Waarvan is Franse medewerkers spesifiek beskuldig ná die bevryding van Frankryk in die Tweede Wêreldoorlog? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek het die titel van 'n boek, 'France: The Tragic Years, 1939-1947' van Sisley Huddleston, gevind wat my vreemd gevind het, aangesien ek vermoed het dat Frankryk se tragedie met die terugtrekking van die Duitsers in 1944 geëindig het. op Amazon en onder die ondertitel "An Eyewitness Account of War, Occupation and Liberation" gesien dat die skrywer die bevryding as deel van Frankryk se tragedie beskou het en dat dit drie jaar geduur het. (Terloops, Amazon het dit as 'n "Mass Market Paperback" vir slegs $ 973,90 plus $ 3,99 gestuur, 'n prys wat klaarblyklik nie koper ontmoedig het as "Nog net 1 op voorraad - bestel binnekort".)
Sisley Huddleston was 'n joernalis wat oor Frankryk geskryf het vir linkse of linksgesinde Amerikaanse tydskrifte. Hy was 'n lewenslange Francofiel met drie ander boeke wat op Amazon verskyn het, Die Europeans: Studies of foreign faces, gepubliseer 1924, Articles De Paris A Book of Essays, gepubliseer 1928, en Between the Hills: A Normandy Pastoral, gepubliseer 1931. Blykbaar, tydens die bevryding het hy en sy vrou skaars aan die teregstelling ontsnap. Sy ooggetuieverslag oor die oorlog in Frankryk is in 1955 gepubliseer.
Vermoedelik sou 'n teregstelling tydens die bevryding gewees het vir samewerking met die Nazi's, maar omtrent die enigste ding wat ek uit die geskiedenissklas onthou het oor die behandeling van medewerkers in Frankryk, het te doen gehad met vroue en met geskeerde koppe. Teregstellings is heeltemal 'n ander ding.
'Samewerking' is 'n uiters vae, buigsame term. Watter spesifieke aanklagte is gemaak teen Franse burgers wat gekwalifiseer het as samewerking of bewys van samewerking? Was daar inkriminerende optrede, soos deelname aan 'n sekere Nazi -verkrygingsprogram, byvoorbeeld, wat as bewys van samewerking gebruik is? Of was dit soos die Bolsjewistiese "vyand van die mense", wat geen bewys van 'n besondere skuldige handeling van die beskuldigde nodig gehad het om teregstelling te regverdig nie?
Volgens Wikipedia, die skrywer van die boek, was Sisley Huddleston nie, soos u beweer het, ''n Amerikaanse joernalis en frankofiel' nie, maar eerder 'n voormalige Britse onderwerp wat Franse burgerskap in Vichy Frankryk geneem het en artikels geskryf het wat simpatiek was vir die Vichy -bewind (blykbaar, as u belangstel (en as u 'n intekening het), kan u 'n voorbeeld in Time Magazine, 20 Desember 1943, lees).
Hy is in Oktober 1944 deur die Franse owerheid gearresteer op aanklag van verraad, en as 'n Vichy -medewerker deur die Free French in die tronk gegooi.. Dit laat natuurlik vrae ontstaan ​​oor die vraag of Huddleston as 'n onpartydige waarnemer beskou kan word, maar dit beantwoord waarskynlik ook u vraag.
Waarvan is Franse medewerkers spesifiek beskuldig ná die bevryding van Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog?
Die figuur wat Huddleston gee in sy boek France: The Tragic Years, 1939-1947:
"... altesaam ten minste honderdduisend mense, mans, vroue en selfs kinders - vermoor"
is aan die bokant van die reeks in die Wikipedia-artikel oor die nastrewing van Nazi-medewerkers in Frankryk. Dit is miskien nie verbasend nie, want die bron vir die hoër syfer is Huddleston self. Die artikel merk eenvoudig daarop dat:
Betroubare statistieke oor die dodetal bestaan ​​nie.
Julian Jackson gee 'n skatting van ongeveer 10 500, waarvan ongeveer 1,500 amptelike teregstellings was, en die res buite-geregtelike moorde was (sien hieronder).
In die Wikipedia -artikel word opgemerk dat eise vir die aantal vermoorde medewerkers gewissel het van ongeveer 10 500 tot 105 000. Meer onlangse studies (gebaseer op kontemporêre verslae deur polisieprefekte) neig na die laer syfer. In beide gevalle was relatief min van hierdie moorde amptelike, wetlik gesanksioneerde, teregstellings. Die meerderheid was buite-geregtelike moorde (tydens die suiwering).
Vir die wetlik gesanksioneerde teregstellings haal die artikel Julian Jackson se boek 2001, France: The Dark Years, 1940-1944, soos volg aan:
"Die howe het ongeveer 6 760 doodsvonnisse uitgespreek, 3 910 in absentia en 2 853 in die teenwoordigheid van die beskuldigde. Van hierdie 2 853 is 73 persent deur De Gaulle pendel en 767 uitgevoer. Boonop is ongeveer 770 teregstellings deur die militêre tribunale gelas. Die totale aantal mense wat voor en na die bevryding tereggestel is, was dus ongeveer 10 500, insluitend die wat in die suiwering"
Daar was dus iets soos 1,500 - 1,600 regsuitvoerings, alles het gevolg op die regte proses. Die hooggeregshof, howe en militêre tribunale sou bewyse van spesifieke verraadverhoor gehoor het voordat 'n uitspraak gelewer is.
Vir die res - die buite -geregtelike moorde - was die beskuldiging vermoedelik bloot dat hulle medewerkers was, en dat die regter, jurie en teregstellers mense was wat hulle ken.
Natuurlik is dit waar dat, soos u opgemerk het,
'Samewerking' is 'n uiters vae, buigsame term.
Daar was beslis 'grade' van samewerking. Slegs die ernstigste sake is deur die howe beskou as 'n misdryf (dws verraad). Dit is die gevalle hierbo beskryf en behandel deur die hooggeregshof, howe en militêre tribunale.
Kleiner dade van 'onpatriotiese gedrag' wat ons ook sou kon oorweeg om onder die sambreel van 'samewerking' te val, was baie meer, en - as dit amptelik behandel is - het dit onder die jurisdiksie van burgerlike howe geval (hoewel hierdie dade beslis nie oorweeg is nie kapitaalmisdrywe wees). Soos Julian Jackson sê:
... Burgerlike howe (chambres civiques) behandel minder ernstige gevalle van onpatriotiese gedrag wat nie tegnies misdade was nie, maar wat gestraf kan word degradation nationale, die verlies aan burgerregte.
Maar weereens was baie meer gevalle van hierdie soort samewerking op lae vlak die doelwitte van mob-justice tydens die suiwering. Dit sluit die voorbeelde in wat u uit u geskiedenissklasse onthou, waar vroue wat met Duitse soldate gebroed het, hul koppe laat skeer het (en nog erger).
Danksy die skakel wat deur 'n ander gebruiker geplaas is, kon ek dele van die betrokke boek aflaai en lees-Frankryk: The Tragic Years, 1939-1947 deur Sisly Huddleston, 'n vooraanstaande joernalis, met stukke stukke in The Atlantic Monthly, The Nation, en The New Republic onder sy riem en 'n wêreld eksklusiewe onderhoud met die Britse premier Lloyd George tydens die Vredeskonferensie van Parys onder sy naam. Benewens sy joernalistieke sukses, het hy dertig boeke (!) Oor Frankryk gepubliseer en die Amerikaanse ambassadeur William Bullitt as 'n goeie vriend beskou.
Huddleston skryf net na die oorlog en as ooggetuie,
"Na raming het 20 000 mense hul lewens verloor tydens die bewind van terreur; dat 18 000 in die skrikwekkende slaghuis wat gevolg het op die oorlog en opstand van 1870-1871. Die Amerikaanse dienste het die syfers van" summiere teregstellings "in Frankryk in die eerste maande van die bevryding op 80 000. 'n Voormalige Franse minister het die syfer later op 105,000 gestel.
Die minister was M. Adrien Tixier, 'n sosialis, wat in Maart 1945, toe hy minister van binnelandse sake was en daarom vermoedelik op hoogte was van die feite, aan 'kolonel Passy', een van die hoofagente van De Gaulle, gesê het dat Augustus 1944 tot Maart 1945 was daar 105 000 teregstellings. Die stelling word gereeld gemaak: daar kan min twyfel bestaan ​​dat dit te goeder trou herhaal is; en natuurlik is die teregstellings deur die minister sowel as deur die kolonel as betreurenswaardig beskou. Dat daar baie teregstellings voor en na hierdie datums was, is 'n kwessie van openbare bekendheid.
Daar kan ook op gelet word dat die Sentrale Komitee van die Weerstand in Algiers op 15 Oktober 1943 'n omsendbrief aan die metropolitaanse groepe gerig het, met die oog op die opstand tussen die vertrek van die Duitsers en die aankoms van die Anglo-Anerikaanse magte, dus " waarborg die revolusionêre onderdrukking van die verraaiers binne 'n paar uur, in ooreenstemming met die wettige strewe van weerwraak van die verset, "en" verlam die gesindhede van die Vichy -administrasie. " Die uitskakeling van alle amptenare moet 'deur gesag' geskied. Hierdie bevel beperk die rewolusie tot '' 'n paar uur '' en die tyd waarin vergelding geneem moet word, Vichy gelikwideer word en die funksionarisse uitgeskakel word, was van korte duur. Dit is egter duidelik dat so 'n operasie skaars so vinnig uitgevoer kon word.
Soos die polisie se rekords toon, was daar later nog sporadiese moorde ...
Die "Sentrale Komitee" het spesifiek die massa-teregstellings beplan vir die tyd tussen die terugtrekking van die Duitsers en die aankoms van die Anglo-Amerikaners. Hierdie moorde sou uitdruklik buite-geregtelik wees, wat beteken dat geen spesifieke aanklag nodig was nie. Geen bewys van enige onskuldige daad was nodig nie.
In die boek beskryf hy dan watter brutale en afskuwelike vorm die slagting aanneem.
Die hele ding ruik na Bolsjewisme, wat Huddleston dit inderdaad in die toewydingsbrief aan die begin van die boek aan die voormalige ambassadeur Bullitt noem:
My Beste Bill:
Meer as dertig jaar het verloop sedert u my bedankingsbrief vir my in Parys voorgelees het uit die Amerikaanse Vredesdelegasie, en sedertdien het alles wat gebeur het u protes teen 'n Verdrag geregverdig wat 'n verraad van ons hoop was, 'n verwerping van ons beginsels , en 'n frustrasie van die doel waarvoor ons die Eerste Wêreldoorlog geveg het. Ons het albei besef dat die staatsmanne van Versailles die mensdom tot 'n toekomstige bloedige kragproef gedoem het.
Ons vriendskap, wat nog nooit gewankel het van daardie verre dae toe u standpunt ingeneem het vir die waarheid in diplomasie nie, is sterker as ooit in die donker era waarin die onbekwaamheid en die verderflike onwaarhede van die afgelope dekade dreig om die mensdom te oorweldig.
Meer afgryslik as dwase en foute is leuenagtige legendes. Dit sou moontlik wees om foute reg te stel, hoe verdoemend dit ook al was, as ons die moed gehad het om dit te erken. Ons verkies gemaklike leuens, noodlottige hulpmiddels, blinde propaganda; en ons word versteur deur getuienis wat die konvensionele opvattings ontstel.
In ons korrespondensie merk u op dat daar 'min van ons oor is wat 'n begrip het van die hele gang van gebeure sedert 1914', toe sir Edward Gray traag waarneem: 'Die lampe gaan oor die hele Europa uit; ons sal dit nie sien brand nie weer in ons tyd. " 'N Slegte vrede het uitgeloop op 'n Tweede Wêreldoorlog, en 'n slegte gevoerde Tweede Wêreldoorlog lei ons na 'n derde wêreldoorlog, met die vooruitsig dat Bolsjewisme op die ruïnes van ons beskawing sal seëvier.
U is goed genoeg om my ''n ou vriend te noem wat altyd reg was'. Ek was helaas verkeerd, maar ek het ten minste probeer om duidelik te sien en die duidelike feite te stel.
My geboorte in Engeland, my twintig jaar van samewerking met Amerika en byna 'n leeftyd in Frankryk, het my nie heeltemal Engels of Amerikaans of Frans gemaak nie, maar iets van al drie. Uit my uitkykpunt het ek, bygestaan ​​deur veertig jaar se opleiding in diplomatieke aangeleenthede, nie net die heroïese pogings dopgehou nie, maar ook die foute wat ongerealiseer is in Washington of Londen, in ons stryd teen die bose magte wat dreig om ons te verslaaf.
My posisie is uniek; my waarnemingspos het my in staat gestel om met 'n mate van losbandigheid aan te kyk, hoewel ek dikwels in die hart van dinge was; en dit is my plig om die vreemde fiksies wat al ons opvattings vervals, te weerlê. Ek was in Frankryk getuie van die burgeroorlog en die rewolusie waaraan ons steeds weier om hul regte name te gee, en die gevolge van die verstommende wanberekening van die staatsmanne, Franse, Engelse en Amerikaanse.
Nadat ons hopeloos Europa verbrysel het, word ons nou meegedeel dat die dringende taak is om Europa te skep. Maar Europa het bestaan ​​voor 1914, toe ek kon reis waar ek wou sonder paspoort, sonder toestemming, sonder formaliteit. Selfs na 1918 het Europa nog geleef, en ek kon die skouspel van gelukkige en welvarende lande geniet. Vandag, waar is die ou Europa? Baie daarvan is agter 'n ystergordyn en is vir ons verlore. Die res leef in vrees, onderhewig aan ontelbare beperkings, arm en afhanklik van liefdadigheid.
Nadat ons elke hindernis vir die kommunisme verbreek het, die land na die land verdeel het, die gevoel van geregtigheid en medelye afgeskaf het, wag ons, onvoldoende verdedig, op die koms van die polisiestaat, met die belofte van 'n nuwe bevryding wanneer die kontinent 'n begraafplaas word .
Ek probeer nog 'n laaste diens lewer, en ek is versterk deur u naam op die voorgrond te plaas in 'n werk wat nie geïnspireer is deur haat (dodeliker as die atoombom) nie, maar deur die liefde van ons medemens wat ons alleen kan red.
Net soos dit al byna 30 jaar in Rusland aan die gang was, waar niks meer spesifiek as 'n aanklag van 'vyand van die mense' deur die Bolsjewistiese monsters uitgevoer moes word nie, was niks meer spesifiek as 'n beskuldiging van 'verraaier' nodig nie om jouself die slagoffer van die Bolsjewiste in Frankryk te vind.
Hier is Huddleston se verslag van sy arrestasie, wat slegs my gevolgtrekking in die vorige paragraaf versterk.
Ek praat nie uit hoorsê nie, maar uit die eerste hand. 'N Hele maand na die landing, is ek ook gearresteer deur 'n groep mense met masjiengewere wat so verward lyk; en die volgende dag is my vrou gearresteer en my huis en besittings gesekwestreer. Niemand het op enige tydstip 'n lasbrief onderteken nie, geen beskuldiging is gemaak nie, daar was nie eens 'n 'administratiewe bevel' nie. Dit was net asof iemand op enige voorwendsel en sonder voorwendsel iemand kon arresteer. Ek is nie spyt oor hierdie voorval wat deur die tussenkoms van die verteenwoordigers van generaal Eisenhower en die Britse ambassadeur beëindig is nie; en generaal de Benouville, waarnemend vir generaal De Gaulle, het my ook te hulp gesnel. Ek was gelukkig om hooggeplaaste vriende te hê; sonder hulle sou ek dalk sleg gevaar het.
Ek ken die private redes wat hierdie poging bepaal het-daar was beslis geen openbare redes nie-en dit was inderdaad veragtelik. My aktiwiteite, soos tydens die oorlog, was daarop gemik om die Britse owerhede in te lig oor die situasie in Frankryk, en ek het groot risiko's geloop. Ek stel nie voor om oor hulle te praat nie, maar beslis moes hulle hulself by die Resistante geprys het. Om enige kwaadwillige misverstand te voorkom, wil ek byvoeg dat ek, nie tevrede met ons vrylating, met gepaste verskonings nie, my plig geag het om 'n aksie vir arbitrêre en onwettige aanhouding voor die hoogste tribunaal in Frankryk te begin-die Conseil d'Etat, een van die paar liggame wat 'n regterlike gees in die tragiese jare behou het. Die regeringswoordvoerder het die fout erken, en die hof veroordeel in die onomwonde terme die 'growwe fout' wat deur sy 'agente' begaan is. Die administrasie is gelas om my en my vrou aansienlike skade te betaal. Dit sal dus gesien word dat ek persoonlik min het om oor te kla, en ek het ook nie die kleinste wrok nie. Inteendeel, ek bring hulde aan die onpartydigheid en regverdigheid van gewone Franse geregtigheid. Dat ek so goed moes afkom, kan my egter nie verblind vir die verskriklike ongeregtighede van die 'uitsonderlike' prosedure nie. Ek was gelukkig, maar duisende slagoffers kon nie op regstelling hoop nie.
Copyright 2022 \ Waarvan is Franse medewerkers spesifiek beskuldig ná die bevryding van Frankryk in die Tweede Wêreldoorlog?...