Massiewe Roman Denarii -opslag uit die 'Vandals' Last Stand 'gevind - Geskiedenis Podcasts - 2021
Massiewe Roman Denarii -opslag uit die 'Vandals' Last Stand 'gevind
Poolse argeoloë het 'n skatkamer van Romeinse denarii -munte ontdek. Hulle dateer uit die eerste en die tweede eeu vC, en het waarskynlik aan 'n lid van 'n Germaanse volk behoort wat destyds in die omgewing gewoon het. Die muntstukke gee kundiges insig in 'n dramatiese tydperk waarin desperate mense hul laaste standpunt voor indringers gemaak het.
Die muntstukke is gevind op landbougrond naby Cichobórz, Hrubieszów County, nie ver van Lublin nie, in 2019. Hulle is heeltemal toevallig opgegrawe en word onthul deur landboutoerusting wat die grond omgedraai het. Hulle is gevind deur Mariusz Dyl, 'n boer wat op soek was na 'n geweer wat deur takbokke gestort is. Hy sien muntstukke wat oor die gekapte veld gestrooi is, en weet dat hulle baie oud is. Mnr. Dyl het vinnig kontak gemaak met die Hrubieszów -museum.
Die veld waar die denarii -muntstukke gevind is nadat dit deur plaastoerusting omgeslaan is. (Stanisław Staszic / Muzeum Hrubieszow )
Hy en 'n groep argeoloë het saam met vrywilligers na die terrein teruggekeer en "hulle het nog 137 muntstukke ontdek", berig The First News. Die muntstukke was oor baie meters versprei. Maar deur die spoor te volg, kon hulle die oorspronklike ligging van die skat identifiseer.
In totaal is 1753 silwer muntstukke gevind, en dit is almal Romeinse denarii. Volgens die webwerf van die Hrubieszów Museum is die vonds "die grootste skat uit die Romeinse tydperk in die Lublin -streek en een van die grootste wat tot nog toe in Pole gevind is".
Die Romeinse denarii -muntstukke wat in die Lublin -streek gevind is, is een van die grootste skatkis -vondste in Pole ooit. (Stanisław Staszic / Muzeum Hrubieszow )
Uitbeeldings van Romeinse keisers
Die munte weeg meer as 5 kilogram en hulle dra die portret van Romeinse keisers. Hulle het voorstellings van heersers van "keiser Nerva (96-98 nC) tot Septimius Severus (193-211 nC)", berig die Hrubieszów-museum. Dyl is wyd geprys vir sy vinnige beriggewing oor die vonds, wat waarskynlik baie muntstukke vermy het om verlore te gaan.
Skat wat deur Vandale besit word
The First News haal Andrzej Kozłowski van die Archeology Institute in Lublin aan om te sê dat "hierdie skat die kroon van die Poolse argeologie sal wees." Die hoop muntstukke sou destyds nogal waardevol gewees het, maar dit sou nie 'n fortuin werd gewees het nie. Die plaaslike museumdirekteur Bartłomiej Bartecki het aan The First News gesê dat 'u nie 'n dorp hiervoor kon koop nie, maar dit was nie 'n geringe bedrag nie, veral vir barbaarse stamme.'
Argeoloë dink dat die denarii -munte in die laaste stand van die Vandale verlaat is voordat hulle uit die gebied gevlug het na konflikte met die Gote aan die einde van die tweede eeu nC. (Stanisław Staszic / Muzeum Hrubieszow )
Op grond van die bewyse meen die kenners dat die munte waarskynlik oorspronklik deur Vandale besit is. Hulle was 'n Germaanse volk wat gedurende die Romeinse Ryk in hierdie deel van Pole gewoon het. Hulle het moontlik die denarii verkry deur handel te dryf of as hulpverleners by die legioene te dien. Daar word geglo dat die Vandale hulle verlaat het toe hulle deur die Gote uit die gebied gestoot is, ongeveer 200 nC.
Bewyse van brutale gevegte
Die oorspronklike houer wat die muntstukke bevat, het nie oorleef nie, maar dit was waarskynlik 'n houtkas of 'n leersak. Wat dit ook al was, dit is versier met klinknaels van silwer, aangesien agt daarvan op die terrein gevind is. Die argeoloë meen dat die feit dat die muntstukke laat vaar is en dat niemand teruggekom het om dit op te haal nie, beduidend is.
Bevindinge van Alken Enge bied nuwe perspektief op 'barbaarse' Germaanse stamme
Va-Va-Vandal: The Life and Times of Gaiseric, die Vandaalkoning van Noord-Afrika
Hoe het antieke Rome met die barbare by die poort omgegaan?
Vandaalse ruiters, c. AD 500, vanaf 'n mosaïekpaadjie by Bordj Djedid naby Kartago.
Dit is omdat die verlate skat bydra tot die bewyse dat die Vandale met groot geweld uit die gebied gestoot is. Hierdie munte is deur die eienaars laat vaar omdat hulle vir hul lewens gevlug het. Dit word ondersteun deur ander argeologiese vondste uit die tydperk.
First News berig mnr. Bartecki dat die verplasing van die bestaande besetters deur die Gote "nie plaasgevind het sonder om te veg nie. Uit hierdie tydperk weet ons van talle Vandal -begraafplase, waar krygers begrawe is met ritueel vernietigde wapens. "
Laaste stand van die vandale
Sommige meen dat die skat die plek is waar die Vandale hul laaste standpunt gemaak het voor die Gotiese aanslag. Kozłowski word deur The First News aangehaal dat "dit lyk asof die Vandale die middele verloor het om aan te hou veg." Die ontdekking dui daarop dat hulle nie meer genoeg soldate gehad het om die oorlog voort te sit nie en daarom hul vaderland verlaat het en nooit weer teruggekeer het nie.
Later verhuis die seëvierende Gote na die huidige Oekraïne, waar hulle 'n magtige koninkryk stig. Hulle het 'n belangrike rol gespeel in die ondergang van die Romeinse Ryk. Die Vandale het ook 'n rol gespeel in die val van Rome. In die 5 ste eeu nC het hulle Gallië binnegeval, deur Spanje gegaan en uiteindelik 'n koninkryk in Noord -Afrika geskep. Hulle het later die stad Rome aangeval en verwoes, voordat hulle in die 6 deur die Bisantyne verower is ste eeu nC.
Die munte is nou die eiendom van die plaaslike museum. Dit sal na verwagting deur 'n groep kundiges van die Universiteit van Warskou ontleed word, wat tot twaalf maande sal duur. Die museum kan nie die muntstukke in die openbaar vertoon nie weens die huidige COVID-19/coronavirus-pandemie. In plaas daarvan het hulle 'n virtuele uitstalling geloods wat binnekort aanlyn beskikbaar sal wees. 'N Publikasie wat gebaseer is op die hoop muntstukke word ook beplan.
In die suidooste van Pole is 'n massiewe skare van 1,753 Romeinse silwer muntstukke agtergelaat deur vandale wat die invallende Gote gevlug het. Die muntstukke is verlede jaar deur boer Mariusz Dyl ontdek terwyl hy na 'n veld buite Cichobórz, 'n dorpie 8 myl suid van Hrubieszów, naby die grens met Oekraïne, gesoek het. Hulle was versprei oor 'n groot gebied. Dyl versamel wat hy kon en rapporteer die vonds daarna by argeoloë in die Hrubieszów -museum.
Bygestaan ​​deur mnr. Dyl, het 'n span argeoloë die gebied opgegrawe en nog 137 denarii opgegrawe tot 100 meter van wat hulle vermoedelik die oorspronklike begraafplaas was. Dit is waar die vinder die grootste groep muntstukke ontdek het. Agt versilverde bronsklinknaels is te midde van die muntstukke daar gevind, waarskynlik die oorblyfsels van 'n hout- of leerhouer waarin hulle begrawe is.
Die munte is silwer denarii uit die 1ste en 2de eeu nC, die bewind van die keisers Nerva (r. 18 September, 69 nC – 27 Januarie, 98 nC) en Septimius Severus (193-211 nC), wat aandui dat die skare was begrawe in die laat 2de of vroeë 3de eeu. Hulle weeg in totaal meer as 5,5 kilogram, wat dit verreweg die grootste Romeinse skat in die Lublin -provinsie is en een van die grootste wat nog ooit in Pole gevind is.
Toe die muntstukke in omloop was, is die Hrubieszów -gebied bewoon deur Vandale, Oos -Germaanse volke wat in die laat 1ste eeu met Rome verbonde was teen opponerende Germaanse stamme. Cassius Dio, wat soos Tacitus hulle Lugii genoem het, het in die Romeinse geskiedenis geskryf dat Domitianus vir hulle 100 perde gestuur het ter ondersteuning van hul stryd teen die Suebi, die eerste aangetekende verskyning van Romeinse troepe in die huidige Pole. In die tweede helfte van die 2de eeu veg hulle met ander Germaanse stamme teen die Romeinse Ryk in die Marcomanniese oorloë, maar in die laaste twee dekades van die eeu het die druk van die Gote wat suid beweeg, die Vandale weswaarts gedryf.
Argeologiese materiaal wat in die Lublin -streek ontdek is, getuig van die gevaarlike tyd wat dit was. Daar is 'n groot aantal Vandal -begraafplase met krygsbegrafnisse waar die oorledene begrawe is met ritueel vernietigde wapens.
Andrzej Kozłowski van die Argeologie Instituut aan die Maria Curie-Skłodowska Universiteit in Lublin glo dat die begrawe skat die laaste stand van die Vandale in die Lublin-streek verteenwoordig.
Die situasie was so erg vir die Vandale wat teruggetrek het, of liewer die vlugtelinge van die Gote dat hulle alles wat die kosbaarste was, weggesteek het, " het hy gesê.
" Dit wil voorkom asof die Vandale die middele verloor het om aan te hou veg! " het hy bygevoeg.
Die argeoloog het onderstreep hoe belangrik die vonds is om die ondergang van die Vandale in die streek te verstaan.
Hulle moes ontslae raak van groot finansiële hulpbronne wat nodig was om oorlog te voer met die Gote, en daarom het hulle hulpeloos beland. Die verborge munte het onder Hrubieszów gebly.
Hulle kon nie vir hulle terugkom nie en kon nie soldate werf nie. Daarom versprei die Gote vreedsaam na die hele suidooste en beset die Oekraïne, het hy gesê.
'N Romeinse legioene het destyds ongeveer 300 silwer denarii per jaar verdien, en daarom was die opslag 'n groot bedrag vir almal, selfs in die duurste stedelike sentrums, meer geometries meer vir Germaanse stamgenote aan die buitewyke van die ryk.
Die vullis word nou bewaar en ondersoek deur kundiges aan die Universiteit van Warskou. Met soveel muntstukke om deur te gaan, sal die proses na verwagting minstens 'n jaar duur. Die Hrubieszów -museum wil dit ten toon stel, maar gegewe al ons huidige geskenke, sal die opslag 'n aanlyn -uitstalling wees voordat besoekers die geleentheid kry om dit persoonlik te sien.
Dit is 10 uur in Lausanne en alles is nie goed nie
Vir 615 jaar het Lausanne se aangewese nagwag die uur uit die kloktoring van die katedraal van Lausanne uitgeroep en die inwoners verseker dat alles goed is. Vanuit sy wagtoring bo -op die 153 kliptrappe van die katedraal se klokketel kom hy elke uur van 22:00 tot 02:00 te voorskyn, sit sy hande om sy mond en skreeu die uur na elke kardinale rigting: "Dit is die wagter! Die klok het gelui [ongeag die uur]! "
Die tradisie is gevestig nadat 'n brand die stad in 1405 verwoes het. Tydens die brand self is die klokke voortdurend gelui as oproepe tot aksie. Mense het saamgedrom om die vuur te blus onder hul aanmoediging. Die nagwag is aangestel om vanaf die hoogte van die kloktoring oor die stad te kyk en te let op enige tekens van rook of vuur, terwyl hy die uur skreeu om in te skakel en 'n netwerk van wagte op die grond te maak wat vinnig kan wek. die stad in geval van nood.
Die werk het onveranderd voortgegaan tot 1960 toe die stad die ure van die wag tot die huidige vier verminder het van die oorspronklike dekking van 21:00 tot dagbreek. 'N Dekade vroeër is die uurlikse lui van die klokkies outomaties, en in 1907 is brandalarms en sirenes op geboue geïnstalleer.
Die plaaslike pers het kommer uitgespreek dat hierdie verandering as 't ware die doodsklok van die jarelange tradisie was, en inwoners het byeengekom om hul geliefde horlosie te verdedig, en die stadsregering oorstroom met briewe wat eis dat die nagwag vir ewig aan diens moet bly. Vandag duur die tradisie onverpoos voort, 'n trotse oorname van die Middeleeue, 'n kenmerkende simbool van die stad se geskiedenis en gemeenskapsgees. Lausanne is nou een van slegs sewe stede in Europa wat 'n nagwag 365 dae per jaar aan diens het.
Sedert 2002 is die wagter Renato Häusler. Vir amper twee dekades het hy sy rol omhels vir die verbintenis met die stad se verlede, die belangrikheid daarvan as ontasbare kulturele erfenis en vir die unieke geleentheid wat dit hom bied om die stad in die nag van bo af te beleef. Noudat 'n ander gevaar in die buiteland in die land is, het die nagwaakwaak nuwe betekenis gekry. Hy skreeu die uur en dan pille hy Clémence, die klokkie wat in 'n noodgeval bedoel is om te klink, en die klep met die hand swaai. Drie stakings gevolg deur ses stakings en waarsku weer die mense oor gevaar.
Die katedraal van Notre Dame van Lausanne is in die 13de eeu gebou, maar die oudste van die klokke, Lombarde, dateer uit 1493. Clémence is die volgende in senioriteit, gegiet in 1518. Met 'n deursnee van 174 cm (5 𔄂.5 &# 8243) en met 'n gewig van vier ton, is sy die tweede grootste van die klokkies van die katedraal ná die Bourdon Marie-Madeleine. Sy lui 'n C -noot.
(Die artikel sê verkeerdelik dat Clémence van staal gemaak is. Soos die meeste van haar soort, is sy ook gemaak van klokkemetaal, 'n bronslegering met 'n hoë blik wat meer styf en sonore is as gewone brons. Die klep is van sagte staal.)
Die kanton Vaud, waarvan Lausanne die hoofstad is, het die hoogste koronaviruskoerse in Switserland. Daar is nog nie 'n tuisreël nie, maar openbare byeenkomste van meer as vyf mense is verbied en die florerende naglewe wat die wagter eens bewaak het, het stil geword en hom nuwe insig gegee in wat sy voorgangers beleef het.
Aangesien hierdie beperkende maatreëls mense aanspoor om tuis te bly, het dit heeltemal verander, het Hausler gesê.
Dit is die hele week stil, selfs vanaf 20:00, en as ek hier kom, is daar amper geen aktiwiteite rondom die katedraal of selfs in die stad nie, en dit bring 'n rustigheid wat ek nog nooit beleef het nie.
Daar is 'n ware kalmte wat lyk soos wat dit in die verlede sou gewees het voordat daar al hierdie verkeerslawaai was.
Daar is miskien net 'n laaste ding wat ons weer kan terugbring na hoe dit in die Middeleeue was: om die ligte uit te skakel. "
Bronstydperk krygsgereedskapstel op die slagveld gevind
Hier is 'n opvolgpos wat amper 'n dekade lank voorgekom het en al hoe ryker is van die lang wag. Die oorspronklike verhaal wat in 2011 berig is, handel oor die ontdekking van menslike, dierlike en materiële oorskot in die Tollense -vallei in Noord -Duitsland, wat sterk daarop dui dat 'n groot veldtog van die Bronstydperk in die omgewing plaasgevind het. Dit was die eerste bewys van 'n geveg uit hierdie tydperk, miskien selfs die vroegste wat ooit gevind is.
Omstreeks 1200 v.C. is daar byna almal bevestig dat die bene van jong mans was, waarvan sommige noodlottige stompe en skerp geweld opgedoen het. Daar was geen aanduidings van formele begrafnisse nie, en dit lyk asof die oorskot van 'n slagveld teen die Tollense -rivier na die vindplek afgespoel is, en die oorblyfsels van houtklubs en perde wat gevind is, is ook bygevoeg tot die bewyse van 'n prehistoriese geveg . Daar is bewyse gevind van gewelddadige gebeure en konflikte wat teruggaan na die Steentydperk, maar niks soos die bene van honderd individue, hul perde en wapens nie.
Menslike bene is sedert die tagtigerjare uit die Tollense -rivier getrek, veral 'n humerus met 'n bronspyltjie wat nog daarin ingebed is, gevind in 1996. Dit was die pylpunt, waarvan die ontwerp tussen 1300 en 1100 vC gedateer het, wat argeoloë die eerste tydelike indeling van die Tollense -vallei bly. Later ontdekkings het die datums van die slagveldaktiwiteit verminder tot ca. 1300-1250 v.C. Die eerste sistematiese opgrawing van die gebied is in 2008 gedoen en die eerste navorsing is in 2011 gepubliseer.
In totaal is meer as 12 000 stukke menslike been op die Tollense -terrein opgegrawe, en meer as 140 individue is uit die beenmateriaal geïdentifiseer. Dit was jong volwasse mans met 'n goeie algemene gesondheid wat perimortem trauma opgedoen het deur lang- en kortafstand wapens. Sommige geneesde beenletsels dui aan dat hulle ervare vegters was. Aanvanklike DNA en stabiele isotoopontledings het bevind dat sommige individue nie in die Tollense -vallei was nie, hoewel dit nie duidelik was waar hulle oorspronklik vandaan kom nie.
In 2016 het 'n nuwe argeologiese verkenning van die terrein iets ongewoons en baie betekenisvol ontdek: 'n groep van 31 voorwerpe wat vermoedelik die persoonlike gereedskapstel van 'n kryger uit die Bronstydperk was. Die artefakte is gevind deur duikers in die rivierbedding op die plek met die naam Weltzin 28. Verskeie brons -artefakte en#8212 gereedskap, penne, pylpunte en#8212 is al op hierdie plek gevind, maar hierdie groep bronsskrootstukke was nou saamgevoeg selfs na millennia in 'n rivier, so hulle moes in 'n houthouer gewees het, toegedraai in 'n tekstiel wat lankal ontbind het.
Die samestelling bevat 'n brons aal met 'n berkhout handvatsel, 'n seldsame geboë sekelmes, 'n beitel, brons lakfragmente, stukkies, brons afvalstukke, 'n sterversierde gordeldoos van die Dabel-tipe, drie speldspelde en 'n brons spiraal. Drie brons silinders in die samestelling was moontlik die hegstukke van die verrotte houer.
Radiokoolstofdatering van die versameling voorwerpe toon aan dat die vondste tot die slagveldlaag behoort en dat dit waarskynlik die persoonlike toerusting van een van die slagoffers was. Die bevindings is bestudeer in 'n tesis deur Tobias Uhlig en die nuwe resultate maak dit al hoe duideliker dat daar 'n massiewe gewelddadige konflik in die ouer Nordiese Bronstydperk was (2000–1200 vC). Trouens, onlangse bewyse dui daarop dat dit waarskynlik op groot skaal was en duidelik buite streeksgrense strek.
Professor Thomas Terberger, van die departement voor- en vroeë geskiedenis aan die Universiteit van Göttingen, sê: "Dit is die eerste ontdekking van persoonlike besittings op 'n slagveld en dit bied insig in die toerusting van 'n kryger. Die gefragmenteerde brons is waarskynlik gebruik as 'n vorm van vroeë geldeenheid. Die ontdekking van 'n nuwe stel artefakte gee ons ook leidrade oor die oorsprong van die manne wat in hierdie geveg geveg het, en daar is toenemende bewyse dat ten minste sommige van die krygers in Suid -Sentraal -Europa ontstaan ​​het. "
Die studie van die onlangse ontdekking is in die tydskrif gepubliseer Oudheid.
'N Mammoettand van 8 voet in Beiere gevind
Argeoloë het 'n indrukwekkende groot mammoettand in die Beierse stad Riekofen ontdek. Die span het verwag om oorblyfsels van die stad uit die 15de eeu te vind, sodat die ontdekking van reusagtige oorblyfsels uit die ystydperk 'n verrassing was. Die slagtand moet nog met radiokoolstof gedateer word, maar mammoete het ongeveer 20 000 jaar gelede uitgesterf in die huidige Beiere.
Op 'n lengte van agt voet bevat die slagtand nog steeds die punttand. Die grootte dui aan dat dit waarskynlik aan 'n volwasse bul behoort het. Mammoetbene is nie ongewoon nie, maar byna volledige slagtande van aansienlike lengte is uiters skaars. 'N Ander reuse -relikwie is reg langs die slagtand gevind. Dit is 'n been van ongeveer een voet by twee voet in afmetings, waarskynlik ook van 'n reuse. Dit is tans nie bekend of dit van dieselfde dier as die slagtand afkomstig is nie.
Dr.Christoph Steinmann, argeoloog van die Beierse staatskantoor vir die bewaring van monumente, meen die slagtand en been was 'n geruime tyd onder water, wat dit gehelp het om dit te bewaar. Daar was vroeër 'n draai in die Donau in hierdie gebied, en die dik, nat grond het konstante druk op die eksterne lae van die tand uitgeoefen. Selfs toe die dentien wat die struktuur in die slagtand vorm, kraak en uitmekaar val, bly die buitenste lae ongeskonde. As hulle in droë grond was en aan lug blootgestel was, sou hulle verbrokkel het.
Om hierdie gevaarlike blootstelling te voorkom, het paleontoloë die slagtand met gipsstroke bedek en verseker dat dit heel kan word sonder dat beenmateriaal verlore gaan. Konservators by die staatskantoor vir die bewaring van monumente sal die vog van die slagtand geleidelik in die loop van die volgende jaar of twee verwyder (vriesdroging of PEG, vermoed ek). Sodra dit gestabiliseer is, sal dit in die museum vertoon word.
Die span het terloops wel gevind waarna hulle oorspronklik gesoek het. Hulle het 'n put, vullisgate, 'n oond, potskerwe en die oorblyfsels van 'n Grubenhäuser, 'n puthuis of gesinkte huis uit die Middeleeuse dorp ontdek.
Interessante nota uit die persverklaring. In Beiere voldoen argeologiese opgrawings aan dieselfde regulasies vir veilige afstand wat konstruksieterreine beheer, so daar word in Duitsland opgrawe, wat 'n atipies lae sterftes in koronavirus het, toe hulle in soveel ander lande as onontbeerlik gesluit is.
Polo -donkiebeendere gevind in die adellike vrou van die Tang -dinastie en die graf van#8217
Argeoloë het die bene van waarskynlike polo-esels in die graf van 'n adellike vrou uit die Tang-dinastie (618-907 n.C.) geïdentifiseer. Tekste uit die Tang-era beskryf wel die sport van lvju, of donkiepolo, gespeel deur koninklikes en adel, maar dit is die eerste argeologiese bewys daarvan.
Die graf is in 2012 ontdek in Xi 'an, antieke Chang 'an, eens hoofstad van die Tang -dinastie. Die baksteenstruktuur het 'n vertikale ingang, 'n gang en 'n grafkamer met baksteenvloere. Die inhoud is in die oudheid geplunder, maar daar is 'n paar artefakte gevind, waaronder 'n loodbeugel en 'n klipskrif. Die graf en muurskilderye van bediendes en musikante tydens 'n begrafnisfees dui aan dat sy lid was van die sosiale elite. Die grafskrif bevestig haar status en identifiseer die graf as die van die Lady Cui Shi, vrou van Bao Gao, goewerneur van twee administratiewe streke in die laat Tang -dinastie. Op die inskripsie word gesê dat sy op 6 Oktober 878, toe sy 59 jaar oud was, oorlede is en 15 Augustus 879 begrawe is.
Chang 'an was aan die begin van die sypad geleë en donkies is hoog aangeslaan as pakdiere om goedere langs die handelsroetes te vervoer. Tang -dinastie -tekste verwys na die gebruik daarvan in huishoudings en pakdiere en in militêre en regeringsvervoer. 'N Edik van die tydperk het verbied dat esels doodgemaak of geëet word. Dit was bekend dat gewone mense hulle vervoer, maar nie die hoër klasse nie.
Polo het vermoedelik in Persië ontwikkel en oos versprei deur die invloed van die Partiese Ryk (ongeveer 247 v.C. – 224 n.C.). Polo wat te perd gespeel is, is gestig as 'n gesogte sport in Sentraal -China. By die Tang -hof was dit gewaardeer as 'n bewysveld vir kavallerie -vaardighede, maar dit was gevaarlik, selfs dodelik om te speel. Lvju het stewiger, korter, makliker hanteerbare esels gebruik en het 'n beroep op vroue en ouer spelers gedoen.
Slegs twee beeldjies van donkies wat saal dra, is in Tang -grafte in Xi 'an opgegrawe. Die ontdekking van skeletale oorblyfsels van drie donkies tussen stapels dierbene in die gang en op die kis van die graf van Cui Shi bied navorsers die unieke geleentheid om hul bene te ontleed en te bepaal waarvoor hulle in die lewe gebruik is en waarom hulle begrawe is 'n edele vrou se graf.
Tandheelkundige analise het die verskillende spesies in die mengsel geïdentifiseer. Hulle ouderdomme word bepaal deur tandbars op die kake en drapatrone. Metings van metatarsale van drie individue bepaal hul grootte. Stabiele isotoopanalise is op die metatarsale van twee monsters gedoen. Mikro-CT-skanderings is gedoen van drie humeri van twee donkies om die biomeganiese spanning wat hulle ondergaan het te bepaal, 'n merker of hierdie donkies pakdiere in die lewe is. Met radiokoolstof-datering is gevind dat die donkies se datumreeks saamval met die in die grafskrif, 856-898 n.C.
'N Wenk waarom hulle in die grafkelder van Cui was, sê die Washington -universiteit in Fiona Marshall, antropoloog in St. Louis, kan lê in die identiteit van haar man, Bao Gao. Antieke tekste onthul dat die polo-obsessie keiser Xizong Bao tot die rang van generaal bevorder het vanweë sy vaardighede op die polovelde. Polo was baie gewild tydens die Tang -dinastie - vir beide vroue en mans - maar dit was ook gevaarlik dat ruiters wat van hul perde geslinger is, gereeld beseer of doodgemaak is. As 'n vrou soos Cui aan 'n speletjie wou deelneem, sou dit 'n veiliger alternatief gewees het om op 'n donkie te ry - stadiger, stewiger en laer op die grond.
Toe die navorsers, onder leiding van die argeoloog Songmei Hu van die Shaanxi Provinsiale Instituut vir Argeologie, die grootte van die eselbene in die graf van Cui ontleed, het hulle gevind dat hulle te klein was om goeie pakdiere te wees. Gerekenariseerde tomografie -skanderings van die beenbene onthul strespatrone soortgelyk aan 'n dier wat gereeld gehardloop en gedraai het, eerder as een wat stadig in 'n enkele rigting gestroom het. Gesamentlik dui die bewyse daarop dat Cui polo gespeel het as 'n donkie, berig die navorsers vandag in die Oudheid. Die edelvrou se donkies is moontlik ritueel geoffer toe sy gesterf het sodat Cui in die hiernamaals kon bly speel.
Daar is geen rookwapen nie ... [maar] daar is regtig geen ander verduideliking wat sinvol is nie, sê Marshall en voeg by dat die bevinding dui daarop dat die Tang -dinastie -esels in groter aansien was as wat vermoed word.
'N Nuwe studie het bevind dat Neanderthalers, in teenstelling met die algemene opvatting, 'n paar seevleis vir hulle gehou het. Oorblyfsels van mariene voedsel ontbreek op Neanderthaler -terreine in Europa, terwyl die anatomies moderne mense wat in Afrika woon terselfdertyd uitgebreide bewyse agtergelaat het van gereelde verbruik van watervoedsel. Omdat mariene voedsel baie omega-3-vetsure bevat wat die breinontwikkeling bevorder, het hierdie dieetverskil 'n rol gespeel in hoe gevorderde kognitiewe vaardighede onder mense van moderne anatomie gegroei het en nie by ander argaïese menslike spesies nie.
Die afwesigheid van bewyse is egter nie 'n bewys van afwesigheid nie, soos die aforisme lui, en 'n groot deel van die kus -Europa is in die laaste ystydperk deur die groei en beweging van ysdekke en die styging van seevlakke na hul ontdooiing versterk. Gruta da Figueira Brava, 'n seegrot 20 myl suid van Lissabon, Portugal, aan die ander kant, is uniek beskerm teen erosie en onderdompeling vanweë sy ligging op 'n steil rak van die Arrábida -bergreeks.
Vandag het die grot drie ingange in 'n krans wat uitkyk oor die water, maar gedurende die laaste interglaciale tydperk toe die Neanderthalers ongeveer 86 000 tot 106 000 jaar gelede daar gewoon het, was dit net 'n kilometer van die see af. 'N Span internasionale navorsers onder leiding van João Zilhão van die Universiteit van Barcelona het die grotskuiling opgegrawe en duidelike bewyse gevind dat die Neanderdal -bevolking gereeld mariene dierehulpbronne gereeld en deeglik benut het.
Hulle het krappe geëet, bruin en spinnekop, 'n verskeidenheid weekdiere, mossels, mossels — vis — haaie, paling, seebrasem en#8212 seevoëls en#8212 aalsoorte, reiers, gannets, auk — watervoëls — loons, mallards, ganse — en mariene soogdiere — dolfyne en robbe. Die digtheid van die oorblyfsels is vergelykbaar met dié wat gevind is in die Afrika Middeleeuse Steentydperk en Laaste Interglaciale terreine in Afrika. Dit oorskry selfs laasgenoemde wat krap en vis betref.
Hulle gastronomiese genot van watersoorte was nie uitsluitlik nie. Hulle het ook gejaagd wild, bokke, perde, aurochs en#8212 en ander klein landdiere soos skilpaaie gejag. Plante — olywe, vye — was ook op die spyskaart. Hulle het uitgebrei kos gemaak en volwasse dennebolle gebêre om die neute gedurende die winter te eet.
Figueira Brava bied die eerste rekord van 'n beduidende verbruik van mariene hulpbronne onder die Neandertals in Europa. Taphonomiese vooroordele en terreinbewaring verklaar waarom hierdie soort rekord nie voorheen in Europa gevind is op die skaal wat onder coeval-Afrikaanse bevolkings voorkom nie. In ooreenstemming met die vinnig versamelende bewyse dat Neandertals 'n volledig simboliese materiële kultuur besit, bevraagteken die bestaansgetuienis wat hier gerapporteer word die gedragsgaping wat hulle gedink het hulle van moderne mense sou skei.
Wil u 'n bietjie gemmerbier saam met u lood gebruik?
Hierdie Februarie is 600 Victoriaanse bierbottels uit steengoed onder 'n ou keldertrap in Leeds gevind. Hulle is versigtig gestapel onder die trappe van wat vroeër in die laat 19de eeu die Scarborough Castle Inn was. In 1931 word die terrein van die voormalige herberg deur die Tetley -onderneming bekom en word dit deel van Tetley's Brewery, 'n Art Deco -fabriek wat nou opgegrawe word vir herontwikkeling.
Die opgrawing word onderneem om 'n gebied te ondersoek wat strek oor die voormalige lyn van Hunslet Lane in die suidelike benadering tot gedurende die Middeleeuse en latere tydperke.
Langs die pad is daar die oorblyfsels van die Scarborough Castle Inn, eiendomme langs die voormalige South Terrace en werkersbehuising is gerig op uitgrawing.
Hierdie opgrawing bied argeoloë 'n seldsame kans om die sosiale ontwikkeling van hierdie deel van Leeds vanaf die laat Middeleeue tot vandag toe te ondersoek.
David Williams, by Archaeological Services WYAS, het gesê: " Hierdie opgrawing gee ons 'n wonderlike geleentheid om 'n deel van die Georgiese en Victoriaanse Leeds te ontdek. Die resultate tot dusver gee 'n werklike insig in die daaglikse lewens van die voormalige inwoners van Leeds gedurende hierdie tydperk. "
Dit blyk nogal 'n gevaarlike daaglikse lewe. Die bottels was meestal gemmerbier. Etikette dui aan dat die meeste bottels deur J. E. Richardson van Leeds vervaardig is, hoewel verskillende plaaslike brouerye verteenwoordig is.
Let wel: die oorspronklike gemmerbier wat in die middel van die 18de eeu in Engeland gemaak is, was nie die koeldrank met soet koolzuur wat dit vandag is nie. Dit was 'n gegiste drank met 'n stukkie bier, maar die smaak van gemmer. Water, gemmer, suiker en 'n kombinasie van gis en bakterieë -aanvangskultuur, bekend as die gemmerbierplant (GBP), is gefermenteer om 'n borrelende, pittige alkoholiese drank te skep. Gemmerbier kan 'n goeie oplossing kry met tot 11% alkohol.
Steengoedbottels soos dié wat in die Leeds -vonds gevind is, was die sleutel tot die sukses van gemmerbier as 'n gewilde en kommersieel lewensvatbare uitvoerproduk. Engeland vervaardig steengoedbottels van so 'n hoë gehalte dat dit sonder katastrofiese breek gestuur kan word. Gemmerbier het ná 1835 nog meer gewild geword toe 'n verbeterde glaswerkproses vir steengoed uitgevind is. Die bottels, propvol en bedraad soos sjampanje vandag, het vir onbepaalde tyd geduur, die bier binne bewaar deur die alkohol en natuurlike koolzuur.
Sommige van die Leeds -bottels het hul kurke ongeskonde en vloeistof het nog steeds binne -in geslinger. Twee van die bottels met vloeistof is na die West Yorkshire Joint Services gestuur vir toetsing. Die resultate was verbasend. Die alkoholinhoud was 'n beskeie 3%. Die loodinhoud was indrukwekkend .13 mg/l, wat hierdie swak bier maar sterk gif maak. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie is die veilige loodkonsentrasie in water 0,01 mg/l (dit is 'n nul vir kinders), maar daar is geen veiligheid by die inname van lood nie, omdat dit mettertyd en onomkeerbaar in die liggaam ophoop. beskadig die senuweestelsel.
Die waarskynlike bron van die besmette gemmerbier was loodwaterpype. Die water was besmet voordat dit selfs in aanraking gekom het met die ander bestanddele wat dit gemmerbier sou maak, sodat die hoë loodvlak in die drank van dag een af ​​voorkom.
Nuwe datum vir uitgrawe kano
'N Uitgrawe kano wat in 1939 uit die Squam Lake in die middel van New Hampshire getrek is, is aansienlik ouer as wat voorheen vermoed is, en dateer uit die middel van die 16de eeu.
Dit is ontdek deur James King en Harold Smith van Tilton toe hulle visvang op Squam Lake in 1936. Dit was onder 14 voet water, en hulle het dit nie dadelik herwin nie. Hulle het dit wel dopgehou, en in Augustus 1939 kon hul vriend Horace Wheaton dit na die oppervlak lig. Dit het hom 15 duike geneem om die klippe wat die kano vasgemaak het, aan die meer te verwyder en dit na die oppervlak te lig. Die kano was 14 voet lank, drie voet breed en 15 sentimeter diep, en daar was ook 'n spaan binne, maar dit het verbrokkel toe Wheaton daaraan geraak het. Die drie mans het die kano in 'n motorhuis in Tilton vertoon en dit het 'n paar weke baie besoekers gekry.
Toe dit die eerste keer uit die meer steek, was die aanname dat dit 'n ou Indiese kano was, maar vroeg in September het 'n nuwe verhaal ontstaan. Inwoners beweer dat dit in die tweede helfte van die 19de eeu deur een Bartlett Smith van Holderness gesny is. Hy het 'n groot boom afgekap en dit uitgegrawe om op die meer as 'n vaartuig te gebruik. Helaas, hy het sy kanovaardighede oorskat en tydens die eerste poging van Smith om die meer van Holderness oor te steek, sak die vaartuig. Hy het dit op die seebodem laat vaar en daar bly dit tot 1939.
Daar was 'n paar slegte praatjies oor die behoud van die kano as 'n soort eienaardige artefak van die oulike tye, maar uiteindelik wou niemand in New Hampshire die boot aanvat nie, sodat dit uiteindelik in die Shelburne Museum in Vermont beland het, wie se kenners dit korrek geïdentifiseer het. as 'n inheemse Amerikaanse artefak.
In 2019 keer die kano terug na New Hampshire, nou onder die sorg van die Holderness Historical Society. Weereens was dit van plaaslike belang, en besoeke aan die historiese samelewing het tienvoudig geword. Hulle het besluit om 'n nuwe analise te ondergaan om die kano te dateer en die ware geskiedenis daarvan te bepaal.
Die uiters ingewikkelde proses om die kano te dateer, het begin met die neem van 'n klein steekproef van die hout en blootstelling aan 'n reeks strestoetse: vriesdroog tot minus -107 grade Celsius om alle vog te verwyder, en verhit dit dan tot meer as 110 grade Celsius om spore van yster en kalsiumkarbonate te verwyder.
Deur gebruik te maak van gesteriliseerde instrumente, is die monster in 'n kwartsbuis geplaas met koperoksied en silwer wat bygevoeg is voordat dit onder 'n vakuum onder waterstofvlam verseël is en by 820 grade verbrand is.
Die monster is toe radiokoolstof gedateer tot die middel van die 17de eeu, 'n goeie honderd jaar voordat Engelse setlaars Squam Lake ontdek het. Toe Samuel Lane sy oewers in 1751 ondersoek, sien hy bewyse van vestiging en landbou deur die Penacook-Abenaki-mense van die Algonquin Federasie. Artefakte wat verband hou met die Cowasuck Band is rondom die meer en die rivier opgegrawe.
Deskundiges teoretiseer dat die houer -kano ongetwyfeld deur die inheemse Amerikaners tydens die vroeë kontakperiode gemaak is, sonder dat daar merke van metaal of gereedskap gevind is, en 'n omgekeerde agterstewe met boog en sye van verskillende diktes. "
Teen die middel van die 1600's het die meer manoeuvreerbare berkbas-kano die omslagtige uitgrawing vervang, sodat hierdie Squam Lake-artefak waarskynlik verlaat is.
Die kano word van Junie tot September in die Holderness Historical Society Museum vertoon. Hou duim vas.
Besoek die Winchester Mystery House
Die beroemde Winchester Mystery House in San Jose, Kalifornië, is gesluit tot ten minste 7 April, maar die museum het 'n uitgebreide videotoer van 41 minute saamgestel vir ons genot op afstand.
Die Manchester is gebou deur Sarah Winchester, weduwee van die geweermagnaat William Wirt Winchester. Toe hy in 1881 sterf, het sy vrou 'n groot fortuin in kontant en voorraad geërf, wat haar 'n half miljard dollar se geld ter waarde van $ 1 miljoen verdien het en een van die rykste vroue ter wêreld. Volgens die legende is dit baie legendaries, aangesien Sarah geen korrespondensie of tydskrifte oor die onderwerp gelaat het nie, en dat geen familie, vriende of lojale werknemers ooit 'n verduideliking gegee het nie, verwoes deur die verlies van haar man en dogter , het sy die advies ingewin van 'n Boston -medium genaamd Adam Coons. Na 'n seance het hy haar vertel dat sy agtervolg is deur die duisende burgeroorlogsoldate en Indiërs wat deur Winchester -vuurwapens doodgemaak is, en dat die enigste manier om die wraakgierige gees te paai, was om die Winchester -geld te gebruik wat sy geërf het om te bou vir hulle 'n huis. 'N Ander oorsprongsverhaal beweer dat 'n medium vir haar gesê het dat sy sou sterf sodra die huis klaar was, en sy het gesorg dat die bouwerk voortgaan tot haar laaste asem. Daar is geen bewyse dat dit ooit gebeur het nie.
In 1884 verhuis sy na Kalifornië en koop 'n plaas van 161 hektaar in Santa Clara-vallei van dr. Robert Caldwell. Daar was reeds 'n beskeie plaashuis met agt kamers op die perseel, maar die visie van Sarah was baie vinniger. Sy het 38 jaar lank haar bemanning van timmermanne en messelaars in skofte laat werk, sodat die bouwerk 24-7, 365 dae per jaar voortgegaan het. (Weereens, dit is die legende dat iemand waarskynlik af en toe 'n bietjie tyd geneem het.) Gebou en gebou en 'n herehuis met honderde kamers, kamers binne-in kamers, onafgehandelde kamers, doolhowe van gange, doodloopstrate, trappe wat kortpaaie is van die een deel van die huis na die ander, trappe wat nêrens heen lei nie, deure wat na mure oopmaak, deure wat na buite oopmaak twee verdiepings bo, klein deure, groot deure, koepels, torings, vensters van elke vorm en grootte, dakvensters in vloere, priemgetalle, veral 13, oral. Op 'n stadium was daar selfs 'n toring met sewe verdiepings, maar dit is vernietig in die Frisco -aardbewing in 1906.
Toe sy op 5 September 1922 sterf, het die werk onmiddellik gestaak. Daar is nog spykers wat half teen die mure ingehamer is. Die ryk afgeslote weduwee en haar labirintiese herehuis was toe al bekend. Die villa was bekend as die Spirit House en gerugte was vol oor nagtelike séances, oorvloedige spook en '8220 bose geeste' wat deur Sarah Winchester se argitektoniese dwaashede verwar is.
Sy het haar boedel oorgelaat aan die liefdadigheidsorganisasies wat sy ondersteun het, toegewyde werknemers en familie. Die meubels van die huis is verkoop en die herehuis het in 1923 vir toere begin. Miljoene besoekers het sedertdien in die eeu sy eksentrieke vloere getrap. U kan nou feitlik vanuit u gemak by hulle aansluit, miskien die toer agtervolg met 'n kykie na die gruwelriller Winchester met Helen Mirren in die hoofrol wat nou op Showtime verskyn en op Hulu stroom.
U kan ook kaartjiebewyse met afslag koop vir 'n besoek aan die herehuis wat geldig is tot Mei 2021. Die bewysstukke kos $ 26, $ 13 op die gewone kaartjieprys.Die inkomste uit die koopbewyse sal help om die ligte aan te sit en kos op die tafel vir die werknemers van die museum terwyl die Winchester House gesluit is.
Muntstukke onder die Slowaakse kerkvloer gevind
Onder die vloer van 'n kerk in die stad Obišovce, naby Košice, in die ooste van Slowakye, is 'n hoop 500 muntstukke uit die vroeë 18de eeu ontdek. Die troepe muntstukke is in 'n keramiekbeker bedek wat met 'n plaat of klip bedek was.
Dit is gevind in die fondamente van die Renaissance -kerk wat in die 19de eeu gesloop is en die huidige kerk daaroor gebou is. Die fondamente is ontdek toe die vloer van die kerk verwyder is. Argeoloë het die strukturele oorblyfsels ondersoek en afgekom op die vullis wat onder die oorspronklike klipvloer naby die westelike ingang gestop is.
Die meeste muntstukke is salarisborde wat uitgereik is deur die vele myne in die destydse Bo -Hongarye. Koper, yster, silwer en edelstene is ontgin in die oostelike Slowakye velde sedert die koms van die 9de eeu van die Hongaarse stamme. In die 15de eeu het die vyf belangrikste myndorpe, waaronder Košice, verenig om hul belange te bevorder. Hulle het muntstukke wat muntstukke en salarisborde vervaardig het waarmee die mynwerkers betaal is. Die houer bevat ook silwer muntstukke, wat vermoedelik afsonderlik toegedraai was in 'n linne -tekstiel, en 'n paar Poolse munte. Vanaf die datums op die muntstukke, was die vroegste wat die vullis begrawe kon word, 1702.
Toe die muntstukke in die kas gestoor is, was Slowakye deel van die koninkryk van Hongarye wat deur die Katolieke Habsburgers regeer is en onder gereelde aanval deur die Ottomaanse Ryk. In die 17de eeu het Protestantse Magyar-adellikes wat van Turkse invalle gevlug het, na Bo-Hongarye, hedendaagse Slowakye, verhuis en die demografie van die streek tydelik aan die meerderheid Protestantse kant gegee. Hulle het 'n bondgenootskap met die Transsylvaniese prins István Thököly gehad in die mislukte sameswering van Magnate om Leopold I in 1670 omver te werp, en weer met sy seun Imre Thököly tydens sy opstand teen Habsburg in 1678.
Imre, verbonde aan die Ottomaanse sultan, het beheer geneem oor gebiede in Oos- en Sentraal-Hongarye, wat die kortstondige vorstedom Opper-Hongarye tot stand gebring het wat grootliks ooreenstem met die grense van Slowakye. Teen 1685 het hy daarin geslaag om in die geveg deur die Habsburgers verslaan te word en die Turke te laat vies maak, sodat die vermeende owerheid nie meer was nie. Die Groot Turkse Oorlog tussen die Ottomaanse Ryk en die Holy League eindig in 1699 met die Habsburgers in beheer van Hongarye.
Die boereleër van Thököly het egter steeds teen die Habsburgers geveg, en in 1703 het die Hongaarse prins Francis II Rákóczi hulle gelei in 'n opstand teen die Habsburgse Heilige Romeinse Ryk, en was toe besig met die Spaanse opvolgingsoorlog. Die Rákóczi -opstand het geduur tot hul oorgawe in 1711.
Aangesien die streek aan die einde van die 17de en vroeë 18de eeu in soveel godsdienstige en politieke onstuimigheid vasgevang was, lyk dit ongetwyfeld verstandig om muntstukke bymekaar te maak en weg te steek.
Natuurbewaarders sê dit is waarskynlik dat die priester van die plaaslike kerk en gemeente die geld ingesamel en onder die vloer weggesteek het in tye van onrus. Dit is waarskynlik dat hy, toe hy weg is, weggelaat het om iets oor die geld onder die vloer te sê, en dit is vergeet.
Die historiese bronne verklaar dat nadat die Thӧkӧly -opstand verby was, iewers tussen 1685 en 1687, 'n Katolieke priester na die Kysak -gemeente teruggekeer het. Obišovce het destyds tot hierdie gemeente behoort. Die priester was 'n Pool, hy was blind in sy een oog en iewers in die 1690's het hy heeltemal blind geword. Die kerk was tot 1705 onder die beheer van die Katolieke kerk toe rebelle dit geplunder het en dit vir drie jaar as 'n puin gelaat het. Die Poolse priester is verdryf en hy keer terug na Pole.
Fulvia se vrou van Mark Anthony, die eerste Romeinse vrou wat op Romeinse munte verskyn het.
Fulvia (ongeveer 83 v.C. - 40 v.C.) was 'n aristokratiese Romeinse vrou wat gedurende die Laat -Romeinse Republiek geleef het. Sy het toegang tot mag verkry deur haar huwelik met drie van die mees belowende mans van haar generasie, Publius Clodius Pulcher, Gaius Scribonius Curio en Marcus Antonius. Al drie mans was polities aktiewe volksgenote, tribunes en ondersteuners van Julius Caesar. Alhoewel sy meer bekend is vir haar betrokkenheid by die loopbaan van Antony, glo baie geleerdes dat sy polities aktief was saam met al haar mans.
Fulvia word in die geskiedenis van die laat -Romeinse Republiek onthou vir haar politieke ambisie en aktiwiteite. Sy is veral bekend vir haar aktiwiteite tydens haar derde huwelik en haar betrokkenheid by die Perusine -oorlog van 41–40 vC. Sy was die eerste Romeinse nie-mitologiese vrou wat op Romeinse munte verskyn het.
Geboorte en vroeë lewe
Fulvia is gebore en getoë in Rome of Tusculum. Haar geboortedatum is nie bekend nie.Fulvia was lid van die Fulvia -gens, afkomstig uit Tusculum. Die Fulvii was een van die mees vooraanstaande Republikeinse plebeiaanse adellike gesinne in Rome. Verskeie lede van die familie het konsulskap verkry en senatore geword, hoewel geen lid van die Fulvii as konsul opgeteken is na 125 vC nie. Fulvia was die enigste kind van Marcus Fulvius Bambalio en Sempronia. Haar vader Marcus het die bynaam Bambalio gekry, van Latyn tot hakkel, vanweë sy huiwering in spraak. Haar oupa aan moederskant was Sempronius Tuditanus, wat deur Cicero beskryf is as 'n gek, wat graag sy geld vir die mense van die Rostra wou gooi
Huwelik met Clodius Pulcher
Haar eerste huwelik was met Publius Clodius Pulcher, omstreeks 62 v.C. Fulvia en Clodius het twee kinders saam gehad, 'n seun met die naam Publius Clodius Pulcher en 'n dogter, Clodia Pulchra. As 'n paartjie het hulle oral saam gegaan. Clodia trou later met die toekomstige keiser Augustus.
Clodius was 'n gewilde aristokratiese politikus wat uiters gewild was onder die stedelike massas, en Plutarch het hom as 'n demagoge beskou, veral as 'n vyand van Cicero's as gevolg van sy betrokkenheid by die Bona Dea -aangeleentheid. In 62 vC het Clodius as 'n vrou aangetrek en die huis van Julius Caesar binnegegaan terwyl die heilige (en slegs vroulike) rituele van die Bona Dea uitgevoer is. Beskuldig van "incestum ", verdedig Clodius homself deur te verklaar dat hy nie in Rome was nie, die dag van die heilige rites, 'n alibi wat deur Cicero in die hof weerlê is, wat 'n lewenslange vyandskap tussen die twee mans veroorsaak het.
In 52 vC hardloop Clodius om praetor en politieke mededinging met 'n konsulêre mededinger, Titus Annius Milo, wat tot geweld lei. Milo en sy bende het Clodius op 18 Januarie op die Appian Way vermoor, die pad wat deur Clodius se voorouers gebou is. Fulvia verskyn eers na sy dood in die rekord. Sy treur in die openbaar oor sy liggaam en sleep dit deur die strate van Rome, wat vanweë sy gewildheid 'n woedende skare aanhits wat sy lyk geneem en in die senaat veras het. Fulvia en haar ma Sempronia was teenwoordig by die verhoor van Milo, en Fulvia was die laaste getuienis wat die vervolging gelewer het. Milo is verban vir sy misdaad.
Terwyl hy gelewe het, het Clodius beheer oor baie bendes gehad, en Fulvia het die mag en status wat met hul lojaliteit gepaard gegaan het, behou. Daar is bewyse dat sy moontlik betrokke was by die organisering van die kollegia. As weduwee en moeder van sy kinders van Clodius, was sy ook 'n simbool en herinnering aan hom, en kon sy hierdie mag aan haar toekomstige mans oordra.
Huwelik met Scribonius Curio Haar weduweeskap het nie lank geduur nie, aangesien die gebruiklike tydperk van rou vir Romeine tien maande was. Fulvia trou heel waarskynlik met haar tweede man, Gaius Scribonius Curio, kort nadat hierdie tydperk verby was. Hulle is getroud in 52-51 vC. Net soos Clodius, was Curio baie gewild onder die plebeiërs. Hy was afkomstig van 'n minder gesiene familie as Clodius, afkomstig van 'n nuwe konsulêre gesin, maar hy het moontlik meer rykdom gehad Alhoewel aanvanklik 'n optimum, het Curio 'n popularis geword kort nadat hy met Fulvia getrou het, en het hy baie van die populistiese beleid van Clodius voortgesit. Hy het gou belangrik geword vir Gaius Julius Caesar en Clodian -ondersteuners. In 50 vC, die jaar nadat hy met Fulvia getroud is, wen Curio die verkiesing as 'n tribune.
Curio is vermoor terwyl hy in 49 vC vir Julius Caesar in Noord -Afrika veg, deur die leër van koning Juba I van Numidia. Tydens die burgeroorlog was Fulvia heel waarskynlik in Rome of naby, vanweë die keiser se troepe wat Italië oorgeneem het. Destyds sou sy haar twee kinders deur Clodius gehad het en was sy óf swanger met die seun van Curio, óf het hom geboorte gegee.
Fulvia With the Head of Cicero deur Pavel Svedomsky
Na die dood van Curio in Afrika, was Fulvia steeds 'n belangrike weduwee in elite -kringe. Sy het 'n belangrike band met Clodius en sy kliënte gelewer, haar vrugbaarheid bewys en kon 'n man geld en politieke organisasie aanbied. Haar man sou ook die stiefpa van Clodius ' -kinders word, wat hom verder verbind met die Clodiaanse politiek.
Fulvia se derde en laaste huwelik was met Mark Antony in 47 of 46 vC, 'n paar jaar na die dood van Curio, hoewel Cicero voorgestel het dat Fulvia en Antony 'n verhouding gehad het sedert 58 vC. Cicero het in sy Filippense oor hul verhouding geskryf as 'n manier om Antony aan te val. Volgens hom, terwyl Fulvia en Antony getroud was, het Antony een keer 'n militêre pos verlaat om gedurende die nag terug te sluip na Rome en persoonlik 'n liefdesbrief aan Fulvia te gee waarin hy sy liefde vir haar beskryf en hoe hy opgehou het om die beroemde aktrise Cytheris te sien. Cicero het ook voorgestel dat Antony vir haar geld met Fulvia trou. Ten tye van hul huwelik was Antony 'n gevestigde politikus. Hy was reeds in 49 v.C. tribune, het onder leiding van die keiser kommandeer en was in 47 v.C. meester van die perd. As 'n paartjie was hulle 'n formidabele politieke mag in Rome en het hulle twee seuns saam gehad, Marcus Antonius Antyllus en Iullus Antonius.
Plutarchus was van mening dat Fulvia Antony sterk beïnvloed het en dat die voormalige Clodiaanse beleid deur hom voortgesit is. Gedurende hul huwelik het Fulvia Antony verdedig teen die aanvalle van Cicero, sy gewildheid onder sy soldate gehandhaaf en die verhoging van Octavianus aan bewind belemmer. beter bron nodig] Trouens, Fulvia behou steeds die steun van bendes wat voorheen deur haar eerste man, Clodius, beheer is. Antony kon die steun kry deur hom in die openbaar te assosieer met Clodius ' kinders. Deur Fulvia kon Antony Clodius ' bendes gebruik in sy eie bendeoorloë teen Dolabella
Nadat Gaius Julius Caesar vermoor is, word Antonius die magtigste man in Rome. Fulvia was sterk betrokke by die politieke nadraai. Na die dood van Caesar besef die senaat sy gewildheid en verklaar dat dit al die beplande wette van Caesar sal aanvaar. Antony het die besit van papiere van Caesar verkry, en met die vermoë om papiere ter ondersteuning van enige wet te vervaardig, het Fulvia en Antony 'n fortuin verdien en groot mag gekry. Sy het Antony na bewering in 44 vC na sy militêre kamp by Brundisium vergesel.  Appian het geskryf dat in 44 Desember en weer in 41 vC, terwyl Antony in die buiteland was en Cicero hom beywer het om Antony as 'n vyand van die staat verklaar te word, Fulvia probeer het om sulke verklarings te blokkeer deur ondersteuning vir Antony te vra
Antony vorm saam met Octavianus (die toekomstige keiser Augustus) en Marcus Aemilius Lepidus die tweede triumviraat op 43 v.C. en begin aanklagte doen. Om die politieke alliansie te versterk, was die dogter van Fulvia, Clodia, getroud met die jong Octavianus. Appian en Cassius Dio beskryf Fulvia as betrokke by die gewelddadige beskuldigings, wat gebruik is om vyande te vernietig en geld wat nodig is om beheer oor Rome te bewerkstellig. Antony het sy politieke vyande agtervolg, veral Cicero, wat hom openlik gekritiseer het omdat hy sy magte as konsul misbruik het ná die moord op Caesar. Alhoewel baie ou bronne geskryf het dat Fulvia graag wraak geneem het teen Cicero ter wille van Antony en Clodius, is Cassius Dio die enigste een wat die vreugde beskryf waarmee sy die tong van die dooie Cicero deurboor het met haar goue haarspelde, 'n laaste wraak teen die spraak van Cicero '.
Perusine -oorlog (41 vC tot 40 vC) en die dood van Fulvia
In 42 vC verlaat Antony en Octavianus Rome om die moordenaars van Julius Caesar, Marcus Junius Brutus en Gaius Cassius Longinus, te volg. Fulvia is agtergelaat as die magtigste vrou in Rome Volgens Cassius Dio het Fulvia die politiek van Rome beheer. Dio het geskryf dat die volgende jaar Publius Servilius en Lucius Antonius nominaal konsuls geword het, maar in werklikheid was dit Antonius en Fulvia. Sy, die skoonmoeder van Octavianus en die vrou van Antony, het geen respek vir Lepidus gehad vanweë sy luiheid nie, en self sake bestuur, sodat nóg die senaat nóg die mense in stryd met haar plesier sake gedoen het. "
Kort daarna het die triumvirs die provinsies onder hulle versprei. Lepidus het die weste ingeneem en Antonius is na Egipte, waar hy Cleopatra VII ontmoet het. Octavianus het in 41 vC na Rome teruggekeer om grond aan die veterane van die keiser af te gee, van die dogter van Fulvia geskei en Fulvia daarvan beskuldig dat hy op die hoogste mag streef. Uit vrees dat Octavian die veterane en lojaliteit opdoen ten koste van Antony, het Fulvia voortdurend saam met haar kinders na die nuwe nedersettings gereis om die veterane te herinner aan hul skuld aan Antony. Fulvia het ook probeer om die grondbesettings uit te stel totdat Antony na Rome teruggekeer het, sodat die twee triumvirs die eer kan deel. Met Octavianus in Italië en Antony in die buiteland het Fulvia met haar swaer Lucius Antonius verbond en Mark Antony in die openbaar onderskryf in teenstelling met Octavianus.
Hierdie optrede het politieke en sosiale onrus veroorsaak. In 41 vC het die spanning tussen Octavianus en Fulvia toegeneem tot oorlog in Italië. Volgens Appian was Fulvia 'n sentrale oorsaak van die oorlog, as gevolg van haar jaloesie oor die verhouding tussen Antony en Cleopatra in Egipte, het sy moontlik die spanning tussen Octavianus en Lucius verskerp om die aandag van Antony op Italië terug te trek. Appian het egter ook geskryf dat die ander hoofoorsake die selfsugtige ambisies van die bevelvoerders was en hul onvermoë om hul eie soldate te beheer.
Saam met Lucius Antonius het sy agt legioene in Italië grootgemaak om te veg vir Antony se regte teen Octavianus, 'n gebeurtenis bekend as die Perusine -oorlog. Die leër het Rome vir 'n kort tydjie beset, en Lucius het sy troepe in Praeneste georganiseer, maar het uiteindelik teruggetrek na Perusia (moderne Perugia), waar Octavianus hom beleër het. Lucius wag vir die legioene van Antony in Gallië om hom te hulp te kom. Onbewus van die oorlog was Antony egter nog in die oostelike provinsies, en sy legioene was onseker oor sy bevele en het Lucius nie gehelp nie. Alhoewel Fulvia tydens hierdie konflik in Praeneste was, is daar bewyse dat sy Lucius gehelp het. Volgens Appian het sy Ventidius, Asinius en Calenus uit Gallië gehaas om Lucius te help, en nadat sy nog 'n leër bymekaargemaak het, het sy dit onder bevel van Plancus na Lucius gestuur. het slingerkoeëls gebruik met persoonlike beledigings wat op Fulvia gerig is, en Octavianus het 'n vulgêre epigram geskryf wat in 40 vC op haar gerig is, met verwysing na die verhouding van Antony met die voormalige hofmeisie van Cappadocia Glaphyra. Dit word deur Martial opgeneem in een van sy eie gedigte:
Spittige sensor van die Latynse taal, gelees
ses onbeskofte verse van keiser Augustus:
Omdat Antony Glaphyra naai, het Fulvia gereël
hierdie straf vir my: dat ek haar ook fok.
Dat ek Fulvia fok? Wat as Manius my gesmeek het
om hom te pla? Sou ek? Ek dink nie so nie, as ek gesond was
" Of fok of baklei ", sê sy. Weet sy nie
is my prik vir my duurder as die lewe self? Laat die trompette blêr! "
Augustus, jy vergewe my slim boeke beslis,
aangesien u die deskundige is om met Romeinse openhartigheid te praat
Die beleg by Perusia het twee maande geduur voordat Octavianus Lucius in 40 Februarie v.C. oorgegee het. Nadat Lucius oorgegee het, het Fulvia met haar kinders na Griekeland gevlug. Appian skryf dat sy Antony in Athene ontmoet het, en hy was ontsteld oor haar betrokkenheid by die oorlog. Antony seil toe terug na Rome om Octavianus te hanteer, en Fulvia sterf aan 'n onbekende siekte in ballingskap in Sicyon, naby Korinthe, Achaea. Na haar dood het Antony en Octavian dit gebruik as 'n geleentheid om hul rusie op haar te blameer. Volgens Plutarchus was daar nog meer geleentheid vir 'n versoening met Caesar. Want toe Antony Italië bereik het, en Caesar klaarblyklik van plan was om geen aanklagte teen hom te maak nie, en Antony self bereid was om Fulvia die skuld te gee vir alles wat teen homself aangekla is. "  Na die dood van Fulvia, trou Antony met Octavianus Sy suster, Octavia Minor, om sy versoening met Octavian in die openbaar te demonstreer. Antony het nooit weer sy posisie en invloed in Italië herwin nie.
Toe Antony en Octavia getroud was, het sy alle Fulvia se kinders opgeneem en grootgemaak. Die lot van die dogter van Fulvia, Clodia Pulchra, na haar egskeiding met Octavian is onbekend. Haar seun Marcus Antonius Antyllus is in 30 vC deur Octavianus tereggestel in Alexandrië, Egipte. Haar jongste kind, Iullus Antonius, is deur Octavianus gespaar en van 40 vC deur Octavia Minor grootgemaak. Iullus trou met Octavia se dogter en Octavian se niggie Claudia Marcella Major en hulle het 'n seun Lucius Antonius en moontlik 'n dogter Iulla Antonia.
Skaars silwerpennie wat deur die detektor gevind is, verkoop op 'n veiling in Londen vir $ 54,000
'N Skaars silwerpennie van Ludica het £ 41,216 ($ 54,004 VS), insluitend fooie van altesaam 28,8 persent, tydens Dix Noonan Webb se veiling van 10 Maart behaal.
Beelde met vergunning van Dix Noonan Webb.
'N Metaalverklikker se vonds, 'n silwer sent van Ludica, 'n feitlik onbekende Saksiese koning van Mercia, het tydens 'n veiling van 10 Maart in Londen byna drie keer sy hoë skatting besef.
Die muntstuk is ontdek deur Andy Hall tydens metaalopsporing in Wiltshire. Dit het £ 41,216 ($ 54,004 VSA), insluitend die kopersfooi van 28,8 persent, ingesluit.
Die skatting van die munt was £ 10,000 tot £ 15,000 ($ 13,103 tot $ 19,654 VSA).
Nadat die munt groot belangstelling in die kamer en op die internet getrek het, is die muntstuk deur 'n versamelaar in die Verenigde Koninkryk aangekoop, het die firma gesê.
Die muntstuk het 'n geskepte borsbeeld van Ludica op die voorkant met die legende LUDICA REX MER, terwyl die agterkant die opskrif LUN/DONIA/CIVIT in drie reëls bevat. Ludica regeer net meer as 'n jaar in 826 tot 827 nC.
By Coombe Bissett, in Wiltshire, in Januarie 2016 tydens 'n georganiseerde soektog op landbougrond, is die muntstuk gevind begrawe 3 tot 4 duim diep in 'n verrotte stoppelveld. Hall het met behulp van 'n XP Deus -metaaldetektor die muntstuk in 'n bol modder gevind.
Hall het twee jaar lank opgespoor toe hy die muntstuk gevind het. Hy het gesien dat dit 'n Saksiese silwer sent was en het dit huis toe geneem voordat die modder versigtig verwyder is.
Nadat hy aanlyn navorsing gedoen het, het hy besonderhede gestuur aan die Fitzwilliam Museum in Cambridge, waar nuwe ontdekkings van vroeë Middeleeuse munte geregistreer is.Die egtheid van die muntstuk is aanvanklik bevraagteken omdat dit uniek en histories belangrik was.
Hall het toe die volgende drie jaar deur die deskundige laat ondersoek na die muntstuk, en hy het vir die metallurgiese ontleding betaal voordat dit egtelik verklaar is, volgens die veilinghuis.
Die vroegste gedokumenteerde geldeenheid in die Roemeense gebied was 'n 8 gram silwer drachma, uitgereik deur die Griek polis (π ο λ ι ς, stad) Histria (in die streek wat nou die Dobrogea is) in die jaar 480 vC. Dit is gevolg deur ander munte uitgereik deur ander Griekse poleis in Dobrogea. In die 4de eeu vC is die muntstukke van die Masedoniese konings Philip II en Alexander die Grote in Dacia gebruik, maar ook inheemse munte, insluitend die gevierde goud kosoni (so genoem na die Daciaanse koning wat op die meeste muntstukke, Koson of Coson, uitgebeeld word). In die 3de eeu v.C. of 2de eeu v.C. het die munt van Dacia in intensiteit toegeneem. Parallel met die plaaslike munte in Dacia het ook muntstukke uit Masedonië Prima, Thasos, Apollonia en Dyrrachium versprei. Net so, Romeinse munte soos Republikein en Imperial dinarii ook in die Daciese gebied versprei het, selfs voor die Romeinse besetting, net soos hulle na die Aurelian -toevlugsoord voortgegaan het, later vervang deur Bisantynse geld.
Vir makrofoto's van die kosons en afskrifte, sien
die beste webwerf vir munte met foto's en beskrywings by http://romaniancoins.org/
Cel mai mare tezaur dacic monetar de aur descoperit p ân ă acum pe teritoriul Rom âniei a fost prezentat în premier ă, ieri, la Alba Iulia. Tezaurul con ţine 144 de monede de tip koson, din aur, care c ânt ăresc peste un kilogram. Monedele care dateaz ă din anul 42 înainte de Hristos vor fi evalu la Bucure şti. Speciali ştii spun c ă acestea nu aveau valoare comercial ă şi erau acordate drept recompens ă solda ţilor din legiunile romane. Majoritatea sunt f ăcute din aur din Mun ţii Apuseni şi au o greutate cuprins ă între 8,20 şi 8,80 de grame. În tezaur se g ăsesc şi 44 de monede considerate originale şi care au fost b ătute în Imperiul Roman.
Daciaanse en Keltiese nabootsings van die Republikeinse Denarii
Herdruk vanaf Mei 2004 se uitgawe van The Celator, Vol. 18, nr.4. Behalwe die toevoeging van een bibliografie -item en die regstelling van 'n paar tikfoute, is die weergawe wat hier aangebied word, onveranderd van wat in die tydskrif verskyn het. (Ek het ook Klas E, Groep Iaa, Plated Imitations in Roman Style-Hybrides by die katalogus gevoeg, maar nie by die artikel nie.) Ek het dit so met 'n mate van huiwering aangebied, want daar was noukeurige opmerkings gemaak wat ek uiteindelik wil aanspreek. In die besonder, 'n baie skerp versamelaar en student van Republikeinse munte, sowel nabootsend as amptelik, beskryf die kategorie "Anomalous " as "sinnig ". Dit het beslis 'n sekere ooreenkoms met Einstein se Cosmological Constant, 'n min of meer arbitrêre faktor wat in 'n teorie ingebring is om dit te laat werk. My enigste verweer is dat die "Anomalous-Light "-idee betekenisvolle resultate lewer. Dit is "Heavy " neef, helaas, is moontlik op pad na die asblik van die geskiedenis.
Miskien word geen reeks ou muntstukke so konsekwent misverstaan, vaag beskryf of verkeerdelik toegeskryf nie, soos die sogenaamde "Celtic " nabootsings van Romeinse Republikeinse denarii. Selfs die plasing van hierdie muntstukke in verkoopskatalogusse is onreëlmatig, soms word dit in die Keltiese afdeling gevind, soms langs amptelike Republikeinse munte, soms as 'n onderafdeling aan die einde van 'n reeks amptelike munte. Hulle word andersins toegeskryf aan Gallië, Pannonia, Dacia, of die "Danube -rivierkom ". Hierdie verwarring is frustrerend, in ag genome hoe interessant en aantreklik baie nabootsings is. Die wilde verskeidenheid perde met ekstra of ontbrekende bene, vlieënde strydwaens, uitheemse Roma -koppe en gode op 'n stok, wat dikwels duidelik geïdentifiseer word met legendes soos IOIOIV, is soos niks anders in antieke numismatiek nie. Hulle het my al 'n geruime tyd op 'n algemene manier aangespreek, maar ek het dit eers onlangs begin om dit stelselmatig aan te skaf en te ondersoek. Dit blyk dat baie van wat ek gedink het ek van hierdie nabootsings geweet het, verkeerd is. Hulle het nie hul oorsprong in Gallië nie, alhoewel daar 'n bekende reeks kleiner Galliese munte is, die sogenaamde quinarii, wat dikwels ook afkomstig is van die Roma-kop en wa of ander Republikeinse tipes. Dit word egter meestal onderteken deur die Galliese stam wat hulle getref het, en is heeltemal 'n ander kategorie muntstukke. Die meerderheid nabootsings van Republikeinse munte in denariusgrootte is nie eens Kelties nie.
Hierdie munte is trouens verder oos geslaan, in Hongarye en die Balkan, meer gereeld deur Geto-Daciërs as deur Kelte. Daar is 'n aansienlike literatuur daaroor in die "bron- en#34 -lande, maar baie daarvan is moeilik verkrygbaar en word gewoonlik geskryf in tale wat nie goed verstaan ​​word in Wes -Europa of die VSA nie. Numismate, meestal in die Balkan, wat nabootsings bestudeer het, het dikwels gefokus op die munte wat in hul tuislande voorkom. Ek is nie bewus van 'n poging in enige taal om die verskillende soorte nabootsings te onderskei nie. Daar is beslis nie so 'n klassifikasie in Engels nie. Ek het probeer om dit in die volgende stelsel aan te spreek. 'N Ware katalogus van hierdie muntstukke sal waarskynlik nooit haalbaar wees nie, aangesien elke kombinasie 'n eie lys vereis, maar hopelik kan die volgende reëling ten minste 'n raamwerk bied om te kyk na die verskillende muntstukke wat tans in die kategorie "#imitasies" is. & #34
KLAS A Geto-Dacian
Groep Ia Monetêre afskrifte. Oordrag sterf uit Republikeinse denarii
Groep Ib Monetêre afskrifte. Nuwe dies, getroue afskrifte
Groep II Monetêre nabootsings. Nuwe dies, afgeleide, ru en/of fantasievolle afskrifte
Groep III Basters.
KLAS D Anomaal
Groep Ia Ligte afgedankte silwer, dun flan en/of ongewone stof
Groep Ib Swaar buitengewoon groot flan
KLAS E Antieke vervalsings
Groep Ia Geplateerde nabootsings in Romeinse styl
Groep Ib Geplateerde nabootsings in naby-Romeinse styl
Groep II Geplateerde nabootsings in nie-Romeinse styl
Klas A, Geto-Dacian. Die Geto-Dacians was 'n Thraciese volk met 'n lang tradisie van muntstukke, wat aanvanklik meestal nabootsings van Masedoniese tipes bevat. Republiek versterk, hierdie vroeëre Masedoniese tetradrachme is byna heeltemal vervang deur 'n groot aantal Republikeinse denarii. Ongeveer 25 000 denarii van Republikeinse tipe is in Roemenië gevind volgens die huidige skatting, meer as wat hulle oral buite Italië self oorleef het. & #160 Hoeveel van hierdie denarii was amptelike munte wat uit Rome ingevoer is, en hoeveel is dit plaaslik vervaardig? Michael Crawford het in die#Republikeinse denarii in Roemenië voorgestel: die onderdrukking van seerowery en slawehandel, dat hierdie munte byna uitsluitlik in die handel gebruik word, maar dat die idee universeel verwerp is deur Roemeense numismatiste, wat dit as wees 'n ware nasionale muntstuk van die relatief ontwikkelde Daciaanse protostaat. Wat ook al die verhouding tussen amptelike munte en nabootsings is, daar is geen twyfel dat daar in groot hoeveelhede nabootsings in Dacia vervaardig is nie. Die meeste van die goed-silwer, denarius-grootte nabootsings van Republikeinse tipes wat vandag op die numismatiese mark voorkom, hoewel dit tipies beskryf word as "Celtic ", is ongetwyfeld Geto-Dacian, gebaseer op vindplekke en sirkulasiepatrone. Enige Republikeinse denarius was 'n moontlike model vir 'n Dacian gravure, maar sekere tipes, soos die muntstukke van C. Vibius Pansa, Q. Antonius Balbus en C. Naevius Balbus, was veral gewild. Sommige nabootsings is algemeen getand. maar nie altyd volgens die prototipe nie, is 'n paar gedeeltelik getand. In ten minste een geval (sien n.1, hieronder), is twee muntstukke uit dieselfde dobbelstene bekend, een serrat, een nie. Die datum waarop die Daciaanse nabootsings gemunt is, is onseker, maar die grootste deel van die Republikeinse prototipes is binne 'n smal tydsbestek, ongeveer 90-70 v.C., met 'n paar ten minste so vroeg as 148 v.C. Waarskynlik dat 15-30 jaar vir die oorspronklikes Dacia kan bereik, gee 'n geskatte datumbereik van 75-40 vC vir die nabootsings, as die paar vroeë stukke buite rekening gelaat word as "strays " baie jare nadat dit gesny is. Dit stem nou ooreen met die heerskappy van die groot Daciese koning Burebista, ongeveer 70-44 vC. (Die navolging van die Romeinse denarii in Dacia het tot in die keiserlike tye voortgegaan, waarskynlik teen 'n verlaagde koers, maar die Augustaanse en latere nabootsings word nie hier oorweeg nie.) Die ligging van die munt of die munt is onseker, die vondste word geweeg in die rigting van Transsylvanië, maar nie oorweldigend nie.
Groepe Ia, Ib, Monetêre afskrifte. Die term "monetêre afskrifte " is deur Maria Chitescu geskep in "Numismatic Aspects of the History of the Dacian State. werklike munte en nuut gegraveerde sterfstokke wat hul Republikeinse prototipes akkuraat weergee, hoewel nie altyd perfek nie, maar dit lyk wenslik om die twee duideliker te onderskei. Voorbeelde van albei soorte matrikse is ingesluit in die merkwaardige skare wat in 1961 in Tilisca, Roemenië, gevind is. gemaak van werklike Romeinse munte. " Crawford, in "Imitation of Roman Republican Denarii in Dacia, " het 'n voorbeeld van hierdie verskynsel geïdentifiseer, 'n dobbelsteen tussen 'n muntstuk in die Maccarese-opgaardam (Cr-382 /1, geïllustreer op pl.LXV van "Roman Republican Coinage "), en een van die Tilisca sterf. Die Tilisca -dobbelsteen sou 'n muntstuk in vlakker reliëf opgelewer het as die Maccarese -voorbeeld, waaruit Crawford tot die gevolgtrekking kom dat die dobbelsteen oorgedra is uit 'n verslete oorspronklike. Daar is nog meer komplikasies in sekere Roemeense denarii-houers, insluitend 'n hoender uit die Augustus-tydperk wat in Breaza gevind is, wat gedeeltelik bestaan ​​uit vervalsings van Republikeinse munte, presies selfs op verskillende bankiers se merke op die oorspronklike. Crawford noem hierdie munte 'n paar ander komplekse probleme kan nie hier aangespreek word nie, soos Chitescu se bewering dat al die geldkopieë opgespoor kan word deur hul geringe maar konstante afname in deursnee en gewig relatief tot amptelike Republikeinse munte, en hul relatiewe gebrek aan bankiers se punte. Die vyf voorbeelde van hierdie groep wat onder gemiddeld 3,71 gram beskryf word.
Groep II, Monetêre Imitasies. Die term "monetêre nabootsings " is ook geskep deur Chitescu. Dit verwys na munte wat aansienlik verskil van hul Republikeinse prototipes. Die ontwerpe is min of meer fantasieus, gestileer of barbaars, en dikwels met verkeerde voor- en omgekeerde tipes is die legendes ook min of meer verwikkeld of heeltemal afwesig. Gewoonlik kan die prototipes steeds met redelike sekerheid bepaal word, maar in uiterste gevalle kan slegs geraai word. Die elf munte van hierdie groep wat onder gemiddeld 3,74 gram beskryf word.
Groep III, hibriede. " Hybrid " kan 'n verrassende beskrywing wees in 'n reeks waarin 'n wanverhouding tussen voor- en omgekeerde tipes tipies is, maar ten minste een muntstuk bestaan, wat 'n ware baster is, geslaan uit matriks wat nie bedoel is nie saam gebruik kan word. Hierdie muntstuk kombineer 'n voorkant van Groep Ia, meganies oorgedra van 'n " amptelike " muntstuk van L. Calpurnius Piso Frugi, met 'n agterkant van groep II. Dit lyk waarskynlik dat die voorkant van die dobbelsteen 'n vroeër een was wat later weer gebruik is. Sien n. 17, hieronder, vir verdere bespreking van hierdie stuk.
Klas B, Pannonies. Die grootste deel van navolgende Republikeinse denarii word soms as Pannonies beskou. Michaela Kostial se katalogus van die Lanz -versameling beskryf die meeste van die nabootsings in die versameling as "ungarische Gruppe ", gewoonlik met 'n parentese ondervraging. Dit blyk 'n weerspieëling te wees van Robert Forrer se werk uit 1908, en#34Keltische Numismatik. " Slegs klas B -muntstukke kan egter met vertroue aan Hongarye toegeken word.
Groep I, ongeskrewe reeks. Dit is 'n kompakte, nou-gekoppelde muntstuk wat in die BM-katalogus beskryf word as die " ongeskrewe reeks " (BM 252-260.) feit dra legendes vermoedelik word dit hier gebruik in die sin van "onderteken, " om dit te onderskei van die latere, getekende Eraviscaanse munte. Die ongeskrewe reeks is relatief bekend en word ook opgeneem in De la Tour se Atlas. Die BM -katalogus behandel hierdie muntstukke as baie tipies van die nabootsings in die algemeen, maar in werklikheid, hoewel dit algemeen genoeg is in openbare versamelings soos dié van die BM, wat 'n aantal voorbeelde bevat wat blykbaar uit 'n enkele vulling of van die Biblioteque Nationale, hulle is redelik skaars op die mark. Die Nasionale Museum van Boedapest bevat ongeveer 150 voorbeelde van hierdie munte, wat hul toeskrywing aan Hongarye versterk. Die 13 muntstukke van hierdie groep in die BM gemiddeld 3,77 gram, met 'n buitengewoon groot variasie, van 2,79 tot 4,59 gram.
Groep II, Eraviscan. Die Eravisci was 'n Keltiese stam wat in die moderne Boedapest woon. Van ongeveer 50 vC tot miskien 20 vC het hulle 'n bekende reeks muntstukke getref wat van Republikeinse oorspronklike afkomstig was. Hierdie muntstukke vorm 'n styf gekoppelde, maklik identifiseerbare groep, alhoewel ander nabootsings soms beskryf is as "Eraviscan. " Rob Freeman het 'n voorlopige die studie van die Eraviscaanse munte gepubliseer in "Essays Hirsch, " en uitgebreide verslae daarvan word aangetref in die BM-katalogus, Gunther Dembski se katalogus van die Weense Keltiese kabinet, en elders. , dra legendes soos DOMISA, wat blykbaar name is van stamhoofde. Hulle is deurgaans liggewig relatief tot hul prototipes, die eksemplare in Freeman se voorraad is gemiddeld ongeveer 3,25 gram. Hierdie munte is die enigste nabootsende denarii met 'n onbetwiste aanspraak op die benaming "Celtic. " Die " ongeskrewe reeks " munte kan ook bewys wees dat dit Eraviscan is, of in elk geval Celtic, 'n vroeëre manifestasie van dieselfde muntstuk. tradisie, maar dit is slegs 'n redelike aanname oor huidige bewyse.
Groep III, ander pannonies. Daar is wenke van ander Pannoniese nabootsings buite die twee reekse wat hierbo beskryf is, maar geen muntstukke is stewig geïdentifiseer nie.
Klas C, ander Balkan. Net so is daar wenke van nabootsende muntstukke buite dié van Dacia en Pannonia. Hierdie perifere muntstukke, indien dit bestaan, kan baie goed geassosieer word met die uitbreiding van die Daciaanse staat onder Burebista omstreeks 50 v.C., aangesien die idee van muntstukke, of die behoefte daaraan, saam met die opkomende Daciese leërs versprei het.
Groep I, Serwies. 'n Skare in die Nasionale Museum van Belgrado, wat uitsluitlik uit nabootsings (vyftien muntstukke) bestaan, is in 1974 deur Petar Popoviac gepubliseer. Popoviac veronderstel dat dit 'n plaaslike vonds was. Hierdie muntstukke is gemiddeld 3,21 gram, met 'n groot variasie van 2,25 tot 3,69 gram. Die meeste van hulle vorm 'n sterfgekoppelde volgorde ('n eksemplaar van een paar dobbelstowwe is ook in die Boedapest-museum.) Dit blyk heel waarskynlik dat hierdie muntstukke nie net in Serwië gevind is nie, maar dat hulle nie gereis het nie baie ver van die plek waar hulle getref is. As daar muntstukke in Serwië geslaan is van sterfstowwe wat nie in die opslag van Belgrado voorgestel is nie, sien ek tans geen manier om dit te onderskei van Daciaanse nabootsings nie.
Groep II, Bulgaars. Imitasies is ook in 'n mate in Bulgarye gevind, veral 160 van Daciaanse styl en stof. As daar 'n onafhanklike tradisie van nabootsings in Bulgarye was, moet die muntstukke nog nie duidelik geïdentifiseer word nie.
Groep III, ander Balkan. Die BM-katalogus illustreer, maar spyt ongelukkig in die teks, sekere muntstukke met 'n kenmerkende styl, skerp staking en breë flan, BM 285-289, pl. XII. Richard Abdy van die BM het die gewigte vriendelik verskaf, wat wissel van 2,67 tot 4,47 gram, gemiddeld 3,74 gram, maar die BM het geen inligting oor die herkoms nie. Hierdie munte, waarvan voorbeelde ook in die handel verskyn het, kan 'n onafhanklike groep van onbekende oorsprong vorm.
Klas D, anomaal. Sekere nabootsings lyk anders as enige van die voorafgaande klasse. Hulle is óf baie swaar óf baie lig. Alhoewel hulle van goeie silwer is, onderskei hulle hulle visueel van die res en is dit moeilik om in 'n belangrike hoofreeks waarskynlik te plaas. Chitescu bevestig hierdie onderskeid skuins, en kies eenvoudig om gewigte van minder as 3.0 gram of meer as 4.5 gram as slijtage of foutiewe opname te ignoreer. Dit kan nie die volledige verduideliking wees nie, soos ek in my versameling muntstukke het, presies geweeg, verby óf ekstreem. Ek het hierdie " anomalous " as 'n stop -gap -beskrywing bestempel totdat nuwe bewyse of nuwe insigte hulle meer korrek geplaas het. Miskien blyk dit dat sommige hiervan onder die ontwykende munte van klas C behoort. tipiese Daciaanse weefsel en styl, met 'n mate van huiwering, in klas A. geplaas)
Groep 1a, Lig. Die enkele muntstuk wat hieronder beskryf word, is 'n baie dun getande stuk, moontlik van afgedankte silwer, hoewel duidelik nie bedek nie. Dit weeg slegs 2,62 gram.
Groep 1b, Swaar. Die enkele muntstuk wat hieronder beskryf word, het 'n eiesoortige styl, geslaan in hoë reliëf op 'n groot, dik flan. Dit weeg 4,82 g.
Klas E, antieke vervalsings. Geplateerde denarii word soms beskryf as Keltiese nabootsings. " Daar is geen werklike regverdiging hiervoor nie, maar die kwessie van vierde is ook nie so eenvoudig soos ek aanvanklik geglo het nie. Ek moes die onderwerp heeltemal heroorweeg, aangesien 'n paar ongemaklike feite na vore kom om 'n heeltemal goeie teorie te modder.
Groep Ia, Romeinse styl. Dit is eenvoudige antieke vervalsings, van suiwer amptelike styl. (Die idee dat sommige muntstukke soms amptelike produkte van die munt van Rome is, is verouderd en kan nie in ag geneem word nie. #34 binne die konteks van die mints.) Dit is dikwels basters, maar die voor- en agterkant dateer gewoonlik binne 'n paar jaar van mekaar.Dit is 'n saak van omstredenheid of dit met nuwe dobbelstene wat met werklike muntstukke oorgedra is, of die produkte van myntwerkers wat amptelike sterfmiddels gebruik, of albei is, 'n saak van omstredenheid is. vervaardig deur Romeine. Die situasie is in werklikheid ietwat meer kompleks. Chitescu beskryf 'n klein hoard wat in 1965 in Bozieni, Roemenië, in 'n Geto-Daciaanse nedersetting gevind is. Baie van hierdie voorraad bestaan ​​uit geplateerde Republikeinse of legionêre denarii, sommige van hulle stukkend, uit onberispelike Romeinse styl. Die houer is relatief laat en eindig in 'n enkele muntstuk Vespasianus, ook bedek. Sy beskryf dit as 'n vervalser se voorraad en neem aan dat dit plaaslik vervaardig is. Dit moet die geval wees, aangesien twee fragmente muntstukke van M. Volteius in die vulling uit identiese matryse geslaan is. Minstens een ander klein skinkbord bestaan ​​slegs uit vergulde munte. Maar die grootste en mees tipiese van die Roemeense vullis van Republikeinse denarii bevat baie min vergulde eksemplare, of nie een nie, terwyl vier -en -233es gereeld onder Daciaanse nabootsings van Imperial denarii voorkom. Die nabootsing van Republikeinse tipes in Dacia het sporadies voortgegaan lank na die vervaardiging van die prototipes, en die meeste of al die geplateerde " Republikeinse " munte wat daar geproduseer is, kan heel moontlik die produkte van die keiserlike tyd wees, aangesien ondernemende Daciërs 'n ongelukkige sofistikasie verkry het . Ondanks af en toe dubbelsinnigheid, is die grootste deel van die Republikeinse muntstukke wat vandag teëgekom word, ongetwyfeld die produkte van 160 vervalsers wat in die Ryk werk.
Groep Ib, Byna-Romeinse styl. Daar is 'n interessante reeks muntstukke wat die amptelike styl#34 naboots, maar dit nie heeltemal dupliseer nie. Die verskille is moeilik om te kwantifiseer, maar is duidelik genoeg vir almal wat die oorspronklike ken. Die voor- en agterkant van hierdie muntstukke pas oor die algemeen korrek by; die legendes word nooit erg geblunder nie, maar word soms verkort of onnauwkeurig. Die muntstukke van hierdie groep word dikwels beskryf as "Celtic " of "barbarous, ", maar ek glo dat dit bloot antieke vervalsings is, geslaan deur nuwe matryse wat deur onkundige graveeraars vervaardig is. Daar is geen bewyse dat hulle deur nie-Romeine of buite die grense van die Ryk getref is nie, maar die voorbehoude met betrekking tot groep Ia is ook hier van toepassing.
Groep II, nie-Romeinse styl. Geplateerde muntstukke bestaan ​​in 'n mate in 'n onmiskenbare nie-Romeinse styl. Dit kan net so fantasieus en bisar wees as die vreemdste goeie silwer nabootsings. Na my mening is hierdie muntstukke heeltemal geheimsinnig. Sover ek weet, is dit nog nooit stelselmatig ondersoek nie. Dit is onmoontlik om te glo dat dit deur Romeine vervaardig is. As 'n mens die aanname aanvaar dat alle vergulde muntstukke bedoel was om die ontvanger te mislei, vir die wins van die produsent, kan hierdie 'barbaarse' stukke slegs die produk van nie-Romeinse vervalsers gewees het. Die skakels tussen hierdie muntstukke en goeie silwer nabootsings sal baie verklaar, maar ek is nie bewus van sulke skakels nie, en ek twyfel of daar bestaan. In my oog verskil hierdie muntstukke, alhoewel dit beslis 'barbaars' is, in stof en styl baie van enige van die bekende goeie silwer nabootsings.
Alle muntstukke is in die skrywer se versameling, en alle fotografie is deur Aaron Berk. Die foto's is gerangskik volgens die voorafgaande indeling. Nie alle kategorieë word deur illustrasies voorgestel nie. Alhoewel ek 'n moontlike prototipe of prototipes vir elke munt voorgestel het, is sommige hiervan spekulatief.
Klas A Groep Ib, Geto-Daciaanse monetêre afskrifte.
1. Tipes Q. Antonius Balbus, na 82 vC vgl. Lanz 106, 10 (dieselfde dies, serrate), vgl. Cr-364/1d 4,33g. Getroue afskrif, maar nie getand nie. Omgekeerde perde het ses bene voor, agt agter. Ek ken geen ooreenkoms met hierdie geval van serrat- en effense randmuntstukke wat uit dieselfde dobbelstene geslaan is nie. Die voorkant van die huidige munt toon bewys van hergravering of herstel. Miskien is 'n ou dobbelsteen gevind en hergebruik, sonder 'n prototipe byderhand?
2. Tipes C. Mamilius Limetanus, na 82 vC vgl. Cr-362/1 3.29g. Voorkant dubbel slaan V onder Mercurius se ken, geen letter agter nie, effens gestileerde maar getroue kopie swak gegraveer maar akkurate omgekeerde legende.
3. Tipes C. Naevius Balbus, na 79 vC vgl. Cr-382/1b 3,80 g, serrat. Kop van Venus links, anders 'n baie getroue kopie.
4. Dieselfde tipes 3.68g, serrat. Kop van Venus regs, getroue kopie, ietwat gestileer.
5. Tipes P. Satriena, na 77 vC vgl. Cr-388/1b 3.45g. Afskrif, Mars se hare en helm effens gestileer, omgekeerde legende P. PATRI. Voorkant nie 'n wedstryd vir bekende kontrole XVI sterf nie.
Klas A Groep II, Geto-Daciaanse Monetêre Imitasies.
6. Tipes L. Antestius Gragulus, na 136 vC vgl. Cr-238/1 3,63g. Tipes korrek, maar redelik gestileerd, legende erg verwronge en blykbaar betekenisloos.
7. Tipes P. Laeca ?, na 104 vC? vgl. Cr-301/1 3,54g. Barbaarse Roma-kop, X agter en voor opmerklik barbaars en ondeursigtig omgekeerde toneel, met geen legende behalwe X en groot retrograde C. Die identifikasie van die prototipe as Cr-301 is skaars meer as 'n raaiskoot.
8. Voorkant van Publius Calpurnius of L. Minucius, omgekeerde tipe C. Vibius Pansa, na 90 vC vgl. Cr-247/1 of Cr-248/1, voorkant vgl. Cr-342, omgekeerde 3,75g. Barbaarse Roma -kop, skynbaar op 'n stok, met hare soos drie slange omgekeer effens gestileerde maar getroue kopie, met akkurate legendes.
9. Tipes C. Vibius Pansa, na 90 vC vgl. Cr-342/4 3.51g. Gestileerde hoof van Apollo, oorblyfsels van onvanpaste SC agter omgekeerde sketse en dubbel geslaan, met betekenislose legendes.
10. Tipes L. Calpurnius Piso Frugi, na 90 vC vgl. Cr-340/1 3,64g. Baie barbaarse kop van Apollo, barbaarse ruiter, verwronge en klaarblyklik betekenislose legendes. Moontlik afgedankte silwer.
11. Voorkant van C. Vibius Pansa ?, omgekeerde tipe C. Norbanus, na 83 vC Chitescu 112 (dieselfde sterf), vgl. Chitescu 204 (dieselfde voorkant), vgl. Cr-342, voorkant, vgl. Cr-357/1, omgekeerde 3.45g, barbaarse kop van Apollo, betekenislose legende voor sketsagtige maar akkurate agterkant.
12. Voorkant van Pub. Crepusius, omgekeerde tipe verskillende geldmense, na 82 vC vgl. Cr-361/1, voorkant, vgl. Cr-282, omgekeerde 4,62 g, getand. Iets gestileerde kop van Apollo ietwat gestileerde kryger in biga, oorblyfsels van legende hieronder.
13. Voorkant van C. Annius met L. Fabius Hispaniensis, omgekeerde tipe van Q. Titius, na 81 vC vgl. Cr-366/1c, voorkant, vgl. Cr-341, omgekeerde 3,70g. Gestileerde borsbeeld van Anna Perenna, skubbe onder die ken verkeerd geïnterpreteer as XXI lang, blykbaar betekenislose legende agter effens gestileerde Pegasus aan die agterkant. Die omgekeerde toon duidelike tekens van oorstroming, moontlik op 'n vroeëre nabootsing. Hierdie muntstuk word met min selfvertroue in hierdie groep geplaas. Sy styl en stof lyk nie Daciaans nie. Dit is gevind in 'n Balkan -houer van Flaviese dadel. Die bewaring van hierdie muntstuk is meer in ooreenstemming met denarii van Augustus en Tiberius in daardie opslag as met Republikeinse stukke in dieselfde houer, waarvan die meeste redelik verslete was. Die datum wat hier vir hierdie muntstuk voorgestel word, kan 100 jaar te vroeg wees.
14. Tipes C. Naevius Balbus, na 79 vC vgl. Cr-382/1 3,51 g, getand. Beide kante baie sketsagtige oorblyfsels van SC agter Venus se kop, geen ander legende nie.
15. Voorkant tipe C. Naevius Balbus, omgekeerde tipe P. Furius Crasipes, na 79 vC vgl. Cr-382/1, voorkant, vgl. Cr-356/1, omgekeerde 3,62g. Gestileerde kop van Venus, oorblyfsels van SC agter gestileerde stoel, blunderige, maar herkenbare legende hieronder.
16. Tipes L. Rutilius Flaccus, na 77 vC vgl. Cr-387/1 4,18 g. Gestileerde Roma -kop gestileerde Victory in "biga " met bygevoegde derde perd (nie regtig 'n "triga ") agterpote van die perde se altesaam vyf oorblyfsels van die korrekte legende hieronder.
Klas A Groep III, Geto-Dacian Basters.
17. Voorkant van L. Calpurnius Piso Frugi, omgekeerde tipe van L. Papius, na 79 vC vgl. Cr-340/1, voorkant, vgl. Cr-384/1, agteruit 3.53g, getand. Voorkant meganies oorgedra van bekende kontrole XXXVI sterf (vgl. Banti 44/21 vir 'n voorbeeld) terwyl "exact ", dit die sagtheid illustreer wat van 'n gietproses verwag word. Omgekeerde toon 'n gestileerde Pegasus, moontlik dubbel geslaan, blykbaar is 'n misverstaande griffioen wat uit 'n oorspronklike van L. Papius -legende gekopieer is, blunderig, maar herkenbaar as dié van L. Papius (nie soos dié van Q. Titius.) verskillende prosesse, waarskynlik op verskillende tye.
Klas B Groep I, Pannoniese, ongeskrewe reeks.
18. Tipes C. Coelius Caldus, na 104 vC BM-258 (dieselfde sterf), DLT-1072, vgl. Cr-318/1 4,07 g. Baie gestileerde Roma -kop gestileerde perde met "flying " bestuurder, betekenislose legende hieronder.
Klas B Groep II, Pannonian, Eraviscan.
19. Tipes C. Postumius, na 74 vC Freeman 17/P (dieselfde sterf), Chitescu 173 (dieselfde sterf), vgl. Cr-394/1 2,87 g. Beide kante ietwat gestileer, oorblyfsels van die korrekte legende op die agterkant. Ongewone oppervlak met druppels en verdiepings wat gietvorming impliseer, maar 'n " -toegedraaide randnaad wat meer ooreenstem met 'n geplateerde stuk. 'N Ander stuk, ook van dieselfde dies, maar weeg 3,56 g, word geïllustreer in Chitescu, pl. X, 173. Dit het 'n soortgelyke oppervlak as die huidige muntstuk. Die eerste twee is blykbaar Eraviscan -nabootsings, die laasgenoemde twee is moontlik eietydse vervalsings van die Eraviscan -prototipe, maar selfs die prototipe verskil op baie maniere van ander Eraviscan -munte.
Klas D Groep Ia, anomaal. Lig.
20. Tipes C. Poblicius, na 80 vC vgl. Cr-380/1 2,62 g, getand. Die barbaarse borsbeeld van Roma het agtergelaat, 'n legende voorheen, agter baie barbaarse Hercules en leeu, 'n legende agter.
Klas D -groep Ib, afwykend, swaar.
21. Tipes Gar, Ogvl, Ver, na 86 vC vgl. Cr-350A 4.82g. Iets gestileerde kop van Apollo ietwat gestileerde quadriga, voorpote van perde in totaal vier, agterpote sewe betekenislose legende hieronder.
Klas E-groep 1b, en#160 vergulde vervalsings, naby-Romeinse styl.
22. Tipes C. Piso L. Frugi, na 67 vC vgl. Cr-480/1b, vgl. Hersh 339 2.83g. Apollo-kop in amper-amptelike styl, afgebreekte simbool agter ruiter in effens sketsagtige styl, afgebreekte simbool hierbo, effens verswakte legende hieronder.
Klas E Groep II, vergulde vervalsings, nie-Romeinse styl.
23. Tipes M. Tullius, na 120 vC vgl. Cr-280/1 3,54 g. Iets sketsmatig, gestileerde hoof van Roma, 'n blunderige legende agter sketsagtige, gestileerde vierkant links, retrograde, maar andersins korrekte legende hieronder.
24. Voorkant van L. Cassius Caecianus, omgekeerde tipe van Q. Antonius Balbus, na 82 vC vgl. Cr-321/1, voorkant, vgl. Cr-364/1, omgekeerd 1.53g. Barbaarse borsbeeld van Ceres, 'n blinde legende agter 'n akkurate agterkant van 'n effens sketsagtige styl, met die regte legende. Die ooreenkoms van die voorkant van hierdie muntstuk met die Hongaarse stukke is waarskynlik toevallig.
Allen, D., Catalog of Celtic Coins in the British Museum I, Londen, 1987.
Chitescu, M., "Copii si imitatii de denari romani republicani in Dacia ", Memoria Antiquitatis III, 1971.
Chitescu, M., Numismatic Aspects of the History of the Dacian State, Oxford, 1981.
Chitescu, M., "The Poroschia Hoard (District of Teleorman) and Some Problems Relative to the Geto-Dacian Coins of Roman Republican Type ", Studii si Cercetari de Numismatica VII, 1980 (vertaling en aantekeninge deur H. Bartlett Wells. )
Crawford, M., Coinage & Money under the Roman Republic, Berkeley en Los Angeles, 1985.
Crawford, M., "Imitation of Roman Republican denarii in Dacia ", Studii si Cercetari de Numismatica VII, 1980.
Crawford, M., " Republikeinse denarii in Roemenië: die onderdrukking van seerowery en slawehandel ", Journal of Roman Studies LXVII, 1977.
Crawford, M., Roman Republican Coinage, Cambridge, 1974
Crisan, IH, Burebista and his Time, Boekarest, 1978.
De la Tour, H., Atlas de Monnaies Gauloises, Parys, 1898 (herdruk).
Dembski, G., Munzen der Kelten, Wenen, 1998.
Depeyrot, G. & Moisil, D., Les tresors de deniers anterieurs a Trajan en Roumanie, Wetteren, 2003.
Forrer, R., Keltische Numismatik, Straatsburg, 1908 (herdruk).
Freeman, R., "A Group of Eraviscan Denarii ", Coins of Macedonia and Rome: Essays in Honor of Charles Hersh, London, 1998.
Kostial, M., Kelten im Osten, Sammlung Lanz, München, 1997.
Lockyear, K., " Muntstukke, afskrifte en kerns - 'n opmerking oor die potensiaal van skattings vir kerndigtheid ", CAA 97, Birmingham, 1997.
Lockyear, K., "Dmax -gebaseerde groepsanalise en die verskaffing van muntstukke aan Ystertydperk Dacia ", Analecta Praehistorica Leidensia 28, Leiden, 1996.
Lockyear, K., " Die lewering van Romeinse Republikeinse denarii aan Roemenië ", Studii si Cercetari de Numismatica XI, 1995.
Mihailescu-Birliba, V, La Monnaie Romaine Chez Les Daces Orientaux, Boekarest, 1980.
Paunov, E. & Prokopov, I., 'n inventaris van Romeinse Republikeinse muntstukke en munte uit Bulgarye, Milaan, 2002.
Popoviac, P., " Boord van namaaksels van die Romeinse Republikeinse Denarii van die Belgrado National Museum ", Numizmatikai Kozlony, 1974.
Preda, C., Monedele geto-dacilor, Boekarest, 1973.
Wells, H., " Roman Republican Denarii in Dacia - A Review ", SAN Journal XI, 3, 1980.
Winkler, J., "Tezaurul de Monede Romane Republicane de la Satu-Nou (Reg. Oradea) ", Studii si Cercetari de Numismatica I, 1957.
Die muntstuk stem ooreen met die beskrywing op nommer 1 in die Moushmov -katalogus.
Oor die munte van provinsie Dacia
Die uitreiking van plaaslike munte het in 246/247 in Dacia begin. Op daardie tydstip het keiser Filippus die Arabier die reg verleen om muntstukke in Dacia te slaan. Die laaste provinsiale munte is in 255/257 geslaan, met 'n XI in die agterkant.
Die munte PROVINCIA DACIA is ook gevind in Pannonia en Moesia Superior, die Romeinse provinsies naburige Dacia. Waarskynlik is hierdie muntstukke by Sarmisegetusa geslaan, maar daar is menings dat die muntstukke by Apulum of selfs by Viminacium geslaan is. (Die provinsiale munte wat by Viminacium in Moesia Superior geslaan is, het 'n baie soortgelyke ontwerp as die Daciaanse munte.) Baie Provincia Dacia -munte is baie verslete, 'n teken dat hulle lank in omloop was.
Dit word algemeen aanvaar dat in Dacia sesterces, dupondii en esels getref is. Esels en dupondii is eers in die eerste drie jaar van die kruisbestaan ​​getref en dit is skaars.
Oor die datering van die munt en oor die plaaslike era
Die opskrif AN V in exergue toon aan dat die muntstuk in 246-247 geslaan is.
Die stelsel om die jare van 'n belangrike gebeurtenis te tel, was baie versprei in die Romeinse provinsies. 'N Plaaslike era is ook in Dacia gebruik. Dit lyk asof die plaaslike era van Dacia in Julie-September 246 begin het (hierdie maande is seker, want keiser Aemilianus, wat in 253 drie maande lank die Romeinse Ryk regeer het, verskyn op munte van Provincia Dacia, met jare 7 en 8 (AN VII en AN) VIII).
Die begin van die nuwe era hou waarskynlik verband met die inval van Dacia deur die Karpiese stamme. Die aanval van die Free Dacians het in 245 begin en is in die volgende jaar afgeweer, nadat keiser Philippus Arabiere na die Donau gekom het. Philippus het 'n paar voorregte aan die provinsie Dacia verleen, en die dankbare burgers het die jare getel vanaf die begin van die nuwe era van vryheid.
Oor die Daciaanse leërs (exerciseitus Daciae)
Die Romeinse Dacia is verdedig deur baie soldate, beide legioene en hulptroepe (alae - kavallerie -eenhede, kohorte - infanterie -eenhede, numeri - etniese milisie). Die Romeinse leërs in Dacia het ongeveer 50.000 troepe getel.
Legio XIII Gemina het gedurende die hele periode van die Romeinse bewind in Dacia gebly, met sy kasteel in Apulum, deesdae Alba Iulia. Voor die verowering van Dacia het hierdie legioen die kamp in Pannonia Superior gehad. Na die Romeinse terugtrek uit Dacia verhuis die Dertien na Ratiaria, in Dacia Ripensis. Die van van 'n legioen is in die keiserlike tyd gebruik om die eenhede te onderskei, want daar was meer as een met dieselfde getal. Die naam Gemina beteken tweeling, want daar was meer as een legioen met dieselfde naam, maar met verskillende getalle.
Legio V Macedonica kom in Dacia Porolissensis, by Potaissa (deesdae Turda, in die graafskap Cluj), in die jaar 168. Na die Romeinse terugtog uit Dacia verhuis die vyfde na Oescus. Die naam van die legioen verwys na die gebied waar die eenheid opgerig is - die vyfde is betyds aangewys vir die slag van Philippi, in Masedonië.
Die teenwoordigheid van die arend en die leeu op plaaslike munte, simbole van die Daciaanse legioene, is 'n huldeblyk aan die Romeinse leërs wat in die provinsie staan. Die propagandistiese boodskap is duidelik genoeg: die vryheid in die provinsie (Dacia dra die Frygiese pet of pileus, teken van vryheid) is verkry na die oorwinnings van die Romeinse leërs wat in Dacia gestasioneer was.
Oor Filippus die Arabier
Die ware naam van Filippus die Arabier was Marcus Iulius Philippus. Die van "the Arab " verwys na die etniese herkoms van die keiser. Sy vrou was Marcia Otacilia Severa.
In 244 word Filippus die Arabier keiser van Rome, na die dood van Gordianus III.
In 248 nC beskerm Philip die feeste van die millennium van die stigting van Rome. Historia Augusta (Gordianus, XXXIII) toon aan dat by die vieringe wat in April 248 gereël is, baie wilde en mak diere, soos olifante, tiere, leeus, luiperds, hiënas, kameelperde, seekoeie en selfs 'n renoster, in diens was. Verskeie van hierdie diere word op die muntstukke wat vir die millenniumviering uitgereik is, voorgestel.
In die lente van 249 nC het die Danubiese legioene Traianus Decius tot keiser uitgeroep. Die opstand het geslaag en in die slag van Verona in Italië het die Arabier Philip om die lewe gebring.
Vryf dit in: Die arme Dacians
Gebaseer op vroeë beramings en waardasies van soortgelyke kopertroepe, dui 'n prys in die omgewing van £ 15,000 aan. Die munte word tans deur die British Museum ondersoek en sal waardeer word deur 'n groep onafhanklike kundiges
'Die Rauceby-vullis gee ons verdere bewyse vir die sogenaamde' rituele 'opgaar in Romeinse Brittanje.'
Daar word vermoed dat dit omstreeks 307 nC begrawe is na die dood van keiser Constantius in York.
Mnr. Daubney, ook die vindingsbeampte van die distriksraad in Lincolnshire, het gesê: 'Dit lyk asof dit 'n ophoping is wat doelbewus in die grond beland het, miskien as 'n seremoniële ritueel.
'Die pot is ontdek in 'n kuil vol growwe kalksteen en jy kan nie 'n pot in die geheim begrawe nie.'
Die munte word tans deur die British Museum ondersoek en sal deur 'n groep onafhanklike kundiges gewaardeer word en word as van internasionale belang beskou.
WIE WAS DIE KEISERKONSTANTIUS VAN YORK?
Constantius Chlorus (250AD - 306AD) wat sy naam in Brittanje gemaak het deur opstandige generaals te verslaan en Picts noord van Hadrian's Wall te beveg.
Tydens 'n veldtog in Brittanje was hy gevestig in York (Eboracum), waar hy oorlede is en sy seun Konstantyn die Grote hom opgevolg het.
Hy het uit relatiewe onduidelikheid opgestaan ​​om die keiser van die Wes -Romeinse ryk te word.
Hy was 'n soldaat wat deur die geledere gewerk het, maar sy werklike politieke breuk het gekom toe hy in 289 met Theodora, die stiefdogter van keiser Maximianus, trou.
Tydens sy veldtog in Brittanje was hy gevestig in York (Eboracum), waar hy oorlede is en sy seun Konstantyn die Grote, hier op die foto, hom opgevolg het.
Teen hierdie tyd het Constantius reeds 'n seun, Konstantyn, gebaar deur 'n ander vrou, Helena. Beide Constantine en Helena het in hul eie reg groot aansien verwerf.
In 293 het die Romeinse Ryk 'n 'tetrarchie' geword, wat beteken dat dit deur vier verskillende mense beheer word. Constantius Chlorus is deur Maximianus gekies om een ​​van hulle te wees - hy het keiser (junior keiser) van die noordweste geword.
Dit was 'n moeilike opdrag, want 'n groot deel van die gebied was in die hande van 'n wegbreekryk onder leiding van die vlootbevelvoerder Carausius en sy bondgenote, die Franke.
Daardie somer het Constantius 'n militêre veldtog gelei en weer beheer oor Gallië, Noord -Frankryk, gekry. In 296 doen hy dieselfde in Brittanje.
Daar volg nege jaar van relatiewe vrede wat eers in 305 tot 'n einde gekom het toe die Pikte die noordelike dele van die ryk in Brittanje aangeval het.
Soos so gereeld in sy geskiedenis, het York 'n belangrike strategiese sentrum geword in 'n stryd om die noorde van Engeland.
Constantius was nou Augustus, die senior keiser van die weste.
Hy het 'n beroep op sy seun Konstantyn gedoen om saam met hom in Gallië te gaan, en hulle is saam na York. Hulle het 'n reeks oorwinnings oor die Pikte behaal, maar toe, op 25 Julie 306, word Constantius die tweede keiser wat in York sterf.
Konstantius se eerste vrou, Helena, het 'n heilige geword nadat sy erkenning gekry het dat sy die oorblyfsels van die ware kruis gevind het.
Deur Duncan Macpherson
Opgedateer: 15:08 BST, 29 September 2011
Die grootste versameling Romeinse munte wat in 'n enkele houer opgegrawe is, word vandag vir die eerste keer aan die publiek vertoon.
Die Frome Hoard, 'n versameling van 52,503 silwer- en koperlegeringsmuntstukke wat in April verlede jaar deur die hospitaalsjef Dave Crisp opgegrawe is naby die Somerset -stad, wat die hoard sy naam gee, sal in die Museum of Somerset, in Taunton, vertoon word.
Stephen Minnitt, hoof van museums in Somerset County Council, het gesê dat dit 'n staatsgreep was vir die museum om die 'uiters belangrike vonds' te bekom.
Die Frome Hoard, wat in 'n enkele ronde kleipot gevind word, weeg 353lb. Argeoloë bly onseker oor die rede vir die begrafnis daarvan
Sommige van die Romeinse muntstukke, wat op 'n sorteertafel neergelê is, dateer van AD253 tot AD293
'Dit is 'n baie goeie nuus omdat mnr Crisp sy ontdekking gerapporteer het,' het mnr. Minnitt gesê. 'Dit is behoorlik opgegrawe en gevolglik weet ons baie meer daarvan as wat andersins die geval sou gewees het.
'Die rede waarom dit begrawe is, bly 'n raaisel. Gewoonlik is u geneig om daaraan te dink dat muntstukke ter wille van die tye voordat daar banke was, begrawe is, en diegene wat vandag gevind word, is diegene wat nie teruggevind is nie, vermoedelik omdat die persoon wat dit besit, 'n ongeluk gehad het en nie tel hulle op.
'Maar in hierdie geval het die volume muntstukke in hierdie baie afgeronde pot - hulle weeg 160 kg - gelei tot die suggestie dat hulle heel moontlik 'n stem -aanbod van een of ander aard kan verteenwoordig. Presies wat, weet ons nie. '
Die Frome Hoard van 52 503 Romeinse munte uit die 3de eeu nC word stadig en versigtig opgegrawe
Dave Crisp op die opgrawingsplek naby Frome, Somerset, en ondersoek een van die 52 503 Romeinse munte wat hy met 'n metaalverklikker opgegrawe het
Sommige van die muntstukke is heeltemal skoongemaak om te wys hoe dit kon lyk toe hulle begrawe is. Ander is in 'n toestand gelaat nader aan die manier waarop hulle gelyk het toe hulle opgegrawe is.
Alles behalwe vyf is gemaak van 'n koperlegering wat hulle 'n groenerige kleur gee.
Hierdie vyf, wat hul eie uitstalling vorm, is silwer denarii van die keiser Carausius, 'n opgang van die huidige Nederland wat 'n opstand teen Rome gelei het in die laaste dekade van die 3de eeu nC en homself tot keiser van Brittanje en Noord -Gallië verklaar het ( Frankryk).
Dave Crisp, sentrum, sien opgrawings van die vonds, wat ter waarde van £ 320,250 werd is
Sommige van die munte, wat dateer uit die regering van keiser Carausius, links, is skoongemaak, maar die meeste is in die toestand gelaat waarin hulle gevind is
Hulle is onder 760 munte uit sy regering van sewe jaar.
'Hy was 'n usurpator wat in 296 AD die beheer oor Brittanje en Gallië oorgeneem het en hierdie baie fyn reeks silwer muntstukke uitgereik het, wat uiters skaars is,' het mnr. Minnitt gesê.
'Die vyf voorbeelde in die Frome -versameling is in 'n uitstekende toestand. Dit is van die beste voorbeelde van Carausius denarii wat nog ooit gesien is. '
Die versameling ter waarde van £ 320,250 is in Maart deur die museum gekoop danksy 'n toekenning van byna £ 300,000 uit die National Heritage Memorial Fund.
Diagram van die ligging van die Frome Hoard en regs die laagopstelling waarin die muntstukke gevind is
'N Intensiewe geldinsamelingsveldtog vir die vullis, wat 52,503 munte bevat wat tussen AD253 en AD293 dateer, het ook baat gevind by 'n toelaag van meer as £ 50 000 uit die kunsfonds, donasies van verskillende organisasies en geld wat deur die publiek ingesamel is.
Mnr Crisp, van Wiltshire, het destyds gesê dat dit 'baie belangrik' is dat die muntstukke in die land bly.
'Ek het al die hele tyd gesê my hele doel was om die mense hier te help, om die museum te help, om Somerset te help om hierdie muntstukke te kry, dit was die belangrikste ding,' het hy gesê.
'Hierdie muntstukke is deur die Romeine neergesit en hierdie Romeine was al vyf, ses, sewe geslagte lank, meer as 200 jaar lank, sodat hulle meer Somerset -mense was as wat hulle werklik Romeine was.
'Hulle sit hulle daar vir die gode, en ek dink die gode sal bly wees as hulle hier bly.'
Ligging van die Frome Hoard
Die museum, gedeeltelik in die Taunton -kasteel, het groot opknappingswerk ondergaan wat drie jaar geduur het.
Dit bevat uitstallings uit die tyd van die dinosourusse en die Steentydperk tot items wat verband hou met die opstand in Monmouth, plaaslik wreed onderdruk in 1685 met Judge Jeffreys 'Bloody Assizes.
Een van die belangrikste besienswaardighede wat vertoon word wanneer dit vandag sy deure oopmaak, is die Low Ham Mosaic, die vroegste grootskaalse voorbeeld van vertelkuns wat in Engeland gevind is.
Dit is deur kykers van Channel 4 se Time Team aangewys as die derde belangrikste Romeinse skat in enige Britse museum.
Die museum sal ook die Shapwick Hoard van 9 238 silwer muntstukke vertoon - die grootste skare Romeinse silwer muntstukke wat in Brittanje gevind is - die bronsouderdom South Cadbury Shield en die 10de -eeuse wielkruising van die nabygeleë Glastonbury Tor.
'N Nuwe monogramfunksie in Hellenistiese koninklike muntstukke
Een van die meer raaiselagtige aspekte van antieke Griekse muntstukke, en veral Hellenistiese muntstukke, is die vele simbole en monogramme wat daarop verskyn. Reeds in die vroeë vyfde eeu v.C. het sommige muntprodusente, soos die ballinge Samiërs in Zancle op Sicilië, letters en simbole op hul munte begin plaas wat funksies vervul het, behalwe om die politieke gesag te identifiseer, soos die verkorte etniese, ΑΘΕ, wat verskyn het oor vroeë Atheense muntstukke wat die Athene identifiseer as die vervaardigers van die nuwe uilmuntstuk.
In die geval van die Samiërs in Zancle was die volgorde van letters oor verskillende kwessies, Α, Β, Γ, ens.
Die mees oortuigende argumente tot dusver dui daarop dat hierdie briewe die opeenvolgende produksiejare verteenwoordig, byvoorbeeld jaar 1, jaar 2, jaar 3, ens.
Mettertyd het Griekse muntstukke al hoe meer 'gesels' geraak met meer letters en simbole, gewoonlik agterop langs die etniese of naam van 'n koning of landdros.
Alhoewel baie van hierdie letters duidelik datums is, is sommige daarvan, veral die gesamentlike letters wat ons monogramme noem, nie. Hulle funksie saam met die menigte bykomende simbole - alles van voorstellings van diere tot bekers tot wapens tot plante, ensovoorts - is baie meer verwarrend. Sommige simbole wat ons glo, is "kruisemente" wat baie dieselfde funksie as etniek dien, wat die gesag of produksiestad identifiseer, soos 'n roos op sommige postume Alexander -tipes wat aandui dat dit op die eiland Rhodes onder die gesag van die Rhodiane geproduseer is .
Sommige van die simbole wat ons nie so maklik kan koppel aan 'n spesifieke politieke gesag of plek van produksie nie, het moontlik ander funksies vervul, byvoorbeeld 'n laer vlak gesag wat verantwoordelik was vir die vervaardiging van die spesifieke bondel muntstukke, of die bron van die metaal, byvoorbeeld. Soortgelyke argumente word vir baie van die monogramme gemaak.
Om die funksie van hierdie simbole en monogramme werklik te verstaan, benodig ons 'n uitgebreide elektroniese databasis van almal, wat ongeveer 10 000 afsonderlike monogramme en duisende bykomende simbole insluit wat op die Griekse muntstukke verskyn het vanaf die vroeë 5de eeu tot aan die einde van die Hellenistiese tydperk. Met so 'n uitgebreide databasis kan ons met meer akkuraatheid waarneem waar en hoe lank spesifieke monogramme en simbole gebruik is, wat weer insig in hul spesifieke funksie kan bied. 'N Aantal navorsers het onafhanklik moeite gedoen met monogramme en simbooldatabasisse vir spesifieke subgroepe muntstukke. Byvoorbeeld, ons kollegas in Berlyn, onder leiding van Ulrike Peter, wat aan die Coprus Nummorum werk, het 'n belangrike databasis opgebou met monogramme en simbole wat verskyn op munte wat vervaardig is in antieke Moesia Inferior, Thracië, Mysia en Troas. Dr Peter, saam met ander lede van die Griekse stuurkomitee van Nomisma.org, wat aan ander databasisse gewerk het, het gesprekke gevoer oor hoe om alle pogings in 'n groter universele databasis te kombineer.
By die ANS het ons pogings om hierdie groter doel op die oomblik te konsentreer op die munte gedek deur ons Hellenistic Royal Coinages -projek: die muntstukke (in die naam) van Filips II van Masedonië, die muntstukke (in die naam) van Alexander III die Groot Ptolemaïese muntstukke en Seleukidiese muntstukke. Met die hulp van Mark Pyzyk, Lauren Tomanelli en Oliver Hoover het ons stelselmatig al die monogramme wat op hierdie muntstukke verskyn - byna 5000 individuele monogramme - digitaliseer en vir elke een skaalbare en drukbare svg -lêers geskep. Individuele nomisma.org -ID's word dan vir elke monogram geskep, wat dan gekoppel word aan die tipe rekord in HRC vir die muntsoort waarop die monogram verskyn, hetsy in PELLA, Seleucid Coins Online of Ptolemaic Coins Online. Intussen het ek die Griekse letters geïdentifiseer wat in my monogramme ten minste in my oë verskyn, en probeer om so inklusief moontlik te wees. Al ons werk het 'n nuwe funksie -dimensie by HRC gevoeg.
As gebruikers byvoorbeeld die oortjie "Simbole" bo -aan die PELLA -bestemmingsbladsy kies, word die afbeeldings van die eerste 24 van die 1,207 monogramme op die muntstukke (in die naam) van Alexander voorgestel. Gebruikers kan voortgaan om visueel te soek na die monogramme wat hulle interesseer, of kan ontleed deur samestellende letters te kies. Sodra die gewenste monogram gevind is, neem u op die beeld van die monogram dit na 'n aparte bladsy wat metadata -inligting bevat, 'n kaart van waar muntstukke met die monogram geslaan is, en skakels na voorbeelde van muntstukke in PELLA met die monogram. Vir die simbole wat op die muntstukke verskyn, soos 'n roos, kan gebruikers die simbool soekfunksie aan die linkerkant van die blaai-skerm gebruik om aan te dui waar die simbool op die munt verskyn.
Tans is die monogramfunksionaliteit beperk tot net PELLA en PCO, maar binnekort sal dit ook by SCO gevoeg word. Ons uiteindelike doel is om hierdie drie afsonderlike monogram- en simboolgereedskap te kombineer in een wat veel groter is, insluitend nie net ons werk oor die monogramme en simbole wat op Hellenistiese koninklike muntstukke verskyn nie, maar ook die werk van ander oor verskillende groepe Griekse muntstukke.
Vir meer inligting oor hierdie nuwe monogramfunksionaliteit, sien die blog van ons direkteur van datawetenskap, Ethan Gruber.
Die Monetêre Krisis van die
Die ekonomiese krisis van die Tweede Puniese Oorlog (218-201 nC) was verantwoordelik vir 'n volledige herstrukturering van die Romeinse monetêre stelsel teen die einde van die 3de eeu vC. Die Hannibaliese inval (217-216 vC) het 'n virtuele beleidsmentaliteit in Italië veroorsaak, en dit word duidelik weerspieël in die muntrekord van die tyd.
Die gegote brons Aes Grave -muntstuk het in hierdie periode 'n baie vinnige reeks drastiese gewigsverminderings ondergaan, van 140 gram tot 41 gram. Vir die eerste keer sien ons ook drie baie groot nuwe denominasies ontstaan ​​– decussis (10 As 1106-652 grms), Tressis (3 As 313-208 grms) and the Dupondius (2 As 221-134 grms). Al drie hierdie denominasies het ook ernstige dalende gewigstandaarde ondervind. Die skaarsheid van hierdie latere kwessies onder oorlewende monsters weerspieël die werklikheid van die Gresham -wet. Die drastiese gewigsvermindering het daartoe gelei dat groot hoeveelhede vroeëre kwessies in moderne tye omgekeer is, aangesien groter hoeveelhede swaarder gewigte oorleef het as die latere krisisprobleme van verhuurdergewig.
Uiteindelik het die ineenstorting van die brons geldstelsel duidelik geword toe die ou Aes Grave -reeks heeltemal vervang is deur 'n bronsmuntstuk met 'n aansienlike verhuurdergewig wat van omhulsel eerder as om 211 vC gegiet is. Hierdie monetêre hervorming van die Tweede Puniese Oorlog, wat tussen 213-211 vC plaasgevind het, staan ​​bekend as die "sextanal " standaard. Dit was gedurende hierdie tydperk dat die gewig van die Romeinse As tot ongeveer 48 gram gedaal het van 400 gram aan die begin van die eeu.
Die silwer quadrigatus weerspieël ook die ernstige geldkrisis van die tydperk. Hier vind ons dat die silwer muntstuk sy eie vernedering ondergaan het. Die quadrigatus val aansienlik in silwerinhoud, kwaliteit en selfs ontwerpstyl. Die inflasiedruk is in so 'n mate in die silwer muntstuk weerspieël dat dit ook omstreeks 211 vC laat vaar is.
Wat uit die Tweede Puniese Oorlog ontstaan ​​het, was dus 'n heeltemal nuwe geldstandaard. Die verlating van die silwer quadrigatus het dus plaasgevind en die geboorte van 'n nuwe, ligter muntstuk, die denarius, het na vore gekom en teen 10 esels gehef. Die gewig van die Romeinse denarius is voortaan vasgestel op 4 gram silwer, ongeveer 98% suiwer. Hierdie benaming is duidelik gemerk met die getal "X " wat duidelik toon dat die waarde gelyk is aan 10 Romeinse Ases. 'N Halwe benaming is ook uitgereik, bekend as die "quinarius " met 'n waarde van "V " – 5 Roman Ases. Ten spyte van die ineenstorting van die brons monetêre stelsel, is dit belangrik om daarop te let dat die denarius en sy breuke nog steeds gewaardeer word in terme van die onderliggende brons muntstuk. 'N Derde benaming silwer is ook uiteindelik bygevoeg, maar het baie ongewild gebly. Dit was die klein silwer sesterius gelyk aan 3 Ases.
Hierdie monetêre hervorming, wat die silwer denarius tot stand gebring het, het dus 'n eenheid van geldwaarde geskep wat eeue lank sou bestaan. Die silwerinhoud daarvan was buitengewoon stabiel, en die suiwerheid van 98% het in werklikheid tot in die regering van Augustus (27BC-14AD) grotendeels van krag gebly. Namate Rome voorspoedig was, sou dit die denarius wees wat uiteindelik die waarde -eenheid op internasionale skaal sou word. En sy naam sou tot in die moderne tyd tot in die Engelse taal denier, denaro en penny word.
Die monetêre hervorming van die Tweede Puniese Oorlog het ook gelei tot die bekendstelling van 'n nuwe uitgawe van goue muntstukke wat weer die portret van Mars met 'n helm gebruik het. Ook hier was daar waardepunte in Romeinse syfers en nogmaals het die punte nog steeds verwys na die aantal brons Romeinse as 60, 40 of 20 as sy ekwivalent. Daarom het die sextanale standaard moontlik die denominasies binne die monetêre stelsel van Rome verbreed, maar dit weerspieël steeds 'n basiese waarde -eenheid as die Romeinse As ondanks die aansienlike gewigsvermindering gedurende die eeu.
Ondanks die feit dat Rome die Griekse silwerdidrachmstandaard laat vaar het ten gunste van sy eie denarius met 'n laer gewig, was die oorheersing van Rome internasionaal nog nie bereik nie. Rome het dus vinnig die les van buitelandse valuta geleer. Daarom het 'n ander benaming ook in silwer saam met die denarius verskyn tydens hierdie monetêre hervorming. Hierdie nuwe benaming staan ​​bekend as die "victoriatus " met 'n gewig van ongeveer 3 gram. Hierdie benaming het volgens geen gewigstandaard binne die Romeinse monetêre stelsel self gepas nie. Die betekenis van hierdie denominasie lê nie in die binnelandse Romeinse samelewing nie, maar in die internasionale kontak van Rome met die Griekse wêreld buite. Die victoriatus was gelykstaande aan 'n Griekse drachm. Dit beteken dat die denarius vanuit 'n internasionale perspektief van buitelandse handel onder 'n standaard was, wat grotendeels in didrachme plaasgevind het. Om handel te vergemaklik, het Rome 'n monetêre eenheid nodig wat 'n aanvaarbare geldeenheid vir buitelandse valuta -doeleindes sou voorsien. Op grond van bewyse is die oorgrote meerderheid van die victoroatii gevind in die streke noord van die Po –, naamlik Cisalpine Gallië.
Een belangrike ekonomiese neiging wat hier duidelik word, is wat 'n mens die Wet op Waarde kan noem. Met ander woorde, hoe verder daar van die belangrikste ekonomiese aktiwiteitsvlak af beweeg word, hoe groter is die koopkrag van die standaard rekeneenheid. Dus het die waarde van didrachme 'n toename in koopkrag, hoe verder een van Griekeland af gereis het, sodat teen die tyd dat u Cisalpine-Gallië bereik het, die koopkragekwivalent van die didrachme sy halfbenaming geword het, die drachm. Hierdie waardewet geld ook in die moderne tyd. Die duurste lewenskoste is gewoonlik in die dominante handelsstreke. 'N Huis buite Londen of New York kos dus minder as 'n huis in die stad. Hoe verder 'n mens van die stad af reis, hoe groter word die koopkrag van die standaard rekeneenheid. Daarom kos die koste om een ​​kind in New York te voed die koste van die voeding van 20 kinders in Suid -Amerika of Afrika. Dieselfde Wet van Waarde geld dus in die antieke tyd as vandag in die moderne tyd.
Die voorkoms van die victoriatus op hierdie punt in die Romeinse monetêre stelsel illustreer ook 'n eeue oue probleem van binnelandse versus internasionale handel wat vandag nog steeds 'n belangrike ekonomiese probleem bly. Hierdie benaming het dus 'n tweeledige monetêre stelsel geskep waardeur die denarius in die binneland aanvaarbaar was en die victoriatus gebruik is in internasionale handel waar die geldelike standaarde grootliks deur die Griekse wêreld beïnvloed is.Sulke tweeledige geldstelsels het deur die geskiedenis verskyn, insluitend die handelsgeld wat deur die Verenigde State en Groot-Brittanje gedurende die 19de eeu uitgereik is.
Massiewe Roman Denarii -opslag uit die 'Vandals' Last Stand 'Found - History
Vortrag im Rahmen der & quotImperialisme en identiteite aan die kante van die Romeinse wêreld 4 (IIERW 4) & quot Co. more in Petnica (Serwië):
Romeinse munte is in groot getalle van die Ryk na die Noord -Europese barbaricum uitgevoer, waar hulle 'n nuwe sfeer van ekonomiese en sosiale interaksies betree het. Daar is hulle ook in groot getalle nageboots. Tot die middel van die 3de eeu is hoofsaaklik silwer denarii gekopieer, wat in 'n hoofsaaklik ekonomiese gebied van ekonomiese transaksies gebly het. Later is goue muntstukke ook nageboots en is dit in 'n groot mate uit die geldelike sfeer verwyder, byvoorbeeld om kledingstukke te word: dit is gereeld deurboor sodat dit gedra kon word met die kop van die keiser op die voorkant.
Sulke nabootsings van Romeinse munte, wat deur die ontwikkelende elite regoor die barbaricum noord van die Romeinse grens vervaardig is en deur hulle gebruik is om hul status te demonstreer, bied 'n ongeëwenaarde mikrokosmos van hierdie kulturele byeenkoms, 'n unieke sintese van Romeinse en inheemse samelewings.
Hierdie bydrae sal die rol van sulke munte as 'n uitdrukking van die identiteit van die mense wat in die noordelike barbaricum bewoon het, beoordeel en wat dit ons vertel oor die verhouding tussen Rome en haar noordelike bure.