Eddie kners op sy tande. Dis beter as om sy tong te byt om stil te bly. Hy wag gemaak rustig agter die oop hek vir Greta en hul vriend Callum om oor die pad te stap. Hulle lyk soos ‘n swart wolk, veral omdat Greta nog swart aan het saam met haar swart hare.
Eddie kan sien dat sy ook nie vroeër aan hierdie oplossing gedink het nie. As Callum instem, hoef hul afskeid nie permanent te wees nie. As die Feetjie Hond instem, sal hulle mekaar meer as net met die vae belofte van ‘n see-vakansie sien.
Eddie kan voel hoe sy moed in sy skoene sak. Hy’t so half-en-half al geweet dat Callum “nee” sou sê. Die Feetjie Hond wat hulle al op so baie avonture gevat het, het dit nie in hom om die heerser van alle Feetjie Honde se reëls te breek nie. Selfs Eddie wat glo dat reëls net voorstelle is, kan respekteer dat Callum nie teen iets waarnin hy glo kan gaan nie.
‘Hei, dis okei. Jy’t Callum gehoor: ons gaan nog missies saam hê om die wêreld te red van Feëtjies en olifante en wie weet wat nog. En ek gaan my somer-vakansie by die see hê.’ Eddie weet hy rammel sommer als af wat hy dink, maar al die trane wat Greta stort maak dit moeilik vir hom om nie ook te huil nie.
‘Grappie.’ Hy sluk. ‘Ons gaan altwee okei wees. En ons kan elke middag gesels oor ons dag.’ Eddie kan nie glo dat hy die een is wat vir Greta troos nie. Hy kan ook nie glo dat hy sy trane so goed kan inhou nie.
Hy druk die knoppie op die kontrole om die hek toe te maak. Sy ma sê afskeid neem is deel van groot word. Dalk is sy reg. Maar hy’s nie reg om sy beste vriende nou al te verloor nie; dit maak té seer. Miskien moet hy maak soos Peter Pan en net weier om groot te word – dan hoef hy nooit weer afskeid te neem nie.