De glunder was nie van z`n gezicht te vege. Grijnzend ing t`ie z`n bonkertje aan de vermoeide kefeekapstok en ritste triomfantelek z`n biljartkeu-taske n`ope. “Edde net d`onderdduzend gewonne?”, vroge z`n mate van `t groene lake. “Neeje, `k eb vanmiddag `n gèève Vastenavendprent van Louis Weyts gescoord, `n échte en gewòòn bij de Kringlòòper!”
Z`n mate zuchtte. As Sjaak éénmaal over z`n Vastenavendverzameling begon, nouw dan konde biljarte wel vergete. Dan kreeg t`ie `n soort van emelse blik in z`m òòge en kon t`ie ure vertelle n`over al de spullie die t`ie vergaard ad. Oew bier sloeg t`r van dòòd.
Nie te stuite vertelde n`ie over mette mond geschilderde veldtekes, leut-neutbonnekes, grammefoonplaatjes, ellef gebòòje-briefkes, vergeelde bierviltjes en ga zo mar deur. Sjaak spaarde zellefs kefettie en zageméél uit verschillende kefeekes, wier t`r gefluisterd. Z`adde zellefs g`oord dattie d`eerste serpentiene n`ad die in 1946 deur Prins Nilles I òògstpersòònlek uit `t raam van `t Stad`uis gegooid was! Ingelijst en wel bove z`n bed.
“Ik zijn ok `n verzameling begonne!”, zee biljartmaat Christ, z`n keu vastberade vastpakkend. “Wa verzamelde gij dan?”, vroog Sjaak ademlòòs, denkend aan verborrege Vastenavendschatte. “Theelepeltjes!”, zee Christ, “fleeje week kree`k `r ééntje van m`n tante Riet en toevalleg vandaag ééne van de buurvrouw”. “Oow, en oeveul edder nouw dan al”, vroog Sjaak vol spanning. “Nouw, twee eej!”, ketste Christ trug.