Oloff die Seerower 2: Die Seewraak by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Met die seile volgespan kloof die boeg van die Seewraak deur die water - op pad na die oop see. Oloff kyk voor hom uit. Hy voel die wind teen sy gesig waai.
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1957ISBN: 9781629788975Format: book
Oloff die Seerower 2 - Gerrie Radlof
Dis kort voor die middag. Helder sonstrale glinster op die baai in die Kaap die Goeie Hoop. Op die spieëlgladde water lê die pragskip, Jansje Meer. Met opgevoude seile lyk die skip soos ’n kasteel tussen die kleiner skepe en bote in die baai.
Die Jansje Meer is al ’n week in die hawe. Dié luukse vaartuig van die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie is op pad na Batavia. Dit sal met hooggety vertrek. Die fiskaal van die Kaap, Frederick de Nuys, asook Anna te Hoogen, die goewerneur se niggie, sal aan boord wees.
Wit branders klots op die wit sand van die breë strand wat wegdein in die rigting van Blaauwberg. Tafelberg en Leeukop staan helder afgeëts teen die blou lug.
Die strate van die Kaap is bedrywig. Weelderige koetse rammel in die middestad oor die klipblad van die hoofweg. Waens en kapkarre staan voor die winkels en ander sakeondernemings uitgespan. By die taphuise staan tientalle perde met die teuels oor die dwarsbalke gehang. Seuns van ryk koopmans hang rond in die strate en probeer so die ledige ure van hul gemaksugtige bestaan vul. Slawe draf haastig tussen hulle heen en weer om opdragte uit te voer.
’n Luukse koets rammel oor die plaveiklippe in die rigting van die Kasteel. Toe dit onder die poort deurgaan, salueer die wagte flink. Hulle herken Bertha Neethling, die dogter van een van die senior koopmans. Sy is die beste vriendin en vertroueling van die goewerneur se niggie en kom gereeld by die Kasteel besoek aflê. Vanoggend kom sy haar vriendin help om te pak vir die lang reis na Batavia. Sy is saam met ander hooggeplaastes genooi om die middagete by die Kasteel te kom geniet – ’n afskeidsete vir Anna te Hoogen en die fiskaal, Frederick de Nuys.
’n Portier van die goewerneur neem die jong dame deur na die vleuel van die gebou regs van die Kasteel-poort. Een van Anna te Hoogen se hofdames ontvang haar daar en neem haar tot by haar vriendin se kamer.
Die twee vriendinne omhels mekaar. Bertha verwonder haar aan die menigte groot koffers en pakkies wat oral rondstaan. Sy skud haar kop en glimlag.
’n Mens sou sê jy gaan nooit weer terugkom nie, Anna, sê sy laggend.
Anna lag ook en kyk in die kamer rond. Ek moet sê, dit lyk nogal so, antwoord sy met haar sagte, musikale stem. Onthou net, dit duur weke om daar te kom en dan gaan ons nog amper ses maande in Batavia bly voordat ons terugkom.
Iets in Anna se stem laat Bertha simpatiek na haar kyk. Sy sien die hartseer in Anna se helder blou oë.
Anna te Hoogen is besonder mooi. Haar gesig is sterk, maar haar ken en lippe is vol en vroulik. Van haar satyngladde voorkop onder die hooggekartelde pruik af tot by die sagte ronding van haar hals, is haar vel fyn en soepel. Die eenvoudige maar duur rok van Belgiese kant pas styf om haar skouers tot by haar dun middeltjie en bol dan wyd uit oor verskeie hoepels tot op die grond.
Anna te Hoogen is as ’n weeskind deur die goewerneur aangeneem en grootgemaak. Sy woon van jongs af in die Kasteel en het die beste opvoeding gekry wat die Kolonie haar kon bied. Sy het haar so ingeleef in die probleme van die Kaapse nedersetting dat sy mettertyd die goewerneur se vertroueling geword het. Gevolglik oefen sy nogal ’n belangrike invloed uit op wat die goewerneur dink en sê. Die Politieke Raad het lankal agtergekom dat haar menings gegrond is en dat hulle dit nie durf verontagsaam nie.
Maar dis nie hieraan wat Bertha nou dink nie. Sedert die wrede moord op die koopman, Johan van Wagenaar, en die beskuldigings dat sy seun, Oloff, die moord gepleeg het, bly die hartseer vlak in Anna se oë lê.
Anna, sê sy sag, dit lyk my jy kan Oloff van Wagenaar maar net nie vergeet nie …
Hoe kán ek hom ooit vergeet, Bertha? Anna te Hoogen se stem is vol rou emosie, asof net die gedagte aan Oloff haar diep seermaak. Ek het nog nooit so oor ’n man gevoel nie. Ek glo nou nog aan sy onskuld. Maar dis bitter moeilik om, na al die maande, vol te hou daarmee terwyl die hele wêreld teen hom gekant is.
Jy kan die mense nie kwalik neem nie, Anna, sê Bertha. Alle getuienis dui daarop dat hy sy eie vader vermoor het. Hy’t teruggekom van Madagaskar af met die belaglike storie dat die mense wat sy onskuld kon bewys, ook deur seerowers doodgemaak is. Ek weet hy’t jou belowe om jou die moordenaar van sy vader te kom wys. Maar kyk hoe lank is dit nou al en hy was nog nie weer hier nie. Anna, jy móét hom vergeet!
Ek kan nie! Anna te Hoogen laat haar kop sak. Ek glo hy sal nog kom en my daardie man kom wys wat nes hy lyk – die man wat regtig sy vader vermoor het.
Anna se gesig verhelder. Sy gryp Bertha se hande vas. Dis net jy wat my geheim ken. Ek kan net aan jou erken dat ek hoop om hom in die Ooste raak te loop. Ek weet hy’s soontoe.
Jy ken die stories wat die matrose vertel, maan Bertha. Jy’t gehoor van die gruweldade wat die seerowers pleeg en dat die magtigste van hulle almal die gevreesde Oloff is – dié man wat homself Oloff die Seerower noem. Hulle sê hy’t blou oë en rooi hare. Kan dit iemand anders as Oloff van Wagenaar wees?
Hou op, Bertha! roep Anna uit, en Bertha kan sien hoe gespanne sy is. Ek weier om te glo dat dit Oloff is. Dit moet daardie ander man wees wat nes hy lyk!
Dis net jy wat so dink, Anna. Sy bly ’n oomblik stil en slaan haar arms om Anna. O, Anna, Anna, sê sy liefdevol, jy weet hoe jammer ek vir jou voel.
Anna glimlag stil. Sy maak haar los uit Bertha se omhelsing.
Jy is my beste vriendin, Bertha, en ek waardeer jou bekommernis, maar jy sal my nie sommer oortuig nie. Sy haal haar skouers op. Haar kop bly fier en regop.
Kom, sê sy, kom ons vergeet hierdie aaklige stories. Vertel my liewer wat die mense daarvan sê dat ek saam met die aantreklike, ongetroude, jong fiskaal Batavia toe gaan.
Jy wil nie regtig weet wat hulle alles sê nie! lag Bertha en bloos liggies. Almal is seker daarvan dat julle een van die dae gaan trou.
Anna te Hoogen lag droogweg.
Selfs hy dink so, sê Bertha stadig. Sou dit nie miskien beter gewees het as …
Moet dit nie sê nie, Bertha, val Anna haar in die rede. Jy weet goed hoe ek oor Frederick de Nuys voel. Ek weet hy is aantreklik en slim en maak vinnig opgang in die Kompanjie se diens, maar … Anna skud haar kop. Kom ons los dit, Bertha. Kom ons vergeet sommer van die ander man ook. Help my liewer om hierdie paar laaie leeg te maak. Dis al wat nog gepak moet word. Daarna moet ons gaan, want die middagete is oor ’n uur of wat. My oom sal van my verwag om ’n bietjie tussen die mense rond te beweeg en almal te groet.
Die groot voorsaal is reeds vol amptenare, koopmans en ander hooggeplaastes toe Anna en Bertha binnekom. Mense staan in groepies en gesels. Lakeie beweeg tussen hulle deur met skinkborde vonkelende Constantia-wyn.
Toe Anna te Hoogen en Bertha Neethling hulle verskyning maak, word hulle onmiddellik deur ’n groepie jong mans omring. Heel voor is Frederick de Nuys. Hy glimlag verwelkomend. Hy bied Anna sy arm aan en lei haar tussen die mense deur tot in ’n gerieflike hoekie waar ’n paar stoele nog leeg staan. Die jong mans is by toe die twee dames gaan sit. Hulle lag en skerts oor allerlei onbenullighede.
U ontneem ons u skoonheid vir só lank, juffrou Te Hoogen, dat u ons oud en halfdood sal aantref as u weer terugkom, spot een goedig.
Dis net Frederick de Nuys wat hom dagin en daguit in u skoonheid sal kan verlustig. Die gelukkige duiwel! skerts ’n ander.
Anna te Hoogen sê niks. ’n Speelse glimlaggie huiwer om haar mond. Langs haar staan die jong fiskaal, ooglopend baie trots.
Frederick de Nuys beklee ’n belangrike magsposisie aan die Kaap. Hy is regstreeks verantwoordelik aan die Here Sewentien. Selfs die goewerneur moet versigtig wees hoe hy voor die fiskaal optree. Omdat De Nuys gereeld saam met die goewerneur werk, het hy Anna goed leer ken. Dit gebeur dikwels dat hulle twee by amptelike onthale saam gesien word. Die komende reis na Batavia het die tonge behoorlik aan die praat gesit en versterk almal se vermoede dat Anna te Hoogen van die jong fiskaal se vlerkslepery hou. Op sy beurt swyg Frederick de Nuys oor die werklike redes vir sy reis. Niemand weet dat hy eintlik op ’n sakereis gaan en sy familie gaan besoek nie.
Kaptein Roelof Manker, kaptein van die Jansje Meer en twee mans kom nader gestap na waar die dames sit en buig laag voor hulle. Die twee vreemde mans word aan Anna en Bertha voorgestel: kaptein Ruiter en Jan Heerden, ’n offisier.
By die aanhoor van Ruiter se naam is daar ’n merkbare opgewondenheid onder die jong mans. Frederick de Nuys staan ook nuuskierig nader.
Is u dié kaptein Ruiter wat so’n noue ontkoming gehad het toe die Seewraak u skip aangeval het? Ons kan nie wag om u verhaal te hoor nie! sê De Nuys.
Ja, antwoord kaptein Ruiter stadig, dit is ek. Hy glimlag soos iemand wat groot pyn verduur het. Ons was baie moeg en wou eers rus voordat ons weer met mense kontak maak. U kan verstaan …
Maar natuurlik! roep De Nuys uit. U moet ons nuuskierigheid verskoon. As u verkies om nie daaroor te praat nie …
O, glad nie, antwoord Ruiter. Ek gee nie om om daaroor te praat nie. Maar ons verhaal is van so ’n aard dat dit nie maklik is om dit voor dames te vertel nie.