Het u al gekom tot ’n innige waardering vir die feit dat Jesus Christus – die Seun van God – Homself leeggemaak het van Sy glorie en krag om in die menslike vlees te kom STERF vir u sondes? (verwys Fil. 2:5-8). Asook dat Hy wat vir ewig saam met die Vader was, gewillig was om Homself van al daardie heerlikheid te ontbloot sodat Hy vir u en vir my kon DIEN – om dit vir ons moontlik te maak om saam met Hom en die Vader as volle kinders van God tot in alle ewigheid te kan deel in die Koninkryk? (verwys Joh. 1:1-12).
In Handelinge 2 lees ons van die gebeurtenisse rakende die begin van die Nuwe-Testamentiese Kerk. Simon Petrus het ’n kragtige preek gelewer voor ’n skare van etlike duisende mense wat by­mekaar­­gekom het om die Pinksterfees te onderhou. ’n Hele aantal van diegene wat hom daardie dag gehoor het, was ook deel van die gepeupel wat ’n skamele sewe en ’n half weke vroeër buite Pilatus se Hofsaal bymekaargekom het. Tydens daardie geleentheid het hulle geskreeu: “Kruisig Hom!” toe Pilatus aangebied het om Jesus van Nasaret te bevry. Nou egter, het hierdie mense die waarheid van Petrus se boodskap GEGLO, en hulle was oortuig van die enormiteit van die daad wat hulle gepleeg het. Dit was met ’n diep gevoel van skaamte en persoonlike skuld dat hulle nou in nederigheid gevra het: “Wat moet ons doen, broeders?” (Hand. 2:36-39). Hy het hulle geantwoord deur te sê dat hulle hul moes BEKEER. Geloof en Bekering is die twee lewensnoodsaaklike sleutels waarsonder ware verandering onmoontlik is.
Geloof is wat die tafel dek vir bekering. Die soort geloof waarvan ons praat, is lewend en werklik. Dit het ’n geestesgesindheid tot gevolg wat meebring dat ’n mens graag wil omdraai om tot God te keer. Hierdie geloof is die versekering van, en in ’n WARE God en in die beloftes wat Hy maak. Dit het dade tot gevolg! “Net so is ook die geloof, as dit geen werke het nie, in sigself dood”, het die apostel Jakobus geskryf in Jakobus 2:17. Om werklik te kan glo en vertrou, maak God dit vir ons moontlik dat ons absoluut, onvoorwaardelik aan Hom kan oorgee.
Ons KAN NIE in hierdie wêreld inpas, en terselfdertyd ook by God inpas nie (Jakobus 4:4). Om in hierdie wêreld te kan inpas en om die aanvaarding en goedkeuring van hierdie wêreld te verkry, moet mens in harmonie wees met die waardes van hierdie tydperk. Johannes het die waardes van die wêreld opgesom as synde die “… begeerlikheid van die vlees en die begeerlikheid van die oë en die grootsheid van die lewe …” te wees (1 Joh. 2:16). Hierdie lewenstydperk en sy korrupte, dekadente waardestelsels gaan tot niet gaan, maar daar is ’n nuwe wêreld wat aan die kom is wat gebaseer is op ewige waardes. Hierdie nuwe wêreld, die wêreld van môre, sal permanent wees.
Almal van ons het al gesondig (Rom. 3:23) en die loon van sonde is die dood (Rom. 6:23). God het ons moontlike vrystelling van die doodstraf (die vloek van die wet) moontlik gemaak deurdat Hy Jesus Christus, Sy enigste Seun, gegee het om in ons plek te sterwe. Hy het ons plek ingeneem. Ons is dus daardeur versoen met God deur die dood van Sy Seun (Rom. 5:10).
God het die inisiatief geneem om ons in harmonie te bring met Homself, en dit is wat “versoen” werklik beteken. Hy het Sy liefde gedemonstreer deur die uiterste offer te maak, die lewe van Sy Seun, om die skuld te betaal wat u en ek vir ons op ons hals gehaal het deur ons gedagtes, gesindhede en aksies (Joh. 3:16). Ons moet egter reageer op God se genade deur geloof en belydenis. God se bedoeling is om ons te red VAN ons sondes, NIE IN ons sonde nie. “Wat sal ons dan sê?” vra Paulus. “Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word? Nee, stellig nie! Ons wat die sonde afgesterf het, hoe kan ons nog daarin lewe?” (Rom. 6:1-2). As ons God se gratis geskenk, die ewige lewe wat Hy ons aanbied, wil aanneem – wat ons nooit in ’n duisend leeftye sou kon verdien nie – dan moet ons reageer teenoor Hom deur weg te draai vanaf ons weë, na Sy weë (Hand. 2:38).