As ouers Eli wordArgieffoto. As ouers Eli word is ons samelewing in ŉ gemors. Ek wil dit sagter stel, maar ek kan nie. Wanneer ouers besluit om soos Eli te maak gaan ons ŉ krisis tegemoet. ŉ Mens kan met baie dinge planne maak en vir baie uitdagings oplossings soek, maar hierdie saak is groter as poltiek, ekonomie, misdaad of allerhande ander verwarrende en uitdagende omstandighede. Baie van die uitdagings wat ons omring is in elk geval gewortel in Eli-ouers. Kyk, nie een van ons hou van kritiek op ons kinders nie. Enigeen wat by ŉ skool betrokke is, sal ook weet dat elke ouer se kind net duskant engel-status het. Soos ouers soms aangaan, kan jy net wonder of daar nie nog merkies is waar engelvlerkies vas was nie. Tog, as ouers Eli word is ons samelewing in ŉ gemors. As ons ŉ punt bereik waar ouers ŉ kind ŉ high-five gee as die kind met ŉ dissipline-brief by die huis kom, dan moet ons maar weet daar lê vir ons nog ŉ paar uitdagings voor in hierdie land van ons. Nog meer onstellend is as ŉ vader sy kind aanmoedig om ŉ ander kind se ego te breek sodat hy bietjie kan aarde toe kom. Kan jy so ŉ kind straf? Of skud jy jou kop in ongeloof omdat so ŉ vader sy kind aanmoedig tot selfgeregtigheid? Ek staan eintlik dom oor hoe ons ŉ samelewing moet hanteer waar vaders hul kinders aanmoedig hom egos van kinders te vernietig en moeders hulle doodlag wanneer hulle kinders oortree? ŉ Vader deel my onlangs mee: “Ek moedig my kind aan om vir haarself op te staan en te veg. Ek moedig haar aan om wraak te neem as iemand haar irriteer. Ek glo daarin om wraak te neem op mense wat jou irriteer.” Sonder dat ek ook ŉ kans kan kry om so ŉ vader te antwoord, wonder ek: hoe gaan so ŉ kind in die werksplek oorleef, ŉ taxi wat voor haar inry hanteer, teenoor ŉ andersdenkende optree, iemand wat selfvoldaan is aarde toe bring? Ek sukkel om antwoorde daarop te vind as die pa sê: “Neem wraak, breek hul ego’s. Hulle het dit verdien.” Moet ons ŉ punt bereik waar met elkeen gehandel word volgens verdienste? Eli was ŉ vader wat baie lief was vir sy kinders. So lief dat hy nie gereken het dit is nodig om hulle te tug nie. Daarin het hy juis sy liefde vir hulle verloën, want ware liefde vermaan, wys tereg, leer en dissiplineer. Eli se seuns was twee deugniete (1 Samuel 2:12) wat gedoen het wat hulle wou. Eli het darem nie heeltemaal niks gedoen aan sy deugniet-seuns nie. Hy het darem vir hulle gevra waarom hulle hierdie dinge doen en vir hulle gesê dit is nie reg nie. Maar hy het hulle laat begaan. Ons ken die uiteinde van sy verkeerde liefde vir sy kinders. As ouers Eli word, vermoor ons ons nageslag, baie meer as wat misdaad ooit kan doen. Ons steel van hulle, meer as wat ooit van ons gesteel kan word. Ouers word Eli as hulle die verkeerde dade van hul kinders regverdig, aanmoedig en selfs daarna goedpraat. Die gevolg is ŉ nageslag wat selfregverdiging met hand en tand verdedig. Die gevolg is ŉ geslag wat hoogmoedig is omdat hulle enigiets kan doen en daarmee wegkom. Die gevolg is ŉ geslag wat grense verskuif, gesag uitdaag en laggend omgaan met dit wat heilig is. Die gevolg is ouers wat voortdurend moet bly regmaak waar kinders verbrou. Ag en laat ons maar eerlik wees, daar is ŉ massiewe verskil tussen kattekwaad en deugniet-gedrag. Ons moenie maak asof dit so moelik is om te onderskei nie. Ons bekommer ons oor jeug wat grense verskuif, gesag uitdaag, anders optree en vreemd kyk na dissipline – lê die fout dalk in ons Eli-ouers? Eli-ouers sal eerder vir my as skrywer van hierdie rubriek stenig, maar hulle sal nie selfondersoek doen nie. As ouers Eli word, is ons samelewing in ŉ gemors.