My lewe as onderwyser in Kambodja tydens protesoptogte vir kledingstukke - Interessant
Die kranksinnige verskil tussen my werk as onderwyser en die gewelddadige betogings op die strate van Kambodja
Om 05:30 is Phnom Penh uitgesak onder 'n vuil oranje maan. My fietsbande klap oor skerwe van porseleinteëls wat die slaggate in straat 480 vul, en dan oor die nat sypaadjie, waar 'n winkeleienaar die gruis van 271 af spuit.
Ek begin vandag onderrig; Ek dink aan die les waar ek volmaak was. My helm is om my stuur geknip, sodat dit nie my hare wring nie.
'N Silhouetbende staar voor 'n motorhoop vol rommel-sakke en staar na iets op die pad: 'n motorfiets aan sy sy, 'n man met sy skedel oopgesplit soos 'n sak asblik, 'n glans van 'n kopliggie brein, 'n oliebottel bloed.
Ek parkeer my fiets voor die skool, stap na my klas en skryf 'Goeiemôre!' op die witbord.
Ek en my broer Steve weef deur die rivier van mans, vroue, Boeddhistiese monnike, motorfietse, tuk-tuks en vragmotors wat in die straat 484 beland. Ons vervoer Coke en bier van die vulstasie oorkant my huis; hulle dans, klap, waai die vlag van die opposisie-CNRP en sing: 'Hun Sen euy! Choh chenh tov! "
Daar is 'n kranksinnige verskil tussen die klaskamer en die straat.
"Wat sê hulle?" Ek vra my vriend Soriya terwyl ons van die balkon af kyk.
'Hun Sen, klim uit,' sê sy. 'Onthou jy die vreedsame betogings op Menseregtedag? Dit kan die regte wees. Baie mense het verandering nodig. "
Sedert Julie 2013 se betwiste verkiesings, het die CNRP - die Kambodjaanse Nasionale Reddingsparty - 'n vinnige momentum gekry in die stryd teen premier Hun Sen se toenemend outokratiese Kambodjaanse Volksparty. Hun Sen is sedert 1985 aan bewind, die CPP sedert die Viëtnamees die Khmer Rouge in 1979 omvergewerp het.
Alhoewel klerewerkers, grondregte-aktiviste, onderwysers en onafhanklike medieaktiviste nie noodwendig polities belyn is nie, is hulle egter ook besig om hervorming te word, maar in solidariteit word dit die grootste anti-regeringsbeweging wat ooit teen Hun Sen opgetree het.
Ek en Steve drink Angkor-konsep op die patio van die Mekong River Restaurant. Dun ligte bewe op die Tonlé Sap terwyl dit van die groot meer suid na die see vloei. Ons kyk hoe motos op Sisowath afspring: kinders wat op die bobene van hul moeders staan ​​en rondry, met hul hande op die skouers van hul vaders; monnike wat met saffraanmantels en blou chirurgiese maskers op die sykant ry, met hul wenkbroue en kopvele geskeer, maar skaduwee van nuwe groei.
'N Skaaklose meisie in 'n Kersvader-kostuum wat naby ons staan, met haar gesig op die hoogte van ons tafel. Oor haar onderarm wys sy 'n draadhanger met goedkoop armbande.
'Ons speel 'n skêr met rotspapier,' sê sy en hang die hanger op haar skouer soos 'n rugsakband.
"Hoekom?" Ek vra. Sy skuif my ringe langs my vingers om elke getatoeëerde brief te tel en te noem. Ek veg teen die impuls om my vingers terug te ruk; wariness is 'n voël in my bors, skuld is 'n rots. Wie het haar geleer lees?
'Ek wen, jy koop hierdie keer. Jy wen, jy koop volgende keer, 'eis sy. Sy praat beter Engels as die meeste van my studente. Soos die meerderheid Kambodjaanse vroue, sal sy waarskynlik nie die kans kry om skool toe te gaan nie, maar eerder werk om haar gesin te onderhou.
Vanaand stort honderde Kambodja's die stad binne met gekontroleerde kramas om hul koppe en CNRP-vlae in hul hande. Hulle is vol vee-vragmotors soos vee.
Mans met kliphare in swart helms en die wapenrusting van die hele liggaam volg, twee dosyn na 'n vragmotor. 'GRK' is onder die plexiglasbeelde in hul oproerskilde gestenciliseer - Gendarmerie Royal Khmer, die elite-militêre polisie.
Ek fiets skool toe en maak my helm los. Op 'n afstand gil 'n sirene - nog 'n ongeluk? Dan jaag 'n GRK-vragmotor verby met 'n Doppler-skree. Waarheen gaan hulle om 05:45?
Ek mag nie my studente oor die politiek vra nie. In plaas daarvan, volgens die kurrikulum, vra ek hulle om my te herhaal: 'Die prys van rys is in my provinsie goed. Ek wil graag twee kilo mango's hê. "
Oor die volgende paar dae word kledingwerkers en Boeddhistiese monnike, wat betoog teen 'n minimum loonverhoging van 85 tot 160 dollar per maand, gearresteer en erg geslaan buite 'n klerefabriek in Suid-Korea / Amerika. Werkers wat op Veng Sreng Boulevard slaan, waar honderde fabrieke in buitelandse besit is wat klere vir Westerse handelsmerke vervaardig - H&M, Nike, Levi's, the Gap - is ook geteiken. Kambodja se Amerikaanse-ondersteunde terrorisme-eenheid, die GRK, munisipale polisie, en hoogs opgeleide valskermsoldate skiet outomatiese AK-47-rondes in menigte klipgooierende jongmense wat flip flops dra. Gewone boewe in vol gesigmotorhelms en rooi armbande storm Freedom Park, waar ondersteuners van die opposisie al weke tevore vreedsaam kamp opgeslaan het.
Vyf word dood. 23 werkers, joernaliste, aktiviste, vakbondleiers en NGO-regte-monitors verdwyn bykans 'n week, terwyl hulle mediese behandeling geweier word, voordat menseregte-organisasies hulle in 'n afgeleë gevangenis met maksimum veiligheid in die Kampong Cham-provinsie opspoor. Nog vier dosyne is ernstig gewond, met skietwonde, breinskade en battery, waarby omstanders, ongewapende monnike, 'n swanger vrou, 'n werker wat rys gekook het in haar gehuurde kamer in die omgewing.
Hun Sen herroep onbepaald die grondwetlike reg op vryheid van vergadering. Betogings hou tydelik stil; betogers en klerewerkers stroom terug na hul huisprovinsies uit vrees vir meer geweld. Ek stap deur Freedom Park nadat ek bloed in die Ang Duong-hospitaal geskenk het. Dit word afgedwing, 'n onheilspellende kalmte te midde van die chaos van die stad.
Pheakdey, 'n student van my, studeer ook Bestuur op universiteit. Soos haar klasmaats leer sy Engels om 'n beter werk te kry en haar gesin te ondersteun. Ons bespreek vandag verskillende soorte klere: skoene, broek, serp.
Waar begin 'n geskiedenis van geweld en onderdrukking? Ek probeer dit terugvoer na die bron, maar ek kan dit nie.
Daar is 'n kranksinnige verskil tussen die klaskamer en die straat. Party dae dreig dit om my heel te sluk; party dae wil ek my kop teen die fokken muur slaan totdat dit oopgaan, totdat ek dit verstaan. Ek verneem dat 'n ander omstander in November doodgeskiet is, 'n ander betoger wat in September doodgeskiet is. Drie vroulike kledingwerkers is in 2012 deur 'n stadsbestuurder doodgeskiet. In die afgelope paar dekades is talle aktiviste wat demokrasie, regverdigheid en sosiale hervorming opgesoek het, gevange geneem of doodgemaak. Regeringskragte is berug en konsekwent immuun teen gevolge. Strafloosheid heers.
Ek verdrink onder berigte van onregmatige ontvoerings en gevangenisse, beslagleggings op grond, uiterste skending van menseregte. Maar waar begin 'n geskiedenis van geweld en verdrukking? Ek probeer dit terugvoer na die bron, maar ek kan dit nie. Ek kan nie agterkom of korrupsie die meer is wat die rivier voed wat Kambodja besproei nie, of of dit stroomop vloei nie.
Ek kan myself nie oortuig dat ek Pheakdey help deur haar in Engels te leer leer hoe om rys te vra nie. Selfs al kry sy 'n ordentlike werk, hoe kan sy floreer in 'n land wat geketting is deur die dubbele boeie van onderdrukking van die regering en 'n tekort aan die samelewing? Onvoldoende infrastruktuur, swak onderwys, mediese standaard onder standaarde. Armoede, ongeletterdheid, kinderarbeid - alles lyk voorkombaar, onvermydelik.
Ek herinner myself daaraan dat dit nie oor my gaan nie; dat dit nie saak maak of ek gefrustreerd, onmagtig is, 'n Messias met sy kant, gewapen met 'n grammatikaboek nie; dat daar dringender probleme is as my tweedehandse woede; dat ek nie hier is om dit uit te vind of dit reg te maak nie. Ek kan nie eens "dit" definieer nie.
My verdomde Levi kos die dubbele maandelikse betaling van 'n kledingstukwerker.
Op die Russiese mark, tussen die rye motorfietsdele en toerisme-t-hemde wat in Kambodja vervaardig is, het twee jong kinders 'n baba-katjie. Sy oë is gesper; sy pels strooi van bedorwe vleis en asvet. Ek pak hom in my krama in en bring hom huis toe, en voel asof ek iemand kan red.
Klerewerkers keer finansieel noodsaaklik na hul fabrieke terug, alhoewel hul lone gedokumenteer is vir die dae wat hulle nie aan die werk gekom het nie. Die 23 wat gearresteer is, bly in die tronk. Een seun wat in die bors geskiet en deur die militêre polisie verdwyn is, kan nie gevind word nie. Sy familie hou sy begrafnis.
Twee keer per jaar keer die Tonlé Sap sy vloei om. Gedurende die droë seisoen loop die rivier van die meer na die see, en gedurende die nat, van die see na die meer. 'N Buitelander kan hierdie ommeswaai as gevolg van 'n verandering in die see verkeerd doen, maar dit is slegs 'n tydelike revolusie.
Kyk die video: Maatrangal Athayum Whatsapp Status
Copyright © jorgemolder.com | Die kranksinnige verskil tussen my werk as onderwyser en die gewelddadige betogings op die strate van Kambodja...