Eliza Meiring was 'n beeldskone meisie wat in die middeljare van die 18de eeu op die plaas Clovelly in die Hexriviervallei gewoon het. Om ontslae te raak van al die ongewenste mans wat by haar wou kuier, het sy gesê dat sy dit slegs sou oorweeg om te trou met die man wat 'n skaars disa uit die onherbergsame dele van die Matroosberg vir haar bring. 'n Vriend, vir wie sy baie lief was, het besluit om haar met die disa te verras en hom in die berg doodgeval. Eliza het haar verstand verloor en moes in die solder van die huis toegesluit word. Sy het haar voorletters en 1768 op die vensterbank uitgekrap. Een nag het sy die deur oopgekry en haar van die trappe af doodgeval. Daar word vertel dat 'n hartseer heks nog soms op 'n donker nag in die Matroosberg ronddwaal. Dis 'n ware verhaal en die plaas Clovelly met die opstal en solderkamer waarin Eliza Meiring toegesluit was, bestaan nog. 'n Ander weergawe van die gebeure is dat sy deur venster gespring en haar toe doodgeval het.
Pieter W. Grobbelaar se oorvertelling (1968) belig ook hierdie sy waar die hoogmoed letterlik tot 'n val kom. Nie alleen sterf die geliefde, hierdie keer genaamd Filip, op die berghange nie, maar ook die meisie, genaamd Elise. Maar in hierdie weergawe kom sy te hore van Filip se dood en gaan hom onmiddellik soek; en daar, waar sy die geknakte blomsteel sien en die spore van Filip se val, sak sy met 'n sug op die plek in mekaar en die afgrond gryp haar net soos hy Filip gegryp het. Die onbetrokke publiek is ook glad nie geraak deur die tragiek wat afgespeel het nie, maar geniet skynbaar 'n tikkie leedvermaak oor die lotsbeslissing - dat Elise met die dood gestraf is vir haar hoogmoed was haar "verdiende loon", want sy het immers "'n jong man se lewe gekos." Ook in hierdie verhaal dwaal sy elke maanlignag rond op soek na haar geliefde, al roepend ("haar geroep 'n suggie wind"), al sal sy hom nooit vind nie.
Pieter W. Grobbelaar doen 'n uitvoerige ondersoek in sy vaktydskrifartikel in die Tydskrif vir Letterkunde (1991).
Die verhaal word die eerste maal opgeteken in die onderwysersblad De Unie deur die skrywer D'Arbez, in die jaar 1914. Die verhaal se naam is "De rode bloem".
In die eerste weergawe speel die verhaalgebeure in 1720 af op die plaas Bellevue (Schoongezicht), die dogter ter sprake is ene Estelle (wat so 'n mooi meisie geword het dat die kêrels haar La Belle Enchanteresse (Die skone heks, die betowerende vrou, die bekoorlike towenares) genoem het), die dogter van 'n boer genaamd Etienne de Savoye, moontlik die enigste seun van die Hugenoot Jacques de Savoye. Charles du Pré, ook uit die Hugenotegeslag, word na die rotspunt (bekend as 'La roche du Soleil', of 'De Zonnenklip') gewys en Estelle vra dat hy vir haar die rooi blom moet pluk en terugbring, "en ik zal je vrouw worden." Charles klim die berg uit, lê met sy maag te ver vooroor om die blom te pluk en tuimel na benede. En sterf. 'n Skaapwagter bring die tyding aan boer Etienne de Savoye en hulle gaan haal die liggaam. Hy kon slegs aan sy klere uitgeken word - sy kop was onherkenbaar verbrysel. Maar in sy regterhand hou hy steeds die rooi blom vas - die "disa grandiflora" [wat eintlik disa uniflora moet wees]. Toe Estelle die lyk aanskou, raak sy van haar sinne af. Op die bed lê sy maer en uitgeteer - en op 'n helder nag glip sy by die kamer uit (verby haar slapende oppasster), klim self die berg uit en spring na haar dood, presies waar die jongman afgeval het. Die verteller voer aan die drie keer in sy lewe wat hy wel tydens 'n helder maanlignag te voet deur die Heksrivierkloof gestap het, was dit asof daar op La roche du Soleil 'n wit verskynsel was wat die vorm aangeneem het van 'n vroulike gedaante.
Twee jaar later kom die tweede weergawe in Die Brandwag, maar hierdie keer verander die name. D'Arbez het nou 'n informant, ene oom Jan Naudé (wat hierdie verhaal weer by sy oupa gehoor het, wat dit weer by sy oupa gehoor het, wat die eerste seun van die stamvader Naudé was - en toevallig die 'Schone Heks' goed geken het. Want hy was een van haar vryers!). Die vader in die verhaal is nou Pierre de Savoye, die dogter is Elise, die jongkêrel nou Philippe Durand, die seun van Jean Durand, ook 'n Hugenoot. Die verhaalgebeure vind nou in 1703 plaas. Die rotspunt is in die Matroosberg. Die spook is hierdie keer slegs "aan weinig mense beschoren".
Grobbelaar voer aan hierdie weergawe is darem te dik vir 'n daalder. Die werklike Hugenoot De Savoye se voornaam was nie Pierre nie, maar wel Jacques. Geen kind se naam was Elise nie. Sy plase was in Simonsberg en die Wagenmakersvallei, maar nooit in die Hexriviervallei nie. In 1712 keer hy en sy vrou terug na Europa. Aan die manlike kant het die familie in Suid-Afrika heeltemal uitgesterf. Die informant, Naudé, is waarskynlik 'n skepping van D'Arbez, want eers in 1718 sit die stamvader Naudé voet aan wal in Suid-Afrika.
Lawrence G. Green kry 'n ander oorsprong (die bron vermoedelik 'n koerantartikel uit 1926): Die vader se naam is J.H. Meiring, die dogter se naam is Eliza, die plaas is Buffelskraal. Die naam van die kêrel is onbekend. Hierdie keer speel die verhaal af in die 1760's, want nou word "E.M." en die jaartal "1768" op een van die ruite van die kamervensters uitgekrap. Die ruit het egter teen die 1950's gebreek.
'n Stellenbosse student van die Departement Afrikaanse Kultuurgeskiedenis teken 'n soortgelyke verhaal op in 1973, maar hierdie keer word die nadruk geplaas op die spookkamer self, op die plaas Clovelly, voorheen Buffelskraal, wat aan die voet van die Matroosberg in die De Doorns-omgewing in 1767 opgerig is. Die spokery vind nou ook in die huis plaas, en nie alleen op die berg nie. In 1979 sê die inwoners op die plaas (egpaar Hill) hulle is bewus van die legende, maar het self nog niks gewaar nie.
Bestaan die uitkrapsels wel, en spesifiek op die plaas, behoort die plaas egter sedert 1750 aan Pieter Hugo. Hy is in 1752 oorlede, en die plaas is aan sy seun Jacobus Hugo (1737-1769) bemaak. Die twee huise is in sy tyd gebou: sy moeder het nog jong kinders gehad en is nie weer getroud nie.
Grobbelaar vermoed die sogenaamde "Heks van Hexrivier" was 'n nooi Johanna Elizabeth Meiring en die jongkêrel Philip de Vos; en dat die voorval circa 1840 plaasgevind het. In hierdie geval het De Vos op die plaas gebly, en nie die meisie nie. Hy vermoed ook dit was 'n doodgewone bergklimongeluk "waaromheen die volksverbeelding voortgeborduur het."
Hoe die edelweiss-vertelling dan in Suid-Afrika in omloop gekom het? Dis onwaarskynlik dat dit spontaan in die volksmond ontstaan het, want die volksmens skep gewoonlik nie nuwe volkskultuur teen die agtergrond van ’n vreemde kultuurbodem nie. Ongetwyfeld het die een of ander skrywer iewers van die edelweiss gelees, die verhaal van die heks van Hexrivier geken, ’n nuwe verhaal geskep en dit in die een of ander koerant, tydskrif of boek (aan my onbekend) gepubliseer, van waar dit versprei het.
Grobbelaar wys ook op 'n ooreenkoms met 'n ander verhaal uit Ladismith (Kaap), by Prins-se-krans (of Prinsrivier, of Prinsrivierpoort) waar 'n kleurling-jongman heuningkoeke sou uithaal vir sy geliefde (om haar as sy vrou te wen), hoog teen 'n krans op. Onder die gewig van die heuningkoeke breek die een houtpen af. Ook hy val, en breek sy nek. Jare later het die houtpenne nog in die skeure van die krans bly vassteek waarteen hy opgeklim het. Ook by daardie poort het dit glo gespook.
Die legende as bron vir die pleknaamgewing word egter ook nie heeltemal uitgesluit nie, hoewel dit wil blyk dat die naam eerder 'n leenvertaling is, gebou op 'n ouer substratum Boesmanbegrip (wat noue raakpunte toon met verskeie ander nabygeleë dialekte), en daardeur die ou betekenis min of meer bewaar het. In Dictionary of Southern African place names (2014) staan daar onder die naam Hexrivier: