad het nie, behalwe 'vrou van X'. Die vrou was in besit van die man en tot aan die laat 19de eeu het vroue in Engeland alle goedere en ouerregte aan mans tydens die huwelik toegestaan.
So, hoe het 'n praktyk gebore uit ondergeskiktheid aan vroue aan mans het so verskans gebly in 'n era van vrouemansipasie?
Om dit te verstaan, in ons navorsing ons het binnekort 'n onderhoud gevoer met mans en vroue in Engeland en Noorweë, of onlangs getroud,. Noorweë tref 'n interessante vergelyking, hoewel dit gereeld onder die top vier lande ter wêreld gerangskik is geslagsgelykheid, neem die meeste Noorse vroue steeds hul man se naam.
Patriargie en verset
Ons het gevind dat patriargale mag nie verdwyn het nie. In Engeland, byvoorbeeld, het sommige mans die huwelik voorwaardelik gemaak dat hul vrouens hul naam sou kry. Mandy gee 'n treffende voorbeeld:
Ek wou eintlik nie my naam verander nie, maar ... hy het gesê as dit nie verander het nie, sou dit nie sin gehad het om te trou nie ... hy het gesê die troue sou niks beteken nie.
Meer gereeld is mans se voorrang by name net vanselfsprekend aanvaar. Engelse vroue het tradisie gereeld aangevra: "dis tradisioneel en konvensioneel" (Eleanor), of voel dat naamsverandering "die regte ding is om te doen" (Lucy). Vir Jess was die betekenis van haar troue 'dat ek my maat se van sal neem en by my geloftes sal staan'.
Ons het egter gevind dat sulke sienings baie minder gereeld in Noorweë voorkom - waar die meeste vroue hul eie naam as sekondêre, middelste, van hou om hul eie identiteit te bewaar.
Vir sommige Engelse vroue word die naam van die man nie net aanvaar en sonder twyfel nie, maar ook gretig gewag. Soos Abigail dit stel: 'Ek sien so uit daarna om 'n vrou te wees en my van te verander'. Adele het gedink "dit is lekker om 'man' te kan sê en iemand anders se naam te noem en jouself 'Mev' te noem. '
Dat dit hy is wat steeds vra dat sy verouderd en problematies is. YAKOBCHUK VIACHESLAV / Shutterstock
Die wenkant van patriargale mag was dat sommige vroue weerstand teen hul identiteit verloor het. Soos Rebecca verduidelik het:
Ek wil graag my eie naam behou ... ek moet ek wees en ek wil nie verloor wie ek is nie.
In Noorweë voel Caroline dieselfde:
Ek is wie ek is, so ek hoef nie my naam te verander nie.
Twee Noorse vroue met wie ons gepraat het, het ook eksplisiete feministiese besware geopper. Anna het gevoel dat naamsverandering "baie sê oor die patriargale kultuur". Terwyl Oda vroue gekritiseer het omdat hulle nie gedink het oor wat 'n naam beteken nie, en mans vir die 'vreemde' praktyk om ander mense se name op te lê.
Die 'goeie gesin'
Talle naamveranderers het tussen hierdie twee pole van manlike mag en vroue se weerstand opgetree. Maar dit lyk asof die naam van die man ook gesien word as 'n goeie manier om ander te wys dat dit 'n "goeie familie". Soos Claire sê: "Ek wil hê dat [ander] moet weet dat ons 'n gesin was, en ek dink dat name 'n goeie manier is om dit te doen."
In albei lande het ons gevind dat 'n algemene familienaam wat die gesin simboliseer, hoofsaaklik geassosieer word met die geboorte van kinders. Eirin in Noorweë het gesukkel tussen 'die feministiese ek' en haar man wat wou hê dat sy sy naam moes neem - hoewel sy van mening was dat dit 'nie dringend is nie, ten minste nie voordat u kinders het nie'.
Baie paartjies meld dat almal in die gesin dieselfde van wil hê. Monkey Besigheid Prente / Shutterstock
Gestel dat verskillende ouername verwarrend sou wees. Een vrou met wie ons gepraat het, het gevoel dat die kinders nie weet of hulle kom of gaan nie. Alhoewel getuienis daarop dui dat kinders glad nie verward is oor wie in hul gesin is nie, watter van ook al. Dit wil voorkom asof nonconformity ongemak by volwassenes veroorsaak.
Sommige Engelse vroue het ook gevoel dat die verandering van u naam nie minder toewyding aan die huwelik beteken nie, soos Zoe verduidelik:
Ek dink as jy jou naam behou het, is dit soos om te sê dat ek nie regtig daartoe verbind is nie.
Die Noorse paartjies het hierdie gevoel nie direk uitgespreek nie - waarskynlik weens die algemene praktyk om die vrou se van as sekondêre, middel- en familienaam te gebruik.
Nie die norm nie
Dit is duidelik dat om aan ander te wys dat u 'n 'goeie gesin' is, nie 'n naatlose, onbetwiste proses is nie. Die vertoning moet deur ander bekragtig word - en dit maak die aanneming van die man van die man waarskynliker.
Ons studie het inderdaad bevind dat die moontlikheid van 'n gesamentlike naam of die gebruik van die vrouenaam selde onder Engelse paartjies oorweeg is. Alhoewel sommige vroue aktief betrokke is by die keuse van huweliksnaam, bly die naam van die man steeds die norm.