Sy het dit gehaat as haar blonde hare ingedraai is om in lokke oor haar skouers te hang. Sy het dit nog meer gehaat wanneer daar luisterryke gaste opgedaag het by die towerpaleis en sy ontbied is om om die gaste in die troonsaal te groet en dalk vir hulle ‘n rympie op te sê of ‘n liedjie te sing. Sy het dit die heel meeste gehaat om deur die venster te kyk hoe die haar broers, die prinse, buite in die sonlig of reën gespeel het elke dag. Sy kon hoor hoe hulle lag en gesels en hulle sien hardloop, boomklim en met ‘n bal speel, maar sy moes binne die mure van die towepaleis bly, soos wat dit ‘n goeie feëprinsessie betaam.
Toe, eendag, was daar ‘n onderbreking in die gewone roetine. Die feëprinsessie het skool toe gegaan, want dit was die wet van die land waarin sy gebly het; alle kindertjies, feëprinsessies ook, moes skool toe gaan en leer om te lees en somme te maak. Die feëprinsessie was eers baie bang vir die vreemde wêreld en al die vreemde kinders wat saam met haar in die klas was. Van almal rondom haar, was sy die bangste vir die mooi vrou met die blonde hare en die rooi lippe wat almal “Juffrou” genoem het, maar heel gou het die feëprinsessie besef dat sy die goeie heks was vir wie die feëprinsessie so lank gewag het.
Nou loop daar drie nuwe trolle, ‘n trolhond en ‘n trolkat rond by die see. Die feëprinses-mensekind-trol se lang grys hare hang in slierte, haar wenkbroue groei so dig soos die kuswoud en sy loop kaalvoet buite in die reën. Sy trol al te lekker, al dink sy baie terug aan die towerpaleis, maar sy kan nie teruggaan nie.En sy dink aan die mensewêreld, maar sy wil nie teruggaan nie. Sy wil liewer aanhou met trol.
Hierdie week se gasblogger vir die Lê-Jou-Eier uitdaging is Seegogga: “Ek daag jou uit: Skryf ‘n feeverhaal: oor jou eie lewe of ‘n deel daarvan, oor ‘n bekende se lewe, oor die politieke situasie van ons land, of oor enige werklike gebeurtenis. Maak dit ‘n feeverhaal ( of ‘n fabel) en vertel vir ons ‘n storie.”