Willem van der Berg se skrywe, “Die Asvaal ou Karoo”, vang die atmosfeer van die gebied op papier vas. Hy beskryf die vlaktes waar die lug anders is, nie koeler nie, maar soeter en stiller in die vroeë oggendure. “Dis soos fyn kristal. ‘n Mens voel nooit so klein as op hierdie eindelose vlaktes nie. Dou voor dag is daar min geluide. Jy voel betower. Jy is heimelik beangs. Jy hoor jou voetstappe, en as jy stil staan, jou eie asemhaling. Hier in die bruin dor vlaktes, wat lyk soos die hand van ‘n bejaarde, besef jy dat die mens maar ‘n blote toevalligheid is, ‘n kuiergas op ‘n vlugtige besoek. Die wêreld is die tuiste van orkane, rukwinde, stofstorms, donderbuie, droogtes, vloede en skroeiende sonskyn. Die Karoo is ‘n arena vir die spel van reuse en jy ‘n dwergie toeskouer. Die land is deurkruis met grondpaadjies wat lyk of hulle van nerens of kom en nerens heen lei. Hulle begin skielik tussen bossies en verdwyn spoedig oor rantjies. Hulle voel asof hulle geen houvas op afstand het nie, maar hulle tart jou uit om hulle to volg. So stap jy heerlik vir ure oor die veld. Ek het baie ondervindings in my lewe gehad wat onvergeetlik sal bly. Maar die mooiste hiervan was my kennismaking met die asvaal ou Karoo.”