Het enige van hierdie kunstenaars ooit ontmoet? - Inligting - 2022
Het enige van hierdie kunstenaars ooit ontmoet?
Leonardo da Vinci, Michaelangelo, Raffaello Sanzio da Urbino (Raphael) en Donato Bardi (Donatello) is van die prominentste en invloedrykste kunstenaars van die Renaissance -periode. Drie van die vier (Leonardo, Raphael en Michaelangelo) het almal op dieselfde tyd gelewe (alhoewel da Vinci 'n tiener was toe Donatello in 1466 gesterf het). My vraag is: is daar bewyse dat hierdie kunstenaars ooit ontmoet het, of in enige mate vertroud was met die werke van die ander?
Die feit dat die Teenage Mutant Ninja Turtles na hierdie kunstenaars vernoem is, en ek die vraag gevra het, is toevallig :-)
Die boek "The Agony and the Ecstasy" deur Irving Stone, 'n biografiese roman van Michelangelo, noem baie interaksies en gesprekke deur Michelangelo met da Vinci en Raphael. Uit die besonderhede in die boek blyk dat hy ten minste met betrekking tot Michelangelo vertroud was met hulle werke, en dit was met sy werke. Die boek vertel ook van die vroeë wedywering tussen Michelangelo en da Vinci, die frustrasie en woede van Michelangelo oor da Vinci se beeldhouwerk as 'n kunsvorm wat minderwaardig is as die skilderkuns, die versagting van sy woede later in die lewe, veral na da Vinci se lof van sy werk by Sixtynse Kapel as naby perfeksie.
12 beroemde vroulike skilders wat elke kunsliefhebber moet weet
Die kunsgeskiedenis is besaai met die name van groot manne Leonardo da Vinci, Vincent Van Gogh, Pablo Picasso, ens. Maar wat van die vroue wat gehelp het om die wêreld se visuele geskiedenis te vorm? Soos met baie ander velde, is vroue histories afgeraai om 'n loopbaan in die kunste te volg, maar tog is daar baie ongelooflike vroue wat volhard het. Hierdie beroemde vroulike kunstenaars het meer gemeen as hul geslag en loopbaan, en hulle is almal baanbrekers in hul eie reg, met baie hindernisse in hul persoonlike en openbare lewe.
Natuurlik sal hierdie vroue waarskynlik ontevrede wees om in die lys van vroulike skilders opgeneem te word, en verkies om as kunstenaars buite hul geslag gewaardeer te word. Ongelukkig, terwyl vroue steeds op alle terreine vir gelykheid veg, word hierdie uitsonderlike kunstenaars nog steeds genoem in terme van hul geslag. Gelukkig, meer as ooit, word hierdie uitnemende vroue teenoor hul manlike eweknieë gekant en positief erken vir hul bydraes tot die kunsgeskiedenis. Organisasies soos Advancing Women Artists werk om te verseker dat die vroulike talent van die verlede nie uit die geskiedenisboeke weggelaat word nie.
'N Kykie na sommige van die groot vroulike kunstenaars uit die verlede is ook 'n tydlyn van die kunsgeskiedenis. Vroue was leidende figure in elke artistieke beweging, van die Italiaanse Renaissance tot die Amerikaanse modernisme en verder. Deur ons deur die kunsgeskiedenis en mdash van 'n 16de-eeuse hofskilder vir koning Filips II tot die 20ste-eeuse ikoon van Frida Kahlo en mdashlet te kyk, kyk na die sterkte, karakter en talent van hierdie uitsonderlike vroue.
Stein, die jongste uit 'n gesin van vyf kinders, is gebore op 3 Februarie 1874 in Allegheny, Pennsylvania (wat in 1907 met Pittsburgh saamgesmelt het), aan Joodse ouers van die hoër middelklas, Daniel Stein en Amelia (née Keyser) Stein .   Haar pa was 'n welgestelde sakeman met vaste eiendom. Duits en Engels is in hul huis gepraat. 
Toe Stein drie jaar oud was, verhuis sy en haar gesin na Wene, en daarna na Parys. Onder begeleiding van goewerneurs en tutors, het die Steins probeer om hul kinders te verryk met die gekweekte gevoelens van die Europese geskiedenis en lewe.  Na 'n jaar lange verblyf in die buiteland keer hulle in 1878 terug na Amerika en vestig hulle in Oakland, Kalifornië, waar haar pa direkteur word van die straatkarre van San Francisco, die Market Street Railway.  Stein het die Eerste Hebreeuse Gemeente van Oakland se Sabbatskool bygewoon.  Tydens hul verblyf in Oakland het hulle vier jaar lank op 'n terrein van tien hektaar gewoon, en Stein het daar baie herinneringe aan Kalifornië gebou. Sy was gereeld op uitstappies saam met haar broer, Leo, met wie sy 'n hegte verhouding ontwikkel het. Stein het formele skoolopleiding in Oakland onstimulerend gevind, maar sy lees gereeld: Shakespeare, Wordsworth, Scott, Burns, Smollett, Fielding en meer. 
Toe Stein 14 jaar oud was, sterf haar ma. Drie jaar later is haar pa ook oorlede. Stein se oudste broer, Michael Stein, het toe die familiebesighede oorgeneem en in 1892 gereël dat Gertrude en nog 'n suster, Bertha, by hul ma se gesin in Baltimore woon.  Hier woon sy by haar oom David Bachrach,  wat in 1877 met Gertrude se tante, Fanny Keyser, getroud is.
In Baltimore ontmoet Stein Claribel en Etta Cone, wat Saterdagaand salonne gehou het wat sy later in Parys sou navolg. Die Kegels het 'n waardering vir kuns en gesprekke daaroor gedeel en het 'n huishoudelike werksverdeling gevorm wat Stein in haar verhouding met Alice B. Toklas sou herhaal. 
Stein het van 1893 tot 1897 Radcliffe College, , toe 'n aanhangsel van die Harvard -universiteit, bygewoon en was 'n student van sielkundige William James. Onder toesig van James het Stein en 'n ander student, Leon Mendez Solomons, eksperimente uitgevoer normale motoriese outomatisme, 'n verskynsel wat vermoedelik by mense voorkom wanneer hul aandag verdeel word tussen twee gelyktydige intelligente aktiwiteite soos skryf en praat.
Hierdie eksperimente lewer voorbeelde van skryfwerk wat blykbaar 'stroom van bewussyn' verteenwoordig, 'n sielkundige teorie wat gereeld aan James toegeskryf word en die styl van modernistiese skrywers Virginia Woolf en James Joyce. In 1934 vertolk die gedragsielkundige BF Skinner Stein se moeilike gedig Tender knoppies as voorbeeld van normale motoriese outomatisme.  In 'n brief wat Stein gedurende die dertigerjare geskryf het, het sy verduidelik dat sy nooit die teorie van outomatiese skryf aanvaar het nie: "[T] hier kan outomatiese bewegings wees, maar nie outomatiese skryfwerk nie. Skryf vir die normale persoon is 'n te ingewikkelde aktiwiteit om word outomaties toegelaat. "  Sy het wel 'n artikel gepubliseer in 'n sielkundige tydskrif oor "spontane outomatiese skryfwerk" terwyl sy by Radcliffe was, maar "die onbewuste en die intuïsie (selfs toe James self daaroor geskryf het) het haar nooit aangegryp nie". 
Op Radcliffe het sy 'n lewenslange vriendskap met Mabel Foote Weeks begin, wie se korrespondensie baie van die vordering van Stein se lewe volg. In 1897 het Stein die somer in Woods Hole, Massachusetts, deurgebring en embryologie aan die Marine Biological Laboratory bestudeer.  Sy ontvang haar A.B. (Bachelor of Arts) magna cum laude van Radcliffe in 1898. 
Johns Hopkins School of Medicine Redigeer
William James, wat 'n toegewyde mentor vir Stein by Radcliffe geword het, wat haar intellektuele potensiaal erken en haar as sy "briljantste vrouestudent" verklaar het, het Stein aangemoedig om in die mediese skool in te skryf. Alhoewel Stein geen belangstelling in die teorie of praktyk van geneeskunde beleef het nie, het sy in 1897 by die Johns Hopkins School of Medicine ingeskryf. In haar vierde jaar slaag Stein in 'n belangrike kursus, verloor sy belangstelling en vertrek.  Uiteindelik het die mediese skool haar verveel, en sy het baie van haar aande deurgebring om haar nie op haar studies toe te pas nie, maar om lang wandelinge te maak en die opera by te woon.  
Stein se ampstermyn by Johns Hopkins is gekenmerk deur uitdagings en spanning. Mans het die mediese veld oorheers, en die insluiting van vroue in die beroep is nie sonder voorbehoud of eenparig verwelkom nie. Skryf van hierdie tydperk in haar lewe (in Dinge soos dit is, 1903) Stein het haarself dikwels geopenbaar as 'n depressiewe jong vrou wat te doen het met 'n paternalistiese kultuur, wat sukkel om haar eie identiteit te vind, wat volgens haar nie kon voldoen aan die konvensionele vroulike rol nie. Haar ongekorte fisiese voorkoms en eksentrieke kleredrag het kommentaar gewek en sy is beskryf as "Groot en slordig en sandaalvormig en gee nie om nie."   Volgens Linda Wagner-Martin veroorsaak Stein se "omstrede houding oor vrouegeneeskunde probleme met die manlike fakulteit" en dra dit by tot haar besluit om te vertrek sonder om haar graad te voltooi. 
Toe hy in 1899 'n lesing aan 'n groep vroue uit Baltimore gehou het, het Stein 'n omstrede toespraak gelewer met die titel "The Value of College Education for Women", wat ongetwyfeld bedoel was om die grootliks middelklasgehoor uit te lok. In die lesing het Stein gesê:
"gemiddelde middelklasvrou [ondersteun deur] 'n manlike familielid, 'n man of vader of broer. [is] nie die moeite werd om haar ekonomies te oorweeg nie. [Hierdie ekonomiese afhanklikheid het veroorsaak dat sy] oorseeks geword het. haar aanpas by die abnormale seksuele begeerte van en word 'n wese wat eers 'n mens moes wees en dan 'n vrou in 'n vrou wat altyd en altyd 'n vrou was. "
Terwyl 'n student aan Johns Hopkins en na bewering nog steeds naïef was oor seksuele aangeleenthede, het Stein 'n ontwaking van haar latente seksualiteit beleef. Iewers in 1899 of 1900 raak sy verlief op Mary Bookstaver wat in 'n verhouding met 'n mediese student, Mabel Haynes, betrokke was. Die getuie van die verhouding tussen die twee vroue het vir Stein gedien as haar 'erotiese ontwaking'. Die ongelukkige liefdesdriehoek het Stein gedemoraliseer, wat waarskynlik bydra tot haar besluit om haar mediese studies te staak.  In 1902 vertrek Stein se broer Leo Stein na Londen, en Stein volg. Die jaar daarna verhuis die twee na Parys, waar Leo hoop om 'n kunsloopbaan te volg. 
Van 1903 tot 1914, toe hulle hul gemeenskaplike huishouding ontbind het, het Gertrude en haar broer Leo woonhuise gedeel naby die Luxemburgse tuine aan die linkeroewer van Parys in 'n tweeverdiepingwoonstel (met die aangrensende ateljee) op die binnehof in 27 rue de Fleurus, 6de arrondissement. Hier het hulle die kunswerke opgebou wat 'n versameling gevorm het wat bekend geword het vir sy gewetens en historiese belangrikheid.
Die galery is ingerig met indrukwekkende Renaissance-meubels uit Florence, Italië. Die skilderye het die mure uitgevoer in lae wat baie voet tot by die plafon loop. Die kunswerke wat aanvanklik deur gaslig verlig is, is kort voor die Eerste Wêreldoorlog met elektriese lig verlig. 
Leo Stein het belangrike kunswereldverbindings gekweek, waardeur die Stein -besittings mettertyd kon groei. Die kunshistorikus en versamelaar Bernard Berenson het Gertrude en Leo in 1902 in sy Engelse landhuis gehuisves, wat hulle bekendgestel het aan Paul Cézanne en die handelaar Ambroise Vollard.  Vollard was sterk betrokke by die Cézanne -kunsmark, en hy was die eerste belangrike kontak in die kunswêreld van Parys vir Leo en Gertrude. 
Die gesamentlike versameling van Gertrude en Leo Stein het einde 1904 begin toe Michael Stein aangekondig het dat hul trustrekening 'n saldo van 8 000 frank opgebou het. Hulle het dit by Vollard's Gallery deurgebring om Gauguin's te koop Sonneblomme  en Drie Tahitiërs,  Cézanne's Badders,  en twee Renoirs. 
Die kunsversameling het toegeneem en die mure in Rue de Fleurus is voortdurend herrangskik om plek te maak vir nuwe verkrygings.  In "die eerste helfte van 1905" verkry die Steins Cézanne's Portret van mev Cézanne en Delacroix's Perseus en Andromeda.  Kort na die opening van die Salon d'Automne van 1905 (op 18 Oktober 1905), verkry die Steins Matisse's Vrou met 'n hoed  en Picasso's Jong meisie met 'n blommandjie.  In 1906 voltooi Picasso Portret van Gertrude Stein, wat tot haar dood in haar versameling gebly het. 
Henry McBride (kunskritikus vir die New York Sun) het baie gedoen vir Stein se reputasie in die Verenigde State, deur haar kunsverkrygings en haar belangrikheid as kulturele figuur bekend te maak. Van die kunsversameling in Rue de Fleurus 27, het McBride gesê: "[dit is in verhouding tot die grootte en kwaliteit daarvan.  McBride het ook opgemerk dat Gertrude "eerder genieë as meesterstukke versamel het. Sy herken dit ver." 
Vroeg in 1906 het die ateljee van Leo en Gertrude Stein baie skilderye van Henri Manguin, Pierre Bonnard, Pablo Picasso, Paul Cézanne, Pierre-Auguste Renoir, Honoré Daumier, Henri Matisse en Henri de Toulouse-Lautrec.  Hulle versameling was verteenwoordigend van twee beroemde kunsuitstallings wat tydens hul verblyf saam in Parys plaasgevind het, en waaraan hulle bygedra het, hetsy deur hul kuns te leen of deur die kunstenaars te beskerm.  Die oudste broer van The Steins, Michael, en skoonsuster Sarah (Sally) het 'n groot aantal Henri Matisse-skilderye verkry wat Gertrude se vriende uit Baltimore, Claribel en Etta Cone, op dieselfde manier versamel het, en uiteindelik hul kunsversameling geskenk het, feitlik ongeskonde , na die Baltimore Museum of Art. 
Terwyl talle kunstenaars die Stein -salon besoek het, was baie van hierdie kunstenaars nie verteenwoordig tussen die skilderye op die mure in Rue de Fleurus 27 nie. Waar Renoir, Cézanne, Matisse en Picasso se werke Leo en Gertrude se versameling oorheers het, beklemtoon die versameling van Michael en Sarah Stein Matisse.  In April 1914 verhuis Leo na Settignano, Italië, naby Florence, en die kunsversameling is verdeel. Die verdeling van die Steins se kunsversameling is in 'n brief deur Leo beskryf:
Die Cézanne -appels het vir my 'n unieke belang wat niks kan vervang nie. Die Picasso -landskap is in so 'n sin nie belangrik nie. Ons is, soos dit in die algemeen vir my lyk, albei so goed daaraan toe dat ons nie hoef te verfyn nie. Die Cézannes moes verdeel word. Ek is bereid om die Picasso -oeuvre aan u te verlaat, soos u die Renoir vir my verlaat het, en u kan alles behalwe dit hê. Ek wil die paar tekeninge wat ek het, behou. Dit laat vir my geen tou nie; dit is finansieel gelykwaardig, want ramings is maar 'n moeilike metode, en ek is bevrees dat jy die verlies van appels as 'n daad van God sal moet beskou. Ek was angstig bo alles wat elkeen in die rede moes hê vir alles wat hy wou hê, en net soos ek bly was dat Renoir onverskillig teenoor u was, sodat u gereed was om dit op te gee, is ek bly dat Pablo voldoende onverskillig is vir my dat ek bereid is om u alles te laat wat u wil hê.  
Leo vertrek met sestien Renoirs en het die Picassos en die grootste deel van Matisse aan sy suster afgestaan, slegs 'n portretskets geneem wat Picasso van hom gemaak het. Hy was nietemin toegewyd aan Cézanne, maar hy het al die kunstenaars se werke by sy suster gelaat en slegs 'n Cézanne -skildery van "5 appels" saamgeneem.  Die skeiding tussen broer en suster was ernstig. Stein het Leo Stein eers na die Eerste Wêreldoorlog weer gesien, en dan slegs deur 'n kort groet op straat in Parys. Na hierdie toevallige ontmoeting het hulle nooit weer met mekaar gesien of gepraat nie.  Die besittings van die Steins is uiteindelik deur verskillende metodes en om verskillende redes versprei. 
Nadat die huishoudings van Stein en Leo in 1914 geskei is, het sy voorbeelde versamel van Picasso se kuns wat tot kubisme verander het, 'n styl wat Leo nie waardeer het nie. By haar dood beklemtoon die oorblywende versameling van Gertrude die kunswerke van Picasso en Juan Gris, waarvan die meeste ander foto's verkoop is. 
Gertrude Stein se persoonlikheid het die oorsprong van die Stein -kuns -nalatenskap oorheers. Dit was egter haar broer Leo wat die skerp kunsbeoordelaar was. Alfred Barr Jr., die stigter van die Museum of Modern Art in New York, het gesê dat "[Leo] moontlik tussen die jare 1905 en 1907 die mees kieskeurige fynproewer en versamelaar van 20ste-eeuse skilderye ter wêreld was."  Nadat die kunswerke tussen die twee Stein -broers en susters verdeel is, was dit Gertrude wat die werke van minder talentvolle in die dertigerjare as kampioen beklee het. Sy konsentreer op die werk van Juan Gris, André Masson en sir Francis Rose. In 1932 beweer Stein: "Om te skilder na die groot tydperk, was 'n klein kuns." 
In 1945, in 'n voorwoord vir die eerste uitstalling van die Spaanse skilder Francisco Riba Rovira (wat 'n portret van haar geskilder het), skryf Stein:
Ek het verduidelik dat alle moderne skilderye vir my gebaseer is op wat Cézanne amper gemaak het, in plaas daarvan om te baseer op wat hy amper kon regkry. Toe hy niks kon maak nie, het hy dit gekaap en dit gelos. Hy het daarop aangedring om sy onbekwaamheid te toon: hy het sy gebrek aan sukses versprei: om te wys wat hy nie kon doen nie, het vir hom 'n obsessie geword. Mense wat deur hom beïnvloed is, was ook versot op die dinge wat hulle nie kon bereik nie, en hulle het die stelsel van kamoeflering begin. Dit was natuurlik om dit te doen, selfs onvermydelik: dit word gou 'n kuns, in vrede en oorlog, en Matisse verberg en dring terselfdertyd aan dat Cézanne dit nie kan besef nie, en Picasso verberg, speel en pynig al hierdie dinge. Die enigste een wat op hierdie probleem wou aandring, was Juan Gris. Hy het volgehou met die verdieping van die dinge wat Cézanne wou doen, maar dit was 'n te moeilike taak vir hom: dit het hom doodgemaak. En nou, hier is ek, ek vind 'n jong skilder wat nie die neiging volg om te speel met wat Cézanne nie kon doen nie, maar wat die regte dinge wat hy probeer maak, aanval, om die voorwerpe te skep wat moet bestaan, want, en in hulself, en nie in verhouding nie.  
Die byeenkomste in die Stein -huis het "samevloeiings van talent en denke saamgebring wat die modernisme in letterkunde en kuns sou kon definieer". Toegewyde deelnemers was Pablo Picasso, Ernest Hemingway, F. Scott Fitzgerald, Sinclair Lewis, Ezra Pound, Gavin Williamson, Thornton Wilder, Sherwood Anderson, Francis Cyril Rose, Bob Brown, René Crevel, Elisabeth de Gramont, Francis Picabia, Claribel Cone, Mildred Aldrich, Jane Peterson, Carl Van Vechten en Henri Matisse.  Saterdagaande was die vaste dag en tyd vir die formele gemeente, sodat Stein ononderbroke deur impromptu besoekers aan haar skryfwerk kon werk. Dit was Stein se lewensmaat Alice wat die de facto gasvrou geword het vir die vroue en vriendinne van die kunstenaars wat bygewoon het, wat in 'n aparte kamer ontmoet het.
Gertrude skryf die begin van die Saterdagaand -salonne toe aan Matisse, terwyl mense begin kuier om sy skilderye en dié van Cézanne te sien: 'Matisse het mense gebring, almal het iemand gebring, en hulle het te eniger tyd gekom en dit het 'n oorlas geword, en dit was Saterdagaande het so begin. " 
Onder die bekendes van Picasso wat die Saterdagaande gereeld was, was: Fernande Olivier (minnares van Picasso), Georges Braque (kunstenaar), André Derain (kunstenaar), Max Jacob (digter), Guillaume Apollinaire (digter), Marie Laurencin (kunstenaar en minnares van Apollinaire) , Henri Rousseau (skilder) en Joseph Stella. 
Hemingway was gereeld by Stein se salon, maar die twee het 'n ongelyke verhouding gehad. Hulle het as goeie vriende begin, met Hemingway wat Stein as mentor bewonder het, maar hulle het later uitmekaar gegroei, veral nadat Stein Hemingway 'geel' genoem het Die outobiografie van Alice B. Toklas.  By die geboorte van sy seun het Hemingway Stein gevra om die peetmoeder van sy kind te wees.  Terwyl Stein die erkenning gekry het dat hy die term "Lost Generation" bedink het vir diegene wie se eerste tyd en ouderdom die Eerste Wêreldoorlog en die gevolge daarvan was, is daar ten minste drie weergawes van die verhaal wat tot die frase gelei het , twee deur Hemingway en een deur Stein. 
Gedurende die somer van 1931 het Stein die jong komponis en skrywer Paul Bowles aangeraai om na Tanger te gaan, waar sy en Alice vakansie gehou het.
Stein se skryfwerk kan in drie kategorieë ingedeel word: 'hermetiese' werke wat die beste geïllustreer kan word deur The Making of Americans: The Hersland Family gewilde skrywe soos Die outobiografie van Alice B. Toklas en spraakskrywing en meer toeganklike outobiografiese skryfwerk van latere jare, waarvan Brewsie en Willie is 'n goeie voorbeeld. Haar werke bevat romans, toneelstukke, verhale, libretti en gedigte wat in 'n hoogs eienaardige, speelse, herhalende en humoristiese styl geskryf is. Tipiese aanhalings is: "Roos is 'n roos is 'n roos is 'n roos" "Uit vriendelikheid kom rooiheid en uit onbeskoftheid kom dieselfde vraag, uit 'n oog kom navorsing, uit seleksie kom pynlike beeste" oor haar kinderhuis in Oakland, "Daar is geen daar nie" en "Die verandering van kleur is waarskynlik en 'n verskil word gemaak, 'n baie klein verskil. Suiker is nie 'n groente nie." [ aanhaling nodig ]
Hierdie stroom-van-bewussynseksperimente, ritmiese essays of "portrette", is ontwerp om "die opwindendheid van suiwer wese" op te wek en kan beskou word as die antwoord van die literatuur op visuele kunsstyle en -vorme soos kubisme, plastisiteit en collage. Baie van die eksperimentele werke soos Tender knoppies is sedertdien deur kritici geïnterpreteer as 'n feministiese herbewerking van patriargale taal. Hierdie werke is goed ontvang deur avant-garde-kritici, maar het aanvanklik nie algemene sukses behaal nie. Ten spyte van Stein se werk oor 'outomatiese skryfwerk' met William James, het sy haar werk nie as outomaties beskou nie, maar as 'n 'oormatige bewussyn'. [ aanhaling nodig ]
Alhoewel Stein kubistiese skilderye versamel het, veral dié van Picasso, is die grootste visuele kunste -invloed op haar literêre werk die van Cézanne. Hy beïnvloed veral haar idee van gelykheid, onderskei van universaliteit: "die hele veld van die doek is belangrik" (p. 8 [ volledige aanhaling nodig ]). In plaas van 'n verhouding tussen figuur en grond, "het Stein in haar werk met woorde die hele teks gebruik as 'n veld waarin elke element net soveel saak maak as enige ander." Dit is 'n subjektiewe verhouding wat verskeie standpunte insluit. Stein het verduidelik: "Die belangrikste ding is dat jy 'n gevoel van gelykheid tot in die diepste moet hê." [ aanhaling nodig ]
Haar herhalingsgebruik word toegeskryf aan haar soeke na beskrywings van die 'onderste aard' van haar karakters, soos in Die maak van Amerikaners waar die verteller beskryf word deur die herhaling van verhalende frases soos "Soos ek gesê het" en "Daar sal nou 'n geskiedenis van haar wees." Stein gebruik baie Angelsaksiese woorde en vermy woorde met "te veel assosiasie". Sosiale oordeel ontbreek in haar skryfwerk, sodat die leser die mag kry om te besluit hoe hy oor die skryfwerk moet dink en voel. Angs, vrees en woede is ook afwesig, en haar werk is harmonies en integrerend. [ aanhaling nodig ]
Stein gebruik oorwegend die huidige progressiewe tyd, en skep 'n deurlopende teenwoordigheid in haar werk, wat volgens Grahn 'n gevolg is van die vorige beginsels, veral gemeenskaplikheid en gesentreerdheid. Grahn beskryf "spel" as die toekenning van outonomie en agentskap aan die lesers of die gehoor: "eerder as die emosionele manipulasie wat 'n kenmerk van lineêre skryfwerk is, gebruik Stein speel. " Boonop is Stein se werk snaaks en meervoudig, wat verskillende interpretasies en verbintenisse moontlik maak. Laastens voer Grahn aan dat 'n mens moet"insterstaan. raak betrokke by die werk, meng dit in 'n aktiewe betrokkenheid, eerder as om 'uit te vind'. Skryf dit in. " In 1932, deur 'n toeganklike styl te gebruik om 'n groter gehoor aan te spreek, het sy geskryf Die outobiografie van Alice B. Toklas die boek sou haar eerste topverkoper word. Ondanks die titel was dit eintlik Stein se outobiografie. Die styl was nogal soortgelyk aan dié van Die Alice B. Toklas -kookboek, wat deur Toklas geskryf is. [ aanhaling nodig ]
Verskeie van Stein se geskrifte is getoonset deur komponiste, waaronder Virgil Thomson se operas Vier heiliges in drie handelinge en Die Moeder van Ons Almal, en James Tenney se opset van Roos is 'n roos, 'n roos is 'n roos as 'n kanon wat toegewy is aan Philip Corner, begin met 'n 'a' op 'n vrolike manier en gaan voort sodat elke herhaling die woorde skommel, bv. "a/roos is 'n roos/is 'n roos is/'n roos is 'n/roos." [ aanhaling nodig ]
Terwyl sy in Parys woon, begin Stein haar skryfwerk vir publikasie voorlê. Haar vroegste geskrifte was hoofsaaklik oorvertellings van haar universiteitservarings. Haar eerste krities bekroonde publikasie was Drie lewens. In 1911 stel Mildred Aldrich Stein voor aan Mabel Dodge Luhan en hulle het 'n kortstondige, maar vrugbare vriendskap begin waartydens die welgestelde Mabel Dodge die legende van Gertrude in die Verenigde State bevorder het.
Mabel was entoesiasties oor Stein se uitgestrekte publikasie Die maak van Amerikaners en, in 'n tyd toe Stein baie moeite gehad het om haar skryfwerk aan uitgewers te verkoop, het hy 300 eksemplare privaat gepubliseer Portret van Mabel Dodge by Villa Curonia.  Dodge was ook betrokke by die publisiteit en beplanning van die 69ste Regiment Armory Show in 1913, "die eerste avant-garde kunsuitstalling in Amerika". 
Boonop skryf sy die eerste kritiese analise van Stein se skryfwerk wat in Amerika verskyn het, in "Speculations, or Post-Impressionists in Prose", gepubliseer in 'n spesiale publikasie van Maart 1913 van Kuns en versiering.  In die vooruitsig van Stein se latere kritieke ontvangs, skryf Dodge in "Speculations":
In die skryf van Gertrude Stein leef elke woord, en afgesien van die konsep, is dit so uiters ritmies en ingeperk dat as ons dit hardop lees en as suiwer klank ontvang, dit soos 'n soort sensuele musiek is. Net soos 'n mens op 'n manier op 'n manier kan stop voor 'n doek van Picasso, en die rede vir 'n oomblik laat slaap, kan uitroep: 'Dit is 'n fyn patroon! "so, as jy na die woorde van Gertrude Stein luister en vergeet om te probeer verstaan ​​wat dit beteken, onderwerp hulle aan hul geleidelike sjarme. 
Stein en Carl Van Vechten, die bekende kritikus en fotograaf, het in 1913 in Parys kennis gemaak. Die twee het lewenslange vriende geword en troetelname vir mekaar bedink: Van Vechten was "Papa Woojums", en Stein, "Baby Woojums". Van Vechten was 'n entoesiastiese kampioen van Stein se literêre werk in die Verenigde State en het in werklikheid haar Amerikaanse agent geword. 
Amerika (1934–1935) Redigeer
In Oktober 1934 kom Stein na 'n afwesigheid van 30 jaar in Amerika aan. Toe sy van die seevaart in New York afklim, kom sy 'n menigte verslaggewers teë. Voorbladartikels oor Stein verskyn in byna elke koerant in New York. Toe sy deur Manhattan na haar hotel ry, kon sy 'n idee kry van die publisiteit wat haar Amerikaanse toer sou kenmerk. 'N Elektriese bord op Times Square het aan almal gesê dat "Gertrude Stein aangekom het."  Haar ses maande lange toer deur die land behels 191 dae reis, dwarsdeur 23 state en 37 stede. Stein het haar lesings vir elke tussenstop op 'n formeel gestruktureerde manier voorberei, en die gehoor was beperk tot vyfhonderd besoekers vir elke lokaal. Sy het gepraat, uit aantekeninge gelees en aan die einde van haar voorlegging voorsiening gemaak vir 'n gehoor- en antwoordtydperk. 
Stein se doeltreffendheid as spreker het verskillende evaluerings ontvang. Sommige het destyds volgehou dat "Stein se gehore in die algemeen nie haar lesings verstaan ​​nie." Sommige van die mense in die psigiatriese gemeenskap het gewig en oordeel dat Stein aan 'n spraakstoornis, palilalia, gely het, wat haar 'laat hakkel het oor woorde en frases'. Die oorheersende gevoel was egter dat Stein 'n oortuigende teenwoordigheid was, 'n fassinerende persoonlikheid wat luisteraars kon hou met die 'musikaliteit van haar taal'. 
In Washington is DC Stein genooi om saam met die president se vrou, Eleanor Roosevelt, tee te drink. In Beverly Hills, Kalifornië, besoek sy die akteur en filmmaker Charlie Chaplin, wat na bewering die toekoms van bioskoop met haar bespreek het.  Stein verlaat Amerika in Mei 1935, 'n pasgemaakte Amerikaanse beroemdheid met 'n verbintenis van Random House, wat ingestem het om die Amerikaanse uitgewer te word vir al haar toekomstige werke.   Die Chicago Daily Tribune skryf ná Stein se terugkeer na Parys: "Geen skrywer in jare is so wyd bespreek, soveel karikatuur, so hartstogtelik beveg nie." 
Stein voltooi Q.E.D., haar eerste roman, op 24 Oktober 1903.  Een van die vroegste verhale, , handel oor 'n romantiese verhouding tussen Stein en haar vriende Mabel Haynes, Grace Lounsbury en Mary Bookstaver, en het plaasgevind tussen 1897 en 1901 terwyl sy aan Johns Hopkins in Baltimore studeer. 
Fernhurst (1904) Redigeer
In 1904 begin Stein Fernhurst, 'n fiktiewe weergawe van 'n skandalige drie-persoon romantiese verhouding waarby 'n dekaan (M. Carey Thomas), 'n fakulteitslid van Bryn Mawr College (Mary Gwinn) en 'n Harvard-gegradueerde (Alfred Hodder) betrokke was.  Mellow beweer dat Fernhurst "is 'n beslis klein en ongemaklike skryfstuk".  Dit bevat 'n paar kommentare wat Gertrude in haar outobiografie genoem het toe sy die 'noodlottige nege en twintigste jaar' bespreek  waartydens:
Al die kragte wat deur die jare van kinderjare, adolessensie en jeug in verwarde en woeste gevegte aangewend is, bereik hulself in geordende geledere (en waartydens) die reguit en nou poort van volwassenheid, en die lewe wat oproer en verwarring was, verminder tot vorm en doel, en ons verruil 'n groot kans vir 'n klein harde werklikheid. Dit is ook 'n algemene ervaring dat ons jeug gedurende die eerste nege en twintig jaar van ons lewe strek, ook in ons Amerikaanse lewe, waar daar geen dwang is nie en dit ons reg is om ons beroep so gereeld te verander as ons begeerte en geleentheid het. en dit is eers as ons dertig is, dat ons uiteindelik die roeping vind waarvoor ons geskik voel en waaraan ons gewillig voortgaan. 
Mellow merk op dat die 30-jarige Gertrude in 1904 "klaarblyklik vasgestel het dat die 'klein harde werklikheid' van haar lewe sou skryf". 
Drie lewens (1905–1906) Redigeer
Stein skryf die ontstaan ​​van Drie lewens tot die inspirasie wat sy gekry het uit 'n portret wat Cézanne van sy vrou geskilder het en wat in die Stein -versameling was. Sy beskryf dit as 'n openbaringsoomblik in die evolusie van haar skryfstyl. Stein beskryf:
wat die stilistiese metode van (Drie lewens) is beïnvloed deur die Cézanne -portret waaronder sy sit en skryf. Die portret van Madame Cézanne is een van die monumentale voorbeelde van die kunstenaar se metode, elke veeleisende, sorgvuldig onderhandelde vliegtuig - van die rooi rooi van die leunstoel en die grys blou van die sitplekbaadjie tot die vaag agtergrond van die agtergrond - wat gestruktureer is bestaan, skynbaar die onderwerp vir ewig reg te stel. So was dit met die herhalende sinne van Gertrude, wat elkeen, frase vir frase, die inhoud van haar karakters opbou. 
Sy het begin Drie lewens gedurende die lente van 1905 en voltooi dit die volgende jaar. 
Die maak van Amerikaners (1902–1911) Redigeer
Gertrude Stein het die datum vir haar skryf van Die maak van Amerikaners was 1906–1908. Haar biograaf het bewyse ontbloot dat dit eintlik in 1902 begin het en eers in 1911 geëindig het.  Stein vergelyk haar werk met James Joyce se Ulysses en aan Marcel Proust Op soek na verlore tyd. Haar kritici was minder entoesiasties daaroor.  Stein het die grootste deel van die roman tussen 1903 en 1911 geskryf, en bewyse uit haar manuskripte dui op drie belangrike hersieningsperiodes gedurende daardie tyd.  Die manuskrip bly meestal verborge vir die publiek tot 1924 toe Ford Madox Ford op aandrang van Ernest Hemingway ingestem het om uittreksels in die transatlantiese hersiening.  In 1925 publiseer die Contact Press in Parys 'n beperkte weergawe van die roman, bestaande uit 500 eksemplare. 'N Baie verkorte uitgawe is in 1934 deur Harcourt Brace gepubliseer, maar die volledige weergawe is uit druk totdat Something Else Press dit in 1966 herpubliseer. In 1995 word 'n nuwe, definitiewe uitgawe deur Dalkey Archive Press gepubliseer met 'n voorwoord deur William Gass . 
Van Gertrude Matisse en Picasso beskrywende opstelle verskyn in Alfred Stieglitz se uitgawe van Augustus 1912 van Kamerawerk, 'n spesiale uitgawe gewy aan Picasso en Matisse, en verteenwoordig haar eerste publikasie.  Van hierdie publikasie het Gertrude gesê: "[h] e was die eerste wat ooit iets gedruk het wat ek gedoen het. En jy kan jou voorstel wat dit vir my of vir iemand beteken het." 
Woordportrette (1908–1913) Redigeer
Stein se beskrywende opstelle het blykbaar begin met haar opstel van Alice B. Toklas, ''n klein prosavignet, 'n soort gelukkige inspirasie wat hom losgemaak het van die enorme prosa van Die maak van Amerikaners".  Stein se vroeë pogings met woordportrette word gekatalogiseer in Mellow (1974, pp. 129–37) harvtxt -fout: geen doelwit: CITEREFMellow1974 (hulp) en onder die name van individue in Kellner, 1988. Matisse en Picasso was vroeë onderwerpe opstelle,  wat later versamel en gepubliseer is in Aardrykskunde en toneelstukke  en Portrette en gebede.   
Haar vakke het verskeie uiteindelik beroemde persone ingesluit, en haar vakke het 'n beskrywing gegee van wat sy in haar Saterdagsalonne in Rue de Fleurus 27 gesien het: "Ada" (Alice B. Toklas), "Twee vroue" (The Cone -susters, Claribel Cone en Etta Cone), Juffrou Furr en juffrou Skeene (Ethel Mars en Maud Hunt Squire), "Men" (Hutchins Hapgood, Peter David Edstrom, Maurice Sterne), "Matisse" (1909, Henri Matisse), "Picasso" (1909, Pablo Picasso), "Portrait of Mabel Dodge at die Villa Curonia "(1911, Mabel Dodge Luhan), en" Guillaume Apollinaire "(1913).
Tender knoppies (1912) Redigeer
Tender knoppies is die bekendste van Stein se "hermetiese" werke. Dit is 'n klein boek wat in drie afdelings verdeel is - "Kos, voorwerpe en kamers", wat elk prosa onder ondertitels bevat.  Die publikasie daarvan in 1914 veroorsaak 'n groot geskil tussen Mabel Dodge Luhan en Stein, omdat Mabel gewerk het om dit deur 'n ander uitgewer te laat publiseer.  Mabel het breedvoerig geskryf oor wat sy as die slegte keuse beskou het om dit saam met die pers wat Gertrude gekies het, te publiseer.  Evans het Gertrude geskryf:
Claire Marie Press. is absoluut derde klas, en hier is die slegte reuk, wat meestal 'dekadent' en Broadwayish genoem word, en ek dink dit is jammer om met [Claire Marie Press] te publiseer as dit sal die idee na die mening van die publiek beklemtoon dat daar iets ontaard en effek en dekadent is aan die hele kubistiese beweging wat hulle almal verbind jou met, want, hang alles, solank hulle niks verstaan ​​nie, dink hulle allerhande dinge. My gevoel hierin is redelik sterk. 
Stein het Mabel se vermanings, en uiteindelik Mabel, geïgnoreer en het in 1914 1 000 eksemplare van die boek gepubliseer. 'N Antieke eksemplaar was in 2007 meer as $ 1,200 werd. Dit is tans in druk en is weer vrygestel as Tender Buttons: The Corrected Centennial Edition deur City Lights Publishers in Maart 2014.
In 'n onderhoud met Robert Bartlett Haas in 'A Transatlantic Interview - 1946', het Stein daarop aangedring dat hierdie werk heeltemal 'realisties' was in die tradisie van Gustave Flaubert, en het die volgende gesê: 'Ek het voorwerpe op 'n tafel geneem, soos 'n tuimelaar of enige ander voorwerp, en probeer om die prentjie daarvan duidelik en afsonderlik in my gedagtes te kry en 'n woordverhouding tussen die woord en die dinge te skep. " Kommentators het aangedui dat sy bedoel het dat die verwysing van voorwerpe bly sentraal in haar werk, alhoewel die voorstelling van hulle het nie.  Geleerde Marjorie Perloff het oor Stein gesê dat "nes haar tydgenote (Eliot, Pound, Moore), gee sy ons nie 'n beeld, hoe gebroke ookal nie, maar dwing ons ons om te heroorweeg hoe taal die wêreld wat ons ken eintlik bou. " 
Die outobiografie van Alice B. Toklas (1933) Redigeer
Die publikasie van Die outobiografie van Alice B. Toklas het Gertrude Stein van literêre onduidelikheid tot byna onmiddellike beroemdheid in die Verenigde State verhef.  Hoewel dit gewild was onder die Amerikaanse publiek, het Stein aansienlike terugslag gekry van individue wat in haar boek uitgebeeld word. Eugene Jolas, redakteur van die avant-garde tydskrif Oorgang, 'n pamflet met die titel gepubliseer Getuienis teen Gertrude Stein waarin kunstenaars soos Henri Matisse en Georges Braque hul besware uitgespreek het teen Stein se uitbeelding van die Paryse gemeenskap van kunstenaars en intellektuele.  Braque kritiseer in sy reaksie: "sy het kubisme heeltemal verkeerd verstaan ​​wat sy bloot in terme van persoonlikhede sien". 
Vier in Amerika (1947) Redigeer
Postuum gepubliseer deur Yale University Press in 1947, met 'n inleiding deur Thornton Wilder, Vier in Amerika skep alternatiewe biografieë van Ulysses S. Grant as godsdienstige leier, Wilbur Wright as skilder, George Washington as romanskrywer en Henry James as militêre generaal. 
Stein ontmoet haar lewensmaat Alice B. Toklas  op 8 September 1907, op Toklas se eerste dag in Parys, by Sarah en Michael Stein se woonstel.  By die ontmoeting met Stein het Toklas geskryf:
Sy was 'n goudbruin teenwoordigheid, gebrand deur die Toskaanse son en met 'n goue glans in haar warm bruin hare. Sy was geklee in 'n warm bruin corduroy -pak. Sy het 'n groot ronde koraalspeldjie gedra en toe sy baie min praat, of baie lag, dink ek haar stem kom uit hierdie borsspeld. Dit was anders as iemand anders se stem - diep, vol, fluweelagtig, soos 'n groot kontraalto, soos twee stemme.  
Kort daarna stel Stein Toklas voor aan Pablo Picasso in sy Bateau-Lavoir-ateljee, waar hy aan die werk was Les Demoiselles d'Avignon.
In 1908 somer hulle in Fiesole, Italië, terwyl Toklas by Harriet Lane Levy, die metgesel van haar reis uit die Verenigde State, en haar huisgenoot tuisgaan totdat Alice in 1910 by Stein en Leo intrek. Die somer bly Stein by Michael en Sarah Stein, hul seun Allan en Leo in 'n nabygeleë villa.Gertrude en Alice se somer van 1908 word herdenk in beelde van hulle twee in Venesië, op die plein voor die Sint Markus. 
Toklas het in 1907 saam met Harriet Levy aangekom, terwyl Toklas lewensreëlings met Levy onderhou het totdat sy in 1910 verhuis het na 27 Rue de Fleurus. om Levy uit Toklas se lewensreëlings te bevry.  In "Harriet" oorweeg Stein Levy se onbestaande planne vir die somer, na aanleiding van haar nie -bestaande planne vir die winter:
Sy het gesê dat sy geen planne vir die somer het nie. Niemand het daarin belanggestel of sy planne vir die somer het nie. Dit is nie die volledige geskiedenis van hierdie ding nie; sommige was geïnteresseerd in die feit dat sy nie planne vir die somer gehad het nie. Sommige wat nie daarin belang gestel het dat sy nie die somer planne gemaak het nie, het daarin belanggestel dat sy nie planne gemaak het vir die volgende winter nie. Sy het nie planne gemaak vir die somer nie en sy het nie planne gemaak vir die volgende winter nie. Toe kom die einde van die somer en sy antwoord toe niks toe iemand haar vra wat haar planne vir die winter is nie. 
Gedurende die vroeë somer van 1914 het Gertrude drie skilderye van Juan Gris gekoop: Rose, Glas en bottel, en Boek en bril. Kort nadat sy dit by die Daniel-Henry Kahnweiler-galery gekoop het,  het die Groot Oorlog begin, is Kahnweiler se voorraad gekonfiskeer en kon hy nie na Parys terugkeer nie. Gris, wat voor die oorlog 'n bindende kontrak met Kahnweiler gesluit het vir sy opbrengs, het geen inkomste gelaat nie. Gertrude het probeer om 'n aanvullende ooreenkoms aan te gaan waarin sy Gris se lewenskoste sou terugstuur in ruil vir toekomstige foto's. Stein en Toklas het planne gehad om Engeland te besoek om 'n kontrak te teken vir die publikasie van Drie lewens, om 'n paar weke daar deur te bring en dan na Spanje te reis. Hulle verlaat Parys op 6 Julie 1914 en keer terug op 17 Oktober.  Toe Brittanje oorlog verklaar het teen Duitsland, besoek Stein en Toklas Alfred North Whitehead in Engeland. Na 'n vermeende reis van drie weke na Engeland wat weens die oorlog tot drie maande gestrek het, keer hulle terug na Frankryk, waar hulle die eerste winter van die oorlog deurgebring het.
Met geld verkry uit die verkoop van Stein se laaste Matisse Vrou met 'n hoed  vir haar broer Michael, het sy en Toklas vakansie gehou in Spanje vanaf Mei 1915 tot en met die lente van 1916.  Tydens hul tussentyd op Mallorca, Spanje, het Gertrude haar korrespondensie met Mildred Aldrich voortgesit, wat haar op die hoogte gehou het van die vordering van die oorlog, en uiteindelik het Gertrude en Alice geïnspireer om na Frankryk terug te keer om by die oorlogspoging aan te sluit. 
Toklas en Stein keer in Junie 1916 terug na Parys en koop 'n Ford -motor met die hulp van medewerkers in die Verenigde State. Gertrude het geleer om dit te bestuur met die hulp van haar vriend William Edwards Cook.  Gertrude en Alice het daarna vrywillig voorrade na Franse hospitale gestuur, in die Ford wat hulle genoem het tannie, "na Gertrude se tante Pauline, 'wat altyd in noodgevalle wonderbaarlik gedra het en die meeste kere redelik goed gedra het as sy gevlei was.'"
Gedurende die dertigerjare het Stein en Toklas beroemd geword met die massamarkpublikasie van 1933 Die outobiografie van Alice B. Toklas. Sy en Alice het gedurende hierdie dekade 'n uitgebreide lesingreis in die Verenigde State gehad. Hulle het ook verskeie somers deurgebring in die stad Bilignin, in die Ain-distrik in Oos-Frankryk, in die skilderagtige Rhône-Alpes. Die twee vroue het hul geliefde poedel genaamd "Basket", wie se opvolger, "Basket II", Alice getroos het in die jare na Gertrude se dood.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog verhuis Stein en Toklas na 'n landhuis wat hulle al jare lank in Bilignin, Ain, in die Rhône-Alpes-streek gehuur het. Gertrude en Alice, wat albei Joods was, het die vervolging vrygespring waarskynlik vanweë hul vriendskap met Bernard Faÿ, wat 'n medewerker van die Vichy -regime was en verbintenisse met die Gestapo gehad het, of moontlik omdat Gertrude 'n Amerikaner en 'n beroemde skrywer was. Gertrude se boek 'Wars I Have Seen', geskryf voor die Duitse oorgawe en voor die bevryding van Duitse konsentrasiekampe, het die Duitse leër met Keystone -polisie vergelyk. Toe Faÿ na die oorlog lewenslank tot harde arbeid gevonnis is, het Gertrude en Alice hom beywer vir sy vrylating. 'N Paar jaar later sou Toklas geld bydra tot Faÿ se ontsnapping uit die gevangenis. Na die oorlog is Stein deur baie jong Amerikaanse soldate besoek. Die uitgawe van 6 Augustus 1945 van Lewe tydskrif bevat 'n foto van Stein en Amerikaanse soldate wat voor Hitler se bunker in Berchtesgaden poseer. Hulle gee almal die Nazi -saluut en Stein dra die tradisionele Alpine pet, vergesel van die teks: "Off We All Went To See Germany." 
In die 1980's is 'n kabinet in die Yale University Beinecke -biblioteek, wat vir 'n onbepaalde aantal jare gesluit was, oopgemaak en bevat ongeveer 300 liefdesbriewe wat deur Stein en Toklas geskryf is. Hulle is vir die eerste keer bekend gemaak en onthul intieme besonderhede van hul verhouding. Stein se liefde vir Toklas was "Baby Precious", op sy beurt was Stein vir Toklas, "Mr. Cuddle-Wuddle". 
Lesbiese verhoudings Redigeer
Stein is die skrywer van een van die vroegste verhale wat verskyn het, "Q.E.D."(gepubliseer in 1950 as Dinge soos dit is), geskryf in 1903 en onderdruk deur die skrywer. Die verhaal, geskryf tydens reise nadat sy die universiteit verlaat het, is gebaseer op 'n romantiese verhouding van drie persone waarin sy betrokke geraak het toe sy by Johns Hopkins in Baltimore studeer het. Die aangeleentheid was ingewikkeld, aangesien Stein minder ervare was met die sosiale dinamika van romantiese vriendskap sowel as haar eie seksualiteit en morele dilemmas daaroor. Stein het destyds volgehou dat sy 'passie in sy vele vermomde vorms' verafsku. Die verhouding tussen Stein se kennisse, Mabel Haynes en Grace Lounsbury, het geëindig toe Haynes een met Mary Bookstaver (ook bekend as May Bookstaver) begin het. Stein was verlief op Bookstaver, maar het nie daarin geslaag om hul verhouding te bevorder nie. Boekstaver, Haynes en Lounsbury was almal later getroude mans. 
Stein het haar pseudo-manlikheid begin aanvaar en definieer deur die idees van Otto Weininger Seks en karakter (1906). Weininger, alhoewel Joods van geboorte, het Joodse vroulike vrouens en vroue as ongeskik vir self en genie beskou, behalwe vir homoseksuele vroue wat manlikheid benader. Aangesien Stein genie gelykstel aan manlikheid, word haar posisie as vrou en intellektueel moeilik om te sintetiseer, en moderne feministiese interpretasies van haar werk word bevraagteken. 
Meer positiewe bevestigings oor Stein se seksualiteit het begin met haar verhouding met Alice B. Toklas. Ernest Hemingway beskryf hoe Alice Gertrude se "vrou" was deurdat Stein selde sy (Hemingway se) vrou toegespreek het, en hy het Alice dieselfde behandel en die twee "vrouens" laat gesels. 
Die meer bevestigende opstel "Miss Furr en Miss Skeene" is een van die eerste homoseksuele openbaringsverhale wat gepubliseer is. Die werk, soos Q.E.D., word ingelig deur Stein se groeiende betrokkenheid by 'n homoseksuele gemeenskap,  alhoewel dit gebaseer is op lesbiese vennote Maud Hunt Squire en Ethel Mars.  Die werk bevat meer as 100 keer die woord "gay", miskien die eerste gepubliseerde gebruik van die woord "gay" met verwysing na verhoudings van dieselfde geslag en diegene wat dit het,  en dus het oningeligte lesers die lesbiese inhoud. 'N Soortgelyke opstel van gay mans begin duideliker met die reël "Soms soen mans", maar is minder bekend. 
In Tender knoppies Stein lewer kommentaar op lesbiese seksualiteit en die werk is vol met "hoogs saamgeperste lae van openbare en private betekenisse" wat deur woordspel geskep is, insluitend woordspeling op die woorde "boks", "koei" en in titels soos "tender knoppies". 
Saam met Stein se alom bekende "Rose is 'n roos is 'n roos is 'n roos"  aanhaling, "daar is daar nie" is ook een van haar bekendste. Dit verskyn in Gertrude Stein, Almal se outobiografie (Random House 1937, p 289) en word dikwels toegepas op die stad van haar kinderjare, Oakland, Kalifornië. Verdedigers en kritici van Oakland het gedebatteer oor wat sy werklik bedoel het toe sy dit in 1933 gesê het, nadat hulle op 'n boektoer na San Francisco gekom het. Sy het met 'n veerboot na Oakland gegaan om die plaas waarop sy grootgeword het, te besoek, en die huis waarin sy gewoon het naby 13th Avenue en E. 25th Street in Oakland. Die huis is vernietig en die landbougrond is ontwikkel met nuwe behuising in die drie dekades sedert haar pa die eiendom verkoop het en nader aan die kommersiële spilpunt van die woonbuurt in Washingtonstraat (nou 12de Laan) verhuis het.
Sy het ons na haar kleindogter wat in die Dominikaanse klooster in San Raphael geleer het, besoek, ons het met 'n veerboot oor die baai gegaan, wat nie verander het nie, maar bok -eiland kon net sowel nie daar gewees het nie, maar wat was die nut van my As ek uit Oakland gekom het, was dit nie natuurlik om van daar af te kom nie, ja, skryf daaroor as ek wil, of iets as ek wil, maar daar is niks daar nie. 
. maar nie daar nie, daar is geen daar nie. . Ah Thirteenth Avenue was dieselfde as wat dit lomp en toegegroei was. . Natuurlik was die huis, die huis, die groot huis en die groot tuin en die bloekombome en die roosheining natuurlik nie meer daar nie, wat was die nut?
Dit is 'n snaakse ding oor adresse waar u woon. As jy daar woon, weet jy dit so goed dat dit soos 'n identiteit is, 'n ding wat soveel iets is dat dit nooit 'n ander ding kan wees nie en dan woon jy êrens anders en jare later, die adres wat soveel 'n adres was dat dit soos u naam was en dat u dit gesê het asof dit nie 'n adres was nie, maar iets wat leef en dan jare later weet u nie wat die adres is nie en as u sê dat dit nie meer 'n naam is nie, maar iets wat u nie kan onthou nie. Dit is wat maak dat u identiteit nie iets is wat bestaan ​​nie, maar iets wat u doen of nie onthou nie.
Tommy Orange se 2018 -roman Toemaar, oor inheemse Amerikaners wat in Oakland woon, kry sy naam uit hierdie aanhaling.
Volgens Janet Malcolm se bestrede rekening in Twee lewens: Gertrude en Alice, Stein was 'n vokale kritikus van Franklin D. Roosevelt en die New Deal.   
Sommige beklemtoon Stein se vreemde, feministiese, pro-immigrasie en demokratiese politiek,   hoewel haar uitsprake oor immigrasie in die konteks van die tyd en wêreldgebeure gesien moet word. In 'n onderhoud van 1934 wat in Die New York Times sy verklaar:
"Dit is die rede waarom ek nie vandag die streng immigrasiewette in Amerika goedkeur nie. Ons het nuwe bloed gestimuleer. Dit is die beste om gesonde mededinging te bevoordeel. Daar is geen rede waarom ons nie ons immigrante met groter sorg moet kies nie, ook waarom ons sekere mense nie moet blokkeer nie en byvoorbeeld die kleurlyn behou. Maar as ons immigrasie heeltemal stop, sal ons stagneer. Die Franse hou miskien nie van die kompetisie van buitelanders nie, maar laat hulle in. Hulle aanvaar die uitdaging en Ek is verbaas dat daar nie meer oor immigrasie in die Verenigde State gepraat word as wat daar is nie. . " 
Sy onderskryf in die openbaar generaal Francisco Franco tydens die Spaanse Burgeroorlog en bewonder Vichy -leier, maarskalk Philippe Pétain.  Sommige het aangevoer vir 'n meer genuanseerde siening van Stein se samewerkingsaktiwiteit, en beweer dat dit gewortel was in haar oorlogstoestand en status as 'n Jood in Frankryk wat deur Nazi-besette Frankryk was.     Op dieselfde manier het Stein in 1938 kommentaar gelewer op Benito Mussolini, Adolf Hitler, Franklin D. Roosevelt, Joseph Stalin en Leon Trotsky: "Daar is te veel vaders tans en daar is geen twyfel daaroor: vaders is depressief. " 
Terwyl Stein se politieke verbintenisse geïdentifiseer is met die modernistiese bewegings in kuns en letterkunde, was dit 'n mengsel van reaksionêre en progressiewe idees. Sy was uitgesproke in haar vyandigheid teenoor liberale hervormings van progressiewe politiek. Vir Stein was die industriële rewolusie 'n negatiewe maatskaplike krag wat stabiliteit ontwrig, waardes verneder en kulturele agteruitgang beïnvloed het. Stein het die 18de eeu geïdealiseer as die goue era van die beskawing, in Amerika verpersoonlik as die era van sy stigters en wat in Frankryk was, die glorie van sy pre-revolusionêre Ancien Régime.   Terselfdertyd was sy pro-immigrant, pro-demokraties en anti-patriargaal.  Haar laaste groot werk was die libretto van die feministiese opera Die Moeder van Ons Almal (1947) oor die sosiaal -progressiewe suffragette -beweging en 'n ander werk uit hierdie tyd, Brewsie en Willie (1946), het sterk steun uitgespreek vir die Amerikaanse G.I.s.
'N Versameling bronmateriaal bevestig dat Stein moontlik haar lewe kon red en haar leefstyl kon handhaaf deur die beskerming van die magtige Vichy -regeringsamptenaar Bernard Faÿ. Stein het Faÿ in 1926 ontmoet en volgens Alice B. Toklas het hy haar 'geliefde vriend tydens haar lewe' geword. Faÿ was die primêre vertaler van Stein se werk in Frans, en het daarna haar Amerikaanse boektoer van 1933–34 onderneem, wat Stein die status van beroemdhede verleen het en 'n baie suksesvolle promosie van haar memoires was, Die outobiografie van Alice B. Toklas.  Die invloed van Faÿ het 'n belangrike rol gespeel in die voorkoming van die konfiskering van Nazi's van Stein se histories betekenisvolle en geldelik waardevolle versameling kunswerke, wat gedurende die oorlogsjare in die Paris -rue Christine -woonstel in Parys onder geslote beskerming gebly het. 
In 1941, op voorstel van Faÿ, het Stein ingestem om ongeveer 180 bladsye toesprake van marskalk Philippe Pétain in Engels te vertaal. In haar inleiding maak Stein 'n analogie tussen George Washington en Pétain. Sy skryf oor die hoë agting waarin Pétain deur sy landgenote gehou word. Frankryk respekteer en bewonder die man wat 'n wapenstilstand met Hitler geslaan het. Stein se vertalings, wat bedoel is vir 'n Amerikaanse leserspubliek, is uiteindelik nooit in die Verenigde State gepubliseer nie. Uitgewer van Random House, Bennett Cerf, het die inleiding wat Stein vir die vertalings geskryf het, gelees en was geskok oor wat sy opgelewer het. 
Hoewel Joods, het Stein saamgewerk met Vichy France, 'n regime wat meer as 75,000 Jode na Nazi -konsentrasiekampe gedeporteer het, waarvan slegs 3 persent die Holocaust oorleef het.   In 1944 skryf Stein dat Petain se beleid 'regtig wonderlik so eenvoudig so natuurlik so buitengewoon' was. Dit was die stelling van Stein in die jaar toe die stad Culoz, waar sy en Toklas woon, die Joodse kinders na Auschwitz verwyder het.  Dit is egter moeilik om te sê hoe bewus Stein van hierdie gebeure was. Soos sy ingeskryf het Oorloë wat ek gesien het, "Hoe naby dit ook al is, dit is altyd nie baie naby nie. Selfs as dit hier is."  Stein het drie jaar tevore, in 1941, gestop met die vertaling van Petain se toesprake.
Stein kon die Japannese aanval by Pearl Harbor veroordeel terwyl hy tegelykertyd die dissonante aanvaarding van Hitler as veroweraar van Europa behou.  Die joernalis Lanning Warren het 'n onderhoud met Stein in haar woonstel in Parys gevoer in 'n stuk wat in gepubliseer is Die New York Times Magazine op 6 Mei 1934. Stein het skynbaar ironies verklaar dat Hitler die Nobelprys vir Vrede verdien.
"Die Saksiese element is altyd bestem om oorheers te word. Die Duitsers het nie 'n gawe om te organiseer nie. Hulle kan net gehoorsaam. En gehoorsaamheid is nie organisasie nie. Organisasie kom uit 'n gemeenskap van wil sowel as 'n gemeenskap van aksie. En in Amerika het ons demokrasie Ek het gesê Hitler behoort die vredesprys te hê, omdat hy alle elemente van stryd en stryd uit Duitsland verwyder. na aktiwiteit. Dit beteken vrede. "    
Aangesien Stein na die oorlog gesê het dat die enigste manier om wêreldvrede te verseker, was om die Duitsers ongehoorsaamheid te leer,  word hierdie Stein -onderhoud uit 1934 geïnterpreteer as 'n ironiese grap gemaak deur 'n geoefende ikonoklast in die hoop om aandag te trek en kontroversie uit te lok. . In 'n poging om gewilde algemene wanvoorstellings van Stein se oorlogstyd aktiwiteite reg te stel, is 'n dossier met artikels deur kritici en historici versamel vir die aanlyn tydskrif Jacket2. 
Daar kan slegs bespiegel word oor hoeveel van Stein se oorlogsaktiwiteite gemotiveer is deur die werklike nood van selfbehoud in 'n gevaarlike omgewing. Haar lojaliteit aan Pétain het egter moontlik die verstand te bowe gegaan.   Sy is deur Amerikaanse ambassadeurs, vriende en familie aangemoedig om Frankryk te verlaat toe die moontlikheid nog bestaan, maar wou dit nie doen nie. Sedert sy geboorte gewoond was aan 'n lewensreg, was Stein moontlik oortuig dat haar rykdom en bekendheid haar sou vrystel van wat ander Europese Jode oorgekom het. In 'n opstel geskryf vir die Atlantic Maandeliks in November 1940 skryf Stein oor haar besluit om Frankryk nie te verlaat nie: "dit sal vreeslik ongemaklik wees en ek is kieskeurig oor my kos." Stein het Pétain aanhou prys nadat die oorlog geëindig het, dit was in 'n tyd toe Pétain deur 'n Franse hof tereggestel is weens verraad. 
Skrywer Djuna Barnes het 'n bytende beoordeling van Stein se boek gegee, Oorloë wat ek gesien het:
"Jy voel nie dat sy [Stein] ooit regtig bekommerd is oor die smarte van die mense nie. Haar kommer op die hoogste punt is 'n goed gevoede vrees." 
Ander het aangevoer dat sommige van die verslae van Stein se oorlogstydbedrywighede 'n "heksejag" beloop het. 
Stein is op 27 Julie 1946 in die ouderdom van 72 oorlede na 'n operasie vir maagkanker in die Amerikaanse hospitaal in Neuilly-sur-Seine, naby Parys.  Sy is begrawe in Parys in die Père Lachaise -begraafplaas.  Later is Alice B. Toklas langs haar begrawe.  Volgens die beroemde weergawe van haar laaste oomblikke, voordat sy geopereer is, het Stein haar lewensmaat Toklas gevra: "Wat is die antwoord?" Nadat Toklas vir Stein geantwoord het dat daar geen antwoord was nie, het Stein daarteen teëgegaan deur terug te sak in haar bed en te mompel: "Dan is daar geen twyfel nie!" 
Haar metgesel Toklas het egter twee ander weergawes van die ontmoeting gegee - nie een van hulle stem ooreen met die 'kanonieke' weergawe hierbo nie. Skryf in die Junie 2005 -uitgawe van Die New Yorker, Beskryf Janet Malcolm:
Op 27 Julie 1946 is Stein geopereer weens 'n onklaarbare maagkanker en het gesterf voordat hy uit narkose gekom het. In 'Wat onthou word', skryf Toklas oor die 'ontsteld, verward en baie onseker' middag van die operasie. 'Ek het langs haar gesit en sy het vroeg die middag vir my gesê: Wat is die antwoord? Ek was stil.In daardie geval het sy gesê, wat is die vraag? "Tog het Toklas in 'n brief aan Van Vechten tien jaar tevore geskryf:
Oor Baby se laaste woorde. Sy sê toe sy uit die slaap wakker word-wat is die vraag. En ek het nie geantwoord dat ek gedink het sy is nie heeltemal wakker nie. Toe sê sy weer-wat is die vraag en voordat ek kon praat, gaan sy verder-as daar geen vraag is nie, is daar geen antwoord nie.
Stein se biograwe het natuurlik die superieure gekies "wat is dan die vraag?" weergawe. Sterk verhale wen die swakke as geen feitelike struikelblok in die pad staan ​​nie. Wat Stein eintlik gesê het, is onbekend. Dat Toklas die mindere weergawe in 'n brief van 1953 aangehaal het, is suggestief, maar nie afdoende nie. 
Stein het die skrywer en fotograaf Carl Van Vechten as haar literêre eksekuteur aangewys, en hy het gehelp om werke van haar te publiseer wat tydens haar dood ongepubliseer was. Daar is 'n monument vir Stein op die Upper Terrace van Bryant Park, New York.
Sherwood Anderson in sy openbare inleiding tot Stein se publikasie van 1922 van Aardrykskunde en toneelstukke geskryf:
Vir my bestaan ​​die werk van Gertrude Stein uit 'n heropbou, 'n heeltemal nuwe hervorming van die lewe, in die stad van woorde. Hier is 'n kunstenaar wat belaglikheid kon aanvaar, wat selfs die voorreg vergeet het om die groot Amerikaanse roman te skryf, ons Engelssprekende verhoog op te hef en die baaie van die groot digters te dra om tussen die klein huishoudelike woorde te gaan woon, boelie straathoekwoorde, die eerlike werkende, geldbesparende woorde en al die ander vergete en verwaarloosde burgers van die heilige en half vergete stad.
In 'n privaat brief aan sy broer Karl, het Anderson gesê: "Wat Stein betref, ek dink nie sy is te belangrik nie. Ek dink sy het 'n belangrike ding om te doen, nie vir die publiek nie, maar vir die kunstenaar waarmee sy werk. woorde as sy materiaal.  "
Ander kritici was meer negatief oor Stein se werk. F. W. Dupee (1990, p. IX) omskryf "Steinese" as "gnomies, herhalend, onlogies, yl onderstreep. 'N skandaal en 'n genot, wat hom in dieselfde mate verleen aan belaglike parodie en kwaai veroordeling."
Komponis Constant Lambert (1936) vergelyk Stravinsky se keuse van "die vaagste en minste betekenisvolle frases" in L'Histoire du Soldat aan Gertrude Stein's in "Helen Furr and Georgine Skeene" (1922), spesifiek: "[E] eendag was hulle daar gay, hulle was gereeld elke dag daar." Hy skryf dat die "effek ewe waardeer sal word deur iemand met geen kennis van Engels nie", blykbaar die woordspeling wat Stein gereeld gebruik, ontbreek.
Almal wat in hierdie bisarre twintigerjare baie uiteenlopend lees, kan nie die gevolgtrekking kom dat 'n aantal gekke mans en vrouens dinge skryf wat opvallend belangrik is vir belangrike komposisie onder sekere persone wat van beter behoort te weet nie. Stuart P. Sherman het egter geweier om gereken te word onder diegene wat in verwondering en bewondering staan ​​vir een van die vernaamste van die idiote, Gertrude Stein. Hy beoordeel haar Aardrykskunde en toneelstukke in die uitgawe van 11 Augustus van die Literêre resensie van die New York Evening Post en kom tot die oortuiging dat dit 'n wonderlike en noukeurige prestasie is om ongeveer 80 000 woorde neer te lê wat niks beteken nie. 
Skrywer Katherine Ann Porter het haar eie insig gegee oor Stein se literêre nalatenskap: 'Wyse of dom of glad niks, alles kom op die bladsy met 'n lug van alles gelyk, onbelangrik op sigself belangrik omdat dit met haar gebeur het en waaroor sy skryf Dit." 
Geskiedenis Professor Blanche Wiesen Cook, het oor Stein geskryf: "Sy was nie 'n radikale feminis nie. Sy was Joods en antisemities, lesbies en minagtend vir vroue, onkundig oor ekonomie en vyandig teenoor sosialisme." 
Skryf vir Vanity Fair tydskrif in 1923, het die vooraanstaande literatuurkritikus Edmund Wilson op 'n vorige manier 'n soortgelyke evaluering gekry as dié van Katharine Ann Porter, twintig jaar later, na Stein se dood. Wilson was van mening dat Stein se tegniek 'n gebrekkige metodiek was, met woorde wat ooreenstem met die manier waarop Kubiste abstrakte vorms in hul kunswerke gemanipuleer het. Soos Wilson geskryf het, handel literatuur in teenstelling met die plastiese kunste
"menslike spraak [wat] 'n weefsel van idees is.. Juffrou Stein verstaan ​​nie meer die omstandighede waaronder literêre effekte geproduseer moet word nie. Daar is soms egte musiek in die mees verwarrende van haar werke, maar daar is selde kommunikeerde emosies. " 
'N Verhewe waarnemer, hoog bo alles daaronder, vergelyk hy Stein met 'n selfopgevatte "Boeddha. Wat indrukke registreer soos 'n Augustus seismograaf." 
Stein se literêre produksie was 'n vermaaklikheidsonderwerp vir haar broer Leo Stein, wat haar skryfwerk as 'n 'gruwel' gekenmerk het. Later het afvalliges van Stein se werk haar eksperimentering beskou as die ernstige gevolg van haar beweerde onvermoë om te kommunikeer deur middel van taalkundige konvensie, wat 'n gebrek aan vaardighede het "om doeltreffend met taal om te gaan, sodat sy haar grootste swakheid in haar merkwaardigste krag gemaak het". 
In sy biografiese roman uit 1938 Die groen dwaas, Die Ierse digter Patrick Kavanagh beskryf die werke van Gertrude Stein met liefde as 'soos whisky vir my, haar vreemde ritmes het die clichévorming van my gedagtes verbreek'. 
Stein was die onderwerp van baie artistieke werke.
In 2005 vertolk die dramaturg/akteur Jade Esteban Estrada Stein in die solo -musiekblyspel ICONS: The Lesbian and Gay History of the World, Vol. 1 aan die Princeton Universiteit. In 2006 het teaterregisseur/akteur Luiz Päetow sy solo geskep, Speel, waarin Stein se gelyknamige lesing uit 1934 uitgebeeld word, en etlike jare deur Brasilië getoer het.  Hou van herhaal is 'n musiekblyspel deur Stephen Flaherty gebaseer op die geskrifte van Gertrude Stein. Stein en Alice B. Toklas is albei karakters in die vertoning van agt persone. Stein is 'n sentrale karakter in Nick Bertozzi se 2007 grafiese roman Die Salon.
Die postuum gepubliseer Tydskrifte van Ayn Rand bevat verskeie hoogs vyandige verwysings na Gertrude Stein. Van Rand se werknotas vir haar roman Die Fountainhead, dit is duidelik dat die karakter Lois Cook in daardie boek bedoel was as 'n karikatuur van Stein. 
Stein (gespeel deur Bernard Cribbins) en Toklas (gespeel deur Wilfrid Brambell) is uitgebeeld in die Sweedse 1978 absurdistiese fiksiefilm Picassos äventyr (Die avonture van Picasso) deur regisseur Tage Danielsson, met Gösta Ekman as Picasso. 
Stein is in die 2011 Woody Allen -rolprent vertolk Middernag in Parys deur Kathy Bates, en deur Tracee Chimo in die 2018 -seisoen van die televisiereeks Genie wat fokus op die lewe en loopbaan van Pablo Picasso.
Wag vir die maan, 'n film met Linda Bassett in die hoofrol wat in 1987 vrygestel is.  The Young Indiana Jones Chronicles, 'n TV -reeks met Alice Dvoráková in die hoofrol wat in 1993 vrygestel is. 
Stein word bygevoeg tot 'n lys van groot kunstenaars en noemenswaardige in die gewilde Broadway -musiekblyspel Huur in die liedjie "La Vie Boheme". Sy word ook genoem in die Fred Astaire - Ginger Rogers 1935 -film Keil en in die liedjie "Roseability" deur die Skotse rockgroep Idlewild.
Die komponis Ricky Ian Gordon en die librettis Royce Vavrek se opera 27 oor Stein en Toklas het in Junie 2014 in première by die Opera Theatre of St. Louis met Stephanie Blythe as Stein. 
In 2014 was Stein een van die eerste eerbewoners in die Rainbow Honor Walk, 'n roemwandeling in die Castro -woonbuurt in San Francisco, waar LGBTQ -mense opgemerk is wat 'beduidende bydraes op hul gebied gelewer het'.   
Edward Einhorn het die toneelstuk geskryf Die huwelik van Alice B. Toklas deur Gertrude Stein, 'n klug oor hul fantasiehuwelik wat ook die verhaal van hul lewe vertel het. Dit het in Mei 2017 die première by HERE Arts Center in New York. 
Die kunswerke van 2018 Woorde doen soos hulle wil deur Eve Fowler behels die opname van trans en lesbiese Kaliforniërs wat Stein se werk uit 1922 lees, genaamd "Miss Furr and Miss Skeene". 
Die bekendste kunstenaars van alle tye
Die oorspronklike Renaissance -man, Leonardo, word met genie geïdentifiseer, nie net vir meesterwerke soos die Mona Lisa (waarvan die titel as superlatief die taal betree het), The Last Supper en The Lady with an Ermine nie, maar ook vir sy tekeninge van tegnologie (vliegtuie, tenks, motors) wat vyfhonderd jaar in die toekoms was.
Michelangelo was 'n drievoudige bedreiging: 'n skilder (die Sixtynse plafon), 'n beeldhouer (die David en Piet & agrave) en argitek (die Sint -Pietersbasiliek in Rome). Maak dit 'n viervoudige bedreiging, aangesien hy ook gedigte geskryf het. Alhoewel hy tussen Florence, Bologna en Venesië gewip het, was sy grootste opdragte vir die Medici Popes (onder andere Julian II en Leo X) in Rome. Afgesien van die voormelde Sixtynse plafon, die Sint -Pietersbasiliek en Piet & agrave, was daar sy graf vir pous Julian II (wat sy ikoniese kerfwerk van Moses insluit) en die ontwerp vir die Laurentiaanse biblioteek in die San Lorenzo -kerk. Twintig jaar nadat hy die Sixtynse plafon geskilder het, keer hy terug na die kapel om een ​​van die grootste fresco's van die Renaissance te skep: Die laaste oordeel.
Foto: Courtesy CC/Wikimedia/Jorg Bittney Unna
Hierdie Nederlandse meester, een van die grootste kunstenaars in die geskiedenis, is verantwoordelik vir meesterwerke soos The Night Watch en Doctor Nicolaes Tulp se demonstrasie van die anatomie van die arm. Maar hy is veral bekend vir portrette waarin hy 'n ongelooflike vermoë demonstreer om die diepste gedagtes van sy onderdane op te roep (insluitend homself deur die spel van gesigsuitdrukking en die val van lig oor die sit -en -rsquos -kenmerke.
Rembrandt van Rijn, Selfportret as die apostel Paulus, 1661
Opvallend genoeg was Vermeer twee eeue lank grootliks vergete voor sy herontdekking in die 19de eeu. Sedertdien word hy erken as een van die belangrikste kunstenaars in die kunsgeskiedenis, 'n kunstenaar wat werke van ongelooflike skoonheid kan lewer. Baie het aangevoer dat die Vermeer 'n vroeë vorm van projektor en mdashan van camera obscura en mdashan gebruik het, en beslis die sagte vervaag wat hy gebruik, blyk fotorealisme te wees. Maar die belangrikste aspek van sy werk is hoe dit lig as 'n tasbare stof voorstel.
Watteau (1684 en ndash1721) was waarskynlik die grootste Franse skilder van die 18de eeu, 'n oorgangsfiguur tussen barokkuns en die Roccoco-styl wat gevolg het. Hy beklemtoon kleur en beweging, en stel sy komposisies so op dat dit amper soos teatertonele lyk, maar dit was die atmosferiese kwaliteit van sy werk wat baie invloedryk sou word vir kunstenaars soos J.M.W Turner en die Impressioniste.
Jean-Antoine Watteau, The Shop Sign of Gersaint, (1720 & ndash21)
Foto: met vergunning CC/Wikimedia Commons/Antoine Watteau
Eug & egravene Delacroix (1798 en ndash1863) was een van die hoë figure van die 19de-eeuse kuns. 'N Toonaangewende figuur van romantiek en mdash wat bevoorregte emosies het oor rasionalisme en mdash Delacroix en rsquos ekspressiewe verfhantering en kleurgebruik, het die grondslag gelê vir opeenvolgende avant-garde bewegings van die 1800's en daarna.
Eugene Delacroix, selfportret met groen vest, ca. 1837
Foto: Courtesy CC/Wikimedia Commons/cgfa.sunsite.dk via web.archive.org
Monet, miskien die bekendste kunstenaar onder die impressioniste, het die veranderlike effekte van lig op die landskap vasgelê deur prismatiese skerwe kleur wat as vinnig geverfde strepe gelewer word. Boonop het sy veelvuldige studies oor hooiberg en ander onderwerpe die gebruik van seriële beelde in popkuns en minimalisme verwag. Maar dieselfde teken: sy magistriale leliedam-skilderye in die laat loopbaan het Abstrakte Ekspressionisme en Kleurveld-Abstaksie voorspel.
Die meeste mense ken Georges Seurat (1859 en ndash1891) as die uitvinder van pointillisme (wat hy eintlik saam met die kunstenaar Paul Signac ontwikkel het), 'n radikale skildertegniek waarin klein stukkies kleur op die doek aangebring word, wat dit aan die kyker se oog laat om dit op te los kolletjies en strepe in beelde. Net so belangrik is dat Seurat gebreek het met die vasvang-die-oomblik-benadering van ander impressioniste, eerder as 'n geordende komposisiestyl wat die stilte van klassieke kuns herinner.
Georges Seurat, 'n Sondagmiddag op die eiland La Grande Jatte, 1884 en ndash1886
Foto: Met dank aan The Art Institute of Chicago/Helen Birch Bartlett Memorial Collection
Van Gogh is legendaries omdat hy geestelik onstabiel was (hy het immers 'n deel van sy oor gesny na 'n argument met medeskilder Paul Gauguin), maar sy skilderye is een van die bekendste en geliefdes van alle tye. (Sy skildery, The Starry Night, het 'n treffende Top 40 -treffer van Don McClean geïnspireer.) Van Gogh & rsquos se tegniek om te skilder met vlae dik penseelstroke wat bestaan ​​uit helder kleure wat reguit uit die buis gedruk word, sal die volgende generasies kunstenaars inspireer.
Vincent van Gogh, Selfportret, 1889
Ek skree, jy skree ons almal skree vir Munch & rsquos The Scream, die Mona Lisa van angs. In 2012 het 'n pastelweergawe van Edvard Munch & rsquos se ikoniese ontlokking van moderne angs 'n destydse astronomiese prys van $ 120 miljoen op 'n veiling behaal ('n maatstaf wat sedertdien verskeie kere gehaal is). Die loopbaan van Munch & rsquos was meer as net 'n enkele skildery. Hy en rsquos het algemeen erken dat dit die voorloper van ekspressionisme was, en kunstenaars soos kunstenaars uit die 20ste eeu soos Egon Schiele, Erich Heckel en Max Beckmann beïnvloed.
Edvard Munch, Die Skreeu, 1893
Foto: Amerikaanse openbare domein
Wene aan die begin van die 20ste eeu was 'n broeikas van sielkundig en seksueel gelaaide spanning en onderdrukking, en geen figuur het die omgewing beter gekanaliseer as Egon Schiele (1890 en ndash1918), wie se koorsgevoeligheid tot uiting gekom het in tekeninge en skilderye van onderwerpe wat so eksplisiet was as hulle was geskok.
Egon Schiele, Selfportret met Physalis, 1912
Foto: met vergunning CC/Wikimedia Commons/Google Arts & amp Culture
Die Fin de si & egravecle Weense simbolistiese skilder Gustav Klimt is bekend daarvoor dat hy goudblaar gebruik het, iets wat hy opgetel het tydens die besoek van die beroemde Bisantynse fresco's in Ravenna, Italië. Hy het die idee die bekendste in sy meesterstuk, Portrait of Adele Bloch-Bauer I, gebruik, en ook bekend as Oostenryk en rsquos Mona Lisa & mdasha-skildery wat deur die Nazi's tydens die Tweede Wêreldoorlog gebuit is. Die verhaal van die uiteindelike terugkeer na die regmatige eienaar was die basis van die film, Woman In Gold, met Helen Mirren. 'N Ander Klimt -skildery, The Kiss, is ewe ikonies.
Pablo Picasso, gebore in M ​​& aacutelaga, Spanje, is ongetwyfeld een van die bekendste kunstenaars ooit. Sy naam is feitlik sinoniem met moderne kuns, en dit maak geen kwaad dat hy die algemene beeld van die outlaw -genie pas nie, wie se ambisies ooreenstem met 'n aptyt om groot te lewe. Hy het die verloop van die kunsgeskiedenis verander met revolusionêre innovasies, insluitend collage en natuurlik kubisme, wat die wurggreep van verteenwoordigende onderwerpe oor kuns verbreek het en die tempo vir ander kunstenaars uit die 20ste eeu bepaal het. Hy het verskeie mediums heeltemal verander en soveel werke gemaak dat dit moeilik is om sy prestasie te begryp.
Pablo Picasso, Vrou met waaier, 1909
Geen kunstenaar is so nou gekoppel aan die sensuele genot van kleur as Henri Matisse nie. Sy werk handel oor kronkelende krommes wat gewortel is in die tradisies van figuurlike kuns, en was altyd gefokus op die verleidelike genot van pigment en kleur. Ek is in beginsel nie 'n revolusionêr nie, en hy het eenkeer gesê. Waarvan ek droom, is 'n kuns van balans, van suiwerheid en kalmte, sonder kommerwekkende of neerdrukkende onderwerpe en 'n kalmerende, kalmerende invloed op die gemoed, soos 'n goeie leunstoel. & rdquo
Henri Matisse, Parys, 13 Mei 1913
Die naam Ren & eacute Magritte word algemeen erken deur kunsliefhebbers en agnostici, en met goeie rede: Hy het ons verwagtinge van wat werklik is en wat nie, heeltemal verander. As iemand iets as 'lcquosurreal' beskryf, & rdquo is die kans goed dat 'n beeld van Magritte in sy of haar kop verskyn.
Magritte Rene, Die dak van die wêreld, 1926-1927
Dal & iacute was effektief Warhol voordat daar 'n Warhol was. Net soos Andy, het Dal & iacute die beroemdheid aangegryp, amper as 'n aanvulling op sy werk. Dal & iacute & rsquos se skilderye was 'n toonbeeld van surrealisme met sy smeltende horlosies en skrikwekkende landskappe, en hy het 'n ewe vreemde voorkoms gekweek, met 'n lang, wasagtige snor aan wat lyk soos katke. Ooit die volmaakte showman, het Dal & iacute eens verklaar, en ek is nie vreemd nie. Ek is net nie normaal nie. & Rdquo
Salvador Dal & iacute met Babou, die ocelot en suikerriet, 1965
Georgia O & rsquoKeeffe & rsquos se reputasie berus deels op die idee dat baie van haar skilderye 'n sekere deel van die vroulike anatomie oproep. O'Keeffe verwerp self die idee dat haar komposisies en veral haar blommestudies en simbole 'n simboliese voorstelling van vaginas was, maar die idee het vasgesteek. Nietemin, daar is soveel meer aan die kunstenaar se werk, wat beskryf kan word as 'n mengsel van simboliek, presisie en abstraksie.
Hopper & rsquos se raaiselagtige skilderye kyk na die hol kern van die Amerikaanse ervaring en vervreemding en eensaamheid wat die ander kant verteenwoordig van ons godsdienstige toewyding aan individualisme en die strewe na 'n dikwels ontwykende geluk. In komposisies soos Nighthawks, Automat en Office in a Small City, vang hy stilte in wanhoop, sy onderdane vasgevang in die limbo tussen aspirasie en werklikheid. Sy landskappe is eweneens deurdrenk met die gevoel dat die oop ruimtes in Amerika net so vagevuur is as onbeperk.
Edward Hopper, Selfportret, 1906
Die Mexikaanse kunstenaar en feministiese ikoon was 'n uitvoerende kunstenaar van verf en gebruik die medium om haar kwesbaarhede bloot te lê, terwyl sy ook 'n persona van haarself as 'n verpersoonliking van die kulturele erfenis van Mexiko bou. Haar beroemdste werke is die vele surrealistiese selfportrette waarin sy 'n koninklike gesindheid behou, alhoewel sy haarself as 'n martelaar vir persoonlike en fisiese lyding werp en mdashanguishes gewortel is in 'n lewe van ongelukke, waaronder poliokontraksie as kind, wat aan 'n katastrofiese besering ly. 'n tiener en 'n onstuimige huwelik met die mede -kunstenaar Diego Rivera deurstaan.
Belemmer deur alkoholisme, selfvertroue en onbeholpenheid as 'n konvensionele skilder, het Pollock sy beperkings in 'n kort maar gloeiende tydperk tussen 1947 en 1950 oortref toe hy die drup-abstraksies vervaardig wat sy bekendheid versterk het. Hy het die esel oopgemaak om sy doeke op die vloer neer te lê, en hy gebruik huisverf reguit uit die blikkie en gooi dun dun stukke pigment wat 'n konkrete rekord van sy bewegings en mdasha -tegniek agterlaat wat as aksieskildery bekend sou staan.
Jackson Pollock, Weerspieëling van die Big Dipper, 1947
Tegnies het Warhol nie Pop Art uitgevind nie, maar hy het die pous van pop geword deur die styl uit die kunswêreld te haal en dit in die mode- en beroemdheidswêreld te bring. As kommersiële kunstenaar het hy die etos van reklame tot beeldende kuns gebring, selfs al het hy gesê: 'Geld verdien is kuns.' Alhoewel hy bekend was vir onderwerpe soos Campbell & rsquos Soup, Marilyn Monroe en Elvis Presley, was hy die grootste skepping.
Foto: met vergunning CC/Wikimedia/Jack Mitchell
Kusama (gebore 1929) is een van die bekendste kunstenaars wat vandag werk. Haar groot gewildheid spruit uit haar weerspieëlde & ldquoInfinity Rooms & rdquo wat onweerstaanbaar geblyk het vir Instagram -gebruikers, maar haar loopbaan strek oor ses dekades. Die Japannese kunstenaar het as kind begin ly aan hallusinasies wat manifesteer as flitse van lig of aura's, sowel as velde met kolletjies en blomme wat met haar gepraat het. Hierdie ervarings het die inspirasie vir haar werk verskaf, insluitend die voormelde kamers saam met skilderye, beeldhouwerke en installasies wat lewendige, fantasmagoriese patrone van stippels en ander motiewe gebruik. Tussen 1957 en 1972 woon sy in NYC, waar sy bekendheid verwerf het vir stoele gestoffeer met stofstowwe, sowel as buiteluggeleenthede wat openbare naaktheid behels. Haar sielkundige teistering het haar egter steeds geteister, en in 1977 het sy haar in die geesteshospitaal in Japan, waar sy sedertdien gewoon het, toegewy.
Die 20 grootste liefdesverhale uit die geskiedenis uit die werklike lewe
In afwagting op Valentynsdag, maak ons ​​'n draai deur die grootste liefhebbers van die geskiedenis en mdashstar gekruisig, vervloek, lewenslank en alles tussenin.
Liefde is 'n kragtige emosie. Deur die geskiedenis heen het verliefde paartjies oorloë en kontroversie veroorsaak, meesterstukke in skrif, musiek en kuns geskep en die harte van die publiek met die krag van hul bande betower. Van die aantrekkingskrag van Cleopatra tot die magnetisme van die Kennedy's, het hierdie liefdesverhoudinge as 'n teken in die geskiedenis gestaan. Berei u voor om oor hierdie liefdesverhale van die eeue te kyk.
Sy was 'n ander man se vrou, maar toe Parys, die 'aantreklike, vrou-mal' prins van Troje, Helen sien, die vrou wat Aphrodite die mooiste ter wêreld verklaar het, moes hy haar hê. Helen en Parys het saam weggehardloop en die dekade lange Trojaanse oorlog aan die gang gesit. Volgens die mite was Helen half goddelik, die dogter van koningin Leda en die god Zeus, wat in 'n swaan verander het om die koningin te verlei. Of Helen werklik bestaan ​​het, sal ons nooit weet nie, maar haar romantiese rol in die grootste epos van alle tye kan nooit vergeet word nie. Sy sal vir ewig "die gesig wees wat duisend skepe gelanseer het".
"Skitterend om na te kyk en na te luister, met die mag om almal te onderwerp. "Dit was die beskrywing van Cleopatra, koningin van Egipte. Sy kon alles gehad het of enigiemand wat sy wou, maar sy was hartstogtelik verlief op die Romeinse generaal Mark Antony Soos Shakespeare dit uitbeeld, was hul verhouding onbestendig ("Dwaas! Sien jy nie nou dat ek jou honderd keer kon vergiftig het as ek sonder jou kon lewe nie," het Cleopatra gesê), maar nadat hulle alles in 'n oorlog gevaar het op Rome en verlore, het hulle gekies om saam in 30 v.C. te sterf. .
Ons het gehoor van die Wall & mdashno, nie die een nie, die tweede eeu na Christus wat oor Engeland strek, maar wat van keiser Hadrianus se hart? Hy het dit verloor aan Antinous (heel links), 'n intelligente en sportliefde Griekse student. Die keiser het ''n obsessiewe hunkering na sy teenwoordigheid' getoon. Die twee het saam gereis en hul liefde vir jag nagestreef. Hadrian het eens die lewe van sy geliefde gered tydens 'n leeujag. Die keiser het selfs erotiese poësie geskryf. Tydens 'n besoek aan die Nyl verdrink Antinous geheimsinnig, maar sommige sê dat hy vermoor is deur diegene wat jaloers was op die toewyding van die keiser. Die verwoeste Hadrianus het Antinous tot 'n god verklaar, beveel dat 'n stad ter ere van hom gebou moet word en 'n ster na hom genoem, tussen die arend en die dierenriem.
Die eerste Plantagenet -koning van Engeland het 'n ryk, koninklike vrou gehad in Eleanor van Aquitanië en minnaresse in oorvloed, maar die liefde van sy lewe was 'Fair Rosamund', ook die 'Rose of the World' genoem. Om hul verhouding te verberg, het Henry 'n liefdesnes gebou in die binneste uitsparings van 'n doolhof in sy park by Woodstock. Tog vertel die verhaal dat koningin Eleanor nie gerus het totdat sy die labirint gevind het nie en dit na die sentrum opgespoor het, waar sy haar verbysterende mededinger ontbloot het. Die koningin het haar dood aangebied deur lem of gif. Rosamund het die gif gekies. Miskien nie toevallig nie, het Henry Eleanor 16 jaar van hul huwelik in die tronk gehou.
'N Vrou het selde as 'n diepgaande inspirasie vir 'n skrywer gedien, en tog het hy haar skaars geken. Die Italiaanse digter Dante Alighieri het passievol oor Beatrice geskryf in die Goddelike komedie en ander gedigte, maar het slegs twee keer die doel van sy liefde ontmoet. Die eerste keer was hy nege jaar oud en sy was agt. Die tweede keer was hulle volwassenes, en terwyl sy op straat in Florence loop, draai Beatrice, 'n smarag-oogskoonheid, om Dante en groet voordat sy verder gaan. Beatrice sterf op 24 -jarige ouderdom in 1290 sonder dat Dante haar ooit weer sien. Nietemin was sy 'die heerlike dame van my gemoed', het hy geskryf, en 'sy is my saligspreker, die vernietiger van alle ondeugde en die koningin van deug, redding'.
Toe die Tudor-koning val vir 'n inwagende jong vrou, Anne Boleyn, wat 'swart en mooi' oë gehad het, was hy lank getroud met 'n Spaanse prinses. Maar Anne het geweier om 'n koninklike minnares te wees, en die koning het die Westerse wêreld geskok om sy egskeiding te wen en Anne koningin te maak. Ambassadeurs kon nie glo hoe verslaaf die koning was deur sy liefde vir Anne nie. 'Hierdie vervloekte Anne het haar voet in die stiebeuel,' kla die Spaanse afgevaardigde. Om die passie van die koning te begryp, hoef u slegs sy liefdesbriewe uit die 16de eeu te lees, waarin hy sy pyniging onthul oor hoe ontwykend sy gebly het: 'Ek smeek u om uitdruklik te weet dat u voorneme om die liefde tussen ons aan te raak en meer as 'n jaar gewond is deur die pyl van liefde, en nog nie seker of ek sal misluk of 'n plek in u liefde sal vind nie. " (Hulle liefdesverhouding het geëindig toe hy haar onthoof het.)
In 1730 het 'n Paryse profetes aan 'n negejarige meisie gesê dat sy die hart van 'n koning sou regeer. Jare later, by 'n gemaskerde bal, dans Jeanne Antoinette Poisson, geklee as 'n domino, saam met koning Lodewyk XV, geklee as 'n boom. Binne weke was die delikate skoonheid ma & icirctresse-en-titre, gegewe die titel Marquise de Pompadour. 'Enige man sou haar as sy minnares wou hê', het 'n ander manlike bewonderaar gesê. Die egpaar het hul liefde vir kuns, meubels en porselein verlustig, terwyl Madame de Pompadour vir haar verdwaalde koninklike minnaar klein etes en amateur -toneelstukke reël waarin sy (natuurlik) sou speel. Terwyl hy na een toneelstuk kyk, verklaar Lodewyk XV: 'U is die heerlikste vrou in Frankryk' voordat hy haar uit die kamer vee.
Abigail Smith is op 20 -jarige ouderdom getroud met die stigter, het geboorte geskenk aan vyf kinders (waaronder Amerika se vyfde president, John Quincy Adams), en was John Adams se vertroueling, politieke adviseur en presidentsvrou. Die meer as 1 000 briewe wat hulle aan mekaar geskryf het, bied 'n blik op John en Abigail se wedersydse toewyding en blywende vriendskap. Dit was meer as revolusionêre politieke ideale wat hulle so verenig gehou het dat hulle 'n vertroue en blywende teerheid gedeel het. Abigail het geskryf: "Daar is 'n band meer bindend as die mensdom, en sterker as vriendskap. En deur hierdie koord skaam ek my nie om te sê dat ek gebind is nie, en ek [glo] ook nie dat u heeltemal daarvan vry is nie." Wat John betref, het hy geskryf: "Ek wil hoor hoe jy dink, of jou gedagtes sien. Die gevolgtrekking van jou brief laat my hart klop, meer as wat 'n kanonade sou doen. Jy bied my aan om jou briewe te verbrand. Maar ek moet jou eers vergeet. "
Toe die jong romantiese digter Percy Shelley vir Mary Godwin ontmoet, was sy die tienerdogter van 'n beroemde baanbreker-feminis, die lank oorlede Mary Wollstonecraft. Hulle twee het 'n liefde vir die gees gedeel: "Siel ontmoet siel op geliefdes se lippe," het hy geskryf, maar fisiese begeerte het hulle ook weggevoer, naby die graf van Maria se moeder. Toe hulle na Europa hardloop, veroorsaak dit 'n groot skandaal, maar die egpaar verklaar hulself onverskillig vir oordeel. 'Dit was 'n rol in 'n roman, 'n vleeslike romanse,' het sy later gesê. Hulle het saam gereis om die verlate Lord Byron te besoek, en Mary het geskryf Frankenstein gedurende twee weke in Switserland. Nadat Percy in 1822 in 'n bootongeluk gesterf het, trou Mary nooit weer nie. Sy het gesê dat sy met 'n genie getroud was, en dat sy nie met 'n man kon trou nie.
Elizabeth Barrett was 'n bekwame en gerespekteerde digter met 'n swak gesondheid (en byna 40 jaar oud) toe Robert Browning vir haar skryf: "Ek is lief vir jou verse met my hele hart, liewe juffrou Barrett," en prys hul "vars vreemde musiek, die gegoede" taal, die voortreflike patos en ware nuwe dapper gedagte. " Hulle het in die geheim hof gemaak weens die afkeuring van haar familie. Sy het geskryf: "Ek is nie koud nie, en kan nie verdra dat ek koud behandel moet word nie. As koue water op 'n warm yster gegooi word, suis die yster." Hulle trou in 1846 en woon die res van haar lewe onder medeskrywers en kunstenaars. Toe sy sterf, was dit in Robert Browning se arms.
Die romanse van die beroemde jong digter met sy buurvrou, Fanny Brawne, het veroorsaak dat dit waarskynlik sy bekendste gedig "Bright Star" is, hoewel die verhouding met jaloesie belaai was. Brawne was 'n voorbarige en flirterige jong vrou, Keats, 'n baie oorywerige bard. Die twee het so gereeld bots as wat hulle saamgekom het, maar die volle eis van hul liefde word belemmer deur Keats se gebrek aan geld en sy siekte. Bedlêend deur tuberkulose, wat hy van sy oorlede broer en moeder opgedoen het, hunker Keats in afguns oor sy koketterige Brawne, wie se ligsinnige aard haar liefde vir die jong digter belemmer en daarna sy welstand vererger. Alhoewel hy verloof was aan Brawne, moes Keats die verlowing beëindig in 'n poging om gesond te word in Rome. Hy sterf daar nie lank na sy aankoms nie; sy romanse bly onbeantwoord.
Byna 40 jaar lank was Gertrude Stein en Alice B. Toklas onafskeidbaar, beroemd om hul literêre salon in Parys, waar Picasso, T.S. Eliot, F. Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, en nog vele meer. Toe Toklas (heel links) Stein die eerste keer ontmoet, skryf sy: "Dit was Gertrude Stein wat my volle aandag getrek het, net soos al die jare wat ek haar geken het tot haar dood, en al die leë kinders sedert hulle. Sy was 'n goudbruin teenwoordigheid, verbrand deur die Toskaanse son en met 'n goue glans in haar warm bruin hare. " Hulle liefde het internasionale bekendheid verwerf nadat Stein gepubliseer het Die outobiografie van Alice B. Toklas. Stein het geskryf: ''n Mens moet waag om gelukkig te wees.'
Die talentvolle jong Mexikaanse skilder Kahlo het 'n besoek gebring aan die ateljee van die beroemde muurskilder Rivera op soek na loopbaanadvies. 'Sy het ongewone waardigheid en selfvertroue gehad, en daar was 'n vreemde vuur in haar oë,' het hy gesê. Hulle was 'n onbestendige verhouding, maar Rivera het al van vroeg af geweet dat Kahlo 'die belangrikste feit in my lewe was' en sy sou bly tot sy 27 jaar later sterf. ' Wat Kahlo betref, het sy gesê: "Jy verdien 'n geliefde wat luister as jy sing, wat jou ondersteun as jy skaam voel en jou vryheid respekteer wat saam met jou vlieg en nie bang is om te val nie. Jy verdien 'n minnaar wat die leuens wegneem en gee jou hoop, koffie en poësie. "
Toe Edward VIII verlief geraak het op die Amerikaanse egskeiding en afgetrede Wallis Simpson, was dit 'n aangeleentheid wat 'n nasie geskok het en die Britse monarg in 'n grondwetlike krisis laat beland het. Vanweë sterk teenkanting van die kerk en die regering oor hul huwelik, het Edward gekies om die troon te abdikeer. Hy het sy liefde vir Simpson bekend gemaak toe hy in 1936 die nasie toegespreek het. ' liefde, "het hy in sy abdikasietoespraak gesê. Deur die keuse van liefde bo koningskap, het die hertog van Windsor die grootste deel van sy lewe buite die koninklike familie deurgebring toe die egpaar trou en hulle in Frankryk vestig. Let wel: Jare later is dit in voorheen verborge Duitse dokumente onthul dat Simpson en die hertog van Windsor nie net Nazi-verenigings gehad het nie, maar dat die Duitsers ook planne gehad het om hom weer as koning te installeer nadat hulle die VK binnegeval het.
Paul Newman en Joanne Woodward ontmoet tydens die produksie van Piekniek en kort getroud nadat hy die fliek verfilm het Die lang, warm somer. Anders as die meeste Hollywood-romanses, was Newman en Woodward vyftig jaar lank gelukkig aan mekaar. Toe hy uitgevra is oor sy huwelik met Woodward en ontrou, het Newman beroemd geantwoord: "Ek het 'n steak by die huis. Waarom moet ek 'n hamburger eet?" Die egpaar het die Kaliforniese kollig verruil vir Westport, Connecticut, waar hulle hul gesin grootgemaak het en tot Paul Newman se dood in 2008 gebly het.
In die troue van die eeu het die Amerikaanse filmster Grace Kelly Hollywood op die hoogtepunt van haar loopbaan agtergelaat om prins Rainier te trou en prinses van Monaco te word. Prins Rainier is dadelik saam met Grace geneem, wat hy ontmoet het toe sy verfilm het Om 'n dief te vang in die Franse Riviera. Hy het haar 'n geruime tyd deur middel van briewe hofgemaak voordat die egpaar hul verlowing in die Kelly -gesin se huis in Philadelphia aangekondig het en in 1956 getroud is. Prins Rainier het nooit weer getrou na die tragiese dood van Grace in 1982 nie.
Daar is nie 'n meer ikoniese liefdesverhaal oor country -musiek as dié tussen Johnny Cash en June Carter nie. Beide sterre in hul eie reg, ontmoet die twee agter die verhoog by die beroemde Grand Ole Opry. Toe Carter die eerste keer met Cash ontmoet het, het Carter hom vermoedelik gesê: 'Ek voel ek ken jou al.' verband. Die egpaar het twee Grammys gedeel, saam met twee solo -Grammys vir Carter en 11 vir kontant. Albei het loopbane gehad en het een seun verwelkom. Die gelukkige paartjie het hul hele lewe bymekaar gebly en binne vier maande na mekaar gesterf. Dit is duidelik dat hierdie liefde waar is - toe Cash op 'n keer na sy definisie van die paradys gevra is, het Cash duidelik gesê: 'soggens, terwyl sy koffie drink. & Rdquo
Carolyn Bessette en John F. Kennedy Jr. is getroud tydens 'n geheime seremonie op 'n klein eiland in Georgië, wat 'n aanduiding is van hul begeerte om hul verhouding privaat te hou van die kranksinnige pers en openbare aandag. Die egpaar het soveel as moontlik probeer om 'n normale lewe uit hul Tribeca -woonstel te lei, en met enige normale huwelik het hulle ups en downs gehad. 'Hulle sou baie lief wees, en hulle sou hard baklei', het 'n vriend van die paartjies, Ariel Paredes, gesê. Dit was duidelik dat die liefde daar was, en namate Carolyn se aandag begin trek, word JFK Jr. 'n ikoniese duo. Ongelukkig is hul liefde kortgeknip toe die egpaar tragies op 16 Julie 1999 in 'n vliegongeluk oor die Atlantiese Oseaan dood is.
George Clooney was Hollywood se selfverklaarde vrygesel van baie dekades, wat sy warrelwind liefdesverhaal met die Britse menseregte-advokaat nog lekkerder gemaak het. Die twee is deur 'n vriend voorgestel en het kort daarna e -posse uitgeruil wat George komies as sy hond Einstein geskryf het. Na ses maande se ontmoeting stel George voor aan die liedjie 'Why Shouldn't I?' terwyl jy aandete maak. 'Dit is 'n baie goeie lied oor hoekom kan ek nie verlief wees nie,' het George gesê. Die egpaar balanseer Amal se loopbaan as advokaat vir menseregte, George se toneelspel en hul twee tweelinge, Ella en Alexander.
Dit was 'n liefdesverhaal wat harte oor die hele wêreld aangegryp het toe Meghan Markle en prins Harry in Mei 2018 trou. Hulle lewe as 'n paartjie het in November 2017 begin, toe Harry die vraag opduik terwyl die twee 'n hoender braai by hul woonstel in Kensington Palace . Sedertdien was hul sprokie op die minste nie tradisioneel nie, maar die liefde wat tussen die gelukkige paartjies gedeel is, is duidelik. Terwyl hulle te midde van baie omstredenheid hul nuwe koninklike rolle begin beklee, bly dit seker dat die egpaar baie omgee vir mekaar en hul pragtige seun, Archie. Dit is moeilik om te weet wat die toekoms inhou, maar dit lyk asof Meghan en Harry dit alles saam sal vat.
Jackson Pollock, Blue Poles of nommer 11, 1952
Jackson Pollock was een van die invloedrykste abstrakte ekspressioniste en is veral bekend vir sy groot 'aksie' -skilderye, kunswerke wat hy gemaak het deur verf oor groot doeke op die vloer te drup en te spat. Ontnugter met die mensdom na die gruwels van die Tweede Wêreldoorlog, het Pollock die irrasionaliteit van die moderne menslike toestand in sy wilde drupskilderye begin uitbeeld. Miskien is sy bekendste werk Blou pale, ook bekend as Nommer 11, 1952. Pollock se radikale skilderstyl het mense aanvanklik geskok, maar is gou deur massakultuur toegepas, iets wat simptomaties geword het vir daardie tydperk in kuns. Pollock bly egter krities oor die rigting en ontvangs van sy werk.
Andy Warhol, Campbell 's Soup Cans, 1962. Met vergunning van MoMA
13 mees intelligente mense in die geskiedenis van die wêreld
Ons weet dat hierdie mense buitengewoon intelligent en talentvol is. Maar hoe intelligent word hulle met mekaar vergelyk? Hier is 13 van die mees intelligente genieë ter wêreld, of ten minste so ver as wat twee Westerse wetenskaplike studies ons gebied het.
Hoe kry ons die IK
Die skatting van die IQ -vlakke van mense wat eeue gesterf het voordat 'n verfynde maatstaf vir wetenskaplike intelligensie ontwikkel is, is moeilik, maar hier het ons twee van die studies wat die meeste aangehaal word: die vroeë verstandelike eienskappe van 300 genieë uit 1926 deur die Amerikaanse sielkundige Catherine Cox, wat die IK's van genieë van die vyftiende tot die negentiende eeu en die Book of Genius van 1994 deur die Engelse leerkenner, Tony Buzan, wat 'n meer omvattende 100 grootste genieë van ons wêreld was.
Die ongelykheid in hul lyste is duidelik. Buzan het Da Vinci bo-aan met 'n IK van 220, terwyl Cox die kunstenaar-uitvinder slegs 180 punte gegee het.Tog is dit baie lekker om die twee lyste gemiddeld te sien om te sien wie onder hierdie genieë hul mede -breinaars oortref in 'n blote IQ -prestasie. Diegene wat nie in die boonste twintig van albei lyste verskyn nie, is outomaties uit die spel, maar dit wil nie sê dat hulle minder intelligent is as die mense in hierdie lys nie (ons kan dit nooit weet nie).
Boonop bevat die lys nie twintigste-eeuse genieë soos Albert Einstein, Enrico Fermi en Stephen Hawking nie. U het ook opgemerk dat dit Europese genieë is, en daarom het geesmeesters uit Asië ook nie verskyn nie. Hierdie dinge eenkant en sonder meer, hier is dit: die mees geniale genieë en hul verbysterende IK-vlakke en prestasies.
13. Charles Dickens & ndash IK -vlak: 165
Die Engelse skrywer, digter, sosiale kritikus. Hy is bekend vir sy literêre meesterstukke, waaronder Great Expectations, Oliver Twist, A Christmas Carol en David Copperfield. Hy word ook beskou as die grootste romanskrywer van die Victoriaanse tydperk, die tyd toe Engeland hoogty gevier het in die literêre, wetenskaplike, handels- en militêre wêreld.
12. Raphael & ndash IK -vlak: 170
Nog 'n Renaissance -kunstenaar haal ons lys, die Italiaanse tydgenoot van Da Vinci en Michelangelo. Raphael was 'n skilder en argitek, die derde lid van die trio groot meesters van die Hoë Renaissance. Sy bekendste werke sluit in die Mondkruisiging, die afsetting van Christus en die gedaanteverandering.
11. Michael Faraday & ndash IK -vlak: 175
Die Engelse wetenskaplike wat min formele opleiding ontvang het. Sy werke vorder die gebiede van elektromagnetisme en elektrochemie, die voorloper van die hoë tegnologie wat ons vandag geniet. Getuig van sy genie, talle wetenskaplike beginsels is na hom vernoem: Faraday en rsquos -wet van induksie Faraday -effek: Faraday -kooi Faraday -paradoks Faraday -wiel en Faraday -golf onder andere. Sy navorsing sou dit moontlik maak vir latere uitvindings in elektrisiteit en stroom.
10. Baruch Spinoza & ndash IK -vlak: 175
'N Nederlandse filosoof. Hy was een van die eerstes wat die grondslag gelê het vir die era van Verligting, waarin die wetenskap die status quo van die Kerk uitgedaag het. Die eeu het gelei tot groot spronge op die gebied van wetenskap, politiek en ekonomie, onder leiding van onder andere Spinoza & rsquos magnum opus, die etiek, wat die egtheid van die Hebreeuse bybel uitdaag.
9. Michelangelo & ndash IK -vlak: 177
'N Ander Italiaanse Renaissance -man, die beeldhouer, skilder, argitek, digter en ingenieur, Michelangelo, is verbind met die Franse filosoof. Bekend om sy meesterwerke, naamlik David, Pieta, Sixtynse Kapel, The Last Judgment en The Creation of Adam. Baie kenners het selfs aangevoer dat hy die grootste kunstenaar van alle tye is, 'n subjektiewe weergawe, maar tog nie sonder inhoud nie, inaggenome sy bydraes tot die kuns uit die hoë renaissance.
8. Desiderius Erasmus & ndash IK -vlak: 177
'N Nederlandse humanis, teoloog, sosiale kritikus. Hy was 'n sterk voorstander van godsdienstige verdraagsaamheid tydens die Hervormingstydperk, toe Katolieke en Protestante by mekaar was. Met behulp van humanistiese tegnieke het hy 'n nuwe reeks Latynse en Griekse uitgawes van die Nuwe Testament voorberei, wat gedurende hierdie onstuimige tyd invloedryke materiaal sou word. Hoewel hy kritiek op die Kerk was, het Erasmus sy Katolieke geloof gehandhaaf en geglo dat die Katolieke hiërargie intern hervorm kan word sonder dat dit 'n uitvloeisel van geloof hoef te wees.
7. Rene Descartes & ndash IK -vlak: 177
Die Franse filosoof, wiskundige en skrywer. Hy word die Vader van die Moderne Filosofie genoem vanweë sy geskrifte. Die Meditations on First Philosophy is veral steeds 'n standaard verwysing in universiteite regoor die wêreld. Hy is ook bekend vir sy wiskundige bydraes, spesifiek die Cartesiese koördinaatstelsel en vir die oorbrugging van algebra en meetkunde wat die ontwikkeling van die berekening moontlik gemaak het.
6. Galileo Galilei & ndash IK -vlak: 182
Die Italiaanse natuurkundige, sterrekundige, wiskundige, filosoof. Hy is veral bekend daarvoor dat hy vir ons die teleskoop gegee het. Maar dit is 'n blote streep in sy wydlopende wetenskaplike prestasies, naamlik die ontdekking van planetêre voorwerpe soos Callisto, Galilese mane, Europa, Ganymede en Io. Hy was ook verantwoordelik om deur middel van werklike waarneming die heliosentrisme -aard van die sonnestelsel te bevestig, en die son is in die middel en die planete draai om hom en het hom tydens sy tyd aan die kruishaar van die inkwisisie gesit.
5. John Stuart Mill & ndash IK -vlak: 182,5
'N Engelse filosoof en politieke ekonoom. Hy is veral bekend vir sy invloedryke bydraes tot liberalisme, die idee van individuele vryheid in teenstelling met onbelemmerde staatsbeheer in die hantering van die ekonomie. Die Mill & rsquos -metode word vandag ook wyd gebruik om tot 'n gevolgtrekking te kom via induksie, 'n instrument wat advokate en wetenskaplikes gebruik het om hul argumente te bevorder.
4. Gottfried Wilhelm Leibnitz & ndash IK -vlak: 191
Die Duitse filosoof en wiskundige. Daar word geglo dat hy bygedra het tot die ontwikkeling van calculus onafhanklik van Newton, veral sy werke, Law of Continuity en Transcendental Law of Homogenity. Hy was ook 'n produktiewe uitvinder op die gebied van meganiese sakrekenaars, wat dit vir nie-genie soos ons moontlik gemaak het om komplekse wiskundige probleme met behulp van hierdie toestel te bereken.
3. Isaac Newton & ndash IK -vlak: 192
Die Engelse natuurkundige en wiskundige. Hy word beskou as 'n groot deel van die berekening, die boustene van vandag en rsquos -ingenieurswese. Sy wiskundige beginsels van natuurfilosofie is een van die invloedrykste wetenskaplike werke, wat die tydperk van verligting aankondig toe Europa in 'n era van vooruitgang wat moderne tegnologie gebore het, uitbars.
2. Leonardo Da Vinci & ndash IK -vlak: 200
Die Italiaanse Renaissance -man. Sy genie strek oor wetenskap en kuns. Da Vinci, veral bekend vir sy Mona Lisa, was eintlik meer as 'n buitengewoon talentvolle skilder. Hy was 'n wiskundige, ingenieur, uitvinder, beeldhouer, argitek, geoloog, kartograaf, plantkundige en skrywer. Hy was die toonbeeld van die Renaissance -mens en het sy rykdom aan kennis ter wêreld gebring om die mensdom se lot te bevorder.
1. Johann Wolfgang von Goethe & ndash IK -vlak: 220
Die Duitse digter, romanskrywer, dramaturg, politikus en diplomaat. Hy is veral bekend vir sy literêre werke, soos The Sorrows of Young Werther, Sturm und Drang en Faust. Alhoewel hy die beste beskou word as 'n literêre genie, was Goethe ook betrokke by wetenskaplike studies, veral op die gebied van natuurwetenskap. Hy het 'n wye versameling minerale gehad as deel van sy uitgebreide studies in geologie.
Hierdie mense lyk merkwaardig en skaars, maar genie kom meer voor as wat ons ons voorstel. Almal is 'n genie, en so sê Einstein, en as jy 'n vis oordeel aan sy vermoë om in 'n boom te klim, sal hy sy hele lewe lank glo dat dit dom is. & rdquo
Deur Nestor Gilbert
Nestor Gilbert is 'n senior B2B- en SaaS -ontleder en lewer al meer as 5 jaar 'n belangrike bydraer by FinancesOnline. Met sy ervaring in sagteware -ontwikkeling en uitgebreide kennis van SaaS -bestuur, skryf hy meestal oor opkomende B2B -tegnologieë en die impak daarvan op die huidige sakelandskap. Hy lewer egter ook diepgaande resensies oor 'n wye verskeidenheid sagteware-oplossings om besighede te help om geskikte opsies vir hulle te vind. Deur sy werk wil hy ondernemings help om 'n meer tegnologiese benadering tot hul bedrywighede te ontwikkel en hul SaaS-verwante uitdagings te oorkom.
Hoë IK is goed; dit is beter om dit toe te pas om ryk te word. Vandaar die ou gesegde: as u so slim is, waarom is u dan nie ryk nie?
Kan ons asseblief rekenskap gee van die verborge en ongedokumenteerde genieë wat nie die geskiedenisboeke gemaak het nie?
As u dinge sien wat u nie kan verstaan ​​nie, of woorde wat nie bymekaar kom nie, moet dit ondersoek word.
As ons daarna begin soek, of 'n opdrag het waar die manifestasies oorskry kan word, begin ons 'n styging sien.
Tot dan is die resep 'n algemene samelewing met kinders wat te selfversekerd is vir volwassenes wat in die 5de klas werk.
As ons elke verbruiker in 'n ontwerper oorgedra het, kry ons 'n kranksinnige hoeveelheid menslike krag. Die hoeveelheid mensure wat verbruik word deur verkwistende blaai deur sosiale media en verstandelose inligting oor mense wat geen betekenis in hul lewens het nie, maar steeds die hoogste waarde het- selfs bo hulself en hul gesinne.
Tot dan besluit ons om diegene met minder hulpbronne vas te vang in oortollige lewens, wat baie min groei met kundigheid oor lewensgehalte en afgerondheid.
Ons voer nie meer 'n rottewedloop nie, ons sit op die stuur en kyk na onbeduidende skrifpersoonlikhede, en met genoeg blootstelling kan ons nie die invloede van 'n hiërargiestelsel ontwyk wat die kragtigste hulpmiddel van die mensdom uitskakel nie, wat inligting uitbrei Dit is nuttig vir nie net die bemagtigdes nie, maar ook vir die gebrek aan krag.
Om nie vriende te hê in hierdie stadium van my lewe nie, of selfs 'n vrou, is die voordeligste besluit wat ek waarskynlik ooit sal neem.
Ek dink jy het glad nie die slimste persoon in die geskiedenis beskou nie. . . william jmes sidis
Hoe hulle die IK van mense soos Leibniz meet
Een van die belangrikste persone word vermis. Is die man genaamd Phillip Emeagwali, 'n genie wat nog op aarde woon, die groot gees van die internet. As hulle die IK -vlak van dooie mense kan beoordeel, waarom beoordeel u nie die lewendes nie en noem hulle hul name.
Asseblief, mense, wanneer sal ons ophou glo dat 'n IK -toets A) is, is daar een ding (daar is vandag twee algemene en moet deur goedgekeurde bronne toegedien word), en B) is 'n finale oordeel oor iets wat kwantifiseerbaar is? Die besondere ding hier is: die IK -toets is die eerste keer bespreek en uitgevind in die 20ste eeu. Byna niemand van hierdie mense het ooit 'n IK -toets van enige aard ondergaan nie. U kan dus sê dat Leonardo 'n IK van letterlik 'n miljard gehad het as u wou (lees Walter Isaacson se fyn biografie: hy was geen genie nie, maar eintlik die grootste voorbeeld van iemand wat dinge diep bestudeer en uit waarneming geleer het, in 'n soos ons almal sou kon as ons 'n Leonardo-poging aanwend!). Waar hierdie getalle ook vandaan kom, kom dit nie uit enige IK -toets nie.
Om eksperimentele wetenskap uit te vind deur middel van 'n boek wat moderne optika bekendstel wat geskryf is terwyl dit by die huis toegewys is sonder toegang tot naslaanboeke, is baie mooi. Ibn al Haytham kan in 'n kort lys beskou word. Dieselfde geld vir Roger Bacon later. Sonder hulle, nie seker of ons van Galilei, Newton of Einstein sou gehoor het nie.
Wat van William James gesê? Hy het 'n IK van meer as 285 byna 300! Hy het 'n begrip van materie en termodinamika gehad lank voordat die wetenskaplike wêreld onlangse ontdekkings gemaak het! Ek dink dat hy die betekenis van genie die beste kan aandui
En Tesla, Neitsche, Einstein en meer.
As ek 'n 'geniale' lys sien, kan ek nie anders as om werk in hierdie lewe te sien doen nie. Alle mense wat op 'n lys verskyn, se werk word gemeet aan 'aardse' standaarde. Die enigste persoon wat ek sien wat nie net aan 'aardse' standaarde gewerk het nie, maar ook aan standaarde na die hiernamaals, was Emmanual Swedenborg.
Die hiernamaals sou die grootste gedagtes verwar, ongeag wie genoem word. Wat Swedenborg oor die lewe hierna geskryf het, is ewig en brei sonder einde uit.
Waar is Einstein? Hy is slegs die mees intelligente persoon in die wêreld ooit
Mense (Google) het gesê dat hy slegs 'n IK van 160 het. Dit is nie reg nie! Ek stem saam met jou!
Einstein se IK is 160 en almal wat in hierdie artikel genoem word, het 'n hoër IK.
Waarom is Beethoven nie op die lys nie?
Waarom is Nikola Tesla nie op die lys nie?
Nancy, jy beweer dat "mans intelligenter is as vroue" 'n leuen is, maar jy het geen bewyse nie.
Nikola Tesla kan egter nie op die lys gevind word nie.
Tesla is anders as nuwerwetse verskynsels. Ja, hy was hoogs bekwaam, maar sal waarskynlik nie onder die geniale elite beskou word nie.
Die verstandiges soek kennis en dwase ignoreer kennis
Die mees intelligente persoon is die een wat erken dat hy niks weet nie, maar kan
"Dink" deur enigiets. Hersien die gegewe lys. (Alhoewel onvolledig)
Hulle het almal gedink of 'nuut' bedink.
'Hy soek net dat kennis' soekend 'bly en nie' doen 'nie!'
Dit is 'n gedeeltelike lys- u moes Einstein en Marx ingesluit het
Die IK -toets is eers in 1904 uitgevind, en tot vandag toe is daar steeds gedebatteer oor hoe akkuraat of nuttig dit werklik is.
Waarom word al hierdie vals inligting oor IK's op hierdie webwerf gepubliseer? Hoe het u by hierdie getalle gekom?
As Einstein, wat 'n baanbrekersrol was op verskeie gebiede van wetenskaplike studie, en nog steeds nie verkeerd bewys is nie, vermoedelik 'n IK van ongeveer 130 gehad het, hoe bind u fiktiewe IK's met intelligensie deur die geskiedenis?
Dit sal nuttig en eerlik wees as u u antwoord publiseer sodat almal dit kan sien, dankie.
Ja, ek stem saam. Ek dink nie IK is 'n akkurate manier om iemand se intelligensie te meet nie.
Die mense wat sê dat IK betekenisloos is, kom gewoonlik aan die verkeerde kant uit. Telkens as die IK van kinders in die laer grade geneem word, is dit 'n waardevolle voorspeller van latere sukses in die lewe. Dit is moeilik om die IK van slim mense wat lank gelede geleef het, te skat, maar dit kan deur 'n aantal faktore geëkstrapoleer word, soos op hoeveel gebiede hulle uitgeblink het en hul werk ondersoek het. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die polematikus Leonardo da Vinci buitengewoon intelligent was nie, omdat hy 'n groot verskeidenheid dinge gehad het waarmee hy uitgeblink het en idees kon uitdink waaraan niemand anders gedink het nie.
IK -toetse is omgewingsafhanklik. 'N Amerikaner sou 'n Engelse IK -toets aflê en omgekeerd.
Niemand op die planeet weet hoe om intelligensie te beoordeel nie.
1. Wat was jou grootste ontdekking?
2. Hoe lank het dit jou geneem om dit te maak?
Die grootste en mees basiese beginsel in die heelal is die eienskappe van siklusse in tyd en ruimte. As dit bekend is, word dit eers en dan verstaan ​​hoe en waarom die byvoeging van een proton tot 'n kern die chemiese eienskappe van die buitenste elektronskulp kan beïnvloed.
Ek het hierdie - en 'n aantal ander Gould se boeke - baie jare gelede gelees en voel nog steeds dat dit soveel wysheid toon.
'Ek is op een of ander manier minder geïnteresseerd in die gewig en kronkels van Einstein se brein as in die nabye sekerheid dat mense van gelyke talent in katoenlande en sweetwinkels geleef en gesterf het.'
Die idee van IQ is gebaseer op die veronderstelling dat intelligensie ophou toeneem op 15. Dit is suiwer geld. Daar is geen boonste grens vir menslike intelligensie nie. My intelligensie het my hele lewe lank toegeneem en sal dit vir ewig bly doen. Ek het 72 moderne en antieke tale professioneel vertaal en sal my belangstelling in antieke tale voortgaan, wat baie beter is as moderne tale. Die feit dat elke taal op die planeet in alle opsigte minderwaardig is as sy moedertaal, bewys dat Darwin se teorie van organiese evolusie pure vullis is. Die ou mense het langer geleef en was baie intelligenter as vandag op die planeet. Niemand op die planeet weet hoe om die Egiptiese hiëratiek te lees nie. Die hele boek getiteld The Pearl of Great Price is vertaal uit sewe reëls Hiëratiese, ongeveer die helfte van die een kant van 'n indekskaart. Niemand op aarde verstaan ​​dit nie.
Daar bestaan ​​nie so 'n bees soos Anubis nie. Dit is 'n gekapte vertaling van Moroni. Sy hiëroglief is die jakkals, en sy titels is "Hy wat op sy heuwel staan" en "die bewaarder van heilige rekords waarmee die wêreld beoordeel sal word. In die hiërogliewe word hy voorgestel as 'n liggende jakkals bo -op 'n kis vol heilige rekords .
Ek beskou dit net as 'n bespreking. Ek sou Da Vinci #1 plaas, maar ek het lyste gesien met Goethe #2, so ek probeer om daaroor te leer, en let op dat daar tot dusver geen bespreking hier is oor die posisie nie (van Goethe #1).
Wat van Plato, Marcus Aurelius, Einstein?
Stem saam dat 'n IK -toets nie 'n groot mate van intelligensie is nie, net die beste wat ons het.
Genieë kan nie vergelyk word nie. Hoe verder terug in die geskiedenis, hoe minder is daar bekend oor baie meer onderwerpe, daarom kon hulle meer eerste treë op die leer skep. Daar is soveel ontdek dat dit nou beperk is tot gespesialiseerde velde.
U kan nie genieë vergelyk nie. Hulle het almal 'n gespesialiseerde vakgebied. Hoe verder jy gaan, hoe minder is bekend, sodat genieë die eerste stap begin klim het.
Meervoud vir Genius is 'Genii' terloops ouens. NIE 'genieë' nie.
Vullis - ons lees en skryf Engels, waarin die meervoud van genie beslis genieë is. As u wil voorgee dat die meervoud genii is, moet u die res van u sin ook in Latyn skryf. Gaan voort - laat ons almal sien hoe u daarmee gaan.
Leonardo de Vinci was nie 'n wiskundige nie. Hy moes 'n probleem of teorie visualiseer. Kon nie goed wiskunde doen nie.
Die openingsparagraaf kommunikeer die bedoeling van die outeurs. Dit sê duidelik dat die lys gebaseer is op ander mense se studies. Ek verstaan ​​dat baie groot geeste moontlik weggelaat is, en dit is 'n voorbeeldlys wat mense laat sien wat verby is.
Ek dink dat die etikettering van 'n persoon as 'n ware genie iets is waarop ooreengekom word op grond van hul kundigheidsveld, bydrae tot die mens en die verloop van toekomstige geslagte.
Ons moet waarskynlik genieë kategoriseer op grond van die tydperk waarin hulle geleef het en hoe hul werk die daaropvolgende vordering, wetenskaplike, ens.
Ek dink genieë kan eers baie jare na hul dood genomineer word wanneer die samelewing die kans kry om oor hul werk na te dink.
Op die oomblik is ek seker dat daar baie slim mense onder ons woon, maar ons kan nie die impak daarvan op die mensdom op die oomblik evalueer nie.
Dit is vreemd dat Albert Einstein, Bertrand Russell, George Bernard Shaw en Nicola Tesla nie genoem word nie.
Niemand verstaan ​​nog ten volle hoe die verstand werk nie. Ek persoonlik glo dat ons 'n boonste en 'n laer verstand het, wat laasgenoemde die swaarste van die arbeid dra. Elke persoon verstaan ​​'My gedagtes is vandag nie helder nie OF my gedagtes funksioneer nie vandag goed nie.' Op grond waarvan word dit gemaak en tog verstaan ​​almal dit. Die boonste gees doen 'n oordeel oor die onderste verstand en dit is gewoonlik akkuraat. Aangesien die verstandelike berging dan in elkeen anders voortplant, dan is die gemaklike opsporing in elkeen anders, maar aangesien elke gedagte op 'n ander plek gestoor word en in frekwensie verskil, teen die tyd dat 'n persoon ongeveer 50 bereik, is die speelveld het baie gelykgemaak. Die grootste verskille word opgemerk deur die begin en paaie van gekose gedagtes. Vandaar IQ? Nie regtig nie.
Ek het 'n vraag wat as 'n punt kan ontstaan. Hoe sou 'n mens die IK van die helfte ken, indien nie die meeste van hierdie individue nie?as IK -toetse in die vroeë 1900's begin het? Ek is regtig nuuskierig of iemand weet hoe daar oor hierdie spesifieke getalle besluit is en hoekom.
3. Leonardo. Konfucius.
5. Goethe. Lao Tsu. Wirginia Woolf. Bach. Michelangello. Tolstoj. Dostojevski
6. Plato-Sokrates. Tagora. Shekspeare. KarlMarx. Nis
9. Gauss. Wittgenstein. Kandinsky. Tatlin. Malevich
10. Einstein. Picasso
'N Prettige lys, ek dink jy moet ook Paul Dirac en Niels Bohr byvoeg.
Ek kan James William Sidis en Nikola Tesla nie in die lys sien nie,
Daar bestaan ​​nie iets soos 'n genie nie, veral wat IK betref. Nie almal is herken nie en iemand kan 300 IK hê en is miskien nutteloos, enigiemand kan alles bereik, 'n toets kan niks bewys nie. Iemand kan die skool misluk en die een wees om uit te vind hoe om (byvoorbeeld :) die swaartekrag te buig.
Het u almal vergeet dat daar miskien nie baie van hulle daar is nie, omdat daar 'n fyn lyn is tussen genialiteit en waansin, so as daar nie 'n naam is nie, moet u seker maak dat dit nie die geval is nie. waansin bereik. En die lyn is so dun dat ons nie meer terugkom nie, maar hou dit weer in gedagte voordat u probeer sê hoekom nie hierdie persoon of daardie persoon nie, en vir 'n ander opmerking lees ek die rede waarom mans meer geneig is om genieë te wees as vroue het en het baie te doen met hoe hulle dink en reageer op baie dinge in vergelyking met vroue, ek sê nie dat alle vroue so is nie, maar ons vroue is geneig om te veel te dink en ons dink soms nie dat mans dit blokkeer as mans alles uit en kan dink, vroue dink altyd wat hieraan of wat daaroor, wel, daarom is mans genieë, nou is daar 'n paar vroue wat genieë is, wat dit nie eens is nie; ek verstaan ​​net nie waarom julle almal so intelligent is nie, maar maar die klein dingetjies daar is vir julle almal betekenisloos, asof dit nie saak maak nie, ok, so kranksinnigheid maak nie saak nie, en om 'n genie te wees, maak ook nie saak nie. hier
Hoe kan u 'n iq -nommer toewys aan 'n persoon wat gesterf het voordat daar so 'n stelsel was? Veronderstelling. En eintlik is hulle almal mans, wat 'n verrassing. Kunstenaars kan ons gelukkig maak en vreugde verskaf. Hulle kan mense emosioneel beweeg na waar hulle nie kan verstaan ​​nie, maar dit maak hulle nie 'n genie nie. Dit beteken net dat die regering u emosies probeer beheer. En 95% van die genie is mans = nog een van die geskiedenis se groot vet leuens.
Ek dink George Orwell en Helen Keller moet by hierdie lys gevoeg word. Die wetenskaplike en politieke verbeelding van Orwell was so groot dat dit beslis aangevuur is deur 'n ongelooflike geniale verstand. Wat Helen Keller gedoen het, was so intellektueel supermenslik dat dit die gees verstom het. As sy gebore was met sig en gehoor het, sou haar intellektuele uitset groter gewees het as op hierdie lys. Soos dit was, was haar verstand se vermoëns so groot dat dit die driedimensionele werklikheid van die ruimtetyd oorskry het, terwyl sy blind en vaag was om oor die wêreld te leer, die inligting te verwerk en oorspronklike gedagtes terug te kommunikeer op die hoogste vlak wat menslik haalbaar was. Beethoven se monumentale 9de simfonie en sy Missa Solemnis, die absolute toppunt van musiek, is saamgestel terwyl hy doof was. Dit is soortgelyk aan Michelangelo wat die Sixtynse kapel heeltemal blind skilder.
Dit was goed dat u Helen Keller noem. Goeie werk!
Ben Franklin was na my mening ook 'n genie. Hy was die mees innoverende "Founding Father".
Almal van julle het William Sidis vergeet. Hy het nie sy merkwaardige potensiaal benut nie en het by radikale bewegings aangesluit.
Hy het moontlik die hoogste IK van alle tye. Aangesien hy egter nooit iets bereik het nie, is hy eenvoudig
Volgens my was hulle almal genieë van dieselfde kaliber. Vir iemand om 'n oorspronklike revolusionêre idee te kry waarvan nog nooit 'n soortgelyke bestaan ​​bestaan ​​het nie ... Dit is pure genie!
Lagwekkend. Emanuel Swedenborg (1688-1772) was verreweg die grootste genie om op ons planeet te loop, maar afkomstig van Swede is hy oor die hoof gesien. Sy i.q. was te hoog om gemeet te word. Regtig lagwekkend!
Emmanuel Swedenborg was die inspirasie van baie mense op enige lys. Helen Keller is sterk beïnvloed deur Swedenborg. Een ding waarop Swedenborg in sy latere jare gekonsentreer het, was die lewe van die mensdom na die dood. Ek dink nie dat enige een buite die koninkryk van die hier en nou, soos Swedenborg, gesien het nie. Kennis van die hiernamaals is ver bo alle aardse kennis.
Hier is my lys: onthou dat almal uitruilbaar is, want ons kan nie genieë vergelyk nie; hulle het almal die titel genie verdien.
Die vader van die fisika, wat ons wêreld van kyk na dinge verander het.
Alhoewel Beethoven en Bach werklik legendes en vergelykbaar is met Mozart, maar ek kies hom vanweë sy hemelse musiek en die ouderdom wat hy begin komponeer het.
Die grootste uitvinder van alle tye, wat die hele boek in een lees kan opsê, sy bydraes is enorm vir die samelewing.
Die grootste polimaat van alle tye.
Die grootste filosoof van alle tye.
My definisie vir kreatiwiteit is kort en eenvoudig. Kreatiwiteit is 'n verstandelike proses wat intellektuele vindingrykheid en vindingrykheid behels, tesame met die vermoë tot intellektuele oorspronklikheid en uniekheid. En dit is ook 'n teken van genie.
As dit dan oor genie gaan, dan behoort mense soos Messi of Ronaldinho hier te wees, daar slaag die akkuraatheid op die bal en daar is visie op 'n manier soortgelyk aan die artistieke glans van Da Vinci
Ek is jammer, ek het dit nie reggekry nie. Het u net gesê dat Messi en Ronaldo by hierdie lys gevoeg moet word? Het hulle iets uitgevind? Het hulle iets nuuts ontdek? Het hulle die hele wêreld help vorder? Presies, ek het nie so gedink nie. Net omdat hulle 'n sokkerbal met akkuraatheid kan skop, beteken dit NIE dat hulle 'genieë' is nie. Doen u navorsing oor die woord "genie". Dankie vir jou tyd.
Dit is die idee dat daar verskillende soorte intelligensie is. In baie atletiek doen u brein in 'n oogwink honderde berekeninge, insluitende relatiewe snelhede van die spelers en die bal, hoeke, windsnelheid, sluitingstempo, benodigde krag, ens. Net so sou Beethoven ons grootste genie gewees het , maar kon hy 'n effektiewe opstel skryf in plaas van 'n simfonie? Ons het briljante wiskundiges wat skaars 'n sin kan saamstel.
Hoe meer 'n genie 'n uitskieter in een veld is, hoe groter is die kans dat hy 'n ernstige tekort op 'n ander gebied sal hê. Die prys van genie.
Almal wit mans. Wat sê dit oor wat die IK -toets soek?
dit sê dat mans statisties meer geneig is om genies te wees; dit is nie hul skuld dat hulle wit is of mans oor jouself kom nie; nie alles is onderdrukking of 'n onderwerp nie
Mans is as 'n klas intelligenter as vroue. Kyk na die rekord. Hoeveel ontdekkings van wêreldgehalte het vroue gemaak? Kosbare paar. In die taal van Adam word mans vergelyk met die son, vroue met die maan en kinders met die sterre. Die maan het nie net minder lig as die son nie, maar dit is ook heeltemal anders. Dit is weerkaatsende lig, nie uitgestraalde lig nie. Jesaja profeteer van 'n tyd in die laaste dae waarin 'vroue u heersers' is, wat inderdaad klaaglik sou wees. Mans verwonder hulle dikwels oor vroulike logika, wat dikwels ernstig gebrekkig is.
Hierdie toets het gegaan oor Europeons, as u dit eintlik die meerderheid gelees het, of Europeons destyds wit was, lees die hele artikel voordat u vertraagde opmerkings lewer
miskien omdat "wit mans" deur die opgetekende geskiedenis die beste krediete gehad het. hoekom? as gevolg van rassisme. hoekom skryf jy so 'n opmerking? Dit was duidelik dat sekere groepe mense meer geleentheid gehad het as ander. dit was die verlede, ek wil dink die hede het geleer en verder gegaan. hou op trol.
Hy trol nie. Hy wys daarop dat al die groot wetenskaplikes uit Asië en die Midde -Ooste (om van Amerika nie te praat nie) weggelaat is ten gunste van blanke, Europese mans, wat die mite dat wit Europeërs op een of ander manier intellektueel beter is, laat voortbestaan.
Ek is mal daaroor dat Einstein nie daar is nie, want hy het die briljantste man ter wêreld, want hy het slegs 10% van sy brein gebruik, maar het soveel prestasies behaal, soos 'n atoombom, en hy is ook een van my opeenvolgende rolmodelle, en hoekom is dit nie 't Thomas Edison het ook bygevoeg, ek hou van hom om een ​​rede "sy hoë geduld, volharding, konsekwentheid en oortuiging wat hom die wêreld se grootste wetenskaplike gemaak het, moontlik ook 'n elektriese gloeilamp"
Waarom probeer u nie die beskrywing bo -aan die bladsy lees nie? Terloops, William James Sidis was die briljantste man ter wêreld. Hy het meer as 40 tale onder die knie en het baie prestasies behaal. Albert Einstein se IK-vlak is 160-190.
Tesla was kilometers voor Thomas
Hou van hoe almal mal is Einstein is nie hier nie, maar so min vermelding van Tesla, wie se visie briljant was.
Hierdie lys fokus ook op IK, wat nie regtig 'n ware of akkurate maatstaf van intellek is nie. Soek die mense met die hoogste IK, en hul prestasies sal niks wees in vergelyking met ander wie se intelligensie 'n verbeelding en visie het nie.
Ek dink Albert einstein moet ten minste in die top drie wees. Sy IK was meer as 180. Hy was 'n ware genie in fisika en wiskunde
Vir al die mense wat kla oor Einstein:
"Boonop bevat die lys nie twintigste-eeuse genieë soos Albert Einstein, Enrico Fermi en Stephen Hawking nie."
Hmmm. Blykbaar kan sommige mense nie lees nie. Die artikel begin deur te sê dat Einstein nie op die lys sou wees nie. Ek stem saam met ander dat Darwin, Tesla en Beethoven die lys moes gemaak het. Veral Tesla.
wat van Leonard Euler of C. F. Gauss? Wat van L.V. Beethoven, W. A. ​​Mozart of J.S. Bach? As u hulle ken en hul musiek verstaan, sal u sien dat Bach verreweg die grootste komponis is.
Sjoe, jy het presies diegene wat ek aan gedink het, vasgespyker. Ek is nie seker hoe jy dit regverdig om 'n godsdienstige ou te hê wat letterlik net dinge uit die hiernamaals bedink het nie, maar dit nie vir Euler gehad het nie, wat so slim was dat dit skrikwekkend was.
Ek stem saam! Gauss en Euler was wonderlik. Beethoven, Mozart en Bach ook. Die hele idee van 'genie' is so moeilik om te evalueer en te verstaan. Die groot bydraes van soveel gedagtes maak die maatstaf nogal moeilik om te kalibreer, veral deur die jare.
wat van Charles Darwin en Albert Einstein?
Ek het gehoop dat Archimedes daar sou wees. Ek dink daar is 'n onbewese, maar waarskynlike feit dat hy calculus geken het, lank voordat die wêreld Isaac Newton die laurierkroon toeskryf! Hy is die waarskynlike argitek van die Antikythera -toestel om hemelse presesies te bereken! Dit behels ten minste 'n begrip en 'n fasiliteit vir verskille.
Wtf..julle ouens het EINSTEIN vergeet .. asof dit nie erg genoeg was nie .. waar is Tesla, Pythagoras, Achimedes, William Shakespeare. OMG
William James Sidis is baie slimmer as almal op hierdie lys, en die mense wat u sopas genoem het. (Maar sommige van u is reg, hoewel Einstein slegs 'n iq van 160 of 161 gehad het)
Probeer die artikel eintlik lees in plaas daarvan om na die name/prente te slaan. Die hele inleiding verduidelik presies waarom hulle nie op die lys is nie.
hoekom vergeet julle altyd van Tesla?
hoekom is Darwin nie hier nie? Sy IK word algemeen geraam op tussen 185 en 220. Hy sal beslis die top 3 van die lys haal en miskien een van die invloedrykste mense wat ooit geleef het!
Dit is my ranglys in intellektuele invloed op die daaglikse lewe (in volgorde). Alhoewel dit subjektief is, glo ek dat dit wat hulle gedoen het, redelik buitengewoon is.
Wat ek oor Darwin gelees het, is dat hy eintlik nie baie spesiaal was nie. Ek lees dit in bemeestering van Robert Greene. Maar ek het ook 'n paar ander bronne gelees dat hy 'n baie gewone leerling was. Hy was in geen opsig baie spesiaal nie. Dus 'n nee vir hom.
Ek vind Einsteins -insigte baie dieper en boeiender as Newtons, hoewel Newton 'n plek naby Einstein het as gevolg van sy groot impak op fisika en wetenskap in die algemeen. Ek het nog nooit van Galileo in een van die top -plekke gehoor nie, maar Nietzsche beskryf Goethe as 'n groot Europeër, een van die grootste. En Nietzsche was veel dieper as enige filosoof voor hom. Na my kennis oor Goethe, gee ek dit baie eer en beskou Goethe as iewers in die top 5.
Wat van Albert Einstein. Alhoewel sy IK nie tot 200 is nie, word hy beskou as 'n genie en een van die intelligentste mense. As jy van intelligensie praat, praat jy van hom.
Wat van Nikola Tesla .. Christian Birkeland .. Blaise Pascal .. Kurt Gödel?
Einstein is eintlik baie oorskat, probeer om na te dink watter bydraes hy gemaak het om die mens se lewe beter of veiliger te maak of om meer goedere of dienste te lewer. Hy word ver oortref deur baie ander genieë wat nie op die lys is nie, soos Henry Ford Adam Smith Thomas Alva Edison Nikola Tesla Willis -draer, en die lys gaan aan en Einstein het eintlik niks bygedra om u te laat seekoei in 'n konkrete gewig nie, hy is baie sterk oorskat. Sy genie was eintlik baie smal en was beperk tot die gebiede van fisika en wiskunde, selfs die antieke Griekse Archimedes dra tot vandag nog meer by tot die menslike lewe op aarde met sy uitvinding van die Archimedes -skroef, wat steeds in groot dele van die wêreld gebruik word om te help besproei velde om voedsel te verbou Einstein was myns insiens die idioot van genieë
hy het dit moontlik gemaak om die plasmaskerm te skep. hy het 'n ammoniak yskas gemaak. sonder skerms sou ons nie die helfte weet van wat in hierdie wêreld aangaan nie.
Hmm. Dan dink ek jy ken nie hierdie ou Einstein nie. Einstein het moontlik iets geskep wat op groot skaal vernietiging veroorsaak het, maar ek verseker u dat die man selfs onderskat word. Ek het ontdek dat daar gesê word dat hy 'n laer IK het as die meeste, maar hy het die beste van homself gegee. Dit klink goed asof u nie wetenskaplik geneig is nie, anders moet u hom beter ken. Einstein het te veel reëls oortree, teorieë geskrap en wette herskryf. Sy idees was die gekste, maar dit was haalbaar. Soos ek bedoel, hy het 'n era geskep. Lees maar net van hom
Aristoteles en Ayn Rand is die grootste genieë omdat hulle op observasie gebaseerde, sistematiese kennis van die bestaan ​​as geheel geskep het, dit wil sê filosofie. Dit verg meer IK as bloot wetenskap, wat bloot oor dele van die bestaan ​​gaan, byvoorbeeld fisika, sielkunde. Kuns, hoewel dit oor die bestaan ​​in sy geheel handel, toon maar verduidelik dit nie. Aristoteles _ ontdek_waarnemingsgebaseerde, rasionele stelsel, dit wil sê, sistematiese logika en wetenskaplike metode, dit wil sê die metode wat die wetenskaplikes wat gelys is, gebruik het en wat die kunstenaars genoteer implisiet gebruik het.
IK is minder belangrik as die gekose prestasie.
Genie is NIE intelligensie nie. Genie is kreatiewe vermoëns van die hoogste moontlike aard. Die meeste genieë is wel baie intelligent -maar dit hang af van die veld waarin hulle genie erken is. En hier is daar 'n oorvloed probleme. Herken deur wie watter mense, watter genootskap, wanneer en waar. Daar is 'n ou grap wat so lyk: ek sal glo dat sielkundiges toetse van genieë opstel wanneer ape toetse vir sielkundiges opstel. Ja, dit is buite die kol en laat jou wonder. Tussen spesies is daar 'n ander probleem, en dit is nie dieselfde as BINNE 'n spesie nie!.
Daar word gesê [ek dink reg] dat ape geleer is om in gebaretaal te antwoord, maar niemand het tot dusver ooit 'n vraag gevra met behulp van so 'n gebaretaal nie. Dink 'n mens aan die probleem van A.I. in die rekenaarveld. Daar is geen antwoord hierop nie, en dit lyk my asof daar 'n vergelyking is: menslike intelligensie bereik nie die punt waar dit so 'n probleem kan oplos nie. Ek hoop ek is verkeerd, maar ek betwyfel dit?
Ek het wel my eie idees hieroor, maar tot dusver lyk dit asof niemand daarin belangstel nie. Ek was gelys in die Guinness Book of World Records 7 uitgawes 1982-88 onder Hoogste IK. en 'n sertifikaat hiervoor ontvang. Ek was ook genoteer in 500 Great Minds of the Early 21 ste Century in 2002. Al hierdie lyste-vergelykings is tydelik. Daar lyk deesdae al hoe minder ooreenstemming tussen persone en uitkomste. Die mensdom hang aan sy intellektuele nek aan die boom van tragedie -daar is geen Leonardo in die 19de, 20ste en tot dusver in die 21ste eeu nie. Tog moet hy/sy nog bestaan, moet ons dink?. Met massa -opvoeding het die lawaaierige mense gekom, maar geen genieë om dit alles te wys nie. Slegte geld het goeie geld verdryf, slegte mense goeie mense. Die massas het die beste oordeel en is deel van hierdie proses om die mense wat hulle die nodigste het, te verdryf, alles in die naam van die verkeerde korrekte toegang tot die politieke korrektheid. Vandag het die stelsel die prestasie laat afneem, groot institusionele wetenskap was 'n bederf van groot insigte wat die vordering oral vertraag het. Vandag is dit sake soos gewoonlik. Die misdadiger kom bo uit. My grootste vrees is dat daar 'n einde kom aan die eeue van vooruitgang waaraan die mensdom gewoond geraak het. Die ouderdom van Genius is moontlik op 'n einde. Ek is jammer dat ek op so 'n 'verstrooi geweer' hieroor kan ronddwaal.
Chris, die kat is uit die sak vir die anonieme gebruiker, as jy jou naam by jou pos teken. :-)
Geluk met die feit dat ek op die lys is, alhoewel ek nie seker is hoe iemand met so 'n lys vorendag kan kom sonder om tong in die kies te wees nie. Praat van aanmatigend. Ek neem aan dat dit te doen het met gepubliseerde artikels, ens.
Ek stem saam met die idee om genie meer relevant aan kreatiwiteit te koppel, as met die gemengde sak wat jy kry in IK -toetse, waar wiskunde, woordeskat, ruimtelike erkenning alles inkom.
Oor die idee dat wit mans die lys oorheers, met die uitsondering van veral Asiërs, ja, ek dink dat hierdie stuk gerig is op die van ons in die Westerse beskawing. En as u daaroor praat, is dit redelik beslis wit mans. Ek bedoel, ek raak effens teleurgesteld as mense voel dat hulle Marie Curie op die lys moet plaas. Sy het twee radioaktiewe isotope geïdentifiseer, wat saam met haar man werk en onder leiding van 'n ander professor was. Sy is dood aan bestralingsvergiftiging, die ding waarin sy 'n kundige was: dit steek die idee in om een ​​van die slimste van alle tye te wees.
Chris. Goeie kommentaar. Ek is regtig van mening dat die beperkings van die wetenskap (en natuurlik die politiek) beteken dat idees wat nie gebaseer is op die veronderstelling van "materiële materie as werklikheid", 'n beperking skep. Diegene wat verder kyk, het min ondersteuning of erkenning van die gewone verdagtes.
DOEN (iets) oor die probleem. Miskien kan of kan jy nie, maar probeer is waar dit begin. Selfs in die hele heelal is dit die kleinste ding terselfdertyd nie. U kan aan die begin sê dit was die kleinste ding (en dinge) wat uitgebrei het met so 'n intensiteit en omvang en en versnelling dat hierdie (heel moontlik) heelal met een klein dingetjie kan verander. entropie is die ware aard van alles daarsonder (jy kan) logies orde hê, maar die meeste kere het jy nie. Die grootste prestasie was nuuskierigheid daarsonder is ons net ape en dit is die verskil tussen ons om dit op 'n masjien toe te pas.wel, masjiene kan nooit werklik emosie bereik nie; dit is net masjinerie. Gegewe die natuur wat ons nooit werklik kan binnegaan nie, sal dit sy eie regstel. verandering en entropie beheer alles. die konsep van "genie" is relatief net 'n term van 'n aap met 'n hoë ontwikkeling, maar genie is net 'n verskil in die brein, net soos Einsteins, sy ondersoek is deur 'normale' mense wat agtergekom het wat hom gemaak het, maar om dit te meet, verslaan die die doel van die iq -toets wat pas gemaak is vir mense wat nie normaal was nie, of Einstein, as u my vang, en die huidige masjiene meer verwerkingsvermoë het as enige mens
Einstein se IK was slegs 'n paar punte bo die grens vir genie, 152. Sy IK was slegs 160, dus hy is nie een van die intellegentste nie.
Antwoord een van die vele anonieme, maar veral hierdie.
Einstein se IK was slegs 'n paar punte bo die grens vir genie, 152. Sy IK was slegs 160, dus hy is nie een van die intelligentste nie.
Tog het hy 'n diepgaande uitwerking op die moderne wêreld gehad.
Dink nie aan Henry Ford wat die moderne produksie maklik verander het nie.
Ek wonder hoe ons almal hiermee vergelyk?
Wat IK werklik is, 'n baie swak aanduiding van hoe suksesvol iemand deur hul hele lewe sal wees
IK het 'n drempel. Sodra 'n persoon aan 'n sekere IK -vereiste voldoen, word ander faktore belangriker om hul sukses en algehele impak op die wêreld te bepaal. Daarom het Einstein 'n IK van 160 en was hy die briljantste gedagte ooit, terwyl Christopher Langan 'n IK van 195 gehad het en nie so 'n sukses behaal het nie, eerder mislukking na mislukking.
FinancesOnline is gratis beskikbaar vir alle sakelui wat op 'n doeltreffende manier belangstel om uitstaande SaaS-oplossings te vind. Ons is in staat om ons diens gratis te hou danksy samewerking met sommige van die verskaffers wat bereid is om ons te betaal vir die verkeer en verkoopgeleenthede wat ons webwerf bied. Let daarop dat FinancesOnline 'n lys van alle verskaffers bevat; ons is nie net beperk tot diegene wat ons betaal nie, en alle sagtewareverskaffers het dieselfde geleentheid om in ons ranglys en vergelykings te verskyn, toekennings te wen, gebruikersbeoordelings te versamel, alles in ons poging om u betroubare advies te gee waarmee u goed ingeligte koopbesluite kan neem.
"The Mona Lisa " - Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci se "Mona Lisa" -skildery, in die Louvre in Parys, is waarskynlik die bekendste skildery ter wêreld. Dit is waarskynlik ook die bekendste voorbeeld van sfumato, 'n skildertegniek wat deels verantwoordelik is vir haar raaiselagtige glimlag.
Daar is baie bespiegel oor wie die vrou in die skildery was. Dit word beskou as 'n portret van Lisa Gherardini, die vrou van 'n Florentynse doekhandelaar genaamd Francesco del Giocondo. (Die 16de-eeuse kunsskrywer Vasari was een van die eerstes wat dit voorgestel het in sy 'Lives of the Artists'). Daar word ook voorgestel dat die rede vir haar glimlag was dat sy swanger was.
Kunshistorici weet dat Leonardo met die "Mona Lisa" teen 1503 begin het, aangesien 'n rekord daarvan in daardie jaar gemaak is deur 'n senior Florentynse amptenaar, Agostino Vespucci. Toe hy klaar was, is dit minder seker. Die Louvre het die skildery oorspronklik gedateer tot 1503-06, maar ontdekkings wat in 2012 gemaak is, dui daarop dat dit moontlik selfs 'n dekade later was voordat dit klaar was, gebaseer op die agtergrond wat gebaseer was op 'n tekening van rotse wat hy in 1510 bekend gemaak het -15. 1 Die Louvre het die datums in Maart 2012 na 1503-19 verander.
1. Mona Lisa kon 'n dekade later voltooi gewees het as gedink in The Art Newspaper, deur Martin Bailey, 7 Maart 2012 (besoek 10 Maart 2012)
Terwyl hennep en linne is klassiek gebruik om doek te maak en mdash kan vandag nog gevind word en die meeste industriële doeke word gemaak met katoen. Om die prys van doek ekonomies te hou, strek katoen ook, wat beteken dat die kunswerke minder geneig is tot krake en skade. Die katoen word geweef met 'n gewone weefsel, wat die sterkte verhoog en kunstenaars kan doek kies op grond van hoe styf die katoen geweef is.
Die doek word dan om houtstrekers gedraai en voorberei vir verf gesso. Die gesso -laag verseker dat olieverf nie direk met die doek in aanraking kom nie, wat verval kan veroorsaak. Gedurende die Renaissance het kunstenaars baie moeite gedoen om te verseker dat hul voorbereidende lae die tekstuur van die doek verberg. Alhoewel vooraf voorbereide doeke gekoop kan word, verkies sommige kunstenaars om die behandeling self te doen, aangesien dit groter buigsaamheid bied oor hoeveel van die doeke weef. Baie kunstenaars hou daarvan om hierdie tekstuur in hul kunswerke op te neem.
Artikel I, afdeling 7 van die Grondwet verleen aan die president die bevoegdheid om veto teen wetgewing wat deur die kongres uitgevaardig is, te veto. Hierdie gesag is een van die belangrikste instrumente wat die president kan gebruik om wetgewing deur te voer. Selfs die dreigement van 'n veto kan veranderinge in die inhoud van wetgewing meebring, lank voordat die wetsontwerp ooit aan die president voorgelê word. Die Grondwet bied aan die president 10 dae (uitgesonderd Sondae) om op grond van wetgewing op te tree, of die wet word outomaties wet. Daar is twee tipes veto's: die 'gewone veto' en 'pocket veto'.
Die gewone veto is 'n gekwalifiseerde negatiewe veto. Die president stuur die ongetekende wetgewing binne 'n tydperk van tien dae terug aan die oorspronklike huis van die kongres, gewoonlik met 'n memorandum van afkeuring of 'n 'veto -boodskap'. Die kongres kan die president se besluit ignoreer as dit die nodige tweederdes stemme van elke huis verg. President George Washington het die eerste gewone veto op 5 April 1792 uitgereik. Die eerste suksesvolle kongresoorhandiging het op 3 Maart 1845 plaasgevind toe die kongres president John Tyler se veto van S. 66 oorskry het.
Kyk die video: I want to live! Sad News about The Nightbirde from Americas Got Talent 2021 (Januarie 2022).