Venesiese jurisdiksionaliteit in die moderne tyd - Inligting - 2022
Venesiese jurisdiksionaliteit in die moderne tyd
Die ideologie van die Venesiese patrisiaat, die heersende klas van die Republiek van Venesië in die moderne tyd, word gekenmerk deur die sterk bevrugting van die geregtelike denke. Die oppergesag van die adel van die Serenissima word op 'n voorlopige manier uitgedruk deur 'n verergerde jurisdiksionaliteit, wat dit moontlik maak om die belange van die staat in buitelandse beleid te verdedig en dus die almag van die patriese groep binne die wêreld te bewaar. van die Venesiese samelewing self. Meer as 'n antikuriale beleid, is dit 'n politieke idee op sy eie, naby die raison d'etat, wat gerig is op die behoud en bestendiging van Venesiese belange in die lig van pontifiese neigings.
Die oorsprong van die juridiese nationalisme
Die " giurisdizionalismo ", Termyn geskep deur die Italiaanse historikus Arturo Carlo Jemolo, word gedefinieer deur die praktyk van 'n spesifieke kerklike beleid, wat ten doel het om die owerheid en beheer oor die organisasie van die Kerk uit te brei en te versterk. Meer presies, dit gaan oor 'n politieke leerstelling wat deur sekere state van die Italiaanse skiereiland ontwikkel is, wat gestreef het na 'n beheer en 'n uitgebreide mag van ingryping op burgerlike en regsvrae, binne die algemene raamwerk van kerklike aangeleenthede. Die doel is dat die staat ' loskom van die voogdyskap van Rome en die geestelikes aan die gemenereg onderwerp "Volgens die historikus Francois Brizay. In die 17de eeu in Italië het hierdie politieke idee herleef, wat in die 18de eeu in die koninkryk Napels aansienlik versterk is. Die Republiek van Venesië was, in Italië, die "speerpunt" van die regswetenskaplikheid van die Seicento, met ander woorde uit die 17de eeu. In werklikheid gaan dit om 'n duidelike en skerp afbakening tussen die tydelike en die geestelike krag. Die pouslike gesag, wat bowenal geestelik was, was nie om oor te spoel na die tydelike voorregte van state en, in hierdie geval, van die Venesiese staat nie. Die Republiek het jurisdiksionaliteit in moderne tye sy 'handelsmerk' gemaak, in ooreenstemming met die Spaanse regalisme van die 16de eeu, wat deur die koning ontwikkel is Filippus II. Natuurlik was die Serene nie fundamenteel teen die Kerk nie. Venetiaanse regsnalisme is veral uitgespreek toe die patriër van mening was dat die staat se meerjarigheid deur die pouslike gesag in gevaar gestel word. Hierdie politieke idee het geensins probeer om verder te gaan as die voorregte daarvan op dogmatiese vrae nie, gereserveer vir die waardering van die rade.
Meer presies, die " giurisdizionalismo Is gekenmerk deur die ondervraging van die plenitudo potestatis pouslik, dat James henderson brand beskou 'n " ware mag van die regering wat nou verband hou met dié van die tydelike heersers. Onder die dekmantel van plenitudo potestatis waarmee hulle belê is, was die soewereine pontusse in die moderne tyd geneig om alle of byna alle magte aan te neem, soms baie duidelik verder as die sekulêre voorregte wat die voorreg van die Princeps, van die Prins. Marsil van Padua, vanaf die veertiende eeu, ontken enige tydelike aanspraak van die Kerk op 'n staat: vir hom was die staat 'n instrument van mag en oorheersing uitsluitlik 'aardse', wat slegs die samelewing van mense betref. 'N Mens kan waarlik vind in sy belangrikste werk, die Verdediger Pacis, die uitgangspunt van die Venesiese regsnalisme, selfs een van die fondamente daarvan. Selfs as Marsil van Padua kan geensins as 'n sterk verdediger van die Venesiese politiek beskou word nie; hy is geneig om die mag van die pous te vernietig, of ten minste te verswak. Baruch Spinoza wie in sy Teologies-politieke verhandeling, wou dit tot niet maak. Daarom, en hierin, kan hy werklik beskou word as 'n denker wat aan die grondslag lê van die teorieë wat 'n skeiding tussen tydelike en geestelike mag voorstaan, waarvan jurisdiksionaliteit deel is.
Jurisdiksionisme was fundamenteel en diametraal gekant teen die sogenaamde "curialistiese" leerstelling, wat beide deur die pouslike mag en die " papalisti ", Dit wil sê die ondersteuners van die pous, baie onder die" Vecchi ", Teenstanders van" Giovani "na Venise. As Curialism die Staat as 'n indirekte uitvloeisel van die ontwerpe van God beskou, wou Venesiese jurisdiksionaliteit inteendeel 'n direkte werk van die goddelike wil wees. Francois Brizay het ook 'n baie interessante definisie van juridiksionalisme voorgestel. Volgens hom "is juridiese neutralisme" verwerp daarom enige opstand van die onderdane teen mag, wat hy wil versterk, maar hy eis die beperking van die jurisdiksie van die kerklike howe. Daarbenewens betwis hy die goddelike oorsprong van die meeste van die Kerk se regte en verklaar hy homself as 'n voorstander van nasionale kerke wat die gesag van hul rade sou erken. 'Jurisdiksionaliteit blyk dus 'n beleid van' rede van die staat 'te wees wat uitgevoer word in die optika van die behoud van mag in die lig van die veelvuldige insiggewings van pontifiese mag. Hierin is dit werklik 'n patrisiese idee wat deel vorm van die fundamentele ideologie van die regerende groep. Die patrisiaat hou mag en wil dit behou, en gebruik in hierdie sin die argument van juridiksionalisme om hierdie doel te bereik.
The Forbidden Affair (1606-1607), die uitdrukking van jurisdiksionaliteit in Venesië
Voor die ontwikkeling van die regswetenskaplikheid onder die pen van Paolo Sarpi, aan die einde van die 16de eeu en aan die begin van die 17de eeu, ontwikkel die koninkryk van Frankryk gedurende die 15de eeu 'n soortgelyke politiek-religieuse leerstelling: Gallikanisme. In ons definisie van die fondamente van ' giurisdizionalismo "Venesiaans, dit is belangrik, indien nie kapitaal nie, om te wys op die voorafgaande bestaan ​​van hierdie anti-kuriale beleid wat die Venesiese patriese sterk gekenmerk en geïnspireer het in sy eie ideologiese, kulturele en verteenwoordigende definisie in die hart van die republikeinse samelewing. Gallikanisme is gebore in 1438, by afkondiging deur Karel VII van Frankryk van die Pragmatiese Bourges-sanksie. Met die instemming van die Franse geestelikes (verenig in die raad, biskoppe en abte), het hierdie ordonnansie die meerderwaardigheid van die koning van Frankryk bo die pous geproklameer in aangeleenthede van die aanstelling van biskoppe en kerklike voordele. Dit is veral hierdie punt wat geïnspireer het Paolo Sarpi tydens die opstel van sy geregtelike meesterstuk, die Trattato delle materie beneficiarie, of Verhandeling oor kerklike voordele, gepubliseer in 1624. Nietemin het die gevolge van die Gallikanisme eers in byna tagtig jaar in Frankryk verswak deur middel van die Bologna Concordat, aangemeld 1516 deur die pous Leon x en die kanselier Antoine Duprat, verteenwoordiger van Francis I. Ten spyte van die ondertekening van Concordaat, Galliese idees het absoluut fundamenteel en noodsaaklik gebly binne die staatsapparaat van die koninkryk van Frankryk. In elk geval, die idee wat deur Marsil van Padua van 'n streng skeiding in aangeleenthede van geestelike en tydelike bevoegdheid tussen die staat en die pouslike owerheid, het sy eerste suksesvolle toepassing in die Gallikanisme gevind. Oor die algemeen, Marsil van Padua is gevind dat dit die basis van anti is-curiales: Gallikanisme aanvanklik, en jurisdiksionalisme in die tweede. Ook die voorkoms van " giurisdizionalismo In Venesië, aan die begin van die 16de eeu, is dit dieselfde as die ontstaan ​​van Gallikaanse idees in Frankryk in die 15de eeu. Die twee verskynsels is vergelykbaar, selfs al blyk die situasie in Venesië anders te wees. Die outonomie en beweerde vryheid van die Venesiërs is so fundamenteel dat konflik en onenigheid met die pousdom gereeld en gewelddadig is. DieSaak van die verbode van 1606-1607 is die opvallendste voorbeeld van die bewering van die Venesiaanse regswetenskaplike beleid in die moderne tyd.
Trouens, die verhouding tussen die Republiek en die Pouslike State tussen 1606 en 1607 is 'n baie unieke voorbeeld van die kenmerkende uitdrukking van Venesiese jurisdiksionaliteit. Meer nog, uit die pen van Paolo Sarpi, in die Trattato dell'Interdetto, soos ons vroeër verduidelik het, onthul die krisis die bevestiging van die regterlike beleid van die Serenissima. Om die verwante gebeure bekend te stel, is dit nodig om 'n historiese herinnering aan die verbode te bied. Die eerste meningsverskil het gedurende die maand 2008 plaasgevindAugustus 1605 : Scipione Saraceno, kanon van Vicenza, op Venesiese vasteland, is in opdrag van die Raad van Tien in hegtenis geneem weens verskillende gemeenregtelike oortredings, en meer spesifiek weens belediging en geweld. Die 10 Oktober 1605, het die Raad van Tien ook die telling gearresteer Marcantonio Brandolin, Abt van Nervesa, vir moord en verskillende geweld. Pous, Paul V Borghese, het deur sy nuntius in Venesië geëis dat die kerklike misdadigers wat deur die Venesiese staat gearresteer en gevange gehou is, onmiddellik aan sy gesag teruggegee moet word. Deur gebruik te maak van hierdie uitsonderlike gebeurtenis, het die pous ook die Doges gevra om 'n wet wat deur die Senaat aangeneem is, te herroep en wat veral die bou van godsdienstige instellings in Venesiaanse gebied verbied sonder die voorafgaande toestemming van die Republiek - l 'Ons vind hier, volgens hierdie wetgewende maatreël, al die onafhanklikheid wat Venesië destyds ten opsigte van die kerk aangeneem het. Pous Paul V ook die herroeping van 'n tweede wet gelas, wat die Republiek toegelaat het om die uitbreiding van godsdienstige eiendom binne sy grondgebied te beperk, onderworpe aan die diskresie van die vervreemding van die vaste eiendom van die geestelikes. Die Venesiese ambassadeur Nani het die pous in hierdie terme geantwoord, volgens die vooraanstaande Venesiese historikus Alvise Zorzi : die " Venesiërs, gebore in vryheid, is nie aanspreeklik gehou vir hul bedrywighede nie, behalwe vir die Here God, net beter as die hond vir tydelike dinge. "Venesiese jurisdiksionaliteit is gebore, indien dit nie in die oë van die wêreld bevestig word nie. Die konflik het aansienlik toegeneem toe Paul V gestuur, in die maand van Desember 1605, twee apostoliese opdragte aan die dogter, wat hom vertel het dat die twee wette wat die grootste deel van die geskil uitmaak, nietig was en dat dit derhalwe herroep moes word. 'N Paar weke later het die 10 Januarie 1606, Leonardo Donà, ondersteuner van die groep "Jeug", vyandig teenoor pouslike inmenging en manlik. A paar dae later, Paolo Sarpi is aangestel as konsultant in iure van die Republiek, en publiseer dieselfde jaar sy beroemde Trattato dell'interdetto di Paolo V. Die 17 April 1606, 'n monitoire van Paul V besluit om die Senaat te ekskommunikeer en teen die Venesiese gebied aan te val. Die ingryping van Paolo Sarpi in die konflik was die begin van die " guerra delle scritture ", Met ander woorde die" oorlog van geskrifte ". Die Venesiese denker, oorweeg deur Gaetano Cozzi as die " kampvegter van juridiksionalisme "en sommige" dapper verdediging van staatsregte teen kerklike inmenging », Het werklik die figuur van die felle Venesiese regskenner beliggaam.
Die "oorlog van geskrifte": die bevestiging van die Venesiese jurisdiksionalisme
Hierdie "oorlog van geskrifte", vergestalt deur die figuur van Paolo Sarpi, verteenwoordig werklik die fundamentele kwessie vanSaak van die verbode, vertolk deur sy geskrifte. Meer presies, die algemene konteks van die 'oorlog van die geskrifte' is ongunstig vir die Venesiërs. Terwyl dieSaak van die verbode, wat vermoedelik onderdak deur die Spanjaarde was, staan ​​einde se kant toe. Van toe af is Venesië in die 1610's militêr omring deur die Habsburgers - van Oostenryk en Spanje. So ook, volgens die historikus Filippo de Vivo, sameswerende gerugte het toe in Venesië die rondte gedoen waarvolgens die Spaanse ambassadeur en die onderkoning van Napels beplan het om die Dogepaleis af te brand, die belangrikste senatore dood te maak en die stad in te neem. Vrees heers op die Markusplein. By hierdie gespanne politiek-militêre situasie moet ons die konteks van die "oorlog van geskrifte", van hierdie " guerra delle scritture ". Altyd volgens Filippo De Vivo, het meer as tweehonderd pamflette wat die Venesiese stelsel en die wettigheid daarvan kritiseer, op hierdie presiese oomblik in die 1610's in Venesië versprei. Roberto Bellarmino, sterk verbind tot die behoud en uitbreiding van die tydelike regte van die pousdom, wat dus in 1610 gepubliseer is De potestate summi Pontificis in rebus temporalisbus. Die Republiek het kragtig gereageer, en in die besonder deur die opstel van ' raadpleeg "Van Paolo Sarpi, dit wil sê van sy "opinies", wat gereeld aan die Lordship of Venice gegee word, asook deur die werke wat hy versprei. In hierdie sin lewer dit 'n belangrike bydrae om die belange van die Serenissima met aandrang te verdedig in die lig van inmenging en manipulasie wat deur die pouslike owerheid georkestreer word. Gaetano Cozzi het die geregtelike denke van die beroemde konsultant met fynheid saamgevat in iure, bevorder dit volgens " Sarpi, as die pous […] verkeerd was, het sy mag misbruik […] 'n Christen het die plig gehad om aan hom ongehoorsaam te wees. Alles is gesê.
Verder, Filippo de Vivo glo dat tydens dieNie toegelaat nie van 1606-1607, « Venesië beweer heldhaftig sy onafhanklikheid. "So, Paul V Borghese, soewereine pous wat die verbod in 1606, moes die onwrikbare en kragtige fermheid van die wettiese stroom teenstaan. So 'n saak was die begin van 'n opeenvolging van kontroversies tussen die Venesiese staat en die pousdom, veral tussen die patrisiaat en die nuncio. Die vooraanstaande historikus Dorit Raines het in hierdie verband 'n interessante voorbeeld ontlok, dié van die patrisiër Angelo Badoer wat beskuldig is, tydens die krisis vanInterdetto, om die nuntjie van Paul V Borghese. Hy is voor die Staatsinkwisisie van die Republiek van Venesië, die geheimste instelling van die Serenissima, verhoor, met die woorde wat hy in sy memoires gebruik, ' ontneem van alle goedere, van waardigheid verwoes ". Van toe af word daar in Venesië 'n werklike sosiale en politieke krisis binne die regerende klas aan die lig gebring. Die patrisiaat, wat reeds sedert die 16de eeu in twee "faksies", die Jong en die Oudere, verdeel is en die institusionele krisis van 1582-1583, ervaar sterk ideologiese radikalisering. Die gebruik van geregtelike denke is in hierdie sin absoluut fundamenteel. Inderdaad, die groep wat die beste daarin slaag om die belange en die voorregte van die Venesiese staat teen die pousdom te verdedig, in ooreenstemming met die voorskrifte van die staatsrede, kan die leiding van staatsake oorneem. Dit in Venesië is 'n groot belang, indien nie voorlopig nie.
Die patrisiaat van die Republiek van Venesië het dus jurisdiksionaliteit as 'n werklike instrument van mag gebruik, wat bedoel was om die mag daarvan te legitimeer en te versterk. Boonop is dit 'n element wat baie kenmerkend is van die patrisiese ideologie, van hierdie leidende groep wat die verpersoonliking van die staat is en wat permanent werk in die perspektief van die voortbestaan ​​daarvan ... en dus ook binne die raamwerk om die volhoubaarheid van die staatsapparaat te waarborg. Desondanks was die Venesiese jurisdiksionaliteit nie die enigste wat in die moderne tyd in Italië uitgespreek is nie. Terwyl die patrisiaat in die 17de eeu ernstige demografiese probleme ondervind het, wat die mag daarvan sterk beïnvloed het, het die Napolitane geleidelik die "kampioene" van die Italiaanse jurisdiksionaliteit geword en sou dit tot die einde van die 18de eeu bly. Hierin is dit 'n "meer Italiaanse" verskynsel as spesifiek Venesiaans, selfs al het die leidende groep van die Serenissima die konsep grootliks ontwikkel, veral deur sy plaaslike "genie" in die saak Paolo Sarpi.
- DELON Michel (regie), Europese verligtingswoordeboek, Parys, Presses Universitaires de France, Coll. Quadrige Dicos Poche, 2007.
- BRIZAY François, Italië in die moderne tyd, Parys, Belin, Coll. Sup Histoire, 2001.
- BORGNA Romain, FAGGION Lucien (reg.), Die prins deur Fra Paolo. Politieke praktyke en forma mentis van die patriciat in Venesië in die XVIIᵉ eeu, Aix-en-Provence, Universiteit van Provence, 2011, p. 90-98 [ontwikkeling oor Venesiese regswetenskaplikheid].