Vervaag Covid-19-teenliggaampies vinniger by mans as vroue? | Magtige natuurlike
Vervaag Covid-19-teenliggaampies vinniger by mans as vroue?
In die wêreldwye poging om COVID-19 te oorkom, het baie wetenskaplike en mediese aandag gefokus op die vermoë van ons immuunstelsel om teenliggaampies te genereer. Teenliggaampies is een van die belangrikste wapens van ons liggaam teen virusse, wat geskep word om spesifieke proteïene op die oppervlak van 'n virus te herken en prosesse te begin wat die virus uiteindelik neutraliseer en verwyder.
Ons weet dit vir ander menslike koronavirusse, as die liggaam teenliggaampies daarteen skep, bied dit immuniteit. Spanne wat entstowwe teen SARS-CoV-2 ontwikkel, is dus vol vertroue dat hul entstowwe soortgelyke effektiewe reaksies teen COVID-19 kan lewer. Maar daar is nog baie om te verstaan ​​- nie die minste hoe lank hierdie entstowwe ons sal beskerm nie. Gelukkig is die wetenskap besig om die virus geleidelik in te haal, en ons begin meer te wete kom oor antilichaamreaksies daarop.
Een onverwagte bevinding is onlangs deur a Franse studie. Die navorsing (wat nog deur eweknie beoordeel moet word) het SARS-CoV-2 teenliggaampies in die bloed van hospitaalpersoneel ondersoek wat positief vir die virus getoets het en ligte simptome vertoon. Deur twee monsters van elke persoon wat 'n paar maande uitmekaar geneem is, te ontleed, kon die ondersoekers vasstel hoe vinnig teenliggaamsvlakke na infeksie vervaag, en watter faktore met hierdie afname verband hou.
Die studie het bevind dat teenliggaampies wat die SARS-CoV-2-aarproteïen herken, een van die belangrikste proteïene op die oppervlak van die virus, vinniger afgeneem het by mans as vroue. Namate hierdie vlakke gedaal het, het die liggaam ook die vermoë gehad om die virus te neutraliseer. Alhoewel die studie ook gekyk het na die effek van ouderdom en liggaamsmassa-indeks (BMI), is geen van hierdie veranderlikes geassosieer met vinniger afname in teenliggaampies nie, of is dit gekoppel aan die effek by mans.
Teenliggaampies spesifiek vir 'n ander teiken, die SARS-CoV-2-nukleokapsiedproteïen, is ook ondersoek. Hierdie teenliggaampies het ook mettertyd uit die bloed verdwyn, maar in teenstelling met die proteïen teenliggaampies, was daar geen verskil in hierdie afname tussen mans en vroue nie.
Beteken hierdie bevindinge dat immuniteit teen herinfeksie vinniger by mans verdwyn en dat vroue langer teen die virus beskerm word?
Nie noodwendig. As die data van nader beskou word, blyk dit dat daar aan die einde van die studie geen verskil was tussen die teenliggaamsvlakke by mans en vroue nie. Die vinniger afname in mans het plaasgevind omdat hul teenliggaampeil by 'n hoër beginpunt begin het. Aangesien teenliggaamsvlakke by mans ná ses maande nie laer gedaal het as dié by vroue nie, is daar geen aanduiding dat hulle minder beskerm word nie.
Die studie stel egter 'n paar interessante vrae. Ons weet dit ouer mense, mense met 'n hoër LMI en maar het 'n groter risiko vir ernstige COVID-19 en dit hoër teenliggaampies word gesien by pasiënte met erger siektes. In werklikheid het die Franse studie gerapporteer dat elk van hierdie kliniese of biologiese eienskappe kort na infeksie gekoppel was aan hoër teenliggaampeilings, wat daarop dui dat hierdie pasiënte waarskynlik aan erger infeksies gely het. Maar in teenstelling met mans in die algemeen, het die teenliggaamsvlakke by diegene met 'n hoër LMI of wat ouer was, hoog daarna gebly.
As hoër antiliggaamsvlakke langer gehou word by diegene wat 'n erger infeksie gehad het, waarom lyk dit nie by mans nie?
Die legkaart van geslagsverskille in immuniteit
Die vraag oor hoe die teenliggaampeil in die bloed gehandhaaf word, interesseer immunoloë al jare. Teenliggaampies word vervaardig deur immuunselle genaamd plasmaselle, wat weer ontwikkel uit selle wat bekend staan ​​as B limfosiete. Ons weet dat om antilichaamreaksies te hou, dit van kardinale belang is dat plasmaselle ook lank kan lewe, in 'n spesiale vorm wat bekend staan ​​as langlewende plasmaselle, of LLPC's.
Ons verstaan ​​steeds nie die kritieke faktore wat die LLPC-langlewendheid beïnvloed nie. Dit is egter waarskynlik dat die eienskappe van die LLPC's, sowel as bydraende faktore uit hul omgewing of 'n 'nis in die liggaam, hierby betrokke is. Hierdie faktore kan wel tussen mans en vroue verskil - seksverwante verskille in immuunresponse was goed beskryf voorheen.
Byvoorbeeld, vroue het meer teenliggaamproduserende B-limfosiete en maak in die algemeen meer teenliggaampies. Dit kan dus wees dat vroue as gevolg daarvan 'n effektiewer "gemete" reaksie op SARS-CoV-2 lewer, terwyl die manlike reaksie wisselvalliger is: eers ondoeltreffend, dan uiterste tydens ernstige akute infeksie, maar verdwyn vinniger sodra die infeksie word skoongemaak.
Teenliggaamproduserende LLPC's is ook nie die enigste komponent van die immuunrespons wat belangrik is vir langdurige beskerming teen virusse nie. 'N Ander soort immuunselle - geheue T-limfosiete - wat voortduur lank nadat die virus uit die weg geruim is en 'n sterker, vinniger immuunrespons by herinfeksie orkestreer, is ook van kardinale belang.
Belowend, data verskyn nou om aan te toon dat hierdie selle, wat virus-geïnfekteerde selle kan doodmaak, asook help met die vervaardiging van teenliggaampies, ook tot ses maande na aanvanklike infeksie met SARS-CoV-2 by mans en vroue voortduur.
Daar is groot hoop dat daar binnekort verskeie effektiewe entstowwe teen SARS-CoV-2 beskikbaar sal wees. Alhoewel dit te vroeg is om te sê of dit langtermynbeskerming tot gevolg sal hê, is dit veilig om te sê dat dit nodig is om teenliggaamsreaksies by beide vroue en mans te bewerkstellig. Van wat ons begin sien, kan die trajek van hierdie reaksies in elke geslag verskil.