'N Nader Kyk na die bekende saak van Little Albert
Die eksperiment "Little Albert" was 'n bekende sielkundige eksperiment wat deur die behavioristiese John B. Watson en die student Rosalie Rayner gedoen is. Voorheen het die Russiese fisioloog Ivan Pavlov eksperimente uitgevoer wat die kondisioneringsproses in honde aantoon. Watson was geïnteresseerd in Pavlov se navorsing verder om te wys dat emosionele reaksies klassiek gekondisioneer kan word in mense.
Die deelnemer in die eksperiment was 'n kind wat Watson en Rayner "Albert B." genoem het. maar is vandag algemeen bekend as Little Albert. Omstreeks die ouderdom van 9 maande het Watson en Rayner die kind blootgestel aan 'n reeks stimuli, waaronder 'n wit rot, 'n haas, 'n aap, maskers en brandende koerante en het die seun se reaksies waargeneem. Die seun het aanvanklik geen vrees vir enige van die voorwerpe wat hy getoon is, gewys nie.
Die volgende keer dat Albert aan die rat blootgestel is, het Watson hardop geraak deur 'n metaalpyp met 'n hamer te slaan. Natuurlik het die kind begin huil nadat hulle die harde geluid gehoor het. Nadat Albert die wit rat herhaaldelik met die harde geraas gepaar het, het Albert net begin huil nadat hy die rot gesien het.
Watson en Rayner het geskryf:
"Die oomblik toe die rot getoon word, het die baba begin huil. Byna dadelik draai hy skuins na links, val oor aan sy linkerkant, homself op al vier, en begin so vinnig wegkruip dat hy met moeite gevang is. voordat die rand van die tafel bereik word. "
Elemente van klassieke kondisionering in die Klein Albert Eksperiment
Die Little Albert-eksperiment bied 'n voorbeeld van hoe klassieke kondisionering gebruik kan word om 'n emosionele reaksie voor te stel.
Neutrale Stimulus: Die wit rot
Onvoorsiene Stimulus : Die harde geluid
Onvoorsiene Reaksie : Vrees
Voorwaarde Stimulus : Die wit rot
Voorwaarde Reaksie : Vrees
Stimulus veralgemeen in die Klein Albert Eksperiment
Benewens die bewys dat emosionele reaksies in mense gekondisioneer kon word, het Watson en Rayner ook opgemerk dat stimulus veralgemening plaasgevind het. Na kondisionering het Albert nie net die wit rot gevrees nie, maar ook 'n wye verskeidenheid soortgelyke wit voorwerpe. Sy vrees het ook ander harige voorwerpe ingesluit, waaronder Raynor se bontjas en Watson wat 'n Santa Claus baard dra.
Kritiek van die Klein Albert Eksperiment
Terwyl die eksperiment een van sielkunde se bekendste is en byna elke inleidende sielkunde kursus ingesluit word, word dit ook wyd gekritiseer vir verskeie redes. Eerstens is die eksperimentele ontwerp en proses nie versigtig gebou nie. Watson en Rayner het nie 'n voorwerp ontwikkel om Albert se reaksies te evalueer nie, maar eerder op hul eie subjektiewe interpretasies te vertrou. Tweedens, lei die eksperiment ook baie etiese kwessies aan. Die Little Albert-eksperiment kon nie deur vandag se standaarde uitgevoer word nie omdat dit oneties sou wees.
Wat het ooit met Little Albert gebeur?
Die vraag oor wat met Little Albert gebeur het, was lankal een van sielkunde se geheimenisse. Watson en Rayner kon nie probeer om die seun se gekonfronteerde vrees uit te skakel nie, want hy het kort na die eksperiment met sy ma verhuis.
Sommige het voorgestel dat die seun groei in 'n man met 'n vreemde fobie van wit, harige voorwerpe.
Onlangs is die ware identiteit en lot van die seun bekend as Little Albert ontdek. Soos gerapporteer in die Amerikaanse sielkundige , het 'n sewejaar-soektog onder leiding van sielkundige Hall P. Beck tot die ontdekking gelei. Nadat die oorspronklike eksperimente en die regte identiteit van die seun se ma opgespoor is, is dit voorgestel dat Little Albert eintlik 'n seun was met die naam Douglas Merritte.
Die verhaal het egter nie 'n gelukkige einde nie. Douglas is op die ouderdom van ses dood op 10 Mei 1925 van hidrocephalus, 'n opbou van vloeistof in sy brein.
"Ons soektog van sewe jaar was langer as die kind se lewe," het Beck van die ontdekking geskryf.
In 2012 het Beck en Alan J. Fridlund hul ontdekking gepubliseer dat Douglas Merritte nie die "gesonde" en "normale" kind was wat Watson in sy 1920-eksperiment beskryf het nie. In plaas daarvan het hulle bevind dat Merritte sedert die geboorte van hydrocephalus gely het en oortuigende bewyse gegee het dat Watson van die seun se toestand geweet het en die toestand van die kind se gesondheid doelbewus misverteenwoordig het. Hierdie bevindinge werp nie net 'n skaduwee oor Watson se nalatenskap nie, maar verdiep ook die etiese en morele kwessies van hierdie bekende eksperiment.
In 2014 is twyfel oor Beck en Fridlund se bevindings gegooi toe navorsers bewyse getoon het dat 'n seun onder die naam van William Barger die ware Little Albert was. Barger is op dieselfde dag as Merritte gebore aan 'n verpleegster wat in dieselfde hospitaal as Merritte se ma gewerk het. Terwyl sy eerste naam William was, was hy sy hele lewe bekend deur sy middelnaam, Albert.
Terwyl kenners voortgaan om die ware identiteit van die seun te debatteer in die middel van Watson se eksperiment, is daar min twyfel dat Little Albert 'n blywende indruk op die gebied van sielkunde gelaat het.
> Beck, HP, Levinson, S., & Irons, G. (2009). Om klein Albert te vind: 'n Reis na John B. Watson se kinderlaboratorium. Amerikaanse Sielkundige, 2009; 64 (7): 605-614.
> Fridlund, AJ, Beck, HP, Goldie, WD, & Irons, G. Little Albert: 'n neurologies gestremde kind. Geskiedenis van Sielkunde. doi: 10.1037 / a0026720; 2012.
> Watson, John B. & Rayner, Rosalie. (1920). Voorwaarde emosionele reaksies. Tydskrif van eksperimentele sielkunde, 3 , 1-14.