Die kultuur van inflasie - Gawie Snyman - N. P. van Wyk Louw-sentrum
Die kultuur van inflasie – Gawie Snyman
Hierdie artikel word geplaas met erkenning aan apk.co.za waar hierdie artikel vir die eerste keer gepubliseer is onder die 'Kommentaar' afdeling.
Gestel daar word elke jaar 100 liter melk produseer en daar is R100 in omloop, dan sal 1 liter melk R1 kos. Gestel egter dat ons die beskikbare geldvoorraad verdubbel na R200 en produksie bly dieselfde, dan sal 1 liter melk later R2 kos. Dit sal egter nie dadelik gebeur nie, maar meer geredelik oor tyd. Dit beteken dat daardie persone/instansies wat eerste toegang tot die nuwe geld het (voordat pryse begin styg het), bevoordeel word ten koste van diegene wat laaste toegang daartoe kry (nadat pryse begin styg het). Hierdie is 'n baie subtiele vorm van sakkerollery waar die koopkrag van geld gesteel word, eerder as die nominale waarde van die geld. Tipies is die reserwebank, tesourie, ander staatsdepartemente en kommersiële banke van die instansies wat eerste toegang tot die nuwe geld kry.
Soos voorheen vermeld, is alle geldeenhede sedert 1973 vryswewend, met die Amerikaanse dollar wat as die wêreld se reserwe geldeenheid dien. Die geldvoorraad in meeste lande word op twee wyses vermeerder: (1) die blote skep van nuwe basisgeld deur die reserwebank en (2) deur die fraksionele reserwebankstelsel word nuwe geld geskep elke keer wat ek en jy 'n banklening uitneem of iets op ons kredietkaart koop.
Inflasie het altyd drie direkte gevolge: (1) dit bevoordeel die oortreders ten koste van al die ander geldgebruikers; (2) dit laat toe dat skuld ophoop bo die normale vlakke wat 'n vrye mark sal toelaat; en (3) dit verminder die koopkrag van geld tot 'n laer vlak as wat in die vrye mark sou plaasvind.
1.Hipersentralisering van die regering
Soos hierbo verduidelik, bevoordeel inflasie die regering wat dit beheer ten koste van die burgery en ander sekondêre en tersiêre tusseninstellings. Die sentraliseringsproses wat in die 17de en 18de eeu deur Europese konings begin is, is in die 19de en 20ste eeu deur die demokratiese nasiestaat voltrek.
Een van die mees grusame gevolge van fiatgeld, en papiergeld in besonder, is die vermoë om die duur van oorloë te verleng.
Die vernietiging wat met oorloë gepaardgaan, het 'n positiewe effek om die aanvanklike oorlogswaansin af te koel. Hoe langer uitgerek en vernietigend 'n oorlog word, hoe minder is die burgery bereid om die oorlog deur belastinggeld of die aankoop van staatseffekte te finansier. Inflasie laat egter die regering toe om die fiskale weerstand van die burgery te ignoreer en die oorlog teen dieselfde vlakke voort te sit, of selfs te eskaleer. Die regering druk/skep bloot die geld wat nodig is om die wapentuig en ammunisie aan te koop.
4.Institusionaliseer immoraliteit en onverantwoordelikheid
Ekonome van die Oostenrykse skool argumenteer dat inflasie 'n inherent onstabiele wyse is om geld te produseer, aangesien dit morele gevaar en onverantwoordelikheid institusionaliseer en herhalende finansiële krisisse tot gevolg het.
Uit die pogings om hierdie nadelige gevolge van inflasie te bestuur, sonder om met inflasie weg te doen, is 'n eienaardige poespas van finansiële monetêre instellings ontwikkel – belangrike mylpale in hierdie proses is fraksionele reserwebankdienste, nasionale reserwebanke, internasionale reserwebanke en papiergeld.
Met fraksionele reserwebankdienste kan banke juis dit doen. Aangesien gewone kommersiële banke nuwe geld uit die niet kan skep, kan hulle baie laer rentekoerse vir die leen van geld bied as wat in 'n natuurlike stelsel die geval sou wees. Die afgelope paar jaar was dit nie snaaks om te verneem van lenings teen 0% rente, of soos in die geval van Japan, waar banke jou betaal om by hulle geld te leen nie.
Hierdie algehele finansiële afhanklikheid verminder selfstandigheid in alle sfere van die samelewing. Die skuldlastige individu tree nie meer soos 'n selfstandige, verantwoordelike en volwasse persoon op nie en is nie meer 'n morele anker vir die familie nie, maar wend hom-/haarself voortdurend na ander vir hulp.
"'n Opsiener dan moet … een (wees) wat sy eie huis goed regeer en sy kinders met alle waardigheid in onderdanigheid hou. Maar as iemand nie weet om sy eie huis te regeer nie, hoe sal hy vir die gemeente van God sorg dra?" – 1 Timoteus 3:2-5
7.Spirituele slagoffers van inflasie
8.Blus die vlam
Vriend of vyand van die tradisionele Christelike familie is dit eens dat die Christelike familie die belangrikste draer van Christelike waardes is en só ook 'n belangrike vestiger van sosiale norme is. Binne die Christelike familie word die realiteit van die Drie-Enige God, gesonde gesag, die heteroseksuele verbintenis tussen man en vrou, liefde en respek vir mekaar aan die kinders geleer. Hierdie ervaring "breinspoel" alle lede van die familie om dit as die normale te sien en dit dan ook binne hulle onderskeie wyer besigheids-, sosiale en politieke kringe te promoveer.
'n Oorsigtelike blik op Westerse historiese rekords toon 'n eksponensiële groei van die welsynstaat sedert die 1970's (toe alle geldeenhede vryswewend verklaar is), tesame met 'n eksponensiële groei in staatskuld. Die hedendaagse skaal van staatskuld is alleen moontlik gemaak deur die inflasionêre aard van ons geldstelsel. Bestaande skuldvlakke is heeltemal ondenkbaar binne 'n eerlike, nie-inflasionêre geldstelsel wat aan gevestigde rekeningkundige en begrotingspraktyke onderworpe is.
Wanneer gelowiges dan die leuen in al sy verskillende vorme bestry en ervaar hoe die Kerk in die postmoderne samelewing in 'n hewige stryd gewikkel is om die sondes van die dag aan die kaak te stel, is dit belangrik dat ons nie net fokus op die openlike ideologiese debat nie, maar ook op die spinnerak van hefbome wat aan die hand van onderliggende kragte en verbande, Godvresende mense onwetend en baie subtiel aanspoor tot die aanvaarding van 'n goddelose samelewing.