Wat u moet weet van monosigotiese tweeling - aktiewe spelLees Meer
Hoof aktiewe spelWat u moet weet van monosigotiese tweeling
Hoe hulle vorm, is hulle regtig identies, en wat is die risiko's in die baarmoeder?
Deur Rachel Gurevich Opgedateer 15 Desember 2019 Medies hersien deur 'n raads-gesertifiseerde geneesheer
Monosigotiese tweelinge is identiese tweelinge. Beeldbron / Getty Images
Monosigotiese tweeling word gevorm wanneer een sigoot, wat met een eier en een sperm bestaan, in twee verdeel. In plaas daarvan om net een embrio te hê - wat gewoonlik deur een eier en een sperma verkry word - is die resultaat twee embrio's. Elk van hierdie embrio's ontwikkel as 'n aparte fetus.
Monozygotiese tweelinge staan ​​ook bekend as identiese tweelinge omdat hulle prakties identiese gene het. Hulle is egter nie presies geneties identies nie. Terwyl ons eens gedink het dat mono-tweeling geneties identies is, met die wetenskap wat ons vandag het, is die naam dalk nie meer akkuraat nie.
Monosigotiese tweeling is van dieselfde geslag (behalwe in sommige uiters seldsame situasies, meer hieronder), het fisieke eienskappe en kan selfs soortgelyke persoonlikhede hê.
Wat veroorsaak dat monozygotiese tweeling voorkom ">
Niemand weet regtig wat monozygotiese tweelinge veroorsaak nie. Dit is 'n gebied van deurlopende navorsing.
Identiese tweeling loop nie (in die algemeen) in gesinne nie. Dit impliseer dat identiese tweeling vorm wanneer iets in die omgewing die verdeling veroorsaak, of moontlik willekeurig voorkom.
(Daar is enkele geïsoleerde bevolkings waar identiese tweeling waarskynlik meer voorkom, en daar kan 'n genetiese verband bestaan. Maar dit is skaars, en daar moet nog nie 'n geen geïdentifiseer word wat die risiko vir monosigotiese tweeling verhoog nie.)
IVF-navorsing het ons 'n bietjie insig gegee in hoe identiese tweeling kan vorm. IVF-embrio's is waarskynliker as natuurlik verwagte embrio's om in identiese tweelinge te verdeel. 'N Vrugbaarheidsdokter kan slegs een embrio oorplaas - in die hoop om die risiko van nie-identiese tweeling te verminder - maar identiese tweelinge kan steeds voorkom, en meer gereeld as in die algemene bevolking.
Om ondersoek in te stel, stel navorsers kameras in om elke twee minute van die ontwikkeling van embrio's foto's te neem. In normale embrio-ontwikkeling groei 'n vloeistofgevulde holte binne-in die embrio. Dit staan ​​bekend as die blastocoel.
Binne die embrio is ook 'n versameling selle bekend as die binne-selmassa. Hierdie versameling selle sal uiteindelik die fetus vorm. In sommige gevalle val die ontploffing op homself inmekaar. Dit lei tipies tot die vernietiging van die embrio. Soms oorleef die embrio egter die ineenstorting.
Wat in hierdie gevalle blyk te wees, is dat die embrio op sigself ineenstort, wat veroorsaak dat die binnemassa in twee verdeel. Die twee binne-selmassas lei tot die ontwikkeling van tweelinge.
Dit is belangrik om daarop te let dat ons nie regtig kan weet of dit is hoe monozygotiese tweelinge in die baarmoeder ontwikkel nie. Maar dit gee ons insig in 'n proses wat tot onlangs 'n volledige raaisel was.
Maar waarom kan dit meer gereeld met IVF gebeur?
Vir die een word 'n embrio in 'n kunsmatige oplossing in die laboratorium gehou. Alhoewel wetenskaplikes hul bes gedoen het om dit so na aan die natuur as moontlik te maak, is dit steeds nie dieselfde omgewing as wat 'n embrio in die vrou se voortplantingstelsel sou ontwikkel nie. Hierdie oplossing kan die risiko van ineenstorting verhoog.
Tweedens is daar verskillende menings oor wanneer die embrio in die baarmoeder van die vrou oorgedra moet word. Dit lyk asof die oordrag van die embrio later die kans op identiese tweeling effens kan verhoog.
Hoe identies is identiese tweeling? The Genetics of Twinning
Daar is eens gedink dat monozygotiese tweeling presies dieselfde DNA deel. Maar dit is nie waar nie.
Vir een is die risiko dat mutasies voorkom, elke keer as selle verdeel word. Hierdie mutasies kan so vroeg as die eerste splitsing voorkom. Dit is een van die redes waarom identiese tweeling 'n groter risiko vir aangebore siektes het.
Na die heel eerste skeuring, gaan die individuele selmassas voort om op hul eie te verdeel. Met elke verdeling bestaan ​​die risiko vir 'n mutasie.
By die geboorte is die genetika van 'n tweeling uiters, baie dieselfde - maar hulle is nie identies nie. Met verloop van tyd neem hul genetiese ooreenkomste steeds af. Dit is te danke aan epigenetika - die wetenskap van hoe die omgewing ons DNA verander.
Sommige studies het bevind dat geringe DNA-verskille meer gereeld voorkom by ouer identiese tweelinge as by baie jong identiese tweelinge. Dit is waarskynlik omdat u meer tyd uitmekaar spandeer en daarom aan verskillende omgewings blootgestel word.
Identiese tweeling ... Maar verskillende geslagte?
Alhoewel dit uiters skaars is, is dit moontlik dat monosigotiese tweeling twee verskillende geslagte is. Dit kom terug op die idee dat genetiese mutasies vanaf die eerste splitsing kan voorkom.
As 'n eier dubbel-X-chromosome dra (wanneer 'n normale eier net een X-chromosoom moet dra) en bevrug is met 'n Y-sperm, kan u 'n XXY-embrio kry. Dit staan ​​ook bekend as Klinefelter-sindroom.
Wat gebeur egter as daardie XXY-embrio in monozygotiese tweelinge verdeel? U kan eindig met een tweeling met XX-uitdrukking (vroulik), en die ander met XY (manlik.) Hoe skaars is hierdie situasie? Dit is slegs vier keer in die mediese literatuur beskryf.
Daar is 'n ander (seldsame) manier waarop u identiese tweelinge van verskillende genetiese geslagte kan hê.
As u 'n eier met een X-chromosoom het (soos dit moet), en 'n sperm met 'n Y-chromosoom, kry u gewoonlik 'n seun (XY). Normaalweg, as hierdie embrio in 'n tweeling verdeel word, kry jy identiese tweelingseuns. Dit is egter moontlik dat een tweeling slegs die X-chromosoom (gewoonlik geskryf as XO) en die ander XY tot gevolg het.
Dus is die een tweeling 'n meisie (met die aangebore afwyking bekend as Turners Sindroom), en die ander tweeling 'n seun. Al gesê, hierdie situasies is so skaars, u kan aanvaar dat 99.999 persent van 'n tweeling-meisie nie 'n tweeslagtige tweeling is nie.
Verhoog 'n familiegeskiedenis van identiese tweelinge die kans om hulle te hê?
In teenstelling met die algemene opvatting, hou u kanse op monozygotiese tweeling nie verband met u familiegeskiedenis nie.
As daar meer as een stel identiese tweeling in 'n gesin is, is dit waarskynlik te wyte aan geluk of eksterne omgewingsfaktore - maar nie familiegenetiese geskiedenis nie.
Daar is 'n paar stam- en afgesonderde bevolkings waar 'n tweeling in die gesin voorkom. (Of in die groter stam, vir die saak.) Dit is onbekend of genetika hier of in die omgewing speel.
Dissigotiese tweelinge — nie-identiese tweelinge — loop egter in families. Vrugbaarheidsmiddels kan ook u risiko vir tweeling verhoog.
Semi-identiese tweeling en saamgestelde tweeling
'N Seldsame vorm van monozygotiese tweelinge is semi-identies of half tweeling. Dit kom voor wanneer twee afsonderlike spermselle een eier bevrug. (Dit is 'n ander situasie waar u twee geslagte kan kry, maar dit is nie regtig 'identiese' tweeling nie, aangesien u met twee en nie een sperm wat die eier bevrug het, begin nie.)
Saamgestelde tweeling is 'n ander seldsame vorm van mono-sigotiese tweeling, waar die tweeling nie heeltemal van mekaar skei as die sigoot verdeel nie. Hulle kan veelvuldige organe deel. Die meeste tweeling wat saam is, sterf in utero of is doodgebore.
In sommige gevalle kan gesamentlike tweelinge wat oorleef chirurgies geskei word. Hierdie operasie is riskant en kan nie altyd suksesvol aangepak of voltooi word nie.
Monozygotiese tweeling, hul vrektesakke en plasenta's
Monozygotiese tweeling het meestal afsonderlike vrektesakke, maar het een plasenta. Die tegniese term hiervoor is monochorionies-diamnioties (of Mo-Di), en dit kom tussen 60 en 70 persent van die tyd voor met monozygotiese tweeling.
As u een plasenta deel, verhoog dit die risiko vir die swangerskap as gevolg van die moontlikheid van 'n tweeling-tot-tweeling-oortappingsindroom. Die Mo-Di-tweeling moet baie versigtig gekyk word na die swangerskap.
'N Ander moontlikheid is dat die tweeling elkeen sy of haar eie plasenta en vrugwater-sak het. Dit staan ​​bekend as digoorioniese-diamniotiese (of Di-Di) tweelinge. Die risiko's by 'n Di-Di-swangerskap is laer as by 'n Mo-Di-swangerskap. Daar is 'n wanopvatting dat Di-Di-tweelinge altyd broederlik is (nie identies nie), maar dit is nie waar nie. Ongeveer 30% van die monozygotiese tweeling is Di-Di.
Die riskantste kombinasie is wanneer tweelinge een vrektesak en een plasenta deel. Dit kom slegs voor by monozygotiese tweelinge en nooit by nie-identiese tweelinge.
Dit staan ​​bekend as monochorionic-monoamniotic (Mo-Mo) tweeling, en dit is die relatief seldsame voorkoms by slegs 5% van tweelingswangerskappe. By Mo-Mo-tweeling is die grootste risiko dat babas in die naelstringe verstrengel kan raak. Daar is ook 'n risiko vir 'n tweeling-tot-tweeling-oortappingsindroom en 'n hoër risiko vir prematuriteit.
Vroeë studies het bevind dat slegs 50 persent van die Mo-Mo-tweeling oorleef het, maar latere studies het meer bemoedigende resultate gevind, met die perinatale (die periode onmiddellik voor en na die geboorte) sterftesyfer nader aan 20 persent.
Hoe sal u weet of u tweeling identies is of nie?
Die enigste manier om seker te maak of u tweeling identies is, is deur 'n DNA-toets. Daar is leidrade en moontlike tekens dat tweelinge identies is (of nie identies nie), maar DNA-toetsing is die enigste manier om dit te weet. U kan met u pediater gesels oor DNS-toetsing, of daar is 'n aantal genetiese toetsondernemings wat die toetsing vir u doen.