Die vernaamste argument wat die teëstanders van die kinderdoop aanvoer is sekerlik die bewering dat die kin­derdoop in die Christelike kerk nie op die Skrif berus nie maar op ‘n eeu-oue tradisie. Daarteenoor beroep hulle hul op die Skrif om die volwassedoop en die volwassedoop alleen te regverdig.
Mag dit tot ryke seën wees vir almal wat ernstig dink oor hierdie teken en seël van Gods Verbond wat ons die kindertjies van gelowige ouers nie mag onthou nie.
Ons vra in die volgende bladsye vir ‘n oomblik u aandag vir die reg van die kinderdoop. Want al is dit volgens die uitdruklike getuienis van die Kerkvaders alreeds van die dae van die Apostels af in gebruik, tog is dit vroeër deur die Wederdopers en word dit vandag deur verskillende sektes nog met krag bestry.
– die Here beveel die nagmaal vir sy kinders, maar ons lees nêrens ‘uitdruklik’ dat ‘vrouens’ spesifiek nagmaal gebruik het nie, beteken dit hul mag nie en dat dit ‘onskriftuurlik’ is?, en,
Nêrens staan tog letterlik in die Bybel dat die water by die doop teken is van Christus se bloed en Gees nie. Wel staan daar van die brood by die Nagmaal: dit is my liggaam en van die drinkbeker: dit is die Nuwe Testament in my bloed. Maar nêrens lees ons van die doopwater: dit is my bloed en Gees, nie.
En dit is ook baie belangrik, want as die water by die doop nie ‘n teken is van die bloed en die Gees van Christus nie, dan beteken en verseël die doop nie die afwassing van die sondes, die begrafnis van ons ou en die opstanding van ons nuwe mens nie! Die water op homself kan tog nie ons sondes afwas nie. Al sou ons ook in die see gedoop word, dit sou ons nie baat nie. Die hoeveelheid water bewerk dit nie.
Wel, ook die grondelemente vir die kinderdoop lê duidelik in die Skrif. Hulle is kortliks die volgende:
Dit het al begin met Johannes die Doper, wat die doop van bekering tot vergewing van sondes gepreek het, Luk. 3:2, 3; d.w.s. eers moet die Jode hulle bekeer, in die weg van die bekering verkry hulle die ver­gewing van sondes en daarna ontvang hulle die doop as teken en seël van die sondevergewing. Hy het dus alleen die volwasse Jode gedoop wat met berou oor hulle sondes tot God gekom het.
Dit blyk ook uit Mark. 16:15. 16: Gaan die hele wêreld in en verkondig die Evangelie aan die ganse mensdom. Hy wat glo en hom laat doop, sal gered word maar hy wat nie glo nie sal geoordeel Word.
– By Abraham is dit nog duideliker. Die Here sê vir hom nie net: om vir jou ‘n God te wees, nie, maar Hy voeg daarby: en vir jou nageslag na jou (Gen. 17:7). As die bestryders van die kinderdoop gelyk sou gehad het, sou daar alleen staan: Ek sal vir jou ‘n God wees en ook nog nie: van jou nageslag nie. Tog reken die Here die nageslag van Abraham daarby.-
– Crispus, die hoof van die sinagoge, het met sy hele huisgesin in die Here geglo en ook hy is met sy mense gedoop (Hand. 18:8); en
(b) Die krag van bewys lê egter nie in die besonder in die waarskynlikheid dat daar kinders was nie, maar baie meer in die feit, dat nie alleen die hoofde van hierdie gesinne, wat bekeerd is, maar ook die ander gesinslede deur die doop in die Kerk ingelyf is.
– Ons glo, dat God die genade organies mee­deel, d.w.s. dat Hy die afsonderlike uitverkorenes in die lyn van die geslagte verkies.
As hulle gelyk het, dan moes alleen die hoofde van genoemde gesinne toegebring gewees het en uiters nog enkele lede van hulle gesinne afsonderlik, maar nie die hele gesinne gesamentlik nie. Nou dat egter hierdie hele gesinne ingelyf is, blyk duidelik, dat Hy sy genade in die lyn van die ge­slagte voortplant.
Lees ons die Skrif ook nie vir al die huisgenote, vir die kinders net so goed as vir die volwassenes nie?
En hy antwoord, dat ‘n gelowige man, wat ‘n ongelowige vrou het wat egter tevrede is om by hom te bly, haar nie mag verlaat nie, en vir ‘n gelowige vrou geld dieselfde. Sy mag haar ongelowige man nie verlaat nie. Die gelowige party mag van die ongeloof van die ander party geen grond vir egskeiding maak nie. Dit bewys hy dan verder in vers 14, waar hy uitdruklik verklaar, dat so ‘n huwelik ‘n Christelike huwelik is:
“Want die ongelowige man is (deur sy huweliksgemeenskap met die gelowige vrou) geheilig (d.w.s. uitwendig in die christelike huwelik en in die christelike lewensfeer opgeneem, sonder om nog inwendig geheilig, d.i. wedergebore te wees) ; en die ongelowige vrou is geheilig deur die man.”
En hierdie laaste saak, nl. dat die ongelowige party deur die huweliksgemeenskap met die gelowige party geheilig is, d.i. uitwendig in die christelike lewensfeer opgeneem word sodat ons daar met ‘n christelike huwelik te doen het bewys hy met hierdie toevoeging:
As God nou aan die kinders sy genade nie onthou nie, sal ons aan hulle dan die teken van die genade ont­hou?
[…] Lees hier, meer oor hierdie belangrike saak van hoe ons God se wil soek, en sy Woord gebruik, oor die saak van die Kinderdoop: Die Kinderdoop en die Skrif […]
“Slabbert, ek lê daar en wag in die gang vir my operasie … daar kom so jong doktertjie aangestap wat lus is vir gesels, hy sien toe ek is een van die ouer geslag, en wou deur allerlei praatjies my seker wakker en aan die lewe hou … hy begin my toe allerhande vrae vra oor die Tweede Wêreldoorlog … en dit, terwyl ek vir hom wil uitroep, stop! … kan jy nie sien ek is al besig om te veg in die Derde Wêreldoorlog nie!!!…” 😬