Ons Die Mense: Die Charms En Teenstrydighede Van Populisme
Geskryf deur John Keane, Universiteit van Sydney, et al.
Populisme is aan die opkoms oor die hele wêreld. Hoekom gebeur dit? Die volgende dossier van kort bydraes deur toonaangewende wêreldwetenskaplikes en ontleders van populisme vra: waarom is die populasies van populisme so gewild? Is daar diep magte wat die verspreiding van hul politiekstyl beheer, en wat het enige populisme met demokrasie te doen? Is dit sy "essensie", soos sommige onderhou? Is die nuwe populisme dus verwelkom, aangewend en "hoofstroom" ter ondersteuning van meer demokrasie?
Of is populisme op balans polities gevaarlik, 'n kultusse resep om demokrasie te beskadig deur te bring wat George Orwell die "stinkende klein ortodoksies" genoem het wat demagogie, groot besigheid en bose mag aangedoen het?
As Amerikaanse kiesers oorweeg om te stem vir Donald Trump, en Filippynse burgers leef met die val van Rodrigo Duterte se populistiese retoriek, lei kommentators en geleerdes uit Australië, Brittanje en die Verenigde State die verskynsels van populisme se opkoms in 2016.
Stephen Coleman, Universiteit van Leeds
Die probleem van kontemporêre demokrasieë is nie dat burgers die politici minder vertrou as wat hulle in die verlede gedoen het nie, maar dat leiers se pogings om hulself aanspreeklik te maak, steeds onmoontlik geword het. Hul skrifte is oud, hul gebare ritualisties, hul voorkoms deursigtig, hul kunsloosheid tasbaar. Gee Donald Trump: so ongebalanseerd in sy verhouding met politieke vorm dat hy permanent tussen 'n verrassende dans van solipsistiese dekadensie en verbysterende toneelstukke staar. Na aanleiding van 'n lang reeks populistiese vorm-busters van Silvio Berlusconi na Viktor Orbán, presteer Trump asof hy net Peter Handke se 1960-produksie gesien het. Oortreding van die publiek, en tot die gevolgtrekking gekom dat elke vorige vertoning verkeerd verstaan ​​het waarvoor gehore was.
Handke het gesê dat hy daarop gemik was om iets te doen teen die verhoog deur die teater te gebruik om teen die teater van die oomblik te protesteer. Dit is presies wat Trump goed doen; hy gebruik die politieke toneel om die politieke toneel te ontken. Hy gaan in die tempel, maar net om sy mure weg te blaas. Hier lê die les vir demokratiese politiek. Net soos verouderde vorme atrofie stadig, aanhoudend tot die laaste druppel affektiewe vitaliteit verdamp, kom nuwe politieke vorms dikwels voor as pre-figuratiewe verdraaiings, wat slegs deur die spore van vreemdheid onderskei word. Trump is dalk nie die New Normal nie, maar sy prestasie kan ook nie as die Old Crazy ontslaan word nie. Hy is 'n spook van die volgende dinge: van politieke prestasie in 'n ouderdom van projeksie eerder as verteenwoordiging.
Mark Chou, Australiese Katolieke Universiteit
Op die eerste oogopslag is Trump se presidensiële persoon en appèl nie moeilik om te plaas nie. 'N Populistiese anti-politikus, Trump is 'n buitestaander van Washington wat vloek en vloek in die "vyande" van oorwegend wit, manlike, arbeidsklas-Amerika vloek. Hy vermaak selfs omdat hy 'n vreeslike en kwaad demografiese gerusstel het wat die globalisering, lae-loon-immigrantarbeid en vryhandel verloor het. Sy vernoemde vyande help sy ondersteuners om hom as hulle verlosser te sien. Maar vir 'n man wat nie anders kon wees as die mense wat hy aanspraak maak op die kampioen nie, is dit verrassend hoe soveel van sy ondersteuners gekom het om te sien in "die sê-enigiets miljardêr 'n beeld van hul aspirasies"(George Packer). Tot die verbyster, sê ek dit: moenie Trump se teatjies afslag nie.
Intellektuele mag dalk sy werklikheidse televisieverwysings as 'n afleiding geklop het, maar dit is sy bombast en stadiums teenwoordigheid wat insig bied in sy gewilde beroep. Hier kan teaterbuffers in Trump en sy veldtog bespeur het 'n blik op melodrama, 'n teatrale genre wat bekend staan ​​vir sy oordrewe dramatiese uitbeeldings van goed en kwaad, waar morele en politieke verskille hiperboliseer word vir emosionele impak. Die naam wat hy hierdie populistiese melodrama gegee het, is "Make America Great Again". Tot dusver het dit gaan om die bou van die muur, die behoud van Moslems, die demonisering van China, uitdagende IS, en die kampvegter van die alledaagse Amerikaners. Maar hier is die ding: hoe gewild en uitdagend Trump se vertoning is in 2016, dit is nie meer werklik as enige van sy vorige werklikheidsproduksies nie.
Adele Webb, Universiteit van Sydney
Die flipperkant van die populisme-munt is die kieser-ambivalensie met "demokrasie" soos ons dit ken. Populistiese kandidate kry dikwels 'n groot appèl omdat kiesers ongemaklik is deur, en miskien selfs aangetrokke tot, eise deur kandidate dat hulle demokratiese prosesse sal omseil of heeltemal ignoreer. As sulke kandidate 'n potensiële bedreiging vir demokrasie inhou, is hul ondersteuners en hul ambivalensie teenoor "demokrasie" ook sy grootste oortreders? Dink aan die manier waarop Trump-ondersteuners, Brexit "leave" -kiesers, Pauline Hanson se volgelinge, om nie te praat van die baie middelklas-Filipyne wat vir die skynbaar ruwe cowboy gestem het nie. Rodrigo Duterte, is deur die media en binne die diskoers van intellektuele uitgebeeld.
Die punt wat gemis word in hierdie behandelings is dat demokrasie altyd "aan die beweeg" is. Die diep spanning tussen die neiging van 'n oligargie om rykdom te konsentreer en die begeerte om politieke mag te herversprei verseker dat demokrasieë altyd op reis na 'n bestemming is wat hulle nooit bereik nie. Dit is die genie van demokrasie. Maar ons bereik nou die einde van 'n lang eeu wanneer "demokrasie" in 'n bepaalde konstellasie van instellings en prosedures vasgestel is. Nie alleen het dit "demokrasie" omskep in 'n legitimerende diskoers vir magspraktyke wat daadwerklik demokrasie ondermyn nie, maar die verwagting dat "die mense" sal reageer op die oorskot van rykdom en mag het ook verdwyn. Demokratiese ambivalensie, soos geregistreer in die aantrekkingskrag van populistiese kandidate van die VSA, na Europa, die Filippyne en elders, is dus 'n waarskuwingsteken van die "mense" wat die huidige stelsel van demokratiese regering nodig het om te herbaliseer.
James Loxton, Universiteit van Sydney
Min streke in die wêreld het soveel ondervinding met populisme as Latyns-Amerika. Van Juan Perón in Argentinië in die 1940s en 1950s, na Alberto Fujimori in Peru in die 1990s, na Hugo Chávez In Venezuela in die 2000s het die streek ondervind golf na buitestaanders wat arm kiesers gemobiliseer het teen die hele politieke en / of ekonomiese instelling. Watter effekte het hulle op demokrasie in Latyns-Amerika gehad? Hulle is gemeng. Aan die een kant het populiste gehelp om voorheen gemarginaliseerde groepe, soos die arbeidersklas in Argentinië of die informele sektore in Peru en Venezuela, in die politieke stelsel in te sluit.
Aan die ander kant het populiste dikwels hul krag gebruik, en die anti-stelsel mandate wat hulle van kiesers ontvang het, om tjeks en saldo's te ondermyn en die speelveld in hul guns te verlig. Die resultaat is wat Steven Levitsky en Lucan Way noem "mededingende outoritarisme": regimes wat gekenmerk word deur gereelde maar onbillike verkiesings. Hierdie regimes het materiële en simboliese voordele aan hul ondersteuners gelewer, maar hulle het gelyktydig die speelveld teen hul teenstanders geskei sodat hulle opgehou het om demokrasieë te wees.
Henrik Bang, Universiteit van Canberra
Vandag is die gewilde demokrasie se ware vyand nie Donald Trump nie, Marine Le Pen, Beata Szydło en Viktor Orbán, maar die hoofstroom-mengsel van neoliberalisme en populisme. 'N Nuwe regerende kartel van partye is opkomende. Dit onderskryf neoliberale soberheid en hervormingsmaatreëls gekombineer met populistiese uitsondering en grensbeheer. Demokrasie word verminder tot sterk en beslissende leierskap, om individue aan te pas om aan te pas by die "noodsaaklike" ekonomiese beleid en om energieke en gehoorsame mense uit die klei van 'n geteikende stelsel te vorm. Politiek na Brexit beskik oor die einde van die gewilde demokrasie as 'n konstitusionele deel van verteenwoordigende demokrasie.
Sommige politici, soos Bernie Sanders, Jeremy Corbyn, Uffe Elbaek en Pablo Iglesias, besef die gevare en probeer die anti-populêre gety wat deur die neoliberalisme / populisme-dinamiek aangesteek word, stuit. Maar hul pogings om die elite-demokrasie met populêre demokrasie weer te koppel, word eenvoudig deur hoofstroom-media as anti-parlementêre populisme ontslaan. Dit stel die verskil tussen liberalisme en populisme suksesvol as die nuwe kerndikotomie van die samelewing. In hierdie nuwe omstandighede moet mense demokrasie verbind en herwin. Hulle moet voorkom dat leiers hulself die meesters van gedissiplineerde, refleksiewe individue en gehomogeniseerde onkundige massas maak. Mense moet hulle wys wat die selfbestuur van aktiewe burgers impliseer vir die identifisering en oplossing van ons algemene besorgdheid.
Christine Milne, Universiteit van Sydney
Twee konvergente tendense maak populisme 'n sterk negatiewe krag. Eerstens, demokrasieë het morphed in unrepresentative plutocracies wat lei tot groeiende getalle mense om stil en stemloos te voel. Om hul kinders te ken, sal selfs erger raak, burgers is gereed om iemand te volg wat vir hulle praat. Diegene wat dit in die elite hou, maak dinge eenvoudig, lê skuld en bereid om die status quo omver te werp. 'N tweede tendens bevoordeel sukses vir Trump, Farage, Le Pen, Xenophon en Hanson populiste. Media het so 'n rewolusie ondergaan dat hul sakemodel nou gebaseer is op sosiale media en druk, nie feite nie. Klieke hang af van teaterprestasie, stunts, celebrity, vermaak en konflik. Die kombinasie van druk met filterborrels of algoritmes wat deur vertikaal geïntegreerde digitale platforms opgelê word, veroorsaak ernstige vervorming.
Waarheid en feite beteken nou wat die populistiese kies hulle kies. Hul betekenis word selfversterkend, aangesien gelyke groepe wat hulle ontvang, nooit blootgestel word aan opponerende sienings nie. Dié "feite" word die mededingende menings van mededingende stamme, en hulle stem ooreenkomstig. Oorwinning van populisme vereis dat mense 'n stem gee met eweredige verteenwoordiging en die neoliberale ekonomie en plutokrasie verwerp. Maar dit vereis ook feitelike, publieke belang joernalistiek. Ons moet maniere vind om feite en bewyse 'n gemeenskaplike betekenis te gee, om respek vir hulle te herstel as basis van nasionale gesprekke en om ontslae te raak van die filterborrels wat self-kies aanlyn-stamme skep.
Laurence Whitehead, Universiteit van Oxford
Hoekom het "populisme" 'n onlangse termyn van mishandeling geword? Wel, dit kan 'n dekking wees vir chauvinisme, vreemdelinge haat en diskriminasie teen minderhede, veral as die fokus op immigrasie is. Maar te veel gemaklik geplaasde liberale en kosmopoliete het hierdie etikette as 'n plaasvervanger vir sosiale solidariteit ontplooi, hul mede-onderdane ontmoedig en hulself in 'n abstrakte universalisme beskerm wat beskut is van die gemene sosiale realiteite rondom hulle.
"Populisme" kan gebruik word as 'n kodewoord vir ekonomiese ongeletterdheid, verhorende tydhorisonte, 'n ontkenning van basiese sosiale rekenkunde en 'n onwilligheid om te worstel met die komplekse beleidskeuses waaraan kundiges kan adviseer. Maar dan is baie ekonomiese kundiges vasgelê deur vestigingsgroepdink, of verborge agendas nagestreef, of meer gesag geëis as wat hulle kennis sou regverdig. Of hierdie kenners het ons eenvoudig laat val op sulke sake soos finansiële deregulering, die realiteite van handelstransaksies, of die dinamika van toenemende ongelykheid. Sulke sogenaamde kundigheid moet voldoen aan die toetse van oop debat, en openbare monitering.
Geen twyfel nie, "die mense" is dikwels onoplettend, soms mislei, en al te maklik bang. Maar gewone kiesers is nie noodwendig meer dom of meer misleidend as dié wat oor hulle wil regeer nie. Wat kiesers nodig het, is nie meer klankbyte nie, maar meer respekvolle betrokkenheid en ware dialoog.
Dit is duidelik dat populisme baie vorme neem en in baie skakerings kom. Alhoewel sommige van sy kleure donkerder is, kan ander hoopvol wees, en selfs emansiperende. Daarom moet dit gebruik word as 'n ongedifferensieerde termyn van mishandeling. Wie doen die etikettering? Vra eers wat "populisme" verwerp, en hoekom moet hulle vertrou word om beter te weet as die ongewaste massas. Kritici van populisme verdien net 'n verhoor as hulle self wys dat hulle weet hoe om te luister, sowel as om te veroordeel.
Jan-Werner Müller, Princeton Universiteit *
In Oostenryk, waar 'n presidensiële verkiesing binnekort plaasvind, word dit dikwels misleidend voorgestel dat daar 'n toenemende aantal populistiese of "anti-vestiging" kiesers aan albei kante van hierdie konflik is en daarom moet hulle belangrike politieke of morele eienskappe deel. Maar net een kant ontken die pluralisme van hedendaagse samelewings altesaam. Slegs regse populiste beweer dat hulle alleen verteenwoordig wat hulle "die regte mense" of "die stille meerderheid" noem. As gevolg daarvan moet die verdedigers van openheid en toenemende pluralisme op een of ander manier buite-egtelik wees.
Norbert Hofer gekonfronteer Alexander Van der bel Met die stelling dat jy die haute-volée het, het ek die mense agter my. Farage het die uitslag van die Brexit-referendum verklaar as 'n "oorwinning vir regte mense"(Dus die 48 persent wat gestem het om in die EU te bly, was een of ander manier onwerklik).
Donald Trump het die afgelope jaar soveel aanstootlike dinge gesê dat een opmerking tydens 'n saamtrek in Mei 2016 feitlik onopgemerkt geslaag het, alhoewel dit die populisme effektief in die hart van Trumps wêreldbeskouing geopenbaar het. "Die enigste ding wat saak maak," het hy gesê, "is die eenwording van die mense - omdat die ander mense niks beteken nie".
* 'N Hersiene uittreksel uit die New York Review of Books, met toestemming.
Nicholas Rowley, Universiteit van Sydney
Prestasie en "voeding" van die media is lank reeds vaardighede wat vereis word deur diegene wat die gesag van die mense wil aflei. Die Romeine het geweet hoe om 'n skou aan te bied; Goebbels en Speer was meesters van die agtergrond; en John Kennedy verseker Jacques Lowe het foto's van elke seilvaart van Kaapse kabeljou gehad. Almal was noodsaaklik vir politieke akteurs om "gewild" te word. Vandag is daar egter geen sirkusse, vlae, Nuremburg-byeenkomste of begaafde fotograwe nodig nie.
Hedendaagse populisme is 'n masjien met 'n nuwe en sterk brandstof: 'n sosiale media wat in sekondes konstante, bondige, eenvoudige menings en oplossings vir miljoene kan kommunikeer. Populisme is sinoniem met Le Pen, Duterte, Wilders, Farage, Hanson en Trump en ander regse nasionaliste. Tog word populisme nie bepaal deur wat dit beoog om te bereik nie. Dink aan Jeremy Corbyn, 'n leier wat 'n parlementêre vergadering van alle Arbeidspartye in die parlement verlaat het om hul bekommernisse te verwoord, om met 'n aanbiddende skare te praat.
Populisme is meer as 'n politiek gefokus op eenvoud en verpakking oor inhoud. Dit spot elite en kenners. Dit veronderstel dat die doel van die politiek is om op mense se wil te handel en stel eenvoudige oplossings voor vir ingewikkelde probleme wat ernstige en effektiewe beleidsreaksies vereis. Vir populiste, ongelukkig is die politiek gelyk aan kompromie, nederlaag en verraad.
John Keane, professor in politiek, Universiteit van Sydney; Adele Webb, PhD-navorser, Departement van Regering en Internasionale Betrekkinge / Sydney Demokratiese Netwerk, Universiteit van Sydney; Christine Milne, Associate, Universiteit van Sydney; Henrik Bang, professor in bestuur, Universiteit van Canberra; James Loxton, Dosent, Universiteit van Sydney; Jan-Werner Muller, professor in die politiek, Princeton Universiteit; Laurence Whitehead, senior navorsingsgenoot, Universiteit van Oxford; Mark Chou, medeprofessor in die politiek, Australiese Katolieke Universiteit; Nick Rowley, adjunct-professor, Universiteit van Sydney, en Stephen Coleman, professor in politieke kommunikasie, Universiteit van Leeds