As iemand met veelvuldige persoonlikhede
dreig om homself dood te maak,
word dit beskou as 'n gyselaarsituasie?
Joanna Macy skryf: "Omdat die verhouding tussen self en die wêreld wederkerig is, is dit nie die eerste keer om verlig te raak en dan te handel nie. Soos ons werk om die aarde te genees, genees die Aarde ons; daar hoef nie te wag nie. As ons genoeg om risiko's te neem, los ons die greep van die ego en begin om tuis te kom na ons ware natuur. Want in die mededingende aard van dinge, die wêreld self, as ons dapper is om dit lief te hê, tree op deur ons. "
Kan 'n plant wees intelligent? Sommige plantwetenskaplikes dring daarop aan dat plante intelligent is, aangesien hulle kan voel, leer, onthou, en selfs reageer op maniere wat mense bekend sal wees.
Michael Pollan, skrywer van sulke boeke as Die Omnivore se Dilemma en Die Plant van Desire, het 'n New Yorker-stuk oor ontwikkelings in plantkunde geskryf.
Vir die langste tyd, selfs die idee dat plante intelligent kan wees, was 'n vinnige manier om 'n 'whacko' te noem, maar nie meer nie, wat troosvol kan wees vir mense wat lankal met hul plante gepraat het of musiek vir hulle gespeel het. Die nuwe navorsing is in 'n veld genaamd plantneurobiologie - dit is iets van 'n misverstand, omdat selfs wetenskaplikes in die veld nie saamstem dat plante neurone of brein het nie. Hulle het analitiese strukture. Hulle het maniere om al die sintuiglike data wat hulle in hul alledaagse lewe in te samel, te integreer, en dan op gepaste wyse op te tree. En dit doen dit sonder brein, wat op 'n manier is wat ongelooflik daaroor is, want ons aanvaar outomaties dat jy 'n brein nodig het om inligting te verwerk.
Ons bevat meerderhede
Interessant genoeg het ons dalk intelligensie op 'n onintelligente manier gemeet! En miskien moet ons soeke na vreemde lewensvorme nader aan die huis begin? Ons is nie alleen as die enigste bewuste spesie op hierdie planeet; ons het nooit alleen gewees het, en ons kan nooit iets anders as vernietigend wees as 'n enkele, afsonderlike "I."
Individuasie, die sielkundige norm vir "opgroei" - die programmering van menslike isolasie en oorheersing oor alle ander spesies - blyk 'n paspoort te wees vir waansin. Ons is nie bedoel om in narcistiese borrels as afsonderlike individue te bestaan ​​nie. Ons leef in 'n gemeenskap van baie, binne en buite. Walt Whitman het geskryf: "Weerspreek ek myself? Baie goed, dan weerspreek ek myself. Ek is groot. Ek bevat menigtes. "
Aspekte van hierdie menigtes verskyn as "self", maar ons raak vas op 'n paar van hulle, soveel dat ons kan aanvaar dat hierdie een is wie ons is. Dan, sonder waarskuwing, verskyn daardie mal self soos 'n koekoek, wat almal skaam. Ons het almal 'n paar van daardie karakters in ons cast. 'N bietjie te veel wyn en uit kom hy of sy.
Ons onvermoë om die baie te beheer, kan ons soeke na die een verduidelik.
Wie aanbid ons in die Westerse wêreld? Wat is die aard van ons God? Een ou man. Hy het geen vrou en geen familie nie, maar vir ons, sy ewige kinders wat nooit grootword nie, blykbaar. He is ons God, ons enigste God; hoeveel miljoene mense glo dit vurig?
Vandag, hier in die een-en-twintigste eeu, wanneer ons harte kan oorplant en mense in die ruimte stuur, is dit nog steeds ketters om te waag dat daar 'n vroulike aspek van goddelikheid is. Hoeveel miljoene glo dat hulle besonder kwaad, manlike God is die enigste en al die ander is gruwels? Sommige glo dit met genoeg wit-warm passie om diegene wat nie saamstem nie, dood te maak.
Inheemse kulture het God geken as geeste wat elke vorm geanimeer het. Hulle het nie 'n geloof aanbid nie; hulle Gees het in die natuur gewoon en alle lewende dinge deurdring. Daar was geen lewe sonder die Groot Gees nie. Die witman se voorkeur vir konsepte en harde reëls was vir hulle gek, en dit is vandag nog meer kranksinnig. Hoeveel miljoene is in eeue lank godsdienstige konflikte doodgemaak en die kompleksiteit van goddelikheid in 'n enkele wese gekrimp? Waansin.
Dus, die probleem het twee gesigte: 'n persoonlike identiteit beperk tot die enkelvoud, (wanneer ons almal menigtes bevat); en 'n Goddelike wese is beperk tot die enkelvoud (wanneer die Groot Gees in alles en alles leef).
Daar is 'n verdere fout. Howard Clinebell skryf in Ekotherapie - Genesing Self, Genesing van die Aarde:
Aan al hierdie interafhanklike vervreemdinge moet nou die tweevoudige vervreemding vanuit die natuur bygevoeg word - van ons eie innerlike 'wildness' en van organiese binding met die natuur. Hierdie vervreemding is 'n oorsaak van gewelddadige gedrag teenoor die natuur, na ons liggame, en teenoor ander wat as 'wild' beskou word. Genesing en voorkoming van hierdie geweld behels die genesing van die Aarde vervreemding wat by hul wortels is. Om mense te help leer om hulleself oop te maak om meer diep en dikwels van die natuur te koester, is een van die belangrikste fokus van holistiese genesing, onderrig en ouerskap.
OPENING DIE HART
Ons kan regverdig vrees vir die menigte wat ons in ons voel. Ons komplekse en talle emosies is uiteindelik onbeheerbaar, maar ons is onmenslik sonder hulle.
Ons kan ons gevoelens spul, ons onsself verdoem tot 'n twilight limbo of robotlike bestaan, maar vroeër of later ons sal voel. Dit kan uitbarstings van vernietigende, irrasionele gedrag veroorsaak - getuie-skietery wat almal verras ("Hy was so stil, beleefd, ek sou nooit raai nie ...").
Hoeveel meer eensame individue is daar buite en voel apart en vervreemd van ander?
DIE EIE ONDERWYSER
Walter R. Christie het in Howard Clinebell se boek geskryf: "Die natuur is ons onderwyser, want baie van wie ons is, is ononderskeibaar van haar, hoewel mistieke wat voor ons gegaan het, sê dat in die hoër bewussynswêreld 'n wêreld van suiwer lig geopenbaar word en energie wat alle natuurlike vorms deurdring. Ons het egter nog baie om te leer; Ons is begaafde wesens, maar ons is ook gevaarlike wesens. "
Om te oorleef en te floreer, moet ons harte oopmaak om te voel wat ons gevrees het om te voel, om te besef dat ons net spesiaal is op dieselfde manier dat elke ander spesie spesiaal is. Ons is tog nie besonder uitsonderlik uitsonderlik nie. Ons is uniek onsself, net soos elke ander spesie. Ons is eweknieë en ons is verbind.
Ons is 'n menigte.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Jy is uniek, maar "jy" is nie regtig "ek" nie, dit is "ons"