Sy word op haar voete neergesit, met ’n man se warm borskas teen haar gesig en lyf, en arms wat haar gerusstellend in ’n omhelsing toevou.
Hy ruik lekker – vars, met ’n vae geur van warm naeltjies. Haar hande en arms kruip vanself om sy lyf.
Elizabeth voel hoe sy bloos terwyl sy haar arms om sy lyf losmaak. Haar “Goed dankie” is ’n fluister.
“Hier, juffrou,” sê ’n hulpvaardige polisieman. Asof dit die natuurlikste gebaar op aarde is, vat mnr. Schlebusch Elizabeth se hand toe hulle agter die polisieman aanstap.
Elizabeth glimlag. “Dankie, maar dis onnodig. Jy moet weet, ek is ’n joernalis in Johannesburg, en ’n ruk gelede moes ek ses maande lank help met misdaadverslaggewing. Die ding is net . . . Ek was nog nooit so lyflik betrokke by ’n aanval nie.”
Op die ingewing van die oomblik gaan staan sy. “Dalk is dit die aangewese tyd om my aan jou voor te stel,” sy giggel effens, “al ken jy my herkoms reeds uit ’n polisieverklaring: Elizabeth Conradie, ondersoekende joernalis by Die Stem.”
“Kom eet asseblief vanaand saam met my, Elizabeth. Ek wil van voor af kennis maak, onder minder stresvolle omstandighede. Ek het ’n gevoel jy is die ontwykende fee na wie ek al te lank soek.”