Maart 2018 – NG Kerk Adelaide
2018/03/30 Paul OdendaalLewer kommentaar
2018/03/26 Paul OdendaalLewer kommentaar
God se gemeente moet gasvry wees. (Genesis 18: 1 – 15)
2018/03/18 Paul OdendaalLewer kommentaar
GOD SE GEMEENTE MOET GASVRY WEES.
Iemand het tereg opgemerk: "Everyone is homesick!" Alle mense wil behoort aan 'n gemeenskap.
Die hartseer van die wêreld is die baie eensame mense – wat voel hul behoort nêrens nie. Mense verlang om te kan behoort. Die mens is nou eenmaal 'n sosiale wese, wat graag geliefd wil voel en voel dat hy of sy behoort aan 'n groep of 'n gemeenskap. Dit is waarom die platteland so gewild is by baie mense, want almal ken almal en jy voel jy behoort aan die dorp. In die stad, ken mense dikwels nie eers hul buurman nie. Mense verlang na vriendskap, gesels en mense wat omgee en belangstel. Daar is nie net broodhonger mense in die wêreld nie, maar ook baie velhonger mense wat soek na fisiese aanraking en omhelsing. Jy kry eensame mense wat 'n kluisenaarsbestaan voer, tot bejaardes wat vergeet word in 'n ouetehuis. Baie tieners voel hulle behoort nie aan 'n "click" nie, en kan dikwels onbesonne dinge aanvang, net om te kan behoort aan 'n groep.
Veral vreemdelinge hou ons op 'n afstand. Hulle word dikwels as indringers beskou. Ons hou hulle op 'n afstand. Dikwels ervaar nuwe intrekkers in 'n dorp dat hulle nie opgeneem word in die gemeenskap nie, omdat hulle laat inkommers is. Dit kan tot baie trane lei.
In die ou Joodse Bybelse tradisie, was die versorging van die vreemdeling 'n wet. Volgens die Joodse tradisie moet vreemdelinge altyd met gasvryheid ontvang word.
In ons gelese gedeelte in Genesis 18, lees ons ook van die gasvryheid van Abraham. Abraham se tente was opgeslaan in die woestyn by die bome van Mamre. Dit was die warmste gedeelte van die dag, toe Abraham opmerk dat drie besoekers oppad was na hom. Dan lees ons dat Abraham na die besoekers gedraf het, om hulle gasvry te ontvang. Hy het voor hulle gebuig en vir hulle gevra om nie verby te gaan nie. Hulle was nou eenmaal op pad hier by vergaan. Hulle moet kom sit onder die bome en rus. Hy het ook vir hulle water gebring om hulle voete te was. Dan lees ons hoedat Abraham vir Sara vra om sestien kg meel te vat, te knie en roosterkoeke te maak vir die besoekers. Hy het spesiaal ook 'n mooi jong kalf laat slag. Verder het hy ook botter en melk, saam met die kalfsvleis en roosterkoeke voor die besoekers neergesit.
Abraham het dit gedoen, min wetende dat hulle Goddelike besoekers was. Hierdie drie besoekers het aan Abraham en Sara kom sê, dat hulle oor 'n jaar 'n seun sou hê. Wat 'n wonderlike uitkoms. Iemand het ook gesê: "The stranger is not simply one who needs us. We need the stranger." Hoe nodig het Abraham en Sara nie hierdie vreemdelinge gehad, om aan hulle die goeie boodskap van 'n seun te bring nie. Die gasvryheid van Abraham was die begin van 'n gesin, 'n familie, 'n geloofsgemeenskap, die volk Israel en later ook die kerk. Alles het begin by die vriendelikheid en gasvryheid teenoor vreemdelinge.
So is ook die verhaal van Rut, 'n verhaal van gasvryheid. Toe Rut are optel, het Boas opdrag gegee aan nie snyers om ekstra are op die land te los, spesiaal vir Rut en haar skoonmoeder Naomi. Later het Boas deur sy gasvryheid, as losser opgetree en met Rut getrou. Obed is gebore, waaruit die nageslag van Dawid en Jesus Christus gespruit het.
Jesus Christus het ook in die gedaante van 'n vreemdeling die wêreld ingekom. Maria, het op 'n bonatuurlike wyse swanger geword deur die werking van die Heilige Gees. Toe Jesus gebore is, was daar geen herberg of huis waar hy gebore kon word nie. Daar was geen gasvryheid nie. Hy moes in 'n stal gebore word. Toe hy gebore was, moes Josef en Maria met Hom na Egipte vlug, so onwelkom was Hy. Later is Jesus verjaag uit Nasaret sy tuisdorp. Jesus Christus het geen eie kussing, of huis of beurs besit nie. Hy is ook uitgevreet deur die skrifgeleerdes as 'n vraat en 'n wynsuiper. Die Farisieërs en skrifgeleerdes het ook veroorsaak dat hy uitgelewer is aan die Romeimse owerheid om gekruisig te word. Die skares van Jerusalem het ook geskree:"Kruisig Hom! Kruisig Hom!" Sy vriende, sy dissipels het Hom ook in die steek gelaat. Sy koms na die aarde, was in die gesindheid van totale ongasvryheid teenoor die Seun van God.
Tog was Jesus Christus, uiters gasvry teenoor die wêreld. Jesus het vreemdelinge laat tuiskom. Hy het tollenaars ontvang en by Saggeus aan huis oornag. Hy het die owerspelige vrou en die prostitute laat welkom voel. Hy het toegelaat dat 'n prostituut Sy voete was met haar trane en met haar hare Sy voete afdroog. Jesus was gasvry teenoor melaatses, blindes, kreupeles, weduwees, kindertjies en die gemarganiliseerdes in die samelewing.
Die vroeë kerk het vinnig gegroei, want hulle het iets daarvan verstaan om vreemdelinge en gemarginaliseerde mense gasvry te ontvang. Die vroeë kerk het drie dinge gedoen in Handelinge, naamlik dat hulle baie gemaak het van eet, musiek maak en om stories te vertel. Om saam met 'n vreemdeling te eet, is om hom of haar welkom te laat voel. Daarom het alle ontluikende kerke dit in gemeen – hulle laat vreemdelinge tuis kom. Die kerk moet oop wees. Die kerk moet nie veroordeel nie. Die kerk moet ondersteunend wees. Die kerk moet 'n tuiste vir mense skep. Die kerk moet die "andersheid" van mense omhels. Die kerk moet kan nooi. Tereg word gesê: "A truly missional church integrate worship with welcome."
Die Trinitariese God het 'n innige gemeenskap tussen die Vader, die Seun en die Heilige Gees. Hierdie Trinitariese God wil ook in 'n innige gasvrye intieme verhouding met die kerk wees. Daarom beteken die gemeenskap van die gelowiges, om gasvry teenoor mekaar en die wêreld te wees. Daarom vertel Joh 3; 16 vir ons iets van die gasvryheid van Jesus Christus as dit lees: "Want so lief het God, die wêreld gehad, dat Hy Sy eniggebore Seun gegee het."
Daarom moet 'n gemeente in sy kleingroepe en in sy eredienste 'n veilige ruimte van gasvryheid skep. My ervaring is wanneer 'n kerklike kleingroep, soos 'n wyksbyeenkoms, saam eet, musiek maak en die Bybelverhaal met mekaar deel, dan groei die wyk. Daarom het die Jode ook die gebruik om elke Vrydagaand met mekaar saam die Pasga te eet.
Christene moet die gemeenskap van gelowiges skep, deur saam met mekaar te kuier. Wanneer dit 'n gemeente tee is, of dit is 'n gemeente ete, gaan na die persoon wat jy die minste ken en gesels met die persoon. So word die gemeenskap van gelowiges geskep en instand gehou. Dit is wat Jesus Christus van ons verwag.
Die kerk is anders. Die kerk is anders as jou vriendekring. Die kerk is gasvry teenoor die onbekende persoon. Daarom is daar geen gelyke vir die kerk nie. Daar word ook gesê: "There is nothing like the local church!"
Geestelike vorming begin met gasvryheid. Daarom sê die Here ook, dat Hy was 'n vreemdeling en ons het Hom ontvang. God bou Sy kerk deur vreemdelinge. Die kerk is die enigste organisasie wat bestaan ter wille van sy nie-lede.
Die kerk is nie 'n geslote "click" nie, maar familie van mekaar. AMEN
2018/03/11 Paul OdendaalLewer kommentaar
Om deur God se hande gevorm te word. (Jeremia 18: 1 – 17)
2018/03/04 Paul OdendaalLewer kommentaar
OM DEUR GOD SE HANDE GEVORM TE WORD
Heel dikwels maak ons 'n gemors van ons lewe of van geleenthede in ons lewe. Ons doen soms dinge, waaroor ons later baie spyt is. Somtyds druip 'n mens 'n toets of 'n eksamen. Somtyds voel jy dat jou lewe skeef loop – anders verloop as wat jy beplan het. Jou huwelik, jou gesinslewe, jou loopbaan, jou finansies loop anders as wat jy beplan en voorsien het. Soms is 'n mens net doodeenvoudig teleurgestel in jouself en in die lewe.
Daar het dalk dikwels dinge gebeur in ons lewe, waaroor ons nie beheer gehad het nie: ongelukkige kinderjare, 'n gebroke huis, 'n siekte wat ons geknou het, of doodgewoon die genetiese samestelling waarmee ons die wêreld ingekom het. Somtyds voel dit of 'n mens se lewe 'n mislukking is! Somtyds wonder 'n mens of jy nie maar 'n "drop-out" is nie.
Dan nooi die Here ons vandag vir jou om saam met Jeremia te stap na die pottebakker se huis. Israel het ook heel dikwels 'n gemors aangevang met die geleenthede wat God vir hulle gegee het.
Israel se geskiedenis is telkens gekenmerk deur verkeerde keuses en sondige afdraaipaaie. Telkens maak Israel 'n mislukking van sy geskiedenis. Baie dikwels het Israel die "drop-out" volk geword tussen die volkere van destyds. Israel is moedeloos en die profeet Jeremia nog moedeloser. Daarom het God dit nodig geag om Jeremia op 'n opvoedkundige toer te neem na die pottebakker se huis. Wil u nie saamgaan nie. Die Here het vandag ook vir u 'n opvoedkundige les.
Dan is ons saam met Jeremia by die pottebakker se huis. Kyk, die pottebakker is juis besig om iets op die pottebakker se wiel te maak. Die pottebakker is besig om 'n pragtige kruik op die pottebakkerswiel te maak. Dan skielik stort die klei inmekaar op die wiel en alles is 'n mislukking. Gaan die pottebakker die klei weggooi? Nee, hy knie dit weer saam, plaas dit weer op die wiel en begin om 'n skottel te maak. Uiteindelik neem dit 'n pragtige skottel vorm aan.
Maar eintlik lees ons die Evangelie van Jesus Christus af daar op die pottebakkerswiel. Dikwels stort ons lewe ook in duie op die wentelende ratte van die wiel van die lewe. Somtyds val 'n mens se kinderjare, jou studies, jou huwelik, jou gesin, jou loopbaan, jou gesondheid of jou lewenslus inmekaar. Dit is traumaties as jou lewe so uitmekaar val. Somtyds is dit jou eie skuld – 'n stukkie hardheid in jou lewensklei. Somtyds is dit dinge buite jou beheer.
Die troos van die Evangelie is egter dat God ons nie weggooi as ons stukkend breek in die geweld en hardheid van die lewe nie. Mense is anders as God. Mense veroordeel mekaar en gooi mekaar weg as die een misluk of nie so suksesvol soos ek
is nie. God is egter anders: God knie ons in ons beproewinge en teenslae saam, om van ons iemand nuuts te maak. Soos die pottebakker wat van die inmekaargesakte kruik, 'n pragtige skottel maak.
Die pottebakker maak nie van elke hopie klei dieselfde voorwerp nie. Hy maak wat hy wil met die klei. Hy verander selfs van plan om iets beters te maak van die klei. Die stuk klei kan nie 'n fles wees nie; nou maak hy daarvan 'n skottel. God raak nie ontslae van die klei wat nie uitgekom het soos Hy dit wou gehad het nie; Hy verander dit eenvoudig in iets anders.
Sommige mense kla, dat as God die pottebakker is en ons die klei, dan beteken dit dat die mens geen vryheid het nie. Dat ons slegs maar magtelose klei is in die hande van die Vader. Maar dan sien ons vryheid verkeerd. 'n Vis is ook vry, maar slegs as die vis in die water is. Martin Luther het gesê" "Ons is vry van die wet, maar nooit vry van God en ons naaste nie. Sonder God en ons naaste is daar geen vryheid moontlik nie."
Wanneer God die pottebakker is wil Hy van ons meer maak as wat ons is, soos die Engelse skrywer CS Lewis in sy boek "Mere Christianity" skryf: "Verbeel jou jy is 'n lewende huis. God kom om dié huis te herbou. Daklekke en stukkende vloerplanke word byvoorbeeld reggemaak. Maar dan begin Hy met verbrekings aan die huis wat nie vir jou sin maak nie. Wat is Hy besig om te doen? Die verduideliking is dat Hy 'n totaal ander huis bou as die een wat jy in gedagte het. Jy dink dat God 'n klein, netjiese huisie gaan bou. God het egter 'n paleis in gedagte ….. waarin Hyself wil kom woon."
Ja, in God se hande word ons vryheid nie ontneem nie. Nee, ons is in beter hande.
Somtyds kla iemand dat hy 'n senuweeagtige geaardheid het. Maar God maak daarvan 'n positiewe eienskap, want sy senuweeagtigheid maak van hom 'n sensitiewe leier wat ander mense verstaan en begrip vir hulle het. Iemand anders word gejaag deur 'n onbesondenheid van jare gelede. As hy nie God se liefde in sy vergifnis ervaar het nie, sou hy vandag 'n onuitstaanbare mens gewees het om mee saam te leef. En ek kan die man sien wat so graag verder wou gaan studeer en dit nie kan doen nie, en vandag uit sy pad gaan om die deure vir sy kinders en vir ander mense oop te maak. Of die persoon wat deur siekte of gebrek geteister word, verstaan sy eie en sy medemens se broosheid soveel beter. Of die persoon wat finansieel swaar trek, het soveel meer medelye met die gebrek van ander sodat hy nooit kla nie. So 'n mens is soveel meer dankbaar vir die klein dingetjies in die lewe.
U sien God wil ons laste en mislukkings verander in iets positief. God wil ons laste in vleuels verander. Soos die beroemde gedig van die Duitse digter, Friedrich von Schiller. In die betrokke gedig word vertel hoe God die voëls gemaak het. God het die voëls vere gegee wat pragtig was om na te kyk. Hy het die voëls ook stemme gegee, heerlik om na te luister. Hy het hulle egter nie vlerke gegee nie – hulle kon nie vlieg nie. Dit is egter wat God gedoen het: Hy het hulle vlerke op die grond neergesit en gesê: "Neem hierdie laste en dra dit." En die voëls het dit gedoen en die vlerke opgetel en oor hulle harte gevou en hulle laste gedra. Met verloop van tyd het iets gebeur; die vlerke het aan hulle borsies vasgegroei en hulle kon vlieg. Hulle laste het in vleuels verander. God wil ook ons mislukkings en "flops" verander in vleuels tot ons eie sieraad.
En dit sê maar in ander woorde wat ons in 'n smal straatjie iewers in Palestina gesien het: God gooi nie bedorwe klei weg nie, Hy maak daarvan wat hy kan. Onthou dit ook as jy vir jouself kwaad is omdat jy misluk het. Die Here gooi jou nie weg nie. Hy verander jou mislukkings in iets positiefs. Ja, jou laste en mislukkings word vleuels. Dit is mos ook die woorde van die Nederlandse Geloofsbelydenis wat sê dat Hy alles (ook ons mislukkings) tot ons beswil laat dien.
In Jeremia 19 lees ons egter dat God se toorn oor Sy volk ontvlam het. Hulle wil nie klei wees nie. Hulle wil nie dat God, die goeie pottebakker hulle vorm nie. Hulle wil eerder hulle eie beelde maak, hulle wil eerder ander beelde maak. In Jeremia 19:11 lees ons hoedat God vir Jeremia sê om 'n kleipot te koop en dan te breek, as simbool dat God die volk Israel gaan breek. Dit is dan die einde van die swak en weerbarstige klei. Dit lyk of niks hulle kan red nie.
Ons weet ook dat dié oordeel wel voltrek is. 'n Kleipot is gebreek. God se liefde het te sterk gebrand om die swak klei weg te gooi of die nuttelose kleipot te breek. Daarom het Hy – weens Sy passie vir mense – iets ander gebreek. Nee, Iemand anders, die liggaam van Sy Seun aan die kruis.
Die teoloog AA van Ruler praat iewers van die kruis as God se weerligafleier op die dak van die wêreld. Die kruis is die plek waar God se oordeel weggelei word van mense wat dit verdien het.
Aan die kruis is Sy hande deurboor – God se deernisvolle hande – hande wat nie wil straf of slaan of 'n beskuldigende vinger wil wys nie.