Die 16 Mahajanapadas, insluitend Magadha (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die 16 Mahajanapadas, insluitend Magadha - geskiedenis
Die Brahmanas en upanishads wat 800 jaar gelede saamgestel is, verwys na die Janapada en Mahajanpadas en gee ons 'n insig in die vestiging van landbougemeenskappe. 'N Ander bron is die tekste wat deur boeddhiste saamgestel is.
Vinay pitaka wat handel oor die orde reëls, Sutta pitaka wat handel oor die versameling van boeddha preke en Abhidhamma pitaka 'n verhandeling oor metafisika vertel ons van die prinse, predikers, rykes, armes, dorpe en dorpe van hierdie tydperk. Jataka -verhale oor die vorige lewens van Boeddha is deel van die Suta Pitaka. Dit gee ons grafiese beskrywings van die hedendaagse samelewing en verwys duidelik na verskillende streke en geografiese afdelings.
Sommige van die Janapadas het tot Mahajanapadas ontwikkel as gevolg van 'n reeks interne sosiale en politieke strukture van die janapadas. Die landbougemeenskappe het uitgebrei as gevolg van die verspreiding van nuwe ystertegnologieë. kontemporêre tekste beskryf grond as 'n baie belangrike ekonomiese bate. Maar vroeër was dit gesamentlik in besit van die stam of gemeenskap, nou behoort dit aan die Gahapati wat 'n groot individuele grondeienaar was.
Die struktuur van die geselskap het verander. Nou sou 'n brahmaan soveel grond besit dat hy arbeiders of slawe aangestel het om dit te bewerk. Die oorskotprodukte wat vroeër na die grondbewerkings gegaan het, gaan nou aan die eienaars van die grond.
Gahapatis het nou ekstra rykdom en kan dit in verdere ekonomiese aktiwiteite belê. Dit het 'n klas handelaars geskep.
Handelaars sou uit dorpe en stede werk. Hulle het 'n groot invloedsfeer gehad en het na verskillende streke gereis en met verskillende owerhede te doen gekry.
Daar kom nou konings na vore wat probeer het om 'n groot gebied te beheer wat deur die handelaars besoek sou word.
Privaat eiendom het in hierdie tydperk 'n dominante ekonomiese aktiwiteit geword.
Polisie in die Pre Mauryan -tydperk
Namate die sosio -ekonomiese sfeer verander het, het die polis ook verander. Vroeër het die woord Raja 'n vrygewige vaderfiguur beteken wat die voorspoed van sy geslag sou verseker.
Hy het egter nie 'n onafhanklike belastingstelsel of 'n staande weermag gehad nie. Dit het in die 6de eeu vC verander en nou was daar 'n duidelike onderskeid tussen die raja en sy Praja. Die koning sou sy eie belastingstelsel gebruik en 'n staande leër hê. Dit sou dan gebruik word om nuwe gebiede te bekom en beheer oor bestaande gebiede te behou. Die betaling van die weermag kom uit die inkomste wat op aktiwiteite in sy gebied opgelê is.
Daar was dus 'n permanente konfrontasie tussen die raja en sy Praja.
Die Mahajanapadas dra nie die geslagslyn van die dominante Kshatriya -stamme van daardie tydperk nie.
In die 6de eeu vC het baie koninkryke in die noorde ontstaan. Sommige was republikeins waar besluite in 'n openbare vergadering met meerderheid stemme geneem is. Die ander was monargieë waar die besluite geneem is deur die koning bygestaan ​​deur die adviseurs.
Die republieke was versprei in die Himalajas of noordwes. Die monargieë was in die Gangetiese vlaktes gekonsentreer.
Die Boeddhistiese literatuur praat oor 16 Mahajanapadas.
Die Mahajanapadas was in verskillende geografiese gebiede geleë, en 7 daarvan was in die Midde -Gangetiese vallei. Dit was 'n rysvlakte in teenstelling met die boonste gangetiese vallei, 'n koringgroei. Dit is waargeneem in die tradisionele landbousisteem van Indië, rysopbrengs het die koringopbrengs oorskry. Rysproduserende gebiede het ook 'n groter bevolkingsdigtheid gehad. Die feit dat so baie Mahajanapadas aan mekaar aangrensend was, beteken dat 'n ambisieuse koning die naburige koninkryke sou probeer verower. Die plat terrein van hierdie gebiede was ook 'n aanwins.
Die kleinste hiervan het aan die groter voorgelê, en uiteindelik was daar slegs vier - Magadha, Avanti, Kosala en Vatsa.
Opkoms van Magadha
Magadha was die sterkste onder hulle. Daar was ook 'n paar geografiese en strategiese faktore wat hierdie voordeel van Magadha verbeter het
1. Haar ligging tussen die boonste en onderste deel van die Gangetic -vallei
2. Vrugbare grond. Yster van Rajgir en koper van Gaya het ook tot haar voordeel bygedra.
3. Haar ligging in die middel van die handelsweë dra by tot haar voordeel en vergroot haar rykdom.
4. Eerstens om olifante in oorlogvoering te gebruik.
Bimbisara was die eerste belangrike koning van Magadha. Hy was die tydgenoot van Vardhaman Mahavir en Gautama Boeddha.
Ajatashatru het sy vader in die gevangenis gesit en die troon bestyg. Sy heerskappy is versterk deur baie militêre verowerings. Aanvanklik was hy 'n voorstander van Jainisme en later 'n voorstander van Boeddhisme.
Later het die Aryankas en Saisunaga gevolg deur Nandas regeer Magadha. Die laaste Nanda -heerser was Dhana Nanda wat deur die mense gegrief was.
Benut dit Chanakya en sy dissipel Chandragupta het 'n volksbeweging geloods en hom verdryf. Dit was die tyd toe Alexander Indië binnegeval het.
Persiese invalle en die impak daarvan op Indië:
Persiese invalle het van 550 vC tot 450 vC begin en was beperk tot die Noordwestelike provinsies en Punjab.
Die konings Kores, Darius en Xerxes het hierdie invalle gelei.
1. Die Pers het 'n impak op die handel tussen Indië en Iran gehad.
2. Kharoshti skrif 'n vorm van Iraanse skrif [van links na regs] het beroemd geword en Asoka -bevele is in Kharoshti -skrif geskryf.
3. Persiese kuns het 'n impak op Mauriaanse kuns gehad, veral op die pilare van Ashok en die beeldhouers wat daarop gevind is.
4. Die idee van die uitreiking van bevele en bewoording hieroor het Iraanse invloed.
5. Mauryan -pilare was glansend en gepoleer soos Persies. Hulle het klokvormige hoofstede soos die oorwinningpilare van Achaemenid keisers.
6. Seremoniële hoofbad op verjaardag was van Persiese invloed.
7. King het asket of dokter geraadpleeg wat in 'n vuurkamer gesit het. Dit kom van Zoroastrians die
Alexander se inval:
Die politieke toestande in Noordwes -Indië en Punjab het die inval van Alexander toegelaat. Die klein koninkryke wat in die gebiede teenwoordig was, was verdeeld en kon nie verenig word teenoor 'n gemeenskaplike vyand nie. Dit beteken egter nie dat Alexander se inval maklik was nie.
Oorsake van die inval:
1. Hy was aangetrokke deur die wonderlike Indiese rykdom, hy wou ook die hele Persiese satrapie van Indië verower nadat hy die Perse verslaan het.
2. Hy was geïnteresseerd in geografiese ondersoek en natuurgeskiedenis. Hy het geglo dat daar aan die oostekant van Indië 'n deurlopende see is, sodat hy die begeerte het om die oostelike grens van die wêreld te verower.
Die slag van Alexander en die stamme van Indus het vir hom 'n oorwinning tot gevolg gehad. Maar sy werklike toets was teen Porus. Ondanks die sterk leër was Porus verslaan.
Maar Alexander behandel hom met respek en herstel hom. Alexander wou verder ooswaarts trek, maar sy soldate was moeg vir langdurige swaarkry en wou huis toe keer. Hy het berou gekry, maar ook sy terugreis was moeilik.
Hy is aangeval deur republikeinse stamme. Hy word siek en sterf op pad huis toe.
1. Onmiddellike eenwording van die Noordwes -grens onder Mauryans is gesien.
2. Die klein onafhanklike koninkryke het tot 'n einde gekom.
3. Dit het ook 'n direkte kontak tussen Indië en Griekeland begin. Vaart ekspedisies het toegeneem en bykomende handelsroetes het ontstaan.
Invloed op argitektuur:
Kuns van goed gevormde, pragtige silwer- en goue munte kom van die Grieke.
Invloed op die Indiese astrologie.
Ashok se bevele was in Grieks en ingeskryf op klippilare van 'n enkele kolom.
Die uitwerking van Perse was hoër as die Grieke.
Na die dood van Alexanders
'N Aansienlike aantal Griekse koloniste het in Punjab gebly wat verband hou met huweliksbande met hul aangenome land. Een van die merkwaardige kenmerke van die heerskappy van Alexanders was om interras -huwelike toe te laat. Sy droom was om die ooste en die weste deur marraiges te verenig en daaroor te heers.
Die veldtog van Alexanders het 'n aantal handelsroetes na Noordwes -Indië via Afghanistan en Iran na Klein -Asië en na die hawens langs die oostelike Middellandse See oopgemaak en versterk.
Deur die hewige stamme wat in die heuwels en passe van die noordweste van Indië gewoon het, te bekamp, ​​het hy omstandighede geskep vir 'n verenigde bewind onder die Mauriane.
Die Mauriane het steeds 'n noue band met die Grieke onderhou. Die Baktriese Grieke het twee eeue lank die Noordwes regeer. Gedurende hierdie tydperk het duisende Indiane -Grieke met die Indiese kultuur saamgesmelt en hul eie bydraes daarby gevoeg.
Die sestien Mahajanpadas en#8211 Geskiedenisstudiemateriaal en notas
In die 6de eeu vC het antieke Indië 'n aantal koninkryke gehad wat gedurende die Vediese tydperk ontstaan ​​het. In hierdie tydperk het sosio-ekonomiese ontwikkeling ontwikkel, saam met godsdienstige en politieke ontwikkelinge regoor die Indo-Gangetiese vlakte. Hierdie permanente nedersettings het die evolusie van janapadas tot mahajanpadas gelei. Teen die sesde eeu v.C. het die middelpunt van groot politieke aktiwiteite verskuif van die westelike deel van die gangetiese vlakte na die oostelike deel, wat bestaan ​​uit die huidige Bihar en die oostelike UP. Die belangrikste rede vir hierdie verskuiwing was dat die vrugbare lande van hierdie gebied met beter reënval en riviere, die nabyheid aan ysterproduksiesentrums ook 'n sleutelrol gespeel het. Eintlik was dit die toenemende gebruik van ystergereedskap en wapens wat klein state in staat gestel het om koninkryke te word, bekend as Mahajanapadas.
Politieke struktuur van hierdie sestien Mahajanpadas:
Die meerderheid van hierdie state was monargies, maar sommige was ook republieke, bekend as "ganasangha ". Ganasangha het 'n oligargiese stelsel vir bestuur, waar die administrasie gelei is deur 'n verkose koning wat 'n groot raad vir sy hulp gehad het. Dit sou amper 'n demokrasie genoem word, maar die gewone mens het geen seggenskap oor administrasie nie.
Daar was 16 mahajanapadas / koninkryke wat in die antieke literatuur en geskrifte genoem word. Hier moet op gelet word dat hierdie sestien mahajanapadas bestaan ​​het voor die opkoms van Boeddhisme in Indië. Die sestien Mahajanapadas word hier in 'n vinnige kykformaat gegee.
Ons kyk nou na 'n klein detail van elkeen van hierdie sestien mahajanapadas en hul hoofstede:
Anga: Hierdie mahajanapada word genoem in die Atharva Veda en die 'Mahabharata '. Tydens die bewind van Bimbisara is dit oorgeneem deur die Magadha -ryk. Dit is geleë in die huidige Bihar en Wes -Bengale.
Magadha: Dit vind ook verwysing in die Atharva Veda wat vertel dat Magadha 'n semi-brahmaniese plek was. Dit was geleë in die huidige Bihar naby Anga, geskei deur die rivier die Champa. Later het Magadha 'n sentrum van Jainisme geword. Daarmee saam is die eerste Boeddhistiese Raad in Rajagriha gehou.
Kasi: Dit is ook rondom Varanasi, wat ook die hoofstad was, uitgeslaan. Daar word geglo dat hierdie stad sy naam gekry het van die riviere Varuna en Asi, soos genoem in die Matsya Purana.
Vatsa of Vamsa: Hierdie mahajanapada het die monargiese regeringsvorm gevolg. Hierdie koninkryk was een van die sestien Mahajanapadas. En die hoofstad was in Kausambi. Dit was 'n belangrike stad vir ekonomiese aktiwiteite. Daar was 'n welvarende handels- en sakescenario in die 6de eeu vC. Na die opkoms van Boeddha het die heerser Udayana van Boeddhisme 'n staatsgodsdiens gemaak. Vatsa was geleë rondom die huidige Allahabad.
Kosala: Dit was geleë in die moderne Awadh -streek van Uttar pradesh. Die hoofstad was Ayodhya.
Saurasena: Die hoofstad was Mathura. Hierdie plek was 'n sentrum van Krishana -aanbidding tydens Megasthenes. Hier was ook 'n dominante navolging van Budhha.
Panchala: Die hoofstad was Ahichchatra en Kampilaya, onderskeidelik in die noordelike en suidelike streke, in die huidige westelike Uttar Pradesh. En dit het later oorgegaan van monargie na republiek wees.
Kuru: Hul hoofstad was Indraprastha in die huidige meerut en Haryana. Die streek rondom Kurukshetra was vermoedelik die plek vir kuru Mahajanapada. Dit het later oorgegaan na 'n republikeinse bestuursvorm.
Matsya: Dit was suid van die Kurus en wes van die Panchalas geleë. Die hoofstad was in Viratanagar, wat rondom die huidige Jaipur lê.
Chedi: Dit is genoem in die Rigveda, die hoofstad was Sothivati. Dit lê rondom die huidige Bundelkhand -streek.
Avanti: Avanti was belangrik in terme van die opkoms van Boeddhisme. Die hoofstad was geleë in Ujjaini of Mahismati. Dit was geleë rondom die huidige Malwa en Madhya Pradesh.
Gandhara: Hulle hoofstad was by Taxila. Gandhara word in die Atharva Veda genoem as mense wat hoogs opgelei is in oorlogskuns. Dit was belangrik vir internasionale kommersiële aktiwiteite.
Kamboja: Die hoofstad van Kamboja is Pooncha genoem. Dit is geleë in die huidige Kashmir en Hindukush. Verskeie literêre bronne sê dat Kamboja 'n republiek was.
Ashmaka of Assaka: Die hoofstad van hierdie mahajanapada was geleë in Pratisthan of Paithan. Ashmaka was geleë aan die oewer van Godavari.
Vajji: Die hoofstad was Vaishali. Dit was 'n belangrike Mahajanapadas. Die belangrikste rasse wat hier voorkom, was Licchavis, Vedehans, Jnatrikas en Vajjis.
Malla: Dit was een van die sestien mahajanapadas. Dit word vermeld in ' Mahabharata ' en Boeddhistiese en Jain -tekste. Hulle was 'n republiek (Samgha). Hul hoofstad was Kusinara, geleë rondom Deoria en Uttar Pradesh.
Hierdie kort inligting oor hierdie 16 mahajanapadas en hul hoofstede sal baie nuttig wees vir die oplossing van die vrae wat in verskillende eksamens gestel word, soos UPSC, SSC, NET, NDA, CDS, staatseksamens, ens. sestien Mahajanpadas en hul hoofstede.
As u wil hê dat ons meer inligting in hierdie artikel moet byvoeg, kan u dit gerus in die kommentaar hieronder noem.
Die term "Janapada" beteken letterlik die vastrapplek van 'n volk. Die feit dat Janapada is afgelei van Jana wys op 'n vroeë stadium van landneming deur die Jana-mense vir 'n vaste lewenswyse. Hierdie nedersettingsproses op land het die laaste fase voltooi voor die tyd van die Boeddha en Pāṇini. Die Pre-Boeddhistiese noordwestelike streek van die Indiese subkontinent was verdeel in verskeie Janapadas, wat van mekaar afgebaken is deur grense. In Pāṇini se "Ashtadhyayi", Janapada staan ​​vir country en Janapadin vir sy burgerskap. Elkeen van hierdie Janapadas is vernoem na die Kshatriya -mense (of die Kshatriya Jana) wat hulle daarin gevestig het.         Boeddhistiese en ander tekste verwys toevallig slegs na sestien groot nasies (Solasa Mahajanapadas) wat bestaan ​​het voor die tyd van die Boeddha. Hulle gee geen verbandhoudende geskiedenis nie, behalwe in die geval van Magadha. Die Boeddhistiese Anguttara Nikaya, op verskeie plekke,  gee 'n lys van sestien groot nasies:
Nog 'n Boeddhistiese teks, die Digha Nikaya, noem twaalf Mahajanapadas uit die lys hierbo en laat vier van hulle weg (Assaka, Avanti, Gandhara en Kamboja). 
Chulla-Niddesa, 'n ander ou teks van die Boeddhistiese kanon, voeg Kalinga by die lys en vervang Yona vir Gandhara, en noem die Kamboja en die Yona dus die enigste Mahajanapadas uit Uttarapatha.  
Die Vyākhyāprajñapti (of die Bhagavati Sutra), 'n sutra van Jainisme, gee 'n ander lys van sestien Mahajanapadas:
Ladha (Radh of Lata)
Die skrywer van die Bhagavati Sutra (of die Vyākhyāprajñapti) fokus slegs op die lande Madhydesa en slegs in die verre ooste en suide. Hy laat die nasies uit Uttarapatha weg, soos die Kamboja en Gandhara. Die meer uitgebreide horison van die Bhagvati en die weglating van alle lande uit Uttarapatha "toon duidelik aan dat die Bhagvati -lys van latere oorsprong is en dus minder betroubaar is." 
Die eerste verwysing na die Angas word gevind in die Atharva-Veda, waar hulle vermelding vind saam met die Magadhas, Gandharis en die Mujavats, blykbaar as 'n veragte volk. Die Jaina Prajnapana is Angas en Vangas in die eerste groep Ariese mense. Dit noem die belangrikste stede van antieke Indië.  Dit was ook 'n groot handels- en handelsentrum en sy handelaars het gereeld na die verre Suwanabhumi gevaar. Anga is in die tyd van Bimbisara deur Magadha geannekseer. Dit was die enigste verowering van Bimbisara.
Die land Assaka of die Ashmaka -stam was geleë in Dakshinapatha of Suid -Indië. Dit bevat gebiede in die huidige Andhra Pradesh, Telangana en Maharashtra.  In Gautama Boeddha se tyd was baie van die Assakas aan die oewer van die Godavari -rivier (suid van die Vindhya -berge) geleë. Die hoofstad van die Assakas was Potana of Potali, wat ooreenstem met die huidige Bodhan in Telangana en Paudanya van Mahabharata.  In Maharashtra is die hoofstad in Potali, wat ooreenstem met die huidige Nandura, Buldhana -distrik. Die Ashmakas word ook deur Pāṇini genoem. Hulle word in die noordweste van die Markendeya Purana en die Brhat Samhita. Die rivier Godavari het die land van die Assakas geskei van die van die Mulakas (of Alakas). Die land Assaka lê buite die vaal van Madhyadesa. Dit was geleë op 'n suidelike snelweg, die Dakshinapatha. Op 'n tyd het Assaka Mulaka ingesluit en by Avanti aangesluit. 
Die land van die Avantis was 'n belangrike koninkryk van Wes -Indië en was een van die vier groot monargieë in Indië in die na -era van Mahavira en Boeddha, die ander drie was Kosala, Vatsa en Magadha. Avanti is deur die rivier Narmada in noord en suid verdeel. Aanvanklik was Mahishamati (Mahissati) die hoofstad van die suidelike Avanti, en Ujjaini (Sanskrit: Ujjayini) was van die noorde van Avanti, maar in die tye van Mahavira en Boeddha was Ujjaini die hoofstad van die geïntegreerde Avanti. Die land Avanti stem ongeveer ooreen met die moderne Malwa, Nimar en aangrensende dele van die huidige Madhya Pradesh. Beide Mahishmati en Ujjaini staan ​​op die suidelike snelweg Dakshinapatha wat strek van Rajagriha tot Pratishthana (moderne Paithan). Avanti was 'n belangrike sentrum van Boeddhisme en 'n paar van die belangrikste daars en daar is is daar gebore en woonagtig. Koning Nandivardhana van Avanti is verslaan deur koning Shishunaga van Magadha. Avanti het later deel geword van die Magadhan -ryk. [ aanhaling nodig ]
Die Chedis, Chetis of Chetyas het twee verskillende nedersettings gehad, waarvan die een in die berge van Nepal was en die ander in Bundelkhand naby Kausambi. Volgens ou owerhede het Chedis naby Yamuna half tussen die koninkryk Kurus en Vatsas gelê. In die middeleeue het die suidelike grense van Chedi tot by die oewer van die rivier Narmada gestrek. Sotthivatnagara, die Sukti of Suktimati van Mahabharata, was die hoofstad van Chedi. Die Chedis was 'n ou volk van Indië en word genoem in die Rigveda, saam met hul koning Kashu Chaidya. 
Die ligging van die hoofstad, Suktimati, is nie met sekerheid vasgestel nie. Die historikus Hem Chandra Raychaudhuri en F. E.Pargiter het geglo dat dit in die omgewing van Banda, Uttar Pradesh, was.  Argeoloog Dilip Kumar Chakrabarti het voorgestel dat Suktimati geïdentifiseer kan word as die ruïnes van 'n groot vroeë historiese stad, op 'n plek met die hedendaagse naam Itaha, aan die buitewyke van Rewa, Madhya Pradesh. 
Muntstuk van Early Gandhara Janapada: AR Shatamana en een-agtste Shatamana (rondte), Taxila-Gandhara-streek, c. 600–300 vC.
'N Muntstuk van Takshashila, beeld 'n boom uit langs 'n heuwel met 'n halfmaan en 'n Nandipada bo 'n hakekors. 
Daar word in die Rigveda na die wol van die Gandharis verwys. Die Gandharas en hul koning is prominent as sterk bondgenote van die Kuroes teen die Pandavas in die Mahabharata -oorlog. Die Gandharas was woedende mense, goed opgelei in die oorlogskuns. Volgens Puraniese tradisies is hierdie Janapada gestig deur Gandhara, seun van Aruddha, 'n afstammeling van Yayati. Daar word gesê dat die vorste van hierdie land afkomstig is uit die geslag van Druhyu, 'n beroemde koning van die Rigvediese tydperk en een van die vyf seuns van koning Yayati van die maan -dinastie. Die rivier die Indus het die lande van Gandhara natgemaak. Daar word gesê dat Taksashila en Pushkalavati, die twee stede van hierdie Mahajanapada, vernoem is na Taksa en Pushkara, die twee seuns van Bharata, 'n prins van [[Ayodhya] die jonger broer van Lord Rama]. Volgens Vayu Purana (II.36.107) is die Gandharas vernietig deur Pramiti (ook bekend as Kalika) aan die einde van Kali Yuga. Pāṇini noem beide die Vediese vorm Gandhari sowel as die latere vorm Gandhara in sy Ashtadhyayi. Die Gandhara -koninkryk het soms ook Kashmira ingesluit.  Hecataeus van Miletus (549-468) verwys na Kaspapyros (Kasyapura of Purushapura, dit wil sê hedendaagse Peshawar) as 'n Gandhariese stad. Volgens Gandhara Jataka het Gandhara op 'n tyd deel uitgemaak van die koninkryk van Kasjmir. Die Jataka gee ook 'n ander naam Chandahara vir Gandhara.
Gandhara Mahajanapada van Boeddhistiese tradisies het gebiede van Oos-Afghanistan en noordwes van die Panjab (moderne distrikte Peshawar (Purushapura) en Rawalpindi) ingesluit. Die latere hoofstad was Taksashila (Prakrit for Taxila). Die Taksashila -universiteit was in die antieke tyd 'n bekende leersentrum waar geleerdes van oor die hele wêreld hoër onderwys kom soek het. Pāṇini, die Indiese grammatika-genie en Kautiliya, is die wêreldbekende produkte van die Taxila Universiteit. Koning Pukkusati of Pushkarasarin van Gandhara in die middel van die 6de eeu vC was die tydgenoot van koning Bimbisara van Magadha. Gandhara was geleë op die groot noordelike snelweg (Uttarapatha) en was 'n sentrum van internasionale kommersiële aktiwiteite. Volgens een groep geleerdes was die Gandharas en Kambojas gesonde mense.    Daar word ook beweer dat die Kurus, Kambojas, Gandharas en Bahlikas gesamentlike mense was.  Volgens dr T. L. Shah was die Gandhara en Kamboja niks anders as twee provinsies van een ryk nie en is dit op 'n kardinale wyse geleë en het dit mekaar se taal beïnvloed.  Natuurlik was hulle moontlik eens 'n verwante volk.  Gandhara was dikwels polities verbind met die buurstreke Kashmir en Kamboja. 
Kambojas is ook ingesluit in die Uttarapatha. In antieke literatuur word die Kamboja op verskillende maniere verbind met die Gandhara, Darada en die Bahlika (Bactria). Dit is bekend dat die antieke Kamboja streke aan weerskante van die Hindukush bevat. Die oorspronklike Kamboja was in die oostelike Oxus -land geleë as buurman van Bahlika, maar mettertyd lyk dit asof sommige stamme van die Kambojas die Hindukush oorgesteek het en ook kolonies aan die suidekant daarvan geplant het. Laasgenoemde Kambojas word in die Indiese literatuur verbind met die Daradas en Gandharas en word ook genoem in die Edikte van Ashoka. Die getuienis in die Mahabharata en in Ptolemaeus se geografie ondersteun twee Kamboja -nedersettings duidelik.  Die gebied cis-Hindukush van Nurestan tot Rajauri in die suidweste van Kasjmir deel grense met die Daradas en die Gandharas Kamboja land.  Die hoofstad van Kamboja was waarskynlik Rajapura (moderne Rajori) in die suidweste van Kasjmir. Die Kamboja Mahajanapada van die Boeddhistiese tradisies verwys na hierdie cis-Hindukush-tak van antieke Kambojas. 
Die Trans-Hindukush-streek, insluitend die Pamirs en Badakhshan, wat grense gedeel het met die Bahlikas (Bactria) in die weste en die Lohas en Rishikas van Sogdiana/Fergana in die noorde, vorm die land Parama-Kamboja.  Die trans-Hindukush-tak van die Kambojas het suiwer Iraans gebly, maar dit lyk asof 'n groot deel van die Kambojas van Cis-Hindukush onder Indiese kulturele invloed gekom het. Dit is bekend dat die Kambojas sowel Iraanse as Indiese verwantskappe gehad het.           
Die Kambojas was ook sedert die epiese tye 'n bekende republikeinse volk. Die Mahabharata verwys na verskeie Ganah (of Republieke) van die Kambojas.  Kautiliya's Arthashastra  en Ashoka se edik nr. XIII getuig ook dat die Kambojas die republikeinse grondwet gevolg het. [ aanhaling nodig ] Pāṇini's Sutras, , maar is geneig om aan te dui dat die Kamboja van Pāṇini 'n Kshatriya -monargie was, maar 'die spesiale reël en die uitsonderlike vorm van afgeleide' wat hy gee om die heerser van die Kambojas aan te dui, impliseer dat die koning van Kamboja 'n titulêre kop (koning konsul) enigste.  Volgens Boeddhistiese tekste behoort die eerste veertien van die bogenoemde Mahajanapadas aan Majjhimadesa (Midde -Indië) terwyl die laaste twee aan Uttarapatha of die Noordwes afdeling van Jambudvipa.
In 'n stryd om oppergesag wat in die 6de/5de eeu vC gevolg het, het die groeiende toestand van die Magadhas na vore getree as die oorheersende mag in antieke Indië, wat verskeie van die Janapadas van die Majjhimadesa geannekseer het. 'N Bitter lyn in die Brahmin Puranas betreur dat Magadhan -keiser Mahapadma Nanda alle Kshatriyas uitgeroei het, en niemand wat die naam Kshatriya waardig is nie, word daarna gelaat. Dit verwys natuurlik na die Kasis, Kosalas, Kurus, Panchalas, Vatsyas en ander neo-Vediese stamme van die oostelike Panjab van wie niks ooit gehoor is nie, behalwe in die legende en poësie. (Die Nandas het die troon van die Shishunaga -dinastie, ongeveer 345 v.G., ingeneem en sodoende die Nanda -ryk gestig.) 
Die Kambojans en Gandharans het egter nooit in direkte kontak met die Magadhan -staat gekom voordat Chandragupta en Kautiliya op die toneel verskyn het nie. Maar hierdie nasies het ook die prooi van die Achaemenides van Persië geword tydens die bewind van Kores (558–530 vC) of in die eerste jaar van Darius. Kamboja en Gandhara vorm die twintigste en rykste satrapie van die Achaemenidiese Ryk. Daar word gesê dat Kores I die beroemde stad Kamboja, genaamd Kapisi (moderne Begram), in Paropamisade vernietig het.
Die koninkryk was geleë in die streek rondom die hoofstad Varanasi, begrens deur die Varuna- en Asi -riviere in die noorde en suide, wat Varanasi sy naam gegee het. Voor Boeddha was Kasi die magtigste van die sestien Mahajanapadas. Verskeie jataka verhale getuig van die superioriteit van sy hoofstad bo ander stede in Indië en spreek baie van die welvaart en weelde daarvan. Hierdie verhale vertel van die lang stryd om oppergesag tussen Kashi en die drie koninkryke Kosala, Anga en Magadha. Alhoewel koning Brihadratha van Kashi Kosala verower het, is Kashi later tydens Boeddha se tyd deur koning Kansa in Kosala opgeneem. Die Kashi's saam met die Kosalas en Videhans vind vermelding in Vediese tekste en blyk 'n nou verbonde volk te wees. Die Matsya Purana en Alberuni spel Kashi as Kausika en Kaushaka onderskeidelik. Alle ander antieke tekste lees Kashi. [ aanhaling nodig ]
Die land Kosala was noordwes van Magadha geleë, met die hoofstad Ayodhya. Sy gebied stem ooreen met die moderne Awadh (of Oudh) in Sentraal- en Oos -Uttar Pradesh. Dit het die rivier die Ganges in die suide, die rivier die Gandak (Narayani) vir die oostelike deel en die Himalaya -berge vir die noordelike grens. Dit word genoem as die middelpunt van Vediese Dharma. Sy konings het met die Devatas verbond in verskillende oorloë teen die Daityas, Rakshas en Asuras. Koshala en Ayodhya beklee 'n sentrale plek in die Hindoe -geskrifte, Itihas en Purana. Raghuvansha-Ikshvakuvansha was die langste deurlopende dinastie, Lord Rama was 'n koning in hierdie dinastie. Ander groot konings was Prithu, Harishchandra en Dilip, wat elkeen in verskillende Puranas, Ramayan en Mahabharat genoem word. Volgens hierdie tekste was Koshala die magtigste en grootste koninkryk ooit in die opgetekende geskiedenis.
Later is die koninkryk beheer deur die beroemde koning Prasenajit gedurende die era van Mahavira en Boeddha, gevolg deur sy seun Vidudabha (Virudhaka). Koning Prasenajit was hoogs geleerd. Sy posisie is verder verbeter deur 'n huweliksverbond met Magadha: sy suster was getroud met Bimbisara en 'n deel van Kasi is as bruidskat gegee. Daar was egter 'n stryd om oppergesag tussen koning Pasenadi (Prasenajit) en koning Ajatashatru van Magadha, wat uiteindelik afgehandel is sodra die konfederasie van Lichchavis in lyn was met Magadha. Kosala is uiteindelik saamgesmelt in Magadha toe Vidudabha die heerser van Kosala was. Ayodhya, Saketa, Banaras en Sravasti was die belangrikste stede van Kosala. [ aanhaling nodig ]
Die Puranas vind die oorsprong van Kurus uit die Puru-Bharata gesin. Kuru is gebore na 25 geslagte van Puru se dinastie, en na 15 geslagte van Kuru, Kauravas en Pandavas is gebore. Aitareya Brahmana vind die Kurus in Madhyadesha en verwys ook na die Uttarakurus as wat buite die Himalajas leef. Volgens die Boeddhistiese teks Sumangavilasini,  het die mense van Kururashtra (die Kurus) van die Uttarakuru gekom. Vayu Purana getuig daarvan Kuru, seun van Samvarsana uit die Puru -afkoms, was die gelyknamige voorouer van die Kurus en die stigter van Kururashtra (Kuru Janapada) in Kurukshetra. Die land van die Kurus stem grofweg ooreen met die moderne Thanesar, deelstaat Delhi en die distrik Meerut van Uttar Pradesh. Volgens die Jatakas was die hoofstad van die Kurus Indraprastha (Indapatta) naby die moderne Delhi, wat sewe ligas uitgebrei het. Op Boeddha se tyd is die Kuru -land beheer deur 'n titulêre hoofman (koningskonsul) met die naam Korayvya. Die Kurus van die Boeddhistiese tydperk het nie dieselfde posisie beklee as in die Vediese tydperk nie, maar hulle het steeds hul ou reputasie geniet vir diepe wysheid en goeie gesondheid. Die Kuroes het huweliksverhoudinge gehad met die Yadavas, die Bhojas, Trigratas en die Panchalas. Daar is 'n Jataka -verwysing na koning Dhananjaya, voorgestel as 'n prins uit die ras van Yudhishtra. Alhoewel dit 'n bekende monargiese volk in die vroeëre tydperk was, is dit bekend dat die Kuroes gedurende die 6de tot 5de eeu vC na 'n republikeinse regeringsvorm oorgeskakel het. In die 4de eeu vC getuig Kautiliya's Arthashastra ook van die Kurus na die Rajashabdopajivin (koning konsul) grondwet.
Die Magadha was een van die prominentste en welvarendste mahajanapadas. Die hoofstad Pataliputra (Patna, Bihar) was geleë op die samevloeiing van groot riviere soos die Ganga, Son, Punpun en Gandak. Die alluviale vlaktes van hierdie streek en die nabyheid aan die koper- en ysterryke gebiede van Bihar en Jharkhand het die koninkryk gehelp om wapens van goeie gehalte te ontwikkel en die agrariese ekonomie te ondersteun. Die ligging in die middel van die snelweë van daardie dae het bygedra tot die rykdom daarvan. Al hierdie faktore het Magadha gehelp om na vore te kom as die welvarendste staat van daardie tydperk. [ aanhaling nodig ]
Die koninkryk van die Magadhas stem grofweg ooreen met die moderne distrikte Patna en Gaya in die suide van Bihar en dele van Bengale in die ooste. Die hoofstad Pataliputra is in die noorde deur die rivier die Ganges gebind, in die ooste deur die Champa, in die suide deur die Vindhya -berge en in die weste deur die rivier Sona. Gedurende Boeddha se tyd het Anga sy grense ingesluit. Die vroegste hoofstad was Girivraja of Rajagaha (moderne Rajgir in die Nalanda -distrik Bihar). Die ander name vir die stad was Magadhapura, Brihadrathapura, Vasumati, Kushagrapura en Bimbisarapuri. Dit was 'n aktiewe sentrum van die Jainisme in antieke tye. Die eerste Boeddhistiese Raad is gehou in Rajagaha in die Vaibhara -heuwels. Later word Pataliputra die hoofstad van Magadha. [ aanhaling nodig ]
Mahajanapadas: deur die Boeddhistiese Angauttara Nikaya (16 name)
Die tydperk vanaf die val van die koninkryk Videha vroeg in die sesde eeu v.C. tot die opkoms van die koninkryk Magadha in die middel van dieselfde eeu bekend staan ​​as die ouderdom van sestien Mahajanapadas.
Verwysing na die ouderdom van sestien Mahajanapadas kan gevind word in die Boeddhistiese Angauttara Nikaya.
Daar kan ook verwys word na die Jaina Bhagabati Sutra, maar die lyste van Mahajanapadas in die Boeddhistiese en Jaina -bronne verskil ten opsigte van sekere name. Maar albei die lyste bevat die name van die relatief groot koninkryke. Dr Roychaudhuri is egter van mening dat die eerste boeke van die twee boeke Buddhist Angauttara Nikaya en Jaina Bhagabati Sutra op 'n tydstip nader aan die ouderdom van sestien Mahajanapadas as laasgenoemde geskryf is.
Hy meen dus dat die lys van die sestien Mahajanapadas wat deur die Boeddhistiese Angauttara Nikaya gegee is, meer betroubaar is.
Die name wat deur die Boeddhistiese bron gegee word, is:
In die ouderdom van die sestien Mahajanapadas het die koninkryk Kasi die eerste plek geword. Die hoofstad was Baranasi, wat welvarender was as die hoofstede van ander koninkryke. Dr H. C. Roychaudhuri is van mening dat die koninkryk Kasi die koninkryk van Videha verminder het en nie net dat die konings van Kasi gedroom het om die hele Jambudwipa te verower nie, dit wil sê Indië. Die Boeddhistiese en Jaina -tekste getuig ook van die krag en grootheid van die koninkryk Kasi. Konings van Kasi het die koninkryk Kosala meer as een keer aangeval.
Koning Manoj van Kasi sou Kosala, Anga en Magadha verower het. Die Jatakas getuig van hierdie prestasie van koning Manoj. Die mag en welvaart van Kasi, veral die hoofstad Baranasi, het die jaloesie van die naburige koninkryke gewek. Eens het soveel as sewe van die naburige koninkryke gesamentlik die koninkryk van Kasi beleër. Die mag, aansien en oorheersing van die koninkryk Kasi het nie lank gehou nie.
Die koninkryk Kosala bestaan ​​uit die streke Keshputra en Kapilavastu en is omring deur die riviere Gomati, Sarpika en Sadanira en die heuwels van Nepal. In die middel van die sesde eeu v.C. die klein koninkryk van Kapilavastu was verplig om die heerskappy van Kosala te aanvaar. Ajodhya, Saketa, Sravasti, ens. Was baie welvarende stede in die koninkryk Kosala en het gewys hoe groot die koninkryk Kosala was. Die konings van Kosala het tot die Ikshaku -dinastie behoort. Sravasti was die hoofstad van Kosala.
Die koninkryk Anga was in die weste van die Rajmahal -bergreeks en oos van Magadha geleë. Hierdie koninkryk het 'n tyd lank groot mag en aansien verkry en 'n aantal buurlande verower. Dit word bevestig deur die Aiteriya Brahman. Die hoofstad van Anga was Champa wat op die samevloeiing van die riviere, die ' Ganges en die Champa (moderne Chandan) was.
Anga was een van die ses groot koninkryke van Indië tot by die afsterwe van Gautama Boeddha. Die hoofstad van Anga -Champa was veral bekend vir die groot omvang van handel en handel met ander lande, asook vir die groot welvaart daarvan. Baie sakeman vaar vir kommersiële doeleindes vanaf Champa na die Suvarnabhumi. Dit was na die naam van Champa, die hoofstad ok Anga, dat die Hindoe-kolonie Annam in Indo-China die naam Champa gekry het.
Die koninkryk Magadha in die ouderdom van sestien Mahajanapadas bestaan ​​uit die moderne distrikte Patna en Gaya in Bihar. Magadha is omring deur die riviere, die seun en die Ganges. Giri-braja was die oorspronklike hoofstad van Magadha. Later is die nuwe hoofstad egter in Pataliputra opgerig. Van die verskillende dinastieë wat oor Magaddha geheers het, was die Sishunaga -dinastie die opmerklikste. Ten tyde van die Gautama Boeddha was Bimbisara die koning van Magadha. Hy het aan die Haryanka -dinastie behoort.
(5) Vriji of Vajji:
Die koninkryk Vriji of Vajji strek van die noorde van die Ganges tot by die heuwels van Nepal. Dit was 'n federasie van agt stamhoofdomme. Onder hierdie stamhoofde was Videha, Licchavi, Yatrika en Vriji of Vajji veral belangrik. Die hoofstad van Vriji was Vaisali.
(6) Malava of Malla:
Die koninkryk Malla of Malava was in twee dele verdeel, elk met sy eie hoofstad. Pava was die hoofstad van die een en Kushinara was die van die ander. Dit was by Kushinara dat Gautama Boeddha sy laaste asem uitgeblaas het. Wilson, Cunningham en ander argeoloë is van mening dat die moderne dorpie Kasai die plek was van Kushinara of Kushinagara. Pava was tien kilometer van Kushinagara af in die ooste geleë. Malla of Malava was oorspronklik 'n koningskap, maar later het dit republikeinse regeringsvorm aangeneem. Toe Alexander Indië binnedring, was Malava of Malla 'n republiek.
Die Chedi -koninkryk was naby die Jumna. Die hoofstad was Shuktimati. Verwysing na die inwoners van Chedi kan gevind word in die Rig-Veda. Die koninkryk van Chedi was in vriendskaplike verhouding met die koninkryke Kasi en Matsya. Daar was 'n snelweg wat Chedi met Benaras verbind. Maar die reis langs hierdie pad was in daardie dae baie onveilig.
(8) Vamsa of Vatsya:
Die koninkryk Vamsa of Vatsya was in die suide van die Ganges en die hoofstad was Kausambi. Baie historici is van mening dat die konings van Vamsa of Vatsya tot die koninklike dinastie van Kasi behoort het, maar in Swapna Vasabadatta word 'n werk van Bhasa beskryf as koning Udayan van Kausambi as 'n deel van die koninklike dinastie genaamd Bharatakul. Udayana, Gautama Boeddha, Pradyot, koning van Avanti en Bimbisara en Ajatasatru van Magadha was tydgenote.
Die konings van Kuru het volgens Pali -tekste aan Yudhisthira Gotra behoort. Die hoofstad van die koninkryk was Indrapath of Indraprashtha. Dit was 'n uitgestrekte stad wat oor sewe Yojana strek. Volgens Pali -tekste het die leërs van Yudhisthira in die sesde eeu oor Kuru geheers, v.C. In die Boeddhistiese Jataka is daar verwysing na Dhananjay Kauravya, Suttasoma ens. As die konings van Kuru. Die werklike identiteit van die koninklike dinastie van Kuru kan in elk geval nie behoorlik vasgestel word nie.
Die koninkryk Panchala bestaan ​​uit dele van die Sentraal -Indiese Duab en Rohilkhand. Die noordelike oewer van die rivier Bhagirath is Uttar Panchal of North Panchal genoem en die suidelike oewer was Dakshin Panchal of South Panchal. Die koning van Kuru het probeer om Noord -Panchal te beset, en dit het gelei tot 'n oorlog tussen die koninkryke Panchal en Kuru. Die hoofstad van Noord -Panchal was Ahichhatra en die van Suid -Panchal was Kampilya.
Die antieke koninkryk Matsya bestaan ​​uit die gebied in die middel van die woude aan die oewer van die riviere Chambal en Saraswati, bedek deur die moderne Jaipur. Vir 'n tyd is Matsya verower deur die koning van Chedi, waarna dit weer deel van die Magadhan -ryk geword het.Asokan -inskripsies is in die middel van die Matsya -koninkryk ontdek. Die hoofstad van Matsya was Viratnagara.
Die koninkryk van Surasena was aan die oewer van die rivier Jumna geleë en die hoofstad was Mathura. Die koninkryk Sourasenoi waarna die Grieke verwys het, is geïdentifiseer met die koninkryk van Suraseana. Die Jadu of die Jadavas het vroeër oor hierdie koninkryk geheers.
Aan die oewer van die rivier was Godavari die koninkryk Asmaka met sy hoofstad Potali, Potan of Podan. In die Vayu Purana is die konings van Asmaka genoem, net soos 'n deel van die Ikshaku -stam. In die Asmaka Jataka word daar 'n tyd lank melding gemaak van die oppergesag van die koninkryk Kashi op die Asmaka -koninkryk.
Die koninkryk Avanti het Ujjain en 'n deel van die Narmada -vallei ingesluit. Die koninkryk is deur die Vindhyas in twee dele verdeel, elk met 'n eie hoofstad. Die boonste deel, dit wil sê die noordelike deel, het sy hoofstad Ujjain of Ujjaini gehad, en die belangrikste rivier was Sipra. Die hoofstad van die suidelike deel was Mahiswati of Mahisamati en die belangrikste rivier was Narmada. In die Puranas word na die konings van Avanti verwys wat aan die Jadu -dinastie behoort.
Die Kashmir -vallei en Taxila vorm die koninkryk Gandhara. In die middel van die sesde eeu v.C. Pukkasati was die koning van die Gandhara -koninkryk. Hy het 'n afgevaardigde na die hof van Bimbisara, koning van Magadh, gestuur. Hy het Pradyut, koning van Avanti, verslaan, maar teen die einde van die sesde eeu v.C. sy koninkryk is deur die keiser van Persië beset. In die Behestan -inskripsie word verwys na die verowering van Gandhara deur die Persiese keiser Darius. Die hoofstad van Gandhara was Taxila, moderne Rawalpindi.
In die noordweste van Indië, nie ver van die koninkryk Gandhara nie, was die koninkryk Kamboj. Die hoofstad was Rajpur. In die post-Vediese tydperk het Kamboj gegroei tot 'n baie belangrike sentrum vir die studie van Brahmaniese godsdiens. Daar was vriendskaplike betrekkinge tussen die koninkryk Kamboj en Gandhra. 'N Paar eeue daarna verwys die Chinese reisiger Hiuen Tsang na die hartlike verhoudings tussen hierdie twee koninkryke.
Hier kan genoem word dat die maniere en gebruike van Kamboj baie verskil van die Ariërs van ander dele van Indië. Daar was 'n merkwaardige politieke ontwikkeling in die koninkryk Kamboj. Oorspronklik was dit 'n koningskap, maar later is die administrasie van die land uitgevoer deur 'n korporatiewe liggaam wat bestaan ​​uit die kleinboere, sakemanne, soldate, ens.
Afgesien van die bogenoemde Mahajanapadas wat deur konings beheer is, was daar ook stamstate wat deur stamhoofde in volle onafhanklikheid beheer is. In hierdie verband kan na die Sakyas van Kapilavastu verwys word. Die Moriyas of die Mauryas van Pippalivana, die Kolias van Ramgram was ook onafhanklike stamhoofde.
Verwysing na die Vaggas, 'n soortgelyke onafhanklike stam, kan gevind word in Aiteriya Brahman, Mahabharata en Harivamsa. Hierdie stamme was oorspronklik onder koningskap, maar later het hulle onder Aristokrasie of Republikeinse regeringsvorm geslaag. Megasthenes verwys ook na hierdie verandering in die politieke stelsel van bogenoemde stamme.
Die rede vir die verval van die koningskap en die opkoms van die aristokratiese of oligargiese en republikeinse regeringsvorme was byna soortgelyk aan dié wat gelei het tot die verval van die monargiese regeringsvorm in antieke Griekeland of Rome. Die gebrek aan bekwame opvolgers van konings het gelei tot 'n gebrek aan doeltreffendheid in die regering, maar onderdrukking van die onderdane wat onveranderd gebly het, het gelei tot die ondergang van die koningskap.
Omdat hulle jare lank onder koningskap geleef het, het die mense nie inisiatief verloor nie, en het hulle ook nie die krag van selfvertroue verloor nie. Dit was beslis te wyte aan politieke vryheid wat die mense onder koningskap geniet het. Politieke vryheid het die groei van geestelike en morele vryheid gehelp, wat 'n voorbeeld was van die opkoms van Mahavira en Boeddha uit outonome stamstate.
Die ouderdom van die sestien Mahajanapadas was nie baie lank nie. In die vyfde eeu v.C. die Mahajanapadas was diep verdiep in onderlinge oorlogvoering en in die proses is die kleineres deur die groter beset, wat uiteindelik aan 'n uitgestrekte ryk oorgegee het.
Van die sestien koninkryke sou die eerste van Kasi val. Kasi en Kosala was lank onderling in 'n oorlog en in die beginfase, hoewel Kasi goed gevaar het, maar uiteindelik het Kosala seëvier. Na Kosala het Magadha bekendheid verwerf. Koning Bimbisara van Magadha was 'n tydgenoot van die koning Mahakosala van Kosala. Dit was Magadha wat 'n loopbaan van keiserlike verowerings begin het en uiteindelik uitgegroei het tot 'n uitgestrekte ryk.
Die ligging van die hoofstad, Suktimati, is nie met sekerheid vasgestel nie. Die historikus Hem Chandra Raychaudhuri en F. E. Pargiter het geglo dat dit in die omgewing van Banda, Uttar Pradesh, was.  Argeoloog Dilip Kumar Chakrabarti het voorgestel dat Suktimati geïdentifiseer kan word as die ruïnes van 'n groot vroeë historiese stad, op 'n plek met die hedendaagse naam Itaha, aan die buitewyke van Rewa, Madhya Pradesh. 
Later is die koninkryk beheer deur die beroemde koning Prasenajit gedurende die era van Mahavira en Boeddha, gevolg deur sy seun Vidudabha (Virudhaka). Koning Prasenajit was hoogs geleerd. Sy posisie is verder verbeter deur 'n huweliksverbond met Magadha: sy suster was getroud met Bimbisara en 'n deel van Kasi is as bruidskat gegee.Daar was egter 'n stryd om oppergesag tussen koning Pasenadi (Prasenajit) en koning Ajatashatru van Magadha, wat uiteindelik afgehandel is sodra die konfederasie van Lichchavis in lyn was met Magadha. Kosala is uiteindelik saamgesmelt in Magadha toe Vidudabha die heerser van Kosala was. Ayodhya, Saketa, Banaras en Sravasti was die belangrikste stede van Kosala. [ aanhaling nodig ]
In antieke Indië het 'n aantal koninkryke tydens die Vediese tydperk ontstaan ​​wat oor die Indo-Gangetiese vlakte versprei is. Hierdie koninkryke is ook as republieke genoem en 16 van hulle is as die grootste van almal beskou. Hierdie 16 koninkryke staan ​​bekend as die 16 Mahajanapadas. Hierdie 16 Maha Janapadas word in die antieke literatuur en geskrifte genoem. Die term Maha Janapada beteken eintlik 'groot land' en is afgelei van Sanskrit. Die sestien mahajanapadas het opgestaan ​​voor die begin van Boeddhisme in Indië. Alhoewel hierdie plekke aanvanklik stamnedersettings was, het hulle teen ongeveer 600 vC tot groter politieke entiteite gegroei deur grond te gryp. Die sestien mahajanapadas word hier breedvoerig weergegee.
Die koninkryk Anga word in die Atharva Veda genoem en was ongeveer geleë op die huidige plek van Bihar en sommige dele van Wes -Bengale. In die noorde was die rivier Ganga en dit is geskei van die Magadha deur die rivier die Champa. Anga was een van die bloeiende stede en was 'n belangrike sentrum van handel en handel. Dit word beskou as een van die ses belangrikste stede in die vroeë Indië.
Assaka, ook bekend as Ashmaka, was 'n koninkryk wat in die suide van Indië geleë was. Gedurende die tyd van Boeddha was hierdie stam aan die oewer van die rivier Godavari geleë. Die hoofstad Assaka was bekend as Potana. Dit was in Sentraal -Indië geleë en strek tot in die suide van Indië. Na raming was Assaka ongeveer geleë op die plek waar die moderne Maharashtra geleë is.
Avanti was 'n baie belangrike koninkryk in Wes -Indië en word beskou as een van die vier belangrike monargieë gedurende die tyd wat Boeddhisme in Indië begin het. Die rivier Vetravati het vroeër deur Avanti gevloei en dit in die noordelike en suidelike provinsies verdeel. Avanti was ongeveer geleë op die plek waar die deelstaat Madhya Pradesh nou geleë is. Avanti was 'n belangrike sentrum van Boeddhisme en het later deel geword van die Magadhan -ryk.
Daar was twee verskillende nedersettings van die Chedis, ook bekend as Cheti. Die een was in die bergagtige streke van Nepal, terwyl die ander naby die Yamuna -rivier geleë was. Die suidelike grense van Chedi het tot by die oewer van die Narmada geloop. Die Chedis word genoem in Rig Veda, wat beskou word as die oudste skrif. Dit beteken dat Chedis al lank hier voorkom.
Die Gandharas vestig hulself sedert die Vediese tydperk aan die oewer van die Kubha -rivier tot by die Indusrivier. Mettertyd het hulle Indus oorgesteek en hul gebied uitgebrei tot Punjab. Die Gandharas was baie aggressief van aard en was meesters in die kuns van oorlogvoering. Daar word gesê dat hierdie koninkryk gestig is deur die seun van Aruddha, bekend as Gandhara.
Na bewering was Kamboja aan weerskante van die Hindukush geleë. In die vroeë geskrifte en literatuur word Kamboja 'n hele paar keer saam met Gandhara, Darada en die Bahlika genoem. Die Kambojas moes beide Indiese en Iraanse ooreenkomste hê.
Die Ariërs wat hulle in Varanasi gevestig het, staan ​​bekend as Kasis. Die stad word omring deur die riviere Varuna en Asi, waar die plek sy naam vandaan kom. Kasi was die magtigste koninkryk van die sestien Janapadas voor die opkoms van Boeddhisme. Tydens die opkoms van Boeddha is dit omskep in Kosala. Hierdie plek word genoem in die Matsya Purana as Kausika / Kausaka.
Kosala was ongeveer 70 kilometer noordwes van die huidige Gorakhpur in Uttar Pradesh geleë. Dit word in die suide deur die rivier Ganga, in die noorde deur die Himalajas en in die ooste deur die rivier die Gandak omring. Die heerser is koning Prasenjit genoem, wat opgevolg is deur sy seun Vidudabha. Tydens sy seun se bewind is Kosala gekombineer met Magadha. Die drie belangrikste stede van Kosala was Ayodhya, Saketa en Sravasti.
Die oorsprong van die Kuru -stam kan teruggevoer word na die Puru - Bharata -familie. Sommige van hulle was gevestig in Sentraal -Indië en sommige het buite die Himalaja -reeks gewoon. Daar word gesê dat die stigter van Kururashtra in Kurukshetra die seun van Samvarsana was, Kuru genoem. Die Kuroes was bekend vir hul diepgaande wysheid en goeie gesondheid. Die Kurus het gedurende die 5de eeu v.C. oorgegaan na die regeringsvorm van monargie.
Na bewering bestaan ​​die koninkryk Matsya of Machcha uit die gebied van die huidige Jaipur in Rajasthan, saam met Alwar en Bharatpur. Die stigter van hierdie koninkryk was koning Virata en die hoofstad van hierdie koninkryk is na hom Viratanagara genoem. Die Matsya het eens deel uitgemaak van die Chedi -koninkryk, aangesien daar bewyse is dat hierdie plek deur die koning van Chedi beheer is.
In die Atharva Veda word na die Magadhas verwys. Volgens die vroeë skrifte was die Magadhas nie heeltemal Brahmane nie. Hulle was dus verafsku en daar is minagting van hulle gepraat. Behalwe vir koning Pramaganda, word geen ander heerser in die Vedas genoem nie. Daar word in die Mahabharata gesê dat Magadha onder die koning Bimbisara en later onder sy seun Ajatasatru in die kollig gekom het. Dit was een van die belangrikste ryke van Indië gedurende daardie tye. Die koninkryk Magadha was ongeveer geleë waar die huidige Bihar geleë is.
Die meeste van die skrifte van die Jains en Boeddhiste noem die Mallas. Hulle stam was veronderstel om redelik kragtig te wees en hulle het iewers na die Oos -Indië gewoon. Die Mallas het 'n republiekvorm van samelewing en hul dominante gebied bestaan ​​uit nege provinsies. Twee van hierdie nege provinsies (Pava en Kusinara) het mettertyd baie belangrik geword toe Boeddha hierheen gekom het en sy laaste maaltyd geëet het voordat hy sy laaste asem in Kusinara geneem het.
Die Panchalas was in die noorde van Indië geleë en het hul provinsie oos van die Kurus. Hulle was tussen die Himalaja -reeks en die rivier die Ganga geleë. U kan sê dat dit ongeveer geleë was op die plek waar die hedendaagse Uttar Pradesh geleë is. Die Panchalas was oorspronklik monargies van aard en het later in die 5de eeu v.C. verander na die republikeinse regeringsvorm. Hulle word in Kautilya se Arthashastra genoem as gevolg van die konstitusie van die koning.
Die ligging van die Surasena was rondom die westekant van die rivier Yamuna en het sy hoofstad Mathura gehad. Avantiputra, die koning van Surasena, het 'n belangrike rol gespeel in die bevordering van Boeddhisme in sy koninkryk. Hy was een van die belangrikste dissipels van Boeddha en was daarop gemik om sy kennis en wysheid deur sy koninkryk te versprei. Die hoofstad Mathura was 'n belangrike sentrum vir die aanbidding van Lord Krishna. Mettertyd is die koninkryk van Surasena geannekseer deur die Magadha -ryk.
Die Vajji of Vriji bestaan ​​uit agt tot nege geallieerde rasse en hierdie koninkryk het 'n belangrike sentrum geword van kulturele en politieke aktiwiteite. Dit was in wese in die noorde van Indië geleë. Uit die nege wedrenne was die Licchhavis, die Vedehans, die Jnatrikas en die Vajjis die belangrikste. Die Licchhavis was 'n onafhanklike stam en hul hoofstad is Vaishali genoem. Dit was 'n belangrike sentrum van Boeddhisme en die hoofkwartier van die magtige republiek Vajjis. Boeddha sou Licchhavis by baie geleenthede besoek het. Met verloop van tyd is die koninkryk van Licchhavis verower deur die koning van Magadha, Ajatasatru.
Die koninkryk Vatsa of Vamsa, wat beskou word as 'n uitloop van die Kurus, was ongeveer geleë op die plek van die moderne Allahabad in Uttar Pradesh. Die hoofstad was bekend as Kaushambi, wat 'n welvarende stad was. 'N Aantal ryk handelaars het hier gewoon. Dit was 'n belangrike poort vir goedere en mense wat uit Noordwes en suid kom. Die heerser van Vatsa was bekend as Udyana en hy was 'n baie kragtige heerser. Hy het 'n volgeling van Boeddha geword en Boeddhisme aangeneem as die godsdiens vir sy koninkryk.
The Great Sixteen – Mahajanapadas (600 -330 v.C.)
Reis ongeveer 35 km noord-wes van die Pakistanse hoofstad Islamabad, en u vind 'n argeologiese terrein wat die episentrum van 'n redelike historiese debat was as drie groot ryke en die van die Achaemenids (Persië), Masedoniërs (Grieks) en Mauryans – het aanspraak daarop gemaak. Hierdie webwerf, wat vandag bekend staan ​​as die Bhir -heuwel, vorm deel van die beroemde antieke stad Taxila en is 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied. Dit bied een van die vroegste gedokumenteerde bewyse van verstedeliking in die Indiese subkontinent tussen 800-525 vC. Dit was van hier af dat Alexander die Grote sy historiese intog in Indië gemaak het toe koning Ambhi vir hom kapituleer en hom 'n mag soldate aangebied het wat later in die 4de eeu vC op die olifante gemonteer was. Maar eeue voor Alexander gekom het, was hierdie streek 'n bloeiende sentrum van leer en handel.
Die Bhir-heuwel is die eerste keer van 1913-1925 opgegrawe deur sir John Marshall, die hoof van die Argeologiese Opname van Indië, wat ook toesig gehou het oor die opgrawings by Harappa en Mohenjodaro. Interessant genoeg het Marshall kort na sy werk in Athene na die Bhir Mound-projek gekom en verwag dat hy 'n Griekse stad in Taxila sou vind, aangesien die streek vroeër onder die Grieke was tussen 326-317 vC nadat Alexander dit beset het. Maar namate Marshall en sy span dieper ingegrawe het, het hulle gevind dat wat opgegrawe is, nogal opvallende ooreenkomste het met die verre stede in die Ganges -vallei, dwarsoor Indië. Ringputte, terracotta-beeldjies en Northern Black Polished Ware was almal kenmerkend van die Later Vediese tydperk. Verder was dit hier dat die bestaan ​​van die eerste geldeenheid en die Indiese muntstukke met hul pons en hul sirkulasie die eerste keer aan die lig gekom het tydens die ontdekking van 1167 munte in 1924. Die vullis bevat 1055 ponsgemerkte munte, 33 silwer geboë muntstukke. staafmuntstukke en munte van 79 minute. Die gebuigde balkmuntstukke met 'n ses-gewapende motief was 'n nuwigheid en kan tot 400 vC gedateer word. Dit was een van die vroegste munte wat geslaan en uitgereik is deur die Gandhara Mahajanapada, waarvan Taxila die hoofstad was. Aangesien dit die vroegste verwysing na muntstukke is, word geglo dat muntstukke van hier na die suide versprei het en dat die muntstukke in baie ander Mahajanapadas in Noord- en Sentraal-Indië binnekort vervaardig is. Die verskillende Mahajanapada -munte kan herken word aan hul vindplekke, die aantal houe en ongeveer 450 eienaardige simbole wat hulle oor tyd gehad het.
Gandhara was een van die sestien Mahajanapadas wat in die antieke Indië bestaan ​​het tussen die 6de en 4de eeu vC. Byna twaalf van hulle het die Yamuna en die Ganga omhels. Dit was 'n nuwe era, bekend as die tydperk van die tweede verstedeliking in die Indiese geskiedenis (die eerste was die Harappaanse beskawing), waar nuwe idees gevorm is. Die pastorale lewe het die weg gebaan vir die landbou, surplusse het handel dryf en markdorpe het groot stede geword. Die oorgang van 'n ruilgemeenskap na monetisering was duidelik. Literatuur en veldargeologie help ons om ons te midde van 'n land en tyd wat vol aktiwiteite was, te plaas.
Ons weet dat daar gereeld handel tussen al hierdie stede was, byvoorbeeld: daar is 'n verwysing na 'n tariefvrye handel tussen Gandhara en Magadha, aangesien eersgenoemde strategies geleë was net langs die wat later bekend gestaan ​​het as die 'Grand Trunk Road' '. Geleë in wat die Uttarapatha in die ou tyd het Gandhara vandag die streke Kabul, Peshawar en Rawalpindi in Afghanistan en Pakistan gedek. Hierdie koninkryk floreer, op die kruispad van Asië, verbind handelsroetes en absorbeer kulturele invloede van uiteenlopende beskawings. Deur die eeue tussen 1ste BCE en 3de CE, het Gandhara bekend geword vir sy eie unieke tradisie van kuns en#8211 Gandhara of Grieks-Boeddhistiese kuns. Dit was ook 'n uiters belangrike sentrum van administrasie en handel, om nie die onderwys te vergeet nie, aangesien studente van regoor Asië en die subkontinent aan die Taxila -universiteit kom studeer het. Hulle het Indiese grotes soos die grammatikus Panini in die 4de eeu vC Charaka ingesluit, wat in die 3de eeu v.G.
Gandhara in die noordweste is aangrensend aan Kambhoja, een van die groter Mahajanapadas, wat bekend was vir sy uitstekende ras perde en ruiters wat in ou oorloë deur eksterne state of koninkryke as kavallerietroepe aangevra is. Trouens, stel die Britse historikus Arnold Toynbee voor 'dat die verowering van die wêreld deur die ouer tak van die House of Achaemenes bereik is deur die dapperheid van die Kuru- en Kamboja -nomade -versterkings, en daarom het die ouer tak van die huis al hul groot vorste vanaf Kores I vernoem afwisselend as Cyrus (Kurosh/Kuru) en Cambyses (Kambujiya/Kamboja). '
Die Boeddhistiese Pali -skrif Petavatthu (ongeveer 300 v.C.) sê dat Kambhoja direk met die hawe van Dwarka (in die huidige Gujarat) verbind was. Met hierdie karavaanroete kon goedere uit Afghanistan en China per see na Suid -Indië, Sri Lanka, die Midde -Ooste en die antieke Griekeland en Rome uitgevoer word.
'N Ander ou nedersetting wat in 'n Mahajanapada verander het, was Kuru. Volgens die Boeddhistiese kennis is die Kuru -koninkryk regeer deur konings van die familie Yudhishthira, uit hul hoofstad Indraprastha. Geleerdes is 'n webwerf wat so 'n deurslaggewende rol in die Mahabharata gespeel het, en probeer voortdurend 'n verband tussen literatuur en argeologie vind.
Opgrawings wat in die vyftigerjare in Hastinapur, 'n ander belangrike Kuru-stad, deur BB Lal (voormalige direkteur-generaal van die Argeologiese Opname van Indië) in die vyftigerjare gedoen is, het artefakte soos pylpunte, spietkoppe, kelt en krale wat vroeër uit die Painted Grey Ware-kultuur (PGW) gedateer is, opgegrawe tydperk tussen 1200 vC tot 600 vC. Die Kurus is prominent in die Vediese literatuur, wat sê dat die Kuru-stam ontstaan ​​het as gevolg van die samesmelting tussen die Bharata- en Puru-stamme in die nasleep van die Slag van die Tien Konings iewers tussen 1700-1200 vC. Uit die Kuru -tydperk weet ons van een van die mees uitgebreide openbare altare wat gevorm is soos 'n reuse -valk/arend wat gereed was om te vlug. Dit was waarskynlik bedoel vir rituele ter ere van God Agni (Vuur) en het verseker dat 'n persoon na die hemel kon gaan.
Vanuit die Kuru-dinastie het 'n ander Mahajanapada, genaamd Vatsa, met sy hoofstad Kaushambi (die huidige Allahabad-streek) vertak. Geleë aan die samevloeiing van Ganga en Yamuna, het dit na vore getree as 'n belangrike entrepot van goedere en passasiers wat baie welgestelde handelaars lok om hier te woon. Opgrawings wat deur die geskiedkundige GR Sharma hier gedoen is, eers in 1949, dui daarop dat die terrein reeds in die 12de eeu vC beset kon wees. Ruïnes van baksteenmure, bastions, talle torings, omheinings en gate wat tussen die 7de en 5de eeu v.C. Dit wys wat 'n welvarende versterkte stad Kaushambi sou gewees het.
Vatsa was ook bekend vir sy fyn katoenstowwe. Die historikus Upinder Singh skryf in haar boek A History of Ancient and Early Medieval India oor "Legendes wat die wedywering tussen die konings Udayana van Vatsa en Pradyota van Avanti vertel, en verwys na 'n liefdesverhouding tussen Udayana en Vasavadatta, Pradyota se dogter." Udayana het die romantiese held geword van drie Sanskrit -dramas van later tye Svapna-Vasavadatta van Bhasa (2de-3de eeu nC) en Ratnavali en Priyadarshika – albei toegeskryf aan keiser Harshavardhan (606–648 nC).
Avanti, gestig deur Chandapradyota Mahasena, was een van die bloeiende koninkryke van antieke Indië met die rivier Narmada wat daardeur vloei. Mahasena was 'n tydgenoot van die Boeddha, en interessant is dat hy 'n oorlog gevoer het tot by Taxila teen heerser Pushkarasarin.Argeoloog DR Bhandarkar wys daarop dat Avanti in twee dele verdeel is, met die hoofstad Ujjayini (hedendaagse Ujjain) en die suidelike met sy hoofstad Mahishmati (hedendaagse Maheshwar). In die Ramayana was Mahishmati veronderstel om die koninkryk te gewees het waar die magtige Ravana verslaan is deur 'n plaaslike heerser Kartavirya Arjuna.
Avanti was ook 'n belangrike sentrum van Boeddhisme, aangesien baie senior Boeddhistiese monnike soos Katyayana, Isidatta en Paramartha óf hier gebore is óf hier gewoon het. Die oudheid van die streek kan vertel word vanaf die Khalghat -terrein in die Dhar -distrik van Madhya Pradesh. In 1990, tydens 'n opname van dorp tot dorp oor die onderdompeling van die Sardar Sarovar-projek, is 'n heuwel opgespoor en verdere verkenning het artefakte opgelewer uit die pre-Mauriaanse ouderdom, soos swart en rooi erdewerk, terracottakrale uit 600 vC.
'N Ander Mahajanapada wat in die epos genoem word, is Panchala. Terwyl Draupadi, met wie die Kuru -prinse getroud is, in die epiese Mahabharata uit hierdie streek behoort, is dit interessant om op te let dat volgens politieke wetenskaplike Sudama Misra, Panchala sy naam ontleen aan 'n samesmelting van vyf (pancha) janas (stamme). Die hoofstad was die beroemde plek Ahichchhatra (in die huidige Bareilly-distrik), waarvan die ruïnes onthul het dat die stad 'n driehoekige vorm het.
Ongeveer 1000 vC bereik dit ten minste 40 hektaar oppervlakte, wat dit een van die grootste (en vroegste wat geïdentifiseer is) kultuurterreine van Painted Gray Ware is. Gereelde opgrawings op hierdie terrein deur die Argeologiese Opname van Indië is in 1940 begin en dit het kulture van agt periodes hier onthul. Dit is ook een van die plekke met 'n piramide.
Hierdie plek is ook heilig vir die volgelinge van die Jain -geloof, aangesien daar geglo word dat die 23ste Tirthankar Parshvanath tydens sy meditasie beskerm is teen reën en storm deur 'n paar slange wat 'n afdak gevorm het (chhatra) oor sy kop. Boeddhistiese geskrifte soos Anguttara Nikaya noem dat Panchala 'n oorvloed van sewe soorte juwele het en bestaan ​​uit 'n groot leër voetsoldate, manne wat vaardig is in die stryd en die gebruik van staalwapens.
Saam met hierdie Mahajanapada word Surasena gewoonlik genoem, met Mathura as hoofstad. Interessant genoeg, soos Karam Tej Sarao, 'n fakulteitslid van die Departement Boeddhistiese Studies aan die Universiteit van Delhi in sy koerant Janapadas, Mahajanapadas, Koninkryke en Republieke skryf, 'Mathura was miskien die enigste stad waaroor die Boeddha ietwat onbarmhartige opmerkings gemaak het, miskien vanweë die noue verbintenis met die Jains. Volgens die Boeddha het hierdie stad te veel stof, ongelyke grond, te veel honde, yakkahas, en het dit min aalmoese gehad. "
Mathura was ongetwyfeld 'n kookpot van godsdienste en is steeds so dat dit heilig is vir Hindoes as die geboorteplek van Krishna. Opgrawings in die 1870's en 1880's op die Kankali Tila -terrein in Mathura het nie net ruïnes van Jain -tempels voortgebring nie, maar ook baie skatte van Jain -kuns wat dateer tussen die 2de eeu vC tot die 12de eeu nC. Dit is ook die enigste webwerf wat bewys lewer van 'n Jain -stupa met 'n hek, wat maklik verwar kan word met die van die Sanchi -stupa.
Die grense met Surasena was die Matsya Mahajanapada en in die middel van 'n dik bos in die distrik Jaipur in Rajasthan lê die oorblyfsels van Matsya se hoofstad Viratnagar. Volgens die legende word gesê dat dit gestig is deur koning Kirat in wie se koninkryk die Pandavas hul 13de jaar in ballingskap vermom het. Dit is in die 1930's deur die argeoloog Daya Ram Sahni opgegrawe.
Wat Viratnagar (die huidige Bairat) betekenisvol maak, is dat daar bo-op 'n rotsagtige heuwel, hier bekend as Bijak-ki-Pahadi, die oorblyfsels van die vroegste bekende vrystaande Boeddhiste van Indië is chaityagriha of gebedsaal met 'n stupa in die middel. In hierdie streek vind ons ook baie Ashokan -inskripsies soos die Bairat -edikte van Ashoka. Die lae kaal rooi heuwels van Bairat het blykbaar ook betekenis gehad as 'n huis van sink- en kopermyne wat minstens 2000 jaar teruggaan. Die Mughal -kroniekskrywer Abul Fazl's Ain-i-Akbari bevestig dit ook met die teenwoordigheid van Mughal -mints in die streek.
Die Mahajanapada van Chedi hou ook verband met die Pandavas se verlede jaar in ballingskap. Die hoofstad was Suktimati (Sukti beteken oesters) en die Chedi -mense word al in die Rig Veda genoem. Hul koning Kasu Chaidya word geprys in een van die Danastutis (lofsange van donateurs) van Rig Veda. Terwyl die meeste van die roetes wat in antieke literatuur genoem word handel oor handel, Vedabbha Jataka vertel ons dat die pad van Kashi na Chedi onveilig was en deur rowers besmet was. Die ligging van Suktimati is nie met sekerheid vasgestel nie. Die historikus Hem Chandra Raychaudhuri en F. E. Pargiter het geglo dat dit in die omgewing van Banda in Uttar Pradesh was. Argeoloog Dilip Kumar Chakrabarti het voorgestel dat Suktimati geïdentifiseer kan word as die ruïnes van 'n groot vroeë historiese stad, op 'n plek met die hedendaagse naam Itaha, aan die buitewyke van Rewa, Madhya Pradesh.
Kashi word beskryf as een van die oudste lewende stede ter wêreld. Godsdiens, handel en opvoeding pas hier bymekaar, wat aanleiding gee tot een van die belangrikste Mahajanapadas. Kothuisbedrywe en tekstielvervaardiging floreer hier. Trouens, toe Lord Buddha sterf, word gesê dat sy oorskot toegedraai was in 'n 'geel' katoenlap geweef in Kashi. In latere tye is die koninkryk Kashi oorgeneem deur die magtiger Kosala Mahajanapada, wat Kashi daarna as 'n bruidskat aan Magadha Mahajanapada weggegee het toe beide die heersers aan 'n huweliksverbond deelgeneem het. Die verhaal sorg vir 'n heeltemal ander verhaal op sigself.
Die hoofstad van Kosala was Sravasti en hierdie Mahajanapada stem ongeveer ooreen met die gebied met die streek Awadh in die huidige Uttar Pradesh. Behalwe Kashi, gedurende die 5de eeu vC, het Kosala ook die gebied van die Shakyas van Kapilavastu, waaraan die Boeddha behoort, opgeneem. Die Majjhima Nikaya beskryf die Boeddha as 'n Kosalan.
Magadha, die belangrikste van alles, het 'n spil geword, 'n magsentrum waarvan die ambisies so groot geword het dat dit uiteindelik die meeste Mahajanapadas ingesluk het. Die Magadha Mahajanapada en die gebied wat dit beheer, sal die volgende 1000 jaar steeds 'n spilpunt wees. Dit is van hier af dat suksesvolle ryke gebou sou word (Mauryas en Guptas) wat nog eeue lank sou heers. Dit was 'n belangrike politieke en kommersiële sentrum en mense uit alle dele van Noord -Indië het hierheen gestroom vir handel en handel. Die vroeë hoofstad was Rajgriha en later Pataliputra.
Een naam wat prominent uitstaan ​​in Magadha se ambisieuse opkoms, is die van Bimbisara (ongeveer 542-493 v.G.J.). Hy het tot die Haryanka -dinastie behoort en is op 15 -jarige ouderdom deur sy vader tot koning gesalf. Uit die rook van mites en legendes kom hy voor as die eerste ware figuur in die vroeë Indiese geskiedenis. Behalwe direkte anneksasies, versterk hy sy posisie deur strategiese huweliksalliansies. Daar word gesê dat hy drie vroue geneem het en die eerste die dogter van die koning van Kosala in die noorde, waardeur hy Kashi as bruidskat ontvang het. Die tweede was Chellana, 'n Lichchhavi-prinses uit Vaishali naby Magadha, en die derde, die dogter van die hoof van die Madra-stam, verder weg in die huidige Punjab.
Die grootste mededinger van Magadha was die Anga Mahajanapada. Magadha en Anga, wat in die ooste geleë is, bestaan ​​saam uit ongeveer tagtigduisend dorpe en het 'n omtrek van ongeveer driehonderd yojanas (een yojana is ongeveer 12-15 km). Die Ramayana vertel die oorsprong van die naam Anga as die plek waar Kamadeva deur Siva doodgebrand is en waar sy liggaamsdele (angs) verstrooi is. In Mahabharata was dit die gebied van Anga wat deur Duryodhana aan Karna gegee is. Die hoofstad Champa (in die huidige Bhagalpur, Bihar) was geleë aan die samevloeiing van die Ganga- en die Champa-riviere, aan die oewer waarvan Gautam Boeddha 'n gemeente van 500 monnike vir 'n godsdienstige byeenkoms gebring het. Die historikus prof Raman Sinha van SM College in Bhagalpur vertolk dit as die eerste Boeddhistiese Raad, wat tydens die Boeddha se leeftyd gehou is. Behalwe Boeddhisme, is die streek ook belangrik vir die Jain -geloof. Daar word geglo dat die 12de Tirthankara Vasupujya hier gebore is en dat die laaste Tirthankara Mahavir drie moesson -retraites in Champa deurgebring het. 'N Hoop met die naam Karangadh in Bhagalpur is tussen 1969-70 deur argeoloog BP Sinha opgegrawe en baie terracotta-voorwerpe, vaartuie en ornamente is hier gevind.
Interessant genoeg, volgens die Jataka-verhale, was die inwoners van Champa baie ryk en het hulle 'n ander Champa in Suidoos-Asië opgerig. Alhoewel dit slegs 'n legende is, kan ons beslis sien dat Vietnam ook 'n stad met die naam Champa het, wat gereeld besoek is deur Indiese handelaars wat hul invloed op die stad agtergelaat het. Insluitend die aanneming van die Indiese kalender en astronomiese en filosofiese stelsels.
As Anga die oostelikste was, was die suidelikste Mahajanapada Asmaka aan die oewer van die Godavari, anders as ander in die Ganga-Yamuna Doab. Die hoofstad, wat ookal Potali of Podana genoem word, is deur die historikus Shailendra Nath Sen geïdentifiseer met die huidige Bodhan in Telangana. Sommige geleerdes meen egter dat Pratishthana (die huidige Paithan in Maharashtra) die hoofstad van Asmaka was.
Opgrawings op die Kotilingala-terrein in Telangana, wat in die Asmaka-gebied ingesluit is, het muntstukke van heersers Gobada, Narana, Kamvayasa, Sirivayasa en Samagopa gevind. Daar is nie veel oor hulle bekend nie. Die stad Pauni, Maharashtra, was die mees suidelike versterkte stad wat tot hierdie tydperk behoort het.
Al die bogenoemde Mahajanapadas het 'n monargiese regeringsvorm gehad waar die koninkryk beheer is deur een persoon bygestaan ​​deur 'n samiti. Vajji en Malla was egter oligargieë. Die woorde gana en sangha is gebruik om dit te beskryf, met verwysing na die feit dat die hoogste mag van die staat by 'n aansienlike deel van die bevolking berus.
Malla was in die huidige distrik Gorakhpur in Uttar Pradesh geleë. Die Mahajanapada is in twee hoofdele verdeel en die rivier Kakuttha (huidige Kuku) was waarskynlik die skeidslyn. Die hoofstede van hierdie twee dele was Kusavati en Pava, wat die onderskeid het om die plek van ewige rus te bied aan die twee grotes, onderskeidelik Boeddha en Mahavira.
Laaste maar nie die minste nie en waarskynlik die mees uiteenlopende was die Vajji Mahajanapada. Die gebied lê noord van die Ganga en strek tot by die heuwels van Nepal. Dit bestaan ​​uit verskeie konfederale stamme (ongeveer agt), waarvan die Lichchavis, die Videhas, die Jnatrikas en die Vajji die belangrikste was. Die inleidende gedeelte van die Ekapanna Jataka vertel dat 'n drievoudige muur die stad omring het. Elke muur was 'n liga -afstand van die volgende.
Vir meer as 300 jaar was die Mahajanapadas die senuweesentrums in die politieke, godsdienstige en ekonomiese lewe van antieke Indië, met niemand die belangrikste regerende mag nie. Wat opvallend is, is hoe hierdie streke en stede, veral dié soos Mathura, Patna, Varanasi, Peshawar en Allahabad, steeds relevant is deur die tyd en steeds groot stede van die noordelike Indiese subkontinent is, vandag nog, 2500 jaar later.
Die wêreld in daardie tyd
Terwyl hierdie Mahajanapadas in hierdie deel van die wêreld gevorm en gegroei het, was daar ook baie aktiwiteite in die res van die bekende wêreld. Net wes van die Indus -rivier lê die Achaemenidiese Ryk, wat op sy hoogte groter was as enige ander ryk wat voorheen in die geskiedenis bekend was, en strek tot in Griekeland en Egipte. Sy heerser Darius I (550 – 486 vC) sou ongeveer 518 vC 'n groot deel van die Indus -riviervallei verower en dit die 7de provinsie van die Achaemenidiese Ryk maak. Dit was koning Darius I wat 'n Griekse ontdekkingsreisiger met die naam gestuur het Scylax van Caryanda om die Indus -rivier af te vaar en 'n verslag op te stel van wat hy gesien het. Die 'verslag' wat opgestel is, genaamd 'Periplus van Scylax ' wat deur tyd verlore geraak het, word deur die Westerling as die vroegste bekende verslag van Indië beskou.
Intussen sou die stadstate Athene en Sparta in Griekeland as groot moondhede ontstaan, met 500 vC die begin van die 'Klassieke tydperk ' in die Griekse geskiedenis. In Afrika het die stadstaat Kartago (in die huidige Tunisië) as 'n groot handelsmag ontstaan ​​wat die handel tussen die Middellandse See en Afrika suid van die Sahara beheer. Terwyl hy in China was, stort die langheersende Zhou-dinastie in duie wat lei tot honderd kleiner koninkryke. Dit staan ​​bekend as die 'Strydende koninkryke'Tydperk in die Chinese geskiedenis. Dit het ook die opkoms van die sogenaamde 'Honderd denkrigtings', Talle filosofieë soos 'Confucianisme' ,'Taoïsme' en 'Mohisme' wat tot vandag toe nog volgelinge in China het. 'N Interessante parallel met die opkoms van filosofieë soos Boeddhisme en Jainisme in Indië.
Hierdie artikel maak deel uit van ons reeks 'The History of India, waar ons fokus op die lewering van die vele interessante gebeurtenisse, idees, mense en spilpunte wat ons en die Indiese subkontinent gevorm het. Deur in 'n groot verskeidenheid materiaal argeologiese data, historiese navorsing en kontemporêre literêre verslae te kyk, probeer ons die vele lae wat ons maak, verstaan.
Hierdie reeks word aan u voorgelê met die steun van mnr KK Nohria, voormalige voorsitter van Crompton Greaves, wat ons passie vir die geskiedenis deel en saam met ons strewe om Indië te verstaan ​​en hoe die subkontinent ontwikkel het, in die konteks van 'n veranderende wêreld.
Vind al die verhale uit hierdie reekshier.
Die tydperk voor die geboorte van Gautama Boeddha word algemeen Mahajanapada -ouderdom genoem. Die belangrikste koninkryke of polities van die Indiese subkontinent in die Vediese tydperk (Ystertydperk), die Janapadas, het teen die 6de eeu vC ontwikkel tot die sestien klassieke Mahajanapadas. Die mahajanapada-tydperk kan geklassifiseer word as die tydperk tussen 800-600 vC. Ander sou die Mahajanapada-tydperk omstreeks 1000 vC-600 vC dateer. In die geval van die jana-pada-polities in Indië, kan die tydperk verdeel word in: (i) die vroeë janapada-era en (ii) die Mahajanapada- of later jana-pada-era.
Die term "janapada" is afgelei van janas "stam" (vgl. Latyn = genus, Engels = kin) en pada "voet" (vgl. Latyn = pedis). Die woord beteken beide 'koninkryk, gebied, land' en 'onderwerp bevolking'. 'N Janapadin is die heerser van 'n janapada. Teen die laat sewende eeu v.C. het dit geleidelik plek gemaak vir 'n dosyn of meer groter eenhede (mahajanapada) met kragtige leërs en indrukwekkende hoofstede. Die Mahajanapanda was die groot koninkryke [maha = groot]. Om die rand van die sestien Mahajanapanda lê 'n ring stamme wat nog steeds weerstaan ​​het om in een van die sestien mahajanapada toegevou te word. In plaas daarvan om in groter koninkryke saam te werk, het hierdie stamme onafhanklike alliansies gevorm, genaamd gana-sanghas.
Op hierdie tydstip het die lewe by baie bevolkte sentrums georganiseer, en die hele land, van oos na wes, het outonome Janapada -polities bestaan. Die mahajana-pada was 'n groot gevestigde territoriale eenheid wat belasting en verskillende heffings kon dra. Sekere materiële omstandighede het die opkoms van die mahajana-padas bevoordeel. Die lynpin van die janapada was die heersende stam, waarna dit vernoem is, en dit verseker weer 'n mate van taalkundige en kulturele gemeenskaplikheid. Maar die mahajanapada bevat ook verskillende kulture.
Die meeste van die historiese besonderhede oor die Mahajanapadas word uit Sanskrit -literatuur gehaal. Boeddhistiese en Jaina -tekste verwys slegs toevallig na die Mahajanapadas. Die lys van sestien groot lande (solasa-maha janapada) wat in die vroeë Boeddhistiese tekste van die Ahguttara Nikaya en die Mahdvastu voorkom. Die Amguttara-Nikaya praat met die naam van sestien groot stamgebiede van die stam.
'N Ander Boeddhistiese teks wat in Pali geskryf is, Digha Nikaya (' Versameling lang gesprekke '), noem slegs die eerste 12 Mahajanapadas in hierdie lys en laat die laaste vier weg. Chulla-Niddesa, nog 'n ou teks van die Boeddhistiese kanon, voeg Kalinga by die lys en vervang Yona vir Gandhara, en noem die Kamboja en die Yona dus die enigste Mahajanapadas uit Uttarapatha. Die Jaina Bhagvati Sutra gee 'n effens ander lys van 16 Mahajanapadas: Anga, Banga (Vanga), Magadha, Malaya, Malavaka, Accha, Vaccha, Kochcha (Kachcha?), Padha, Ladha (Lata), Bajji (Vajji), Moli ( Malla), Kasi, Kosala, Avaha en Sambhuttara. Dit is duidelik dat die skrywer van Bhagvati geïnteresseerd is in die lande Madhydesa en die verre ooste en suide, aangesien die nasies uit Uttarapatha, soos die Kamboja en Gandhara, uitgelaat is. Die meer uitgebreide horison van die Bhagvati en die weglating van alle lande uit Uttarapatha dui daarop dat die Bhagvati -lys van latere oorsprong is en dus minder betroubaar is as die vorige tekste.
Buiten die state wat uit die destydse Ariese Indië bestaan, was daar state soos Magadha en Anga wat nog nie heeltemal Brahmanised was nie. Alhoewel Ariga en Magadha oorspronklik twee verskillende lande was, het hulle ten tyde van die Boeddha 'n gesamentlike naam Anga-Magadha gehad.
Elke Mahajanapada het 'n hoofstad gehad, wat dikwels versterk is. Die staat het hulpbronne benodig vir die instandhouding van die versterkte stede, vir die leërs en die burokrate. Elke mahajanapada is gekenmerk deur onder meer 'n indruk van die kultuur van 'n spesifieke groep mense. Die uitdrukking van so 'n kultuur het gelei tot die kenmerkende kulturele landskap van die mahajanapada.
Toe Boeddhisme ontstaan ​​het, was daar nie 'n uiters soewereine in Indië nie. Die koninklike mag was natuurlik nie onbekend nie. Daar was eeue lank konings in die Ganges -vallei, lank voor Boeddhisme, en die tyd het vinnig nader gekom toe die hele Indië onder die invloed van monargiese regerings sou wees. In die dele van Indië wat baie vroeg onder die invloed van Boeddhisme gekom het, was daar, behalwe 'n aantal klein aristokratiese republieke, nog vier koninkryke met 'n aansienlike omvang en mag. Buitendien was daar 'n dosyn of meer kleiner koninkryke, soos die Duitse Nederlanders of die sewe provinsies waarin Engeland in die tyd van die Heptargie verdeel was. Niemand hiervan was van groot politieke belang nie. En die neiging tot geleidelike opname van hierdie domeine, en ook van die republieke, in die naburige koninkryke, was reeds van krag.
Die beskikbare bewyse is nie voldoende om 'n presiese idee te gee van die omvang van die land of van die bevolking onder die een of ander regeringsvorm nie, en daar is nog nie veel gepoog om die geskiedenis van politieke instellings in Indië voor die opkoms van Boeddhisme. Maar die vroegste Boeddhistiese rekords onthul die voortbestaan, naas mekaar met min of meer magtige monargieë, van republieke met volledige of aangepaste onafhanklikheid.
In die noordweste was die koninkryk Kosala-die Noordelike Kosala-met sy hoofstad Savatthi, wat eers deur koning Pasenadi en daarna deur sy seun Vidudabha beheer word.Ayodhya was die hoofstad van Kosala. Koning Prasenajit was sy beroemde heerser. Hy was hoogs geleerd. Sy posisie is verder versterk deur die huweliksverbond met Magadha. Sy suster was getroud met Bimbisara en Kasi is aan haar gegee as bruidskat. Daarna was daar 'n geskil met Ajatasatru. Na die einde van die konflik trou Prasenajit met die dogter van Bimbisara. Na die dood van hierdie magtige koning, het Kosala deel geword van die Magadha.
Suidwaarts van Kosala af was die koninkryk van die Vamsas of Vatsas, met hul hoofstad in Kosambi aan die Jumna, onder die bewind van koning Udena, die seun van Parantapa. Die Vatsa -koninkryk was aan die oewer van die Yamuna -rivier geleë. Die hoofstad was Kausambi naby die moderne Allahabad. Die gewildste heerser daarvan was Udayana. Hy versterk sy posisie deur huweliksverbintenisse met Avanti, Anga en Magadha aan te gaan. Na sy dood is Vatsa by die Avanti -koninkryk geannekseer.
En nog verder suid lê die koninkryk Avanti, met sy hoofstad Ujjeni, wat deur koning Pajjota geheers het. Die hoofstad van Avanti was Ujjain. Die belangrikste heerser van hierdie koninkryk was Pradyota. Hy het kragtig geword deur met Vasavadatta, die dogter van Udayana, te trou. Hy het die Boeddhisme beskerm. Die opvolgers van Pradyota was swak en later is hierdie koninkryk deur die heersers van Magadha oorgeneem.
Die koninkryk Magadha, met sy hoofstad in Rajagaha (daarna by Pataliputta), het eers deur koning Bimbisara en daarna deur sy seun Ajatasattu geheers. Van al die koninkryke van Noord -Indië het Magadha sterk en voorspoedig geword. Dit het die senuweesentrum geword van politieke aktiwiteite in Noord -Indië. Magadha is deur die natuur toegerus met sekere geografiese en strategiese voordele. Dit het haar tot imperiale grootheid laat styg. Haar strategiese posisie tussen die boonste en onderste deel van die Gangetic -vallei was 'n groot voordeel. Dit het 'n vrugbare grond gehad. Die ysterertse in die heuwels naby Rajgir en koper- en ysterafsettings naby Gaya het bygedra tot sy natuurlike bates. Haar ligging in die middel van die snelweë van daardie dae het bygedra tot haar rykdom. Rajagriha was die hoofstad van Magadha. Tydens die bewind van Bimbisara en Ajatasatru het die welvaart van Magadha sy hoogtepunt bereik.
Die koninklike families van hierdie koninkryke is verenig deur huweliksverbintenisse en was ook, nie selde as gevolg van die bondgenootskappe nie, van tyd tot tyd in oorlog. Die koninklike gesinne Kosambi en Avanti is ook deur 'n huwelik verenig. Die kommentaar op verse 21-23 van die Dhammapada gee 'n lang en romantiese verhaal van die manier waarop Vasula-datta, die dogter van koning Pajjota van Avanti, die vrou, of liewer een van die drie vroue, geword het van koning Udena van Kosambi . Volgens die legende het Pajjota (wie se felle en gewetenlose karakter daar is geverf in terme wat deur een van ons oudste owerhede bevestig is) een keer by sy hofdienaars gevra of daar 'n koning is wie se glorie groter is as sy eie. En toe hy dadelik meegedeel word dat Udena van Kosambi hom oortref, besluit hy dadelik om hom aan te val.
Die dogter van een van die hoofmanne van 'n naburige stam, ewe vry en ewe trots, die Licchavis van Vesali, was getroud met Bimbisara, koning van Magadha. Dit is verder byna seker dat die koninklike familie in Savatthi eenvoudig een van die patrisiërs was wat daarin geslaag het om erflike konsulskap in die Kosala -stam te bekom. Vir die stamhoofde onder die Kosalas, afgesien van die koninklike familie, en selfs die gewone stamlede (die kulaputtti), word die einste term (rajano) aangedui, wat van toepassing is op die stamhoofde en stamlede van die stamme wat nog aristokratiese republieke gebly het . En dit is juis in 'n baie natuurlike neiging om die belangrikheid van die families van hul onderskeie stigters te oordryf dat die latere verslae, beide van die Jains en van die Boeddhiste, verskil van die vorige.
Oorsig [wysig | bron wysig]
Die woord maha beteken "groot" en janapada letterlik "vastrapplek van' n volk ". Die vestiging van volke in die gebied het die finale stadium bereik teen die tyd van Boeddha. Die noordweste van die Indiese subkontinent was in baie dele janapadas, wat deur grense geskei is. Die Boeddhistiese teks Anguttara Nikaya gee op verskillende plekke Α ] die naam van 16 groot nasies:
Assaka (van Asmaka)
Machcha (van Matsya)
Vatsa (van Vamsa)
Nog 'n teks, sterf Digha Nikaya, noem 12 mahajanapadas uit die boonste lys en laat 4 weg: Assaka, Avanti, Gandhara en Kamboja. Β ] Ander tekste, soos die Chulla-Niddesa, gee ook 'n lys wat effens van bogenoemde verskil maak. Γ ] Δ ]