Ons het al innerlike gesprekke, so watter verskil maak dit as ons dit hardop kry? G Allen Penton / Shutterstock
Om gevang te word met jouself, veral as jy jou eie naam in die gesprek gebruik, is buite verleentheid. En dit is geen wonder nie - dit laat jou lyk asof jy hallusineer. Dit is duidelik dat dit die rede is dat die hele doel om hardop te praat, is om met ander te kommunikeer. Maar aangesien so baie van ons met onsself praat, kan dit tog normaal wees - of dalk selfs gesond?
Ons praat eintlik heeltemal stil. Ek bedoel nie net die vreemde "waar is my sleutels nie?" Kommentaar - ons doen eintlik dikwels diep, transendentale gesprekke by 3am met niemand anders nie, maar ons eie gedagtes om terug te antwoord. Hierdie innerlike gesprek is inderdaad baie gesond, met 'n spesiale rol om ons gedagtes fiks te hou. Dit help ons om ons gedagtes te organiseer, aksies te beplan, geheue te konsolideer en emosies te moduleer. Met ander woorde, dit help ons om onsself te beheer.
Om hardop te praat, kan 'n uitbreiding wees van hierdie stil innerlike gesprek, wat veroorsaak word wanneer 'n sekere motorbevel onwillekeurig veroorsaak word. Die Switserse sielkundige Jean Piaget het opgemerk dat kleuters begin om hul optrede te beheer sodra hulle taal ontwikkel. Wanneer 'n warm oppervlak nader, sal die kleuter tipies "warm, warm" hardop sê en wegbeweeg. Hierdie soort gedrag kan voortgaan tot volwassenheid.
Nie-menslike primate praat natuurlik nie met hulleself nie, maar word bevind dat hulle hul optrede beheer Aktiveer doelwitte in 'n tipe geheue wat spesifiek vir die taak is. As die taak visueel is, soos bypassende piesangs, aktiveer 'n aap 'n ander area van die voorfrontale korteks as wanneer stemme in 'n ouditiewe taak gepaard gaan. Maar wanneer mense op 'n soortgelyke manier getoets word, lyk dit of hulle dieselfde areas aktiveer ongeag die tipe taak.
Macaque-ooreenstemmende piesangs. José Reynaldo da Fonseca / wikipedia, CC BY-SA
in 'n fassinerende studie, het navorsers bevind dat ons brein baie soos dié van ape kan werk as ons net ophou om met onsself te praat - of dit stil of hardop is. In die eksperiment het die navorsers die deelnemers gevra om betekenislose klanke hardop te herhaal ("blah-blah-blah") terwyl hulle visuele en gesonde take uitvoer. Omdat ons nie twee dinge gelyktydig kan sê nie, het die deelnemers dit nie laat weet nie wat hulle in elke taak moet doen. Onder hierdie omstandighede het mense gedra soos ape, en dit aktiveer afsonderlike visuele en klankareas van die brein vir elke taak.
Hierdie studie het elegant getoon dat dit onmoontlik is om met onsself te praat, waarskynlik nie die enigste manier om ons gedrag te beheer nie, maar dit is die een wat ons verkies en gebruik as standaard. Maar dit beteken nie dat ons altyd kan beheer wat ons sê nie. Inderdaad, daar is baie situasies waarin ons innerlike praat problematies kan word. As ons met 3am met onsself praat, probeer ons gewoonlik regtig om op te hou om te dink, sodat ons weer kan gaan slaap. Maar om jouself te sê om nie te dink nie, stuur net jou gedagtes dwaal en aktiveer allerhande gedagtes - insluitend innerlike praatjies - op 'n byna ewekansige manier.
Hierdie soort geestelike aktivering is baie moeilik om te beheer, maar blyk onderdruk te word wanneer ons op iets met 'n doel fokus. Om byvoorbeeld 'n boek te lees, moet in staat wees om innerlike praatjies op 'n redelike doeltreffende manier te onderdruk, wat dit 'n gunsteling aktiwiteit maak om ons gedagtes te ontspan voordat dit aan die slaap raak.
'N Geesdriftige rant kan as kwaad gesien word. Dmytro Zinkevych / Shutterstock
Maar navorsers het bevind dat pasiënte ly aan angs of depressie aktiveer hierdie "ewekansige" gedagtes selfs wanneer hulle probeer om 'n onverwante taak uit te voer. Ons geestesgesondheid blyk te wees afhanklik van beide ons vermoë om gedagtes wat relevant is vir die huidige taak te aktiveer en die irrelevante - geestelike geraas te onderdruk. Nie verrassend nie, is verskeie kliniese tegnieke, soos bewustheid, beoog om die verstand te ontbind en stres te verminder. As die gedagtes dwaal heeltemal buite beheer is, betree ons 'n droomagtige toestand wat onsamehangende en konteks-onvanpaste praat voorstel wat as geestesongesteldheid beskryf kan word.
Luid vs stil gesprek
Jou innerlike praat help jou om jou gedagtes te organiseer en aanpasbaar aan veranderende eise aan te pas, maar is daar iets spesiaals om hardop te praat? Hoekom hou dit nie vir jouself nie, as daar niemand anders is om jou woorde te hoor nie?
In 'n onlangse eksperiment in ons laboratorium aan die Bangor-universiteit het Alexander Kirkham en ek dit getoon hardop praat verbeter die beheer oor 'n taak bo en behalwe wat deur innerlike toespraak bereik word. Ons het 28-deelnemers 'n stel skriftelike instruksies gegee, en gevra om dit stil of hardop te lees. Ons het die deelnemers se konsentrasie en prestasie op die take gemeet, en albei is verbeter toe taakinstruksies hardop gelees is.
Baie van hierdie voordeel blyk te wees dat jy net gehoorsaam is, aangesien ouditiewe opdragte beter beheerders van gedrag as geskrewe is. Ons resultate het getoon dat, selfs as ons met onsself praat om beheer te kry tydens uitdagende take, verbeter die vertoning aansienlik wanneer ons dit hardop doen.
Dit kan waarskynlik help om te verduidelik hoekom soveel sportpersoneel soos tennis spelers, praat gereeld met hulself tydens kompetisies, dikwels op kritieke punte in 'n speletjie, en sê dinge soos "Come on!" om hulle te help om gefokus te bly. Ons vermoë om eksplisiete self instruksies te genereer, is eintlik een van die beste instrumente wat ons vir kognitiewe beheer het, en dit werk eenvoudig beter as ons hardop sê.
So daar het jy dit. Praat hardop, as die gedagte nie dwaal nie, kan dit eintlik 'n teken wees van hoë kognitiewe funksionering. Eerder as om geestesongesteld te wees, kan dit jou intellektueel vaardiger maak. Die stereotipe van die gekke wetenskaplike wat met hulself praat, verloor in hul eie innerlike wêreld, kan die realiteit van 'n genie weerspieël wat al die middele tot hul beskikking gebruik om hul breinkrag te verhoog.
Paloma Mari-Beffa, Senior Lektor in Neuropsigologie en Kognitiewe Sielkunde, Bangor Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Is jy 'n teken van geestesongesteldheid?