Beowulf is 'n epiese gedig met 3 182 strofes wat êrens in die 7de tot die 10de eeu in oud-Engels geskryf is. Beowulf is die held van die gedig, afkomstig van 'n Germaanse volk in die suide van Swede genaamd die Gaute. In die gedig reis Beowulf na Denemarke en help hul koning, Hroogar van die Scydings, om die boosagtige monster Grendel te verslaan.
Die gedig speel af in die vyfde eeu nadat die Angelsaksers begin het om na Engeland toe te emigreer en bevat heelwat Skandinawiese mitologie. Daar word vandag wel geglo dat daar wel 'n koning Hroogar was wat oor 'n klein koninkryk in Denemarke geheers het.
In 1936 het J.R.R. Tolkien 'n essay geskryf genaamd Beowulf: the monsters and critics waar die gedig vir die eerste keer ernstig bestudeer is en sommige kenners glo dat Beowulf 'n indruk op Tolkien gemaak het. Beowulf is deur die volksmond oorgedra en die digter is onbekend. Die gedig is wel neergeskryf deur monnike in ongeveer 1000 n.C. waar die gedig dalk ook sy Christelike bykomstighede gekry het.
Ná sy geveg met Grendel, keer Beowulf na Gautland terug waar hy koning geword het. Eendag steel 'n slaaf 'n goue beker uit 'n draak se grot in Earnaness. Toe die draak agterkom wat gebeur het, neem hy wraak deur alles binne sig te verbrand. Beowulf en een van sy knegte Wiglaf veg teen die draak en verslaan hom — Beowulf is ernstig gewond en sterf. Hy word toe met al die draak se skatte begrawe, want dit is geglo dat daar 'n onheilige vloek op die skatte gerus het.