Slag om die Weirivier, November 204 vC - Inligting
Slag om die Weirivier, November 204 vC
Die stryd om die Weirivier (204 v.C.) was 'n groot oorwinning waarmee Han -generaal Han Xin 'n Chu -leër verslaan het wat gestuur is om die koninkryk Qi te verdedig, sodat die Han die koninkryk van Qi kon beset, 'n strategiese belangrike ligging ten noorde van die Chu -hartland.
Vroeër in 204 vC was Liu Bang gedwing om uit die beleërde stad Chenggao te ontsnap en het by een van sy eie leërs onder leiding van Han Xin skuiling gesoek. Nadat hy beheer oor hierdie leër verkry het, het Liu Bang besluit om Han Xin te stuur om die koninkryk Qi in die noordooste van China aan te val.
Na die stuur van Han Xin en sy leër, is Liu Bang deur Li Yi Ji, nog een van sy adviseurs, oortuig om te probeer om die koning van Qi te probeer oortuig om vreedsaam van kant te verander. Die missie van Li Yi Ji was 'n sukses, maar Han Xin het nie betyds uitgevind nie, of besluit om die nuus te ignoreer, en het die Qi -leër by Lixia (204 vC) aangeval en verslaan. Die koning van Qi het geglo dat hy verraai is. Li Yi Ji is lewendig gekook, en Qi het toe hulp van die koning van Xiang Yu van Chu gevra. Xiang Yu stuur 'n weermag wat beweer dat hy 200,000 sterk was, onder bevel van Long Ju.
Volgens die ou bronne het Long Ju 'n baie lae mening oor Han Xin gehad, en glo dat hy 'n lafaard is (nie iets wat deur sy militêre rekord ondersteun word nie). As gevolg hiervan het Long Ju 'n adviseur geïgnoreer wat voorgestel het dat hy 'n geveg vermy en Han Xin geen kans op 'n oorwinning ontken nie en hom hopelik dwing om terug te trek.
Teen November 204 vC was die twee leërs teenoor mekaar oor die Weirivier, met die Han op die westelike oewer en die Chu aan die oostelike oewer. Onder die dekmantel het Han Xin 'n deel van sy leër met 10 000 sandsakke teen die rivier opgestuur wat hulle gebruik het om die rivier gedeeltelik te dam. Die volgende oggend het die watervlakke in die rivier so ver gedaal dat Han Xin dit kon oorsteek. Hy val die Chu -leër aan, maar toe Long Ju 'n teenaanval begin, beveel Han Xin sy manne om terug te trek asof hulle verslaan is.
Long Ju het sy mans beveel om die rivier oor te steek in agtervolging. Op 'n belangrike oomblik gee Han Xin die sein en die sandsakke word verwyder. Die watervlakke het gestyg en Long Ju en 'n klein deel van sy leër op die westelike oewer geïsoleer. Han Xin het omgedraai en Long Ju en sy geïsoleerde mans verpletter. Long Ju is in die geveg dood, terwyl Tian Guang, koning van Qi, kort na die geveg gevange geneem en vermoor is.
Tian Guang is opgevolg deur Tian Heng, maar hy is verslaan in die geveg by Ying (204 vC). Tian Xi, die bevelvoerder van Qi, is in Qiansheng verslaan en vermoor. Uiteindelik is Tian Ji aangeval en vermoor, wat die weerstand in Qi beëindig het.
In die nadraai van sy triomf het Han Xin gevra om koning van Qi te word, met die bewering dat die gebied in opstand sou kom, tensy hy hierdie gesag gekry het. Iets onwillig erken Liu Bang vir Han Xin as koning van Qi. Die gebeure van 203-202 vC dui daarop dat Han Xin homself nou as ten minste semi-onafhanklik beskou, want toe Liu Bang hom ontbied om deel te neem aan die laaste veldtog teen Chu, het die nuwe koning eers opgedaag totdat hy 'n hoofvak aangebied is uitbreiding tot sy koninkryk.
Stylistiese en historiese ontwikkeling tot 220 n.C.
Die beste bewyse vir vroeë argitektuur in die noorde van China kom uit neolitiese dorpe soos Banpo, naby die huidige Xi'an, wat in 1953 ontdek is en dateer uit die 5de tot 4de millennia v.C. Twee tipes geboue oorheers binne 'n dorp omring deur 'n diep gegrawe graaf: sirkelvormige geboue met keëlvormige dakke, bo die grond gebou en vierkantige geboue met piramidale dakke, wat halfondergronds was. Die grasdakke is egter reeds deur middel van kolomme, balke en balke opgehang, terwyl die watt-en-daub mure nie gewigdraend was nie, net soos in later tye die geval sou wees. En, net soos by die Banshan Neolithic-dorp in die 3de millennium vC, was begraafplase reeds geleë aan die voetheuwels in die suide in die noorde van die dorp, net soos die ideaal in die latere Chinese geskiedenis.
Opgrawings van die Shang-era in Luoyang, Zhengzhou en Anyang het 'n argitektuur geopenbaar wat tradisionele Chinese vorm aanneem: massiewe erde mure rondom opkomende stedelike sentrums, reguit geboue wat op rammetjie-grond fondamente opgerig is (lae aarde wat tot steenagtige hardheid gestamp word en duursaamheid), en postgate van houtgeboue met watt-en-daub mure (geweefde stawe en takkies bedek en met klei gepleister) en grasdakke. Die grootste gebou wat nog by Anyang opgespoor is, is 'n houtsaal van ongeveer 30 meter lank, waarvan die houtpilare op klipvoetsels, of voetstukke, op 'n verhoogde platform geplaas is. Gewone wonings is, soos in die Neolitiese tye, gedeeltelik onder die grond gesink, met dieper opbergputte daarin. Daar is geen teken van die strukturele gebruik van baksteen of klip of teëldakke op enige van die Anyang -terreine nie. Langs die oewer van die Huan-rivier in die noordweste van die moderne Anyang, het koninklike grafte bestaan ​​uit groot, vierkantige, gestampte grondputte wat deur twee of vier skuins opritte genader is. Die grafte is met hout bedek en in die put se vloer gesink. Grafmure en gekleurde afdrukke wat deur die gesnyde en geverfde hout op die aarde gelaat is, bevat zoomorfe motiewe wat baie ooreenstem met dié op rituele bronsvate (kyk metaalwerk: nie-Westers). Spore van 'n geverfde kleimuur wat elders in Anyang gevind is, in 'n koninklike klip- en jade-snywerkswinkel, toon aan dat geboue bo die grond met soortgelyke ontwerpe versier is en dui op 'n eenvormigheid van ontwerpbeginsels en temas in feitlik alle media op daardie tydstip, insluitend rituele brons dekor.
Beginnersgids vir 'n Chinese klassieke: Romance of the Three Kingdoms
R beskrywing van die drie koninkryke is een van die mees geleesde en invloedrykste romans ter wêrelddeur eeue vol opgehoopte volksverhale en gewilde uitwerkings saam te bring wat verband hou met die periode van die drie koninkryke in antieke China (220–280 nC). Die saamgevoegde weergawe wat ons vandag lees, word gewoonlik toegeskryf aan die dramaturg Lo Kuan-Chung uit die veertiende eeu. Latere uitgawes het egter by hierdie werk gevoeg, en teen die sewentiende eeu het die mees verspreide weergawe die onsterflike openingsreël gekry: 'Keiserryke word en vervalle state skei en versmelt.'
Gedeeltelik omdat die boek betrekking het op so 'n universele verskynsel, bly dit verbeelding op 'n wêreldwye skaal vas. Die Chinese en Japannese kultuur het die poësie, kunswerk, teater, letterkunde en politiek sterk toegespits op die Drie Koninkryke. In China is die roman aangepas in verskeie seriële televisieprogramme, sowel as 'n reeks groot films, terwyl dit in Japan en die Weste 'n aantal gewilde videospeletjies geïnspireer het.
Vir die toevallige leser kan die boek egter 'n verwarrende uitdaging bied. Die gewildste Engelse uitgawe is 1360 bladsye, alhoewel dit baie verkort is. Om al die ontelbare narratiewe drade van begin tot einde te volg, vereis veelvoudige lesings, veral omdat sommige daarvan aanvanklik onbeduidend lyk. Die leser kry ook 'n duiselig lys van name om te memoriseer, insluitend geografiese liggings en, vir individue, soveel as drie verskillende name wat uitruilbaar gebruik kan word. Die skryfstyl is nie waaraan die meeste Westerse lesers gewoond sal wees nie: byvoorbeeld, gedetailleerde beskrywende gedeeltes word spaarsamig gebruik, en baie van die natuurskoon word glad nie beskryf nie. Dit is jammer dat hierdie merkwaardige verhaal om sulke oppervlakkige redes onderwaardeer word, maar dit verg wel 'n mate van demystifikasie. Waaroor gaan die boek dan nou eintlik, en waarom maak dit nog steeds soveel saak?
U Tot aan die einde van die Qing-dinastie in 1912 is China regeer deur 'n duisendjarige opvolging van keiserlike gesinne. Die geskiedenis van die land word gewoonlik verdeel in stukke vernoem na die destydse dinastie, soos die Zhou (1050–256 v.C.), die Han (206 v.C.-220 n.C.) en die Tang (618–906 n.C.). Elke dinastie het na 'n tydperk van omwenteling en burgeroorlog aan bewind gekom, en op dieselfde manier geëindig nadat dit in swakheid, korrupsie en ondoeltreffendheid neergedaal het. Hierdie proses het aanleiding gegee tot 'n gevoel van onvermydelikheid en 'n gevoel dat alle regimes 'n beperkte lewensduur het - vandaar die opname van die reël 'Empires wax and tane' in die uitgawe wat kort na die val van die Ming -dinastie (1368–1644) versprei is. AD).
Die gebeure van Romantiek van die drie koninkryke vind plaas tydens en na die afsterwe van die Han-dinastie, wat die kortstondige Qin-dinastie (221–206 v.C.) en voor dit die Zhou opgevolg het. Die invloed van Confucianisme, 'n diep hiërargiese, patriargale en geritualiseerde filosofie van sosiale orde wat in die tyd van die laat Zhou -dinastie geformuleer is, kan regdeur die Romantiek. Vroue word byvoorbeeld slegs belangrike rolspelers as hulle as pionne gebruik word om vyande te verlei en state te destabiliseer, of as hulle probeer inmeng in die politiek en daardeur hul eie saak verdoem. Alle hoofkarakters het intussen 'n streng hiërargiese siening van die wêreld. Nêrens is hierdie temas meer sigbaar as in die eerste hoofstukke nie.
Lesers kry 'n Han -staat wat deur dekades van wanbestuur in chaos verval het. In plaas daarvan om na geleerde adviseurs te luister, het onlangse keisers die mag in die hande van 'n groep eunugs laat val, wat die Hemele daartoe gelei het om natuurrampe en bonatuurlike gebeurtenisse aan China te lei, en 'n besoek deur 'n 'monsteragtige swart slang' op die keiser.
Ons hoor van een van die keiser se ministers, wat hom inlig dat die onlangse gebeurtenisse 'teweeggebring is deur vroulike inmenging in staatsaangeleenthede'. Die sosiale orde is verwaarloos, wat gelei het tot 'n algemene verval in die morele stand van staat en land. In hierdie magsvakuum kom 'n gewilde rebellie wat geïnspireer is deur 'n mistieke beweging: die Yellow Turbans. Die oorsake, samestelling en doelwitte van die opstand word nie ondersoek nie, en vir die skrywers is hierdie besonderhede in elk geval onbelangrik - dit dien slegs as 'n verhalende hulpmiddel om die omvang van die regering se swakheid aan te toon en die toneel te stel vir die bekendstelling van die sentrale helde van die verhaal. .
Die Han-regering roep die wapen op om die geel tulbande te verslaan, en onder die om die oproep te beantwoord, is Liu Bei, 'n skoenmaker wat beweer dat hy van die Han-koninklike afkoms afkom, en saam met sy beëdigde krygsbroers Guan Yu en Zhang Fei , het die Shu-Han-staat in die suidweste van China gestig-een van die drie koninkryke. Liu Bei is die karakter met wie die skrywers die meeste simpatiseer, en word uitgebeeld as 'n regverdige heerser wat hom omring met bekwame adviseurs en edele krygers.
'N Ander antwoord op die oproep was Ts'ao Ts'ao, later die stigter van die koninkryk Wei in die noorde van China en 'n heeltemal meer genadelose, listige en agterdogtige karakter. Alhoewel hy soms 'n skurkagtige aura aanneem, sou sy staat die basis wees waaruit 'n nuwe dinastie uiteindelik gestig is.
Die Yellow Turban-rebellie word suksesvol deur hierdie koalisie verslaan, en ook die eunugs word van hul oormag in die koninklike hof afgedank. In die magsvakuum kom egter 'n ander bedreiging, Dong Zhuo - vraatsugtig, wreed, barbaars - wat die jong keiser Xian en dus die hefbome van mag in besit neem. 'N Ander koalisie van plaaslike krygshere, insluitend Liu Bei en Ts'ao Ts'ao, word gevorm om Dong uit te daag, en op hierdie stadium ontmoet ons die gesin agter die derde van die drie koninkryke - Sun Jian en sy seuns, Ce en Quan. Hulle koninkryk sou Wu genoem word, suid van die Yangtze -rivier.
Die koalisie teen Dong breek uiteindelik uit en misluk, en hy word in plaas daarvan deur sy eie generaal vermoor wanneer lede van sy hof 'n komplot uitbroei om hulle twee in 'n liefdesdriehoek te betrek. Met Dong weg, sak China weer in 'n gewelddadige magstryd neer. Die lys van klein plaaslike here en pretenders op die troon word geleidelik tot 'n triomfantelike aantal uitdagers-Liu Bei's Shu-Han, Ts'ao Ts'ao's Wei en Wu onder die Sun-familie. Hierna volg 'n epiese, kronkelende verhaal van politieke en militêre intrige, komplotte, sluipmoorde, geestesgevegte, morele dilemmas en 'n steeds veranderende web van alliansies en lojaliteite. Elke koninkryk het sy oomblikke van triomf en ramp, en hul heersers verklaar almal dat hulle die enigste wettige keiser is.
T hier is vier belangrike oomblikke wat die rigting van die verhaal bepaal na die stigting van die Drie Koninkryke. Die eerste is die Slag van Rooi Kranse (208 nC), wat op die Yangtze-rivier geveg is tussen 'n Shu-Wu-alliansie en die baie meer talle indringende magte van Ts'ao Ts'ao. Liu Bei se strateeg, die legendariese Zhuge Liang, bid vir 'n gunstige wind, wat die bondgenote in staat stel om 'n gewaagde vuuraanval te loods en die Wei -vloot te verbrand. Hierdie oorwinning stop Ts'ao se momentum, maar Shu en Wu val uiteindelik uit oor territoriale geskille, en een van Sun Quan se generaals vermoor later Liu Bei se geliefde broer, Guan Yu.
Liu se woede oor die dood van sy broer laat hom, teen die advies van sy volgelinge, Wu inval. Die resultaat, die Slag van Xiaoting (222 nC), is die tweede belangrike keerpunt in die verhaal. Wu se magte gebruik weer vuurtaktieke om die indringende leër te vernietig, en die verslane Liu trek terug om sy pogings te versoen en te fokus op die meer uitgestrekte koninkryk Wei.
Van 228 tot 234 nC lei die Shu -strateeg Zhuge Liang 'n reeks noordelike ekspedisies teen Wei, en hierdie veldtogte vorm die derde keerpunt. Alhoewel Zhuge sy bomenslike strategiese vermoëns gebruik om merkwaardige resultate op die slagveld te behaal, gee geen van sy ekspedisies 'n beslissende slag nie, deels omdat Wei teen hierdie tyd sy eie talismaniese strateeg in Sima Yi gevind het. 'N Lang wedywering vind plaas tussen hierdie twee groot geeste, en hoewel Zhuge as effens beter uitgebeeld word, word hy altyd op die laaste oomblik deur natuurlike oorsake of deur politieke mislukkings in Shu verydel na die dood van Liu Bei. Zhuge se eie ondergang verwyder dan die grootste eksterne bedreiging vir die oorheersing van Wei.
Nog 'n belangrike speler wat op hierdie stadium oorlede is, is Ts'ao Ts'ao. Net soos die voormalige Han -staat, was die koninkryk van Wei nou in die hande van baie minder bekwame figure as die stigter, wat die weg duidelik laat vir die laaste belangrike oomblik in die verhaal: Sima Yi se staatsgreep teen Ts'ao Shuang en sy beslaglegging op krag in Wei (249 nC). Sima se afstammelinge verower Shu-Han (263 nC), verklaar hul eie dinastie (die Jin, 266–420 nC) en verower uiteindelik Wu (280 nC).
En so was dit dat nie een van die drie koninkryke oorleef het om China te verenig nie. Almal het mikrokosmos geword van die disfunksie en verval wat wyle Han geteister het, en hulle het dieselfde doel gely. Dit is die groot ironie van die Romantiek, maar dit help ook om die blywende gewildheid van hierdie verhaal te verduidelik, want dit handel nie net oor die lot van state nie, maar oor iets baie meer intiems - die oënskynlike magteloosheid van menslike inspanning teen die wil van die hemele en die verpletterende onvermydelikheid van die noodlot. Soos die slotgedig van die boek lui:
Deur die eeue heen lui die noot van verandering,
Omdat die noodlot so heers, ontsnap niemand daarvan nie.
Die drie koninkryke het as 'n droom verdwyn,
Die nuttelose ellende is ons s'n om te treur.
2. Die Slag van Changping en die Groot Muur van China
Die Slag van Changping het in 260 vC plaasgevind, waarin Qin -troepe wat deur Bai Qi gedryf is, 'n kolossale Zhao -leër van 400 000 man verpletter het, wat die Zhao -vegmag en die staat self effektief uitgewis het. Die Qin was nou in staat om China te herenig, en dit is bereik deur hul leier Qin Shi Huang. Hierdie hereniging het lank gevat, sedert die Zhou -administrasie in verskillende vasalstate geskei het. Nou kan China 'n gesentraliseerde regering ontwikkel en 'n raamwerk vestig vir die vereniging van China onder 'n enkele kulturele en nasionale identiteit.
Dit was die historiese agtergrond vir die bou van die Groot Muur van China, 'n projek wat oor eeue strek. Nadat Qin Shi Huang China verenig het, het hy sy nuutgestigte Qin -dinastie (221 vC - 206 vC) beskerm teen invalle uit Binne -Asië deur 'n muur te bou. Teen 212 vC loop hierdie muur van Gansu na die suide van Mantsjoerije.
Later administrasies versterk en by die muur gevoeg. Die Ming -dinastie (1369 nC - 1644 nC) was onder diegene wat die muur aangepas, herbou en uitgebrei het, wat dikwels afwyk van die oorspronklike benamings van Qin. Die Han het die vesting na die weste uitgebrei, terwyl die Qi ongeveer 1.600 kilometer nuwe skeidings gewerk het en die Sui 'n miljoen man in diens gehad het om die gebou verder te verbeter. Die Tang (618 AD – 907 AD), die Song (960 AD – 1279 AD), die Yuan (1271 AD – 1368 AD) en die Qing (1644 AD – 1911 AD) het egter meestal nie bygedra nie teen die muur, en verkies om hul verdediging teen binnelandse bedreigings deur middel van militêre missies en intelligensie te versterk. Ondanks die goeie verdediging teen aanval, kon die Groot Muur nie alle indringers keer nie. In 1644 nC het die Manchu Qing regdeur die hekke van die Shanhai -pas gebreek en die Ming -dinastie omvergewerp.
5 Dian Wei, 197 nC
"Die omliggende gebied is besaai met baie sterftes en dood. Dian Wei het meer as tien snywonde opgedoen, maar hy het aanhou veg ondanks die ontbrekende troepe. Dian Wei het twee verraaiers onder sy arms vasgehou en hulle doodgemaak. Die oorblywende verraaiers durf nie verder te gaan nie. "
- Chen Shou, rekords van die drie koninkryke
Dian Wei was 'n monsteragtige kruisraket van doodslag, iets wat jy soortgelyk sou moes wees as jy 'n man was met 'n naam wat 'n homofoon vir 'Diane' was. Sy vaardigheid as 'n ewekansige verskaffer van slagtende bloedbad het hom gehelp om deur die geledere van die weermag van die koninkryk Wei te styg totdat hy uiteindelik deur die Wei King, 'n man met die naam Cao Cao, gekies is om as sy persoonlike lyfwag te dien en die slegste uitsmijter in die keiserlike China.
Dian's Last Stand het tydens die Slag van Wancheng in 197 nC plaasgevind, toe hy in wese 'n hele leër self onderdanig gemaak het. Blykbaar het 'n plaaslike goewerneur 'n bietjie kwaad geword toe Cao Cao die tante van die ou geslaan het en 'n verrassende sneak -aanval op die kamp van die Wei King geloods het. Toe die hordes aankomende krygers die hekke nader, vind hy sy persoonlike lyfwag by die ingang wat 'n groot as byl van 40 pond swaai.
As hy nie besef het hoe gereed hy was om hulle te laat lyk soos 'n verlore einde van 'n beeraanval nie, sou die moordende moordenaars aangekla word, en Dian het die platteland begin bespuit met onsmaaklike hoeveelhede hoë bloeddruk. Nadat hy 'n reuse-byl-'n-mol gespeel het met die ongelukkige bastards wat hom eerste bereik het, het Wei baie kwaad geword en met sy kaal hande begin stekel. Hy het minstens 20 vyande vermoor, miskien meer, voordat 'n ander groep moordenaars wat die gebou vanuit 'n ander rigting binnegekom het, hom van agter aangeval het, en uiteindelik deur 'n reënval uit elke rigting neerslaan.
Dian het egter sy doel bereik-Cao Cao het ontsnap om nog 'n dag te veg, en het uiteindelik die hele China verower en uiteindelik die periode van die drie koninkryke tot 'n einde gebring.
Chen Shou. Rekords van die drie koninkryke. Trans. Giao Chau.
Guanzhong Luo. Drie koninkryke. Trans. Moss Roberts. Univ. van California Press, 2004.
Verwant: Onsterflikheidsdrankies het soveel Chinese keisers doodgemaak
Slag van die Trasimene -meer
In die noorde van Italië het 'n opstand van die Keltiese begin na die laaste geveg. Die getal rebelle het so toegeneem dat dit die aantal Hannibal se leër verdubbel het. Daarom, in die lente van 217 v.C., verlaat hy die winterkamp sodat hy 'n offensief teen Italië voortsit.
In Ariminum (deesdae Rimini) en Arettium (deesdae Arezzo) was gekonsentreerde Romeinse troepe, wie se taak was om te verhinder dat Hannibal oor die Apennynberge kom, maar Hannibal besluit om deur die moerasagtige laaglande van die rivier die Arno te trek. Die Kartago -weermag het 4 dae en 3 nagte opgeruk tot wag en kiste in die water. Baie soldate het verlore gegaan, baie van hulle het van hul perde geval, slegs een olifant het gebly. Tydens die optog het Hannibal self 'n oog verloor, maar Hannibal het met die weermag daarin geslaag om om die versterkte posisies van die Romeine te gaan.
Hannibal het besluit om verder na die suide te trek waar hy alles om hom vernietig het. Gaius Flaminius Nepos besluit toe om Hannibal te volg sonder om te wag vir nog weermag. Flaminius-optrede was egter goed bekend by Hannibal wat goed georganiseerde verkenners gehad het. Die Flaminius -pad lei deur 'n smal vallei wat tussen die berge en die Trasimene -meer lê.
Hannibal het oornag die vallei oorgesteek, hoër gronde beset en troepe agter die heuwels ontplooi. Die volgende somber oggend, toe die Romeinse leër uitbreek, sonder om te verwag dat daar iets sal gebeur, is die Romeinse leër van alle kante aangeval. Flaminius is aan die begin van die geveg vermoor. Een deel van die Romeine is doodgemaak en die ander deel van die leërkavallerie in die meer gegooi. Slegs een groep van 6 000 mense het die heuwel ingeneem, maar hulle was omring. Hulle het besluit om oor te gee onder toestande van gratis terugtog. Die totale aantal dooie Romeine was ongeveer 15.000 mense.
Hannibal het die Romeine in ballingskap gehou en hy het Romeinse bondgenote na hul huise vrygelaat. Daarna besluit Hannibal om na die Adriatiese See te beweeg om 'n verbrokkelde band met Kartago te bied. Deur deur Umbrië en Picenum te gaan, vernietig hy dorpe. In Apulië het Hannibal 'n bietjie gebly sodat sy troepe kan rus. Daarna herorganiseer hy die troepe volgens die Romeinse model.
/* Jammer vir die ongerief van hierdie artikel, aangesien u eers moet registreer voordat u dit gratis aanlyn kan lees. Ek het die artikel ook afgelaai, so as u dit wil lees, kan u op u e-posadres reageer.*/
Ek het grootgeword met die lees van baie Chinese historiese romans oor oorloë en oorheersing (soos Romance of the Three Kingdoms). Hulle is nie juis op geskiedenis gebaseer nie, omdat dit die verhaal meer in 'n literêre benadering vertel. Daar is egter een ding gemeen wat werklik fassinerend is. 'N Slag wat die vloei van die oorlog kan verander. Die stryd gaan gewoonlik nie oor hoeveel soldate of hoe goed die wapens/wapens is nie, maar 'n strateeg wat die vyandelike optrede kan voorspel en in die geveg kan uitoorlê. Sun Tzu, die skrywer van "Art of War ", het hierdie boek ongeveer 500 vC gedurende sy leeftyd geskryf. Selfs gedink dat dit in so 'n antieke tyd geskryf is, word die idees steeds deur mense gebruik oor politiek, finansies, sake, ensovoorts. As een van die vroegste boeke wat oor spelteorie praat (nie direk omdat mense in die ou tyd nie van spelteorie weet nie), wil ek uitvind hoe hy vorendag gekom het en sy gedagtes vertaal het in geskrifte wat die oorlogsgeskiedenis van China (as ek mag sê, het die ou Chinese militêre geskiedenis gesmee). Sun Tzu self sou waarskynlik nie die spelteorie ken nie, maar wat hy in die antieke koue wapen -era geskryf het, was baie naby aan die interpretasie van die moderne spelteorie.
Die belangrikste idee van "Art of War " is om die algemene strategiese karakter van konflik te kodifiseer en in die proses praktiese advies te gee oor hoe om militêre konflikte te wen. Nietemin, tot watter mate het Sun Tzu die implikasies van die hedendaagse teorie van konflik verwag en die spelteorie. Die opstel beweer dat hy toegeskryf kan word aan die konsepte van dominante en gemengde strategieë. Hy kon egter nie die volle implikasies van die idee van ewewigstrategieë begryp nie. 'N Voorbeeld hiervan is sy aanhaling "Ken jouself, ken jou vyand. Duisend gevegte, duisend oorwinnings. " Hierdie advies bly kwesbaar vir 'n meer volledige strategiese ontleding. As u vyand dieselfde teorie ken, watter besluit sal u dan neem? Maar ek sê dat hierdie advies vir die ou tyd volledig genoeg is, omdat mense toe nie die kennis van waarskynlikheidsteorie, gevorderde wiskunde en moderne tegnologieë gehad het nie. Sun Tzu het soveel as moontlik vir sy tyd verstaan ​​en daarom noem mense hom nou die God of War in China (Chinese weergawe van Athena ?! LOL). Daar sal ook 'n toestand wees waar daar geen dubbelsinnige inligting was nie. Spioene het reeds in die antieke tyd bestaan. So het dit gekom dat die kant met meer akkurate inligting die stryd sou wen. Maar …, wat is die proses tot oorwinning?
Deur gebruik te maak van 'n baie bekende strydvoorbeeld tydens die Three Kingdoms -era, die Battle of Red Cliffs genoem, kan ons 'n beter begrip hê van Sun Tzu se idees. Hierdie stryd het al drie koninkryke betrek waar Wu en Shu bondgenote teen Wei was. Die opset kan in die volgende sewe punte opgesom word:
Die geveg het op die Yangtze -rivier plaasgevind
Wei val aan vanuit die noordwestelike kant en Wu en Shu verdedig vanaf die suidoostelike kant
As Wei die stryd wen, sou dit lande suid van die Yangtze -rivier verower en waarskynlik binnekort China verenig
Wei het meer soldate gehad (ongeveer 800 000) dan Wu en Shu saam
Die meeste soldate van Wei was uit die noorde, dus geen seilervarings nie
Soldate van Wu en Shu was uit die suide, dus kundiges in seil
Al drie kante het militêre strateë op dieselfde vlak gehad en inligting oor mekaar
Sowel Wu as Shu wou die grootste begunstigde in hierdie korporasies word (meer lande, soldate en hulpbronne). So sou hulle met die beste antwoorde kom met die inligting wat hulle van die teenstander geweet het en probeer om die beste wins te verdien. So soos Prisoner's Dilemma, maar met baie meer toestande en natuurlik lewens- en sterftesituasie. Ek gaan nie veel oor hierdie onderneming praat nie, want daar lê 'n groot stryd en strategieë voor. Sun Tzu het gesê dat wat in die oorlog uiters belangrik is, is om die vyand se strategie aan te val (III, 4). . . bepaal die vyand se planne en u sal weet watter strategie suksesvol sal wees en watter nie (VI, 20). " Sun Tzu se algemene bedoeling is duidelik om die diversiteit van onderling afhanklike keusesituasies in oorlogvoering te ontleed en om effektiewe strategieë af te lei. En hier is hoe Wu en Shu hul strategieë suksesvol uitgevoer het wat hulle maklik die stryd gewen het.
Omdat Wu en Shu goed in die water kan veg, het wei die strategie gebruik om hul gevegskepe heeltemal met gietyster kettings te verbind en 'n stabiele geveg te skep en die skepe in 'n groot antieke vliegtuigdraer te maak wat dra perde en mense). Aangesien daar selde suidoostelike wind op die rivier was, so sonder dat die wind na die Wei-leër waai, kon Wu en Shu nie 'n vuuraanval gebruik om al die skepe tegelyk te verbrand nie. Wu en Shu het hierdie strategie aangeval deur die stryd te vertraag tot op die dag van volmaan, wanneer die wind van rigting verander omdat die maan die gety beïnvloed het. Dit was te laat vir Wei om hul slagskepe los te maak toe Wu en Shu se selfmoordskepe met brandende materiaal hulle tref. Wei het die geveg verloor en vlug terug noordwaarts.
Kortliks wil spelteorie, wat ons as 'n tak van wiskunde of politieke wetenskap en ekonomie kan beskou, algemene, abstrakte beginsels van besluitneming isoleer wanneer die uitkomste van mense se keuses afhang van wat ander besluit en wanneer almal bewus van hul onderlinge interafhanklikheid. In die algemeen bevat die toepassing van spelteorie nie net strategiese militêre beplanning soos geïllustreer nie, maar ook op verskillende terreine, soos om sakebesluite te neem, verkiesings te wen, ens Sun Tzu 's & The Art of War & #8221 is slegs 'n klein deel daarvan. Tog is dit baie indrukwekkend om te sien hoe 'n ou man sy eie idee skep wat vandag nog bespreek kan word.
Cloud Ladders is ontwerp om troepe aan te val om die stadsmuur te beheer en die beheer oor te neem.
Daar word gesê dat die eerste "cloud ladder " gedurende die lente- en herfs -era gebou is. Volgens The Strategies of the Warring States (战 国策) was die koning van Shu van plan om die Kingdom of Song aan te val en het meester -timmerman Shuban uit die Koninkryk Lu gevra om lang landers te bou om by die hoofstad van Song in te breek.
Die "cloudy ladder " is gevorm uit drie dele: die wiele om dit beweeglik te maak, die kar as fondament van die leer en die leer.
In die volgende 2000 jaar is die toerusting gereeld gebruik, maar die doeltreffendheid daarvan word gereeld bevraagteken. Vanaf die Ming -dinastie is "cloud ladder " as militêre toerusting laat vaar.
Die oorsprong van die ballade
Die oorspronklike bron van Mulan se verhaal kom uit een volkslied in die Noord -Wei -dinastie (386 nC - 557 nC) wat genoem is Die Ballade van Mulan . Die eerste bekende transkripsie van Die Ballade van Mulan kom uit die 6de eeu. Ongelukkig bestaan ​​die oorspronklike werk nie meer nie en die teks van hierdie gedig kom uit 'n ander werk bekend as die Musiekburo -versameling.
Dit is 'n versameling van lirieke, liedjies en gedigte wat deur Guo Maoqian gedurende die 11de of 12de eeu saamgestel is. Die skrywer verklaar uitdruklik dat die Musiekrekords van oud en nuut was sy bron vir die gedig oor Mulan.
Mulan soos uitgebeeld in die album 'Gathering Gems of Beauty.' ( Publieke domein )
Die volgende verskyning van Mulan se verhaal kom in die laat Ming -dinastie. In 1593 het die dramaturg Xu Wei die legende gedramatiseer as Die vroulike Mulan of Die heldin Mulan gaan oorlog in die plek van haar vader. Dit was 'n toneelstuk in twee bedrywe. Die laaste van die belangrikste weergawes van die Ballade is opgeneem in die Sui-Tang romanse , 'n historiese roman wat deur Chu Renhuo in die 17de eeu geskryf is. Die volksverhaal oor die vegvrou Hua Mulan het dus in mense se herinneringe aan die lewe gebly.
Jaar 845: Die val van muur Maria Marley stuur Bertolt Hoover, Reiner Braun, Annie Leonhart en Marcel Galliard uit die Liberio -interneringsone om die Paradis Island -operasie te begin. 𖏜 ]
Marcel word geëet deur Ymir's Titan na die eerste aand van hul reis, en Ymir herwin haar menslikheid nadat hy sy Jaw Titan -krag gesteel het. 𖏝 ] 𖏞 ] 𖏟 ]
Keith Shadis bedank uit sy pos as bevelvoerder van die Survey Corps na 'n verwoestende ekspedisie met minder as twintig oorlewendes, en#91104 ] gee die bevel aan Erwin Smith oor. 𖏡 ]
Voordat hy na die binnekant vertrek, beloof Grisha Yeager sy seun Eren dat hy hom eendag die geheime in die kelder van hul huis sal wys. 𖏢 ]
Nadat hy by Wall Maria aangekom het, oortree Bertolt Hoover as die Colossus Titan die buitenste hek van die distrik Shiganshina, waardeur talle Titans die stad kan binnegaan en die 100 jaar lange vrede binne die mure verbreek. 𖏣 ]
Dina Fritz se Pure Titan kom die stad binne en vind en eet Grisha se vrou Carla voor Eren en Mikasa. 𖏤 ]