Scherzo | LitNet
Ter nagedagtenis aan maestro Ludwig
Ek en Boudewijn verkeer reeds sedert die oertyd in die heilige eg. In daardie dae het ons vreeslik sonde met die dinosourusse gehad. Dit was vir jou 'n ding om hulle ons uit ons vullisblikke en posbusse te hou. Maar die ding waarmee ons die meeste gesukkel het, was die ellendige Coelophysis bauri's. Hulle het mos skaars 25 kg geweeg, maar hulle was deksels rats met daai lang lywe van 6 meter en daarom was hulle so lastig. En al was hulle kannibalistiese karnivore het hulle 'n smaak vir melk gehad en 'n mens durf nie tee of koffie drink met hulle in die omtrek nie, want hulle steel jou melk uit jou tee en koffie voordat jy kon keer. Die tee en koffie het hulle gelos – daarin het hulle nie trek gehad nie. Die blikskottels! Dis net wanneer 'n mens rooibostee met melk gedrink het wat hulle die melk uitgelos het. Hulle kon seker die rooibos ruik en het dan besluit om die melk ook te los. Verder was hulle geheelonthouers: aan wyn het hulle hulle tande nie gesit nie. 'n Mens kon jou glasie JC le Roux dus in vrede nuttig.
Maar soos alle slegte dinge verby gaan, het die oertyd ook verby gegaan, en toe ek en Boudewijn ons oë uitvee, breek die Antieke tyd soos 'n aubade oor die oosterkim.
Ons besluit dat ons moeg is vir die grot waarin ons bly en besluit dat ons moderne mense is en dat dit tyd is dat ons in 'n huis gaan woon. Ons keuse val op Çatalhöyük in die Provinsie van Konya in Anatolië. Almal wat iémand is, koop deesdae vir hom 'n huis in Çatalhöyük. Ons maak eers 'n afspraak met 'n eiendomsagent met die indrukwekkende naam Alim, wat ons verseker dat hy ons die volgende dag, cumartesi, een van die reeds bewoonde huise in Çatalhöyük sal gaan vertoon (nie wys nie, dis nie deftig genoeg nie) voordat ons 'n finale besluit neem. Ons afspraak is vir 10:00 sodat ons heeltemal betyds is as ons 09:00 op die Concorde op Internasionale Lughawe Joose Comradus klim. Alim ontmoet ons op die Internasionale Lughawe Hüdavendigar naby Çatalhöyük. Soos alle Turkse mans is hy nie baie lank nie, ek sou hom beslis op 'n dieet gesit het as hy onder my dak gewoon het! Wat érg besonders aan die huise in Çatalhöyük is, is dat 'n mens deur hulle dakke klim om hulle binne te gaan. Die dakke vorm dan sommer die strate van die stad! Alim wys ons daarop dat dit tradisie is om die huise met beeldhouwerke en simboolryke muurskilderye te versier. Ek is dadelik opgewonde en wil sommer terstond so 'n besonderse huis koop.
"Hokaai, Kristine!" keer Boudewijn. "Weet jy wat kos so 'n huis?"
"Maklik in die omtrek van 10 000 000 NAD! Is ek reg, Alim?"
"U is, Efendi," sê Alim onderdanig "maar daar is altyd 'n plan te beraam."
"Ja?" vra ek opgewonde.
"U kan byvoorbeeld meer as een lening by die bank aangaan."
"So nooit as te nimmer nie!" sê Boudewijn beslis.
"Maar Boudie," begin ek flikflooi, "dis dan so verskriklik mooi!"
"Kristine, ons was nog nooit miljoenêrs nie en ons sal ook nooit wees nie, in geen valuta ter wêreld nie. Ek sê jou wat, kom ek stuur 'n e-pos vir koning Arthur en vra of ons nie 'n bietjie vir hulle kan kom kuier nie!"
"Het jy dan sy e-posadres?"
"Ja, op my selfoon. Wag, hier is dit: [email protected]. Ek stuur sommer van my selfoon af."
'n Rukkie later kom Boudewijn by my en sê koning Arthur sê dis alles in die haak, ons kan kom kuier.
"Hy sê daar is oorgenoeg plek vir ons om lekker om die ronde tafel te kuier, want al sy ridders is weg op 'n kruistog. Hulle soek na 'n swewende skaakbord. Daar is dus genoeg slaapplek ook. Dit sal net ek, jy, hy en Guinevere wees."
"Guinevere? Is hulle dan nog getroud? Laas het ek gehoor sy het Arthur met Lancelot verkul!"
"Nee Liefie, jy dink aan die fliek met Sean Connery en Julia Ormond! Arthur en Guinevere is steeds gelukkig getroud. Jy moenie flieks en realiteit met mekaar verwar nie. Dis 'n geweldige literêre sonde!"
Toe ons met die helikopter op die dak van Kasteel Camelot land, ontmoet koning Arthur en so 'n eienaardige langerige man ons. Hy het 'n lang wit baard en hy is in een of ander lang kleed geklee wat só erg blink dat 'n mens byna nie na hom kan kyk nie, want jou oë kry seer.
"Boudie," fluister ek, "wie's dit? Hy lyk dan so kwaai!"
"Kan ek julle voorstel aan Merlyn?" sê koning Arthur hoflik.
"O, die towenaar?" sê ek onmiddellik, maar ek word terstond hoflik deur Arthur oor die vingers getik.
"Merlyn is nie 'n towenaar nie; hy beskik wel oor bonatuurlike kragte."
Ek wou nog uitvind presies wátter bonatuurlike kragte, maar Boudewijn wat my heeltemal te goed na my sin ken, het sy kop vir my geskud sodat ek maar laat vaar het om uit te vind.
Tydens ons laaste kuieraand om die ronde tafel in Camelot, vra Arthur: "Waar is julle volgende bestemming?"
"Ag Arthur, ons soek steeds na 'n geskikte huis, en ons het baie goeie dinge oor die dorp Stratford-upon-Avon gehoor. Ek het al foto's van die plek gesien. Dis prentjiemooi daar. En weet jy wat? 'n Beroemde man met die naam William Shakespeare bly daar. Hy is 'n dramaturg en glo skatryk. Hy het 'n reusehuis daar wat hy 'new Place' noem. Ek hoop net hy is daar wanneer ons daar kom, want hy is dikwels in Londen," borduur Boudewijn entoesiasties voort.
Hy is só entoesiasties dat hy nie meer dink wat hy sê nie.
"Ek het ook liéflike foto's van sy vrou gesien. Ek wonder of Leonardo da Vinci dalk die foto's geneem het? Sy's alte fraai, al is sy heelwat ouer as William. Anne Hathaway. Soos die pragtige aktrise, jy weet? Ek wonder of hulle nie dalk familie van mekaar is nie aangesien hulle enerse name het."
Maar nou het Boudewijn darem te ver gegaan.
"Ja," antwoord ek katterig. "Ek het foto's van William-hulle se troue gesien. Dit was 'n moet-troue. Dekselse skande! Ek het ook in die skindertydskrifte gelees dat hy Anne verkul wanneer hy daar in Londen is!"
Boudewijn kom terug aarde toe, en die landing is nie sag nie.
"Regtig, Darling?" Hy spreek my altyd as "Darling" aan as hy weet hy is nou so diep in die sop dat hy binnekort lewensredders nodig gaan hê om hom daaruit te kry as hy nie vinnig 'n plan maak om weer in my goeie boekies te kom nie.
"Maar natuurlik, Darling, juffrou Kosmos is nie eens náástenby so mooi soos jy nie. Van albei die Anne Hathaways praat ek dus nie eens nie!"
Hoe het die helde nie geval nie!
Die volgende dag verlaat ons Avalon per plesierboot na Stratford-upon-Avon. Boudewijn was in vervoering oor die plek, maar ek het nie veel daarvan gehou nie. Buitendien was meester William al wéér in Londen, besig met een of ander professionele taak, hoewel ek ernstig vermoed het dat hy professioneel besig was om sy arme vrou te verkul!
"Nee wat Boudewijn, hier wil ek so wrintie nie wortelskiet nie!"
"Nou wat van Rome met die ornate geboue? Ons kan 'n vreeslike mooi huis daar kry!"
"Jy bedoel daai oordoende goed wat soos oorversierde troukoeke lyk? So nooit as te nimmer nie!"
"Nou waar wil jy dan bly?"
"Boudie, ek het nou die nag so 'n helder droom gehad oor die huis waarin ek graag sal wil bly. Jy ka' ma' sê dit was 'n visioen. Ek kan vir jou 'n prentjie daarvan teken!"
"Nou vertel vir my hoe jou droomhuis moet lyk!"
"My droomhuis word 'n 'kontemporêre huis' genoem. Dis hoe 'n mens 'n huis van die 21ste eeu noem, sê die argitektuurtydskrifte. My huis word van natuurlike en duursame materiaal gebou en dit moet getuig van individualisme – mý individualisme. Daar is skoon, klassieke lyne in die huis en oop ruimtes. Die oulike van dié plan is dat hy basies is, 'n mens kan dus daarmee speel en dit daarom aanpas by jou smaak."
"En op watter dorp wil jy nogal dié droomhuis van jou laat bou?"
"Op Kangomita. Dis so 'n ou posseël dorpie, maar ek lees alles is goedkoop daar – ek lees ook die mense sê jy moet net uit die Raps-koswinkel bly, want dié is glo peperduur. Ek wil daar gaan bly omdat dit goedkoop is daar en ek my droomhuis dus goedkoop sal kan bou."
"Wie se geld gaan jy gebruik om jou droomhuis te bou?" vra Boudewijn met geligte wenkbroue.
"Joune, natuurlik! Jy het sekerlik nie gedink ek gaan mýne gebruik nie, het jy?" vra ek met my allermooiste glimlag.