Janaury 2006 in Irak - Geskiedenis Podcasts - 2022
Janaury 2006 in Irak - Geskiedenis
Janaury 2006 in Irak
1 Januariest- 'n Totaal van twaalf motorbomme het in verskillende dele van Irak afgegaan, waaronder agt wat in Bghdad afgegaan het. Die bombardement het om 08:15 die oggend begin toe 'n Irakse weermagpatrollie by 'n motor verbysteek. Altesaam 20 mense is gewond, maar niemand is dood nie.
2 Januariend sewe Irakse polisie -rekrute is dood en nog 13 beseer toe 'n selfmoordbomaanvaller in die bus ry waarmee die rekrute naby Baquba noord van Bagdad gery het.
4 JanuariesteBy 'n begrafnis in Muqdadiyah, 60 myl noord van Bagdad, is 'n selfmoordbomaanvaller doodgemaak en nog 40 gewond. Die begrafnis was dié van 'n 14 -jarige neef van 'n prominente Sjitiese politikus wat die vorige dag vermoor is.
Janaury 5ste- Altesaam 130 mense is dood in twee afsonderlike aanvalle, die eerste by 'n Shia -heiligdom in Karbala, die tweede by die polisie se werwingsentrum in Karbala. Dit lyk asof die aanvalle daarop gemik was om burgeroorlog te versterk. Die president van Irak, Jalal Talabani, het op die aanvalle gereageer deur te sê: "Hierdie groepe van donker terreur sal deur hierdie lafhartige dade nie daarin slaag om Irakees te ontmoedig in hul poging om 'n regering van nasionale eenheid te vorm nie." Op dieselfde dag het 'n bom langs die pad vyf Amerikaanse soldate doodgemaak. Hulle was op die dag onder die 11 Amerikaners wat in Irak gedood is.
7 Januarie - Twintig Amerikaanse soldate is vandag in Irak dood. Twaalf van hulle is dood toe die UH-60 Blackhawk-helikopter oos van Tal Afar neergeslaan is en twaalf dood is.
9 Januarieste Twee selfmoordbomaanvallers het 'n kontrolepunt van die ministerie van binnelandse sake aangeval en hulself opgeblaas. Hulle het 18 Irakse polisiebeamptes vermoor en nog 25 gewond. Die aanvalle het plaasgevind terwyl die Amerikaanse ambassadeur en ander senior Amerikaanse en Irakse amptenare naby was.
24 Januarie - Twee bomme het in die suidelike stad Ahwaz afgegaan. Die bomme het in 'n bank en by 'n regeringskantoor afgegaan. Agt mense is dood en 46 gewond in die aanval
25 Januarie Onderhandelinge begin oor die vorming van 'n koalisieregering wat bedoel is om die belangrikste Sjiïtiese, Soennitiese Arabiese en Koerdiese partye in te sluit.
29 Januarie- 'n Gekoördineerde stel bomme het voor vier Christelike kerke en die kantoor van die Vatikaan afgegaan. Twee aanvalle het in Kirkurk plaasgevind, terwyl die ander in Bagdad plaasgevind het. Drie mense is dood en 15 gewond.
43 ° C (5 июн, 15:00) 43% (9 ю, 03:00) 1010 mbar (9 июн, 03:00)
23 ° C (9 ю, 03:00) 7% (9 ю, 15:00) 1000 mbar (15 июн, 00:00)
33 ° C 21% 1005 mbar
* Gerapporteer 4 июн 09:00 & mdash 19 июн 09:00, Bagdad. Weer deur CustomWeather, en kopieer 2021
Let wel: Werklike amptelike hoë en lae rekords kan effens verskil van ons data, as dit tussen ons tussen die weeropnames plaasvind. Meer oor ons weerrekords
Verklaring deur biskop Wenski oor 'n verantwoordelike oorgang in Irak, 12 Januarie 2006
Met die aanvang van 'n nuwe jaar en byna drie jaar na die aanvang van die oorlog, bly die situasie in Irak kompleks, onseker en gevaarlik - vir die Irakse mense, vir die streek, vir ons land en vir ons militêre personeel. Die tol van die oorlog word gemeet aan lewens wat verlore is en nog baie meer beseer is, aanhoudend geweld en opstand, en in die daaglikse stryd van die Irakezen om 'n toekoms vir hul verskeurde nasie te bou. Ons konferensie van biskoppe treur oor die dood van meer as 2100 seuns en dogters van ons land en tienduisende Irakezen. Ons deel die pyn van die ontelbare aantal mense wat beseer en vermink is, en van diegene wie se lewens nooit dieselfde sal wees nie. Daar was prestasies. 'N Diktator is afgedank en verkiesings is gehou, maar die menslike en sosiale koste van hierdie prestasies moet erken word.
Daar is geen eenvoudige of maklike pad vorentoe nie. Stabiliteit bly ontwykend en heropboupogings is ongelyk, onvoldoende en word gereeld ondermyn deur die gebrek aan veiligheid. Ons konferensie word bemoedig deur die moed en vasberadenheid van soveel Irakezen wat tydens die onlangse parlementsverkiesings gestem het. Ons hoop dat hierdie verkiesings 'n belangrike stap vorentoe sal wees, maar almal erken dat die verkiesing slegs 'n stap op 'n lang pad is.
As biskoppe en leraars probeer ons morele besinnings bied om ons land te help om die moeilike pad vorentoe te lei. Alhoewel ons erken dat mense met welwillendheid nie saamstem met die spesifieke omsigtigheidsoordele wat ons bied nie, roep ons godsdienstige tradisie ons op om die lig van geloof en die kerk se sosiale leer te laat skyn oor die morele dimensies van die toekomstige keuses wat voorlê. Ons hoop dat ons nadenke sal bydra tot 'n ernstige en burgerlike nasionale dialoog om ons land te help om 'n pad vorentoe te vind wat reageer op die morele en menslike dimensies van die situasie in Irak.
Die uitdaging tot dialoog
Ons biskopskonferensie betreur dat besprekings oor Irak te dikwels tot onproduktiewe debatte gelei het wat gekenmerk word deur polarisasie en politieke houding van baie kante. Dit is vir almal belangrik om te erken dat die aanspreek van vrae oor die besluite wat ons na die oorlog gelei het, en oor die verloop van die oorlog en die gevolge daarvan, noodsaaklik en patrioties is. Dit is net so belangrik dat hierdie vrae met beskawing bespreek word, sodat die nodige besinning en noukeurige beraadslaging nie verlore gaan tydens 'n stortvloed aanvalle en teenaanvalle nie. In plaas daarvan het ons land ernstige en burgerlike besprekings nodig oor alternatiewe wat die beplanning vir 'n verantwoordelike oorgang in Irak. Ons konferensie hoop dat hierdie stelling kan bydra tot so 'n dialoog.
Aangesien daar soveel op die spel is vir Irak, vir ons land, vir die streek en vir ons wêreld, kan ons land nie toelaat dat regverdigings van vorige posisies en partydige aanvalle op ander werklike, volgehoue, ernstige en burgerlike debat vervang nie. Dialoog word nie gevorder deur die motiewe of integriteit van ander uit te daag of deur die uitdagings wat ons in die gesig staar, te vereenvoudig nie.
Vandag sien sommige feitlik geen vordering in Irak nie en pleit hulle vir 'n vinnige strategiese onttrekking. Ander sien enorme vordering en vra vir volgehoue ​​en bestendige betrokkenheid. Ons konferensie verwerp enige beoordeling van die werklikheid wat te pessimisties of te optimisties is. Ons land kan nie 'n skril en vlak debat bekostig wat die werklikheid verdraai en die opsies verminder om te "sny en hardloop" teenoor "die koers bly nie." In plaas daarvan het ons 'n direkte bespreking nodig wat begin met 'n eerlike beoordeling van die situasie in Irak en erken beide die gemaakte foute en die tekens van hoop wat verskyn het. Die belangrikste is dat 'n eerlike beoordeling van ons morele verantwoordelikhede teenoor Irak ons ​​land moet verbind tot 'n beleid van verantwoordelike oorgang.
Die morele uitdaging
Dit is bekend dat ons biskoppe -konferensie herhaaldelik ernstige morele kommer uitgespreek het oor die militêre ingryping in Irak en die onvoorspelbare en onbeheerbare negatiewe gevolge van 'n inval en besetting. Soortgelyke bekommernisse is kragtig deur pous Johannes Paulus II en die Heilige Stoel verwoord. Die gebeure van die afgelope drie jaar, die afwesigheid van bewyse van massavernietigingswapens en die volgehoue ​​geweld en onrus in Irak het hierdie etiese kommer versterk. In die lig van die morele kriteria van die regverdige oorlogstradisie, bly ons konferensie baie skepties oor die konsep 'voorkomende oorlog'. Soos die Kompendium van die sosiale leer van die kerk sê: "[Aanvang van 'n voorkomende oorlog sonder duidelike bewys dat 'n aanval op hande is, kan nie ernstige morele en juridiese vrae laat ontstaan ​​nie." 1
Terselfdertyd kan ons nasie nie net terugkyk nie. Ons moet nou rondkyk en vorentoe kyk. Die ingryping in Irak het 'n nuwe stel morele verantwoordelikhede meegebring om Irakezen te help om hul land te beveilig en op te bou en om die gevolge van die oorlog vir die streek en die wêreld aan te spreek. Die sentrale morele vraag is nie net die tydsberekening van Amerikaanse onttrekking nie, maar eerder die aard en omvang van Amerikaanse en internasionale betrokkenheid wat 'n verantwoordelike oorgang tot veiligheid en stabiliteit vir die Irakse mense. Soos wyle pous Johannes Paulus II gesê het na die oorlog in Irak:
Die vele pogings wat die Heilige Stoel aangewend het om die ernstige oorlog in Irak te vermy, is reeds bekend. Vandag is dit belangrik dat die internasionale gemeenskap die Irakezen, bevry van 'n onderdrukkende regime, help om weer die leisels van hul land op te neem, sy soewereiniteit te konsolideer en demokraties 'n politieke en ekonomiese stelsel te bepaal wat hul strewe weerspieël. dat Irak weer 'n geloofwaardige vennoot in die Internasionale Gemeenskap kan wees. 2
Die uitdaging van 'n verantwoordelike oorgang
Ons land se militêre magte moet slegs in Irak bly, solank dit nodig is vir 'n verantwoordelike oorgang, wat vroeër as later vertrek. Ons verwelkom onlangse nuusberigte wat daarop dui dat die troepevlakke verlaag word namate die Irakezen meer verantwoordelikheid neem vir hul eie veiligheid. Maar dit is belangrik dat die Verenigde State nog duideliker seine stuur dat die doelwitte van die Amerikaanse beleid is om die Irakezen te help om volle beheer oor hul regering te neem en nie die land vir 'n onbepaalde tydperk te beset nie. As een voorbeeld moet ons regering verklaar dat die teenwoordigheid van Amerikaanse militêre personeel en basisse in Irak 'n Irakse besluit moet wees wat die behoeftes en soewereiniteit van die Irakse volk respekteer.
Ondanks vorige foute en huidige probleme, moet ons land dringend probeer om internasionale steun en deelname aan die stabilisering en heropbou van Irak te verbreed. Hierdie taak sal moeilik wees, maar dit is steeds nodig. Deur groter en dieper internasionale steun te verseker, sal die legitimiteit en doeltreffendheid van ons land se pogings versterk word, maar dit sal ook vereis dat internasionale vennote en bondgenote 'n werklike stem en werklike verantwoordelikhede gee. Om 'n mate van verantwoordelikheid en operasionele beheer van die stabiliserings- en heropbouproses oor te dra na 'n meer aanvaarde internasionale entiteit, wat in vennootskap met Irakezen werk, sal vereis dat die Verenigde State voortgesette finansiële en militêre steun verleen en ook 'n mate van beheer aan ander gee.
Soos pous Johannes Paul II in 2004 aan president Bush gesê het:
Dit is die duidelike begeerte van almal dat hierdie situasie nou so vinnig as moontlik genormaliseer moet word met die aktiewe deelname van die internasionale gemeenskap en in die besonder die Verenigde Nasies se organisasie, om 'n vinnige terugkeer van die soewereiniteit van Irak te verseker, in veiligheidsvoorwaardes vir al sy mense. 3 A verantwoordelike oorgang in Irak beteken 'n reeks basiese maatstawwe, insluitend:
die bereiking van voldoende vlakke van sekuriteit
die oppergesag van die oppergesag van die reg
ekonomiese heropbou te bevorder om redelike indiensnemingsvlakke en ekonomiese geleenthede te help skep en
ondersteuning van die ontwikkeling van politieke strukture om stabiliteit, politieke deelname en respek vir godsdiensvryheid en basiese menseregte te bevorder.
In die Katolieke sosiale leer is vrede meer as die afwesigheid van oorlog; dit is gebaseer op geregtigheid. Vrede behels die verdediging van menseregte, die strewe na integrale menslike ontwikkeling en die bevordering van die algemene welsyn. 4 Ons Heilige Vader, pous Benedictus XVI het onlangs geskryf:
Vrede word dus in 'n nuwe lig gesien: nie as die blote afwesigheid van oorlog nie, maar as 'n harmonieuse naasbestaan ​​van individuele burgers in 'n regverdige samelewing, waarin die goeie ook, sover moontlik, vir elkeen bereik word van hulle. 5 Die Katolieke Kerk het beduidende en groeiende ervaring in die bevordering van vredesopbou en versoening na-konflik in verskillende streke van die wêreld, insluitend in die Filippyne, Suid-Afrika, Burundi, Mosambiek, Guatemala, die Balkan en elders. Kerkleiers en instellings het baie mense bygestaan ​​terwyl hulle die noukeurige, maar noodwendige, pad na vrede na oorlog en geweld geloop het. Die ervaring van die Kerk en ander kan help om die uitdagende werk van die bou van vrede na die oorlog in Irak in te lig.
Besondere uitdagings vir 'n verantwoordelike oorgang
Ons biskoppe -konferensie is van mening dat ons land en die Irakse mense 'n aantal besondere uitdagings in die gesig staar wat voortspruit uit die komplekse, onseker en gevaarlike situasie in Irak. Hierdie uitdagings sluit in:
terrorisme en ons reaksie daarop
die skending van die menseregte van persone in bewaring van Amerikaanse en Irakse magte
bedreigings vir godsdiensvryheid en godsdienstige minderhede in Irak
die lot van vlugtelinge en
voldoen aan ander verantwoordelikhede van ons land.
Geweld en terrorisme: Ons konferensie veroordeel onomwonde alle terreuraanvalle, veral dié wat op burgerlikes gerig is. Ons herhaal die leer van ons Heilige Vader, pous Benedictus XVI: "Deesdae word die waarheid van vrede steeds dramaties in die gedrang gebring en verwerp deur terrorisme, wie se kriminele dreigemente en aanvalle die wêreld in 'n toestand van vrees en onveiligheid laat." 6 Die gebruik van geweld is nooit net wanneer dit nie diskrimineer tussen vegters en nie-vegters in 'n konflik nie.
Terselfdertyd herhaal ons konferensie dat terrorisme nie slegs, of selfs hoofsaaklik, met militêre metodes bestry kan word nie. Soos die USCCB Administratiewe Komitee in 2002 gewaarsku het:
Hierdie 'oorlog teen terrorisme' moet gevoer word met die steun van die internasionale gemeenskap en in die eerste plek met nie-militêre middele, om terroriste se hulpbronne, rekrute en geleenthede vir hul bose dade te weier. … Terwyl ons bose dade, wat geen rede kan regverdig nie, konfronteer, mag hierdie "oorlog teen terrorisme" ons nie afweer van volgehoue ​​toewyding om armoede, konflik en onreg te oorkom nie, veral in die Midde -Ooste en die ontwikkelende wêreld, wat vrugbare grond kan bied in wat hopeloosheid en terrorisme floreer. 7 In die frustrerende en gevaarlike taak om terroriste te konfronteer, wat nou aangetrokke tot en aktief is in Irak, moet ons land waak teen te aggressiewe en onverstandige militêre reaksies wat burgerlikes in gevaar stel en sodoende die oorwinning van harte en gedagtes ondermyn wat van kritieke belang is vir die langtermynstryd met terroriste en opstandelinge. Ons morele tradisie dring daarop aan dat die gebruik van militêre geweld proporsioneel en diskriminerend moet wees. As taktiese militêre reaksies vereis word, moet ons nooit vergeet dat die groter stryd met terrorisme, tesame met ons basiese morele verbintenisse en wetlike verpligtinge, respek vir menseregte vereis.
Ons moet ag slaan op die waarskuwing van pous Johannes Paulus II in sy 2002 World Day of Peace Message:
Internasionale samewerking in die stryd teen terroriste -aktiwiteite moet ook 'n moedige en vasberade politieke, diplomatieke en ekonomiese toewyding insluit om situasies van onderdrukking en marginalisering te verlig, wat die ontwerp van terroriste vergemaklik. Die werwing van terroriste is eintlik makliker in situasies waar regte vertrap word en ongeregtighede oor 'n lang tyd geduld word. 8 Dit is belangrik om te onderskei tussen die taktiek van terreuraanvalle wat nooit regverdigbaar is nie en die politieke kommer wat die opstand veroorsaak. Om die algemene steun vir die opstand te verminder, is dit van kritieke belang om lewensvatbare politieke ruimte te skep vir die soennitiese en minderheidsdeelname in Irak.
Menseregte: In die lig van diep ontstellende en voortgesette berigte van aanhoudende skendings van die menseregte van persone in die bewaring van die Amerikaanse weermag, en meer onlangs van berigte oor soortgelyke mishandeling deur die nuut hersaamgestelde Irakse magte, dring ons by die biskopskonferensie weer op onmiddellike stappe om hierdie oortredings te beëindig, om toekomstige voorvalle te voorkom en om te ontdek hoe dit ontstaan ​​het. Die mishandeling en marteling van aangehoudenes skend menseregte. Hulle ondermyn tegelyk die stryd teen terrorisme en die vooruitsigte van 'n verantwoordelike oorgang in Irak. Sulke mishandeling onderdruk die morele geloofwaardigheid van ons land en benadeel die vermoë van ons land om volksondersteuning te wen in ander lande waar steun nodig is vir die stryd in Irak en teen wêreldwye terrorisme. Die verdediging van die basiese menseregte van gevangenes kan ook ons ​​aandrang op die menswaardige behandeling van ons eie militêre personeel wat gevangenes word, versterk.
Ons land moet eenvoudig die verbod van ons eie Grondwet teen wrede en ongewone straf nakom en voldoen aan die Geneefse konvensies van 1949 en die konvensie teen marteling en ander wrede, onmenslike of vernederende behandeling of straf van 1984. As 'n wêreldleier is ons land se nakoming van internasionale standaarde behoort voorbeeldig te wees. Om hierdie redes ondersteun ons konferensie die pogings van die kongres om wreedaardige, onmenslike en vernederende behandeling of straf van persone te verbied en om uniforme standaarde te voorsien vir die ondervraging van persone wat deur die departement van verdediging onder aanhouding is. Ons konferensie ondersteun ook 'n voorstel om 'n spesiale menseregtebeampte aan te stel by die Amerikaanse ambassade in Bagdad.
Onlangs het pous Benedictus XVI die belangrikheid van internasionale humanitêre reg bevestig en 'n beroep op alle lande gedoen om daaraan te voldoen. In sy vredesboodskap van 2006 verklaar die Heilige Vader:
Die waarheid van vrede moet ook sy gunstige lig laat skyn, selfs te midde van die tragedie van oorlog. Die vaders van die Tweede Vatikaanse Ekumeniese Raad, in die pastorale grondwet Gaudium et Spes, het daarop gewys dat "nie alles outomaties toelaatbaar word tussen vyandige partye sodra die oorlog ongelukkig begin het nie." As 'n manier om die verwoestende gevolge van oorlog soveel as moontlik te beperk, veral vir burgerlikes, het die internasionale gemeenskap 'n internasionale humanitêre wet geskep. In verskillende situasies en in verskillende omgewings het die Heilige Stoel sy steun uitgespreek vir hierdie humanitêre wet en gevra dat dit gerespekteer en onmiddellik geïmplementeer word, uit die oortuiging dat die waarheid van vrede selfs in die oorlog bestaan . 9
Godsdiensvryheid: Ons konferensie het herhaaldelik gevra vir die beskerming van godsdiensvryheid in Irak en herhaal die oproep nogmaals. Die Katolieke biskoppe in Irak het ernstige kommer uitgespreek oor botsende bepalings in die voorgestelde grondwet van Irak en is versigtig vir die implementering daarvan. In die lig van hierdie bekommernisse, dring ons konferensie by tot die aktiewe ondersteuning van die VSA om 'n duideliker beskerming van godsdiensvryheid in wet en praktyk aan te moedig.
Godsdiensvryheid bevat baie regte; dit kan nie beperk word tot die vryheid om godsdienstige rituele te beoefen of die vryheid om te aanbid nie. Godsdiensvryheid moet die reg insluit om godsdienstige oortuigings alleen of saam met ander te beoefen, privaat of in die openbaar om eiendom te bekom en te besit om kinders in hul geloof op te voed en om godsdienstige instellings te stig, soos skole, hospitale en liefdadigheidsinstansies.Godsdiensvryheid hou ook direk verband met ander vryhede, soos die vryheid van spraak en die vryheid van assosiasie, sodat mense van geloof vrylik idees kan deel en saam kan optree op die openbare plein. 'N Werklik demokratiese Irak moet sy godsdienstige, veral Christelike, minderhede bly akkommodeer.
Vlugtelinge: Die oorlog en voortdurende onstabiliteit in Irak het gelei tot 'n beduidende stroom vlugtelinge uit Irak, veral onder Christene en ander godsdienstige minderhede wat aanvalle en diskriminasie ondervind. Die Chaldese patriarg Emmanuel-Karim Delly van Bagdad het 'n beroep op Westerse regerings gedoen om Irakse vlugtelinge te beskerm. Hy het opgemerk dat hoewel hy hoop dat mense in Irak sou bly, hy verstaan ​​dat mense vlug as 'kinders ontvoer of vermoor word, sonder veiligheid, geen vrede nie'. 10 Ons konferensie spoor die Verenigde State en die internasionale gemeenskap aan om groter steun en aandag te gee aan die lot van Irakse vlugtelinge en asielsoekers. Ons glo steeds dat die Amerikaanse beleid teenoor Irakse vlugtelinge en asielsoekers te beperkend is.
Ons konferensie doen 'n beroep op die VSA om Irakse vlugtelinge en asielsoekers te beskerm, insluitend die Christelike en ander godsdienstige minderhede wat uit Irak vlug. Ons doen veral 'n beroep op die regering om (1) Irakse godsdienstige minderhede aan te wys as 'n groep van besondere belang vir die bepaling van die geskiktheid vir vlugtelinghervestiging, (2) die huidige beperkings op geskiktheid vir gesinshereniging in die program vir opnames vir vlugtelinge uit te skakel, (3) voorsiening te maak vir vinnige, opkomende vlugtelingverwerking direk uit Irak vir gevalle van besondere kwesbaarheid, en (4) die eise van die Irakse asielsoekers, veral godsdienstige minderhede en ander kwesbare individue, deeglik in ag te neem en nie hul asielversoeke te verwerp nie, met die vermoede dat toestande voorsiening maak vir veilige terugkeer na Irak.
Ander Amerikaanse verantwoordelikhede: Die baie duur konflik in Irak vereis 'n groot toewyding van menslike en finansiële hulpbronne, maar Irak kan nie 'n verskoning word om ander dringende behoeftes in die buiteland en in die buiteland te ignoreer nie, veral ons morele verantwoordelikhede teenoor die armes in ons eie land en in ontwikkelende lande. Ons konferensie herhaal die noodsaaklikheid om die armes in die buiteland en in die buiteland te beskerm deur ons nasionale prioriteite te stel. Soos ons opgemerk het in ons brief van die konferensie in Februarie 2005 aan die kongres:
As leraars glo ons dat 'n fundamentele morele maatstaf van ons land se begrotingsbeleid is of dit die lewens en waardigheid van diegene wat die nodigste is, verbeter of ondermyn. Ongelukkig het politieke druk gereeld arm kinders en gesinne in die nasionale debat vermis en sonder 'n plek aan tafel. Ons nasie het 'n opregte tweeledige verbintenis nodig om te fokus op die algemene welsyn van almal en veral op die spesiale behoeftes van armes en kwesbares. Dit is moeilike tye. Daar is min maklike keuses. Maar daar is 'n paar "regte" keuses. In 'n tyd van oorlog, toenemende tekorte en toenemende behoeftes, moet die leiers van ons land verseker dat daar voldoende hulpbronne is om arm en kwesbare mense tuis en regoor die wêreld te beskerm. 11
Pastorale kommer vir Amerikaanse militêre personeel
As biskoppe wil ons spesiale aandag gee aan die lede van ons weermag en hul gesinne wat hulself te midde van hierdie verskriklike konflik bevind. Ons bevestig ook die buitengewoon belangrike werk van militêre kapelane. Hulle dien in die naam van die Kerk in 'n noodsaaklike pastorale diens. Pous Benedictus XVI herinner onlangs aan die leerstelling van die Tweede Vatikaanraad dat "diegene wat die weermag betree in diens van hul land, hulself moet beskou as bewakers van veiligheid en vryheid" en as bydraers tot "die vestiging van vrede". Hy het verder aangemoedig om beide die militêre ordinare en militêre kapelane aan te moedig om in elke situasie en konteks getroue aankondigers van die waarheid van vrede te wees. 12
Ons konferensie wil duidelik wees. Die oproep van ernstige morele vrae oor die besluit om Irak binne te val, is nie die morele integriteit van diegene wat in die weermag dien nie. Om morele vrae rakende die behandeling van Amerikaanse gevangenes en aangehoudenes uit te spreek, betwis nie die professionele integriteit van die oorgrote meerderheid van diegene wat in diens is nie. Om moeilike vrae te stel, is eintlik 'n patriotiese en morele plig wat ons waardes weerspieël en die beste belange van ons land en diegene wat dit met eer dien, dien.
Versigtig en Hoop
Ons konferensie is voortdurend in gesprek met Amerikaanse beleidmakers rakende Irak. Ons het ernstige morele kommer uitgespreek oor die "voorkomende oorlog", en het kennis geneem van die nuwe morele verantwoordelikhede wat ons land in Irak aangeneem het, gewerk het om godsdiensvryheid in Irak te beskerm, pogings om die mishandeling van gevangenes en gevangenes aan te spreek, gedeel van die morele elemente van 'n 'Verantwoordelike oorgang', en wou bydra tot 'n ernstige en burgerlike bespreking oor die pad vorentoe in Irak. 13 Ons weet dat stellings nie genoeg is nie. Die tyd het aangebreek vir openbare besinning wat tot aksie lei.
Ons land staan ​​op 'n kruispad in Irak. Ons moet twee rigtings vermy wat die werklikheid verdraai en gepaste reaksies beperk. Ons moet 'n pessimisme weerstaan ​​wat ons land kan beweeg om die morele verantwoordelikhede wat hy met geweld gebruik het, te laat vaar en ons kan versoek om voortydig uit Irak terug te trek sonder om morele en menslike gevolge in ag te nemen. Ons moet 'n optimisme verwerp wat nie in die verlede foute, mislukte intelligensie en onvoldoende beplanning met betrekking tot Irak erken nie, en die ernstige uitdagings en menslike koste wat voorlê, tot die minimum beperk.
In plaas daarvan moet ons land optree met 'n konstruktiewe en ingeligte realisme wat ons help om uit die verlede te leer en vorentoe te beweeg. Ons beleidmakers en burgers moet bereid wees om moeilike morele vrae rakende voorkomende oorlog te stel en te leer uit ons ervaring in Irak. Ons land moet meer ernstig en burgerlik gesprek voer om 'n moeilike pad na 'n verantwoordelike oorgang wat probeer om die Irakezen te help om verantwoordelikheid te neem vir die bou van 'n beter toekoms vir hulleself - 'n toekoms wat bydra tot vrede in die streek en daarna. Hierdie nasionale dialoog moet begin met 'n soeke na die 'waarheid' van waar ons ons in Irak bevind en nie met 'n soeke na politieke voordeel of regverdigings vir vorige posisies nie.
Deur die eerlikheid te aanvaar wat nodig is vir egte dialoog wat 'n weg soek na 'n regverdige vrede in Irak, streef ons volk daarna om 'in waarheid, vrede' te vind. Ons Heilige Vader, pous Benedictus XVI, besin oor hierdie tema in sy 2006 World Day of Peace Message. 'In werklikheid is vrede' 'n tema wat 'die oortuiging uitspreek dat oral en waar mans en vroue deur die glans van die waarheid verlig word, hulle natuurlik die pad van vrede betree'. 14
Pouslike Raad vir Geregtigheid en Vrede, Kompendium van die sosiale leer van die kerk (2004), nr. 501.
Pous Johannes Paulus II, Adres aan die diplomatieke korps, 12 Januarie 2004.
Pous Johannes Paulus II, Toespraak aan president Bush, 4 Junie 2004.
Sien die Kompendium van die sosiale leer van die kerk, nrs. 494-495.
Pous Benedictus XVI, Wêreldboodskapsdagboodskap (1 Januarie 2006), nr. 6.
Pous Benedictus XVI, Wêreldboodskapsdagboodskap (1 Januarie 2006), nr. 9.
Administratiewe Komitee, Amerikaanse konferensie van katolieke biskoppe, Verklaring op die herdenking van 11 September, 10 September 2002
Johannes Paulus II, 2002 World Day of Peace Message (1 Januarie 2002), nr. 5.
Pous Benedictus XVI, Wêreldboodskapsdagboodskap (1 Januarie 2006), nr. 7.
Katolieke Nuusdiens, "die Chaldeeuse aartsvader sê die nasies moet nie wegvlug van die Irakse vlugtelinge nie", 17 Oktober 2005.
Biskop William S. Skylstad, Brief aan die kongres oor FY 2006 -begrotingsprioriteite, 15 Februarie 2005.
Ek wonder steeds hoekom ek terugblikke na die 1960's kry. Ek het nooit hallusinogene middels geneem nie. En tog hoor ek mense op TV sê ons moet die troepe nou huis toe bring.
Natuurlik, in die 60's, het die mense gesê dat almal lang hare gedra het, en as hulle van die ou se oortuiging was, is dit nou mense in pakke.
So het ek by my opgekom dat dit miskien hulle is wat die terugflitse het. Hulle dink regtig dat hierdie oorlog Viëtnam is. Nadat hulle die anti-oorlogsbeweging van die 1960's geromantiseer het, dink hulle dat hulle hulself in die mantel van helde toedraai.
Ek onthou daardie vredesbeweging. Dit is die een wat verdwyn het toe die konsep afgeskaf is.
Maar waaroor gaan hierdie vredesbeweging?
Wat onttrekking sou beteken
Kom ons veronderstel ons doen wat hulle voorstel, en trek die troepe onmiddellik uit of kondig 'n vaste rooster aan vir die onttrekking van ons troepe. Wat sal gebeur?
Hier is 'n paar van die resultate (in volgorde van waarskynlikheid, begin met doodseker):
1. Osama en sy makkers in Irak en elders sal nie net lyk nie, maar ook heeltemal regverdig word. Osama het altyd gesê dat Amerika geen ruggraat het nie. As jy net genoeg Amerikaners doodmaak, gee ons op en gaan huis toe. Almal in die Moslemwêreld sal sien dat Osama reg was, en dat mense wat aan hom getwyfel het, verkeerd was.
2. Terroriste regoor die wêreld sal aangemoedig word. Terrorisme werk! Die edele helde wat hul lewe in selfmoordbomaanvalle gegee het - en die slimmes wat bloot ploftoestelle langs die pad gelos het en dit op afstand laat ontplof het toe Amerikaners verbystap - sal nog baie meer rekrute vind, want hulle is in 'n oorwinningsaak.
3. Die Irakse mense sal besef dat ondanks hoe dit die afgelope paar jaar gelyk het, ons steeds dieselfde Amerikaners is wat hulle verlaat het toe hulle in opstand gekom het teen Saddam na die Golfoorlog. Jy kan net niks glo wat Amerikaners belowe nie. En wat die Irakezen eerstehands leer, sal alle ander mense wat moontlik in die versoeking was om ons te vertrou, onderrig leer. Wie sal nou 'n Amerikaanse belofte glo?
4. Ons eie weermag sal diep gedemoraliseer word. Waaroor het al die opoffering gegaan? Die jare wat hulle opgegee het vir diens in Irak, die lewens van hul vriende en kamerade wat vermoor of vermink is, het niks beteken nie, want hulle leiers het nie eens 'n fraksie van die moed gehad wat hulle elke dag moes toon nie.
5. Al die terroriste -geld en al die plofstof wat in Irak instroom. waarheen gaan hulle nou?
6. Sonder Amerikaanse troepe in Irak, sal die nuutste demokrasie daar moeilik wees om te oorleef. Hul troepe, wat nog nie tot 'n samehangende leër verval het nie, loop 'n groot risiko om langs partydige lyne te fragmenteer, met aparte Koerdiese, Sjiïtiese en Soennitiese leërs. Die resultaat? Burgeroorlog.
7. As so 'n burgeroorlog plaasvind, is die kans min dat Turkye en Iran hul hande sal afhou. Turkye sal probeer om die Koerde, Iran te onderdruk om die Sjiïete te bevorder. Die enigste goeie ding: in so 'n poging sal Iran en Sirië radikaal verskillende doelwitte hê, aangesien Sirië die Soenniete ondersteun. Daar is selfs 'n risiko dat die oorlog uitbrei om Turkye, 'n NAVO -lid, direk te betrek.
8. Selfs in lande wat nou teen die oorlog praat en spoor teen Amerikaanse aggressie, as ons werklik doen wat hulle wil hê en ons troepe dadelik huis toe bring, sal die regerings paniekerig raak terwyl die nuutgemaakte Islamiste binne hul eie grense hulle gee veel meer om oor te bekommer. Binnekort vervloek hulle ons vir ons lafhartige onttrekking.
Maar as jy 'n oorlog verloor, verloor jy 'n oorlog, en jy moet net met die gevolge saamleef.
Moet ons tog nie seker maak dat ons eintlik verloor voordat ons uittrek nie?
Hoe vaar ons werklik in die oorlog?
Eerstens, laat ons dinge in perspektief plaas. Tegnies gesproke is daar geen 'Irak -oorlog' nie, slegs 'n veldtog in Irak binne die groter oorlog teen terrorisme, wat baie dele bevat.
Die Afghanistan -veldtog, wat ongeveer 'n jaar verder is as die in Irak, het enorme vordering gemaak onder selfs moeiliker sosiale en militêre omstandighede as wat ons in Irak ondervind - dit wil sê die stam en meer tale in Afghanistan skep dieper verdeeldheid, daar is veel minder geskiedenis van verenigde regering, en die terrein maak dit byna onmoontlik om opstandelinge op te spoor sonder ernstige hulp van die plaaslike bevolking.
Die diplomatieke poging is geweldig gehelp deur ons onophoudelike wil. Met die inval in Afghanistan en daarna Irak, het diktature in die gebied baie waaksaam geword, en behalwe Iran, het hulle 'n versoenende lyn gepraat, en sommige van hulle het werklik saamgewerk om van terroriste binne hul eie grense ontslae te raak en saam te werk met ons internasionale anti-terreur pogings.
Met die suksesvolle verkiesings in Irak en Afghanistan, het die mense van die Moslem -wêreld 'n heeltemal ander stel aspirasies getoon as die wat deur Osama belowe is.
Die meeste van hulle weet, ondanks die propaganda wat deur verskillende radikale imams op hulle geplaas is, dat godsdiensregerings (soos dié van die ayatollahs in Iran, die Taliban in Afghanistan en die waaksaamheidsgroepe wat die Moslemwet in Saoedi -Arabië toepas) onderdrukkend is en die mense onder hulle heerskappy is ellendig.
Daarenteen sien hulle dat wanneer Amerika die diktators binnedring en weggooi, ons werklik 'n sambreel van veiligheid bied wat die mense van die lande wat ons 'oorwin' in staat stel om tydens verkiesings te stem en hul eie regerings te kies. Ons kom werklik as bevryders. En hulle wonder, ten minste sommige van hulle, wat hulle kan doen om die Amerikaners te laat inval.
Daar is baie klagtes oor Amerika in Europese intellektuele kringe, en met die meedoënlose anti-Amerikanisme van die meeste Europese media, is dit geen verrassing dat ons ongewild is in Europa nie. Hulle beweer selfs dat hulle die bron is van al die probleme van die wêreld. Maar niemand het ooit 'n oorlog teen domheid suksesvol gevoer nie, so ons kan niks daaraan doen nie. Buitendien, sal die onttrekking uit Irak skielik die Europeërs van ons laat hou?
Maar wat kos hierdie swak opinie van ons ons eintlik? Die meeste Europese regerings, hoe hulle ook al oor Irak voel, weet baie goed dat ons die belangrikste deel is van 'n ernstige oorlog teen terrorisme, en hulle werk op baie maniere saam met ons in die algehele oorlog teen terrorisme. Retoriek eenkant, hulle is eintlik ons ​​bondgenote in die algehele oorlog.
Die feit dat ons soldate nog steeds daar is, nog steeds veg, en sommige van hulle nog sterf, beteken nie op sigself dat ons gewen of verloor het nie.
Ons oorwinning oor die voormalige Irakse regering was vinnig en volledig, deels omdat die meeste Irakese mense - insluitend groot dele van die Irakse weermag - geen begeerte gehad het om hul lewens op te offer om 'n monster aan bewind te hou nie.
Maar, soos Saddam ons voor die oorlog gewaarsku het, in sy eie sonnige streek in Irak, het baie van die soldate wat van die slagveld weggesmelt het, 'n guerrilla -oorlog, 'n opstand, voortgesit teen Amerikaners as 'n besettingsmag en teen die nuwe demokratiese regering.
Hulle oorlog is ook teen die gehate Sjiïete en Koerde wat die Soenniete so lank onderdruk het.
Maar ondanks hul beste (of ergste) pogings, het die verkiesing volgens skedule verloop, en die mense het oorweldigend ten gunste van demokrasie gestem. Selfs die Soenniete, siende dat die opstandelinge die res van die land nie keer om 'n nuwe regering te stig nie, het in groot getalle gestem sodat hulle 'n stem kon hê.
Die opstand, goed gefinansier en goed voorsien van oor die grense heen wat selfs moeiliker is om af te sluit as die grens tussen die VSA en Mexiko, voer steeds sy uitputtingsoorlog aan teen ons troepe en teen die Irakse bevolking.
Intussen het die Amerikaanse besetters dit ondanks die opstand reggekry om die land nie in die toestand te herstel waarin dit voor die oorlog was nie, maar om dit aansienlik te verbeter. Kragbronne is betroubaarder water en riool is meer sanitêre openbare skole bied eintlik 'n opregte opvoeding, daar word baie voedselloosheid verminder en die lone is hoër. Buiten die gebiede van opstand gaan dit beter met die gewone mense - en hulle weet dit.
Die opstandelike aanvalle haal opslae, want daar is 'n vrye pers om aan te meld dat Saddam se regime baie meer Irakezen doodgemaak en geterroriseer het uit vrees vir weerwraak wat enigiemand kan tref, oral in vergelyking met hom, die opstandelinge is net nie so skrikwekkend vir die meeste Irakezen nie.
Wat van ons eie ongevalle? Natuurlik is enige Amerikaanse ongevalle meer as wat ons wil, maar as 'n land oorlog voer, het dit besluit om sy weermag aan risiko bloot te stel. Ons almal vrywillige weermag kan bestaan ​​uit baie soldate wat nie geweet het dat hulle na Irak sou gaan of so lank sou bly nie-insluitend natuurlik nasionale wagte, van wie sommige moontlik gedink het dat hulle glad nie in die oorlog hoef te gaan nie. . Maar hulle het die las aanvaar en presteer uitstekend.
Wat mense oor die hoof sien, is die feit dat ons die duurste groot oorlog in die geskiedenis gevoer het en steeds aanhou, in terme van verlore menselewens.
Begin met burgerlike ongevalle: ons slim wapens was nie so perfek dat dit geen kollaterale skade veroorsaak nie, maar 'n indringende leër was nog nooit so versigtig om burgerlike ongevalle te vermy nie. Ons gaan voort om so te veg, insluitend die feit dat ons geen vergelding geneem het teen hele gemeenskappe waarin opstandelinge skuiling vind nie.
In plaas daarvan het ons die mense toegelaat om hul eie rasionele besluite te neem. As Amerikaners 'n deel van hul gebied beset, is daar geen moorde op burgerlikes nie, behalwe per ongeluk tydens vuurgevegte wanneer die Amerikaners uit 'n gebied uittrek en die opstandelinge weer oorneem, die mense leef in skrik en almal wat verdink word van ontrouheid of samewerking word vermoor. Dink jy hulle sien nie die verskil nie?
As 'n deel van die Irakse mense in die opstandgebiede begin wens dat ons sou terugkeer en die opstandelinge uit die land gooi, het ons reeds in daardie gebied gewen.
Amerikaanse slagoffers is skokkend - emosioneel vir ons omdat enige van ons seuns en dogters wat in die oorlog sterf, rou, maar statisties skokkend is omdat hulle so laag is.
Dit is waar dat die opstandelinge meer en meer doeltreffende wapens langs die pad kry om verbygaande Amerikaners op te blaas. Maak nie saak hoeveel wapens ons op ons voertuie aantrek nie, hulle kan plofstof kry of wapens ontwerp wat die wapenrusting kan deurboor. As ons die voertuie laat vaar en te voet gaan patrolleer, ontdek ons ​​dat dieselfde plofstof individuele soldate net so effektief opblaas.
Dit is ook moeilik vir die moraal van ons soldate en Amerikaners tuis. Dit is waarop die opstandelinge reken.
Uiteraard probeer ons om soveel moontlik van die vyand se voorraad te verbied, en ons probeer voortdurend om hul kas met plofstof te ontbloot voordat dit teen ons gebruik kan word.Maar dit sou eenvoudig onmoontlik wees om te keer dat alle wapens die land binnekom, of om alle wapens te vind wat reeds daar is.
Oorwinning sal nie bestaan ​​uit die verkryging van elke laaste wapen of die vind van elke laaste terroris nie. Dit kan eenvoudig nie gedoen word nie, alhoewel ons hulle soveel as moontlik moet najaag en teister.
Oorwinning sal bestaan ​​en moet altyd bestaan ​​uit die trou van meer en meer mense - nie aan ons nie, maar aan hul eie regering.
Hoe lyk Victory?
Die enigste manier om opstandelinge wat onder die mense skuil, te verslaan, is om die mense te laat ophou om hulle te laat wegkruip.
Dit gebeur, meer en meer. Amerikaanse troepe kry al hoe meer vooraf waarskuwings oor hinderlae en lokvalle en plofstof wat hier en daar geplant word. As ons wapens vind, is dit byna altyd omdat 'n Irakese ons vertel het waar hulle is.
Die opstandelinge self bestaan ​​uit 'n harde kern van moordenaars wat slegs gestuit kan word deur hulle dood te maak of te vang. Maar hulle omring en hul werk moontlik maak, is 'n veel groter aantal mense wat nie so toegewyd is aan die slagting nie, mense wat nog steeds van plan kan verander en al hoe minder kan doen om die opstandelinge te help - of, meer en keer meer gereeld teen hulle en help ons en die Irakse regering om hulle te verslaan.
Intussen oefen ons die Irakse weermag en probeer ons dit verander in wat dit moet wees. Nie net 'n hoogs bekwame weermag nie, maar 'n leër wat Sunni's, Sjiïete en Koerde insluit wat lojaal onder 'n enkele bevel dien, in diens van 'n nasie wat al drie die groot groepe insluit. Dit is nie maklik nie, maar dit gebeur.
Ditto met die Irakse polisie. Meer en meer van die las (en risiko) van nasionale verdediging teen die opstand word deur die burgers gedra.
Oorwinning sal nie bestaan ​​uit die doodmaak van die laaste terroris en die bereiking van totale vrede nie. Irak sal omring word deur nasies wat wil hê dat demokrasie misluk, en hulle sal bly wees as Irak in burgeroorlog ineenstort sodra Amerikaanse troepe vertrek. Oorwinning sal bestaan ​​uit die gee van die Irakse volk die beste kans om 'n demokratiese regering te behou en teen alle komers te verdedig.
Om dit te kan doen, moet ons die werk van nasionale veiligheid geleidelik aan die Irakse magte oorgee en slegs terugtrek as dit duidelik word dat hulle effektief is in die taak. Maar ons het bestendige vordering gemaak met die doel.
Is hierdie oorlog sleg uitgevoer?
Die beskuldiging dat die Bush -administrasie die oorlog sleg gevoer het en heeltyd verskriklike foute begaan het, is een van die belangrikste redes waarom die openbare mening in Amerika nou ietwat teen die oorlog loop.
Kom ons kyk na 'n paar van hierdie baie gewilde foute waarvan daar gepraat word asof dit krimineel is.
Laat ons eers perspektief kry: Oorloë is vol foute. In die Amerikaanse rewolusie het George Washington 'n paar dooies gemaak. Hy was onverskillig om die land te ondersoek, en die Britte het dikwels meer geweet van die platteland wat Washington verdedig as hy. Hy het herhaaldelik kragte toegewy om onverdedigbare posisies te verdedig of onaanvegbare posisies aan te val.
Maar Washington het ook 'n briljante taak verrig om die weermag bymekaar te hou en te voorsien, sonder om die gesag wat die kongres hom verleen het, te oorskry. So vestig hy die tradisie van burgerlike oppergesag, terwyl hy die burgers oorreed om hom die middele te gee om 'n ernstige oorlog te voer.
Ons het daardie oorlog gewen, so Washington was 'n held, en sy foute word misgekyk. Maar hy het die foute begaan, en dit het lewens gekos. Ek kan meer lewens voeg as wat ons in die hele oorlog teen terreur verloor het.
Wat van die Amerikaanse burgeroorlog? Net soos die Amerikaanse rewolusie, is ek seker dat die meeste kritici van ons huidige oorlog saamstem dat dit 'n oorlog was wat ons moes voer. Die vakbond moes behoue ​​bly en die slawe moes bevry word.
Maar daardie oorlog was 'n lang litanie van werklik dom aksies deur 'n oënskynlik eindelose optog van noordelike generaals wie se onbevoegdheid slegs deur die afskuwelike lyftellings in Fredericksburg, in Chancellorsville, by Manassas onthul is - twee keer. Lincoln kry krediet omdat hy probeer het om hulle te laat veg in 'n aggressiewe oorlog, maar hy het elkeen van die slegte generaals gekies. Tot lof van Lincoln, hulle was ten minste op verskillende maniere sleg. Maar duisende Amerikaners het gesterf sonder 'n groter doel as om hul slegte generaals afgedank te kry, sodat die volgende een moontlik sou kry wat nodig was om die oorlog te wen.
Wat van die Tweede Wêreldoorlog? Kom ons kyk net na die Noord -Afrika -veldtog. Grootliks om internasionale politiek geveg - Stalin het ons nodig om onmiddellik Amerikaanse troepe op die grond te kry, selfs al is ons nie gereed om die vasteland binne te val nie! - Noord-Afrika was 'n byvertoning wat slegs twee dinge bereik het: dit het veterane gemaak uit die Amerikaners wat dit oorleef het. En dit onthul die blatante onnoselheid van die Amerikaanse generaals wat ons troepe tot onnodige en vernederende nederlae gelei het.
Daardie generaals is afgedank. As ons nie in Noord -Afrika geveg het nie, was die generaals moontlik daar in Normandië, en ons kans om die belangrike veldtog te wen, sou baie laer gewees het.
Tog het duisende soldate - meer as wat ons in al die jare in Irak verloor het - in Noord -Afrika gesterf omdat hulle slegte generaals gehad het.
Het ons slegte generaals in Irak? Soos altyd was dit 'n gemengde sak. Die eienskappe waarmee 'n offisier in vredestyd tot algemene rang kan styg, is selde dieselfde eienskappe as wat ons tydens 'n oorlogstyd by 'n militêre bevelvoerder nodig het.
Maar hierdie keer is daar 'n groot verskil. Die leerstelling van die weermag het verander na een van 'n meer verspreide bevel. Dit wil sê, plaaslike amptenare kry meer diskresie, ten minste onder sekere omstandighede.
Dit beteken dat die foute van egosentriese onbevoegdhede op of naby die top - en daar was sommige in Irak - nie altyd onnodige slagoffers op plaaslike vlak beteken nie.
Oorlog is vol foute. Maar dit lyk vir my asof hierdie veldtog baie, baie minder foute ondervind het as in enige ander oorlog in die Amerikaanse geskiedenis.
Nie genoeg stewels op die grond nie
Ons hoor steeds dat die Bush -administrasie nooit genoeg troepe gepleeg het nie, dat ons met net dertig of sestigduisend meer nie soveel ongevalle sou ly nie.
Miskien so, maar waarskynlik nie. Wat dink jy sou die ekstra troepe doen? Almal vat hande en loop oor Irak, terwyl hulle terroriste in die sak jaag?
Meer troepe sou meer voorraadprobleme, meer konvooie, meer teikens vir die opstandelinge beteken het.
Dit sou ook meer Amerikaners in die gesig van Irakse burgers beteken het, meer inbraak in hul lewens, meer neergeslaan deure. Groter getalle het moontlik meer rekrute vir die opstand beteken as gevolg van elke groter wrok van die meer opdringerige Amerikaanse besetters.
Daar is 'n punt waar 'n besettingsmag afnemende opbrengste kry en 'n groter gevaar as gevolg van groter getalle.
Boonop kom die meeste klagtes oor 'te min stewels' van generaals wat die nuwe leerstuk oor verspreide bevel haat. Hulle beoordeel die huidige operasie uit die posisie van mense wie se idees verwerp is. Die soort oorlog wat hulle opgelei is om te voer, sou meer soldate vereis het. Dit is dus amper 'n verrassing dat u hulle hoor kla oor al hierdie vermeende foute.
Ek is seker dat daar offisiere in die Tweede Wêreldoorlog was wat die manier waarop die nuwe generaals ook perdegemonteerde kavallerie geïgnoreer het, betreur het.
Een generaal is deur Paul Bremer gevra of 'n sekere aantal bykomende troepe 'n verskil sou gemaak het. Die generaal het geantwoord dat as hy dit gehad het, hy Bagdad veiliger kon gemaak het.
Natuurlik. Op die kort termyn veiliger. maar ons gaan hierdie stryd nie op kort termyn wen nie. Meer onmiddellike veiligheid sou moontlik meer haat teenoor Amerikaners, meer rekrute vir die opstand, minder bereidwilligheid om aan demokrasie deel te neem, ens.
Met ander woorde, ons weet nie wat al die gevolge sou wees nie.
Boonop, waar sou die ekstra troepe vandaan kom? As ons hulle uit Duitsland of Korea sou uittrek, of meer Nasionale Garde sou oproep, sou dieselfde kritici skree oor die feit dat ons te veel troepe in Irak het, en nou het ons geen strategiese reserwe nie en is ons veiligheid in gevaar. wêreld - en in daardie geval sou hulle reg gewees het.
Die Bush -administrasie het 'n uitspraak gelewer. En niemand, nie 'n enkele siel nie, weet wat eintlik sou gebeur het as hulle dit op 'n ander manier sou noem.
Met ander woorde, dit was nie 'n fout nie, dit was 'n keuse, en militêre geskiedkundiges sal nog gesels oor die toekomstige geslagte.
Maar ter plaatse pluk die nuwe leerstelling voordele.
Wat die Irakse mense moes sien, was nie net 'n demonstrasie van Amerikaanse mag nie, nie net baie stewels en gewere nie. Hulle moes die fundamentele ordentlikheid van Amerikaanse soldate raaksien. (Dit is nie gehelp deur die gevangenisskandaal nie, maar in perspektief, wat ook al die wacko -dinge wat 'n paar wagte gedoen het, was daar niks in vergelyking met die moorde en marteling wat die Baathiste gedoen het nie.)
Hulle het dit gesien. Dit word nie gerapporteer deur joernaliste wat op veilige plekke in die stad vasgekeer is nie, maar voorvalle soos hierdie gebeur werklik: Sommige Amerikaanse soldate op die straat van 'n Irakse stad is naby 'n paar Irakse skoolmeisies toe 'n vragmotor met opstandelinge opklim om die kruising: 'n hinderlaag!
Die Amerikaners gryp die meisies onmiddellik en instinktief en sit dit agter hulle, sodat die Amerikaners die meisies met hul eie liggame beskerm.
Dit is nie wat die anti-Amerikaanse propaganda sê dat Amerikaners sal doen nie. En die opstandelinge, om redes wat net aan hulle bekend is, klim terug in hul vragmotor en ry verder.
In plaas van groot groepe stormtroepe, sien hulle hoe jong Amerikaners hulle ordentlik en dapper en vriendelik gedra. Dit is deel van ons strategie. Dit werk.
Daar is diegene wat sê dat dit 'n aaklige fout was om die Irakse leër heeltemal te ontbind en van nuuts af te begin - as ons net 'n paar van die opgeleide Irakse weermag gehou het, kon hulle die verdedigingslas dra en dus Amerikaanse lewens gered het.
Nie net dit nie, maar dit was 'n verskriklike fout om al die regeringsburokrate uit hul amp te gooi deur Baath Party -lede te verbied om op enige manier vir die regering te werk.
1. Ons het nie die Irakse leër ontbind nie. Hulle het hulself ontbind. Ek weet van ten minste een geval waar 'n plaaslike Amerikaanse bevelvoerder probeer het om die Irakse soldate in hul eenheid te laat bly; dit was hul eie offisiere wat hulle weggestuur het.
2. Die Irakse weermag was blykbaar nie wat mense dink nie. Die hoogs opgeleide deel daarvan was diep deurtrek van die Baathistiese ideologie en was skuldig aan die gruweldade wat gepleeg is teen Sjiïete en Koerde. As ons enige van die weermag -eenhede ongeskonde gelaat het, sou dit ons geloofwaardigheid by die oorgrote meerderheid van die Irakse mense vernietig het.
En die dele van die Irakse leër wat nie die Republikeinse garde was nie, was swak opgeleide manne met 'n vreeslike moraal en min hoop om 'n doeltreffende strydmag teen die opstandelinge te wees, net soos hulle teen ons was.
3. Almal in die Irakse regering moes 'n lid van die Baath -party wees om promosies te kry. Daar was meer as twee miljoen Baathiste. Ons het slegs die grootste 20 000 van die Baathiste van die staatsdiens verbied. (Hulle kan ander poste beklee wat ons nie wraakgierig was nie.) Maar as ons die beste ouens aan die bewind gelaat het, sou dit weer die geloofwaardigheid wat ons sou gehad het, vernietig het. Ons sou - korrek - gesien word as in die bed met die ou regime.
Die aanklagte dat die Bush -administrasie gelieg het, is duidelik vals. Elke leuen waarop hulle verwys, is in werklikheid 'n eerlike fout, 'n oordeel of 'n geheim wat om nasionale veiligheidsredes bewaar moes word. Daar was geen patroon van misleiding deur hierdie administrasie nie. Hulle dink seker aan 'n ander presidentskap waar woorde swaai definisies het en dokumente voortdurend verlore gaan.
Hoe meer u weet van die feite van wat ons regering besig was om te doen, hoe meer besef u dat hulle nie op 'n onskuldige manier na gewone burgers gekyk het nie. As daar 'n mate van kant toe was na die grense van burgerlike vryhede, kan dit nie vergelyk word met wat Lincoln of Wilson of FDR gedoen het nie.
Boonop het die blootstelling van die program dit minder effektief gemaak noudat ons vyande weet dat ons hul elektronika dopgehou het, sal hulle alternatiewe kommunikasiemiddele vind. Dus, diegene wat al hoe meer besig is om te pla oor die 'gevaar' van ons regering se optrede, het ons almal 'n bietjie minder veilig gemaak teen die werklike gevaar van terreur -sameswerings.
Gedurende oorlogstyd moet sommige fluitjies nie blaas nie.
Baie het gesê dat om demokrasie in Irak te probeer vestig, is soos om koring op klip te plant. Daar is geen instellings om demokrasie te ondersteun nie. Daar is geen demokratiese tradisie om op te trek nie.
Eerstens, dit is streng gesproke nie waar nie. Die instellings lyk moontlik nie soos ons voor ons demokrasie gekry het nie, maar daar is nie -regeringsmagsentrums wat saamwerk aan die demokratiese eksperiment. Boonop het ons baie jare stadsmasjiene en partybase gehad, om nie eers te praat van diktatoriale suidelike balju nie, wat bewys het dat baie plekke in Amerika so onlangs as vyftig jaar gelede nie voorbereid was op demokrasie nie, maar dat ons min of meer demokratiese regering dit oorleef het en het min of meer reageer op die wil van die mense.
Tweedens, was dit noodsaaklik, nie net vir Irak nie, maar ook vir die algehele oorlog teen terrorisme, om 'n alternatiewe ideologie aan te bied.
Osama speel in op die lojaliteit van die mense teenoor hul godsdiens en op die gegriefdheid oor die verminderde rol van Islam in die wêreld. As al wat ons sou aanbied om hom te antwoord, brutale geweld was om enige regering wat hom en ander terroriste ondersteun, te verpletter, sou elke oorwinning in die veld hom meer rekrute oplewer.
Maar in plaas daarvan bied ons, benewens die stok wat ons teen Saddam en teen die Taliban gebruik het, die wortel van demokrasie aan. Ons sal u beskut en u beskerm terwyl u 'n effektiewe regering en 'n eie weermag skep. Moslems kan, sonder om hul geloof in te boet, die voordele van vrye verkiesings en 'n relatief billike en vrye ekonomie inhou. U kan veilig in u huise wees en keuses in u eie lewe maak sonder dat iemand u vertel of u 'n televisie kan besit of kan skeer of vir 'n spesifieke kandidaat kan stem.
Dit is 'n droom wat baie Moslems sal aantrek. Daarom haat die terroriste ons eksperiment in demokrasie. Daarom omhels die mense dit. Die invoering van demokrasie in besette lande is nie 'n fout nie, maar is die sleutel tot ons strategie.
Boonop is mense mense. Hulle wil almal vry wees - en hulle verdien dit almal. Daar is geen land op aarde wie se burgers deur hul regering tot slawe of terreur wil staan ​​nie. Dit is idioot om te beweer dat sommige lande demokrasie nie wil hê nie. Hulle wil dalk nie 'n politieke stelsel hê wat presies ons s'n weerspieël nie, maar vryheid? O ja, hulle wil dit hê.
Die domste besluit in die Amerikaanse geskiedenis
Daar is baie mededinging om die titel "Stupidest Decision in American History." Maar as ons ons nou uit Irak onttrek, of selfs 'n eensydige rooster vir onttrekking aankondig, dink ek dat ons 'n algehele wenner sal hê.
Die gevolge van so 'n onttrekking sou onmiddellik en afskuwelik wees.
En die redes vir onttrekking is opvallend of vals. Ons is nie vasgevang in 'n moeras nie, ons voer die algehele oorlog teen terreur skitterend, en dit werk. Ons ly inderdaad voortdurend verliese, maar dit is militêr gesproke op 'n lae vlak, en wat ons wen met die lewens wat tragies verlore is, is 'n stewige oorwinning wat positiewe gevolge in die hele Moslemwêreld sal hê.
As ons bly. As ons dit deurkyk.
Wat dink hulle doen hulle?
Aangesien ons nie verloor nie, is dit moeilik om te sien wat die mense wat vir Amerikaanse onttrekking vra, dink hulle bereik.
Elke toespraak van 'n Amerikaanse leier wat onmiddellike of vroeë onttrekking vra, lei direk tot die dood van meer Amerikaanse soldate. Omdat ons sukses daarvan afhang om Osama verkeerd te bewys, hom en die ander terroriste -leiers in diskrediet te bring en die lojaliteit van diegene aan die periferie van die terroristebeweging te verswak.
Maar elkeen van die toesprake maak die werk van duisend soldate ongedaan. Dit moedig grensdeelnemers aan die terroristebeweging aan om betrokke te bly, want dit blyk te bewys dat Osama reg is en dit laat lyk asof God by hom is en dat hy uiteindelik sal seëvier.
Daarom basuin die terroriste elkeen van hierdie toesprake vir mekaar asof dit 'n oorwinning op die slagveld is. Omdat elkeen van die toesprake deur 'n Amerikaanse leier 'n oorwinning is vir die terroriste op die belangrikste slagveld waarop hulle veg - die harte en gedagtes van die Moslem -mense.
Selfs as hierdie oorlog sleg uitgevoer word, selfs al was die Bush -administrasie vol leuenaars en onbekwaamhede, sou ons nog steeds 'n skande wees vir Amerikaners om openlik uitsprake te maak wat ons terreur vyande regstreeks help.
As lede van die kongres tydens die Revolusionêre Oorlog die soort nederlaagde openbare verklarings gemaak het wat ons vandag gereeld by sommige hoor, is die kans min dat die oorlog sou kon voortduur.
Gelukkig het ons vandag 'n president wat verstaan ​​wat nodig is om hierdie oorlog te wen. Solank die Amerikaanse volk nie die doelwitte van hierdie oorlog uit die oog verloor nie en aanhou om 'n kongres te gee wat die oorlog sal ondersteun, sal ons voortgaan met die vordering na die oorwinning.
Die probleem is dat die kans min is dat ons die rug van internasionale Islamitiese terrorisme sal breek voor die einde van 2008. Dit beteken dat die kans baie goed is dat ons sonder 'n vooroorlogse president 'n nuwe president sal vind sal nie Bush se ruggraat hê nie.
Of president Bush se visie. Want vir alles wat die linkse hom graag dom wou noem, is die enigste mense wat ek deesdae werklik dom dinge sê, diegene wat die linkses as slim beskou-of ten minste slimmer as Bush.
Die stomme Bush en sy span het ons gelei in die beste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis- nie 'n foutlose oorlog nie, maar met veel minder en minder duur foute as die norm. (Geagte Woedende Briefskrywers: Moenie eers met my argumenteer oor hierdie punt voordat u die foute in al ons ander oorloë bestudeer het nie, sodat u 'n soort perspektief het.)
Ongelukkig sien ek nie dat een van die partye kandidate vir die presidentskap bevorder nie, wat 'n teken toon dat hy so slim soos Bush is oor wat ons nasionale veiligheid vereis.
28 Julie-'n Irakse militêre Mil Mi-17-helikopter stort in 'n sandstorm neer. Al vyf bemanningslede word doodgemaak.  17 April-'n UH-60 Blackhawk-helikopter gaan ongeveer 19 kilometer noord van Tikrit af. 7 Amerikaanse dienslede word dood en 1 ander beseer.    21 Februarie-'n OH-58 Kiowa-helikopter neerstort in die noorde van Irak en vermoor die twee vlieëniers aan boord.    
9 November-'n OH-58 Kiowa beleef 'n harde landing noord van Bagdad in die goewerneur Saladin. Twee vlieëniers van die Amerikaanse weermag word doodgemaak.   Hulle is toegewys aan die 2de eskader, 6de Kavalerieregiment, 25ste Combat Aviation Brigade, 25ste Infanteriedivisie, Schofield Barracks.  19 September-Een lid van die Amerikaanse diens word dood en 12 ander beseer toe 'n UH-60 Blackhawk-helikopter binne-in die Joint Base Balad val.  26 Januarie-Twee OH-58 Kiowas bots naby Kirkuk terwyl hulle vyandelike vuur ontduik en vier soldate dood.     
15 November-'n OH-58 Kiowa Warrior tref 'n toring naby Mosul en vermoor die twee vlieëniers.   4 Oktober-Twee Amerikaanse UH-60 Black Hawk-helikopters bots terwyl hulle in Bagdad probeer land. 'N Irakse soldaat word dood en twee Irakezen en drie Amerikaners beseer.    Die voorval word toegeskryf aan meganiese mislukking.  18 September-'n CH-47 Chinook onderweg na Balad vanaf Koeweit val 100 myl (100 km) wes van Basrah Internasionale Lughawe neer en sewe Amerikaanse soldate sterf.     1 Junie - 'n Amerikaanse helikopter stort suid van Bagdad neer en beseer twee soldate. Die tipe helikopter word nie bekend gemaak nie.   27 Maart-'n Irakse militêre Mil Mi-17-helikopter word tydens swaar gevegte in die noorde van Basra neergeskiet.  4 Maart-'n Irakse militêre Mil Mi-17-helikopter stort neer in 'n sandstorm suid van Baiji (ongeveer 140 kilometer suid van Mosul in die noorde van Irak), waar 'n Amerikaanse vliegtuig en sewe ander mense dood is.   
2007-Vier AH-64 Apache-helikopters word op die grond vernietig deur Irakse opstandmortelvuur wat die opstandelinge gebruik gemaak het van ingebedde koördinate in web gepubliseerde foto's (geotagging) wat deur soldate geneem is om die presiese ligging van die helikopters op te spoor.   20 November - 'n Royal Air Force HC.1 Puma ZA938 stort neer. Twee SAS -soldate sterf nadat die troepevervoerder tydens 'n geheime sending oor Bagdad in 'n stedelike gebied afgekom het. Twee ander mans van 22 spesiale lugdiensregiment word ernstig beseer in die ongeluk, hoewel hulle toestand nie lewensgevaarlik is nie. 'N Verdere sewe SAS en drie RAF -personeel oorleef die impak en word deur koalisiemagte gered.    22 Augustus-'n UH-60L Black Hawk 06-27077 neerstort in die noorde van Irak en vermoor al 14 Amerikaanse soldate aan boord. Die weermag sê aanvanklike bevindings dui daarop dat die vliegtuig 'n meganiese probleem ondervind het.  ​​   14 Augustus-'n CH-47D Chinook 89-00171 van B Company, 1–52 Aviation Regiment stort neer naby die al-Taqaddum-lugbasis wes van Bagdad, en vyf bemanningslede aan boord.    10 Augustus-'n Amerikaanse NavyHH-60 "Rescue Hawk" maak 'n gedwonge landing in Yusufiyah. Die twee bemanningslede het nie-lewensgevaarlike beserings opgedoen.  31 Julie-'n AH-64 Apache gaan neer nadat hy in die ooste van Bagdad onder skoot gekom het. Die twee bemanningslede word veilig onttrek.   4 Julie-'n OH-58 Kiowa 95-0002 val op die kraglyne in Mosul neer, die vlieënier word dood en die vlieënier beseer.  2 Julie-OH-58D Kiowa 91-0560 van 3–17 Kavalerieregiment word neergeskiet deur vuurwapens langs 'n kanaal suid van Bagdad, in die Gouvernement Babil. Beide vlieëniers word gered deur hulself vas te bind op die stompvlerke van 'n AH-64 Apache. Die helikopter word later vernietig.   29 Mei-OH-58D (R) Kiowa 93-0978 van B Troop, 2–6 Kavalerieregiment word met handwapens tussen Baqubah en Muqdadiyah neergeskiet en die vlieënier se twee vlieëniers dood.    15 April-Twee Britse Aérospatiale Puma-helikopters is betrokke by 'n lugbotsing naby Taji, noord van Bagdad. Albei vliegtuie val neer, met twee personeel dood en een ernstig beseer.  5 April-'n UH-60 Black Hawk wat nege dra, word in Latifiya neergeskiet met behulp van swaar masjiengewere teen vliegtuie, 4 is gewond.    1 Maart-'n OH-58D Kiowa land hard suid van Kirkuk, wat albei bemanningslede beseer, en raak verstrengel in oorhangende drade voordat hy die grond tref.  Verslae het gewissel of die ongeluk te wyte was aan 'n meganiese  of elektroniese fout  en of dit neergeskiet is.  22 Februarie-'n UH-60 Black Hawk val neer in 'n gebied noord van Baquba City tydens 'n botsing tussen gewapende mans en Amerikaanse troepe.  21 Februarie-'n UH-60 Black Hawk word deur RPG getref en vuurwapens vuur noord van Bagdad en dit is moeilik om al nege militêre personeel aan boord te land.   7 Februarie-'n CH-46E Sea Knight van HMM-364 word deur 'n skouerraket in al-Karma, buite Fallujah, neergeskiet en al sewe aan boord doodgemaak.   2 Februarie-AH-64D Apache 02-5337 van A Company, 1st Bataljon, 227th Aviation Regiment, 1st Air Cavalry Brigade, 1st Cavalry Division neergeskiet deur 'n kombinasie van geweervuur ​​en 'n skouerafgevuurde raket, naby Taji, die dood van die twee vlieëniers.    28 Januarie-'n AH-64D Apache van 4de Bataljon, 227ste Lugvaartregiment, 1ste Lug Kavallerie Brigade, 1ste Kavallerie Afdeling, word tydens die Slag van Najaf neergeskiet deur die twee vlieëniers .  25 Januarie-'n UH-60 Black Hawk word naby 'n vuurwapen neergeskiet. Almal aan boord oorleef die voorval.  20 Januarie-'n AH-64 Apache-helikopter van die Amerikaanse weermag neerstort naby Najaf. Een soldaat word doodgemaak.  20 Januarie-'n UH-60 Black Hawk van C Company, 1–131 Aviation Regiment  word neergeskiet deur 'n kombinasie van verskeie swaar masjiengewere en 'n skouerafgevuurde missiel noordoos van Bagdad. Al 12 bemanningslede en passasiers aan boord word dood in die voorval.  
11 Desember-'n CH-53E Super Hings 164785 van HMH-465 met 21 personeelongelukke in 'n uitbrandingstoestand in die provinsie Al Anbar, waar 1 dood is en 17.  Helikopter is afgeskryf.  3 Desember-'n CH-46E Sea Knight van HMM-165 met 16 personeellede maak 'n noodlanding op die Qadisiyah-meer in die provinsie Al Anbar. Vier van die passasiers verdrink in die voorval.   6 November-'n AH-64D Apache van A Company, 1-82nd Attack Reconnaissance Battalion (ARB) verbonde aan die 25ste Combat Aviation Brigade val noord van Bagdad neer en vermoor die twee vlieëniers.  7 September-'n SE-Hings CH-53D (157146) van HMH-463 land hard in die nag in die provinsie Al Anbar en word later afgeskryf.  8 Augustus-'n UH-60 Black Hawk 86-24535 van 82ste AAC (MEDEVAC) verbonde aan 3de MAW-ongelukke in Anbar, wat twee bemanningslede dood en vier beseer.   18 Julie-'n PZL W-3WA Sokół (Poolse lugmag) stort neer op 'n vliegbasis in Al Diwaniyah en beseer 4 bemanning en 3 passasiers.   13 Julie-'n AH-64D Apache van 4–4th Aviation Regiment word suid van Bagdad neergeskiet. Die twee vlieëniers oorleef.  27 Mei-'n AH-1W SuperCobra 164591 van HMLA-169 val in die Habbaniyah-meer neer, waarby die vlieënier en 'n bemanningslid aan boord dood is.  14 Mei-'n AH-6M Bird (OH-6 Cayuse) van die 1–160ste SOAR word tydens gevegsoperasies in Yusufiyah, suidwes van Bagdad, neergeskiet en die twee bemanningslede doodgemaak.  6 Mei-'n Westland Lynx AH.7 (Royal Navy) van 847 Squadron word met 'n SA-14 oor Basra doodgeskiet en vyf bemanningslede doodgemaak en in 'n huis vasgery.   1 April-'n AH-64D Apache van 4–4th Aviation Regiment word suidwes van Bagdad neergeskiet en die twee bemanningslede word dood.  16 Januarie-'n AH-64D Apache 03-5385 van C Company, 1-4th Aviation Regiment word noord van Bagdad neergeskiet en die twee vlieëniers word doodgemaak.   13 Januarie-'n OH-58D Kiowa 95-0021 van 1-10th Aviation Regiment word buite Forward Operating Base Courage, naby Mosul, neergeskiet en die twee vlieëniers word doodgemaak.  7 Januarie-'n UH-60L Black Hawk 91-26346 van B Company, 1–207th Aviation Regiment val naby Tal Afar neer in slegte weer, en 12 mense aan boord sterf. Verslae dui daarop dat dit nie neergeskiet is nie. 
26 Desember-'n AH-64D Apache 03-5375 van 1-4th Aviation Regiment bots met 'n ander Apache naby Bagdad, albei bemanningslede word dood.   Tweede AH-64 is nie vernietig nie. 2 November-'n AH-1W SuperCobra 165321 van HMLA-369 het naby Ramadi neergeskiet en die twee vlieëniers doodgemaak.   29 Augustus-'n OH-58D #90-00377 van 4de SQDN 3ACR is deur vyandelike vuur aangeval. TF Freedom -vlieënier dood deur SA brand naby Tal Afar. Die lugversorging het rondtes gedoen en die PI was gewond en kon herstel, maar hy moes 'n noodlanding noord van die stad maak, maar hy kon nie terugvlieg nie. A/C is herstel deur SP en MTP.  12 Augustus-'n AH-64A Apache 90-0442 van C Company, 8–229ste Lugvaartregiment stort naby Kirkuk neer en albei bemanningslede word beseer. Helikopter word afgeskryf.  19 Julie-AH-64D Apache 02-5319 van die 1-3de Lugvaartregiment stort in Irak neer en beseer die twee vlieëniers. Helikopter word afgeskryf.  2 Julie-'n CH-47D Chinook 85-24335 van C Company/159th Aviation Brigade vernietig in 'n brand op die grond in Ramadi Camp.  27 Junie-'n AH-64D Apache van die 3–3de lugvaartregiment word deur 'n skouerraket naby Mishahda neergeskiet en die twee vlieëniers dood.   31 Mei-'n Italiaanse AB-412-helikopter stort naby Nasiriyah neer en vermoor die vier soldate aan boord.  26 Mei-'n OH-58D (I) Kiowa 93-0989 van 1–17ste Kavalerieregiment word met handwapens naby Baquba neergeskiet en die twee bemanningslede word dood.   21 Mei-'n CH-47D Chinook 87-00102 van B Company, 4–123ste Lugvaartregiment stort in Irak neer weens die mislukking van albei enjins. Vyf bemanningslede beseer. Helikopter is op sy plek geblaas.  17 April-AH-64D Apache 03-5370 van 4de eskader, 3d ACR, hard land naby Bagdad.  3 Maart - 'n Westland Lynx mk.8 (Royal Navy) stort neer tydens Golfoefening. Die drie bemanningslede het oorleef. Die Lynx is herstel en is later na HMS Nottingham ontplooi.  28 Januarie-'n OH-58 Kiowa 96-0019 van 1-7de Kavalerieregiment stort in Bagdad neer nadat hy elektriese drade getref het en die twee bemanningslede doodgemaak het.  26 Januarie-'n CH-53E Super Hings 164536 van HMH-361 neergestort in die Al-Anbar-provinsie, wat 30 Amerikaanse mariniers en een vlootseeman doodgemaak het.   
15 Desember-'n PZL W-3WA Sokół 0902 van 25 BKP-botsings naby Karbala weens vlieënierfout, drie Poolse soldate word dood en vier beseer.  9 Desember-AH-64A Apache 91-0012 van A Company, 1-151ste Lugvaartregiment het 'n UH-60L Black Hawk 82-23668 van N Company/4-278ste ACR op die grond by 'n Mosul-basis getref en die twee Apache -vlieëniers en vier soldate aan boord van die Black Hawk gewond. Albei helikopters is vernietig.  14 November-UH-60A Black Hawk 87-24602-van die 11de Lugvaartregiment-Medevac noordwes van Bagdad het swaar masjiengeweervuur ​​opgedoen en verskeie stelselstortings wat noodlanding by Camp Taji vereis het. Al nege aan boord is nie beseer nie. 12 November-UH-60A Black Hawk van 1-106th Aviation Regiment is deur vuurwapens aangeval en neergeskiet deur 'n RPG wat die kajuit tref terwyl hy op lae hoogte noordoos van Bagdad vlieg en drie van die vier bemanningslede gewond het.  Die ernstig gewonde medevlieënier Tammy Duckworth sou in 2017 'n senator van die Verenigde State van Illinois word.  11 November-AH-1W SuperCobra 161021 van HMLA-169 word neergeskiet deur RPG en vuurwapens naby Fallujah . Dit word vernietig deur Irakse rebellemagte, die bemanning het ongeskonde herstel.  9 November-Amerikaanse OH-58D Kiowa is deur vuurpyl oor Fallujah neergeskiet.  16 Oktober-Twee OH-58D Kiowas 94-0172 en 97-0130 van 1–25ste Lugvaartregiment bots naby Bagdad en maak twee vlieëniers aan boord van die eerste vaartuig dood en twee beseer aan die ander.  23 September-AH-64D Apache 02-5292 van B Company, 1–227th Aviation Regiment, 4de BCT, 1st Cavalry Division stort neer naby Tallil AB, Irak toe vlieënier beheer verloor na stertrotorprobleem.  21 September-UH-60A Black Hawk 87-24579 van A Company, 1–244ste Lugvaartregiment stort naby Nasiriyah neer en vier bemanningslede word gewond.  8 September-CH-46E Sea Knight 153372 neergeskiet deur RPG-vuur suid van kamp Fallujah, stort neer en word uitgebrand naby Al-Buaisa. Al vier bemanningslede is beseer.   4 September-OH-58D Kiowa (3–17 CAV) het oor Tal Afar, Irak, albei vlieëniers veilig neergeskiet. Die voorval word uitgelig in die TV -dokumentêr Kiowa Down.  11 Augustus-CH-53E Super Hings 164782 van HMM-166 (Versterk) stort in die Al-Anbar-provinsie neer, twee mariniers sterf en drie ander gewond. 8 Augustus-OH-58D (I) Kiowa 96-0015 het noodlanding noord van Bagdad gemaak nadat hy deur RPG getref is. Bemanning ongedeerd.  5 Augustus-UH-1N Huey 160439 van HMM-166 neergeskiet naby gewonde Najaf-bemanning.  Helikopter is later afgeskryf.  28 Julie-'n USMC AH-1W SuperCobra is deur 'n grondvuur getref terwyl hy grondbedrywighede in die Anbar-provinsie ondersteun het en die vlieënier, luitenant-kolonel David S. Greene, doodgemaak het. Die vlieënier het daarin geslaag om die helikopter te laat beland.   19 Julie - naby Basra, het 'n Britse HC.1 Aérospatiale Puma XW221 van 33 RAF -eskader neergestort, een bemanningslid dood en twee ander gewond.  24 Junie-AH-1W SuperCobra 163939 het in Fallujah-vlieëniers veilig neergeskiet.  12 Junie-OH-58D (R) Kiowa 94-0171 van A Company, 1–25ste lugvaartregiment val noord van Bagdad neer, albei vlieëniers veilig.  26 April-OH-58D (I) Kiowa 91-0567 van P Troop, 4de eskader, 2d ACR het noodlanding by Kut gemaak na enjinprobleem en uitgebrand. Beide bemanningslede veilig.  16 April-CH-47D Chinook 92-0301 van C Company/193rd Aviation Brigade (Hawaii Army National Guard) land hard tydens sandstorm en is later vernietig. Bemanningslede veilig.  12 April-MH-53M Pave Low 69-5797 van 16de SOW/20th SOS wat deur RPG naby Fallujah neergeskiet is, drie aan boord word gewond. Die helikopter is later vernietig.   11 April-'n AH-64D Apache 02-5301 van C Company, 1–227 Aviation Regiment, 4de BCT, 1st Cavalry Division, wes van Bagdad neergeskiet en albei vlieëniers doodgemaak. 7 April-OH-58D Kiowa stort naby Baquba neer nadat hy deur grondvlieëniers gered is. 30 Maart-Twee AH-1W SuperCobras 163947 en 164595 van HMLA-775 bots naby Al Taqaddum, Irak-vlieëniers het gered. Albei helikopters is vernietig.   19 Maart-AH-6J, 25364, 1-160ste, het SA-XX in die omgewing van Amiriyah neergeskiet terwyl hy presiese lugondersteuning tydens dagopsies uitgevoer het. Beide vlieëniers is gered deur spesiale operasionele magte. 11 Maart-CH-46E Sea Knight 153389 van HMM-161 maak 'n harde landing tydens uitbrandingstoestande in die provinsie Al Anbar, wat ekstra skade aangerig het tydens vervoer en later afgeskryf is.  25 Februarie-OH-58D (R) Kiowa 97-0124 neergestort in Irak met 4de eskader, 3d ACR, nadat elektriese drade wes van Bagdad geslaan is en die twee vlieëniers dood is.   25 Januarie-'n OH-58D Kiowa (93-0957) van 3–17 Kavallerieregiment val tydens 'n reddingsmissie in die Tigrisrivier neer nadat hy elektriese drade getref het en albei vlieëniers doodgemaak het.  23 Januarie-'n OH-58D Kiowa (93-0950) van 3–17 Kavalerieregiment stort neer net na die opstyg buite Mosul, en sterf albei vlieëniers.  13 Januarie-AH-64 Apache van 4de eskader, 3d gepantserde kavallerieregiment neergeskiet naby Habbaniyah, vlieëniers gered.   8 Januarie-'n UH-60 Black Hawk (86-24488) van die 571ste Mediese Kompanjie (Air Ambulance) het naby Fallujah neergeskiet en 9 bemanningslede en passasiers doodgemaak.    2 Januarie-'n OH-58D Kiowa 90-0370 van 1–17 Kavallerieregiment (toegewys aan 1–82 Aviation Brigade) het naby Fallujah neergeskiet en 'n vlieënier doodgemaak.  1 Januarie-UH-60L Black Hawk 93-26514 van 5–101ste Lugvaartregiment land hard. 
11 Desember-AH-64D Apache van 1–101ste Lugvaartregiment val neer omdat die APU-koppelaar misluk en 'n brand in vlug begin, en word daarna 24 myl (24 km) suid van Mosul tot op die grond afgebrand. Die vlieëniers het oorleef.  9 Desember-'n OH-58 Kiowa-helikopter word deur 'n vuurpylaangedrewe granaat getref wat 'n noodlanding noodsaak. Beide bemanningslede oorleef.   25 November-OH-58D Kiowa 96-0040 stort neer nadat sy stertrotor grond getref het.  21 November-OH-58D Kiowa 92-0605 van D Troop, 1–17 Kavalerieregiment afgeskryf, rede onbekend.  15 November-Twee UH-60L Black Hawks van 4–101ste Lugvaartregiment (93-26531) en 9–101ste Lugvaartregiment (94-26548) bots en val neer nadat een vliegtuig onder skoot van 6 en 11 soldate (bemanning en passasiers) aan boord word onderskeidelik doodgemaak en 5 ander aan boord van die eerste AC word in Mosul beseer.   7 November-UH-60L Black Hawk 92-26431 van 5–101 Aviation Regiment wat deur 'n MANPAD naby Tikrit neergeskiet is, al vier die bemanning, en albei passasiers van die departement van die weermag word doodgemaak.  2 November-naby Fallujah, CH-47D Chinook 91-0230 van Detachment 1/F Company/106th Aviation Brigade neergeskiet met 'n SA-7-missiel, 16 soldate dood, 26 gewond.    30 Oktober-AH-64D Apache 00-5211 (ex AH-64A 86-9009) van die 6-6de Kavalerieregiment stort naby Balad AAF in Irak neer en brand uit. Beide bemanningslede is veilig.  25 Oktober-UH-60L Black Hawk 96-26653 Van B co. 3-158 Gem. Regt. van die 12de Avn. BDE val neer en brand uit nadat 'n SA-7-missiel naby Tikrit getref is, 1 soldaat beseer.  23 Oktober-AH-64D Apache 00-5219 (ex AH-64A 86-8972) van 1-101ste Lugvaartregiment stort in Irak neer terwyl dit nader kom by Kirkuk. Die APU -koppelaar het misluk en 'n brand in vlug begin. Vliegtuie het veilig geland, maar die romp is byna heeltemal deurgebrand.  13 Oktober-OH-58D Kiowa (93-0991) van C Troop, 1–17ste Kavalerieregiment stort binne-in Irak neer, vlieëniers oorleef.  7 Oktober-OH-58D Kiowa (92-0578) stort in Irak neer, vlieëniers oorleef.  2 September-'n Soldaat word vermoor toe 'n UH-60L Black Hawk van 2-501ste Lugvaartregiment omrol tydens 'n nag-troepe-insetting suidwes van Bagdad.  28 Augustus-CH-47D Chinook 88-0098 van F Company/159th Aviation Brigade in Irak afgeskryf.  14 Augustus - AH64D - 01-05241 (ex AH -64A 87-0507) - IRAQ - C Co, 1stBattalion, 4th Aviation, 4th ID Verongeluk tydens die uitvoer van 'n onderhoudstoetsvlug. Die intermediêre ratkas was die rede daarvoor. Albei vlieëniers het oorleef, maar het ernstige rugbeserings opgedoen.Die vliegtuig is vir onderdele gekanibaliseer en as afrigter vir grondpersoneel gebruik om vlieëniers af te haal.  19 Junie-AH-64A Apache 87-0498 van R Troop, 4de eskader, 3d ACR hard hardloop na aanrandingsvuur. Helikopter word afgeskryf.  12 Junie-AH-64D Apache van die 101ste Aviation Brigade-helikopter wat naby Bagdad neergeskiet is, albei bemanningslede oorleef.  19 Mei-CH-46E Sea Knight 156424 van HMM-364 stort neer in Al-Hilla, en vermoor vier Marines wat nog 'n Marine verdrink en probeer om die bemanning te red.  9 Mei-UH-60A Black Hawk 86-24507 van 571ste Mediese Kompanjie (AA) neerstort in Tigrisrivier, in die omgewing van Samarrah, en Irak vermoor twee vlieëniers en bemanningshoof. Nog 'n soldaat is beseer.  6 Mei-OH-58D Kiowa 94-0163 van N Troop, 4de eskader, 3d ACR stort naby Al Asad neer en brand uit. Een bemanningslid beseer.  30 April-'n Marine CH-53E Super Hings 162486 van HMH-465 stort naby Najaf neer en brand uit. Die bemanning het ontsnap.  14 April-'n Marine AH-1W SuperCobra 163940 van HMLA-169 stort naby Samarra neer en beseer beide vlieëniers. Die helikopter is later vernietig.  6 April-UH-60 Black Hawk 93-26522 van B Company, 4–101ste Lugvaartregiment stort in Irak neer, bemanning oorleef.  5 April-AH-1W SuperCobra 161020 van HMLA-267 het neergestort en albei vlieëniers is dood.  2 April-'n UH-60L Black Hawk (94-26557) van B Company, 2–3rd Aviation Regiment word naby Karbala neergeskiet en 7 soldate doodgemaak en nog 4 beseer.  31 Maart-AH-64D Apache 84-24201 van C Company, 1-3de Lugvaartregiment val neer by die landing in Irak en beseer die twee vlieëniers. Helikopter is afgeskryf.  30 Maart-UH-1N Huey 160620 van HMLA-169 bots drie sterf.  28 Maart-Twee AH-64D Apaches, 97-5032 van A Company en 98-5068 van B Company, 2-101ste Lugvaartregiment-ongeluk in Irak, een vlieënier beseer.  28 Maart-OH-58D Kiowa 95-0006 van A Troop, 2-17de Kavalerieregiment stort in Irak neer, vlieëniers oorleef.  27 Maart-OH-58D Kiowa 95-0024 van C Troop, 2-17de Kavalerieregiment stort in Irak neer, vlieëniers oorleef.  26 Maart-UH-1N Huey 160444 van HMLA-269 land hard in sandstorm en word afgeskryf.  23 Maart-AH-64D Apache 85-25407 van C Company, 1ste Bataljon, 227ste Lugvaartregiment, 4de vCT, 1ste Kavalleriedivisie, neergeskiet tydens aanval op Republikeinse Garde, twee vlieëniers wat gevange geneem is.  Helikopter is vermoedelik deur die koalisiemagte vernietig, maar Irakse TV het gewys hoe 'n AH-64 op 'n laaiplaas na Bagdad geneem word.  22 Maart-Twee Royal Navy ASaC.7 Sea Kings XV650 'CU-182' en XV704 'R-186' van 849 eskader/'n vlug bots oor die Persiese Golf, en vermoor ses Britse bemanningslede en een Amerikaner.  20 Maart-CH-46E Sea Knight 152579 van HMM-268 stort neer in Koeweit 9 kilometer van die Irakse grens, en agt Britse mariniers van 42 CDO en vier Amerikaanse mariniers sterf.   19 Maart-MH-53M Pave Low 67-14993 van die 20ste SOS wat spesiale magte neergestort het in die suide van Irak. Niemand word vermoor nie. Die vaartuig is later vernietig om vaslegging te voorkom. 
26 November 2008-'n Amerikaanse weermag C-23 Sherpa van 2-641 Aviation Brigade het by Al-Kut geland, terwyl hy saam met die Task Force 34 gewerk het. Nie een van die vierman en sewe passasiers is beseer nie.  12 November 2008-'n USAF F-16 het aan die brand geslaan tydens die opstyg. Die vlieënier het oorleef.  27 Junie 2008-'n C-130 Hercules word onherstelbaar beskadig in 'n noodlanding noordoos van die internasionale lughawe in Bagdad. Al 38 aan boord is na die nabygeleë Sather Air Base vervoer vir mediese ondersoek. Die vliegtuig is aansienlik beskadig tydens die landing, en word beskou as 'n afskrywing en vernietig.   7 Januarie 2008-Twee F/A-18 vegvliegtuie wat vanaf USS werk Harry S. Truman neergestort tydens 'n Irak-verwante sending in die Golf. Al drie vlieëniers is gered.  
16 Julie 2007-'n Amerikaanse F-16, reeks 92-3901, van die 35ste FW het neergestort. Die vlieënier het oorleef. Die ongeluk word toegeskryf aan onderinflasie van die landingsbande.  15 Junie 2007-'n Amerikaanse F-16, reeks 89-2031, van die ANG in Ohio het snags met die opstyging neergestort. Die vlieënier, majoor Kevin Sonnenberg, is dood. Die oorsaak was nie vyandige vuur nie en dit word vermoedelik as proefpersoonlike ruimtelike desoriëntasie.   ​​12 Februarie 2007-'n Britse C-130 Hercules word deur koalisiemagte vernietig nadat dit erg beskadig is tydens 'n naglanding in die suide van Irak, twee beseer. Die vliegtuig is getref deur vier geïmproviseerde ploftoestelle wat deur opstandelinge geplaas is, by die landing op 'n tydelike aanloopbaan in die Maysaan -provinsie.  
27 November 2006-F-16CG, reeks 90-0776, van die 524ste vegvliegtuig-eskader neerstort naby Fallujah terwyl hy op 'n lae-hoogte gronddrafbaan was. Die vlieënier, majoor Troy Gilbert, is dood. Sy liggaam is deur opstandelinge geneem. Gedeeltelike oorskot is in 2006 en in September 2012 teruggevind.    Die laaste oorskot is in 2016 teruggevind. 
2 Mei 2005-Twee F/A-18C Blok 39/40 Hornet-vegvliegtuie van VMFA-323, BuNos 164721 en 164732, bots oor die suid-sentrale Irak tydens 'n uitstappie van die USS Carl Vinson en vermoor die twee vlieëniers.  30 Januarie 2005-'n Britse C-130K Hercules C.1P XV179 word noord van Bagdad neergeskiet en 9 bemannings van die Royal Air Force en een Britse soldaat doodgemaak.  
29 Desember 2004-'n Amerikaanse spesiale magte MC-130H Hercules (c/n 382-5054, 16th SOW, 15th SOS) word afgeskryf terwyl hy op die Q-West-vliegveld naby Mosul, Irak, beland het, hoewel niemand seergekry het nie. Die vlieënier was nie bewus daarvan dat 'n groot put in die aanloopbaan gegrawe is nie. 
12 Junie 2003-F-16CG 'n Amerikaanse lugmag F-16C Blok 40B Fighting Falcon 88-0424 van 388ste FW/421ste FS stort naby Bagdad neer weens brandstofhonger. Die vlieënier het veilig uitgeskiet.  8 April 2003-A-10A 78-0691 van die 124ste vleuel/190ste FS wat deur die Irakse Roland SAM-vlieënier neergeskiet is, het oorleef.  7 April 2003-F-15E 88-1694/SJ van 4de FW/335ste FS het neergestort op 'n gevegbomaanval naby Tikrit, Irak. Beide die vlieënier en die wapenstelselsbeampte (WSO) is dood.    2 April 2003-F/A-18C Blok 46 Hornet 164974 van VFA-195 word deur 'n Amerikaanse Patriot-missiel afgeskiet en die vlieënier word dood.   1 April 2003-F-14A Tomcat 158620 'NF-104' van VF-154-ongelukke wat die vlieëniers oorleef.   1 April 2003-AV-8B+(R) Harrier 165391 van HMM-263 stort af van USS Nassau die vlieënier is gered.   1 April 2003-S-3A Viking 160584 van VS-38 stort neer op USS Konstellasie twee vlieëniers oorleef.    23 Maart 2003 - Tornado GR.4A ZG710 'D' van 13 eskader word deur 'n Amerikaanse Patriot -missiel neergeskiet, wat die vlieënier en navigator doodmaak, beide van 9 eskader. 
Verskeie burgerlike en ander vliegtuie is ook in Irak neergeskiet of neergestort:
17 Julie 2009-'n MD-530F wat by Xe (voorheen Blackwater) gekontrakteer is, het by Butler Range buite Bagdad neergestort. Twee vlieëniers is dood. Die oorsaak was nie bekend nie.  
7 Maart 2007-'n Privaat Mil Mi-8-helikopter wat deur Georgië gekontrakteer is, stort neer weens tegniese tekortkominge, wat sy drie Oekraïense bemanningslede en verskeie Irakse passasiers beseer het. 
31 Januarie 2007 - 'n Blackwater USABell 412 -helikopter word naby Karma tydens 'n vlug tussen Al Hillah en Bagdad onder vuur geskiet. 'N Amerikaanse militêre helikopter red die passasiers en bemanning.  
23 Januarie 2007 - 'n Blackwater USA MD 530F -helikopter word deur vyandige vuur in Bagdad neergeskiet. Al die 5-man bemanning word dood in die voorval, waarskynlik tereggestel nadat hulle die ongeluk oorleef het. Een oorlewende is ook onder onduidelike omstandighede dood toe 'n ander Blackwater -helikopter na die ongeluksterrein neergedaal het.  
9 Januarie 2007-'n Moldawiese Antonov An-26 stort naby Balad neer in die Balad-vliegtuigongeluk in 2007, en 34 van die 35 aan boord is dood. 
30 Mei - 'n Comp Air 7SL -vliegtuig met die Irakse lugmag neerstort in die ooste van Irak en vier Amerikaners en 'n Irak aan boord sterf. 
21 April-'n Bulgaarse Mil Mi-8 word noord van Bagdad neergeskiet en die 11 burgerlikes aan boord is dood. Die ongevalle het bestaan ​​uit ses Amerikaanse kontrakteurs, drie Bulgaarse vlieëniers - waarvan een kort ná die ongeluk tereggestel is - en twee Fidjiaanse kanonniers.   
As opsomming van die lys hierbo, het ons die volgende tabelle:
137 (52 tot vyandige vuur, insluitend 4 AH-64 Apaches wat op die grond deur 'n mortiervuur ​​vernietig is)
Irak Tydlyn: 2007
Deur Beth Rowen
Luitenant -generaal David Petraeus word aangewys as die opperbevelvoerder in Irak. Hy vervang generaal George Casey, jr. Adm. William Fallon volg generaal John Abizaid op as die hoof van die sentrale kommando.
In 'n nasionale televisie -toespraak kondig president Bush aan dat nog 20,000 troepe na Bagdad ontplooi sal word om die sektariese gevegte te stuit. Hy sê ook dat Irak beheer oor sy magte sal neem en hom verbind tot 'n aantal 'maatstawwe', insluitend die toenemende teenwoordigheid van troepe in Bagdad en die verbygaan van planne vir die deel van olie-inkomste en werkskepping.
Ondanks 'n toename in geweld in Bagdhad, het die Irakse premier, Nuri al-Maliki, die veiligheidsoffensief 'n 'skitterende sukses' genoem.
Die Huis van Verteenwoordigers stem, 246? 182, ten gunste van 'n nie -bindende resolusie wat steun uitspreek vir Amerikaanse troepe, maar die toename van president Bush kritiseer. dit vra dat ongeveer 20 000 ekstra troepe na Irak gestuur moet word. Sewentien Republikeine het gestem om die resolusie aan te neem.
In 'n beleidsverskuiwing sê Amerikaanse amptenare dat hulle sal deelneem aan gesprekke op hoë vlak met Iran en Sirië tydens 'n byeenkomsvergadering oor Irak.
Die Britse weermag dra die militêre beheer van Basra oor aan die Irakse regering. Dit was die laaste streek wat nog onder Britse beheer was.
Irak herstel van die skrikbewind wat deur Saddam Hussein teweeggebring is. Die land het 'n deel van sy infrastruktuur herbou om 'n eksponensiële groeigeleentheid in die oliebedryf moontlik te maak. Die regering van Irak het 'n plan om met ISIS te werk om ekstra finansiële stabiliteit vir die land te skep.
Stabiele en soliede monetêre beleid
Mededingende en progressiewe sektor vir plaaslike finansies
Buigsame en aanpasbare organisasie
Bekwame en vaardige menslike hulpbronne
Opbouende en geïntegreerde kommunikasiekanale en besigheidsverhoudings
"Die Sentrale Bank van Irak moet 'n monetêre beleid aanneem wat die waarde van die plaaslike geldeenheid stabiliseer om 'n stabiele finansiële stelsel te bou en te behou om 'n vrye markekonomie te vestig en te bevorder op grond van mededinging, volhoubare ontwikkeling en sakegeleenthede."
Die Wet op die Sentrale Bank - Klousule (3)
Daar is kwessies wat aangespreek moet word voordat Irak normaal kan deelneem aan die wêreldekonomie. Irak het burgerlike vrede en 'n wettige regering nodig. Die Haag- en Genève -konvensie se beperkings op die herstrukturering van die ekonomie sal gevolg moet word. Irak het nog steeds 'n soliede monetêre stelsel nodig, plus meer markgerigte finansiële en bankstelsels. Die industriële sektor moet gefokus wees op wêreldwye beste praktyke, veral met die oog op produktiwiteit en relatiewe pryse. Die belangrikste is dat Irak moet verseker dat die nuwe regering nie weer olie -inkomste kan gebruik om 'n outoritêre regime te herstel nie.
Hier is die opgedateerde grafieke van Amerikaanse oorlogssterftes in Irak vir Januarie, met 62 Amerikaanse sterftes gedurende die maand. Soos altyd vergelyk ek die militêre ongevalle met diegene uit die Viëtnam -oorlog op 'n soortgelyke tydstip in elke politieke leeftyd van die oorlog (wat sommige beweer is misleidend, sien vrywaring hieronder).
Die data kom van die gevorderde soekinstrument op die Vietnam Veterans Memorial Fund -webwerf, en van die Lunaville -blad oor die slagoffers van die koalisie in Irak. Die syfers is vir die aantal Amerikaanse dooies per maand, sonder inagneming van of die sterftes gevegsverwant was.
Die eerste grafiek toon die eerste 35 maande van elke oorlog. (Klik op enige prentjie vir 'n groter weergawe.)
Vervolgens die grafiek wat die Amerikaanse dodetal vir die hele Viëtnam -oorlog gee:
Disclaimer: Soms kom iemand langs en sê ek is skuldig aan intellektuele oneerlikheid deur appels met lemoene in hierdie grafieke te vergelyk. Vir die rekord, hier is ek wat ek is nie argumenteer met hierdie grafieke:
Ek 'm nie gesê dat Irak op 'n manier dodeliker is per soldaat op die grond as Viëtnam. Vir beide oorloë volg die aantal sterftes in 'n gegewe maand redelik nou saam met die aantal troepe wat ingespan is (tesame met die intensiteit van die gevegsoperasies). Daar is vandag meer troepe in Irak as in Viëtnam tydens die ooreenstemmende dele van die grafieke. Vir latere jare in Viëtnam, toe die maandelikse dodetal die huidige getal in Irak oorskry het, was daar ook baie meer troepe.
Ek is nie te sê dat Irak op een of ander manier erger is as Vietnam, en nie die begindatums vir die onderskeie grafieke gekies het nie, uit 'n begeerte om 'n oneerlike argument te lewer. Ek sluit die eerste grafiek in, veral omdat ek 'n ingezoomde beeld van die Irak-data wou hê. En ek sluit die tweede grafiek in, wat die hele span van die Viëtnam -oorlog toon, want ek wil duidelik wees oor wat die data toon oor die totale dodetal en#8212 waar 'n rasionele beoordeling tot die gevolgtrekking sou moet kom dat, ten minste tot dusver, Irak was baie minder beduidend (ten minste in terme van Amerikaanse gevegsterftes) as Viëtnam.
Ek was net nuuskierig hoe die " -doodsprofiel " van die twee oorloë vergelyk, en hoe die sterftes gespeel het in terme van hul politieke impak in die VSA. Om hierdie rede het ek as beginpunt vir elke grafiek die eerste sterfgeval gekies wat 'n Amerikaanse president erken het (in die geval van die Viëtnam -grafiek, sedert die Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog onder Kennedy, maar die erkenning was eers later deur Johnson gemaak) as gevolg van die betrokke oorlog.
Soos altyd, staan ​​u vry om u eie gevolgtrekkings te maak. En vir die saak staan ​​u vry om u eie grafieke te teken as u 'n manier het om die inligting wat u glo eerliker sou wees, voor te stel. Plaas in hierdie geval 'n opmerking met 'n URL in u eie weergawe. Dankie.
Hierdie inskrywing is op Maandag, 20 Februarie 2006 om 11:32 deur jbc geplaas en word ingedien onder die_usa, oorlog. U kan enige reaksie op hierdie inskrywing volg via die RSS 2.0 -feed. U kan 'n antwoord of 'n terugspoor vanaf u eie webwerf agterlaat.
12 antwoorde op " Irak Oorlog dood vir Januarie 2006 "
Vreemd genoeg (?), Het u u disclaimer aangepas net toe die molshoop op die punt staan ​​om die berg te bereik. Sulke veranderinge word deur plakkate voorspel toe u die grafieke die eerste keer geplaas het, sodat die mense dit nie gedoen het nie.
Ek weet nie waarvan jy praat nie. Ek het die vrywaring aangepas in my voortdurende poging om duidelik te sê wat ek is (en wat ek nie) probeer impliseer deur hierdie grafieke te plaas nie, maar as kritici my veranderings in die verlede voorspel het, is ek nie daarvan bewus. As u duideliker wil sê wat u dink ek doen, en wat u dink dit demonstreer, kan ons miskien aan 'n dialoog deelneem.
Kan u 'n grafiek maak wat die relatiewe dodetal per capita van soldate toon. Met ander woorde, as ons meer troepe in Irak het as wat ons destyds in Viëtnam gehad het, toon dan die verhouding tussen sterftes en soldate in die veld vir elke konflik oor tyd.
Mense het dit al voorheen gevra, maar ek kon nog nooit goeie data vind oor die troepevlakke van maand tot maand vir Viëtnam nie. Uit die gegewens wat ek gevind het, is my mening dat die maandelikse dodetal in ooreenstemming is met die huidige troepevlakke vir elke konflik. Met ander woorde, geen oorlog is vir 'n gegewe aantal soldate besonder dodeliker as die ander nie, alhoewel sterftesyfers in elke geval ook nou gekoppel is aan die soort aktiwiteite wat destyds plaasvind. Tydens die eerste slag van Fallujah, byvoorbeeld, of tydens die Tet -offensief, styg die ongevallekoers baie.
Vermoed u dat ons op die punt staan ​​om 'n styging in die konflik te ondervind? Ek dink nie ons is so nie, maar dit is moontlik as Bush die oorlog uitbrei met óf Sirië óf Iran, maar tans veg ons nie op 'n front op dieselfde manier as wat hulle in Viëtnam was nie. Ons is nou meer in 'n polisie -optrede as in 'n oorlog.
Weet nie. As die jongste geweld 'n teken is dat die lang voorspelde burgeroorlog ernstig aan die gang is, kan ek sien dat dit lei tot 'n verskerping van die geveg en 'n styging in Amerikaanse sterftes, maar ek kan dit net so maklik tot 'n afname in Amerikaanse sterftes namate die opstandelinge meer fokus op die doodmaak van Irakezen en die VSA hang terug en probeer nie ingryp nie. Maar ek dink meestal dat dinge min of meer sal voortgaan soos dit verloop het.
Die aantal gewondes in Viëtnam was ongeveer gelyk aan die aantal sterftes. In Irak is die aantal gewondes baie groter as die aantal sterftes. Ek dink dat die twee getalle in enige bespreking vergelyk moet word, want weens gevorderde mediese sorg is daar nou minder sterftes as 30 jaar gelede. Die verlengde koste van die oorlog in Irak as gevolg van permanente beserings en toekomstige mediese koste verbonde aan die behandeling van die beserings, is tans 'n onberekende koste wat die komende geslagte en nog meer tekorte wat deur hierdie administrasie veroorsaak word, sal belas.
As 'n veteraan uit Viëtnam wil ek graag 'n verskil tussen die tydperk tussen Desember 1961 en Desember 1964 in Viëtnam en Maart 2003 en#8211 in Irak noem. Gedurende die eerste drie en 'n half jaar van die Viëtnam -oorlog (1961 – 1964) was Amerikaanse troepe daar in 'n adviserende rol. Amerikaanse gevegseenhede was eers in Maart 1965 verbind tot Viëtnam toe die Amerikaanse mariniers in Danang geland het, en dit was eers in die somer van daardie jaar dat die eerste leërafdelings aangekom het. In Irak is gevegseenhede gepleeg tydens die begin van die oorlog. Daarom is die vergelyking van ongevalle vir die tydperk tussen 1961 – 1964 en 2003 – 2005 ietwat misleidend vanweë die verskil in die missies van die twee tydperke.
Ondanks die feit dat daar destyds meer troepe in Viëtnam was, sou 'n meer vergelykbare tydperk tussen 1965 – 1968 en 2003 -2005 wees.
U het gesê, " Die aantal gewondes in Viëtnam was ongeveer gelyk aan die aantal sterftes. "
Ek weet nie wat jy bedoel nie, en miskien interpreteer ek jou stelling verkeerd, maar in Vietman was daar meer as 58,000 sterftes en meer as 300,000 gewondes.
Dit is u vry om u eie grafieke te teken as u 'n manier het om die inligting wat u glo eerliker sou wees, voor te stel. Plaas in hierdie geval 'n opmerking "
Miskien is 'n meer eerlike manier om sterftesyfers van die twee te bepaal, na die gemiddelde sterftes per dag vir die hele loop van elke oorlog. Op hierdie manier kan niemand u daarvan beskuldig dat u appels en lemoene vergelyk deur baie verskillende fases van die oorloë met mekaar te vergelyk nie.
Hier is die getalle wat ek bereken het:
Duur: 2800 dae
Sterftes per dag: 20.795
Duur: 1.100 dae
Sterftes per dag: 2.093
Daar was gemiddeld 10 keer meer sterftes per dag in die Viëtnam -oorlog as tydens die oorlog in Irak. Ek stem saam dat dit geensins impliseer dat die oorlog in Viëtnam op een of ander manier erger was nie, maar ek dink dit gee 'n idee van die verskil in grootte tussen die aantal lewens wat in die twee konflikte verlore gegaan het.
Die lengte van elke oorlog in die bogenoemde gegewens is gebaseer op die duur van groot gevegsoperasies (Augustus 1965 tot Maart 1973 vir Viëtnam, Maart 2003 tot hede vir Irak). Selfs al word die einde van die grootste gevegsoperasies " vir Irak beskou as die berugte " Mission Accomplished " dag, is daar steeds 'n groot verskil tussen beide oorloë:
Irak -oorlog (tot en met#8220 -opname bereik en#8221):
Duur: 42 dae (3/19/03 tot 5/1/03)
Sterftes per dag: 3,262
Tog is daar gemiddeld elke dag meer lewens in Vietnam as in die fase van die oorlog in Irak waarin die meeste intense gevegte plaasgevind het.
Dit is net nog 'n manier om na die syfers te kyk.
Ja. Of u kan net wys op die totale aantal sterftes tot dusver en alle gekerm oor die plek waar die begin- en eindpunte geplaas moet word, uitskakel: Irak (tot op hede): 2,303. Viëtnam: 58,226.
18 Desember 2005: New York Times -rubriekskrywer voorspel weer resolusie in Irak binne ses maande
Voortgaan met sy neiging om 'n resolusie in Irak te voorspel binne ses maande —a-tendens wat sedert ten minste November 2003 aan die gang is (sien 6-11 Mei 2006) — Die rubriekskrywer van die New York Times, Thomas Friedman, sê op CBS, "We & #8217 het hierdie situasie vir die Irakees versterk, en ek dink die komende ses maande gaan werklik bepaal of hierdie land in drie dele of meer gaan ineenstort of of dit bymekaar sal kom. " [CBS News, 18/12/2005 Regverdigheid en akkuraatheid in verslagdoening, 5/16/2006]
/> 1ste Bataljon 22ste Infanterie />
Gevegte en geskiedenis
Die Bataljon -organisasie bestaan ​​nog altyd in die Amerikaanse weermag, hoewel die grootte en rol daarvan mettertyd verskil het.
Die term Infanterie & Bataljon & quot; het ontwikkel tot 'n organisasie wat bestaan ​​uit 3 of 4 Infanteriegeselskappe
en bykomende ondersteunende eenhede, en is direk ondergeskik aan Regiment Command.
Ingevolge die Reorganization Objective Army Divisions (ROAD) -plan van 1962-1964 het die weermag die gebruik van
Regimentskommando as die basiese bevelstruktuur binne Brigades en het Bataljon Command as die
basiese opdragstruktuur. Dit het elke bataljon in staat gestel om 'n onafhanklike entiteit te wees, wat weer elke bataljon toegelaat het
om aan 'n ander afdeling toegewys te word indien die weermag dit nodig ag.
Van ongeveer die begin van die twintigste eeu tot 1963 het die 1ste Bataljon 22ste Infanterie tradisioneel bestaan
van Kompanjies A, B, C en D van die 22ste Infanterieregiment. Gedurende daardie tyd het die struktuur van bataljons binne die regiment
is formeel nagekom, maar voor die tyd is bataljons gevorm soos nodig, sonder inagneming van enige formele struktuur.
Vir historiese doeleindes, daarom, om die geskiedenis van 1ste Bataljon aan te bied,
dit is nodig om die geskiedenis van die Regiment aan te bied
voor die tyd toe Bataljon organisasie streng gedefinieer is.
'N Groot deel van die vroeë geskiedenis van ander Bataljons van die Regiment word dus op hierdie webwerf aangebied.
Vanaf die jaar (ongeveer) 1966 word slegs die geskiedenis van 1ste Bataljon aangebied.
Die 22ste Infanterie vorder onder vuur, Slag van Chippewa, 5 Julie 1814.
Gereelde, deur God! ----------------- Dade nie woorde nie
Die 22ste Infanterieregiment was deel van die generaal Winfield Scott se brigade in 1814. Weens 'n tekort aan blou lap het die brigade die stryd aangesê.
teen die Britte in Chippewa, geklee in baadjies gemaak van die enigste lap wat beskikbaar is, in 'n & quotbuff & quot of grys kleur. As gevolg van hul grys baadjies,
die Britse bevelvoerder, generaal -majoor Phineas Riall, het hulle verkeerdelik as 'n plaaslike milisie beskou.
Namate die 22ste en ander eenhede van die brigade egter met onwrikbare militêre presisie deur artillerie en muskietvuur gevorder het,
Generaal Riall het sy fout reggemaak met die kreet & quot; Dit is gereeld, deur God & quot.
Die regiment het die beskrywing van die vyand -generaal omhels, en & quotGereelde, deur God& quot het die 22ste se nie -amptelike leuse geword.
Die amptelike leuse van die Regiment is & quotDade nie woorde nie& quot, en is in 1923 goedgekeur, tesame met die Regiment's Distinctive Unit Insignia.
'N Vroeë gebruik van & quotDeeds Not Words & quot kan gevind word in Algemene bevele nr. 64 van die 22ste Infanterieregiment, gedateer 10 Desember 1894.
Hierdie bevel was eintlik die formele afskeidsbrief aan die regiment, deur die uittredende regimentbevelvoerder, COL Peter T. Swaine.
Sien Insignia & amp Memorabilia op hierdie webwerf, vir foto's van 'n brief geskryf deur 'n offisier van die Regiment, gedateer 1903,
met behulp van 'n skryfbehoeftesopskrif met die leuse & quotDeeds Not Words & quot.
'N Teorie oor die oorsprong van hierdie leuse kom van Bob Babcock, president van die 22ste Infanterie -regimentgenootskap:
By die lees van die geskiedenis van die 22ste Infanterieregiment in die Filippyne, vind ek 'n verwysing na algemene bevele nr. 10, gedateer op 4 Junie 1900.
Die bevel lui: 'Kaptein George J. Godfrey, 22ste Amerikaanse infanterie. Gedood in aksie. Deur die hart geskiet. Sy militêre rekord is gesluit.
'N Skitterende loopbaan het geëindig. Dade, stille simbole is sterker as woorde wat sy soldaat die moeite werd verklaar het. '
My bespiegeling is dat, toe amptelike regimentskoppe en leuse in die 1920's tot stand gekom het, hierdie bevel 'n groot infanteris prys.
wat in Kuba en die Filippyne geveg het, het 'n rol gespeel in die totstandkoming van ons amptelike leuse - Deeds Not Words!
En ons regiment het die leuse gestand gedoen. & Quot
1ste Bataljon Kleure
Opsomming van die eerste bataljongeskiedenis:
Die 22ste Infanterieregiment was oorspronklik op 26 Junie 1812 goedgekeur en was een van 'n aantal bykomende Infanterieregimente.
op daardie datum deur die Kongres opgestel, in 'n poging om die uitgeputte leër van die Verenigde State vinnig te herbou.
Werwing is in Pennsylvania gedoen. Die regiment het tydens die oorlog van 1812 in agt gevegte geveg.
Die laaste verlowing van die oorlog was die aanslag en aanval van Fort Erie in Augustus en September 1814.
Die inaktivering van die regiment is na die oorlog van 1812 gedoen deur 'n kongreswet wat op 3 Maart 1815 goedgekeur is,
toe sy bates by die 2de Infanterieregiment opgeneem is.
Die 22ste Infanterie is tegnies weer op 3 Mei 1861 in die Gereelde Weermag ingerig as Kompanjies A en I, 2de Bataljon, l3de Infanterie.
Dit is in Mei 1865 georganiseer in Camp Dennison, OH. Dit het herorganiseer en is op 21 September 1866 herontwerp as Company A en I, 22ste Infanterie.
Maatskappye A en I, 22ste Infanterie gekonsolideer op 4 Mei 1869 en die gekonsolideerde eenheid is aangewys as Kompanjie A, 22ste Infanterie.
Die regiment is sterk gemaak, aangesien die oorblywende kompanjieë gevul en aangewys is.
Die 22ste Infanterie het in vyf groot veldtogte van die Indiese oorloë van die laat 19de eeu gedien.
Dit was die eerste Amerikaanse leër -eenheid wat in die Spaanse Amerikaanse oorlog sy voete op Kubaanse bodem gesit het en met onderskeiding geveg het tydens die slag van Santiago.
Dit het gedurende die jare 1899-1905 tydens die Filippynse Opstand en Moro-oorloë in ses veldtogte gedien.
Die regiment was gestasioneer by die Presidio in Kalifornië en het tydens die aardbewing van San Francisco van 1906 in die hulpverleningspogings gedien.
Dit bedien in Alaska van 1908-1910.
Van 1910 tot 1917 het die 22ste Infanterie diens langs die Mexikaanse grens gesien. Van 1917-1922 is die regiment aan Fort Jay toegewys
en ander forte in New York, en bewaak die hawe van New York tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Die 22ste Infanterie is op 24 Maart 1923 aan die 4de Afdeling toegedeel [later herontwerp as die 4de Infanteriedivisie].
Die 1ste bataljon is op 30 Junie 1927 in Fort McPherson, GA, geaktiveer.
Die 1ste Bataljon heraktiveer op 1 Junie 1940 in Fort McClellan, AL, as deel van die 4de Infanteriedivisie.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog beland die 22ste Infanterie op D-Day op Utah-strand en veg deur vyf veldtogte in Duitsland self.
Dit is op 1 Maart l946 in Camp Butner, NC, geaktiveer.
Die 22ste Infanterie is op 15 Julie 1947 in Fort Ord, CA heraktiveer. As deel van die 4de Infanteriedivisie dien die 22ste van 1951-1956 in Duitsland.
Dit is herorganiseer en is op 1 April 1957 herontwerp as hoofkwartier en hoofkwartiermaatskappy,
1st Battle Group, 22ste Infanterie en bly in die 4de Infanteriedivisie (met sy organiese elemente wat terselfdertyd saamgestel en geaktiveer word).
Dit is op 1 Oktober l963 herorganiseer en herontwerp as die 1ste Bataljon, 22ste Infanterie.
Die Regulars van 1/22nd Infanterie het in 1966 in Viëtnam aangekom en in dertien veldtogte van die oorlog geveg.
Drie Bataljons van die 22ste het oorspronklik na die VN gegaan met die 4de Afdeling, maar die 2de en 3de Bataljons is gou na die 25ste Afdeling oorgeplaas.
Die 1ste Bataljon het by die 4de Afdeling gebly totdat die Afdeling VN verlaat het en daarna onder bevel van IFFV (1st Field Force) gekom het.
1ste Bataljon het die onderskeiding verdien as die langste dienende eenheid van die 22ste in Viëtnam, 1966-1972.
Tydens die Tet -offensief het die 1ste Bataljon van die 22ste die Valorous Unit -toekenning verdien tydens die gevegte in die Provinsiale Hoofstad van Kontum.
Gedurende sy ampstermyn in VN het die 1ste Bataljon sy missies uitgevoer as 'n ware "lig-been" Ligte Infanterie Bataljon.
Aan die einde van 1970, nadat die bataljon uit die oerwoud van die Central Highlands of II Corps getrek is, het die Republiek Viëtnam die 1ste bataljon toegeken,
vir die tweede keer tydens sy diens in Viëtnam, die RVN Cross of Gallantry Unit Citation, baie jare voordat die Republiek van Vietnam dit gegee het
toekenning as 'n algemene toekenning aan almal wat in VN gedien het.
1ste bataljon het Vietnam in 1972 verlaat en was gestasioneer in Fort Carson, CO, as deel van die 4de infanteriedivisie (gemeganiseer).
Dit is in Augustus 1984 in Fort Carson, CO, geïnaktiveer en is onthef van sy toewysing aan die 4de Infanteriedivisie (gemeganiseer).
Dit is in Mei 1986 weer geaktiveer in Fort Drum, NY en is in die 10de Bergafdeling (Light) ingedeel.
1ste bataljon gedien in die nasleep van orkaan Andrew in Florida, het diens gedoen in Somalië
en was 'n belangrike rol in die terugkeer van president Aristede in die negentigerjare in Haïti.
In Februarie 1996 onthef van hierdie opdrag aan die 10de Bergafdeling (Light),
die 1ste Bataljon is na die 4de Infanteriedivisie (Gemechaniseerd) in Fort Hood, TX, herplaas.
1-22 Infanterie het deel geword van die weermag se toetsafdeling, en het bekend gestaan ​​as Force XXI, en eksperimenteer met gevorderde tegnologie
en taktiek, evalueer en aanpas om die weermag te verander in 'n militêre organisasie van die een-en-twintigste eeu.
Die 1ste bataljon het die eerste digitale bataljon van die weermag geword en die tegnologie na Irak geneem
tydens Operasie Iraqi Freedom, 2003-2004. Die 1ste bataljon keer terug na Irak vir sy tweede diensplig daar
van 2005-2006. In Maart 2008 het die 1ste Bataljon sy derde toer in Irak gedien en in Maart 2009 na Fort Hood teruggekeer.
In die somer van 2009 verhuis 1ste Bataljon 22ste Infanterie na hul nuwe diensstasie in Fort Carson, Colorado, met die 4de Infanteriedivisie (gemeganiseer)
ter voorbereiding op hul ontplooiing in Afghanistan.
Van Augustus 2010 tot Junie 2011 dien die bataljon in die Kandahar -provinsie, Afghanistan, en voeg nog 'n gevegsteater by hulle
lang geskiedenis van oorsese ontplooiings. Die bataljon het teruggekeer na Fort Carson, waar hulle gedien het en verder opgelei het,