Boekbespreking: Westerse oorlogvoering in die era van die kruistogte 1000 - 1300 - Boekresensies - 2022
Boekbespreking: Westerse oorlogvoering in die era van die kruistogte 1000 - 1300
Westerse oorlogvoering in die era van die kruistogte 1000 - 1300
Deur John France
UCL Press, 1999
Resensie deur Dana Cushing
'N Opsomming van militêre toerusting, taktiek en opdragte wat in die Wes-Europese invloedsfeer gedurende die periode 1000 tot 1300 gebruik is, is my mening dat die boek van John France sowel 'n goeie opsomming bied as 'n positiewe bydrae tot die Middeleeuse militêre geleerdheid tot op hede.
Gedurende die boek word die leser herinner aan die vier sleutelfaktore wat volgens Frankryk die grootste invloed gehad het op die oorlog gedurende die hoë Middeleeue. Hierdie vier elemente word deur die hele boek beklemtoon en uitgewerk. Eerstens het die grondgebied van die Middeleeuse ekonomie nie net territoriale verowering tot die doel van Middeleeuse veldtogte gemaak nie, maar ook die middele en vergoeding vir oorlogvoering gemaak. Tweedens, die beperkte bereik en inkonsekwente vermoëns van Middeleeuse owerhede - veral die webbe of die mouvances van trou en gesinsverhoudinge - die geleentheid vir wins en die noodsaaklikheid van selfverdediging gebied, maar het 'n samehangende en selfversekerde leër prakties onmoontlik gemaak vir enige bevelvoerder. Derdens het die oorheersing van verdedigingstegnologie beteken dat oorlog gefokus was op die vesting van die land en die liggaam; dus is kastele en wapenrusting die belangrikste bekommernisse van die tydperk. Laastens het die ekologie van Wes-Europa die styl van oorlog gedikteer, wat die seisoen, omvang en taktiek van die bevelvoerder beperk het.
By die lees van die boek het ek verskeie nette gevind wat ek nou gaan kies. Eers gaan ek oor wapens en wapenrusting, dan met die perd, dan met die swaardsmede en uiteindelik met taktiese verandering.
Eerstens kan 'n mens sê dat die vroeë swaarde van Frankryk (p. 22) 'n bietjie te wense oorgelaat het. Hy noem beide die gegroefde swaardtipe en die tipe swaard met die verhoogde rif, maar slaag nie daarin om die leser te waarsku dat hierdie kenmerke nie bloot die nuuskierigheid van die swaardkonstruksie was nie, maar dat beide groef en rif ontwerp is om die lem krag te gee. Ook stem ek nie saam met die stelling van Frankryk dat die vroeë valkie:
... moes baie ongemaklik gewees het om te hanteer, en dit is miskien die rede waarom sommige vroeë voorbeelde tweehandig lyk, en ander het 'n spesiale handvatsel. (bl. 22/3)
In plaas daarvan veronderstel ek dat die bewysmetodes om die wapen te gebruik nie 'n reaksie is nie op ongemaklikheid nie, maar op die gewig van die wapen wat dit moeilik sou maak om regop te bly met behulp van die krag van 'n enkele pols. Die tweehandige en spesiale handvatsels sou dus 'n poging gewees het tot tegnologiese aanpassing aan 'n spesifieke eienskap van 'n nuwe en dus onpraktiseerde wapenvorm. Ek het ook gevoel dat sy bespreking van die skild (p. 20) op drie punte yl en misleidend was: a) hy noem nie die sogenaamde "verwarmer" -vorm van die skild wat teen die einde van hierdie periode ontwikkel het nie; b) hy skryf slegs dat die skilde van hout was, en dus nie die multiplex-laminaat en leerbedekking uitgewerk het wat noodsaaklik was vir die uithouvermoë van die skild in die geveg nie, omdat 'n gewone houtskild gekap sou word en feitlik onmiddellik op die veld verbrysel sou word; en c) hy skryf dat die skild slegs funksioneel was om direkte houe te voorkom, en natuurlik die beskermingswaarde van die skild as 'n skuiling tydens salvo's van pyle en ander missiele geïgnoreer het.
Derdens, ook in hierdie hoofstuk, bespreek Frankryk die strydros (bl. 23/4), maar laat nie na om te noem dat die gewone ridder van die ridder 'n eenvoudige perd sou wees nie. Dit is my begrip dat die ridder die gewone middeleeuse perd, ongewapen, sou gery het, terwyl die sterker, langer oorlogsperd waarskynlik met goedere gelaai sou wees; tydens die geveg sou die gewone perd in die kamp agtergelaat word, terwyl die nou gepantserde ridder vir die duur van die geveg op die swaar laaier gery het. Gegewe die belangrikheid van die perd vir die definisie van ridder, dink ek hierdie verval met betrekking tot sy stal is 'n belangrike weglating.
Vierdens stem ek in sy derde hoofstuk heeltemal saam met Frans se bespreking van die middeleeuse samelewing se metallurgie. Ek sou egter ook bygevoeg het, alhoewel miskien as 'n voetnoot vir die nuuskieriges, dat baie van die hoë koolstofstaal-swaarde uit die Middeleeue - veral bekende swaarde met die naam, soos dié van koning Arthur, Karel die Grote - dikwels gesê is van staal van meteore gemaak word.
In die vyfde plek het Frances vroeg reeds gesê dat Wes-Europeërs '... afsonderlik onwillig was om hul oorlogstyl te verander toe hulle met ander beskawings in aanraking gekom het.' (bl. 2) Ek het hierdie stelling om drie redes ietwat verwarrend gevind. Ek is nie seker of dit 'n daadwerklike onwilligheid was om aan te pas nie, of tydgenote bloot min punt in verandering gesien het nie, of dat dit hoegenaamd kon gebeur het. In die geval van aanpassing het die Christelike ridders van Europa beslis hul manier verander toe hulle met Baltiese heidene gekonfronteer is, en oor die algemeen het die einde van die tydperk 'n verandering in taktiek gehad wat neig tot massale aanklagte. En betreffende die vraag of verandering as noodsaaklik beskou is, was die Reconquista in Iberia oor die algemeen redelik suksesvol en in die Heilige Land was daar ook 'n aanvanklike suksesperiode, wat sou dui dat gevestigde metodes werk. Verder meld Frankryk self gereeld dat die ad hoc en die seisoenale aard van die Middeleeuse leër het organisasie, wat nog te sê van taktiese en tegnologiese vooruitgang, baie moeilik gemaak. Dit is myns insiens dus nie soseer 'n werklike huiwering as 'n gebrek aan stukrag sowel as middele nie.
'N Sesde kritiek is bespreek [studente van prof Bert Hall, Toronto, 2000], naamlik dat Frankryk redelik kyk na die Mongoolse inval in Rusland. In hierdie geval sou ek vir Frankryk redeneer, omdat sy boek gerig is op Wes-Europese oorlogvoering en dat daar regtig nie veel inligting oor 'n Asiatiese inval in Oos-Europa sou wees nie. 'N Mens kan sê dat dit tegnies sou volg dat Frankryk die Baltiese gebied nie so lank moes bespreek het nie - 'n interessante en insiggewende dialoog oor 'n min bekende aspek van Kruistog. Ek wil egter argumenteer dat die beduidende Westerse verbintenis tot die voorsiening van geld, troepe en koloniste vir die gebied wel dien om dit binne die bestek van Frankryk se ondersoek te plaas.
Ten spyte van hierdie kritiek, dink ek die boek is goed geskryf en baie gesond. Ek het gedink die belangrikste punte van Frankryk is regdeur die boek goed uiteengesit. Ek het veral die gebruik van die mouvances in teenstelling met die tradisionele feodale / familiale en, die ergste van alles, die anakronistiese nasionale model van die leër. Ek het die vele besprekings van kastele en verdedigingsoorlog geniet. Ek hou ook van die oomblik-vir-oomblik-kaarte van die Slag van Bouvines. Tog was die gedeelte van John France se boek waarmee ek geweldig beïndruk was, sy openingshoofstuk. Wat my aandag en guns hier baie vasgevang het, was Frankryk se bespreking van die konsep "Vegetian warfare" in die Middeleeuse tydperk. In my eie navorsing oor Richard Lionheart se pogings aan die Derde Kruistog, het ek 'n proefskrif teëgekom wat bewys dat Vegetius se verhandeling wyd besit is en, nog belangriker, ernstig bestudeer is deur byna elke belangrike militêre leier van die tydperk. Ek was bly om te sien dat Vegetius onder die leser se aandag gebring is as 'n belangrike leermeester en baie gebruikte bron vir die Middeleeuse bevelvoerder. Dit was ook verfrissend om 'n skrywer te lees wat meer besorg was oor die daaglikse slyp van kleinskaalse oorlogvoering - soos klopjagte, verwoesting en klein beleggings - as met die meer glansryke, maar minder verteenwoordigende volskaalse gevegte van die tydperk.
Wat ander resensies van hierdie boek betref, kon ek net een resensie vind wat regtig 'n opsomming van die uitgewer is. Dit beklemtoon dat Frankryk se werk hoofsaaklik daarop gerig is om te ondersoek hoe die Europese faktore die oorlog in die Midde-Ooste beïnvloed het en gesê:
In 1095 met die aanvang van die Eerste Kruistog, het Europeërs 'n groot militêre poging tot stand gebring om die Heilige Land te red, 'n onderneming wat tot die einde van die dertiende eeu 'n kernbesigheid gebly het ... Hierdie gesaghebbende en bondige werk ondersoek die omvang van oorlogvoering in die hoë Middeleeue terwyl hulle nadink oor die samelewing wat hierdie militêre stryd opgelewer het. Die boek bring vir die eerste keer 'n magdom inligting oor onderwerpe soos ridder, militêre organisasie, wapens en vestings en oorlogvoering in die Ooste.
Ek sien die fokus van die boek egter ietwat anders. Ek dink dat Baltiese Europa 'n ewe belangrike rol speel as die Heilige Land in sy boek, en dat die algehele fokus Wes-Europese oorlogvoering in die Kruisvaardertydperk bly, eerder as spesifiek Kruisvaardersoorlogvoering.
Ten slotte beklemtoon John France se boek ekonomie, gesag, tegnologie en tegnologie as die vormende elemente van oorlogvoering in die elfde tot veertiende eeu. Sy opname bevat slegs 'n paar baie geringe detailfoute - wat verskoonbaar is gegewe die omvang van sy poging - en bied beduidende nuwe inligting aan die Engelssprekende akademikus rakende die Baltiese kruistogte, sowel as die bekendstelling van meer bekende Europese en kruistogte. in die nuwe lig van sy vierkantige teorie. Sy klem van mouvances, Vegetius en die kleinskaalse aanval is veral waardeer deur hierdie leser. Oor die algemeen voel ek dat die boek nie net insiggewend was nie, maar ook baie goed geskryf, en ek is bly dat ek dit gelees en oorweeg het.
[DANA CUSHING, TORONTO, 2000]
Frankryk, John, Western Warfare in the Age of the Crusades, 1000 - 1300 (UCL Press, London UK, 1999)
Hyland, Ann, The Medieval Warhorse From Byzantium to the Crusades (Sutton Publishing Limited, Stroud UK, 1994)
Shrader, Charles Reginald, Die eienaarskap en verspreiding van manuskripte van die De re Militari van Flavius ​​Vegetius Renatus voor die jaar 1300 (Columbia Universiteit (proefskrif), UMI, 1976)
24 Februarie 1999 hersien
Shrader, Charles Reginald, Die eienaarskap en verspreiding van manuskripte van die De re Militari van Flavius ​​Vegetius Renatus voor die jaar 1300, Columbia Universiteit (proefskrif), UMI, 1976.
Kyk die video: United Souls of Earth - March 26, 2020 (Junie 2022).
Vroeë Ierse reg, annale en rekenaarwetenskap
Dungeons, maar geen drake nie: nuwe videospeletjies wil 'n realistiese uitbeelding van die Middeleeue gee
Brou, politiek en samelewing in 'n vroeg-moderne Duitse stad - 'n gevallestudie van Görlitz in Opper-Lusatia
Keiserin Matilda en die anargie: die probleem van koninklike opvolging in die Middeleeuse Engeland
Saadia se inleiding tot Daniel: profetiese berekening van die einde van dae vs astrologiese en magiese bespiegeling
Die betekenis van die Middeleeue: Aanhangers, skrywers en nywerheid
Koninklike besoek aan lugtroepe, 19 Mei 1944
Siekte, gestremdheid en medisyne in die vroeë Middeleeuse werkswinkel aan die Universiteit van Nottingham
Matthias Corvinus en sy biblioteek
Judith's Necessary Androgyny: Representations of Gender in the Old English Judith
Copyright 2022 \ Boekbespreking: Westerse oorlogvoering in die era van die kruistogte 1000 - 1300...