Inheemse Amerikaners - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Tecumseh was 'n stryderhoof van Shawnee wat 'n inheemse Amerikaanse konfederasie georganiseer het in 'n poging om 'n outonome Indiese staat te stig en blanke nedersetting in die Noordwes-gebied (die huidige Great Lakes-streek) te stop. Hy het vas geglo dat alle Indiese stamme hulle stamme moet vestig ...lees meer
Sedert die Engelse koloniste in 1607 in Jamestown, Virginia, aangekom het, het hulle 'n ongemaklike verhouding gedeel met die Indiane (of Indiërs) wat al duisende jare lank op die land gedy het. Destyds was miljoene inheemse mense versprei oor Noord -Amerika ...lees meer
King Philip's War-ook bekend as die Eerste Indiese Oorlog, die Groot Narragansett-oorlog of Metacom's Rebellion-het van 1675 tot 1676 in die suide van New England plaasgevind. op ...lees meer
Geronimo (1829-1909) was 'n Apache-leier en medisyneman wat veral bekend is vir sy vreesloosheid om iemand te weerstaan-Mexikaan of Amerikaner-wat probeer het om sy mense uit hul stamlande te verwyder. Hy het herhaaldelik ontduiking en lewe op 'n voorbehoud ontduik, en tydens sy laaste ontsnapping, a ...lees meer
Sitting Bull (omstreeks 1831-1890) was 'n inheemse Amerikaanse hoof van Teton Dakota wat die Sioux-stamme van die Amerikaanse Groot Vlaktes verenig het teen die blanke setlaars wat hul stamgrond inneem. Die Fort Laramie -verdrag van 1868 verleen die heilige Black Hills van Suid -Dakota aan die Sioux, maar wanneer ...lees meer
Swak leierskap lei tot Cherry Valley -bloedbad
Op 11 November 1778 weier patriot -kolonel Ichabod Alden om intelligensie te glo oor 'n naderende vyandige mag. As gevolg hiervan het 'n gesamentlike mag van lojaliste en inheemse Amerikaners wat in die sneeu aangeval het, meer as 40 patriotte doodgemaak, waaronder Alden, en ten minste 'n ...lees meer
Sam Mason oorleef die inheemse Amerikaanse aanval
Samuel Mason, 'n Patriot -kaptein in bevel van Fort Henry aan die grens van Ohio, oorleef 'n verwoestende inheemse Amerikaanse aanval op 31 Augustus 1777. Die seun van 'n gesiene Virginia -familie, Samuel Mason, word 'n militia -offisier en word na die westelike grenspos aangewys. van Fort ...lees meer
Die Sioux -leier Crazy Horse word doodgemaak
Die leier van Oglala Sioux, Crazy Horse, word deur 'n Amerikaanse soldaat noodlottig op 'n bajonet gelê nadat hy verset was in 'n wag in Fort Robinson, Nebraska. 'N Jaar tevore was Crazy Horse een van die Sioux -leiers wat George Armstrong Custer se sewende kavallerie in die Slag van Little verslaan het ...lees meer
Tydlyn van die inheemse Amerikaanse geskiedenis
Jare voordat Christopher Columbus sy voet gestap het oor wat as die Amerikas bekend sou staan, is die uitgestrekte gebied bewoon deur inheemse Amerikaners. Gedurende die 16de en 17de eeu, namate meer ontdekkingsreisigers hul land wou koloniseer, het inheemse Amerikaners op verskillende maniere reageer ...lees meer
DNA identifiseer die oorsprong van die wêreld se oudste natuurlike mummie
Wetenskaplikes het die antieke menslike skelet, bekend as die "Spirit Cave Mummy", in 1940 ontdek, weggesteek in 'n klein rotsagtige grot in die Groot Bekkenwoestyn in die noordweste van Nevada. Maar dit was eers in die negentigerjare dat radiokoolstof -dateringstegnieke aan die lig gebring het dat die skelet ongeveer 10 600 was ...lees meer
Hoe was die lewe in Jamestown?
Die eerste setlaars by die Engelse nedersetting in Jamestown, Virginia, het gehoop om nuwe lewens weg van Engeland te smee, maar die lewe in die vroeë 1600's in Jamestown het hoofsaaklik bestaan ​​uit gevaar, swaarkry, siektes en dood. Al die vroeë intrekkers in 1607 was mans en seuns, insluitend ...lees meer
Waarom Andrew Jackson se nalatenskap so omstrede is
Moet Andrew Jackson vereer of uitgeskel word? Die vraag hoe om te worstel met die verwoeste reputasie van die sewende president, bestaan ​​sedert Old Hickory se leeftyd. Bekend as 'n sterk wil, argumentatiewe en strydlustige persoonlikheid, Jackson, wat sedert 1829 as president gedien het ...lees meer
Die Erie-kanaal is 'n waterweg van 363 myl wat die Groot Mere met die Atlantiese Oseaan verbind via die Hudsonrivier in die staat New York. Die kanaal, wat die staat New York van Albany na Buffalo aan die Erie -meer deurkruis, word as 'n ingenieurswonder beskou toe dit die eerste keer oopgemaak het ...lees meer
Inheemse Amerikaanse geskiedenis: die vertelling verander
(Beeld: Sogno Lucido/Shutterstock)
Hierdie artikel is die tweede in 'n reeks oor inheemse Amerikaanse mense. Lees die eerste deel hier.
Inheemse Amerikaanse geskiedenis as 'n epiloog
In vroeë historiese werke is inheemse mense as ondersteunende akteurs in die verhaal van Amerika uitgebeeld, spelers in 'n meesterverhaal wat die stigting en uitbreiding van die Verenigde State gevier het. In die ergste geval is Indiërs as verraderlike skurke en bloeddorstige woeste op sy beste beskou, as mede-samesweerders in hul eie ongedwonge of tragiese helde wat dapper weerstand gebied het voordat hulle die onvermydelikheid van hul afsterwe aanvaar het.
Dit is 'n transkripsie uit die video -reeks Inheemse mense van Noord -Amerika. Kyk dit nou, op Wondrium.
Hoe dan ook, Indiane verlaat uiteindelik die verhoog links. Die geskiedenis, wat so opgevat is, het gedien as 'n slavin van verowering, en 'n kragtige daarin. Deur Indiërs uit die verlede te skryf, het hierdie weergawe van die Amerikaanse oorsprongverhaal die inheemse mense 'n hede en 'n toekoms geweier.
Frederick Jackson Turner (14 November 1861 - 14 Maart 1932), Amerikaanse historikus in die vroeë 20ste eeu. (Afbeelding: onbekend/publieke domein)
Miskien is die belangrikste teken in hierdie tradisie die geskiedkundige Frederick Jackson Turner se opstel "The Significance of the Frontier in American History". Jackson se opstel, wat eers in 1893 voor 'n uitgebreide groep nie-Indiese historici aangebied is, definieer die grens as "die ontmoetingspunt tussen wreedheid en beskawing" en die bron van die unieke-en beslis wit-Amerikaanse karakter.
Turner betreur die feit dat die grens 400 jaar na die ontdekking uiteindelik gesluit het - en daarmee het hy vermoed dat die einde van die Indiese geskiedenis gekom het. Turner het geglo dat die woeste Indiërs wat soveel gedoen het om die unieke Amerikaanse gees te inspireer, binnekort sou verdwyn. Om die waarheid te sê, Turner het hierdie vertelling nie soveel geskep as wat hy dit kanoniseer nie. Soos die geleerde Philip Deloria sê: "Hierdie ruimtelike lees van die Indiese geskiedenis as 'n stryd tussen die woeste en die beskaafde het sy oorsprong so oud soos die Europese kolonisasie self."
Geskiedenis wat eindig in fisiese verowering
So ook die aanname dat die vertelling in fisiese verowering moet eindig. Deur die 17de, 18de en 19de eeu het nie-inheemse historici dieselfde geskiedenis van onvermydelike verowering geskryf en herskryf, hoewel dit op verskillende tye en plekke gevind is, waarby verskillende inheemse mense betrokke was. Sodanige geskiedskrywing het diep geïnternaliseerde idees tot gevolg gehad oor die onmoontlikheid dat Indiërs 'n hede het, nog minder 'n toekoms.
Charles Sprague (26 Oktober 1791 - 22 Januarie 1875) 'n Vroeë Amerikaanse digter, dikwels na verwys as die "Banker Poet of Boston ". (Beeld: deur Southworth en Hawes/Publieke domein)
Beskou een voorbeeld, die woorde van Charles Sprague, die sogenaamde bankiersdigter van Boston. In 'n toespraak gelewer ter herdenking van die Amerikaanse onafhanklikheid op 4 Julie 1825, het hy dit wat hy noem die ongelukkige lot wat inheemse mense besoek het, geëer:
Tweehonderd jaar het die karakter van 'n groot kontinent verander en vir ewig 'n hele, eienaardige volk uit die gesig geskrap. Hier en daar bly 'n paar getref oor, maar hoe anders as hul gewaagde, ongetemde, ontembare stamvaders! Sy verswakte nageslag kruip op die grond om ons daaraan te herinner hoe ellendig die mens is, as die voet van die oorwinnaar op sy nek is. As 'n wedloop het hulle uit die land verdor. Hulle sal slegs in die liedjies en kronieke van hul uitwissers lewe.
Gedurende die 19de eeu is uittreksels uit die spraak van Sprague herdruk in verskeie uitgawes van McGuffey se eklektiese lesers, wat inheemse en nie-inheemse kinders gebruik het om te leer lees. Oorweeg hoe hierdie gedeeltes moontlik hul indrukwekkende gedagtes gevorm het, wat hulle oor die Indiane en die Indiese geskiedenis meegedeel het.
Teen die laat 19de en vroeë 20ste eeu was hierdie boodskappe oor Indiërs en die einde van die Indiese geskiedenis alomteenwoordig en verskyn dit in akademiese geskrifte, dime romans, beeldhouwerke, skilderye, musiekmusiek, toneelstukke en bewegende foto's.
Uitdaging van die historiese vertelling
Maar nou moet ons die konstruksie van hierdie onderdrukkende historiese verhaal balanseer met die skep van teen-narratiewe wat dit uitdaag. Laat ek begin met die opmerking dat daar nog nooit 'n tyd was dat inheemse mense nie die outeurs van hul eie geskiedenis was nie.
Die mondelinge tradisies en mondelinge geskiedenis wat byvoorbeeld in die inheemse kulture gevind is, was altyd die manier om die verlede op te teken. 'En', skryf die geleerde Philip Deloria, 'Inheemse mense het dit verander om sosiale, kulturele en politieke uitdagings die hoof te bied. Hierin verskil hulle nie van enige groep mense ter wêreld nie. "
Die Iroquois in die noordooste, sowel as ander mense, het gordels gemaak wat gemaak is van mosselkrale wat wampumgordels genoem word, bedoel om te lees. Wampum -gordels vertel komplekse geskiedenis, teken wette op en vertel van die smee van verhoudings met ander. Die Westerse Apache in die huidige Arizona het geskiedenis opgeteken in die name en verhale wat hulle aan plekke geheg het, of die plekke wat aan hulle oorgedra is, wat tot vandag toe nog gedoen is.
Wintertellings het lank gedien as geskiedenisboeke vir Plains -mense, soos die Lakota en Kiowa. Lakota se piktografiese kalenders bevat 'n enkele glyf vir elke jaar, 'n winter genoem. Die Kiowa -piktografiese kalenders bevat twee glyfe vir elke jaar. Vir die Lakota verwys elke glyf na die naam van 'n winter en dien dit as 'n herinneringstoestel waaruit die graafbewaarder 'n baie langer geskiedenis van hul mense vertel.
Gedurende die 19de en tot die 20ste eeu was die Indiese grafiese kuns van Plains 'n manier vir inheemse mense om persoonlike verhale op te neem. Grootboekkuns, byvoorbeeld, kry sy naam uit die grootboek of rekeningboeke waarop inheemse mense geteken of geskilder het. Grootboekkuns het egter eintlik 'n tradisie voortgesit om geskiedenis en vertellings op te neem deur beelde op alles van rotsmure en buffels tot tipies en kledingstukke opgeteken.
Samson Occom (1723 - 14 Julie 1792) was die eerste inheemse Amerikaner wat sy geskrifte in Engels gepubliseer het. (Beeld: onbekend/openbare domein)
Ook gedurende die 18de, 19de en vroeë 20ste eeu het inheemse skrywers, waaronder Samson Occom, William Apess, Christal Quintasket en D'Arcy McNickle, om maar 'n paar, eersteverspreide narratiewe, romans en geskiedenisse op terme te noem van hul eie maak. Nie een van hulle het die storie vertel wat Frederick Jackson Turner in gedagte gehad het nie.
Dit sou nalatig wees om nie op te noem dat leiers van die Cherokee Nation op 4 Julie 1827 - twee jaar na die dag dat Charles Indiërs as 'n afgebreekte nageslag beskryf het wat slegs in die liedere en kronieke van hul uitwissers sou leef - 'n byeenkoms geopen het wat gelei het tot die aanneming van 'n grondwet.
Dit is gebaseer op die Amerikaanse en ander staatsgrondwette en weerspieël die waardes van Cherokee en was bedoel om die soewereiniteit van Cherokee te beskerm. Die voet van die onderdrukker was beslis nie op die nekke van die Cherokees wat hierdie voluit verkondiging van voortgesette onafhanklikheid afgelê het nie.
Nuwe Indiese geskiedenis
In die tyd het inheemse en nie-inheemse geleerdes die geskiedenis binne die kolleges en universiteite in die tweede helfte van die 20ste eeu verander. Gedurende die sestigerjare het die sogenaamde New Indian History 'n kritiese blik gerig op die veroweringsveroweringsverhale en, indien dit tot stilstand kom, begin om Indies-gesentreerde verhale te maak wat die inheemse geskiedenis uit oorspronklike oogpunte opgeteken het.
Terwyl baie van die New Indian Historians selde verder gegaan het as die argiefbronne wat deur nie-inboorlinge gegenereer is, het ander geleerdes vernuwende benaderings ontwikkel deur middel van Amerikaanse Indian Studies en etnohistorie, 'n mengsel van geskiedenis en antropologie.
American Indian Studies het gegroei uit die eise wat die inheemse fakulteit en studente stel vir kultureel relevante kurrikula. Die aantal Indiese fakulteite en studente op kollege- en universiteitskampusse was klein, maar dit het aansienlik toegeneem gedurende die vyftigerjare: Teen 1969 het Minnesota, die Universiteit van Kalifornië, Berkeley UCLA en UC Davis almal begin met American Indian Studies -programme, en vele ander het gevolg.
Teen 1969 het Minnesota, die Universiteit van Kalifornië, Berkeley UCLA en UC Davis almal met American Indian Studies -programme begin, en vele ander het gevolg.
Onder die stigters van American Indian Studies was die Crow Creek Sioux-skrywer Elizabeth Cook-Lynn, die Powhatan-Renapé- en Lenape-geleerde Jack Forbes, en die Standing Rock Sioux-intellektuele Vine Deloria, Jr. 'n Aantal van hierdie geleerdes kom in Maart 1970 bymekaar die eerste byeenkoms van Amerikaanse Indiese geleerdes aan die Princeton Universiteit in Princeton, New Jersey. Elizabeth Cook-Lynn se doel was later om ''n verandering teweeg te bring in die manier waarop die inheemse lewe in Amerika bestudeer word'. Sy vervolg:
Die hoofdoel van hierdie besprekings was om te beweer dat Indiërs nie net die erfgename van trauma was nie, maar ook die erfgename was van groot erfenis van kennis oor hierdie kontinent en die heelal wat geïgnoreer is in die groter prentjie van Europese inval en opvoeding.
Die skepping van nuwe historiese verhale gebaseer op hierdie beginsels het oneweredig ontwikkel, veral ten opsigte van die tydperke waarop hulle gefokus is. Die meeste van die revisionistiese werk van die sewentigerjare tot en met die negentigerjare dek byvoorbeeld die 400 jaar tussen die eerste kontak tussen inboorlinge en nuwelinge en die einde van die 19de eeu.
Rondom die Columbian Quincentenary in 1992 het 'n nuwe interpretatiewe raamwerk ontstaan ​​wat op ontmoetings gefokus is. Die historikus James Axtell beskryf ontmoetings ryklik as wedersyds, wedersyds-twee-rigting eerder as eenrigtingstrate, oor die algemeen ruim en tydelik en ruimtelik vloeibaar.
Geskiedenisse wat gebaseer is op ontmoetings het verdwaalde verslae van ontdekking en verowering verdring deur die klem te lê op diplomasie, onderhandeling en uitruil.
Geskiedenisse wat gebaseer is op ontmoetings, het verslete verslae van ontdekking en verowering verdring deur die klem te lê op diplomasie, onderhandeling en uitruil. Daardeur het die problematiese konsep van 'n rigiede, rasgedefinieerde grens plek gemaak vir dinamiese opvattings oor middelgronde, kontakgebiede, rande en grenslande.
Onderskei tussen verlede en hede
Vreemd genoeg het min geleerdes egter veel te sê gehad oor ontmoetings wat na 1900 plaasgevind het. In plaas daarvan het geskiedkundiges hulself tipies voorgestel dat die Amerikaanse Indiese geskiedenis van die 20ste eeu fundamenteel verskil van die verre verlede. In onlangse jare het geleerdes die skerp onderskeid tussen die verre en meer onlangse verlede uitgedaag. Ja, die magsbalans het dramaties deur die 19de en 20ste eeu verskuif.
Maar hierdie verskuiwing was hoofsaaklik 'n verandering in die konteks van ontmoetings tussen inboorlinge en nuwelinge, en dit het nie 'n einde aan die ontmoetings self gemaak nie. As ontmoetings tussen die 20ste en 21ste eeu net so wedersyds en wederkerig, tydelik en ruimtelik en oor die algemeen so ruim soos altyd was, kan ons ons die afgelope twee eeue voorstel as 'n naatlose deel van een groot verhaal, een verhaal. Ons keer terug na die verhouding tussen geskiedenis en hedendaagse inheemse Amerika.
Charles Sprague, Frederick Jackson Turner en die grensgeskiedkundiges wat voor en na hulle gekom het, wou hê dat mense moes glo dat die Amerikaanse Indiese geskiedenis geëindig het, dat inheemse mense sou verdwyn en dat die stamsoewereiniteit saam met hulle sou verdwyn. Hulle het die verlede omskep in 'n geskiedenis wat in die 19de eeu as 'n veroweringswapen gedien het, en wat vandag 'n padblokkade vir herstel en herlewing in Inheemse Amerika dien.
Maar die skep van nuwe historiese verhale kan help om die padblokkade te verwyder. Inderdaad, herinner ons aan die woorde van die regsgeleerde Lumbee David Wilkins, kan ons nou die herskrywing van die ou meesterverhaal byvoeg as nog 'n manier waarop stamsoewereiniteit manifesteer in die doelgerigte optrede van individue en groepe. Hierdie herbevestiging van soewereiniteit deur die herwinning van die geskiedenis is veral treffend in die konteks van die boeke en artikels wat deur inheemse geleerdes geskryf is, soos Malinda Maynor Lowery, Joshua Reid en Philip Deloria, wat almal historiese perspektiewe bied op hul eie gesinne, gemeenskappe , en nasies. Waarom maak dit saak?
Want, soos Denetdale verduidelik, speel die bestudering en kritiek van die geskiedenis vir haar en baie ander inheemse geleerdes 'n belangrike rol in wat sy noem "die herstel en herlewing van ons gemeenskap, familie, taal en tradisies." Dit gaan oor die vertaling van die gebeure uit die verlede in 'n ander geskiedenis, 'n geskiedenis van inheemse oorlewing deur meer as 500 jaar kolonialisme, een van die buitengewoonste verhale in die menslike geskiedenis.
Algemene vrae oor die inheemse Amerikaanse geskiedenis
Inheemse Amerikaner geskiedenis toon gewoonlik dat inheemse Amerikaners Noord -Amerika binnegekom het vanaf die Beringia landbrug minstens 15 000 jaar gelede.
Die Europese volksmoord van Inheemse Amerikaners word deur geleerdes vermoedelik minstens 130 miljoen mense doodgemaak.
Daar word algemeen geglo dat die Karibiese Eilande in 1492 bereik is deur Columbus , daar was meer as 10 miljoen Inheemse Amerikaners alleen in die Verenigde State se gebied woon.
Inheemse Amerikaanse geskiedenis toon die Comanche Nation een van die gevaarlikste en dominante stamme gedurende die 18de eeu.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat 'n uitgebreide vertelling oor die tipiese dieet van 'n Cherokee -gesin.
Beskrywing: Hierdie artikel beskryf die fassinerende kultuur van die Cherokee -mense. Lees meer oor Booger -maskers, klein mense en meer!
Beskrywing: Hierdie artikels beskryf 'n tipiese Cherokee -woning.
Beskrywing: Hierdie artikel beskryf die oorloë tussen die Amerikaanse regering en die Cherokee -mense.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Chinook -land, dieet, huise, kuns en kultuur. Ideaal vir verslae of navorsing.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die planke van Chinook.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die Chinook -kultuur en geestelike oortuigings.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die Chinook potlatch seremonie.
Beskrywing: Hierdie afdeling bied 'n volledige beskrywing van die Inuit -mense. Daar is verskeie gepaardgaande aktiwiteite.
Beskrywing: Hierdie afdeling bied 'n volledige beskrywing van die Inuit -huise.
Beskrywing: Hierdie afdeling bespreek die dieet van Inuit -mense.
Beskrywing: Hierdie afdeling bespreek die rol wat honde in die Inuit se lewe en kultuur gespeel het.
Beskrywing: Hierdie afdeling bespreek die geestelike lewe van die Inuit -mense.
Beskrywing: Hierdie afdeling bied 'n volledige beskrywing van die Irqouois -mense. Daar is verskeie gepaardgaande aktiwiteite.
Beskrywing: Hierdie afdeling gee 'n volledige beskrywing van die Iroquois -dieet.
Beskrywing: Hierdie afdeling bied 'n volledige beskrywing van die Iroquois -langhuis.
Beskrywing: Hierdie afdeling bied 'n volledige beskrywing van die geestelike oortuigings en gebruike van die Iroquois.
Beskrywing: Hierdie afdeling bied 'n volledige beskrywing van die oorloë en gevegte tussen die Iroquois en die Amerikaanse regering.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Navajo -land, dieet, huise, kultuur en oorloë met die Amerikaanse regering. Ideaal vir verslae of navorsing.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die Navajo -dieet.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die huise wat deur die Navajo People gebou is.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die gebruike, oortuigings en seremonies van die Navajo -mense.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die oorloë en gevegte wat tussen die Amerikaanse regering en die Navajo -mense gevoer is.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Pueblo -land, dieet, huise, kuns en kultuur. Ideaal vir verslae of navorsing.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor kranshuise en ander Pueblo -huise.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die beroemde Pueblo Kachina -poppe.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor die tipiese Pueblo -dieet.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Pueblo -aardewerk.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Pequot -land, dieet, huise, kuns en kultuur. Ideaal vir verslae of navorsing.
Lenni Lenape Nasieprofiel
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Lenni Lenape -grond, dieet, huise, kuns en kultuur. Ideaal vir verslae of navorsing.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Powhatan -grond, dieet, huise, kuns en kultuur. Ideaal vir verslae of navorsing.
Beskrywing: Hierdie afdeling bevat gedetailleerde inligting oor Wampanoag -grond, dieet, huise, kuns en kultuur. Ideaal vir verslae of navorsing.
Amerikaanse regering - Indiese oorloë
Beskrywing: Hierdie interaktiewe kaart bevat besonderhede van elk van die twaalf groot verbintenisse wat die Amerikaanse weermag teen die Indiane stel. Dit bevat die Comanche Wars, Sioux Wars, die Long Walk, Red Cloud 's War, Cayuse War, Whitman 's Massacre, Chickamauga Wars en vele meer.
Beskrywing: Met hierdie prettige aktiwiteit kan studente hul eie totempale met verwante betekenisse maak. Elke totempaal het vyf simbole. Dit word pragtig gedruk met die totempaal en simboliese beskrywings. Dit neem studente minder as vyf minute om te voltooi.
Beskrywing: Dit is 'n biografie oor die Powhatan -prinses Pocahontas
Beskrywing: Dit is 'n volledige biografie oor Squanto.
Sacagawea Biografie - Lewis en Clark
Beskrywing: Dit is 'n biografie oor Sacagawea.
Beskrywing: Dit is 'n volledige biografie oor Sequoyah.
Beskrywing: Dit is 'n volledige biografie oor Crazy Horse.
Beskrywing: Dit is 'n volledige biografie oor Sitting Bull.
Beskrywing: Dit is 'n wonderlike artikel wat die noordwestelike tradisie van potlatch beskryf.
Beskrywing: Met hierdie aktiwiteit kan studente oor die dele van die buffels blaai om te sien hoe die inboorlinge van die Groot Vlaktes elke deel gebruik het.
Kapitaal, menslike en natuurlike hulpbronne
Beskrywing: Dit is 'n boeiende artikel wat beskryf hoe inheemse Amerikaners elk van die drie hulpbrontipes gebruik het. Dit gee talle voorbeelde van elk.
Kategorisering van natuurlike, menslike en kapitaalhulpbronne
Beskrywing: Hierdie & quotcontainers & quot -oefening vereis dat studente die hulpbronne na verskillende houers sleep, afhangende van hul tipe. Dit gee onmiddellike terugvoer.
Cherokee Nation Leesbegrip - aanlyn
Cherokee Nation Leesbegrip
Crazy Horse Leesbegrip - aanlyn
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en sewe meerkeusevrae. Dit gee onmiddellike terugvoer. As u ook op die knoppie & quotlisten & quot klik, kan u die gedeelte hoor terwyl dit die teks beklemtoon. PASSINGLENGTE: 378 Woorde LEXILE: 910
Crazy Horse Leesbegrip
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en sewe meerkeusevrae. 378 Woorde LEXILE: 910
Iroquois Nation Leesbegrip
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n gedetailleerde historiese gedeelte en tien meerkeusevrae. PASSINGLENGTE: 521 Woorde LEXILE: 1110
Iroquois Nation Leesbegrip - aanlyn
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en tien meerkeusevrae. Dit gee onmiddellike terugvoer. PASSINGLENGTE: 521 Woorde LEXILE: 1110
Sacagawea Leesbegrip - aanlyn
The Long Lost Drawing of Sacagawea - Lewis en Clark
Beskrywing: Het u geweet dat daar geen tekeninge van afbeeldings van Sacagawea bekend is nie? Al die beelde wat u vandag van haar sien, is bloot raai. Hierdie aktiwiteit toon drie verskillende uitbeeldings van Sacagawea en daag studente uit om hul eie & kwotauthentiese & quot -skets van Sacagawea te skryf.
Sacagawea Verenigde State posseël kleurbladsy
Beskrywing: Dit is 'n kleurbladsy met 'n posseël van die Verenigde State wat Sacagawea vereer.
Sitting Bull Leesbegrip - aanlyn
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en sewe meerkeusevrae. Dit gee onmiddellike terugvoer. As u ook op die knoppie & quotlisten & quot klik, kan u die gedeelte hoor terwyl dit die teks beklemtoon. PASSINGLENGTE: 610 LEXILE: 1110
Sitting Bull Leesbegrip
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en sewe meerkeusevrae. Dit gee onmiddellike terugvoer. PASSINGLENGTE: 610 LEXILE: 1110
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n biografiese gedeelte en tien meerkeusevrae. PASSIE LENGTE: 199 Woorde LEXILE: 750
Sequoyah Leesbegrip - aanlyn
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en tien meerkeusevrae. Dit gee onmiddellike terugvoer. As u ook op die knoppie & quotlisten & quot klik, kan u die gedeelte hoor terwyl dit die teks beklemtoon. PASSIE LENGTE: 199 Woorde LEXILE: 750
Beskrywing: Hierdie bron bevat 'n historiese gedeelte en sewe meerkeusevrae.
Inuit afdrukbare aasjag
Beskrywing: Hierdie aasdierjag is ontwerp vir gebruik met die Inuit -profiel. Dit bevat 'n antwoordblad.
Beskrywing: Hierdie aasdierjag bevat 'n leesstuk en agt vrae. Dit gee onmiddellike terugvoer.
Beskrywing: Hierdie opsporingsjag bevat 'n leesstuk en agt vrae. Dit gee onmiddellike terugvoer.
Chinook Nation afdrukbare aasdierjag
Beskrywing: Hierdie aasdierjag bevat 'n leesstuk en tien vrae.
Inuit -sinchirurge - aanlyn
Iroquois sinchirurge - aanlyn
Inuit Aanlyn Aasvangerjag
Beskrywing: Hierdie aasdierjag bevat 'n leesgedeelte oor die Inuit. Dit het agt vrae en gee onmiddellike terugvoer.
Iroquois drukbare aasjag
Beskrywing: Hierdie aasdierjag bevat 'n leesstuk en agt vrae oor die Inuit.
Navajo Nation afdrukbare aasdierjag
Sioux (Lakota) vs Iroquois kategoriseer
Beskrywing: Hierdie & quotcontainers & quot -oefening vereis dat studente die verskillende terme na die houer & quotIroquois & quot of die Sioux (Lakota) houer sleep. Dit gee onmiddellike terugvoer.
As u Amerika in die laaste helfte van die 1800's en vroeë 1900's oorweeg, was dit belangrik om die Christelike agenda te onderhou, en enige bewyse om die Bybel te weerlê, sou vermy word. Nie net dit nie, maar dit sou inheemse Amerikaanse legendes bevestig wat hul ontmoetings met die reuse insluit, wat hul oortuigings regverdig en geldig maak, nie 'heidense nonsens' nie. Dan is daar die hele gewilde Darwin -teorie van die tyd en 'wetenskap' as die nuwe krag wat politiek en kultuur dryf. Hoe sou hulle moontlik 'n reuse beskawing van ander wesens verklaar as die mens veronderstel was dat die mens uitstekend en afsonderlik van primate as die siel "intelligente" wenner sou ontwikkel het?
Die konsep dat hierdie wesens met die inboorlinge in wisselwerking was, is waarskynlik buite die denke van die tyd. As selfs net een inheemse legende waarheid het (byvoorbeeld Paiutes en rooikopreuse), dan was die geloof van die inboorlinge op waarheid gebaseer en was hulle rekordhouding noukeurig. Dit sou hulle intellektueel op '' gelyk grond '' maak, met die Europeërs wat in uitgebreide bote aankom met gewere en boeke en ander 'moderne toestelle'. Hulle was nie 'n bygelowige heidense klomp soos die arrogante nuwelinge aangeneem het nie, maar 'n versigtige volk wat saam met wesens met buitengewone vaardighede en meedoënlose vleisetende neigings geleef het. Die inboorlinge het hierdie geïsoleerde verhouding met die lang mense gehad, en die nuwelinge het nie uit die verlede geleer soos hul mense nie. Hierdie inheemse mense was baie meer bewus van die land en sy geskiedenis.
The Paiute Tribe - 'n klassieke voorbeeld van 'n nederige stam wat gedetailleerde legendes gee oor hul oorsprong en hul beproewings en oorwinnings waarin die verhale mettertyd hul akkuraatheid in die geskiedenis hou.
Numa Titucca - "Man Eaters" is in hul legendes beskryf. Dit was 'n stam van onbekende oorsprong baie lank, met rooi hare oor hul hele lyf, en vleisetende kannibale. Hierdie afgryslike stam van lang kannibale kom êrens in die Kaliforniese gebied, so goed as wat aanvaar kan word, en kom in die lande van die Paiute rondom die Lohantan -meer. Die Paiutes het hulle afgeweer en uiteindelik die laaste Man Eaters (wat 'n rietboot gebou het en op die meer gewoon het) vasgevang in 'n grot waar hulle die laaste van hulle verbrand het en die oorlog met hierdie buitestaanders gewen het.
Wie was hierdie rooikopreuse? Dit was 'n volk wat waarskynlik gevlug het uit 'n uitbarsting van die Shasta. In die dag is Pyramid Lake en Lake Lohantan verbind. Die reis sal waarskynlik water wees; hierdie reuse oor die hele wêreld is water-georiënteerd vanaf hul eerste lansering in die Suidelike Stille Oseaan en verder tot by die kus van Peru.
In die vroeë 1900's het guanoboere die oorblyfsels van hierdie reuse in die Lovelock -grot gevind, wat die legendes so noukeurig deur die trotse Paiute -mense bevestig het.
(Lenni-Lenape-legende) Die Mississippiriviervallei was welig en vrugbaar, en deur die Lenni-Lenape beskou dit as 'n goeie plek om 'n permanente nedersetting te vestig. Hulle het dit stroomaf gevolg tot by die aansluiting met die Missouri -rivier, waar hulle van aangesig tot aangesig met die magtige Talega The Moundbuilders te doen gekry het. Die sentrum van Talega -land, baie gesofistikeerd en intellektueel, was die ommuurde stad Cahokia, naby ons huidige Oos -St. Cahokia was die kommersiële, politieke en godsdienstige sentrum van die Moundbuilder -kultuur en is beskryf as 'n kruising tussen New York, Washington, DC en die Vatikaan.
'N Boodskap is aan die Talega-leier gestuur om toestemming te vra dat die Lenni-Lenape as vriende en bondgenote in hul omgewing kan woon. Toestemming vir 'n skikking is geweier, maar veilige deurgang oor hul gebied is verleen. 'N Vreedsame kruising is begin, maar probleme het gou sy kop laat rek. Deur die generasies het die getalle van die Lenni-Lenape baie toegeneem. Toe die Talega -leier die duisende mense sien voorberei om sy land oor te steek, het hy paniekerig geraak. Uit vrees vir 'n inval, is die Talega -krygers beveel om aan te val en diegene wat reeds die rivier oorgesteek het, dood te maak. Woedend oor hierdie misleiding, het die Lenni-Lenape gesweer om te verower of te sterf, en 'n beroep op die Iroquois (met wie hulle 'n sterk band gesluit het) om hulp. Hulp is verleen.
Wat daarna gevolg het, word beskryf as een van die grootste oorloë wat ooit op die ou vasteland gevoer is. Een vesting, genaamd Fort Ancient, het pallisaded mure van 13 voet hoog en 5 myl lank gehad en kon 10 000 mense beskut. Die oorlog het gewoed gedurende die leeftyd van 4 Lenni-Lenape-kapteins voordat hulle uiteindelik gewen het, om die Talegas vir ewig suid te dryf (volgens die rekening in die Mississippi). Die Natchez is die afstammelinge van die laaste oorblyfsels van die verslaan Talega.
(*Talega -stam is na verwys as reuse uit die "Hopewell" -heuwels)
Geskiedenis van inheemse Amerikaners
'N Omvattende en geïllustreerde gids tot die geskiedenis van inheemse Amerikaners en die kultuur van die inheemse Amerikaners en die geskiedenis van die inheemse bevolking van Noord -Amerika. Al ons artikels word vergesel van foto's, skilderye en - wat die geskiedenis van die inheemse Amerikaners lewendig maak en 'n beter begrip van die geskiedenis van elke staat in Amerika moontlik maak.
Die geskiedenis van die inheemse Amerikaners bevat interessante inligting en feite oor die inheemse mense in Noord -Amerika, insluitend die kransbewoners en heuwelbouers. Lees meer oor die geskiedenis van inheemse Amerikaners en die stamme wat in verskillende state van Amerika gewoon het.
Artikels oor die geskiedenis van die inheemse Amerikaners
Indiese tydlyn Indiese oorloë en gevegte Inheemse Amerikaanse geskiedenis
Trail of Tears Gedig Spoor van trane Feite Vyf beskaafde stamme
Spoor van trane Spoor van trane kaart Inheemse Amerikaners Tydlyn
Die Cliff Dwellers Inheemse Amerikaanse oorloë Die Hoopbouers
Geskiedenis van Alabama -Indiane Alaska Indiane Arizona Indiane
Geskiedenis van Arkansas Indiane Kalifornië Indiane Colorado Indiane
Geskiedenis van Connecticut Indiane Delaware Indiërs Geskiedenis van Florida -Indiane
Geskiedenis van Georgia -Indiane Idaho Indiërs Indiane van Illinois
Geskiedenis van Indiana Indiane Iowa Indiërs Kansas Indiërs
Geskiedenis van Kentucky -Indiane Indiane van Louisiana Maine Indiërs
Geskiedenis van Maryland Indiane Indiane van Massachusetts Indiane van Michigan
Geskiedenis van Minnesota Indiane Mississippi Indiërs Indiane van Missouri
Geskiedenis van Montana -Indiane Nebraska Indiërs Nevada Indiërs
Geskiedenis van New Hampshire Indiane New Jersey Indiane New Mexico Indiane
Geskiedenis van New York Indiane Noord -Carolina Indiërs Noord -Dakota Indiërs
Geskiedenis van Ohio -Indiane Oklahoma Indiërs Oregon Indiane
Geskiedenis van Pennsylvania Indiane Rhode Island Indiërs Suid -Carolina Indiane
Tennessee Indiërs Texas Indiane Geskiedenis van Utah -Indiane
Vermont Indiane Virginia Indiane Wes -Virginia Indiane
Geskiedenis van Washington -Indiane Wisconsin Indiane Geskiedenis van Wyoming -Indiane
Geskiedenis van die inheemse Amerikaners
Geskiedenis van inheemse Amerikaners deur elke staat
Die geskiedenis van inheemse Amerikaanse Indiane deur elke staat bevat feite en inligting oor die natuurlike hulpbronne en grondstowwe wat beskikbaar is vir die Indiese stamme en die kos wat hulle geëet het, hul lewenstyl, die tipe huise, skuilings en huise waarin elke stam in elke staat sou woon Die name van die inheemse stamme van die Indiane wat in elke staat gewoon het, word gelys en sterk beïnvloed deur nuwelinge in die gebied. Die inheemse bevolking van Amerika het die land duisende jare beset voor die eerste Europese ontdekkingsreisigers en wit setlaars aangekom het. Die geskiedenis van inheemse Indiane deur elke staat bied inligting oor die effek van die Europeërs op hul lewenswyse. Die Europeërs het nuwe idees, gebruike, godsdienste, wapens, vervoer (die perd en die wiel), vee (beeste en skape) en siektes saamgebring wat die geskiedenis van die inheemse Indiane diep geraak het. Die geskiedenis van die staat en sy inheemse Amerikaanse Indiane word uiteengesit in 'n eenvoudige geskiedenislyn.
In die begin: Inheemse Amerikaners
Noord -Amerika het 'n lang, ryk geskiedenis in ultraloop, wat duisende jare terug strek. Die grootste deel van die tyd was loop en hardloop die enigste manier om te reis en te kommunikeer
groot, oop ruimtes van die Amerikaanse vasteland.
Die migrasieroete na die Amerikas was deur die steppe en toendra van Siberië en Alaska, via die Bering -landbrug, wat blootgestel is deur groot hoeveelhede water wat opgesluit was in die groot yskappe van die
laaste ystydperk. Sowat tussen 15 000 en 12 000 jaar gelede het mense mammoet, muskus os en kariboe gevolg deur 'n gaping in die ys wat Noord -Amerika oorheers het, om op die groot vlaktes te verskyn.
Hierdie vroegste inwoners van die kontinent het waarskynlik in klein groepies opgeruk, die meeste van hul karige besittings is moontlik deur vroue gedra met behulp van kopbande.
in die pre-equine era onder vlaktes Indiane). Van die groot vlaktes af was die pad oop vir hul nageslag om oor berg en woestyn te loop, deur die oerwoud tot by die verre dele van Patagonië, 'n reis
wat dalk minder as 'n duisend jaar geneem het.
Sonder die perd vir vervoer (totdat die Spaanse dit in die sestiende eeu bekendgestel het), het hierdie inheemse Amerikaners 'n leefstyl ontwikkel wat deur hul vermoëns as wandelaars en hardlopers omskryf word. Verrassend is egter dat
die eerste aangetekende ultraafstand -kunstenaars in die Amerikas is nie in die Westelike Halfrond gebore nie, maar kom oor die see.
Teen 1000 nC het die Vikings uit Noorweë kolonies in Groenland gevestig, en in die jaar 1009 het Thorfinn Karlsefni 'n nuwe land gaan ondersoek wat in die Weste ontdek is, Vinland. Hy was gewees
gegee twee Skotse hardlopers, 'n man met die naam Haki en 'n vrou Hekja, beide na bewering vlotter as takbokke. Toe Karlsefni in hierdie nuwe land aankom, het hy die Skotte aan wal gelê en hulle beveel om suid te hardloop om die
aard van die land en om terug te kom voordat drie dae verby was. Die hardlopers dra slegs 'n bjafal of kjafal, 'n poncho met 'n kap, wat tussen die bene vasgemaak word. Dit is waarskynlik dat die Skotte wat later ondersoek het
bekend geword as Newfoundland. Hulle het drie dae later teruggekeer met druiwe en selfgenaaide koring, wat vandag miskien verbasend klink, maar 1000 jaar gelede het die provinsie 'n warmer klimaat gehad as tans.
Inheemse Amerikaners wat die Skotte moontlik ontmoet het, sou deel uitgemaak het van die hardloopkultuur wat die hele kontinent deurdring het. Daar was inderdaad uitgebreide handelsroetes in die voor-Columbiaanse Amerika,
gebruik deur handelaars en hul draers te voet. Binne hierdie wyer konteks sou vroeë Europese setlaars netwerke van hardlopers opneem wat stamme aan mekaar vasgemaak het. In die noordooste, in wat New York sou word
staat, is die Iroquois-konfederasie bymekaar gehou deur boodskappers te bestuur wat binne drie dae die Iroquois-roete van 240 myl kon aflê. In die verre suide het Aztec -aflosdrawwers hul koning, Montezuma, nuus gebring
van die Spanjaard Cortez ' wat by Chianiztlan beland, en die 260 myl in aflosmode binne 24 uur afgelê het. In 1680 koördineer 'n netwerk van Hopi en Zuni hardlopers 'n opstand teen hul Spaanse veroweraars
ongeveer 70 pueblos of dorpe, wat meer as 300 myl beslaan in wat nou Arizona en New Mexico is.
Sonder perde, wat slegs honde as pakdiere gebruik, was die inheemse Amerikaners van kleins af gekondisioneer om groot afstande te voet af te lê. Daar is aangeteken dat Apache -Indiane, wat bekend was vir hul
taaiheid, op die ouderdom van 15 of 16 jaar moes hy 'n lang lopie oor 'n rowwe land onderneem, met 'n las op sy rug. Daar word van jong mans verwag om sonder slaap te slaap in 'n nagwaak wat 48 uur kan duur. Hulle was toe
vereis om twee weke in die natuur te gaan, deur hul eie vaardigheid en taaiheid. 'N Volwasse Apache kan te voet oor die mees rowwe terrein van vyftig tot vyf en sewentig myl per dag reis.
etlike dae aaneen.
Uitstaande hardlopers in so 'n kultuur sou sleutelfigure word in die byeenkoms van wydverspreide verenigings, soos die Iroquois -konfederasie, of selfs los groepe van proximale stamme, deur nuus en
ander dringende boodskappe. 'N Tipiese voorbeeld van die rol wat sulke hardlopers gespeel het, is opgeteken in die uitstekende boek van Peter Nobokov "Indian Running.
400 myl van Green Bay, Wisconsin af gehardloop om Sauk -Indiane langs die Missouri -rivier te waarsku oor 'n vyandelike aanval. Sulke boodskappers was waarskynlik deel van die kultuur van die Sauk, Creek, Omaha, Kickapoo,
Osage en Menominee stamme, en moontlik baie ander. Sulke hardlopers het hul lewens aan hierdie strewe toegewy deur 'n streng dieet te volg en gereeld selibaat te beoefen. Op hul drafstap dra hulle 'n gedroogde buffelhart.
Ons kan 'n idee kry van die soort afstande wat sulke hardlopers afgelê het uit die tydskrifte van vroeë setlaars. Reeds in 1794 het James Emlen geskryf dat Sharp Shins, een van die Iroquois Confederacy -boodskappers, gehardloop het
90 myl van Canandaigua na Niagara tussen sonsopkoms en sonsondergang.
In 1835 vertel 'n korrespondent van die koerant The Spirit of the Times van 'n inheemse Amerikaner wat 'n kilometer van 'n dag met 'n sestig pond lood gedra het. 'N Ander een het 'n lid van die Osage -stam aan skepties geskryf
lede van die Indiese Kommissie. Op soek na 'n bewys van sy waarheid, het hy 'n weddenskap voorgestel. 'N Indiër sou met sonsopkoms 'n boodskap na Fort Gibson stuur en terugkeer met 'n antwoord voor sonsondergang, 'n heen- en terugreis
van ongeveer 80 myl. Die weddenskap is gewen.
In 1876 het Big Hawk Chief binne 24 uur van die Pawnee Agency na die Wichitas gehardloop, 'n afstand van 120 myl. Sy bewering dat hy so 'n afstand gehardloop het, is nie geglo nie. Die Wichita -hoof het gereël om saam te ry
hom, stuur 'n aflosperd na die punt van 60 myl sodat hy daar kan ruil. Voor die punt van 60 myl moes die Wichita-hoof se perd stop en rus, maar Big Hawk het aangegaan. Die Wichita -hoof
bereik uiteindelik die dorp Pawnee voor sonsopkoms, minder as 24 uur na hul aanvang, en vind Big Hawk aan die slaap. Hy het omstreeks middernag gekom en die 120 myl oor berge, heuwels en strome afgelê
in ongeveer 20 uur.
Ander skrywers het soortgelyke prestasies aangeteken. Die Hopi -Indiane het veral baie verhale vertel oor hul hardloopvaardigheid. Walter Hough beskryf 'n Hopi -indiër wat in agt uur 65 myl hardloop, van Oraibi Pueblo tot
Winslow, voordat hy omdraai en huis toe hardloop. George Wharton James het in 1903 geskryf dat hy by verskeie geleenthede 'n jong man in diens geneem het om 'n boodskap na Oraibi na Keams Canyon, 'n afstand van
72 myl, en dat hy binne 36 uur die hele pad teruggehardloop het. 'N Ander Hopi, Letayu, het 'n brief van Keams Canyon na Fort Wingate gebring en teruggekeer, wat in drie dae meer as 200 myl afgelê het.
Die grootste prestasie wat aan 'n Indiese hardloper toegeskryf is, was deur Charlie Talawepi in die vroeë 1900's, toe hy na bewering van Tuba City na Flagstaff gehardloop het en teruggekeer het na Moenkapi, wat ongeveer 246 myl afgelê het in ongeveer 24 km
ure. Charlie was skynbaar tot 'n wandeling by die einde, en het dae geneem om te herstel. Vir hierdie prestasie het hy 'n silwer stuk van twintig dollar gekry.
Die bekendste van die Hopi -Indiane was Louis Tewanima, wat die silwermedalje op die 10 000 meter tydens die Olimpiese Spele in 1912 gewen het en negende geëindig het in die Olimpiese marathon van 1908. In sy jonger dae sou hy
na bewering van sy huis na Winslow gehardloop en terug, ongeveer 120 myl, net om te sien hoe die treine verbyry.
In die inheemse Amerikaanse kultuur was die vermoë om groot afstande te voet af te lê nie beperk tot mans nie. Omstreeks 1866 het agt Tarahumara-vroue 'n wedloop van 100 myl om 'n langwerpige berg op 'n lus van
ongeveer 7,7 myl. Twee dorpe het hulle as hul vinnigste hardlopers gekies. Nadat ons om 06:35 begin het, was daar slegs 90 km oor drie kilometer. Wildweddenskappe sou die afgelope paar kilometer 'n kenmerk van die wedstryd wees.
Dit was twee vroue uit die dorpie Baconia wat binne 'n bietjie meer as 'n half dag saam klaargemaak het. Soos ander inheemse Amerikaanse ultralunners, het hulle uitgedroogde mielies geëet in die vorm van 'n pap, versoet met suiker.
Sommige van die vroeë Europese setlaars het aangepas by die inheemse Amerikaanse leefstyl en het vaardig geword om groot afstande te voet af te lê. In 1778 keer Daniel Boone terug uit die dieptes van vyandigheid
gebied toe sy perd uitgeput raak en losgemaak moet word. Hy moes in minder as vier dae te voet 160 myl deur die wildernis aflê, baie van die tyd op beperkte of geen rantsoene.
'N Merkwaardiger prestasie is aangeteken vir 'n vroeëre vroulike setlaar wat uit die Shawnee ontsnap het. Mary Ingles, 23 jaar oud, is in Julie 1755 ontvoer en ver van enige blanke nedersetting vervoer. Sy het uiteindelik ontsnap
met 'n Nederlandse vrou. Hulle het van neute, wortels, bessies en wilde druiwe geleef en hul voete toegedraai in repe lap wat uit hul klere geskeur is om hul ontbindende moccasins te vervang.
deur die Appalachiese berge. Teen die middel van November, nadat hulle meer as 700 myl gestap het, het die twee vroue veiligheid bereik.
Die lewe in die negentiende eeu was 'n bietjie makliker vir latere immigrante, maar hulle het steeds aansienlike uithouvermoë nodig gehad. Alhoewel hulle moontlik nie daaraan gewoond was om groot afstande binne enkele dae te voet af te lê nie, is die
Inheemse Amerikaners het dit wel; hulle kom gewoonlik uit kulture wat gewoond was om te loop. Wa -treine van Kansas na Kalifornië en Oregon het die goedere van die oorlanders vervoer, soos hulle genoem is. Baie pioniers
moes langs die waens loop. Een publikasie waarin die gesonde deugde van die landroete beskryf word, beskryf die immigrant as 'n vars, kragtige, blootgestelde blootstelling, in staat om sy veertig kilometer per dag te loop en te floreer
daarop. " Ander het in elk geval die hele pad gestap en 'n kruiwa of handkar gedruk wat hul karige besittings dra.
Teen die negentiende eeu het wit Amerikaners gereeld prestasies van hul hedendaagse inheemse Amerikaanse hardlopers aangeteken, maar teen hierdie tyd het die hele inheemse Amerikaanse ultrakultuur agteruitgegaan. Die perd, bekendgestel
deur die Spanjaarde na die Nuwe Wêreld, het beteken dat die vermoë om groot afstande te voet af te lê nie meer noodsaaklik was vir oorlewing nie. Oor baie lang afstande kan 'n hardloper nog steeds die perd oorleef, soos die uitbuitings toon
van Big Hawk. Maar namate die inheemse Amerikaanse gebiede onder die druk van wit nedersetting saamtrek, het Indiese hardloopboodskappers soms 'n gerief geword vir die dun verspreide wit setlaars, in plaas van die
kosbare reddingsboei onder die inheemse Amerikaanse gemeenskappe wat hulle vroeër was.
In die eerste dekades van die twintigste eeu sou inheemse Amerikaanse hardlopers deelneem aan 'n reeks goed bekendgemaakte ultraafstandwedlope, en dit het inderdaad ook 'n impak op die vroeë Amerikaanse marathon gemaak
toneel. Maar geleidelik sou die veranderende lewenswyse van die inheemse Amerikaanse gemeenskappe en toegang tot gemotoriseerde voertuie geleidelik die laaste oorblyfsels van die inheemse Amerikaanse ultrakultuur uitroei. Die
Die enigste uitsondering blyk die Tarahumara -stamme in die noorde van Mexiko te wees, wat ondanks die uitdagings van die hele eeu daarin geslaag het om hul inheemse Amerikaanse ultrakultuur te behou, en het onlangs begin
om dit saam te smelt met die moderne Amerikaanse ultraloopkultuur van vandag.
Soos baie hedendaagse Afrika-hardlopers, het inheemse Amerikaners die lewensvoordeel gehad. Van kleintyd af, hardloopspeletjies, jag en dikwels 'n nomadiese leefstyl het inheemse Amerikaners tot bedekking gedwing
lang afstande te voet. Hierdie vermoë om die grond te voet te bedek was van kardinale belang. Die druk op die voetganger -nomades was so dat daar geen voorsiening gemaak kon word vir iemand wat nie kon byhou nie.
Soms het wrede noodsaaklikheid die stamme gedwing om bejaardes en siekes te laat vaar om gebiede te bereik waar wild gevind kan word. Dit sou die individue wees wat hul gesinne sou smeek om hulle te verlaat. Een so
Na bewering het ek gesê: " Ek is oud en te swak om te marsjeer, my dae is byna almal getel, en ek is 'n las vir my kinders. Ek kan nie gaan nie en ek wil sterf. "
Sulke evolusionêre druk sou verseker dat slegs die sterk, blywende individue sou oorleef. Studies soos dié oor die kardiovaskulêre stelsels van die Tarahumara -Indiane in die vroeë sewentigerjare
het getoon dat 'n beduidende deel van die inheemse Amerikaanse groot uithouvermoë die gevolg was van lewenslange kondisionering. Sedentêre Tarahumaras het min of meer 'n loopfunksie as die gemiddelde individu.
Dit is ironies dat baie hedendaagse Amerikaanse ultralopers probeer om die druk van die alledaagse lewe te ontvlug en hul inheemse Amerikaanse voorlopers onbewustelik na te volg en paaie te volg
berge en riviere om verre bestemmings te bereik, deur panoramas te sien wat honderde — selfs duisende jare gelede die eerste keer aan stambode bekend gemaak is.
As u die woord rassisme hoor, dink die meeste mense Afro -Amerikaans of Spaans, maar daar is 'n heel ander ras in Amerika wat rassisme op elke vlak ervaar sonder 'n ware gevoel van geregtigheid, dit is die Amerikaanse Indiër.
Rassisme is baie groter as net swart en wit of Spaans en Asiër. Die Amerikaanse Indiër, wat dikwels vergeet is, het baie rassisme in die VSA beleef. Alhoewel baie mense die gedrag van die setlaars miskyk of verskoon, was dit die tuiste van die Indiese persoon voor Christopher Columbus. In teenstelling met die algemene opvatting, het Columbus dit nie gedoen nie ontdek Amerika, die Indiane het hierdie uitgestrekte land reeds tuis genoem. En soos enige persoon wat hul huis of gebied verdedig, het die Indiane geveg om dit te behou hul land.
Dit lyk jammer dat inheemse Amerikaners onderworpe is aan rassisme in 'n land wat hulle hul eie noem, maar hulle doen dit. Volgens die Amerikaanse ministerie van justisie ondervind inheemse Amerikaners meer as twee keer die geweld as die gemiddelde Amerikaanse burger per capita. Amerikaanse Indiane is meer as 70 persent van die tyd die slagoffer van geweld deur dié van ander rasse. Waarom is die publiek dan nie bewus van hierdie statistieke nie? Die antwoord is skrikwekkend eenvoudig; die Amerikaanse regstelsel is nie geneig om na sy eie seuns en dogters om te sien nie.
Volgens die Amerikaanse ministerie van justisie bly misdaad teen inheemse Amerikaners, volgens sy eie erkenning, ongestraf. Die DOJ verklaar dat sommige van die probleme die aanmelding van misdade deur Indiërs is, maar hulle erken ook dat polisiebeamptes landwyd nie toegerus is met die nodige kennis om misdaad binne die inheemse stamme te bekamp nie. Omdat stamlede op voorbehoud leef, is die plaaslike polisie baie huiwerig of ontmoedig om op misdade teen inboorlinge te reageer. As gevolg hiervan laat baie stamme hulself by die polisie, wat moeilik kan raak as gevolg van stambande.
Honderde inheemse mense wat uit miljoene individue bestaan, het die lande beset wat die Verenigde State van Amerika sou word. Gedurende die koloniale en onafhanklike tydperke is 'n lang reeks Indiese oorloë gevoer met die primêre doel om 'n groot deel van Noord -Amerika as grondgebied van die VSA te bekom Deur oorloë, bloedbad, gedwonge verplasing (soos in die spoor van trane), voedselbeperking regte en die oplegging van verdrae, is grond geneem en talle ontberings opgelê. Ideologieë wat die konteks regverdig, sluit in stereotipes van inheemse Amerikaners as 'n 'genadelose Indiese woeste' (soos beskryf in die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring) en die kwasi-godsdienstige leer van Manifest Destiny wat goddelike seën vir die Amerikaanse verowering van alle lande wes van die Atlantiese kus tot die Stille Oseaan. Die vinnigste inval het plaasgevind in die goudstormloop in Kalifornië, waarvan tienduisende Indiërs in die eerste twee jaar gesterf het. Na die Amerikaanse inval van 1848 was inheemse Kaliforniërs in die nuwe staat van 1850 tot 1867 in die nuwe staat verslaaf.
Militêre en burgerlike verset deur inheemse Amerikaners was 'n konstante kenmerk van die Amerikaanse geskiedenis. So ook 'n verskeidenheid debatte oor soewereiniteitskwessies, die handhawing van verdragsbepalings en die burgerregte van inheemse Amerikaners onder Amerikaanse wetgewing.
Sodra hul gebiede in die Verenigde State opgeneem is, is oorlewende inheemse Amerikaners gelykheid voor die wet ontken en word dit dikwels as wyke van die staat behandel. Baie inheemse Amerikaners is teruggebring na voorbehoude-wat slegs 4% van die Amerikaanse grondgebied uitmaak-en die verdragte wat daarmee onderteken is, is oortree. Tienduisende Amerikaanse Indiane en inboorlinge van Alaska is genoodsaak om 'n residensiële skoolstelsel by te woon wat probeer om hulle te heropvoed in Amerikaanse waardes, kultuur en ekonomie van wit setlaars-om die Indiër te vermoor en die man te red.
Verdere onteiening het voortgegaan deur toegewings vir nywerhede soos olie, mynbou en hout en deur verdeling van grond deur middel van wetgewing soos die toekenningswet. Hierdie toegewings het probleme met toestemming, uitbuiting van lae tantième, ongeregtigheid in die omgewing en groot wanbestuur van fondse in vertroue veroorsaak, wat tot 10-40 miljard se verlies gelei het. Die World Watch Institute merk op dat 317 besprekings bedreig word deur omgewingsgevare, terwyl West -Shoshone -land meer as 1 000 kernontploffings ondergaan het.
Terwyl formele gelykheid wettig toegestaan ​​is, bly Amerikaanse Indiane, inboorlinge van Alaska, inheemse Hawaiiane en eilande in die Stille Oseaan onder die mees ekonomies benadeelde groepe in die land, en ly hulle aan hoë vlakke van alkoholisme en selfmoord.
As Amerikaners aan slawerny dink, skep ons gedagtes beelde van Afrikaners wat onmenslik vol is aan boord van skepe wat in die middelste gang uit Afrika vaar, of van swartes wat neergebuig het om katoen in suidelike velde te pluk. Ons tower nie beelde op van Amerikaanse Indiane wat in koffies vasgeketting is nie en marsjeer na hawens soos Boston en Charleston, en dan na ander hawens in die Atlantiese wêreld gestuur word.
Tog was Indiese slawerny en 'n Indiese slawehandel oral in die vroeë Amerika. Van die Atlantiese Oseaan tot die Stille Oseaan en van die Golf van Mexiko tot Kanada was tienduisende inheemse mense van Amerika verslaaf, waarvan baie na lande ver van hul huise vervoer is.
Ons historiese mitologie beweer dat Amerikaanse Indiane nie in groot getalle tot slawe gemaak kon word nie omdat hulle te vinnig aan siektes toegegee het toe hulle aan Europeërs blootgestel was en hulle te vry was om toe te laat dat iemand hulle besit. Tog het baie inheemse mense weerstand teen Europese siektes ontwikkel nadat hulle meer as 'n eeu lank aan die nuwelinge blootgestel was. En dit is 'n rassistiese opvatting dat & quotinferior & quot -Afrikaners hul vernederde posisie as slawe aanvaar het - 'n status wat Amerikaanse Indiane en Europeërs vermoedelik nooit sou kon aanvaar het nie. Dit is 'n growwe wanopvatting van die geskiedenis.
Ons krap net aan die oppervlakte van wat dit alles beteken. Omdat die slawerny van Indiërs ons dwing om nie net die instelling van slawerny te heroorweeg nie, maar ook die evolusie van rassisme en rassistiese ideologieë in Amerika.
Geleerdes weet al lank van die Indiese slawehandel, maar die verspreide aard van die bronne het 'n sistematiese ondersoek afgeskrik. Niemand het 'n idee van die omvang van die handel nie en dat dit so 'n sentrale rol gespeel het in die lewens van vroeë Amerikaners en in die koloniale ekonomie.
Indiese slawerny bemoeilik die verhaal wat ons van 'n wit-swart wêreld geskep het, met Indiërs wat buite aan 'n vaag omskrewe grens woon. Die Indiese slawehandel verbind die inheemse en Europese geskiedenis, sodat plantasies en Indiese gemeenskappe ineengestrengel word. Ons vind planters wat meer geld verdien uit slawehandel as om te plant, en as ons van naderby kyk, vind Indiërs nie net slawe op plantasies nie, maar werk hulle as polisiemagte om die plantasies in stand te hou en aansienlike belonings te ontvang vir die terugkeer van weghol slawe.
Ons leer ook baie meer oor Amerikaans-Indiese mense. Die belangrikste is dat ons nou die verhale kan vertel - die tragedies - wat soveel mense getref het wat in slaweoorloë gesterf het of hul dae as slawe ver van hul huise deurgebring het. Hulle en hul mense is grootliks vergete. Die Natchez, Westo, Yamasee, Euchee, Yazoo en Tawasa is een van die tientalle Indiese mense wat slagoffers geword het van die slaweoorloë, terwyl die oorlewendes gedwing is om by ander inheemse gemeenskappe aan te sluit. Dit is verhale wat Indiërs self nie vertel het nie: Net soos die verhaal van Indiese slawerny uit die Europese verlede uitgesluit is, is dit grootliks vergeet in Amerikaans-Indiese tradisies.
Amerikaners wens dikwels dat die verlede net sou verdwyn, behalwe vir die simbole wat ons vier: Pocahontas red John Smith, die & quotnoble savage, & quot en die eerste danksegging. Die beeld van pelgrims en Indiërs wat 'n maaltyd eet, is een van die mees gedetailleerde beelde van Amerikaanse Indiane en van die kolonisering van hierdie kontinent.
Onderrig inheemse Amerikaanse geskiedenis in 'n gepolariseerde era
Toe pous Francis die Franciskaanse monnik Junípero Serra heilig verklaar het tydens sy besoek aan die Verenigde State in 2015, het hy die steeds onseker posisie van inheemse Amerikaners in die kollektiewe historiese bewussyn van die Amerikaanse bevolking in die lig van die openbare debat gebring. Die heiligmaking van Serra, 'n monnik uit die agtiende eeu wat lyfstraf gebruik het om die inheemse volke van Kalifornië te evangeliseer, onthul die voortdurende historiese spanning tussen hoe ons die geskiedenis van kolonialisme in die Amerikas beskou en hoe ons die plek van inheemse Amerikaners in ons kollektiewe verlede beskou. (1)
Die inheemse Amerikaanse geskiedenis is ryk en kompleks, vol tradisies duisende jare lank, en dit is ook 'n geskiedenis wat besmet is deur die uitbuitende buitensporige koloniale kolonies. Om Amerikaanse kollege-studente te laat worstel met die ingewikkeldhede van die inheemse Amerikaanse geskiedenis, is een van die groot uitdagings om in die een-en-twintigste-eeuse kollege-klaskamers te onderrig. Terwyl die kanonisering van Serra kontroversie veroorsaak het, het dit ook aan opvoeders van die kollege die geleentheid gebied om hul studente uit te daag om die plek van inheemse mense in die Amerikaanse geskiedenis te heroorweeg.
Die uitdagings verbonde aan die onderrig van 'n meer genuanseerde inheemse Amerikaanse geskiedenis is veelsydig en beperk nie tot debat oor Serra se kanonisering in 2015 nie. Ons leef in 'n era van sosiale en politieke polarisasie, 'n era waarin sommige van ons leiers 'n 'pro-Amerikaanse' geskiedeniskurrikulum vir K-12-studente eis. Ons is ook 'n tyd waarin geweld maar te algemeen in ons gemeenskappe voorkom, en wanneer ernstige intellektuele debat oor historiese simbole oral diep kommer veroorsaak, van die oop bladsye van ons koerante tot die klaskamers. (2) Praat oor die verskillende sosiale, politieke en omgewingskwessies wat die geskiedenis van die inheemse Amerika beïnvloed het, en die rol wat Europeërs soos Serra in die geskiedenis gespeel het, kan vir sommige studente 'n stresvolle ervaring wees.
In onlangse jare het ek ontdek dat baie studente die inheemse Amerikaanse geskiedenis 'n raaisel vind wat hulle nuuskierig is, maar 'n gebrek aan historiese kennis laat hulle terughoudend voel om in gesprek te tree. Baie van hierdie studente is teleurgesteld oor die beperkings van hul K -12 geskiedenisopleiding. Ander bring diepgewortelde kulturele aannames, clichés en rassevooropvattings oor inheemse Amerikaanse mense saam met hulle wanneer hulle op universiteit kom.
Alhoewel kulturele stereotipes oor inheemse Amerikaners beslis uitdagings bied vir die kweek van 'n meer genuanseerde begrip van die plek van inheemse mense in die Amerikaanse geskiedenis, bied dit ook onderriggeleenthede aan universiteitsopvoeders. Persoonlik is ek baie geïnteresseerd in die historiese voorveronderstellings wat my studente meebring vir die studie van die Amerikaanse Indiese geskiedenis. Aan die begin van elke semester moedig ek studente aan om my 'n idee te gee van wat hulle weet oor die inheemse Amerikaanse mense en hul geskiedenis. Hier is 'n voorbeeld.
'N Paar jaar gelede het 'n student in 'n klas oor inheemse Amerikaners in die Suidoos my met selfvertroue meegedeel dat "ek verwant is aan Pocahontas en my familie die papierwerk het om dit te bewys." Ek het nooit die dokumentasie gesien nie.
Dit is opmerklik dat die student nie alleen is nie. In Virginia, waar ek onderrig gee, eis studente dikwels afkoms van Pocahontas. Dit is maklik om sinies te wees oor sulke bewerings, maar die studente wat hierdie gewaagde uitsprake maak, is geneig om die studie van die Amerikaanse Indiese geskiedenis in baie persoonlike terme te beskou, met baie wat inskryf vir inheemse geskiedenisklasse wat nie net hul kennis van inheemse Amerika wil verdiep nie, maar om 'n dieper begrip van hulself te verkry.
Ander studente spreek houdings uit, wat wissel van romanties tot afwysend. Sommige beskou die inheemse Amerikaners steeds as die uiteindelike ekoloë wat in 'harmonie' met die natuur leef. Weer ander gee uiteenlopende menings oor die mediadekking van die "rooihuid" mascotte -kontroversie. (3) Studente spreek óf veroordeling uit vir wat hulle as 'n blatant rassistiese simbool beskou, terwyl ander, dikwels jong mans, afwysende kommentaar lewer oor diversiteit, " politieke korrektheid "en rassensitiwiteit. Soos een van my studente dit onlangs gestel het: "Ek sien nie wat so aanstootlik is aan [die" rooi vel "gelukbringer] nie."
Dit is nie moeilik om te verstaan ​​waarom studente sulke uiteenlopende en soms aanstootlike perspektiewe het nie. Die verskaffers van populêre kultuur - van Hollywood -rolprentmakers tot professionele sportfranchises - val steeds terug op rassestereotipes van inheemse Amerikaners, en genereer sodoende voorstellings van inheemse mense as ras -anders of selfs minderwaardig. (4)
Dit is so dat 'n ernstige betrokkenheid by die Amerikaanse Indiese geskiedenis 'n ernstige betrokkenheid by die panop van menslike ervarings wat die Amerikaanse geskiedenis uitmaak, regverdig. (5) Maar om studente aan te moedig om kulturele stereotipes oor inheemse Amerikaners te bevraagteken, is die mees algemene uitdaging waarmee historici wat inheemse Amerikaners onderrig, teëkom. geskiedenis op universiteitsvlak. Daar is egter ander uitdagings.
Byvoorbeeld, ek het die telling van die aantal studente wat aan openbare skole in Virginia gestudeer het, verloor en frustrasie uitgespreek oor die manier waarop 'standaarde vir leer' rubrieke en burokratiese statistieke hul hoërskoolgeskiedenis verminder het. Van jongs af leer hierdie studente nog steeds dat "in 1492 Columbus die see blou geseil het" en deur eenvoudige lesse gaan oor Squanto en die oorsprong van Thanksgiving. Dit kan beskou word as 'patriotiese geskiedenis', maar die afbraak van die inheemse Amerikaanse geskiedenis in K-12-klaskamers laat studente onvoorbereid op die tipe kritiese denkvaardighede wat nodig is in klaskamers en op lang termyn, in plaas van versterk, Amerikaanse demokrasie.
Kan universiteitsopvoeders hierdie veelsydige uitdagings om die inheemse Amerikaanse geskiedenis te onderrig, oorkom? Ek dink ons ​​kan. Die meeste studente dors na 'n meer inklusiewe geskiedenis van die Verenigde State en wil worstel met die betekenis van 'n Amerikaanse geskiedenis waarin Amerikaanse Indiane verweef is in die wrede verhaal van die koloniale koloniale verlede van die land.
Om te begin met wanopvattings en kulturele stereotipes kan 'n nuttige ingangspunt wees om studente aan te moedig om na te dink oor die politieke (en verpolitiseerde) gebruike van die geskiedenis. Deur byvoorbeeld met die legendes van Pocahontas of Squanto te praat, is dit moontlik om na te dink oor hoe Europeërs en Euro-Amerikaners inheemse Amerikaners verteenwoordig het in diens van nasiebouende propaganda.
Die universiteitsklaskamer moet ook 'n ruimte wees waar studente die dikwels brutale aspekte van die Amerikaanse geskiedenis kan ontleed. Neem byvoorbeeld die geskiedenis van koloniale oorlogvoering en oordrag van siektes. Historici soos Paul Kelton het 'n geruime tyd die beperkings van Alfred Crosby se beroemde "maagdelike tesis" blootgelê. In my klasse bied ek studente die geleentheid om te lees en na te dink oor Crosby se beroemde tesis en sy analise te vergelyk met die primêre bronne - skriftelik en mondeling - van siekte -uitbrake onder inheemse gemeenskappe in Oos -Noord -Amerika. Die resultaat van so 'n analise is 'n baie meer komplekse geskiedenis waarin studente die aktiewe maniere van inheemse mense se siekte begin verstaan ​​en behandel.
Alhoewel ons as universiteitsopvoeders nie die meer ongemaklike fasette van die Amerikaanse geskiedenis moet afskrik nie, moet ons studente ook bekendstel aan die sterkte van inheemse gemeenskappe en die belangrikheid van inheemse kulture en tradisies wat in ons huidige eeu oorleef en floreer. Byvoorbeeld, die onlangse belangstelling in die media in inheemse Amerikaanse tweegesinne maak ons ​​klaskamers oop vir oorspronklike besprekings oor geslags-, seksualiteit- en LGBTQ-studies. Alternatiewelik stel ons ons blootstelling aan ons primêre sowel as sekondêre bronne oor inheemse verwantskapsbegrippe ons in staat om die blywende betekenis van wederkerigheid in inheemse kulture te beklemtoon op 'n manier wat dit kontrasteer met die Westerse intellektuele tradisie van individualisme en kapitalistiese opeenhoping.
Die uitdagings om die inheemse Amerikaanse geskiedenis in die klaskamers te onderrig, is wyd uiteenlopend, van kulturele, institusionele en politieke aard. Maar hierdie uitdagings is nie onoorkomelik nie. 'N Liberale opvoeding wat pedagogiek beskou as 'n manier om die plek en rolle van inheemse mense in die Amerikaanse geskiedenis te betrek, in te gryp en te heroorweeg, vorm 'n bemagtigende opvoedkundige ervaring vir ons studente en kweek 'n meer oop en demokratiese historiese diskoers. So 'n verbreding en verdieping van ons studente se historiese perspektiewe oor die inheemse Amerikaanse geskiedenis kan inderdaad nader wees as wat ons dink.
Gregory Smithers gee inheemse Amerikaanse geskiedenis aan die Virginia Commonwealth University. Sy mees onlangse boek is Die Cherokee Diaspora: 'n inheemse geskiedenis van migrasie, hervestiging en identiteit (2015).
(1) Joshua Keating, "Waarom kanoniseer die pous van die arme 'n Spaanse kolonialis? Lei, 23 September 2015, http://www.slate.com/blogs/the_slatest/2015/09/23/junipero_serra_why_is_the_pope_of
(2) Joseph Berger, "Konfederale simbole, hakekors en studentegevoelens," New York Times, 31 Julie 2015, http://www.nytimes.com/2015/08/02/education/edlife/confederate-symbols-swastikas-and-student-sensabilities.html.
(3) Carol Spindel, Halftyd dans: sport en die omstredenheid oor Amerikaanse Indiese gelukbringers (2000).
(4) Shannon Speed, 'Pro-Amerikaanse' geskiedenishandboeke maak inheemse Amerikaners seer, ' Huffington Post, 21 November 2014, http://www.huffingtonpost.com/shannon-speed/proamerican-history-textb_b_6199070.html.
(5) Susan Sleeper-Smith, Juliana Barr, Jean M. O'Brien, en Nancy Shoemaker, Scott Manning Stevens eds., Waarom u die geskiedenis van die Verenigde State nie kan onderrig sonder Amerikaanse Indiane nie? (2015).
Die menslike geskiedenis van die Amerikas strek ten minste 12 000 jaar in die verlede, tot in die tyd van die laaste ystydperk, toe 'n ys tot 2,5 myl hoog 'n groot deel van Noord-Amerika bedek het, en reuse- en sabeltande-tiere in die land rondgedwaal het.
Gedurende hierdie lang tydperk het inheemse mense nie net oorleef nie, maar ook floreer en gesofistikeerde kulture ontwikkel om hul wêreld te verstaan ​​en tegnologieë om die hulpbronne daarvan te benut. Prehistoriese inheemse samelewings het soms lewensgehalte op baie maniere beny, selfs in vergelyking met die moderne tyd.
Die omvang van die inheemse Amerikaanse beskawing was ook vergelykbaar met hedendaagse beskawings in ander dele van die wêreld. Die Mississippiese kultuur, vernoem na die Mississippiriviervallei waar dit waarskynlik ongeveer 1 100 jaar gelede ontstaan ​​het, het oor 'n groot deel van die ooste van Noord -Amerika versprei. Cahokia, die grootste bekende Mississippiese stad, was in 1250 nC groter as die stad Londen.
Inheemse geskiedenis het ook 'n beduidende invloed op die geskiedenis van die Verenigde State van Amerika gehad. Sommige historici erken byvoorbeeld die Chickasaw omdat hulle die VSA 'n Engelssprekende land gemaak het vanweë hul opposisie teen die Franse en hul alliansie met die Engelse voor en tydens die Franse en Indiese oorlog, en sommige sê dat as die federale regering dit gedoen het Anders as die staat se regte -aangeleenthede wat gelei het tot die Indiese Opheffingswet van 1830, sou die burgeroorlog moontlik vermy gewees het.
Volg die onderstaande skakels om meer te wete te kom oor hierdie fassinerende deel van Amerika se erfenis.
Die erfenis van onreg teenoor inheemse Amerikaners
Laai inhoud as 'n PDF af.
'N Nasie wat op gesteelde grond gebou is
Terwyl ons rassisme ondersoek en hierdie vastyd weer tot rasgeregtigheid toespits, is dit noodsaaklik dat ons die poging tot stelselmatige vernietiging van die inheemse mense van Noord -Amerika deur kolonialiste, oud en modern, aanspreek. Die Verenigde State is gebou op 'n grondslag van kolonisasie, rassisme en volksmoord. Dit is 'n erfsonde van ons volk, maar dit is nie net 'n sonde van ons verlede nie. Vandag, in vergelyking met die nasionale bevolking, het inheemse Amerikaners aansienlik laer mediaaninkomste, laer huiseienaarskap, toenemende gesondheidsverskille en twee keer die vlak van armoede. Hierdie uitkomste is die gevolge van 'n stelsel van blanke oppergesag.
Die inheemse ervaring is ook 'n ryk tradisie, geloof en verset. Voordat koloniseerders op hierdie vasteland beland het, het die inheemse Amerikaners hulself georganiseer in stamlande en magtige konfederasies. Die wit reaksie op die kulturele en politieke mag van inheemse Amerikaners is 'n volksmoord wat gelegitimeer is deur die skep van wettige gesag en institusionele beheer. Hierdie stelsel van blanke oppergesag duur voort in die Verenigde State tot vandag toe.
Van die eerste interaksie met inheemse Amerikaners tot vandag toe het wit koloniseerders in Noord -Amerika een ding bewerkstellig: diefstal. Diefstal van grond, diefstal van natuurlike hulpbronne, diefstal van kultuur en identiteit. Rasgeregtigheid vereis dat ons hierdie diefstalle moet erken en regstel. Hierdie bron kan nie die hele geskiedenis van inheemse Amerikaners volledig beskryf nie, maar ons hoop dat dit 'n beginpunt sal wees om te leer oor die mense wat ons volk onsigbaar gemaak het.
White Supremacy voed die vernietiging van inheemse Amerikaners aan
Deur die geskiedenis heen het blanke oppergesag sy mag bewys om instellings te hervorm en wettigheid te vervang. Toe president Andrew Jackson die Indian Removal Act van 1830 onderteken en beveel dat alle inheemse Amerikaners uit hul stamgrond na voorbehoude verwyder moet word, het die Hooggeregshof aanvanklik gepoog om hom te skaar met die stamme, wat verdragte geteken het wat hul nasionale soewereiniteit verseker het. President Jackson het die howe omseil en die krag van federale instellings gebuig om verder aan die behoeftes van blanke oppergesag te voldoen. Tussen 1830 en 1850 het president Jackson toesig gehou oor die gedwonge verskuiwing van 100,000 inheemse Amerikaners in die hande van federale en plaaslike militêre magte, wat lei tot die verlies van voorvaderlike tuislande en 15,000 sterftes weens blootstelling, siektes en hongersnood.  Hierdie doodsoptogte is deur wit oppergesag geopenbaar, en die legitimering van gronddiefstal is gekodifiseer.
Op 26 Desember 1862, ses dae voor die ondertekening van die Emancipation Proclamation, het president Abraham Lincoln beveel om 38 Dakota -mans op te hang - die grootste massa -teregstelling in die Amerikaanse geskiedenis. Hierdie mans het deelgeneem aan 'n inheemse opstand in reaksie op gebroke verdrae. Dit is slegs 'n voorbeeld van die rassistiese regstelsel wat geskep is om inheemse Amerikaners te onderdruk en te verwyder. Die Verenigde State het verdrae aangegaan wat belowe het om diefstal van inheemse lande te beëindig, toegelaat het dat die verdrae oortree word en weerstand gestraf word, terwyl hulle inheemse Amerikaners uit hul huise en in kleiner gebiede stoot. Blanke setlaars het goud, hout, buffels en grond verlang, sodat die regstelsels en instellings aangepas is om dit alles te steel van die stamme wat van die land se hulpbronne afhanklik was vir hul voortbestaan.
White Supremacy gaan voort om die inheemse Amerikaners vandag te benadeel
Onlangs het NETWORK -personeel na New Mexico gereis en 'n gasheer aangebied ronde tafel in Albuquerque om te luister na inheemse Amerikaanse leiers en leiers in die gesondheidsorg vir vroue, kindersorg, tandheelkundige sorg op die platteland, voedselsekerheid en immigrasie -sektore, wat hul ervaring deel om die leemtes te herstel.New Mexico het 'n komplekse geskiedenis van interaksies tussen inheemse Amerikaanse stamme, Europese koloniseerders en Spaanse setlaars wat die staat vandag nog vorm. Nuwe Mexikane handel ook oor 'n massiewe kern- en uraanmynbedryf.
In die 20ste eeu het die Amerikaanse regering herhaaldelik deelgeneem aan en diefstal van inheemse grond, hulpbronne en identiteit toegelaat. Vanaf die Manhattan -projek tot vandag word uraan ontgin op of naby stamlande, dikwels ten koste van die Navajo- en Lakota -mense, wat lei tot uitgebreide uraanvergiftiging en grondbesmetting.
New Mexico: kolonialisme, die kernindustrie en gevaarlike gevolge
Vandag is New Mexico die enigste staat in die VSA met 'n wat as 'n wieg-tot-graf-kernbedryf beskou word, wat beteken dat elke proses om kernwapens te bou en kernenergie te onderhou, plaasvind of plaasgevind het in New Mexico. Die omgewingsdepartement in New Mexico lys 22 toegelate plekke vir gevaarlike afval in die staat. Dit is nie verantwoordelik vir onbepaalde terreine wat ook bestaan ​​nie, insluitend verskeie plekke vir gevaarlike afval wat verband hou met ontginning, uring en verwerking van uraan. Baie van die meer onlangse stellingsbesluite wat gelei het tot nuwe sektore van die kernindustriële kompleks in New Mexico, het gelei omdat mense aan bewind arm gemeenskappe oorweldigend uit mense van kleur met ekonomiese geleenthede verlei het, waarvan baie die dood en siektes tot gevolg gehad het , soos die geval was met uraanmynwese in inheemse gemeenskappe in New Mexico. Uiteindelik word Nuwe Mexikane, veral inheemse mense, die skuld vir hierdie lot van moedswillige deelname, wat uiteindelik die status quo vir die uitbreiding van die kernindustrie in New Mexico aandryf, meer federale finansiering aan die staat verleen, en sodoende New Mexico meer afhanklik maak van die federale regering .
- Myrriah Gómez, bestuurskomitee van die konsortium van die Tularosa -wasbak
Wetlike en kulturele vernietiging van inheemse Amerikaners
Na verskeie suksesvolle inheemse opstande onder leiding van krygers soos Red Cloud, Sitting Bull en Crazy Horse, reageer die federale regering met 'n nuwe metode van wettige diefstal. Die Dawes -wet van 1887 verdeel inheemse voorbehoude in individuele toewysings en verkoop "oormaat" aan blanke setlaars. Stamme het 90 miljoen hektaar verloor, byna 2/3 van hul grond.  Inheemse Amerikaners is onder druk geplaas om hul grond aan wit mense te verkoop, wat gemeenskapsgrond in fragmente verdeel. Later wysigings aan die wet verwyder federale erkenning van stamregerings. Die wettige vernietiging van inheemse stamme was voltooi, maar wit oppergesag het ook die vernietiging van die inheemse kultuur vereis.
Koshuise vir inheemse kinders, wat dikwels deur Christelike organisasies bestuur word, is geskep om inheemse identiteite te verwyder. By een van hierdie skole was die leuse 'Kill the Indian, Save the Man'. Inheemse kinders moes hul hare sny, uniforms dra, slegs Engels praat en Engelse name neem. Tot 1978 kon inheemse kinders wettiglik deur die Amerikaanse regering ontvoer word en gedwing word om hierdie koshuise by te woon.  Gedurende 'n groot deel van die geskiedenis van ons land het die federale regering ook inheemse Amerikaanse godsdienstige praktyke verbied. Toe inheemse Amerikaners weier dat hul kultuur van hulle gesteel word, het die federale regering met geweld gereageer, soos getoon deur die Wounded Knee Massacre.
Die impak van generasies van onreg
My naam is Yvette Pino. Ek is 'n inheemse Amerikaanse vrou. Ek het amper my hele lewe op die Laguna Pueblo gewoon. Ek is deel van die Mescalero Apache -stam. Omdat ek my hele lewe lank op die reservaat geleef het, het ek eerstehands die kwessies gesien wat die inheemse Amerikaners raak. Hierdie kwessies behels alkohol, opvoeding en pleegsorg. Ek het hierdie kwessies sien afspeel in die naaste aan my, sowel as in die gemeenskap. Ek het die nimmereindigende siklus van alkoholiese gebruik, die siklus van pleegsorg en opvoeding gesien. Mense word nie uitgedaag om hoër onderwys te volg nie, want niemand is daar om dit te doen nie. Ek is lief vir my gemeenskap, dit is 'n deel van wie ek is, maar ek kan hierdie probleme nie ignoreer nie. Ek is 'n aktiewe deelnemer in my gemeentegemeenskap in Laguna, ek het vrywilligerswerk gedoen, ek het die ouetehuis gereeld besoek terwyl my ouma gelewe het en saam met die inwoners na die mis gegaan. Ek voel die pyn van my gemeenskap, maar ek weier om deel te wees van die siklus. Ek weet God het my hier geplaas vir 'n rede. Hy het my die krag gegee om te weet dat alhoewel hierdie kwessies lyk asof hulle nie oorkom kan word nie, dat hulle nooit sal verdwyn nie, ek weet dat dit by God alles moontlik is.
Ek is op 'n jong ouderdom in pleegsorg geplaas weens gebreekte bene wat nie maklik weggeklaar kon word nie. Toe ek sestien maande oud was, is ek in my eerste en enigste pleeghuis geplaas. Ek is sedertdien by dieselfde gesin, deur die laagtepunte van hofsake en die gebrek aan besoeke van my biologiese ma, na die hoogtepunte van my afstuderen aan 'n voorbereidende hoërskool en die aanvaarding by Notre Dame. Ek weet ek is ongelooflik geseënd om te wees waar ek nou is, maar hoewel my verhaal van pleegkind nie uniek is nie, is baie kinders nie so gelukkig nie. Hulle wip van huis tot huis en smag na die liefde waarna elke mens soek. Hulle doen dit totdat hul ouers die ondersteuningstelsel kan aanbied, maar as die ouers een fout begaan, gaan hulle terug na pleegsorg. Hulle doen dit jare lank, soms tot op die ouderdom van agtien, waar hulle baie min hulpbronne het om die besluit te neem om universiteit toe te gaan, en so gaan die siklus voort. Hulle wend hulle moontlik tot alkohol om die pyn en eensaamheid te verdoof, het hul eie kinders, maar vind dat hulle nie liefde aan hul kinders kan bewys nie omdat hulle nie liefde bewys is nie. Dan soek hul kinders na liefde buite die huis en kan hulle na dwelms of alkohol gaan.
Alhoewel ek nou universiteit toe gaan en my broer kosskool toe gaan, sukkel my ouers steeds. Dit is te algemeen in die bespreking en sonder die hulpbronne om kinders universiteit toe te stuur, bly mense op die bespreking hier en voed die armoede siklus.
Weerstand en hoop
Inheemse Amerikaanse weerstand teen die wettige uitdrukking van wit oppergesag duur tot vandag toe voort. 'N Groot deel van die moderne inheemse weerstand is geïnspireer deur die Amerikaanse Indiese beweging van die sewentigerjare, wat die naturelle van Mount Rushmore, die Pine Ridge Indian Reservation en Alcatraz tydelik teruggeneem het. In 2016 het meer as 15,000 aktiviste uit die Standing Rock -stam en die hele land stamgrond beset wat energiemaatskappye beplan om vir die Dakota Access Pipeline te gebruik. Hierdie groep het saamgekom om te protesteer teen die skending van verdrae en die vernietiging van heilige grond en hulpbronne. Die federale regering en korporatiewe belange het met slae, aanvalhonde en regstappe gereageer. Weer eens het blanke oppergesag die kommer van inheemse mense oorheers, maar die #NoDAPL -protes het die nasionale fokus op inheemse regte herleef. Die stelsels van blanke oppergesag wat inheemse Amerikaners beskadig, is aan die wêreld geopenbaar.
In 2018 het verteenwoordigers Deb Haaland en Sharice Davids die eerste inheemse Amerikaanse vroue geword wat tot die kongres verkies is. Alhoewel dit 'n teken van hoop is, is hierdie historiese stap in die rigting van verteenwoordiging slegs die eerste. Rassisme teen die inboorlinge van ons land is nie 'n kwessie van die verlede nie. Die wetlike en institusionele stelsels van blanke oppergesag het 'n verwoestende uitwerking op die inheemse Amerikaanse stamme, en hierdie stelsels duur tot vandag toe voort. Ons moet almal ons weer toespits op rasse -geregtigheid vir inheemse Amerikaners en werk daaraan om die stelsels van blanke oppergesag af te breek.
'N Historiese tyd om betrokke te raak
As een van die twee inheemse Amerikaanse vroue wat ooit tot die kongres verkies is, weet ek dat dit 'n historiese tyd is om politiek te wees, ongeag die agtergrond. Ons is gekies om in 'n tyd van verdeeldheid 'n tyd te wees waarin die huidige regering wit blaas -oppergesag is, en ongelukkig deur sommige terroriste aangehaal word vir hul aanvalle. Dit het daartoe gelei dat baie probleme, soos grensveiligheid en diegene wat asiel soek, buite verhouding geblaas en ernstig verkeerd gekarakteriseer is.
Ek en my kollegas het op 3 Januarie 'n eed afgelê, en ek het dit plegtig gedoen met die begrip wat dit beteken om op te staan, uit te spreek en leiding te neem wanneer ander in die verkose amp hul mag misbruik en nie hul verantwoordelikheid teenoor hul kiesers nakom nie.
– Verteenwoordiger Deb Haaland (NM-01), Laguna Pueblo
Groot Gees, ons Skepper,
Jou liefde het opgevlam in briljante sterrestelsels, sterre, planete, son, maan en aarde, waar lewe gebore is. Mettertyd het 'n unieke multi-spesie, multikulturele lewensgemeenskap ontstaan ​​wat ons huis op aarde omring.
Geseënd is U, God van die hele skepping.
In u goedheid het u ons bewus gemaak van ons verweefde eenheid in die menslike familie en ons verwantskap met alle wesens in u skepping.
Tog is ons in Amerika getuie van diep historiese wonde en verdeeldheid wat ons steeds as mense skei, wat ons van mekaar en die hele skepping vervreem. Ons dink aan diep nasionale wonde in ons betrekkinge met die eerste mense wat Amerika duisende jare lank bewoon het voor die aankoms van Europese veroweraars in die 1500's en pelgrims in 1607.
Ons kla huidige dominante rassistiese strukture wat die inheemse mense van Amerika 'onsigbaar' maak.
Ons bid vir die bekering van ons harte en verstand, sodat ons oop kan wees om te leer uit die wysheid, kulture, tradisies en spiritualiteit van inheemse volke, wat nog altyd hul krag was, en hulle leer hoe om in harmonie te leef.
Ons kla die "Ontdekkingsleer", pouslike bulle en verdrae wat die godgegewe menswaardigheid, regte, tradisies en lande van inheemse volke in Amerika en daarbuite ontken en aangerand het.
Ons bid vir eerlike erkenning van historiese sondes as Christelike Kerk wat sal lei tot vergifnis, genesing, herstel en versoening binne die institusionele Kerk en met inheemse mense in hierdie land.
Ons kla die kolonisering, slawerny en volksmoord van inheemse mense in Amerika uitgevoer deur agente van die swaard en kruis.
Ons bid vir die genade om ware dissipels van Christus te word te midde van opponerende magte, om die wonde wat deur ons sondige ontrouheid toegedien is, te help genees, deur ons verraad van Jesus Christus, Sy lewe, leringe en voorbeeld. Mag ons as gelowiges die morele, etiese, geestelike en omgewingsgeregtigheid in alle regeringsbeleid en wetgewing uitspreek en bepleit?
Ons kla die beleid van Manifest Destiny en militêre afdwinging van inheemse mense uit tradisionele tuislande en hul verskuiwing na aanhoudingskampe in die aangewese "Indiese gebied", waar duisende gesterf het aan siektes, blootstelling en hongersnood in die spoor van trane en die Long Walk .
Ons bid vir eerlikheid en moed om wit supremacistiese ideologie, propaganda, haatspraak en optrede in ons land en gemeenskappe te konfronteer en te verloën, terwyl ons die visie van ons noodsaaklike eenheid met alle mense as God se familie uitleef.
Ons kla die Amerikaanse regering se versuim om honderde vredesverdragte met inheemse nasies in Amerika na te kom, terwyl hulle beleid volg om hul basiese ekonomiese oorlewing en kulturele identiteit te vernietig, deur die buffel dood te maak, alle goedere te beheer en kinders uit gesinne na koshuise te verwyder.
Ons bid vir wysheid, leiding en deursettingsvermoë om alle verkose amptenare aanspreeklik te hou, om hul verantwoordelikheid na te kom om alle mense te dien, veral benadeeldes, om die algemene welstand te bevorder in die handhawing van demokratiese waardes en om God se Skepping te respekteer en te versorg.
Ons kla hedendaagse vorme van kolonisering deur korporatiewe en regeringsverontagsaming van stamsoewereiniteit, toewysing van stamgrond en regte vir privaat winsgedrewe ontginning van natuurlike hulpbronne, wat gesondheid beïnvloed en verwoestende inheemse lande, water, lug, plante en diere, soos gesien by Standing Rock en die Keystone -pyplyn.
Ons bid vir wysheid en leiding vir verkose amptenare, plaaslike gemeenskappe en besorgde burgers om die heilige aard van water, grond, wild en lug te respekteer as geskenke van God om alle lewe te onderhou, om streng nasionale regulasies en beleid in te stel wat alle mense se regte op skoon water beskerm, lug en land, om die uitdagings van klimaatsverandering aan te spreek en die oorgang na 100% hernubare energie te bevorder, terwyl korporatiewe wins uit die gebruik van water en die ontginning van natuurlike hulpbronne verhinder word.
Groot Gees, U liefde lok ons ​​in die Sirkeldans van eenheid, as mede-skeppers van die ontwikkelende toekoms. Mag ons in hierdie kring leer om ons diversiteit en verskille as menslike gesin te respekteer, te eer en te vier, met dieper bewustheid van ons fundamentele eenheid. 'Ons kring is tydloos en vloeiend. Dit is 'n nuwe lewe wat uit die dood ontstaan ​​- die lewe wen oor die dood. " (Lame Deer, Lakota)
Geskryf deur suster Rose Marie Cecchini, MM, koördineerder van die Office of Peace, Justice and Creative Stewardship of the Gallup, NM bisdom