Ek het 'n onmiddellike werklikheidskontrole onderneem. Ek het myself altyd beskou as 'n redelik aantreklike vrou, en my vriende en minnaars het so ook gedink, het ek vir myself gesê. En bowendien het ek net vyftien pond verliese gewig verloor en ek het geweet dat ek beter lyk as ooit. Dit was onmiskenbaar wat hierdie skielike negatiewe beeld van myself beteken: ek het daarin geslaag om my maat se verwerping te internaliseer. My verlate wond het besmet geraak.
Vir dekades het ek dieselfde proses in my kliënte gekyk nadat hulle 'n breek oorleef het. Hulle sal hul verwerping ter harte neem, as bewys van onwaardigheid. Maar hoe het ek, 'n terapeut met meer as twintig jaar ondervinding wat in hierdie uitgawe spesialiseer, daarin geslaag om dieselfde dinamika te prooi?
Interneer is 'n stadium van verlating
Interisering is die mees kritieke stadium van verlating, wanneer jou liggaam en siel die diep persoonlike wond insluit om iemand se liefde te verloor. Sonder herstel kan hierdie wond permanente littekens laat. Dit val onder die oppervlak waar dit onveiligheid voortduur en jou eiewaarde vir dekades lank ondermyn.
Interpretasie is wat onderskeidingsverlies van alle ander onderskei. Jy bedroef nie 'n verlies van iemand se lewe nie, maar 'n verlies van hul liefde en, in die proses, twyfel jou eie waarde. Peter Yelton, 'n vriend en persoonlike ghoeroe, sê dat die verlating 'n diepgaande trauma is om 'n onsigbare drein in die self te impliseer wat skandelik werk om van selfbeeld van binne af te slyp. Die paradoks vir oorlewende oorlewendes is dat dit nie saak maak wat hulle doen om hul selfbeeld te bou nie. Die onsigbare wond van verlating werk altyd om dit weg te dreineer.
Verlating is 'n kumulatiewe wond
Alhoewel sy verskyning in my spieël my weggevoer het, het ek as 'n terapeut begryp wat my skielike optrede van selfverroewing was. Verlating is 'n kumulatiewe wond, met al die afsluiting, teleurstellings en hartseer van 'n leeftyd. My huidige hartseer het die wond heropen en my gebombardeer met emosionele herinneringe van 'n pynlike verlede.
Die lelike eendjiefase wat ek deur gegaan het, het teruggekom om my volle krag te spook. Tussen die agt en elf was ek vetsugtig. Nie net was ek reusagtig nie, maar my tande het skielik begin groei. Om sake erger te maak, het ek deur 365 slegte haardae per jaar gely. Ek het altyd tuis perms gekry om die situasie te verbeter, maar hierdie eksperimente het kaal kolle aan die een kant van my kop en krullerige puffers op die ander geskep. Die enigste ding wat verander het, was watter kant hulle was.
Nou as 'n volwassene, vermy ek perms en ek ywerig dieet en oefening om myself te bewaar. Alhoewel slanker as gewoonlik en op die regte manier afgeknip op die oomblik van my verlating, het daardie glimp in die spieël geopenbaar wat ek oor myself gevoel het aan die binnekant.
In 'n verdeelde sekonde van bewustheid het ek gesien hoe my beskadigde selfbeeld opkom uit die ruïnes. Dit was hartseer se spook wat my staar. 'N Negatiewe selfbeeld is 'n aanduiding van verliefdesverlies.
Verlating kan 'n mens se selfbeeld verminder
Nadat ek al die sielkundige rakke deur die jare geskraap het vir alle beskikbare inligting oor die verlating se vermoë om 'n mens se selfbeeld te verminder, het ek nou bewys gelewer dat sy wysheid onvoldoende was. Ek het gesoek na aangrensende velde vir antwoorde. Ten slotte, in 'n onwaarskynlik duistere tydskrif genoem Sosiale Subordinansie, Ek het gevind waarna ek gesoek het.
Ek het geleer dat wanneer alfa-mans - die hoof-honkos van bobbejaansgenootskappe - met hartseer geraak word na die opbreek of dood van 'n maat, veroorsaak dit dat hul glukokortikoïedstreshormone verwoes. Met verhoogde glukokortikoïede toon hulle nie meer dominante gedrag nie. Met ander woorde, alfa-mans laat hul laer-troepe-maats een op hulle kry.
Ek het geïdentifiseer met die lot van hierdie verdrietige alfas wat so verduister is deur verhoogde glukokortikoïede, hulle het gebuig om toestemming van laer mans vir 'n deel van die voedselvoorraad te vra.
Wanneer alfas met hartseer wimpy word, begin die ander jockeying vir nuwe posisies binne die rang en lêer. Die gevolglike chaos veroorsaak dat al die bobbejane se glukokortikoïede styg, maar met interessante verskille. Die mans wat veg om hoër rang te kry, toon 'n kleiner toename in glukokortikoïede as dié wat veg om hul bestaande geledere te verdedig.
Moenie die stryd opgee nie
Dit het my vertel wat ek moes doen. Ek moes optree soos die opstandsbobbejane wat geveg het om nie hul huidige posisie te beskerm nie, maar vir hoër wins. Ek moet my eie interne beperkings en hindernisse beveg om my verlate wond te wreek. Ek wil die ou maat regmaak: die beste wraak is sukses. Ek sal my agting verhoog en my glukokortikoïede verlaag deur my pad uit die sluispatrone wat my in plek gehou het, te veg. Ek sal vorentoe ophoop na hoër grond.
Veg was die laaste ding wat ek graag wou doen. "Vals dit totdat jy dit maak" - 'n betroubare slagspreuk wat uit twaalf-stap-programme geleen is, is waar. Ek het myself gedwing deur die bewegings van 'n nuwe selfbeeld te bou, tot my hoogste doelwitte toe te pas, en ek het 'n hele nuwe tegniek ontwikkel om dit te doen.
Verlating het vyf universele stadiums van verdriet
Een oggend sowat 'n jaar na my opbreek, het ek my gewone wandeling om die hawe uitgespreek, onbewus daarvan dat ek 'n epifanie sou hê. Ek was net bewus daarvan dat ek gelukkig en verlief was, dankbaar vir waar my lewe was.
Toe ek by die hawe kom, het ek 'n tintelende sensasie gevoel, soos dit my voorgekom het dat die donker wolk van verdriet, nie meer bokant my, skielik ver agter my was nie. Om sy vorm en dimensies van ver af te sien, kon ek vir die eerste keer sien dat die verlating sy eie soort droefheid het - 'n kragtige verdriet wat universeel vir mense is. Ek kon sien waar sy natuurlike voue lê - dat dit afgebreek het in vyf universele stadiums: Shattering, Removal, Internalizing, Rage, and Lifting.
Elk van die stadiums beïnvloed 'n ander aspek van menslike funksionering en noem 'n ander emosionele reaksie. Hulle oorvleuel mekaar as deel van een onverbiddelike proses van verdriet en herstel.
Ek was verbaas oor die sikloniese aard van hierdie allesomvattende wolk wat my so lank gesluit het. Dit was 'n baie moeilike lewensproses wat ek deurgemaak het en dat ek my kliënte deur die jare gehelp het. Noudat ek op professionele sowel as persoonlike terme met hierdie proses was, het ek die vooruitsig gehad om binne die universele pyn te wees en vir myself te ervaar wat dit geneem het om dit te oorleef.
Hier is 'n kort oorsig van die stadiums van verlossingsgerief.
1. verbryseling: Die pynlike traan in jou aanhegting, 'n steekwond aan die hart.
Die skielike verbreking stuur jou in paniek, verwoesting, skok en verwarring. Jy voel simbioties aan jou verlore liefde - asof jy nie alleen kon oorleef nie. Jy is in 'n krisis en voel asof jy van jou Siamese tweeling afgesny is en jy was in pyn en alleen in die herstelkamer.
U probeer om die oorblyfsels van u gebroke self bymekaar te hou, maar u hele gevoel van realiteit voel vernietig. Een minuut gee jy aan die oorweldigende wanhoop, selfmoord en hartseer. Die volgende, sien jy glimmers van hoop.
2. Ontrekking: Liefde-onttrekking is net soos heroïen-onttrekking. Elkeen behels intense verlange na die voorwerp van begeerte, en hierdie drang word bemiddel deur opioïede in jou liggaam.
Jy voel 'n pynlike seer, verlang, het 'n liefde reg en kan nie een kry nie. Jy voel uitgestamp. Jou gedagtes wag onophoudelik vir jou verlore liefde om te bel of terug te keer. Jy word geteister met skeidingsangs - 'n verwagte, dringende gevoel van verhoogde kwesbaarheid.
Fisiese komponente van onttrekking uit liefde is dieselfde as wat hulle vir onttrekking uit heroïen is. U is onttrek van u endogene opiate sowel as versadig met stres-of-vlug streshormone. U onttrekkingsimptome sluit in vermorsing, gewigsverlies, wakkerheid.
3. internalisering: Jy begin om jou woede te verwerp om teen jouself te verwerp, wat verantwoordelik is vir die intense depressie wat vergesel word van verlating.
U idealiseer u verlore liefde op u eie koste en weier u om die belangrikste persoon in u lewe te verloor. U internaliseer die verwerping, interpreteer die ontslag as bewys van u beweerde persoonlike onwaardigheid.
Die internalisering is die I in die middel van die SWIRL Proses - die oog van 'n orkaan verwoesting op die self. Interneer is die mees kritieke stadium, wanneer jou wond besmet kan word, skaar jou selfbeeld. U vererger n narcistiese besering. Jou selfvertroue het die krag om 'n onsigbare drein in die self te impliseer wat insidensieel die selfbeeld van binne af inmekaarmaak. Jy het ernstige twyfel oor jou vermoë om iemand se liefde te hou en jouself te blameer vir die verlies.
Ou gevoelens van onveiligheid sluit in jou nuwe wond en skep langdurige onveiligheid. Sonder herstel kan hierdie gevoel in toekomstige verhoudings inmeng.
4. woede: U poog om die verwerping om te keer, wat woede uitdruk oor die oorgebly.
Jy is rusteloos om jou lewe weer in orde te kry en met lae frustrasieverdraagsaamheid te praat, jou woede spuit buite beheer. Julle wil nie weer in jou eie wil wees nie. U herleef in fantasieë van wraak en vergelding.
Jou aggressiewe energie is soos 'n drukkom. Jy kook maklik, soms spook woede op onskuldige omstanders (soos jou vriende wanneer hulle nie verstaan ​​wat jy gaan nie). Baie van julle wat sukkel met selfgeldigheid, is geneig om jou woede in 'n gejaagde depressie te omkeer.
5. Opheffing: Die lewe begin jou afleiere, jy lig dit weer in.
Jy beleef tussenposes van vrede en vertroue. Verlating se lesse word geleer, en jy maak jou gereed om weer lief te hê.
Sonder herstel, maak sommige van jou die fout om jou gevoelens op te lig, met jou emosionele sentrum raak, raak meer geïsoleer as voorheen.
Swirliing deur die vyf stadiums
Jy draai deur die stadiums binne 'n uur, 'n dag, 'n jaar, siklusse in siklusse, en jy kom uit die einde van die trechtervormige wolk 'n veranderde persoon. Soos jy leer hoe om die gevoelens te hanteer in elke fase van hierdie oorweldigende proses, verhef hierdie transformasie jou na groter lewe en liefde.
Die SWIRL-proses bied 'n raamwerk om jou oorweldigende ervaring te organiseer. Aangesien die herstel sterk verbeter word deur u aktiewe deelname, bied ek die geleentheid om u eie situasie aan elkeen van hierdie fases te verwant.
Hou in gedagte dat die stadiums nie diskrete tydpakkette is nie, maar eerder een deurlopende proses. Ons is geneig om heen en weer onder hulle te gaan, soms met twee of meer op een slag; En net soos ons dink ons ​​is deur, gebeur daar iets wat ons regs terug na die begin uitdruk.
Eintlik voel dit net so. Elke keer as jy deur die stadiums beweeg, kom jy uit met groter bewustheid, krag en liefde vir liefde as voorheen. Die sikloniese gevoelens van elke stadium kan gebruik word om diepgaande persoonlike veranderinge te maak en jou lewe te verander. Jy moet vasbeslote bly om verwerping te wees - een van die pynlike ervarings van die lewe - in 'n geleentheid vir diepgaande persoonlike groei.
Ons het al een of ander tyd al deur die SWIRL-proses gegaan, aangesien ons deur die ontkoppelings en teleurstellings van die alledaagse lewe vloei.
© 2003, 2016 deur Susan Anderson. Alle regte voorbehou.
Susan Anderson is die skrywer van vier boeke insluitend Die Opgawe Herstelwerkboek, sowel as Kreet jou uiterlike Kind en Die reis van verlating tot genesing. Die stigter van die bewegings van die Outer Child en Abandonment Recovery, sy het die afgelope 30 jaar van kliniese ondervinding en navorsing toegewy om mense te help om verlossing op te los en self-sabotasie te oorkom. Besoek haar aanlyn by abandonment.net.