The Music of the Maya: Mysterious whistles Confound Experts - Inligting
Musiek speel al duisende jare 'n besondere rol in die menslike samelewing. In antieke China, byvoorbeeld, is stelle bronsklokke gespeel vir vermaaklikheid en rituele doeleindes by die hof. Die komplementêre kleure wat deur die verskillende klokke geproduseer word, weerspieël die Confuciaanse harmonie -ideaal. In antieke Rome sou 'n fluitspeler by die offerande teenwoordig wees om versteurings van die eksterne omgewing te verdrink. Musiek was ook sentraal in die rituele en tradisies van die Maya's, duidelik in die voorwerpe wat in die argeologiese rekord gelaat is.
Die Maya's het talle blaas- en slaginstrumente gehad, waaronder fluitjies, fluitjies, trompette, ratels, been- en kalbasse en tromme. Hierdie instrumente is in tekste beskryf en uitgebeeld in Maya -kuns. Een van die mees interessante instrumente wat gevind is, is die Maya -fluitjie.
Maya -voëlfluitjie word omstreeks 1000 nC gemaak. Krediet: William Scott / Bron: BigStockPhoto
Maya -fluitjies is op verskeie argeologiese terreine gevind. Byvoorbeeld, agt van hierdie fluitjies is gevind tydens die opgrawing deur die INAH (Instituto Nacional de Antropologia e Historia) op die terrein van Yaxchilan in Chiapas, Mexiko, tussen 1989 en 1991. Die fluitjies van hierdie webwerf is gevorm soos paddas en produseer 'n geluid wat lyk soos die geraas wat deur paddas gemaak word.
Links: 'n fluitjie in die vorm van 'n padda van Yaxchilan ( Tlapitzalli.com). Regs: Maya -aapfluitjie. (William Scott / BigStockPhoto)
Afgesien van Mexiko, is sulke fluitjies ook gevind in Belize, Guatemala, Honduras, Columbia, Ecuador en Peru, 'n aanduiding dat hierdie streke moontlik tot een gemeenskaplike musikale sfeer behoort het. Hierdie fluitjies word egter eeue lank as nuuskierighede beskou, eerder as musiekinstrumente, en dit word lankal beskou as drinkgoed. As gevolg van hul vreemde vorms, is hierdie fluitjies vanuit 'n artistieke, eerder as 'n musikale oogpunt ondersoek, en dit is eers onlangs dat hul musikale eienskappe werklik aandag geniet.
Fluitjie in die vorm van 'n balspeler, laat klassieke Maya - San Diego Museum of Man ( Wikimedia Commons )
Dit is van klei gemaak en dit is nie verbasend dat die fluitjies al so lank bestaan ​​nie. Aangesien klei 'n baie smeebare materiaal is, kan dit maklik in verskillende vorms gevorm word. Die fluitjies kan dus gevorm word soos diere, mense en mitiese wesens. Sodra hulle afgevuur is, word die fluitjies verhard en is dit gereed om gebruik te word.
Dit is onduidelik hoe die fluitjies gebruik is. Aangesien hierdie instrument baie moeite en moeite gedoen is, is dit onwaarskynlik dat die fluitjies as speelgoed gebruik is. Hulle het eerder 'n meer belangrike en ernstige funksie gehad.
Aangesien sommige van hierdie fluitjies in begraafplase gevind is, word bespiegel dat dit tydens begrafnisrituele gebruik is, miskien deur musikante wat die begrafnisstoet begelei. Daar word ook voorgestel dat die fluitjies tydens menslike offers gebruik is. Daar word gesê dat die geraas wat deur die fluitjies uitgestraal word, die bewussyn van die slagoffers kan verander, moontlik in 'n droomtoestand kan stuur.
Maya -vaartuig met 'n toneel van menslike offerande. Guatemala of Mexiko, c. AD 600 - 850. Is fluitjies gebruik om die bewussynstoestand van die slagoffers voor die dood te verander?
Die vorms van die fluitjies kan ook 'n idee gee van hul funksie. Fluitjies in die vorm van diere of mitiese wesens, byvoorbeeld, is moontlik in grafte geplaas om die oorledene in die hiernamaals te help. Aan die ander kant kon die kikkervormige fluitjies, soos dié wat in Yaxchilan voorkom, gebruik gewees het op feeste en feeste wat verband hou met die reengod.
Chaac, die Maya -reëngod. Uit The Maya Book of the Dead, The Ceramic Codex.
Die fluitjies van die Maya's is nog steeds vir ons 'n raaisel, en baie navorsing sal nodig wees voordat 'n beter begrip van hierdie musiekinstrumente verkry kan word. Tog kan dit regverdig wees om te sê dat ons 'n paar vordering gemaak het. In plaas daarvan om dit net as kunsvoorwerpe te beskou, sien argeoloë dit nou soos hulle is - musiekinstrumente. Deur hierdie fluitjies, net soos die bronsklokke vir die Chinese en die fluitjies vir die Romeine, kan ons 'n blik kry op die ideale en oortuigings van die Maya's.
Voorgestelde beeld: Maya -musiek: 'n Geverfde beeld van 'n lêer van Maya -musikante wat ratel, ocarina en trompette speel terwyl 'n toneel afspeel.
Associated Press, 2008. Argeoloë herskep die Asteke 'Whistles of Death'. [Aanlyn]
Beskikbaar by: http://www.foxnews.com/story/2008/07/01/archaeologists-recreate-aztec-whistles-death/
Broad, W. J., 1988. Komplekse fluitjies wat sleutelrolle in Inca en Maya Life speel. [Aanlyn]
Beskikbaar by: http://www.nytimes.com/1988/03/29/science/complex-whistles-found-to-play-key-roles-in-inca-and-maya-life.html?pagewanted=1
Cabrera, R. V., 2002. Yaxchilán se kleipaddas. [Aanlyn]
Beskikbaar by: http://www.tlapitzalli.com/rvelaz.geo/frogs/frogs.html
Musical Link 2- Dissonansie en dit beïnvloed die algehele tekstuur
Beide genres word gekenmerk deur klank wat beide mooi en geheimsinnig is. Die musiek klink asof dit oorspronklik gehoor is en nageboots is van 'n soort optog van hemelse wesens na die aarde. Die musiek is aanloklik, maar daar is ook iets ongemakliks daarin. Die ongemaklike gevoel word veroorsaak deur die gebrek aan resolusie teen botsende akkoorde, ook bekend as dissonansie.
In Entenraku verskeie melodielyne en veral die harde klank van die hichiriki maak die dissonante geluid. Die hichiriki op sigself is 'n dissonante instrument, maar gespeel met die melodiese shakuhachi, 'n soort fluit, is dit onmoontlik om ongemerk te bly. Die twee instrumente kom in konflik met mekaar, tot teen die einde van die stuk, wanneer die shakuhachi verlaat en die koto, 'n 13 -snaarplankinstrument, die hoofbegeleiding speel, en aan die einde 'n solo. Daar is minder dissonante kontras tussen die snaar -koto en die riethichiriki as die 2 blaasinstrumente, maar dit word steeds gehoor as die melodielyne bots.
In Tsompantli die dissonansie word hoofsaaklik gehoor tussen die naamlose fluitjie wat die dominante melodie speel en die onderste ostinato -lyn wat gespeel word deur 'n hol blaasinstrument, waarskynlik 'n beenfluit, en soms 'n nog hoër fluit. Die enigste instrument wat nie tot die algehele dissonansie bydra nie, is die panpype, wat die onderverdeling en ritme in die stuk bied, vanweë die totale gebrek aan perkussiewe instrumente. Hierdie stuk sou nie net gekies gewees het as gevolg van wind nie, as die panpype nie die ritme gegee het nie, wat een van die belangrikste aspekte van Maya -musiek is. Die dissonansie is brutaal, en saam met die geheimsinnige instrumentasie skep dit 'n baie ongemaklike tekstuur. Dit is egter nie dissonant tot op die punt dat dit heeltemal onaantreklik vir die luisteraar is nie. Net soos die res van die kultuur, is daar iets fassinerend uniek aan die Maya -musiek, wat dit aantreklik maak vir die nuuskieriges.
Ons is Anna Stacy baie dankbaar vir hierdie uitstekende inleiding tot die musiekinstrumente wat deur die ou Maya gespeel is. Stacy is 'n tweedejaarstudent aan die Brown University (VSA). Omdat sy belangstel om te leer hoe mense werk, volg sy 'n dubbele hoofvak in neurowetenskap en antropologie. Buiten die klas is sy 'n ywerige musikant, aktrise en grafiese ontwerper. Dit is (met toestemming van Anna & rsquos) 'n vereenvoudigde en verkorte weergawe van 'n artikel wat sy in 2014 geskryf het (skakel hieronder) in The Collegiate Journal of Anthropology, getiteld Of the same Stuff as Gods: Musical Instruments among the Classic Maya.
Die Maya's van Mexiko en Sentraal -Amerika lewer al meer as 2 000 jaar musiek op. Gedurende die klassieke tydperk speel musiek 'n belangrike rol in oorlogvoering sowel as in die kommunikasie met gode, voorouers en ander geestelike wesens. Aangesien dit van nature van korte duur en tydelik is, laat vokale musiek nie genoeg spore agter om intensief bestudeer te word in 'n kultuur met min geskrewe rekord van sy musiekpraktyke nie.
Alhoewel dit onmoontlik is om die spesifieke klanke van Maya -musiek heeltemal te herstel, sal ek deur die studie van musiekinstrumente, keramiekvate en die Bonampak -muurskilderye demonstreer dat daar genoeg argeologiese bewyse bestaan ​​om die betekenis en kulturele betekenis van Maya -musiek te interpreteer.
Foto 2: 'n Deel van 'n muurskildery deur Rina Lazo wat die antieke Maya-skryfkuns toon, sterrekunde (met kruisstokkies om die naghemel te sien) en musiek en dans National Museum of Anthropology, Mexico City (klik op die foto om te vergroot)
Die klassieke Maya-kultuur (250-900 CE) kan beskryf word as 'n met groot voorspoed en mag in antieke Meso-Amerika. Dit was 'n tyd van intense verstedeliking, konstruksie en landbouvooruitgang. Gedurende hierdie tydperk is 'n hiërogliewe skryfstelsel geskep, net soos die ikoniese stappiramides. Die Classic Maya het aan die einde van die 9de eeu afgeneem, moontlik as gevolg van droogte of oorjag. Net soos tekste uit ander Meso -Amerikaanse beskawings soos die Asteke of Mixtec, is Maya -geskrifte in die koloniale tydperk in die vroeë 16de eeu deur Europese ontdekkingsreisigers vernietig. Hierdie vernietiging het gepaard gegaan met die onderdrukking van die hiërogliewe geskrewe taal van die Maya's. Die vier oorlewende kodeks is heel waarskynlik net voorheen geskilder, indien nie tydens die verowering nie. Die oorblywende geskrewe bronne is dus die monumente en keramiekvate uit die Maya & rsquos Classic -era.
Foto 3: Bloedbad op Mexika -musikante deur die Spaanse in Tenochtitlan, Mei 1520 Codex Duran fol. 29a (klik op die prentjie om te vergroot)
Musiekinstrumente van die klassieke Maya
Volgens Duran in The History of the Indies of New Spain, was musikante die eerstes wat gedood is, gevolg deur dansers, tydens die bloedbad van die Mexika (Azteekse) adel in die vroeë stadiums van die Spaanse verowering (prent 3). Die conquistadores het alle musiekinstrumente wat hulle kon vind, vernietig omdat hulle van die duiwel afkomstig was. Alhoewel ons geen dokumentêre bewyse het om dit te bewys nie, het ons alle rede om ons voor te stel dat hulle presies dieselfde gedoen het in die geval van die Maya's. Alhoewel ons 'n lang pad bereik het om die hiërogliefiese uitsny van Maya te ontsyfer, moet die Maya -klanke nog nie ontsyfer word nie. Artefakte het egter oorleef wat baie oor klassieke Maya -musiek onthul. Polykrome vase bestaan ​​nog baie, ongeskonde, gekatalogiseer in 'n uitrolfotografiedatabasis deur Justin Kerr. Hierdie vase beeld tonele uit die lewe van die Maya -mense uit. Die Bonampak -muurskilderye van Chiapas, Mexiko, vertel die verhaal in drie dade van 'n viering en rituele opoffering. Hierdie voorwerpe en muurskilderye, wat musikante prominent uitbeeld, saam met stukke of hele musiekinstrumente uit die klassieke tydperk, kan gebruik word om die musiek van die Maya te verken.
Foto 4: Roberto Vel en aacutezquez Cabrera demonstreer hoe om 'n Maya -kalbas -basuin te speel (klik op die beeld om te vergroot)
Miskien is die mees opvallende instrument in Maya -vaasskilderye die basuin. Trompette, wat hom-tahs genoem word, kan van hout, klei of kalebas gemaak word (prent 4) en was gevorm soos die moderne didgeridoo met groot klokke aan die einde. Hout-en-kalebas-tahs het plat, sirkelvormige mondstukke gehad, af en toe getemper met byewas om 'n seël teen die lippe van die speler te skep. Kleitrompette het kegelvormige mondstukke, soortgelyk aan dié van die moderne Franse horing, met bekervormige binne- en buitevellings. Die liggame van kleitrompette was af en toe geboë en was dikwels korter as dié van hout- en kleitrompette.
Foto 5: Trompetspelers verwerk saam met ander Maya -musikante Bonampak -tempelmuur, kamer 1 (klik op die beeld om te vergroot)
In sy wetenskaplike analise van Maya -trompette het Roberto Vel & aacutezquez Cabrera van die Virtual Research Institute Tlapitzcalzin 'n algemene fundamentele klankfrekwensie vir hierdie trompette ontdek (tussen 144 en 139 Hz). Omdat hierdie instrumente van verskillende lengtes was, kan 'n mens tot die gevolgtrekking kom dat hulle ontwerp is met die toonhoogte -interaksie in gedagte (dws 'n mengsel van soortgelyke klanke) eerder as absolute stemming. As gevolg hiervan is klopfrekwensies en infrasoniese fantoomgeluide (klanke onder die normale omvang van menslike gehoor) geproduseer as meer as een basuin op 'n slag gespeel word, wat klanke skep wat waargeneem is, maar nie altyd gehoor is nie.
Foto 6: 'n Liniaal wat in 'n werpsel gedra word, word vergesel deur trompettiste en 'n hond, Kerr K6317 (klik op die beeld om te vergroot)
In die Justin Kerr & rsquos -databasis van keramiekvase van Maya, sowel as op die Bonampak -muurskilderye, word trompettiste gewoonlik uitgebeeld in 'n groep (bv. Prent 6), eerder as alleen. As gevolg hiervan moes hout- en kalebas-tahas verantwoordelik gewees het vir die skep van 'n agtergrondklankbeeld eerder as 'n melodiese lyn.
Foto 7: Hierdie uitgebreide versierde konchdop dra die gesig van 'n Maya -koning Kimbell -kunsmuseum, Forth Worth, Texas (klik op die prentjie om te vergroot)
Trompette is ook uit konkelskille gebou. Trompette word deur 'n gat wat aan die punt van die toring gesny is, geblaas. Maya -konketrompette het drie klein gaatjies wat drie opeenvolgende note maak. Die skulpe is dikwels met dekoratiewe bande ingesny.
Fluitjies en fluite is egter meer ingewikkeld versier met gesnyde figure sowel as pigmente (bv. Prent 8). Maya -fluitjies het kippies gehad, of mondstukke soos die van blokfluitjies. Soms het Maya-fluite verskeie kamers gehad, soos 'n tweekamerfluit wat onlangs deur Donald Slater in die Yaxcab & aacute-streek gevind is. Beeldjies het dikwels as fluitjies in die kamer opgetree, soos in die van Jaina -eiland.
Foto 8: Voëlfluit Beeld en kopie The Metropolitan Museum of Art (Klik op die prent om te vergroot)
Die toonhoogte word beheer deur óf vingergate te bedek óf deur die hoeveelheid lug wat in die instrument geblaas word, te verander. In Veracruz is 'n buisfluitjie van die laat klassieke tydperk gevind sonder vingergate. In plaas daarvan beweeg 'n bol klei deur die buis wanneer dit opwaarts of afwaarts gekantel word om die toonhoogte te verander, soos in 'n moderne glyfluitjie. Fluitjies met vingergate het note op die pentatoniese toonleer.
Fluitjies en fluitjies met 'n soortgelyke klank en afstemming met dié wat op klassieke Maya -terreine ontdek is, word steeds in moderne Maya -kulture gebruik. Volgens J. Kathryn Josserand en Nicholas A. Hopkins, gebruik die tradisionele heilige musiek van moderne Maya -dorpe in Chiapas & ldquoem 'n soort fluit. en 'n silinder trommel met 'n leerkop, sowel as 'n skilpadtrommel, wat met rotse getap is (Josserand en Hopkins 2005: 410).
Foto 9: speel 'n skilpaddrom met takbokke en rsquos (hulle kliek op die prentjie om te vergroot)
In die klassieke tydperk is skilpadtromme met takbokke of bokke geslaan (foto 9). Sommige weergawes bestaan ​​uit 'n diervel wat gespan is oor 'n leë skilpadskerm. Die ander twee algemene soorte Maya -trommel was die tunkul - 'n lang horisontale houtspleet -gong soortgelyk aan die Azteekse teponaztli, en die pax, 'n vertikale houttrommel van hout wat lyk soos die Azteekse huehuetl. Die groot pax was bedoel om stil te speel eerder as om te marsjeer, in teenstelling met kleiner, soms met 'n pot-buigende, tromme wat in die skelm van 'n arm gehou kon word, sodat die speler ratels in die ander kan skud of kan dans terwyl hy dra gordels met dopknippers om by te dra tot die algemene perkussieklankbeeld.
Foto 10: Die musikante (middel en regs) speel 'n rasptrommel (middel) en 'n groot jaguarvormige skraper (regs) Kerr K5233 (klik op die prent om te vergroot)
Terselfdertyd 'n perkussie- en snaarinstrument, is die rasptrommel slegs een keer uitgebeeld in die oorlewende Maya -kuns (prent 10). Vaartuig K5233 toon en ldquo 'n Liniaal dans terwyl hy in 'n spieël kyk. Hy word begelei deur twee musikante wat 'n snaarinstrument speel en 'n rasca & rdquo (Kerr 1996). Beide rasptromme en rascas (skrapers) is wrywingsinstrumente, alhoewel die rasca 'n idiofoon is ('n instrument wat klank produseer deur te vibreer sonder die gebruik van 'n snaar of membraan, soos 'n musieksaag), terwyl die rasp trommel beide 'n kordofoon is ( snaarinstrument) en membranofoon (trom). Instrumente soortgelyk aan die rasca kom algemeen voor in die vroeë wêreld en word gespeel deur 'n boogagtige stok oor 'n nie-klinkende voorwerp te hardloop in die geval van die rasca, 'n leë kalebas. Die rasptrommel is egter eienaardiger omdat daar nie voor die ontdekking daarvan bekend was dat daar in die voor-Columbiaanse Amerika geen akkoordofoon bestaan ​​het nie.
Foto 11: Close-up van die rasp-drumspeler (detail van K5233-vaartuig hierbo) (klik op die prent om te vergroot)
Die rasptrommel val in twee groepe wrywingsinstrumente omdat dit uit 'n trommelkop en 'n geboë snaar bestaan. Die tou is tussen die trommelkop en 'n stokkie gespan om dit gespanne te hou terwyl 'n stokkie oor die gestrekte tou getrek word (prent 11). Die rasptrommel het dans begelei (soos aangetoon deur die dansposisie van die musikant in K5233) en is gespeel terwyl dit gesing is (soos getoon deur die toespraakrol). James Blades stel dat die rasp trommel as gevolg van die nogal onaardse karakter van sy klank en rdquo in religieuse kontekste gebruik is. Dieselfde kan aangeneem word vir die vreemde klinkende trompette, wat vanweë hul omvang vreeslik lae klanke produseer.
Foto 12: 'n Deel van die muurskildery op die oostelike muur by Bonampak, kamer 2, met 'n trompettist (regs bo) wat deelneem aan 'n raid -toneel (klik op die beeld om te vergroot)
Gebruik van musiek in die klassieke Maya
Die ongewone klinkende basuine is moontlik ook gebruik om vrees by ander uit te lok, aangesien dit in oorlogstonele gespeel word. Bonampak Kamer 2 demonstreer 'n aanval op 'n klein dorpie en gevangene van gevangenes vir opoffering. Die vyand is ongewapen, wat daarop dui dat hulle verras is. 'N Mens kan tot die gevolgtrekking kom dat die musikante wat op die muurskildery uitgebeeld is, soos die basuin (foto 12) waarskynlik stil was totdat die geveg begin het, aangesien die Maya's dikwels aangeval het te midde van geskreeu, gesis, ratels, tromslae en die geluide van konke en trompette . Slaginstrumente dui op die begin van die geveg en is saamgevoeg deur blaasinstrumente namate die geveg vorder. Hierdie instrumente het gedien om die opposisie te intimideer en om die krygers opgewonde te maak, beide in die geveg en op 'n feestelike manier daarna.
Foto 13: Musikante vergesel 'n toneel van steiermarting en opoffering Kerr K206 (klik op die beeld om te vergroot)
Die gevangenes in kamer 2 word in die noordwand getoon om tereggestel te word vir 'n offerende bloedvergietingsritueel. Opofferings- en ander rituele uitvoerings - dikwels voorafgegaan deur optogte na oorwinnings in die geveg - is gewoonlik vergesel van musikante, soos duidelik in verskeie Kerr -skepe aangetoon word. Sulke tonele beeld gewoonlik gevangenes, bloed, onthoofde en trofeekoppe uit - uitgevoer op fluite, tromme, trompette en ratels. K206 beeld so 'n gruwelike toneel uit, met betrekking tot die marteling en opoffering van 'n krygsgevangene bo -op 'n houtsteier, vergesel van fluite en vertikale pax vertikale oorlogstrommel (prent 13).
Foto 14: Opvoer van diere & lsquoways & rsquo met trommel, skilpadskulp en ratels Kerr K3040 (klik op die beeld om te vergroot)
Musiek speel 'n soortgelyke rol in opoffering as in oorlog, as 'n manier om die deelnemers sowel as die kykers op te wek. Om hierdie rede was die musiek- en dansstyle van Maya -balspeletjies, wat soms met opoffering geëindig het, baie soortgelyk aan dié van oorlog. Autosacrifice, wat bloedverlating, littekens, deurbraak en verminking insluit, was 'n manier om met geestelike wesens te kommunikeer: gode, voorouers en maniere.
In Maya -kunswerke word maniere, of die dierlike geesgenote van mense, dikwels as musikante geteken, veral in offertonele. Op vaartuie word gordeldiere, konyne, honde, jaguars, insekte, takbokke en ongeïdentifiseerde knaagdiere getoon hoe hulle verwerk word terwyl hulle tromme, ratels en skilpaaie speel (prent 14). Sommige vase beeld die maniere van hulself as musikante uit, terwyl ander mense mense as diere aantrek. As kunstenaars maskers gedra het wat 'n mistieke wese aandui, het hulle vermoedelik 'n geestelike besitting ondergaan waarin die gode of godhede liggaamlike vorm aanneem. Spieël kyk, 'n ander vorm van goddelike besitting, kan vergesel word deur musikante op 'n paar vaas tonele, insluitend die een met die rasp-trommel (prent 10-die obsidiaanse spieël sit op die grond).
Foto 15: Blommelied: paleistoneel met musikante Kerr K1210 (klik op die beeld om te vergroot)
Musiekinstrumente is gereeld in grafkelders begrawe, wat daarop dui dat musiek begrafnisse vergesel het om die oorgang na die geesteswêreld te vergemaklik. Hulle teenwoordigheid in grafte kan ook dui daarop dat die mense met wie hulle begrawe is, baie kragtig was, aangesien musiek verband hou met spiritualiteit. Volgens die Maya -godsdiens geniet geeste en gode musiek in dieselfde omgewing as mense. Hulle word beskou as gemaak van musiek sowel as gevoed deur dit.
God H, die windgod, is die god wat die meeste voorkom deur musiek te speel, wat daarop dui dat die Maya's geïnteresseerd was in die verband tussen klank en die lug. Blomme, sowel as die wind- en lewensasem-glyfe, dien as simbole vir musiekinstrumente en word op ratels, tromme en kelke (gereedskap) aangebring. As gevolg hiervan hou al drie die blomme, ik, en musiek, en ndash verband. Stippelrolle wat eindig in blomme -rosette word soms uit die klokke van instrumente getrek, soos in K1210, en dien as 'n visuele voorstelling van musiek. Hierdie uitbeelding van blomme toon 'n skakel tussen lied en rsquos na ik, aangesien die blomme die lied self verteenwoordig (prent 15).
Foto 16: Musiek getranskribeer deur die outeur uit die figuur in & lsquoChan Kom: A Maya Village & rsquo, 1962, Robert Redfield en Alfonso Villa Rojas (klik op die foto om te vergroot)
Baie vaartuigskilderye, soos K530, toon musikale gebeurtenisse wat by die monding van grotte plaasvind, wat vermoedelik toegangspunte tot die binnekant van die aarde is. Hierdie ondergrondse wêreld, die & ldquoFlower World & rdquo, ook genoem & ldquoFlower Mountain & rdquo in die Classic Maya, verwys na die idee van 'n blommeparadys wat algemeen voorkom in inheemse Meso -Amerikaanse kulture. Dit is die plek van voorvaderlike en ldquoorigin en return & rdquo en hou verband met die son, helder kleure en musiek). Daar is baie musiekinstrumente in grotte gevind.
Omdat blomme uit die lewegewende grond spruit, word blomme, en dus ik, gekoppel aan Flower Mountain, plante en die aarde. In die moderne Maya -dorpie Chan Kom hardloop boere langs die kante van 'n veld om die droë kwas te laat waai terwyl hulle die & ldquoWhistle for the Winds & rdquo as 'n offer aan die windgod voor die plantseisoen uitvoer (prent 16).
Foto 17: Replika's van antieke Meso-Amerikaanse skril fluitjies wat verskeie klinkende note gee wat deur Maya-krygers gebruik word om die vyand in die geveg af te skrik en te intimideer (klik op die foto om te vergroot)
Musiek is gesien as 'n noodsaaklike manier om met die gode en ander geestelike wesens te kommunikeer. Maniere, nabootsing, grotingange en spieëls het toegang tot hierdie wesens gebied, en musiek het hierdie verbindings net verbeter.
Musiek was kos en 'n geskenk van die gode. Musiek speel 'n rol in die skrikwekkende vyande in die geveg, in opoffering, godsdienstige seremonies en feeste. Musiek is net so deur gode geniet as deur mense, en sang het gedien as 'n soort aanbieding, behalwe om die gaping tussen die twee wêrelde te oorbrug. Omdat musiek as 'n lewende deel van goddelike wesens beskou is, was dit om die gode op te roep om dit op te voer. Om musiek te speel, was om die vermoë om verbind te word en met gode te kommunikeer, te verhoog en om hulle grenslose lof en waardering te bied.
& bull Hartlik dankie aan Justin Kerr vir sy vriendelike toestemming om verskeie beelde uit die Mayavase -databasis weer te gee
& bull Pix 1 & amp 5 van Wikipedia (Maya Music)
& bull Pix 2, 4, 9 & amp 17: foto's deur Ian Mursell/Mexicolore
& bull Pic 3: beeld geskandeer uit ons eie kopie van C & oacutedice Dur & aacuten - Historia de las Indias de Nueva Espa & ntildea e Islas de Tierra Firme, Arrendedora Internacional, Mexico City, 1990
& bull Pic 7: van Wikimedia Commons (Maya Conch Shell Trumpet Kimbell)
& bull Pix 6, 10, 11, 13, 14 & amp 15: foto's en kopieer Justin Kerr (Mayavase -databasis)
& bull Pic 8: image & copy Die Metropolitan Museum of Art. Koop, geskenk van Elizabeth M. Riley, in ruil, 2000. Reproduksie van enige aard is verbied sonder uitdruklike skriftelike toestemming vooraf van The Metropolitan Museum of Art.
& bull Pic 12: beeld vanaf http://www.tlapitzalli.com/rvelaz.geo/bonampak/troja.jpg
& bull Pic 16: beeld met vergunning van Anna Stacy.
Hierdie artikel is op 28 Januarie 2015 na die Mexicolore -webwerf gelaai
In ons geskiedenis -werkswinkels in skole oor die Maya's en die Asteke speel kinders al jare lank lustig ocarinas (foto regs). Plastiese ocarinas is 'n gewilde bron in laerskool -musiekkamers in Engeland. As u 'lsquoocarina & rsquo' google, kan u vergewe word as u gedink het dat die instrument sy oorsprong het in die 19de eeu in Italië. Trouens, dit het 'n baie meer antieke stamboom wat ver na die ooste en weste van Europa strek. (Geskryf deur Ian Mursell/Mexicolore)
Imitatiewe musiek en rsquo - kort snit van Roberto Velazquez Cabrera wat 'n padda -vormige ocarina speel
Foto 1: A & lsquoclassic & rsquo: viergatvoël ocarina. Costa Rica. PM# 17-3-20/C8064 & kopieer president en genote van Harvard College, Peabody Museum of Archaeology and Ethnology (klik op die beeld om te vergroot)
Die woord & lsquoocarina & rsquo is beslis van Italiaanse oorsprong: in die Bolognese dialek van die Emiliano-Romagnolo-taal beteken dit & lsquolittle goose & rsquo. Die Italiaanse Giuseppe Donati het in sy werkswinkel naby Bologna die moderne & lsquosweet-aartappel en rsquo-styl in sy werkswinkel uitgevind, wat in Europa weinig meer as 'n speelding in 'n musiekinstrument met agt gate verander het.
Wat is presies 'n ocarina? Dit is in die eerste plek 'n blaasinstrument of aërofoon. Tweedens behoort dit aan die fluitfamilie. Binne dit is 'n soort van 'lsquoduct & rsquo -fluit (& lsquoDuct -fluite. Het die boonste punt geblokkeer, behalwe vir 'n klein kanaal waarin die speler waai en wat sy asem lei na die skerp rand van 'n opening wat in die buis sny & rsquo - Jean Jenkins). Laastens, aangesien kanaalfluitbuise buisvormig of bolvormig kan wees, val die ocarina in die tweede kategorie, soms 'n & lsquovessel -fluit & rsquo genoem. Gelukkig is dit meer ingewikkeld as dit: daar is TWEE tipes vaartuigfluitjies, volgens die manier waarop die klank gegenereer word - met of sonder 'n kanaal. Diegene sonder 'n buis word & lsquoedge-blown & rsquo of & lsquorim-blown & rsquo genoem. Byvoorbeeld, die instrumente in die foto's 7, 13 en 15 is almal op die rand van die ocarinas.
Foto 2: Modelle van die binnekant van Meso -Amerikaanse instrumente, wat die (redelik komplekse) lugkanaal in elk toon. (Klik op die prentjie om te vergroot)
Kanaalfluitjies is dus fluite met lugkanale (sien prent 2), wat die lug na 'n skerp rand kanaliseer, in teenstelling met & lsquoend-fluite & rsquo, & lsquonotched fluite & rsquo, & lsquotransverse fluite & rsquo en ander wat nie & rsquot nie. Interessant genoeg is dit makliker om blaasfluitjies te blaas en minder asemhaling as die ander soorte.
Ongelukkig, soos Karl Izikowitz vroeg in die 20ste eeu uitgewys het, en 'n ander groep instrumente. het etnograwe soveel probleme veroorsaak, soos fluitjies en rsquo. Terwyl hy spesifiek na die Amerikas verwys het, kan dieselfde gesê word oor instrumentnavorsing oor die hele wêreld.
Foto 3: Moderne reproduksies van antieke ocarinas: peervormige Chinese & lsquoxun & rsquo (links) en (moeder-en-baba) paddavormige Meso-Amerikaanse vaartuigfluit (regs) (klik op die foto om te vergroot)
Bewyse vir ocarinas gaan al verskeie millennia terug, veral in die ou China, waar klei-ocarinas uit die Shang-dinastie voor 1100 vC en in die voor-klassieke Meso-Amerika (sommige van Dennett en Kosyk en rsquos Groter Nicoya-voorbeelde dateer uit 500 vC). Die probleem is dat argeoloë nie musikante is nie en omgekeerd. In Amerika, waar alle bekende tipe fluitkonstruksies ter wêreld ook deur die [Suid -Amerikaanse] Indiërs bekend was (Izikowitz), is die terme fluit, ocarina en soms fluit sorgeloos en dikwels sinoniem gebruik & rsquo (Norman Hammond). Hammond wys daarop dat die meeste fluitjies wat in wetenskaplike literatuur opgeteken is, eintlik ocarinas is, met 'n klein gaatjie by die mondstuk en een of meer stop in die mure van die kamer. Geleerdes klassifiseer gereeld vaartuigfluitjies sonder vingergate as & lsquowhistles & rsquo, en vaartuig
fluite MET ten minste een vingergat as & lsquoocarinas & rsquo
Foto 4: Stoor van musiekinstrumente in die keiser & rsquos paleis Florentynse Codex Boek 8. Let op die fluitagtige instrument links bo. (Klik op die prentjie om te vergroot)
Watter soort bewyse het ons? Die Spaanse indringers het woorde soos & lsquowhistle & rsquo en & lsquoflute & rsquo mildelik gemeng, maar hoewel die kroniekskrywers frases soos flautillas mui agudas (& lsquovery skril klein fluitjies & rsquo - Torquemada) gebruik het, het ons min te doen by wyse van detail of selfs ikonografie. Die naaste wat ons ooit aan 'n moontlike illustrasie van 'n Mexica (Azteekse) ocarina kom, is in die Florentynse kodeks (prent 4), maar dit is nie 'n ocarina nie! Die Mexikaanse kenner Guillermo Contreras identifiseer dit as 'n & lsquotwin-diafragma fluitjie, of in moderne terme 'n & lsquodeath fluit & rsquo of & lsquonoise generator & rsquo. Ons moet in hierdie stadium daarop wys dat daar min bewyse is dat ocarina hoegenaamd onder die Mexika gespeel het - in Robert Stevenson & rsquos onnavolgbare woorde moet die idee oorgegee word dat óf die Asteke self óf hul naaste bondgenote met liefde na die ocarina geneem het. & rsquo
Foto 5: Wat blykbaar 'n ocarina -speler is, volg op twee trompettiste in 'n optoggroep Maya -musikante, Bonampak -muurskilderye (rekonstruksie) (klik op die prent om te vergroot)
Ons het ook nie veel vir die antieke Maya nie. Daar is 'n toneel in kamer 1 van die beroemde Bonampak -muurskilderye wat 'n seremoniële Maya -band uitbeeld wat met die kloksgewys om die speler van 'n groot stilstaande vertikale trommel (pax) draai. Agter in die optog is 'n enkele musikant wat blykbaar multitaak, 'n ratel skud, 'n handtrommel vashou en 'n klein blaasinstrument blaas wat die meeste geleerdes glo 'n ocarina is (prent 5).
Foto 6: Pre-Spaanse keramiek in Gayraca-styl, Tairona-kultuur, Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia (klik op die foto om te vergroot)
Wat ons wel het, is 'n verbasend groot aantal oorspronklike vaartuigfluitjies wat deur argeoloë gevind is, nie net in die hele Meso -Amerika en in die Karibiese Eilande nie, maar ook verder, deur middel van Sentraal en tot in Suid -Amerika (foto 6) - wat die gevolgtrekking gewig dra die enorme rykdom aan instrumente gee die indruk van die enorme belangrikheid van musiekmaak in die lewens van hierdie mense (Peter Crossley-Holland). Die oorgrote meerderheid is keramiek (soms is daar ocarina gevind). Alhoewel pottebakkery gewoonlik nie 'n materiaal is wat met musiek verband hou nie - dit breek aanvanklik nog makliker as glas - dit oorleef, as dit afgevuur word, baie langer as hout of kalebas as dit in die aarde begrawe word.