In so 'n proses van semantisering word nie net alle latente woordeboekbetekenisse van 'n woord uitgebuit nie, maar die tekstuele omgewing waarbinne dit voorkom – poëties, narratief of dramaties – kan die woord laai met ekstra konnotasies wat dit normaalweg nie sou hê nie. Cloete (1982: 20—21) wys in hierdie verband op die rykdom van assosiasies wat die woord "belladonnakelk" aan die begin van Opperman se versdrama Voëlvry by die leser oproep. Alle moontlike woordeboekbetekenisse en bekende gebruike van die woord word geaktiveer: "Bella" as bekende vrouenaam; "belle/bella" as die Frans en Italiaans vir mooi; "donna" as die Italiaans vir vrou; "belladonna" as die Italiaans vir mooi vrou; "kelk" as die vrugdraende deel van die plant; "belladonnakelk" as die naam vir 'n mooi blom.
Deur die verskuiwing van "melkwit" in (3)(ii) hierbo blyk dat dit in die gegewe woordorde van die gedig 'n ongewone grammatikale funksie verkry: i.p.v. die adjektiwiese funksie van die rekonstruksie (waarop die metaforiese interpretasie hierbo berus), het dit 'n adverbiale funksie wat die fokusekspressie "gaan wandel" kwalifiseer. Dit beteken in die eerste plek dat die gunstige metaforiese inligting van "melkwit", nl. dat dit as 'n suiwer en voedsame vloeistof gesien kan word, ook van toepassing gemaak word op een van die kwalifiserende fokusekspressies vir die argument "wolke".
Dit beteken in die tweede plek dat daar interaksie is tussen die fokusekspressies in (3) hierbo en dat die assosiasie van 'n hemelse teenwoordigheid dus oorgedra word op "melkwit", sodat die besondere metaforiese spesifisering van hierdie woord nog verder uitgebrei word. Uiteindelik kom die leser tot die besef dat die sintagmatiese relasies in die reëls uit die Strydomgedig, of die lokale interaksie binne 'n metaforiese konstruksie, die aandag vestig op die vermoë tot verligting van die droogte ("melkwit wolke") asook op die daad wat daardie verligting kan laat realiseer ("melkwit gaan wandel"). Dit is duidelik dat die sintaktiese verskuiwing lei tot produktiewe meerduidigheid wat die metaforiese inligting tegelyk uitbrei en nader spesifiseer. Semantisering van die leksikale items "wolke", "melkwit", en "gaan wandel" is relasioneel en word gedetermineer deur die sintagmatiese interaksie tussen die woorde.
Aangesien "above" in (4)(i) voorkom in 'n sintaktiese posisie wat normaalweg deur 'n nomen gevul word, ondergaan die preposisie "above" 'n funksie- en betekenisverandering soos blyk uit die rekonstruksie in (4)(ii) hierbo. Die nominalisering van "above" impliseer dat dit sou kon verwys na iets soos 'n hemelliggaam of 'n verteenwoordiger van 'n hemelruim wat aan gedurige val onderhewig is.
Dit is duidelik dat leksikale items op allerlei maniere in poëtiese taalgebruik semantisering ondergaan. 'n Analise van die intratekstuele relasies in 'n gedig is in hierdie opsig essensieel, ook al sou die spore van *intertekstualiteit ook in 'n *dekonstruktiewe lesing van poëtiese tekste "nagespoor" word.