Narcissus - Griekse mitologie - Die mite van Narcissus - Interessant
Narcissus by die bron (1636-1638),
Jan Cossiers, olie op doek (97 x 93 cm), Prado Museum, Madrid (Spanje)
Die verhaal wat ons gaan vertel, is die bekendste uit die Griekse mitologie, en daar is baie weergawes daarvan. Ons put inspirasie uit wat Ovidius ons in die Metamorphoses vertel om die verhaal te vertel van hierdie jong man wie se skoonheid, soos dié van 'n god, die oorsaak van sy eie ondergang was.
Die seun van wie ons praat, word Narciso genoem en hy was die seun van die nimf Liriope en die rivier die Cefiso (1), wat haar verlief op die nimf in sy golwe en strome omhul en besit. Uit hierdie unie is 'n kind van onbeskryflike skoonheid en genade gebore. Omdat die moeder die lot van haar seun wou leer ken, het die moeder na die digter Tiresias gegaan om sy toekoms te ontdek.
Dit was die grootste van al die waarsêers wat die noodlot blind gemaak het omdat hy dit gewaag het om sy oë op die naaktheid van die krygsgodin Athenache te vestig, nadat hy hom gestraf het vir sy vermetelheid om hom blind te maak, en die gawe van die profesie aan hom gegee het.
Tiresias, nadat sy na Liriope se versoeke geluister het, het haar op 'n swaar toon gesê dat haar seun 'n lang lewe sou hê as hy homself nooit sou ken nie. Liriope, wat die profesie van die waarsêer nie verstaan ​​het nie, het weggegaan en deur die jare vergeet wat aan hom voorspel is.
Die jare het vinnig verbygegaan en Narcissus het sterk geword en met so 'n lieflike en verfynde skoonheid dat al die mense wat na hom gekyk het, of dit nou mans of vrouens was, op hom verlief geraak het, selfs al het Narciso enige liefdevolle aandag verlaat. Daar word soveel van sy ongevoeligheid en ydelheid gesê dat hy eendag 'n swaard aan Aminius, een van sy verhitte vryer, gegee het om selfmoord te pleeg en Aminius so lief was vir Narcissus, dat hy sy hart op die drumpel van sy huis deurboor ( 2).
Liriope bied Narcissus aan Tiresias aan
Giulio Carpioni (17de eeu), Musée des Beaux Arts et d'Archéologie, Besancon (Frankryk)
Soos die noodlot dit wil hê, kruis die verhaal van Narcissus met die van die nimf Echo, 'n skelm ontmoeting wat die ondergang van albei jongmense was.
Daar word gesê dat Zeus se vrou, Hera, wie se jaloesie aan alle gode en sterflinge bekend was, altyd op soek was na die verraad van haar man en dat die ongeluk dit eendag sou besef dat die geselskap en die voortdurende gebabbel van die nimf Echo, hulle was niks anders nie as 'n manier om haar op 'n afstand te hou en haar aandag af te trek om die liefdes van Zeus te bevoordeel deur tyd te gee aan sy byvroue om in veiligheid te kom. Groot was haar woede toe sy die waarheid leer en haar woede manifesteer in al sy mag: dit het gemaak dat Echo bestem was om die laaste woorde van die toesprake wat vir haar gerig is, vir altyd te herhaal.
Luciano (Epigrams "To a statue of Eco") sê:
"Dit is die petrous Echo, vriend van Brood,
Wat die woorde uitstel, herhaal,
En dit antwoord u in alle menslike tale;
En meer om met die herders te grap.
Vertel haar enigiets, haat haar en dan
Vanne vir u besigheid ».
Op 'n dag terwyl Narcissus die bos wou bedwaal en nette tussen die bome wou sit om takbokke te vang, het die pragtige Echo hom gesien wat, sonder om met hom te praat, hom beperk het tot sy skoonheid, met soveel genade betower. Vir 'n geruime tyd het sy hom van ver gevolg sonder om gesien te word, en Narcissus, wat van plan was om hertjies te jaag, het haar nie opgelet nie en ook nie besef dat hy van sy metgeselle weg is en die pad verloor het nie. Narciso het hardop begin roep en hulp gevra en nie geweet waarheen nie. Op daardie stadium het Eco besluit om hom aan Narcissus te wys deur te reageer op sy oproep om hulp, en hy stel homself voor, steek sy arms na hom uit, bied homself teer aan as 'n geskenk van liefde en met sy hart oorvol van tere gedagtes.
Eco en narcis (1903)
John William Waterhouse, Walker Art Gallery, Liverpool (Engeland)
Maar weereens was Narcissus se reaksie genadeloos: by die aanblik van hierdie nimf wat hom aan hom aangebied het, het hy so verskrik gevlug dat die arme Eco moedeloos en skaam van pyn weggeloop het. Hy het in die bosse weggekruip en in eensaamheid begin leef met slegs een gedagte in sy gedagtes: sy passie vir Narcissus en hierdie gedagte was elke dag meer en meer aangrypend dat hy ook vergeet het om te lewe en sy liggaam vinnig weggespoel het totdat dit verdwyn en weg, net haar stem. Sedertdien word sy teenwoordigheid slegs gemanifesteer in die vorm van 'n stem, die stem van Eco, wat die laaste woorde wat aan hom gerig is, herhaal (3).
Narcissus (ongeveer 1548-1565)
Benvenuto Cellini (1500-1571), marmerbeeldhouwerk, Bargello Nasionale Museum, Florence (Italië)
Die gode wou Narciscus dan straf vir sy koue en ongevoeligheid en stuur Nemesis, die godin van die wraak, wat sorg dat hy, terwyl hy naby 'n fontein was en buk om 'n slukkie water te drink, sien dat sy beeld onmiddellik weerspieël dat sy hart begin klop. en om te smag na liefde vir daardie gesig so mooi, teer en glimlaggend.
Ovidius vertel (Metamorphosis III, 420 ev): "Dink aan die oë wat soos sterre lyk, dink aan die hare wat Bacchus en Apollo waardig is, en die gladde wange, die skarlakenrooi lippe, die ivoornek, die wit van die versmoorde gesig van rooiheid ... O hoeveel nuttelose soene het hy aan die misleidende bron gegee! ... Hy het nie geweet wat dit was wat hy gesien het nie, maar hy het gebrand vir die beeld ... "
Caravaggio, olie op doek (112 cm × 92 cm), National Gallery of Ancient Art, Palazzo Barberini, Rome (Italië)
Hy was nie bewus daarvan dat hy voor homself was nie, en bewonder die beeld en stuur soentjies en sagte liefkosings en steek sy arms in die water om aan die lieflike gesig te raak, maar die beeld verdwyn sodra hy daaraan raak.
Narcissus het lank by die bron gebly en probeer om daardie weerspieëling te begryp sonder om te besef dat die dae onverbiddelik verbygegaan het en vergeet het om te eet en te drink, slegs ondersteun deur die gedagte dat die bose spel wat die beeld van hom laat ontsnap het, vir ewig verdwyn het (4).
Narcissus, 1890, deur Jules-Cyrille Cavé (1859–1946)
Privaat versameling (prent in die publieke domein)
Uiteindelik sterf Narciso, naby die bron wat hom liefde gegee het, en smag na 'n drukkie uit sy eie beeld.
Toe die Naiads en die Dryads sy lyk gaan neem om dit op die begrafnisstapel te plaas, word daar gesê dat 'n pragtige wit blom in die plek daarvan gevind is wat die naam van Narcissus van hom afgeneem het.
Ovidius vertel (Metamorphosis III 420 ev): «Hy het lank verwelk met liefde en nie meer aan kos of drank geraak nie. Geleidelik het die passie hom verteer, en op 'n dag naby die lente ... het hy sy uitgeputte kop op die gras neergelê, en die dood het sy oë toegemaak wat gek was van liefde vir homself. ... Die Dryads huil, en Echo beantwoord die pyn. Hulle het die brandstapel, die fakkels, die kis al voorberei, maar sy liggaam was nie meer daar nie: hulle het gevind waar dit voorheen gelê het, 'n blom met 'n krokushart omring deur wit blare ».
En die ou mense vertel nog steeds dat Narcissus nie geleer is om na 'n ander lewe oor te gaan nie, want terwyl hy die Styx, die rivier van die dooies, oorsteek om die Onderwêreld binne te gaan, het hy voortgegaan om na sy geliefde te soek, weerspieël in die waters van die swart rivier.
Giovanni Antonio Boltraffio (1467-1516), olie op paneel (23 x 26,6 cm), Uffizi-galery, Florence (Italië)
Hoe Narcissus ook gesterf het, dit is seker dat hierdie mite tot vandag toe nog bestaan ​​het. Skilders, musikante, skrywers, sielkundiges put voort uit die verhaal van hierdie jong man. Was dit wonderlik? Was hy selfgesentreerd? Was dit selfsugtig? Was dit vernuftig? Laat almal die interpretasie gee wat hulle die geskikste ag, selfs al is dit seker dat die jong Narcissus tog net een ding gesoek het: liefde, soos elke wese wat hierdie aarde bewoon.
Volgens ander van Oceanoe diTeti.
Conone (Racconti 24), vertel ook dat Aminius wat sterf, die gode aangeroep het om sy dood te verkoop en Artemis op sy uitroep geantwoord het en Narcissus op homself verlief gemaak het.
Volgens Echo se verwerping van Echo, is sy volgens 'n ander weergawe doodgemaak deur enkele herders wat volgelinge van die god was en het net haar stem oorgebly.
Conone se weergawe in die Stories hy wil hê dat Narcissus selfmoord moet pleeg met dieselfde swaard wat hy aan Aminius gegee het en uit sy bloed is 'n blom gebore, Narcissus, wat heilig geword het vir die Erinni, infernale godhede.