6 Februarie 1934 - Verskeie
6 Februarie 1934. Botsings tussen die betogers en die polisie.
6 Februarie 1934. Betogers vernietig 'n bus.
6 Februarie 1934. Betogers val 'n motor aan.
Titel: 6 Februarie 1934. Botsings tussen die betogers en die polisie.
Datum getoon: 06 Februarie 1934
Tegniek en ander aanduidings: Fotodruk
Titel: 6 Februarie 1934. Die betogers plunder 'n bus.
Kontak kopiereg: © Keystone / Eyedea - "reproduksie en uitbuiting verbode sonder vooraf skriftelike toestemming van die agentskap"
6 Februarie 1934. Die betogers plunder 'n bus.
Titel: 6 Februarie 1934. Betogers val 'n motor aan.
Sedert die einde van die Eerste Wêreldoorlog het die parlementêre regime van die IIIe République het al hoe meer kritiek gekry, en gerig op sowel sy institusionele wanfunksies as sy onvermoë om opkomende ekonomiese probleme die hoof te bied. In 1932 het die radikale maghebbers meer as ooit begrawe in hul inheemse weerspreking: ideologies "links", sensitiwiteit versterk deur hul lewensbelangrike alliansie met die sosialiste, was slegs van plan om 'n ekonomiese beleid van finansiële ortodoksie te beoefen - sterk munt , beheer van tekorte - wat hulle vervreem, dieselfde sosialiste terselfdertyd as 'n groeiende deel van die mening. Verontrus oor hierdie chroniese ministeriële onstabiliteit - vyf bedienings van 1932 tot 1934! -, 'n groot deel van die Franse samelewing stem saam in die veroordeling van die onvermoë van sy leiers, die krisis van die parlementêre stelsel en die noodsaaklikheid om sterk mag te herstel. Die uiting van hierdie ontevredenheid word gehandhaaf deur die aktiewe opposisie van die ekstreme regs teen die regime - die Franse aksie-liga van Charles Maurras geniet groot invloed ondanks die veroordeling deur die Vatikaan in 1926 - wat binnekort deur die veteraneligas: Jeunesses patriotes, Camelots du Roi en veral Croix-de-Feu van kolonel de La Rocque, wat onlangs in 'n werklike politieke formasie omskep is. By hierdie kritieke situasie word 'n politiek-finansiële skandaal gevoeg wat die regime verder in diskrediet bring.
Die Stavisky-skandaal, vernoem na 'n Joodse bedrieër wat parlementêre steun ontvang het, het vroeg in Januarie 1934 uitgebreek en die Radikale Republiek die laaste slag toegedien. 'N Uiters gewelddadige persveldtog is deur die verregse, onder leiding van die Franse Aksie-liga, geloods teen die radikale kabinet aan die bewind en die "damers" van die parlement: demonstrasies en gewelddadige straattonele vergesel deur dade van vandalisme het plaasgevind. vermeerder gedurende die hele maand van Januarie. Die regse persveldtog, wat onmiddellik die ligas bymekaargemaak het, bring ook al die regse koerante geleidelik bymekaar. Op 27 Januarie, na 'n besonder gewelddadige betoging, bedank die president van die Raad, Chautemps. Hy word vervang deur die radikale Daladier wat besluit om die polisiehoof van Parys, Chiappe, te ontslaan, bekend vir sy toegeeflikheid teenoor verregse ontwrigters.
Onmiddellik het die magtigste protesorganisasies gevra vir 'n groot protesdemonstrasie wat op 6 Februarie beplan is, die dag van die voorlegging deur Daladier van sy regering aan die Kamer van Afgevaardigdes. Die demonstrasie, gelei deur verskillende ligas - Action française, Solidarité française, Jeunesses patriotes, Croix-de-Feu, National Union of Fighters, ensovoorts - kom van verskillende punte in Parys na die Place de la Concorde en die Kamer van Afgevaardigdes, en draai baie vinnig oproer. Sommige vra dat die huis gestorm moet word, aangesien die bedanking van Daladier en sy regering binnekort na vore kom as die belangrikste eis van die betogers. Die geweld van die optrede hang grootliks af van die formasies waarvan die doelstellings anders is: die aanval op die padversperring van die Republikeinse Wagte wat voor die Kamer van Afgevaardigdes opgerig is, veral deur die Franse Solidariteit, lei onmiddellik tot die dood van verskeie mense terwyl die Kruise -de-Feu stem in om in goeie orde te onttrek nadat hulle opgetrek het. Die vandalismedade wat deur die maand plaasgevind het, word egter hier vermenigvuldig soos getoon deur die foto's: plundering en verbranding van 'n bus, aanval op polisieblokkades, versperrings, gebreekte pype, aanvalle op motors wat die gewondes uit die ministerie ontruim. van die vloot. Terwyl wetstoepassers uiteindelik die oproer kon beperk, was die tol swaar: daar was 15 dood en byna 1 500 beseer. Die volgende dag, 7 Februarie, dien Daladier, losgelaat deur sy radikale kollegas, sy bedanking by die Elysee-paleis in. Kort daarna word 'n regering van nasionale eenheid gevorm waarin die leiers van die regse betree: die straat en die pers het die wettige regering van die Republiek gewen.
Interpretasies van die krisis van 6 Februarie 1934 het baie verskil, afhangende van die politieke affiliasie van die vertalers. Vir links was dit niks minder nie as 'n poging tot fascistiese staatsgreep, nie 'n breër sanksie vir die onvermoë om te hervorm en te regeer nie. Die bewustheid van die linkerkant - van die linkerkant, eerder - selfs die dramatisering van die gevaar wat die ekstreme regses bevat, sal beslis 'n rol gespeel het in die vorming van die vereniging van die linkerkant binne die Volksfront twee jaar later, asook in die teoretisering en ontwikkeling van die anti-fascistiese tema. 'N Ondersoek van die feite, veral die gebrek aan voorbereiding en die chaotiese aard van die verskillende demonstrasies, maak die bestaan ​​van 'n georganiseerde komplot om die mag te gryp, ongeldig: die mees vasberade betogers - Action française, Solidarité française, Jeunesses patriotte - in die minderheid sou gewees het, waarvan die meeste soos die Croix-de-Feu tevrede was met 'n magsvertoon.
Daarbenewens moet ons nie vergeet dat die kommuniste aan die betogings deelgeneem het nie en dat Daladier se bedanking eerder die gevolg was van sy verlating deur die radikale as van die onluste self. Dit lyk ook buitensporig om op hierdie dag die paroksismale uitdrukking van 'n ware Franse fascisme te sien wat tot dan toe vervat was: die ekstreme regses was in die begin van die dertigerjare baie marginaal in Frankryk, en dit het 'n wesenlike Paryse verskynsel gebly, soos dit blyk. negatiewe reaksies van provinsiale veterane na 6 Februarie 1934.
Nadat sy politieke lesings ontneem is, blyk hierdie historiese dag uiteindelik die uiting van die definitiewe verwerping van die radikale regeringstelsel en die gewelddadige sanksie van die onbeweeglikheid van politieke instellings. Die dae van subtiele bondgenootskappe en verkiesingsamestellings teen die agtergrond van onbeweeglikheid deur die regering is verby: die tye en strate vra meer doeltreffendheid, meer uitvoerende bestuur, meer gesag. Hierdie onderliggende tendens is die grondslag van die "binêre polarisasie" wat die Franse politiek van nou af tot die Tweede Wêreldoorlog sal kenmerk.
Michel WINOCK, Seshoekige koorsherdruk Parys, Le Seuil, coll. "Points Histoire", 1987. Michel WINOCK (reg.), Geskiedenis van die heel regse in Frankryk, Parys, Le Seuil, 1993. Serge BERSTEIN, 6 Februarie 1934, Parys, Gallimard, coll. "Argiewe", 1975. Dominique BORNE en Henri DUBIEF, Die depressie van die dertigerjare: 1929-1938, Parys, Le Seuil, coll. "Points Histoire", 1989.