So word die leser dus tegelyk die verbruiker én die skrywer van sy/haar eie teks – die leser word die eienaar van die teks. ‘n Mens sou die blote lees van die grammatikaal versteurde teks wat – soos dit letterlik daar staan – geen logiese en gestruktureerde betekenis het nie, selfs as ‘n soort Tao-terapie kon beskou, deurdat die leser daarvan afsien om betekenis op die teks af te druk of selfs af te forseer. Haar jeug was die sterwensuur van Imperiale Rusland, maar in die glinsterende hoofstad sou ‘n mens dit nie raai nie. “The whole mournful city was drifting/Towards a destination nobody guessed“, sou sy later dig. En Deel I van haar epiese gedig, Poem Without a Hero, heet “Die jaar 1913“. Dit is ‘n evokasie van ‘n idilliese oomblik voor die Sondeval van 1917, maar die elegiese toon is onmisbaar: dit is geskryf in die donker dae van 1940, nadat haar eerste man tereggestel is, haar seun na Siberië verban is, ‘n tweede liefde gebroke teruggekeer het van die goelag, haar digkuns onderdruk is deur ‘n regime wat haar beskryf het as “iets tussen ‘n non en ‘n hoer”.