Druppels en ander mediese toerusting was moontlike bronne van infeksie. Niemand het verwag om longkwale-longontsteking en urienweginfeksies op te doen nie. van www.shutterstock.com
Die meeste mense verwag dat behandeling in die hospitaal beter sal word. Maar vir sommige kan 'n verblyf in die hospitaal hulle sieker maak. Hul wond kan na 'n operasie besmet raak, of 'n bloedbesmetting as gevolg van 'n mediese prosedure.
Ons studie, wat vandag in die internasionale tydskrif gepubliseer is Antimikrobiese weerstand en infeksiebeheer, gevind dat een uit elke tien volwasse pasiënte in die hospitaal met 'n akute (korttermyn) toestand 'n infeksie in die gesondheidsorg gehad het.
In die eerste studie in sy soort in Australië langer as 30 jaar het ons ook onverwagte infeksies, soos longontsteking en urienweginfeksies, sowel as 'n groot aantal pasiënte met 'n multi-middelweerstandige organismes (superbugs) ontdek.
Waarom moet ons rekord hou van infeksies?
Die meeste van hierdie infeksies kan voorkom word. Dit is dus belangrik om te weet watter soort infeksies hulle is, hoe gereeld hulle voorkom en watter pasiënte hulle kry. Sodra ons hierdie inligting het, kan ons 'n manier uitwerk om dit te voorkom.
As u nie gekontroleer word nie, kan hierdie pasiënte reeds siek word, siektetoestande onnodig afwyk en kan doodmaak.
Die meeste hospitale in Australië hou voortdurend toesig oor spesifieke infeksies, soos wond- en bloedstroominfeksies.
Sommige state het goed gekoördineerde programme soos die Victoriaanse program VICNISS, wat lei tot gedetailleerde gegewens op gesondheidsorg-verwante infeksies. Hierdie data word dan gebruik om strategieë vir hospitale in te lig oor die voorkoming van infeksies. Hierdie tipe toesigmetode verg egter uitgebreide hulpbronne en vang nie alle infeksies op wat in 'n hospitaal voorkom nie.
In plaas daarvan het ons 'n "puntvoorkoms" -ondersoek gedoen, wat 'n momentopname van die huidige situasie op enige gegewe dag neem. Dit is minder hulpbronintensief as deurlopende toesig en bied waardevolle inligting oor die verspreiding en voorkoms van almal infeksies in 'n hospitaal.
In Europa, die Europese Sentrum vir siekte voorkoming en beheer koördineer elke vier jaar nasionale puntvoorkomsstudies. Dit bied waardevolle insig in die las van infeksies wat deur gesondheidsorg geassosieer word. Dit is ook gebruik om die opkoms van multi-middelweerstandige organismes in Europa op te spoor. Die VSA, Singapoer en baie ander lande bestuur hulle ook.
Die meeste hospitaalinfeksies kan voorkom word. Santypan / Shutter
Anders die meeste OESO-lande, Australië het nie 'n nasionale infeksiebewakingsprogram wat verband hou met gesondheidsorg nie en onderneem nie nasionale puntvoorkomsstudies nie.
Die enigste nasionale data wat gereeld versamel word, hou verband met bloedstroominfeksies veroorsaak deur die mikro-organisme Staphylococcus aureus. Hierdie infeksies is ernstig, maar skaars en verteenwoordig slegs 'n klein fraksie van alle infeksies in hospitale.
Om ons begrip van infeksies in gesondheidsorg in Australië te verbeter, gebruik ons ​​dieselfde studiemetode as die Europeërs. Oor 'n periode van vier maande in 2018 het ons 19 groot hospitale in Australië besoek en inligting oor alle infeksies by akute binnepasiënte by volwassenes versamel. Vier van die hospitale was streeksgewys, die ander groot stadshospitale.
Watter infeksies het ons gevind?
Van die 2,767-pasiënte wat ons ondervra het, het ons 363-infeksies by 273-pasiënte gevind, wat beteken dat sommige pasiënte meer as een infeksie gehad het. Die algemeenste infeksies was wondinfeksies na die operasie (infeksies in die chirurgiese plek), longontsteking en urienweginfeksies. Dit was verantwoordelik vir 64% van al die infeksies wat ons gevind het.
Dit is belangrik, aangesien die meeste hospitale normaalweg nie na longontsteking of urienweginfeksies soek nie en daar geen algemene of nasionale toesig hiervoor is nie.
Volgens ons bevindinge kom hierdie infeksies gereeld voor, maar word nie opgemerk nie. 'N Potensiële bron van inligting oor hierdie soort infeksies is hospitale administratiewe kodering data. Hierdie kodes is egter hoofsaaklik vir faktureringsdoeleindes ontwerp, en dit is bewys dat dit die geval was onbetroubaar as dit kom by identifisering infeksies.
Ons het ook pasiënte met 'n mediese toestel gevind, soos 'n groot intraveneuse drup, of urinêre kateter ('n buigsame buis wat in die blaas geplaas is om dit van urine te laat leegmaak), is meer geneig om infeksie te hê as diegene wat dit nie gedoen het nie.
Eenhede vir intensiewe sorg behandel pasiënte wat ernstig siek is en 'n groter risiko vir infeksie het. Dit was dus verbasend om vas te stel dat 25% van die pasiënte in intensiewe sorgeenhede 'n infeksie met gesondheidsorg gehad het.
Die opkoms van multi-middelweerstandige organismes (Super Bugs) is wêreldwyd 'n probleem. Ons studie was voorheen onbekend en het aan die lig gebring dat 10% van die volwasse akute binnepasiënte in ons studie 'n multi-middelweerstandige organisme het.
Wat het ander studies gevind?
Vir die eerste keer in 34 jaar het ons 'n blik op hoe algemene infeksies in gesondheidsorg in Australiese hospitale voorkom. Alhoewel die enigste ander vorige studie groter was, 'n groot sterkpunt van ons studie is dat ons dieselfde twee opgeleide data-versamelaars gebruik het om die data by alle hospitale in te samel.
Dit verminder die moontlike teenstrydigheid in die opsporing van infeksies wat mag voorkom as personeel in die hospitaal hul eie data versamel. Dit het ook die gebruik van hospitaalbronne om die opname te onderneem, tot die minimum beperk.
Wat egter belangrik is, het nie alle soorte hospitale ondersoek nie. Dit is moontlik dat indien dieselfde opname uitgebrei is om kinders, babas en kankerhospitale in te sluit, hoër infeksiesyfers gevind kan word as gevolg van die kwesbaarheid van hierdie pasiënte.
Wat kan ons beter doen?
Soos een van die skrywers het voorheen opgemerk, 'n groot leemte in Australië se pogings om infeksies wat verband hou met gesondheidsorg en die opkoms van organismes met 'n weerstandigheid teen medisyne, is die gebrek aan sterk nasionale data.
Dit beteken dat ons nie die effek van nasionale beleid kan meet nie riglyne ondanks beduidende belegging.
In die afwesigheid van 'n nasionale toesigprogram, beveel ons aan dat grootskaalse puntvoorkomsondersoeke, insluitend kleiner hospitale, spesialishospitale en die privaatsektor gereeld uitgevoer word. Data wat uit hierdie studies gegenereer word, kan dan gebruik word om nasionale inisiatiewe vir die voorkoming van infeksies in te lig en aan te wakker.
Philip Russo, medeprofessor, direkteur Cabrini Monash Universiteit Departement Verpleegnavorsing, Monash Universiteit en Brett Mitchell, professor in verpleegkunde, Universiteit van Newcastle