Phoenix (mitologie) - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die vroegste voorstelling van die feniks word in die antieke Egiptenaar aangetref Bennu voël, die naam wat verband hou met die werkwoord 'weben', wat beteken 'om briljant op te staan', of 'om te skyn'. Sommige navorsers meen dat 'n nou uitgesterfde reier 'n moontlike inspirasie vir die lewens van die Bennu was. Aangesien die Bennu egter, soos al die ander weergawes van die feniks, hoofsaaklik 'n simboliese ikoon is, openbaar die vele mitiese bronne van die Bennu in die antieke Egiptiese kultuur meer oor die beskawing as die bestaan ​​van 'n regte voël.
Een weergawe van die mite sê dat die Bennu-voël uit die hart van Osiris uitgebars het. In die meer algemene mites het die Bennu homself geskep uit 'n vuur wat op 'n heilige boom in een van die heilige gebiede van die tempel van Ra verbrand is. Die Bennu moes veronderstel wees om op 'n heilige pilaar te staan ​​wat bekend staan ​​as die benbensteen. Aan die einde van sy lewensiklus sou die feniks vir homself 'n nes kaneel takkies bou wat hy toe aan die brand gesteek het; beide nes en voëls het fel gebrand en sou verminder word tot as, waaruit 'n nuwe, jong feniks ontstaan ​​het. Die nuwe feniks balsem die as van die ou feniks in 'n eier van mirre en plaas dit in die Egiptiese stad Heliopolis ('die stad van die son' in Grieks).
Die Bennu is uitgebeeld as 'n grys, pers, blou of wit reier met 'n lang bek en 'n tweeswart kruin. Soms is dit uitgebeeld as 'n geel stertstert of as 'n arend met vere van rooi en goud. In seldsame gevalle word die Bennu uitgebeeld as 'n man met 'n reierkop, met 'n wit of blou mamma-rok onder 'n deursigtige lang jas aan. Vanweë sy verbintenis met die Egiptiese godsdiens, is die Bennu beskou as die 'siel' van die god Atum, Ra of Osiris, en is dit soms genoem 'Hy wat self gekom het', 'Ascending One' en 'Lord of Jubilees' . "Hierdie name en die verband met Ra, die songod, weerspieël nie net die antieke Egiptiese geloof in 'n geestelike voortsetting van die lewe na die fisiese dood nie, maar weerspieël ook die natuurlike proses van die opstand en val van die Nylrivier waarop die Egiptenare afhanklik was. vir oorlewing. Die Bennu het ook nou verbind met die Egiptiese kalender, en die Egiptenare het ingewikkelde tydtoestelle in die Bennu-tempel gehou.
Die Huma, ook bekend as die 'voël van die paradys', is 'n Persiese mitologiese voël, soortgelyk aan die Egiptiese feniks. Dit verteer homself elke paar honderd jaar in vuur, om net van die as af op te staan. Die Huma word beskou as 'n deernisvolle voël en die aanraking daarvan word gesê dat dit baie geluk bring.
Die Huma-voël verbind beide die manlike en vroulike natuur in een liggaam, wat elkeen 'n vleuel en 'n been deel. Dit vermy doodmaak vir voedsel, en verkies eerder om te eet op aas. Die Perse leer dat groot seëninge kom vir daardie persoon op wie die Huma se skaduwee val.1
Volgens die Sufi-meester Hazrat Inayat Kahn,
Die woord Huma in die Persiese taal staan ​​dit vir 'n wonderlike voël. Daar is 'n oortuiging dat indien die Huma voël sit 'n oomblik op iemand se kop, dit is 'n teken dat hy koning sal word. Die ware betekenis daarvan is dat wanneer 'n persoon se gedagtes ontwikkel sodat dit alle beperkings verbreek, hy dan 'n koning word. Dit is die beperking van taal dat dit slegs die Allerhoogste kan beskryf as iets soos 'n koning.2
Die Grieke het die woord aangepas Bennu en dit met hul eie woord geïdentifiseer Phoenix 'φοινιξ', wat beteken die kleur persrooi of bloedrooi. Hulle en die Romeine het die voël daarna meer soos 'n pou of 'n arend voorgestel. Volgens die Griekse mitologie het die feniks in Arabië langs 'n put gewoon. Teen dagbreek het dit in die water van die put gebad, en die Griekse songod Apollo stop sy wa (die son) om na die lied te luister.
Detail van mosaïek Semis de roses et phénix Louvre Museum, Parys, Frankryk
Die feniks (bekend as Garuda in Sanskrit) is die mistieke vuurvoël wat as die wa van die Hindoe-god Vishnu beskou word. Die verwysing daarvan kan gevind word in die Hindoe-epiese Ramayana.
In China word die feniks Feng-huang genoem en simboliseer dit volledigheid en bevat die basiese elemente van musiek, kleure, natuur, sowel as die samevoeging van yin en yang. Dit is 'n simbool van vrede en verteenwoordig vuur, die son, geregtigheid, gehoorsaamheid en getrouheid. Die Feng-huang, anders as die feniks wat sterf en wedergebore word, is waarlik onsterflik, hoewel dit slegs in tye van vrede en voorspoed voorkom.3
In die Judaïsme staan ​​die feniks bekend as Milcham of Chol (of Hol): die storie van die feniks begin in die Tuin van Eden toe Eva val, verlei deur die slang om die verbode vrugte te eet. Volgens die Midrash Rabbah het Eva, ontsteld oor haar situasie en jaloerse wesens wat nog onskuldig is, al die ander wesens in die tuin versoek om dieselfde te doen. Slegs die Chol (feniks) het weerstand gebied. As beloning is die feniks die ewige lewe gegee, duisend jaar lank in vrede geleef en dan weer uit 'n eier gebore om weer in vrede te leef en die siklus ewig te herhaal (Gen. Rabbah 19: 5). Rabbi Shlomo Yitzhaki, beter bekend as Rashi, het gesê dat die dood geen mag oor die feniks het nie, "omdat dit nie die vrug van die boom van die kennis geproe het nie."4
Die feniks verskyn ook in die boek Job: "Ek sal my dae vermenigvuldig as die Chol, die feniks" (Job 29:18), wat weer dui op 'n lang lewe, indien nie onsterflikheid nie. Hierdie verwysing is egter sedertdien kontroversieel chol is in verskillende weergawes vertaal as feniks, sand en palmboom.5
Die feniks het 'n simbool van die Christendom in die vroeë letterkunde geword, hetsy uit die antieke Hebreeuse legende of uit die inlywing van die Griekse en Romeinse kultuur, of uit 'n kombinasie van beide. Die ideologie van die feniks sluit in elk geval perfek aan by die verhaal van Christus. Die Phoenix se opstanding uit die dood as nuut en suiwer kan beskou word as 'n metafoor vir Christus se opstanding, sentraal tot die Christelike geloof. Die feniks word verwys deur die vroeë Christelike Apostoliese Vader Clement in Die eerste brief van Clement aan die Korintiërs. Die meeste van die Christelik-gebaseerde feniksimboliek verskyn in literatuurwerke, veral in die Middeleeuse en Renaissance Christelike literatuur wat klassieke en streeksmite en folklore met meer hoofstroomleer gekombineer het.
Rinasce piu gloriosa ("Dit styg weer heerliker op").
Die feniks verskyn nie so gereeld soos 'n heraldiese figuur as ander mitiese wesens nie. Dit het egter deurgaans op familiewapens en skilde verskyn, gewoonlik uitgebeeld as 'n arend wat deur vlamme omring is, maar nie beseer is nie. Jane Seymour se heraldiese kenteken bevat 'n feniks wat uit 'n kasteel opgaan, tussen twee rooi en wit Tudor-rose.6 Sommige stede in Europa gebruik die feniks in hul munisipale embleem om die eenmalige vernietiging en gevolglike herbou van die stad aan te dui, en dit te verbind met die beeld van die opstanding inherent aan die feniks.
Phoenix, Arizona, is so genoem omdat dit 'n grensstasie was wat op die puin van 'n inheemse Amerikaner geleë was. Die eerste Europese inwoners het besluit om hul stad te benoem in ooreenstemming met die idee dat uit die ruïnes van die een stad 'n ander ontstaan ​​het.
'N Wedergebore Phoenix wat uit sy as opstaan.
Die feniks verskyn nie meer beduidend in enige godsdienstige of kulturele waarhede nie. Die beeld word egter steeds in die literatuur gebruik, miskien as gevolg van al die mitiese wesens uit die oudheid, is die feniks die een wat gereeld 'n blywende gevoel van hoop en verlossing verwoord. Die skoonheid daarvan is nie so wêreldwyd soos die meeste ander wesens in die mite nie, en die simboliek daarvan word met 'n diepe subtiliteit oorgedra as dit in die literatuur gebruik word.
William Shakespeare maak een van die prominentste verwysings in albei sy dramas Die storm, bevat 'n aantal ander mitiese wesens, maar plaas die feniks apart en bo die res, en in Timon van Athene, wanneer 'n senator metafories Timon noem "'n naakte meeu, wat nou 'n feniks flits." In ander werke uit die Renaissance-literatuur word gesê dat die feniks geëet is as die skaarsste geregte - want slegs een was lewendig op enige tydstip. Ben Jonson, in Volpone (1605) skryf: "kan ons die phnix kry, alhoewel die natuur haar soort verloor het, was ons ons gereg."
Sylvia Townsend Warner se 1940-kortverhaal "The Phoenix" het die uitbuiting van die natuur in 1940 met behulp van 'n feniks mishandel in 'n karnaval-uitstalling gekenmerk deur die moderne voorkeur vir geweld en sensasionaliteit bo skoonheid en waardigheid te onthul. Die majesteit van Eudora Welty se klassieke kortverhaal "A Worn Path" uit 1941 gebruik die feniks as die naam van die belangrikste en feitlik enigste karakter van 'n yl geskrewe, dog ryk verhaal van wedergeboorte en die Suide.
Edith Nesbit se beroemde kinderroman, Die Phoenix en die tapyt is gebaseer op hierdie legendariese wese en sy eienaardige vriendskap met 'n gesin van kinders. Die feniks was ook beroemd omdat hy 'n simbool was van die opkoms en val van die samelewing in Ray Bradbury's Fahrenheit 451. Die patroon van 'n buitensporige selfvoldane en beledigende samelewing se vernietiging wat 'n nuwe begin tot gevolg gehad het, is vergelyk met die feniks se mitologiese patroon van vlamverbruik, en dan weer opgestaan ​​uit die as.
Sylvia Plath verwys ook na die feniks aan die einde van haar beroemde gedig Lady Lazarus. Die spreker van hierdie gedig beskryf haar onsuksesvolle pogings om selfmoord te pleeg nie as mislukkings nie, maar as suksesvolle opstandings, soos dié wat in die verhale van die Bybelse karakter Lazarus en die feniks beskryf word. Aan die einde van die gedig het die spreker omskep in 'n vuurvoël, wat haar wedergeboorte effektief gemerk het, wat sommige kritici vergelyk met 'n demoniese transformasie. Die gedig eindig: "Uit die as / ek staan ​​op met my rooi hare / En ek eet mans soos lug."
Meer onlangs, Harry Potter reeksskrywer J.K. Rowlings het 'n feniks as 'n sentrale simbool in haar verhale gebruik. Terwyl die Harry Potter-reeks kontroversie uit die Christelike gemeenskap getrek het, dui Rowling se gebruik van ander klassieke mitiese diere en haar klassieke literatuuragtergrond aan dat sy die feniks as 'n Christelike simbool van suiwering en opstanding gebruik.7
↑ Naosherwan Anzar (vertaal.), Die meester sing, Meher Baba se Ghazals (Zeno Publishing Services, 1981). Aanlynuitgawe, 28 Mei 1995. Ontsluit 13 Mei 2011.
↑ Kahn, Hazrat Inayat, Die musiek van die lewe (Omega Publications, 1998, ISBN 978-0930872380).
↑ Mark Schumacher, Phoenix www.onmarkproductions.com. 13 Mei 2011 herwin.
↑ Legends of the Phoenix: A Base in Bible Bible Aftelling tot die Messias. 13 Mei 2011 herwin.
↑ George Sajo, Phoenix op die top van die palmboom: meervoudige interpretasies van Job 29:18 Silva de varia leccion, Studiolum, 8-2-2005. 13 Mei 2011 herwin.
↑ Tudor Heraldic Badges Wapens en hul betekenis Die Tudors wiki. 29 April 2015 herwin.
↑ John Granger, Op soek na God in Harry Potter (Saltriver, 2006, ISBN 1414306342).
Conway, D. J. Magickal mistieke wesens: nooi hul magte in u lewe in. Llewellyn Publications, 2001. ISBN 156718149X
Granger, John. Op soek na God in Harry Potter. SaltRiver, 2006. ISBN 978-1414306346
Kahn, Hazrat Inayat. Die musiek van die lewe. Omega Publications, 1998. ISBN 978-0930872380
Nigg, Joe. Wonderbeasts: Tales and Lore of the Phoenix, the Griffin, the Unicorn, and the Dragon. Biblioteke onbeperk, 1995. ISBN 156308242X