Of hier te lande Frans Diko, ’n plaaswerker van Laingsburg, wat vertel hoe nege van sy 11 familielede deur die vloedwaters van 1981 meegesleur is: “Die water het hulle soos ’n byeswermpie weggevat soos hulle aan mekaar vasgehou het.” Nie een van die 11 liggame is gekry nie.
As deurwinterde joernalis kom Landman met gemak oor die twee hekkies waaroor so baie verslaggewers struikel: Sy berei deeglik voor en sy lúíster. Geen “Vertel ons ’n bietjie meer van jouself”-vrae hier nie.
En sommer met die eerste onderhoud slaag die boek nog ’n belangrike toets. Die Afrikaanse dele van Landman se onderhoud met die akteur John Kani word net so behou: “Jirre jong, toe sien ek . . . hoekom sien ek ’n poliesman by die exit uitgaan?” hoor jy Kani se stem so duidelik dat jy amper sy oë kan sien.
Saamgetel bring hierdie gesprekke ook ’n groter punt tuis, naamlik dat ons nie soseer moet fikseer om brûe te probeer bou na die mense doer oorkant nie, want ons is almal aan dieselfde kant van die kloof.
Landman se onderhoudstyl is hoflik. Sy kies haar vrae versigtig en kry die antwoorde waarna sy soek. Dit is opvallend dat sy amper elk van die 18 mense pertinent uitvra oor hul lewensmaat, en dit bied telkens ’n vars blik op mense oor wie jy dalk al gelees het.
Pleks van die vaalblou agterblad, hoekom nie ’n kop-en-skouersfoto plaas van elk van die 18 mense met wie gesels word nie? Drie rytjies van ses foto’s – so maklik soos val uit ’n boom, veral vir ’n ervare uitgewer soos Tafelberg.