'N Paar weke gelede het Joyce en ek die totale verduistering in die Idaho-berge, in die presiese sentrum van die "sone van totaliteit", beleef. Dit was vir ons die ervaring van 'n leeftyd. In ons een en sewentig jaar van lewe was daar ander groot verduisterings, maar ons het nog nooit in hulle direkte paaie gewees nie. En nie sedert die jaar 1257 is daar 'n totale verduistering wat oor die hele wat verby is, die Verenigde State verbygesteek het nie.
Sou ons duisend myl gereis het om net 'n verduistering te sien? Waarskynlik nie. So het ons die verduistering met 'n gunsteling riviertoer, die Main Salmon River in Idaho, 'n pragtige 80-myl reis deur een van die grootste wildernisgebied in Amerika gebundel.
Ons kon drie dae na die verduistering 'n permit vind om op die rivierreis te begin, ons kampeerder met riviertoevoer oplaai en ons avontuur noord van ons huis naby Santa Cruz, CA, begin het, wat destyds heeltemal gemis het om te sien. enigiets van die verduistering weens swaar mis.
Die Hoë Oomblikke En Die Lae
Joyce en ek sou verkies het om net die hoë oomblikke van beide die verduistering en die rivierreis te ervaar. Deel van die lewe gaan egter oor terugslae en uitdagings. En die ware toets van die lewe is hoe ons op hierdie moeilike ervarings reageer.
Ons het wel 'n keuse. Ons kan bummed uit, kwaad en depressief word; of kies die pad van geluk, en aanvaar wat die lewe ons bied, wees selfs dankbaar vir die uitdagings.
So, op Sondag, Augustus 20, op die Sawtooth Mountains van Idaho, die dag voor die sonsverduistering, het ons 'n enjuisgeluid gehoor wat nie reg klink nie. Ek het onder die kap gekyk, en dit het nie goed gelyk nie. Daar was 'n skraapklank wat uit een van die katrolle kom, en die verhoogde wrywing het die gordel verbrand en swart rubberpuin gespuit.
Ons het twee keuses gehad. Draai terug na Boise en beskawing, en mis die volle ervaring van die verduistering; of probeer om dit te maak na ons bestemming van die klein bergdorp Stanley met 'n bevolking van 63, en hoop om 'n herstelwinkel te vind.
Ons het die risiko geneem om die volgende oggend op 'n plek sowat vyftien minute suid van Stanley te stoot om die volgende oggend in perfekte posisie te wees vir die verduistering - alhoewel die onheilspellende geluid harder geword het.
Gryp die oomblik
In die oggend het ons 'n groot, oop weiveld langs 'n klein kreek gestap en 'n lekker gras gekry om te sit en te wag. Ons was heeltemal alleen, weg van die skare wat aan die kante van die pad vergader is, en die verkopers verkoop eclips-T-hemde en ander toebehore.
Ten spyte van ons besorgdheid oor die vragmotor, was ons opgewonde. Ons wou nie net die sonsverduistering ervaar nie, maar ook hierdie seldsame gebeurtenis, hierdie volmaakte manier van son, maan en aarde, gebruik om ons hier op hierdie planeet te redoneer ... om liefde te gee en te ontvang en onthou die groot bron van daardie liefde.
Dit was laatmiddag, en die son het die land reeds opgewarm. Selfs by 6250-voete is dit nog warm in die sewentigerjare.
Joyce het gevra: "Hoe donker is dit veronderstel om te kry?"
Ek het nie die regte inligting gehad nie, so ek het geantwoord: "Ek dink die lig van die son sal heeltemal geblokkeer word. Ons kan dalk nie eens mekaar sien nie. "Ek het iewers gelees dat sterre selfs sigbaar kan wees. Ek het fout getoon.
Wisseling tussen rustige, rustige en angstige gedagtes
Ons het ons oë gesluit vir 'n meditasie. Ek het gewissel tussen vreedsame stil en angstige gedagtes oor wat verkeerd met die vragmotor kon wees, en om dit betyds vir ons rivierreis vas te stel. Daar blyk altyd iets om bekommerd te wees, iets om met 'n vreedsame meditasie te kompeteer. Uiteindelik het ons hande gehou en gebede van dankbaarheid en herindeling gepraat, en 'n gebed vir ons vragmotor. Niks is te klein vir gebed nie.
Ek het na my horlosie gekyk. Ons het nog sowat twintig minute gewag. Nuuskierig, ek het my filter uitgehaal en na die son gekyk. Ek het gese. Dit het gelyk of iets 'n hap daaruit geneem het. Ongeveer 'n kwart van die son was weg. Ek het geen idee gehad dat dit begin het nie. Elke paar minute het ek nagegaan. Die son het geleidelik deur die maan bedek, en tog was daar geen verandering in die beligting nie.
Uiteindelik het dinge begin verander. 'N Angstaanjagende dimensie, met ongelooflike skerp skaduwees. Sommige kleure van sonsondergang het begin vorm in die lug en op die berge. Die voëls het opgehou om te sing. Ons twee goue retrievers het naby ons gekom en daar gesit, wat effens verward was, soos die voëls dalk was.
Toe verdwyn die sonsondergang in die skemer. Ek het die son gekontroleer. Al wat oorgebly het, was 'n nabye perfekte ring, of korona, van lig. Joyce en ek kon mekaar nog in die dowwe lig sien. En ons kon geen sterre sien nie. Die maan was juis in die middel van die son, maar kon nie al die lig blokkeer nie.
Die lig kan nooit heeltemal versteek word nie
Miskien is dit dieselfde met ons. Ons dink ons ​​lig kan heeltemal verstop word deur donker gedagtes, maar die teenwoordigheid van die lig kan nooit heeltemal versteek word nie. Die lig is soveel kragtiger as die donker, en kan nooit heeltemal verduister word nie.
Ons sou liefgehad het om net daar te sit wat deur hierdie ander wêreldse verskynsel betower is, maar skielik het die temperatuur gedaal. Ons het geknoer om meer klere aan te trek om warm te word. Nogmaals, nog 'n skynbare afleiding om ons uit ons reverie te haal. Of dalk is dit die natuurlike trek van die aarde om ons te help om ons voete op die grond te hou, nie in teenstelling met die gedagtes van ons vragmotorherstel wat ons ook terugbring na die aarde nie.
Dan, na 'n paar minute, 'n sonsopkoms wat sekondes geduur het, dan 'n helderder lig en warmte, voëls sing, honde ontspan, en twee mense trek hul ekstra klere uit. As ons net so geduldig met ons gedagtes kan wees, sal alle verduisterings kortstondig wees, en die lig sal altyd terugkeer.
Die tydsberekening is altyd reg
Na die verduistering ry ons in Stanley se dorp met sy bevolking van 63, waar ons gevind het dat daar altesaam twee motorwerktuigkundiges was en een was weg vang. Die ander werktuigkundige, met die toepaslike Idaho-naam van "Spud" wat op sy hemp gedruk is, het vinnig bevestig dat ons vakuumpomp gebreek het, en ons moet nie ons ou vragmotor meer as net plaaslik bestuur nie.
Ons riviertoegang was Augustus 24, drie dae weg en vier uur se ry noord. As ons nie ons rivierreis op die 24th begin nie, sal ons ons permit verbeur. Liewe Spud het oor die telefoon gekom, 'n nuwe pomp in Denver gevind en dit bestel. Hy het gesê dit moet in twee dae kom. Ons kan maar net bid. En bid het ons gedoen.
Die vragmotorafdeling het betyds ingekom. Ons het dit aan ons rivier ingebou, en het 'n meestal wonderlike rivier avontuur. Die nie-so-wonderlike dele van die reis was net 'n paar meer verduisterings, wat tydelik die goeie blokkeer ... en ons terugbring na die aarde, waar ons voete stewig geplant kon word soos die wortels van 'n gesonde boom.
"In hierdie boek bied Joyce & Barry die waardevolle geskenk van hul eie ervaring met verhouding, toewyding, kwesbaarheid en verlies aan, saam met die diepgaande gids tot genesing wat uit die kern van hul wese kom en ons met sagte wysheid seën." - Gayle & Hugh Prather
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Bestuur en vermy die oorbelastingsindroom: Leer om te sê "Nee"