Litium: 'n geskiedenis van die eerste stemmingstabilisator
Die ontdekking en geskiedenis van litium vir gemoedsversteurings
Wanneer is litium eers ontdek as 'n geneesmiddel vir geestesgesondheid, en wat is die geskiedenis van hierdie medikasie? Hoe werk dit eintlik? En wat is die huidige denke en kontroversie wat die rol van litium in die behandeling van bipolêre siektes oorweeg?
Die ontdekking van litium
Litium is 'n natuurlike element (nommer drie op die periodieke tabel) wat die eerste keer in 1817 ontdek is en in die myne in Australië en Chili gevind is.
Dit is bui stabiliserende effekte, maar is nie tot laat in die eeu erken nie.
Van belang is, is Litium eers gebruik om die artritiese inflammatoriese toestand, jig, te behandel. (Ten minste een dokter het daaruit afgekom dat jig die oorsaak van gemoedsversteurings was.) Dit is in 1871 vir mania gebruik, met Denemarke wat die weg gebring het, maar min is oor meer as 'n halwe eeu oor die medikasie gepubliseer . Later, in die 1940's, is litium gebruik as 'n bloeddrukmedikasie, maar het gou bewys dat te veel newe-effekte effektief in hierdie gebruik is.
Dit was die Australiese sielkundige John Cade wat in 1949 die eerste papier oor die gebruik van litium in die behandeling van akute manie gepubliseer het . Van daardie tyd af was litium wyd voorgeskryf, en minerale bronne wat litium bevat, is aangewys vir hul genesende eienskappe.
Die Amerikaanse voedsel- en dwelmadministrasie het die gebruik van litium vir gebruik tot 1970 nie goedgekeur nie. Die gebruik van litium in die VSA het later begin en verskuif na ander dwelms vroeër as vir baie ander lande regoor die wêreld.
Hoe werk Litium?
Om te weet dat litium 'n natuurlike element is, kan 'n mens dink dat die geneesmiddel voorskryf 'n tekort in die liggaam kan ondersteun. Tog het navorsing nooit aangedui dat die bipolêre versteuring deur 'n litiumtekort veroorsaak kan word nie. Dit gebeur eerder dat hierdie natuurlik voorkomende stof die gelukkige effek het om as 'n stemmingsstabilisator te werk.
Vir amper 50 jaar is maniese depressiewe mense met litium behandel, alhoewel die mediese wetenskap geen idee gehad het hoekom of hoe dit gewerk het nie. (Die naam maniese-depressiewe versteuring is amptelik in 1980 na bipolêre versteuring verander.) Toe in 1998 die Universiteit van Wisconsin-navorsers die verborgenheid ontsluit. Die geheim van litium het te make met senuweeselle in die brein, en die reseptore vir die neurotransmitter glutamaat. Om dit te verstaan, laat ons rugsteun en praat oor die funksie van neurotransmitters in die brein en hul verhouding tot geestesgesondheidsversteurings.
Neurotransmitters en Geestesgesondheid
Hoe reageer boodskappe in een deel van die brein, en daarmee lei dit tot aksies? Dit is net die afgelope paar dekades, wanneer wetenskaplikes geïsoleerde neurotransmittors, die chemiese boodskappers van die brein, het wat daarop gemik is om inligting van een streek na die ander oor te dra-dat ons hierdie proses begin verstaan.
Neurotransmitters word aan die einde van een neuron (of senuwee) vervat. 'N Elektriese impuls wat langs die senuwee beweeg, veroorsaak dat neurotransmitters in die ruimte (die sinaps) tussen een senuwee en die volgende vrygestel word. Sommige van die neurotransmitters bind aan reseptore op die volgende senuweesel, wat reageer deur die boodskap te transformeer na 'n ander elektriese impuls.
Neurotransmitters wat in die sinaps gelaat word (diegene wat nie aan die reseptore op die volgende neuron bind nie) word weer in die oorspronklike neuron geneem om weer gebruik te word.
Daar is verskillende tipes neurotransmitters in die brein. Sommige hiervan sluit in:
GABA (gamma aminobutuursuur)
Glutamaat blyk die neurotransmitter te wees wat die meeste betrokke is by die maniese fase van bipolêre versteuring (hoewel dit baie simplisties is en die meeste geestesgesondheidsversteurings 'n verwarrende kombinasie van neurotransmitters sowel as ander prosesse insluit.) Glutamaat is die mees volgehoue ​​neurotransmitter in die brein en is Dink aan 'n opwindende neurotransmitter wat betrokke is by leer en geheue.
GABA, in teenstelling hiermee, is 'n inhibitiewe neurotransmitter.
Litium- en Glutamaatstabilisasie
Die Universiteit van Wisconsin-navorsers het bevind dat litium 'n dubbele effek op reseptore uitoefen vir die neurotransmitters glutamaat-werkende om die hoeveelheid glutamaat aktief tussen selle op 'n stabiele, gesonde vlak te hou, nie te veel of te min nie.
Universiteit van Wisconsin Mediese Skool professor in farmakologie Dr Lowell Hokin, wat die navorsing gerig het, het gesê dat hulle uit hul navorsing gepostuleer kan word dat te veel glutamaat in die ruimte tussen neurone manie veroorsaak en te min depressie. Daar moet meer daaraan wees, aangesien antidepressante medisyne byvoorbeeld op die reseptore van ander neurotransmitters soos serotonien en dopamien werk . Dit was egter beslis 'n groot stap vorentoe om die biologiese basis van bipolêre versteuring te verstaan.
Let wel: 'n Groot hoeveelheid ekstra glutamaat kan lei tot epileptiese aanvalle of selfs die tweede sel doodmaak van oorstimulasie (dit word vermoedelik ten minste 'n rol in Alzheimer se siekte en in beroertes te speel.)
Terwyl litium 'n rol speel in die moderering van glutamaatvlakke in die brein, en dus die balans van opwinding en depressie, is daar baie vrae om te beantwoord. Selfs nou, die effekte van litium op die brein is ver van verstaan.
Ander potensiële gebruike vir Litium
Benewens bipolêre versteuring word litium soms gebruik vir unipolêre depressie (groot depressie) en skis-affektiewe versteuring. As gevolg van litium se stabiliserende effek op glutamaatreseptore, bestudeer wetenskaplikes ook of hierdie medikasie kan beskerm teen die selle dood wat voorkom onder toestande soos Parkinson, Huntington en Alzheimer se siekte.
Litiumtoksisiteit en newe-effekte
Soos met baie medikasie op die mark, kom litium saam met 'n lys van newe-effekte en voorsorgmaatreëls. Litiumtoksisiteit kan baie ernstig wees, met beide akute en chroniese effekte. Die newe-effekte van litium is ook algemeen, en soos met baie geestesgesondheidsmiddels, beïnvloed hierdie newe-effekte dikwels die gebruik daarvan.
Daarbenewens is litium bekend om met 'n wye verskeidenheid medikasie te kommunikeer, soos ander geestesgesondheidsdwelms, bloeddrukmedikasie, middels vir Parkinson-siekte en sommige pynstillers.
Al wat gesê het, is daar min medisyne beskikbaar vir die behandeling van bipolêre versteuring wat nie beduidende newe-effekte het nie.
Wat is die rol van litium in die behandeling van bipolêre versteuring vandag?
Die antwoord op die vraag, "Watter rol moet lithium speel in die behandeling van bipolaire siektes vandag?" sal wissel afhangende van wie jy vra en waar jy woon.
Benewens 'n rollercoaster geskiedenis, is daar wyd uiteenlopende menings oor die gebruik van litium vandag. Sommige dokters het so ver gegaan dat litium "gevaarlike onkunde" genoem word, terwyl ander litium beskou as die beste gevestigde langtermynbehandeling wat beskikbaar is vir bipolêre versteuring. Sommige dokters beweer selfs dat litium die enkele belangrikste behandeling vir geestesgesondheid is wat ontdek is.
Soos met baie ander probleme wat verband hou met geestesgesondheid, lê die werklike antwoord waarskynlik êrens tussen hierdie uiterstes en word weerspieël in verskillende praktyke regoor die wêreld. Die Verenigde State het die reputasie om die "laaste in en eerste uit" te wees ten opsigte van die gebruik van die dwelm, om laat te wees tussen lande om die gebruik daarvan te gebruik en om alternatiewe aan te beveel (ander stemmingsstabilisators soos Depakote (valproiensuur) en antipsigotiese medikasie .)
In die VSA word litium selde eerste-lyn gebruik vir mense met bipolêre versteuring, hoewel dit steeds gebruik word vir ernstige bipolêre versteuring in kombinasie met ander medisyne. 'N 2017 studie het egter voorgestel dat daar 'n sterk rol vir litium eerste lyn in die behandeling van mania in die bejaardes.
Bottom Line oor die geskiedenis van litium
Die geskiedenis van litium is belangrik om te verstaan ​​wanneer daar gekyk word na die ontdekking van metodes om stemmings te stabiliseer, en meer onlangs om wetenskaplikes te vra om die chemiese aard van gemoedsversteurings in die brein te ondersoek.
Hierdie nuwer begrip van die chemiese boodskappers in die brein wat verantwoordelik is vir geestesgesondheidsversteurings is belangrik om die stigma van geestesgesondheidsversteurings verder te verminder. Alhoewel daar nog 'n lang pad is om te gaan en geestesgesondheid steeds meer van 'n stigma as hartsiektes ly, is die navorsing wat vandag plaasvind, soos die meganisme waarmee litium werk, 'n uitstekende stap in die regte rigting.
> De Frazio, P., Gaetano, R., Caroleo, M. et al. Litium in Laat-Lewe Manie: 'n Sistematiese oorsig. Neuropsigiatriese Siekte en Behandeling . 2017. 13: 755-766.
> Gershon, S. Litium: Ontdek, vergete en herontdek. Internasionale Netwerk vir die Geskiedenis van Neuropsigofarmakologie . 15 Augustus 2013.
> Korter, E. Die geskiedenis van litiumterapie. 2009. 11 (0 2): 4-9.
> Sani, G., Perugi, G., en L. Tondo. Behandeling van bipolêre versteuring in 'n leeftydperspektief: Is Litium nog steeds die beste keuse? . Kliniese medisyne ondersoeke . 2017 5 Mei. (Epub voor druk).