Geskryf deur Jennifer Gribble
Vier geslagte van twee gesinne, Felicity Volk, kroniek Begeerlyne is in lyn met die landmerke van die 20ste-eeuse Australiese geskiedenis, wat 'n geografiese omvang insluit wat in die Arktiese Sirkel begin en eindig in die Blue Mountains van Nieu-Suid-Wallis.
Begeerlyne is 'n ryk gestruktureerde viering van Australië - sy landskap, toerisme-aantreklikhede, klanke, seisoene - terwyl die innerlike lewens van sy karakters in noue fokus gehou word. Dit is epies in skaal, maar ook 'n ontvouende liefdesverhaal wat die leser tot die einde toe laat raai.
Paddy O'Connor se baan word bepaal deur die 'gelukkige muntstuk' van sy dobbelaarvader, wat hom (eerder as sy kleuterbroer) laat vaar na die stelselmatige wreedhede van 'n weeshuis in Londen, en dan die harde arbeid van 'n plaasskool ver wes van Sydney.
Hierdie draaiende muntstuk vorm 'n herhalende trop vir besluitneming. Die onvermoë om te besluit; die dringendheid en die weglê van begeerte.
Begeerlyne is die paadjies wat nie deur ontwerpers gevorm word nie, maar deur menslike voete: die paadjies van grond wat in gras opgespoor word as mense die roete stap wat hulle wil, nie die roete van die pad wat vir hulle uitgelê is nie.
Soos Paddy, nou 'n suksesvolle argitek, weerspieël:
... toe hy besluit het om voetpaaie rondom 'n gebou te plaas, sal 'n pragmatiese argitek gras plant en kyk waar die vertrapte spore verskyn. 'N Pragmatiese argitek sou dit kon baan.
Evie se eerste ontmoeting met Paddy by die grootskaal van haar grootouers begin met liefdestonele van ongewone sagtheid en fisieke onmiddellikheid, onder toesig van 'n skrywer wie se genuanseerde styl maklik beweeg tussen die liries beskrywende en die saggies ironiese.
Die opbou en plant en reis bring die parallelle verhaallyne van Paddy en Evie in konvergensie en stel hul ritme van ontmoeting en afskeid en ontmoeting weer op.
Deur die oë van babas
Paddy en Evie se innerlike lewens word fyn afgebaken van die vroegste kinderjare, tot seksuele ontwaking, tot 'die soetheid van toenadering'.
Volk neem die sewe-jarige Paddy se lyding skerp na die gewelddadige mishandeling van sy ma. In die hartseer van skeiding en verlies skryf hy aan Mammy, wat "in 'n droom na hom toe kom, haar gesig skerp en bekend". Hy verbeel hom altyd hul hereniging. Maar kort voor lank hou haar yl antwoorde op.
Die band wat Paddy met sy vriende van die weeshuis, Rusty en Fionnoula, gesmee het, is skokkend verbreek toe hy hul lyke in 'n plaashuis, bedek met bruin hessiaan, ontdek:
... gutturale geluide spoel uit sy mond. Hy was 'n vreemdeling vir sy ore.
Aangesien hy hul versorging en sadistiese straf nie ten volle begryp nie, blameer hy homself dat hy nie hul selfmoordpakt verhinder het nie:
Dit sal langs hom loop en saam met hom begrawe word, en die weg voor hom voorberei word, sodat hy telkens in sy afgrond sou val met elke tree wat hy doen.
Die leser verstaan ​​Paddy se mislukkings van moed. Evie sal onmoontlik vind om hom te vergewe.
As 'n kind, in die Eden-ruimte van 'n laventel-doolhof, word Evie bewus van 'n man wat kyk en kla oor 'n aktiwiteit wat haar bedreig:
met 'n vrees het sy nie geweet nie, maar dit het gelyk of sy vir ewig […] 'n waarheid geweet het, so lelik kan dit ook 'n leuen gewees het; die beste om nie woorde daaraan te gee nie.
Dit word deur 'n vriendelike Aboriginale tuinier gered en met een van sy yam madeliefies voorgehou. Sy word bevestig in haar lewenswerk as 'n bewaarmaker van botaniese spesies.
Die hoogtepunt van Evie se werk as natuurbewaarder kom daarin dat sy Australiese sade in die Global Seed Vault in Noorweë. Belê in haar sade is hoop vir die voortbestaan ​​van die planeet en sy ekologie; hoop op mense en wat hulle liefhet.
Volk se roman vra: in watter mate word ons lewens deur die bepalings van oorerflikheid en omgewing vir ons uitgelê? Watter grade van vryheid kan ons eis? En hoe kan die integriteit van die self versoen word met die behoeftes en regte van ander?
'Is u nog 'n leuenaar?' Evie skiet af in 'n teksboodskap aan haar vervreemde geliefde as die eerste sin van die roman. Sy het geleer dat leuen in die volwasse wêreld en die geskiedenis van die land endemies is.
Omdat sy getrou is aan haar liefde vir Paddy, word sy gedwing om die toesig oor haar kinders te verloor. Hy handhaaf die leuen van 'n gelukkige en getroue huwelik met Ann; sy kinders geniet die stabiliteit en veiligheid wat hy ontken is.
Uiteindelik besef Evie dat sy die einde van haar geduld bereik het. 'Is u nog 'n leuenaar?' sy stuur hul herdenkings oor jare en myl voort: 'n vraag wat die hoop lewendig hou deur sy konstansie. Hoop dat die begeerte hulle toevallig deur toeval, vasberadenheid en kwesbaarheid eindelik sal bymekaarmaak.
Jennifer Gribble, ere-medeprofessor, Universiteit van Sydney
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Die roman "Desire Lines" is 'n klein liefdesverhaal binne 'n epiese verhaal