Boodskap deur Kobus van der Walt (30 Augustus 2009)
Die Heilige Nagmaal - 04 (Die Liggaam van Christus) 
Iemand het een keer gesê dat die beste manier om te leer hoe belangrik dit is om iets ordentlik en reg te doen, is om die gevolge te sien, wanneer dit verkeerd gedoen word. Dit is baie dikwels dan ook die manier wat gebruik word om mense te motiveer om dinge eerder van die begin af reg te doen, omdat hulle die gevolge kan sien indien dit verkeerd gedoen word. So word daar bv. ’n ent voor ’n gevaarlike plek op die pad, waar daar gewoonlik baie ongelukke plaasvind, ’n motorwrak langs die pad geplaas,.
Op dieselfde wyse toon die Woord van God vir ons die gevolge van die sonde. Dit word nie gedoen om ons depressief te maak nie, maar juis om ons te motiveer om heilige lewens na te jaag. Juis na aanleiding hiervan, kan ons baie leer uit die Korintiërs se gedrag tydens hulle gebruik van die Nagmaal.
1Kor.11:23-34 ~ Die Here Jesus het in die nag waarin Hy oorgelewer is, brood geneem ﻿24﻿ en, nadat Hy God daarvoor gedank het, het Hy dit gebreek en gesê: “Dit is my liggaam; dit is vir júlle. Gebruik dit tot my gedagtenis.” ﻿25﻿ Net so ook het Hy ná die maaltyd die beker geneem en gesê: “Hierdie beker is die nuwe verbond, wat deur my bloed beseël is. Gebruik dit, elke keer as julle daaruit drink, tot my gedagtenis.” ﻿26﻿ Elke keer as julle van hierdie brood eet en uit die beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom. ﻿27﻿ Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. ﻿28﻿ Maar elkeen moet eers homself ondersoek voor hy van die brood eet en uit die beker drink, ﻿29﻿ want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. ﻿30﻿ Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. ﻿31﻿ As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. ﻿32﻿ Maar nou word ons deur die Here geoordeel en getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel sal word nie. ﻿33﻿ Daarom, my broers, as julle saamkom om die nagmaal te vier, wag vir mekaar. ﻿34﻿ As een van julle honger is, moet hy liewer by die huis eet, sodat julle nie ’n oordeel oor julle bring as julle bymekaarkom nie. Die ander sake sal ek reël wanneer ek daar kom.
Die rede waarom Paulus vir die Korintiërs skryf en aan hulle verduidelik hoe die Nagmaal gevier moet word, het gespruit uit die feit dat hulle dit op ’n onwaardige wyse gebruik het, daarom dat Paulus hulle in vers 27 waarsku, deur aan hulle te sê ~ Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here. Hy sê dus aan hulle dat dit God bedroef wanneer hulle die Nagmaal op onvanpaste wyse gebruik, omdat dit effektief, die ware betekenis van Christus se kruisdood en die doel met die Nagmaal, misken. In plaas daarvan dat hulle só optree dat hulle God se seën kan ontvang, tree hulle juis só op dat hulle God se oordele gaan ontvang.
Hierdie gedeelte is dan ook spesifiek in die Woord opgeneem, ten einde aan ons te toon hoe ons dus nié moet optree nie. Daarom is dit baie belangrik dat ons ter harte sal neem wat die Here hier vir ons wil leer. Ek wil dan spesifiek vanoggend fokus op drie aspekte:
· Die uitdrukking, die liggaam van die Here, soos wat ons aantref in vers 29;
· Waarom die Here die gemeente in Korinte getugtig en geoordeel het (verse 30-32);
· Hoe ons die Nagmaaltafel behoort te benader (verse 33-34).
3. DIE LIGGAAM VAN CHRISTUS:
Vers 29 dan ~ ...want hy wat eet en drink sonder om te besef dat dit die liggaam van die Here is, bring daardeur ’n oordeel oor homself. Hierdie aanklag van Paulus is, om die minste te sê, ontstellend. Paulus sê dat dit die liggaam van Christus is wat geëet en gedrink word en tweedens sê hy dat indien ons dit nie besef nie, daar bepaalde gevolge is wat gedra moet word.
Hier is dus onderskeiding ter sprake. Die meeste Engelse vertalings praat van “discern” ~ For anyone who eats and drinks without discerning the body.... Die Griekse woord wat hier gebruik word is "diakrino". Dit beteken om behoorlik te skei en in hierdie geval dan, om te oordeel tussen wat reg is en wat nie reg is nie. As ons dit dan toepas op die Nagmaal, is dit om ’n behoorlike onderskeid te tref tussen die sakramentele gebruik van die voedsel op die Nagmaaltafel (die brood en die wyn) en die gebruik van dieselfde kos (die brood en wyn) vir alledaagse gebruik.
Ons moet besef dat die Nagmaal nie maar net nog ’n maaltyd is nie. Die Nagmaal is ’n baie spesiale en unieke maaltyd. Dit het niks te doen met voedsel vir die maag nie, maar dit het alles te doen met voedsel vir die siel. Dit het alles te doen met Jesus Christus; die Kruis en die Opstanding; die Evangelie en die weg tot saligheid.
Die brood en die wyn wat in die sakrament van die Nagmaal gebruik word, is dus simbole om te toon wat Christus gedoen het; wat Hy steeds doen en wat Hy nóg gaan doen vir Sy kinders. Dit is dus sigbare tekens van die onsigbare genade wat voortgevloei het uit die volmaakte en volkome offer wat Christus aan die kruis gebring het.
Om dus die Liggaam van Christus tydens die Nagmaal te onderskei, of soos vers 29 dit stel, te besef dat die brood die liggaam van Christus is, is om te verstaan en te besef wat die Nagmaal simboliseer en leer – dit is om enersyds te besef hoe dat opregte en getroue deelnemers geseën word, wanneer hulle aan die Nagmaal deelneem. Maar aan die anderkant moet ons ook besef dat ons op eerbiedwaardige en nederige wyse ons aan die Nagmaal moet onderwerp. Die Here Jesus skenk dus seën aan waardige deelnemers aan die Nagmaal.
Om op eerbiedige en nederige wyse deel te neem aan die Nagmaal, impliseer ook dat daar aan die anderkant, op oneerbiedige wyse aan die Nagmaaltafel aangesit kan word en dit is presies wat vers 27 aanspreek ~ Elkeen wat op ’n ongepaste wyse van die brood eet of uit die beker van die Here drink, sal skuldig wees aan sonde teen die liggaam en die bloed van die Here.
Wanneer ons dan op ’n ongepaste wyse van die brood eet en van die wyn drink, eet en drink ons ’n oordeel oor onsself. Hierdie is ’n tipiese negatiewe opmerking, maar met ’n positiewe motief. Die eerste vraag is waarskynlik waarom Paulus hierdie saak so sterk gestel het? Is dit nie ’n mindere saak nie? Waarom sou die Here so sterk hieroor voel? Ten einde dit te beantwoord moet ons na die betekenis van Bybelse simbole kyk.
’n Voorbeeld van die ongepaste gebruik of misbruik van simbole in die Ou Testament, vind ons bv. in Daniël 5. Ons lees hiervan van vers 1 af ~ Koning Belsasar het ’n groot ete gegee vir sy duisend hoofamptenare en saam met hulle wyn gedrink. ﻿2﻿ Toe hy onder die invloed van die wyn was, het hy die goue en die silwerbekers wat deur sy voorganger Nebukadnesar uit die tempel van Jerusalem weggevoer is, laat haal sodat hy en sy hoofamptenare, sy vrouens en sy byvrouens daaruit kon drink. ﻿3﻿ Toe is die goue en die silwerbekers gebring wat weggevoer is uit die tempel van God in Jerusalem, en die koning en sy hoofamptenare, sy vrouens en sy byvrouens het daaruit gedrink. ﻿4﻿ Hulle het wyn gedrink en die gode van goud, silwer, brons, yster, hout en klip geprys. ﻿5﻿ Meteens verskyn daar toe ’n mensehand wat op die gepleisterde muur van die paleis skryf, reg teenoor die kandelaar. Die koning het die hand gesien terwyl dit skryf. ﻿6﻿ Toe het die koning bleek geword, hy was baie bang, sy bene het gebewe en hy was lam van die skrik.
Hierna het koning Belsasar voorspellers, sterrekykers en besweerders ingebring om vir hom te verklaar wat dit alles beteken het. Daniël het egter uiteindelik in vers 23 – 30 die volgende vir Belsasar gesê ~ U het verwaand opgetree teenoor die Here in die hemel: die bekers uit sy tempel is na u toe gebring en u en u hoofamptenare, u vrouens en u byvrouens het daaruit wyn gedrink. U het die gode van silwer en goud, en van brons, yster, hout en klip geprys, gode wat nie kan sien nie en nie kan hoor nie en niks weet nie. U het nie die God geëer van wie u die lewensasem ontvang en wat oor u lewe beskik nie. ﻿24﻿ Daarom is die hand deur Hom gestuur en is hierdie woorde geskrywe. ﻿25﻿ “Dit is die woorde wat geskrywe is: ‘Getel, getel, geweeg en verdeel.’ ﻿26﻿ En dit is die betekenis van die woorde: ‘Getel’: God het die jare van u koningskap getel en ’n einde daaraan gemaak. ﻿27﻿ ‘Geweeg’: u is geweeg en te lig bevind. ﻿28﻿ ‘Verdeel’: u koninkryk is verdeel en aan die Mediërs en die Perse gegee.” ﻿29﻿ Daniël is toe op bevel van Belsasar ’n koninklike kleed aangetrek en ’n goue halsketting omgehang, en hy is uitgeroep as regeerder, derde in rang in die koninkryk. En dan hierdie woorde: ﻿30﻿ Daardie nag is koning Belsasar van die Galdeërs vermoor.
Belsasar het die Tempelsimbole misbruik en hy het met sy lewe daarvoor geboet – die misbruik van Bybelse simbole is dus ’n baie ernstige saak. Om egter die Nagmaal te misbruik is meer as bloot net die agtelosige gebruik van die brood en wyn. Dit sê presies wat jy dink en hoeveel jy omgee vir dit wat Jesus gedoen het. Dit is gelykstaande aan die skuld wat Stefanus in Hand.7:52 voor die deur van diegene gelê het, wat Jesus gekruisig het – Hy het gesê dat hulle, verraaiers en moordenaars is. Dit is verder ook gelykstaande aan die onbelyde sonde van die verlorenes in die hel, want soos die Hebreërskrywer in Hebr.6:6 sê, ...kruisig hulle immers weer die Seun van God en maak hulle Hom in die openbaar tot ’n bespotting.
4. WAAROM GOD DIE KORINTIËRS OORDEEL:
Die Korintiërs het nie gedink dat hulle Christus tot ’n bespotting gemaak het nie, maar dit was nodig dat Paulus hulle op hul sonde wys, sodat hulle hulself kon bekeer en waardig aan hulle roeping as gelowiges kon optree. Hulle moes sien en hoor, hoedat sommige van hulle na die Nagmaaltafel gestrompel het in hul beskonke toestand, of hoe dat hulle aangesit het aan die tafel, terwyl hulle in hul harte, hul broers wat saam met hulle in dieselfde gemeente was, verag het.
Ons sien in vers 30, dat die Korintiërs reeds God se oordeel ervaar het en in vers 31 verduidelik hy aan hulle, hoe hulle hierdie oordeel van God kan afweer en in vers 32 verduidelik hy aan hulle wat hulle te doen staan om nie verder te oortree nie.
Paulus sê in vers 30 vir die Korintiërs ~ Daarom is daar baie swakkes en sieklikes onder julle en sterf daar baie van julle. Paulus praat dus hier van die realiteit van God se oordeel en straf. Ons moet verstaan dat siektes nie altyd God se straf op sonde is nie, want alle mense – sondaars, sowel as Godvresendes word op een of ander tyd siek. Siekte is wel die gevolg van die sondeval. Dit is waarom Prediker in hoofstuk 9 vers 2-3 sê ~ Een en dieselfde lot tref almal: die regverdige en die goddelose, die goeie, die reine en die onreine, die een wat offer en die een wat nie offer nie. Soos dit met die goeie gaan, so gaan dit met die sondaar, soos dit gaan met die een wat ’n eed aflê, so gaan dit met hom wat weier om ’n eed af te lê. ﻿3﻿ Die ellende met alles wat in hierdie wêreld gebeur, is dat dieselfde lot almal tref. Die hart van die mens is vol boosheid; die dwaasheid bly hom sy lewe lank by, en sy einde is die dood.
Ek het gesê dat siektes nie altyd die gevolg van sonde is nie, máár dit is egter wel so dat siekte óók die gevolg van sonde kan wees. Ons vind wel sulke voorbeelde in die Woord – bv. in Num.12, waar Moses met ’n Kussitiese vrou getrou het en in plaas daarvan dat Aäron en Mirjam, Moses direk oor sy sonde aanspreek, het hulle met ompaaie gekom en die gevolg hiervan was dat die Here, beide Aäron en Mirjam met melaatsheid gestraf het.
Ons sien in Hand.12 dat Herodes nie eer aan God gebring het nie en as gevolg daarvan sien ons in vers 23b, dat Herodes deur wurms verteer (is), en (dat hy) gesterwe (het).
Ons fokus moet egter nie daarop wees om te probeer vasstel of ons siekte die gevolg van sonde is of nie. Nee, ons fokus moet gedurende beproewing en daarom ook siekte, voortdurend op ons behoefte aan Christus wees.
Maar terug by die Korintiërs – hulle het wel God se straf op hul sonde, fisies ervaar in die vorm van siektes en selfs die dood in hul midde. Hierdie was presies soos wat 1Pet.4:17a dan ook sê ~ Die tyd vir die oordeel het aangebreek; dit begin by die huis van God. Die Korintiërs kon egter hierdie oordeel en straf vrygespring het, as hulle maar net, soos vers 29 dit stel, besef (het) dat dit die liggaam van die Here is, dan sou hulle nie ’n oordeel oor hulleself geëet en gedrink het nie.
Wat is Paulus se oplossing hier vir hulle? Vers 32 ~ As ons onsself vooraf reg ondersoek het, sou ons nie onder die oordeel gekom het nie. Die Korintiërs sou hulleself baie ellende en verdriet gespaar het, as hulle maar net kon onderskei tussen hulle eie sondige gesindhede en optrede en aan die anderkant, wat die regte optrede by die Nagmaalstafel moes wees.
5. BENADERING VAN DIE NAGMAALTAFEL:
Wanneer ons na bv. ’n Presidensiëlefunksie uitgenooi sou word, sal ons baie seker maak presies wat van ons verwag word om bv. aan te trek. Ons verstaan dus die belangrikheid van so ’n funksie. Wanneer ons egter uitgenooi word om by die Nagmaaltafel aan te sit, word ons genooi om saam met die Hemelse Koning fees te vier. Hoeveel te meer moet ons nie dan voorbereid en met die regte ingesteldheid en kennis na die maaltyd toe gaan nie! Die Nagmaal is nie maar net ’n rituele gebeurtenis in die kerk nie, of selfs ’n wêreldse funksie nie, Nee, Christus is die Koning van konings en die Here van here. Hy is die Verlosser van hierdie wêreld! Hoeveel te meer moet ons, onsself derhalwe nie voorberei vir hierdie Maaltyd nie!
Wat moet óns gesindheid dan wees? Vers 33~ Daarom, my broers, as julle saamkom om die nagmaal te vier, wag vir mekaar. Hier het Paulus verwys na die gesamentlike maaltyd wat plaasgevind het op die Sondag waarop die Nagmaal gevier is en waar ryk en arm saam geëet het. Die doel hiermee was om onderlinge eenheid te demonstreer. Die wyse waarop hulle dit egter gedoen het, het juis die teenoorgestelde versinnebeeld, omdat die rykes vroeg opgedaag het en al die kos opgeëet het en teen die tyd dat arm lidmate daar opgedaag het, was daar nie meer kos om te eet nie. Hierdie selfde gesindheid het dan oorgespoel na die Nagmaal en het hulle daardeur verdeeldheid en oneerbiedigheid teenoor Christus gedemonstreer. Wat gewone etes dus aan betref, sê Paulus dus vir hulle, dat hulle moet wag totdat almal daar is, voor hulle begin eet, anders was dit niks anders as ’n Bacchusfees, of ’n swelgparty nie.
Getroue deelname aan die Nagmaaltafel vereis dus op soortgelyke wyse, deeglike voorbereiding en die hele gemeente moet saamkom om dit saam te geniet en daardeur eenheid in Christus Jesus te demonstreer.
Paulus gaan verder en hy sê in vers 34a ~ As een van julle honger is, moet hy liewer by die huis eet, sodat julle nie ’n oordeel oor julle bring as julle bymekaarkom nie. Die punt wat Paulus hier wil maak is dat hulle nie na een van die maaltye moet kom net omdat hulle honger is nie, want dan moet hulle eerder by die huis bly. Nee, die primêre doel met hierdie maaltye was om eenheid en gemeenskap te demonstreer. Derhalwe moes hulle ook nie die Nagmaal of die liefdesmaal bloot net as gewone maaltye beskou het nie.
Die Korintiërs moes dus beide hierdie maaltye met erns en toewyding bejeën het. Hulle moes hulleself deeglik ondersoek het, ten einde vas te stel of hul motiewe suiwer is, alvorens hulle aan die Nagmaaltafel aangesit het, maar hulle moes ook hul uiterste bes gedoen het om hierdie maaltye by te woon, want daardeur het hulle eenheid met Christus gedemonstreer, maar ook eenheid met die Liggaam van Christus – hul broers en susters.
Daarom is dit geen ligtelike saak om deel te neem aan die Nagmaal nie, maar ek glo dat dit ook geen ligtelike saak is om deel te neem aan ons maandelikse Gemeente-ete na die Nagmaal nie. Al vind ons maandelikse gemeente-ete nie soos destyds ter gelykertyd met die Nagmaal plaas nie, dink ek steeds dat dit ’n pragtige voortsetting is van ’n Bybelse gebruik uit die vroeë kerk en deur ook dit by te woon, betoon ons as gemeente, onderlinge eenheid.
Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 30 Augustus 2009
Posted by Vaaldriehoek Baptistegemeente at 4:23 PM
Boodskap deur Kobus van der Walt (16 Augustus 2009)
“Die Brief aan die Efesiërs - 04 (Die Funksie van die Heilige Gees in die Reddingsproses)” 
Ons het in die vorige tien verse van Ef.1 gesien dat diegene wat in Christus ingeplant is, bepaalde seën ontvang.
Eerstens het gelowiges reeds lank voor die grondlegging van die aarde, die eerste seën ontvang, nl. die feit dat hulle in Christus uitverkies is. Tweedens ontvang gelowiges die seën van verlossing en hierdie verlossing het o.a. vergifnis, oorvloedige genade, geestelike onderskeiding en die vereniging onder Een Hoof, nl. Jesus Christus, tot gevolg.
Kom ons kyk dan nou na die volgende perikoop, nl. Ef.1:11-14.
Ef.1:11-14 ~ Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit. ﻿12﻿ Daarom moet ons, die eerstes wat ons hoop op Christus gestel het, die grootheid van God prys. ﻿13﻿ Deur Christus het ook julle deel geword van die volk van God toe julle die waarheid wat aan julle verkondig is, die evangelie van julle verlossing, gehoor en tot geloof gekom het. In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël. ﻿14﻿ Die Heilige Gees is die waarborg dat ons ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos. Daarom moet ons sy grootheid prys.
Hierdie gedeelte wat ons pas gelees het, is die einde van een lang sin in die Grieks wat van vers 3 af gestrek het tot hier aan die einde van vers 14. Paulus begin egter weer hierdie nuwe perikoop met dieselfde loflied waarmee hy afgeskop het in verse 4-6 en dit handel oor God se plan van verlossing wat Hy reeds voor die skepping van die heelal, in gedagte gehad het en wat sal voortduur regdeur die ewigheid.
Wat verder interessant is, is dat Paulus tot en met vers 10 gepraat het van alle uitverkorenes, maar nou hier in die volgende verse begin hy hom toespits op die heidene wat ingesluit is by God se plan van verlossing. Ons sien dit eers in vers 11, waar Paulus sê ~ ...Deur Christus het ons deel geword van die volk van God – baie duidelik verwys hy hier na die Jode, wanneer hy praat van “ons”, maar in vers 13 sê hy ~ ... Deur Christus het ook julle deel geword. Wie is die “julle” waarvan hy hier praat? Die heidene.
Paulus besing dus in hierdie perikoop, die wonder van die uitverkiesing van beide Jood en heiden, daarom dat hy hierdie perikoop afsluit met die woorde ~ ...Daarom moet ons sy grootheid prys.
3. DIE FUNKSIE VAN DIE HEILIGE GEES:
Nog ’n interessante verwikkeling wat ons in hierdie gedeelte vind, is die aandag wat Paulus skenk aan die rol of funksie van die Heilige Gees in die reddingsproses van die mens – vers 13b ~ In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël... en wat daarop volg. Hierdie werking van die Heilige Gees is dan ook die eerste werking van die Gees in ’n uitverkorene se lewe en in teologiese terme word dit die “effektiewe roeping” van ’n gelowige genoem. Vers 11 verwys dan ook hierna ~ Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het. So het Hy Hom dit voorgeneem, Hy wat alles laat gebeur volgens sy raadsbesluit.
Op die oog af klink vers 11 dieselfde as vers 4, nl. ~ So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees. In vers 4 verduidelik Paulus egter aan sy lesers, dat gelowiges reeds voor die skepping, vooruitbestem was tot redding, maar hier in vers 11verduidelik hy hoe hierdie vooruitbestemde redding geskied. En hierdie geboorteproses geskied deur die werking van die Heilige Gees, wanneer die Gees ons oë oopmaak ten einde te kan sien wat Christus vir ons gedoen het toe Hy aan die kruis versoening vir ons sonde bewerkstellig het. Verder, dat die Heilige Gees aan ons die geloof geskenk het om in Christus te glo en derdens dat Hy ons wil verander ten einde Christus as Persoonlike Saligmaker te omhels.
Ons moet verstaan dat hierdie “effektiewe roeping” van die Heilige Gees, absoluut noodsaaklik is, want sonder dit, sal geen mens, ván sonde, ná Christus draai nie. Inteendeel sonder die Heilige Gees se “effektiewe roeping” sal die mens nog verder wegdwaal van Christus en Sy heerskappy en Sy Goddelikheid verwerp. Sonder die Heilige Gees kruisig die wêreld Christus maar net keer op keer. Dit is waarom Christus die Heilige Gees gestuur het, sodat... ~ ...wanneer Hy kom, Hy (sal) bewys dat die wêreld skuldig is aan sonde, en dat die reg aan my kant is, en dat die oordeel al gekom het. ﻿9﻿ Die wêreld is skuldig aan sonde, want die wêreld glo nie in My nie; ﻿10﻿ die reg is aan my kant, want Ek gaan na die Vader toe, en julle sal My nie meer sien nie; ﻿11﻿ die oordeel het al gekom, want die owerste van hierdie wêreld is klaar veroordeel (Joh.16:8-11).
Die eerste funksie van die Heilige Gees is dus om diegene wat in Christus uitverkies is, te oortuig van sonde en sodoende geloof in Christus in hul binneste te bewerk.
Wanneer ons verder na verse 11 en 12 kyk, vind ons ’n tweede funksie van die Heilige Gees. Ons sien dat Paulus sy gedagte in vers 11, nl. dat ons deel geword het van God se volk, nou verder voer in vers 12 en sê dat ons as God se uitverkore volk, Christus moet verheerlik vir die feit dat ons volgens Sy raadbesluit, nou deel uitmaak van God se volk. ’n Tweede funksie dus van die Heilige Gees, is om ons op te roep om Christus te verheerlik.
Wanneer ons Joh.15:26 in gedagte hou, sien ons dat, in baie opsigte, die primêre doel met die Heilige Gees, juis is om Christus te verheerlik ~ Wanneer die Voorspraak kom wat Ek vir julle van die Vader af sal stuur, die Gees van die waarheid, wat van die Vader uitgaan, sal Hy oor My getuig en Joh.16:13-14 ~ Wanneer Hy kom, die Gees van die waarheid, sal Hy julle in die hele waarheid lei. Wat Hy sal sê, sal nie van Homself kom nie: Hy sal net sê wat Hy hoor, en Hy sal die dinge wat gaan kom, aan julle verkondig. ﻿14﻿ Hy sal My verheerlik, want wat Hy van My ontvang, sal Hy aan julle verkondig.
Die oomblik wanneer die kerk hierdie Bybelse feit vergeet en meer op die Heilige Gees fokus as op Christus, dan is so ’n kerk se aanbidding en Woordverkondiging nié meer Woord-gesentreerd nie, omdat dit nie meer Christus-verheerlikend is nie. Wanneer mense bv. vrae begin vra soos, “het jy al die Heilige Gees ontvang”, of “het jy al die ‘second blessing’ ontvang”, of “spreek jy in tale”, ens., dan is die kerk nie besig om Christus te verheerlik nie. Wanneer die klem méér op die verheerliking van die Heilige Gees geplaas word en nie op die verheerliking van Christus nie, is sulke optrede nie van die Heilige Gees nie, maar van ’n ander gees ~ Hiéraan ken julle die Gees van God: elkeen wat bely dat Jesus werklik die Christus is wat mens geword het, het die Gees wat van God afkomstig is. ﻿3﻿ En elkeen wat dit nie van Jesus bely nie, het nie die Gees wat van God afkomstig is nie. Hy het die gees van die antichris, die gees van wie julle gehoor het dat hy kom en wat nou reeds in die wêreld is (1Joh.4:2-3).
Daarteenoor, waar en wanneer Christus ook al verheerlik word, kan ons weet dat dit ’n werk van die Heilige Gees is en kan ons Hom daarvoor dank.
In die lig van dit wat ek so pas gesê het, is dit egter belangrik dat ons sal besef dat die “verheerliking van Christus” deur die Heilige Gees, nié sonder ons mag plaasvind nie en daarmee bedoel ek nie dat die Heilige Gees afhanklik is van ons deelname al dan nie, wat ek daarmee bedoel, is dat ons aktiewe deelnemers aan die verheerliking van Christus, saam met die Heilige Gees sal wees, dit is waarom Paulus in verse 12 en 14 sê ~ Daarom moet ons sy grootheid prys en die “ons” hier verwys na die Heilige Gees tesame met ons.
Gelowiges baseer baie dikwels hul geloof op opeenvolgende gebeurtenisse en ervaringe, waar hulleself die fokus is. Aan die anderkant kan gelowiges ewe maklik die teenoorgestelde doen en ons geloof uiters abstrak en dogmaties beleef en hanteer en word God se werk in ons, geheel en al eensydig gesien – net Hy doen die werk en ons absoluut niks nie. Hulle vergeet dat God middellik werk. Byvoorbeeld: Tydens wedergeboorte werk God deur die Woord en die Gees verlig en open die Woord vir ons, net so, wanneer Christus verheerlik word, word dit deur die Gees én ons gedoen, deurdat ons deur die Gees na Christus gelei word en ons dan deur ons lewe, meer en meer aan Christus gelykvormig word – dit is hoe God middellik werk.
Die vraag wat ons, onsself dus voortdurend moet afvra, is of ons Christus voortdurend deur ons lewe verheerlik? Verheerlik ons Hom deur ons spreke en dade? Verheerlik ons Hom deur ons doen en late? Indien nie, het ons geen deel aan die Gees nie, omdat dit juis die doel met Sy koms was.
’n Derde funksie (onthou die eerste twee is, dat die Gees ons oortuig van sonde, geregtigheid en waarheid en tweedens dat Hy Christus verheerlik) – die derde dan, is dat Hy al die gelowiges byeen bring en in die Kerk van Jesus Christus inplant. Paulus spreek hierdie onderwerp volledig aan in hoofstuk 2, maar in verse 11-14 het ons dan ook gesien dat nie net die Jode nie, maar ook die heidene in die kerk van Christus ingeplant word.
Hierdie was ’n baie belangrike saak in Paulus se tyd, omdat die Jode baie vyandiggesind was teenoor die heidense gelowiges en uiteraard het dit ook vir ons verrykende betekenis, omdat almal van ons uit die heidennasies stam en hier vind ons dan ook die wonderlike gerusstelling dat die Koninkryk van God ook vir ons geopen is deur Jesus Christus en dat ons deur die Heilige Gees in die Kerk ingeplant is.
Christus word dus verheerlik deur die Heilige Gees, elke keer wanneer Hy ’n gelowige in die kerk inplant en daarom is dit geen geringe saak wanneer mense deel word van ’n gemeente nie, inteendeel dit is rede tot lofprysing aan Christus.
Die vierde funksie van die Heilige Gees volgens ons gelese gedeelte, is die verbintenis tussen die Heilige Gees en die Woord van God. In vers 13 verwys Paulus as volg na die Woord ~ ...die waarheid wat aan julle verkondig is... en ...die evangelie van julle verlossing.
Op dieselfde wyse as wat Christus deur die Heilige Gees verheerlik word en nie van Hom geskei mag word nie – op dieselfde wyse spreek die Heilige Gees altyd deur die Woord van God en kan die Gees en die Woord nie van mekaar geskei word nie. Die Heilige Gees spreek en werk nóóit los van die Woord nie. Hierdie feit was een van die groot ontdekkings wat die Reformatoriese Vaders, soos Luther en Calvyn, gemaak het. Hulle het geglo in die werk van die Heilige Gees wanneer dit gekom het by die wedergeboorte van gelowiges; hulle het geglo dat dit die Heilige Gees was wat mense tot geloof gebring het en hulle het geglo dat dit die Heilige Gees is wat mense laat volhard en laat groei het in die geloof. Hulle het in die werking van die Heilige Gees geglo omdat die Woord hulle daarvan geleer het.
Dit beteken dus dat die Heilige Gees nié in die na-Apostoliese tyd, meer deur mense profeteer nie, omdat ons glo en bely dat die kanon van die Woord afgesluit is en die Woord algenoegsaam is, m.a.w. dit bevat alles wat ons nodig het vir redding. Daarom is die funksie van die Heilige Gees nou, om ons geestesoë te open en die Woord te verstaan wanneer dit gepredik of gelees word.
Ons lees laastens in vers 13 van ’n vyfde funksie van die Gees, nl. dat Hy ons ...in Christus..as die eiendom van God beseël.
Omdat ons as gelowiges nie die volheid van God se beloftes by wedergeboorte ontvang nie – omdat dit, soos 1Pet.1:3-4 dit stel, vir ons in die hemel in bewaring gehou word as ...’n onverganklike, onbesmette en onverwelklike erfenis, gebeur dit dikwels dat ons as gelowiges in die versoeking val om te twyfel oor ons redding, juis omdat dit so onwerklik lyk en voel (sien Rom.8:23).
Paulus gee egter aan ons die versekering in Rom.8:9 dat elkeen wat aan God behoort, die Heilige Gees ontvang het (sien ook 1Kor.6:19) en word ons derhalwe, soos wat Ef.1:13 dan ook sê, deur die Heilige Gees beseël as kinders van God. Wat beteken hierdie uitdrukking, om “deur die Heilige Gees beseël te wees as kinders van God”? Hierdie seël verwys na die amptelike identifikasiemerk wat destyds op ’n brief, of kontrak, of ander belangrike dokumente geplaas was. Hierdie seël het gewoonlik uit warm was bestaan wat op ’n koevert of dokument gedrup is en dan is ’n seëlring daarin gedruk. So ’n dokument is dan amptelik verbind met die draer van die ring en bekragtig deur die gesag wat hy gedra het.
Hierdie is dan presies dieselfde gedagte wat ons het wanneer ons verwys na die beseëling deur die Heilige Gees. Hierdie seël impliseer vier primêre dinge: Sekuriteit, egtheid/betroubaarheid, eienaarskap en gesag.
· Kom ons kyk kortliks na wat sekuriteit beteken: In antieke tye het die seël van bv. die koning, sekuriteit en onaantasbaarheid geïmpliseer. Ons sien dit bv. in die geval van Daniël toe hy in die leeukuil gegooi is. Koning Darius het sy seël op die ingang na die put geplaas - Dan.6:18 ~ Daar is ’n klip gebring en op die opening van die leeukuil gesit. Die koning het die opening verseël met sy seëlring en met dié van sy hoofamptenare sodat daar niks aan Daniël se lot verander sou kon word nie. Indien enige iemand behalwe die koning, hierdie seël gebreek het, sou hy boet met sy lewe. Op soortgelyke wyse was die grafkelder van Jesus geseël deur die seël van Pilatus (Matt.27:62-66).
Op ’n veel-veel meer permanente en intenser wyse word ons as gelowiges beseël deur die Heilige Gees en kan niks of niemand hierdie seël verbreek en ons derhalwe uit Sy hand ruk nie.
· Egtheid is ’n tweede ding wat hierdie beseëling van die Heilige Gees impliseer. Daar kan geen vals seël wees nie. As ons kyk na die verhaal van Isebel (vrou van koning Agab) in 1Kon.21:6-16), het sy briewe in die naam van Agab geskryf waarin sy uiteindelik Nabot se grond bekom het en alhoewel sy bedrog gepleeg het, is die grond gekonfiskeer omdat die seël op die briewe wat sy in die koning se naam geseël het, eg was.
Wanneer God die Heilige Gees aan ons skenk, is dit Sy seël wat Hy op ’n brief plaas, waarin daar staan: “Hierdie persoon behoort aan my en hy is ’n ware en egte burger van My Koninkryk.”
· Derdens is hierdie seël waarmee ons beseël word, ’n teken van eienaarskap. Wanneer die Heilige Gees ons seël, verklaar Hy dat ons God se eiendom is van die oomblik dat ons gered is tot in ewigheid. Die Heilige Gees se seël verklaar dat die “transaksie van redding” amptelik en finaal is. Dit kan vergelyk word met die gebeurtenis in Jer.32, waar Jeremia ’n stuk gegrond van sy neef Ganamel gekoop het. Nadat hy daarvoor betaal het, is die transaksie beseël – vers 10 ~ Nadat ek die kontrak geskryf en die seël daarop gesit het en dit deur getuies laat teken het, het ek die silwer vir hom afgeweeg op ’n skaal.
· In die vierde plek verleen die seël van die Heilige Gees, gesag aan gelowiges – gesag om te proklameer, te leer, te bedien en God se Woord en die Evangelie te verdedig.
Die Heilige Gees waarborg nie alleen ons erfenis in Jesus Christus met ’n seël nie, maar Hyself is ook ’n waarborg van ons verlossing. Vers 14a ~ Die Heilige Gees is die waarborg dat ons ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos. Hierdie woord “waarborg” is in die Hebreeus, “arrabon” en het oorspronklik verwys na die betaling van geld ten einde ’n kooptransaksie te verseker. ’n Vorm van hierdie woord is ook gebruik om na ’n verloofring te verwys wat as pand van waarborg aan die meisie gegee is, waardeur die jongman dus ewige trou sweer aan sy verloofde. Op dieselfde wyse wil die Heilige Gees gelowiges daarvan verseker dat elkeen, sy of haar volle erfenis gaan ontvang. Die Heilige Gees is die kerk se “verloofring” wat as pand van belofte aan Christus se bruid gegee word.
Ons moet egter daarop let, dat ons erfenis wat gewaarborg is, al is dit hoe wonderlik, nie die primêre doel met ons redding is nie. Die groot en oorheersende doel met God se redding van gelowiges is om lof en eer aan Hom te bring. Paulus bevestig hierdie feit in beide verse 6 en 12 ~ Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het en ... Daarom moet ons... die grootheid van God prys. God red ons dus ter wille van Sy eer, inteendeel die ganse skepping – mens en dier is geroep om eer aan God te bring – Jes.43:20-21 ~ Die wilde diere sal My vereer, die jakkalse en die volstruise, omdat Ek water gee in die woestyn, riviere in die droë wêreld om my volk, my uitverkore volk, se dors te les. ﻿21﻿ Dit is die volk wat Ek vir My geskep het, en wat my lof sal verkondig.
Ons as individue, maar ook ons as gemeente is geroep om eer aan God te bring. Ek dink u sal met my saamstem, dat wanneer ons die woorde in Openb.5:11-14 lees, ons nog onmeetbaar ver is van dit wat ons kan en behoort te doen t.o.v. lofprysing en aanbidding. In Openb.5:11-14 staan daar ~ Toe het ek rondom die troon en die lewende wesens en die ouderlinge ’n groot menigte engele gesien. Daar was duisende derduisende, ja, miljoene der miljoene. Ek het hulle hard hoor ﻿12﻿ uitroep: “Die Lam wat geslag was, is waardig om die mag en rykdom, die wysheid en sterkte, die eer, heerlikheid en lof te ontvang.” ﻿13﻿ Die hele skepping, alles in die hemel en op die aarde en onder die aarde en op die see, ja, alles wat daar is, het ek hoor sê: “Aan Hom wat op die troon sit, en aan die Lam, behoort die lof en die eer, die heerlikheid en die krag, tot in alle ewigheid.” ﻿14﻿ Die vier lewende wesens het gesê: “Amen!” En die ouderlinge het gekniel en God aanbid.
In die lig hiervan het ek dit goed gedink om vir ’n wyle weg te breek van ons studie van die brief aan die gemeente in Efese en na die Woord te gaan kyk en te sien wat die Woord vir ons leer t.o.v. lofprysing en aanbidding.
 Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 16 Augustus 2009