Strydwa van Delphi, c. 478-474 v.G.J. - Geskiedenis Podcasts - 2021
Strydwa van Delphi, c. 478-474 v.G.J.
Strydwa van Delphi
The Charioteer of Delphi is 'n seldsame 2500 jaar oue bronsbeeld uit die antieke Griekse kultuur. Dit is 'n lewensbeeld van 'n wa-bestuurder wat in 1896 in die heiligdom van Apollo in Delphi gevind is.
Die standbeeld het die opdrag ontvang om die oorwinning van die tiran Polyzalusa van Gela, 'n Griekse kolonie op Sicilië, en sy strydwa in die Pythiaanse Spele van 470 vC te herdenk.
Die Pythiese Spele (ook bekend as die Delphiese Spele) was een van die vier Panhelleniese Spele van Antieke Griekeland. Hulle is elke vier jaar ter ere van Apollo in sy heiligdom in Delphi gehou.
Hulle is twee jaar na elke Olimpiese Spele gehou. 'N Inskripsie op die kalksteenbasis van die standbeeld toon dat Polyzalus dit as 'n huldeblyk aan Apollo opgedra het om hom te help om die strydwa te wen.
Die wa van Delphi was aanvanklik deel van 'n groter groep beelde wat die wa, minstens vier perde en moontlik twee bruidegom insluit.
'N Paar klein fragmente van die perde, bruidegom en wa is by die standbeeld gevind. Die Siciliaanse Griekse kolonies was baie ryk in vergelyking met die meeste stede op die vasteland van Griekeland.
Hulle heersers kon wonderlike offers aan die gode en die beste perde en bestuurders vir die wedstryde bekostig.
Die naam van die beeldhouer is onbekend, maar daar word geglo dat die standbeeld in Athene gegiet is, gebaseer op ooreenkomste met ander Atheense meesterwerke. Die gesig en die liggaam toon nie arrogansie nie, maar kenmerke van kalm selfvertroue.
Dit is 'n lewensgrootte standbeeld van 'n wa-bestuurder wat in 1896 by die heiligdom van Apollo in Delphi gevind is.
Die wa van Delphi was aanvanklik deel van 'n meer massiewe groepbeeldhouwerk, insluitend die wa, minstens vier perde en moontlik twee bruidegom.
'N Paar fragmente van die perde is by die standbeeld gevind.
Hierdie standbeeld is een van die min Griekse brons met die oorspronklike ingelegde glasoë. Die gesig en die liggaam toon nie arrogansie nie, maar kenmerke van kalm selfvertroue.
Titel: Strydwa van Delphi
Datum: 470 v.C.
Vind webwerf: Sanctuary of Apollo in Delphi – 1896
Afmetings: H: 1,8 m
Museums: Delphi Argeologiese Museum
Verken die Delphi Argeologiese Museum
Advies van die Orakel van Apollo
Pythia was die priesteres wat die Orakel van Apollo in Delphi gelei het. Daar is honderde verklarings van die Oracle in Delphi wat oorleef het. Baie is anekdoties en het as spreekwoorde oorleef. Verskeie is dubbelsinnig verwoord, blykbaar om die orakel in 'n goeie lig te toon, ongeag die uitslag. Sulke profesieë is bewonder vir die frasering daarvan. Die volgende is 'n paar van die profesieë van Delphi.
"Liefde vir geld en niks anders sal u verwoes nie. "
"Bid tot die winde. Hulle sal blykbaar magtige bondgenote van Griekeland wees. "
Sofokles is wys, Euripides is wyser, maar van alle mense is Sokrates die wysste. "
Maak jou eie natuur, nie die advies van ander nie, jou gids in die lewe. "
Die Delphic maxims is 'n stel 147 aforismes wat by Delphi ingeskryf is. Aanvanklik word gesê dat hulle deur die Griekse god Apollo 's Oracle in Delphi gegee is en daarom aan Apollo self toegeskryf word.
Die spesifieke volgorde en bewoording van elke maksimum wissel tussen verskillende weergawes en vertalings van die teks.
Baseer jou kennis op leer.
Verstaan ​​nadat u gehoor het wat gebeur het.
Wees versigtig om die regte geleentheid te ken.
Beheer jou woede.
Hou van vriendskap.
Konsentreer op opvoeding.
Streef na eer.
Prys die goeie.
Vermy die kwaad.
Stel belang in openbare aangeleenthede.
Niks in oormaat nie.
As u die einde bereik, moet u sonder droefheid wees.
Moenie ontevrede wees oor die lewe nie.
Glo in sterkte.
Teken nie 'n waarborg by die verkryging van 'n lening nie.
Moenie geheime toevertrou nie.
Wees 'n soeker na wysheid.
Dink eers, tree later op.
Verbind met die wyse.
Die strydwa | Mite | Delphi
"Charioteerder van Delphi " – Museum sonder mure
Verken Griekse museums en historiese plekke
" Geldliefde en niks anders sal Sparta verwoes nie."
– Orakel van Delphi
Op hierdie dag in 1896: Die wa van Delphi is gevind
Die wa van Delphi, ook bekend as Iniohos (in Grieks wat die teuilhouer beteken), is een van die bekendste beeldhouwerke uit die antieke Griekeland en word erken as een van die beste voorbeelde van 'n antieke bronsbeeld. Die standbeeld van die wa -bestuurder is in 1896 by die Delphis -heiligdom van Apollo ontdek en dit is deur Franse argeoloë gevind. Die standbeeld word nou in die Delphi Argeologiese Museum vertoon.
Die strydwa van Delphi is een van die belangrikste beelde van antieke Griekeland, veral omdat dit die oorgang van argaïese na klassieke standaarde pragtig demonstreer, 'n kombinasie van die rigiede, byna stywe posture van argaïese beeldhouwerke, maar met die aksie van klassiek. Dit illustreer perfek die balans tussen gestileerde meetkundige voorstelling en geïdealiseerde realisme.
Die Griekse naam van die standbeeld is Iniohos (hy wat die leisels hou), was deel van 'n kompleks standbeelde wat sy vier perde insluit, die wa waarop hy gery het en twee stalseuns. Die beeldhouer dateer uit 478-474 vC, en behalwe dat hy sy linkerarm gemis het, is die bronsbeeld in 'n uitstekende toestand. Inhiohos is 'n indrukwekkende skaalmodel met 'n hoogte van 1,8 m. Die skaal is moontlik gekies om spesifiek die belangrikheid van die bestuurders se liggaam uit te lig, want net soos in moderne ruitersport, is atlete van strydwaens gekies vir hul hoë hoogte en lig. gewig.
Foto: Argeologiese Museum van Delphi
Wat die standbeeld uniek maak vir sy tydperk, is dat dit gemaak is met brons, 'n materiaal wat op daardie stadium duur was, en slegs die elite dit kon bekostig. Die meeste welgestelde Griekse gesinne was afkomstig van Sicilië, 'n nedersetting van die Griekse stede wat aansienlik ryker was as die grootste deel van die vasteland van Griekeland, en daarom was die standbeeld van brons in Sicilië. Dit is egter onwaarskynlik dat die standbeeld eintlik in Sicilië geskep is, omdat die beeld se styl meer Atheense ooreenkomste het. Die bestuurder van die wa is vermoedelik Polyzalos van Gela, 'n Sisiliaanse tiran, wat ook betaal het vir die bou en aanbieding van hierdie beeld as 'n toewyding aan Apollo. Die standbeeld herdenk Gelas se eie oorwinning tydens 'n Pythian Game -strydwa. Die Pythiaanse spele het elke vier jaar plaasgevind om Pythiaanse Apollo te vereer. Behalwe dat dit van brons gemaak is, maak die standbeelddetails dit ook uniek. Die ingelegde oë is een van die interessantste kenmerke wat uit glas gemaak is. 'N Ander belangrike detail van die standbeeld is die bestuurders se kaal voete, wat so ingewikkeld ontwerp is dat hulle selfs sy are wys. Die interessantste en onbeantwoorde vraag wat die standbeeld stel, is moontlik wie die beeldhouer was? Daar is baie bespiegelinge oor wie die kunswerk kan skep, maar daar is geen definitiewe antwoord nie. Die bekendste beeldhouers wat historici voorstel, is Pythagoras uit Samos of Calamis, maar daar is ook baie ooreenkomste met die Pireus Apollo, sonder ander beroemde standbeelde wat in Athene gemaak is.
The Chariot of Delphi is 'n indrukwekkende en seldsame beeld wat die Griekse kultuur omhul, die uitgebreide geskiedenis uitbeeld en Griekse vindingrykheid ten toon stel; daarom is Inhiohos een van die bekendste en belangrikste standbeelde van Griekeland.
Figuurbeeld van Neolitiese Griekeland: & ldquoThe Thinker & rdquo 4,500 B.C.
Minoïese Bull Leaping Fresco, Knossos
Bul = gelukbringer van alles wat manlik, brutaal, sterk, vrugbaar is
Acrobats Fresco = toon 3 primêre posisies
Die stropervaas: Hagia Triada,
c. 1550-1500 vC. Uit Steatite gesny
wys mans wat van die veld af terugkom
cistrum (uit Egipte) oor die mens speel terwyl mans sing en vertrek met 'n ryk oorvloed
deurlopende vertelling rondom vaas
Grave Circle A Gold Mask: & ldquoEk het in die gesig gestaar van Agamemnon en rdquo-Heinrich Schleimann
Grafkring A bevat 13 kiste. Daar word geglo dat ongeveer 9 volwasse mans, 8 volwasse vroue en 2 kinders / tieners daar begrawe is. Hulle liggame was toegedraai in omhulsels en in die asgate laat sak. Manlike lyke is versier met goue maskers.
twee leeus, agterpote op die grond voorpote op podium
langs die kolom (alles wat myceense is?)
verligte driehoek van ligter gesteente, tuffa?
Die einde van die Frigiese koninkryk is 'n vaste datum, ongeveer 675 v.C.
Vroeë tempelmodelle., 800-700 v.C., Terracotta-tempel/huis uit Perachora,
waarskynlik in Korinte gemaak. Sien Lawrence & Boardman
Apsidale ingang, stap na iets groter.
Die Eleusis Amphora, 650 v.C.
Meesterstuk van Proto-Attic Pottery
Kalfdraer (Moschophoros), 560 v.C.
Meesterstuk van die Griekse Statueyy: The Peplos Kore, 530 v.C.
& lsquoBasilica & rsquo/ Tempel van Hera
Oudste van die twee, 600-550 vC op Paestum
Kuns in die tyd van bewussyn. Deel II: Antieke Griekeland en die opkoms van bewussyn
Dit sal altyd 'n raaisel bly hoe die mensdom ooit in die wonderlike droom wat ons Griekeland noem, kan uitbloei.
Die wa van Delphi. 478-474 vC.
Hierdie reeks opstelle is 'n poging om na die rol van kuns in die lewe te kyk deur die lens van sy oorsprong en evolusie.
Verlede week, in die eerste opstel, het ons ondersoek hoe grotskilderye ontstaan ​​het ten tyde van wat Nietzsche later eers genoem het internalisering van die mens: die opkoms van wat ons ken as ons 'innerlike wêreld'. Volgens Nietzsche het dit gebeur omdat mense die uiterlike uitdrukking van hul dierlike instinkte moes onderdruk om in 'n samelewing te leef - en daarom het hierdie instinkte eerder na binne gedraai. So is die skeiding tussen die innerlike en die buitenste wêreld gebore, en grotmure met beelde van diergeeste het as 'n "membraan" tussen hulle gedien.
Gottfried Richter, in "Kuns en menslike bewussyn", volg die verdere evolusie van die innerlike wêreld van die mens deur die opeenvolging van vier beeldende argetipes: die goddelike dier, die sfinks van Antieke Egipte, die centaur, en laastens die strydwa van Ancient Griekeland (klem myne):
Egipte het die aard van die dier as iets goddeliks en bomenslik & lt ... & gt as 'n verre herinnering aan 'n tyd toe die mens nog deur die dierestadium gegaan het. Dit is die eerste fase.
Die tweede fase is ook in Egipte bereik en kan herken word in die wonderlike, raaiselagtige beeld wat iets soos 'n toonbeeld van die hele kultuur is: die sfinks. 'N Menslike kop sukkel om uit die liggaam van 'n dier te ontsnap. Dit was Egipte: het nog steeds in die horisontale posisie van die dier swaar gehurk en heeltemal toegewy aan die asem en polsslag van oorweldigende kosmiese kragte, met verreweg die grootste deel van sy wese. & lt ... & gt
Die sentaur is die derde fase van hierdie ontwikkeling. Nie net word die kop nou gebore nie, maar ook die bors, die middelpunt van die menslike pols en asem. Maar die mens is nog steeds ondergedompel in die somberheid van die nag. Dit is waar dat denke en gevoel vrygelaat is in die menslike sfeer, maar die werklike kragte van die wil sal uit die diep duisternis opstaan ​​om die mens te dra en rond te trek waar hulle ook al wil. Die sentaur is steeds meer verwant aan die dier as aan die mens. & lt ... & gt
Die wa is die vierde fase in die reeks foto's, waarvan die eerste drie die goddelike dier, die sfinks en die sentaur was. By die wa is die ontwikkeling voltooi. Die mens het van die dier weggetrek en die dier van homself vrygelaat. Hy staan ​​nou buite dit, wakker, selfgedissiplineerd en in beheer. & lt ... & gt En die waar wa is Apollo. Hy is die hemelse, goddelike strydwa wat die son opwaarts lei met sy glorieryke span perde, hy is die een wat die Griek ervaar het binne homself as die goddelike krag van sy ego. "
Nietzsche het natuurlik nie gedink dat die mens se dierlike instinkte werklik oorwin is nie (en hy was waarskynlik reg - ten goede of ten kwade, hulle is nog steeds hier). As daar iets is, is 'n mens beide die strydwa en sy perde op dieselfde tyd (wat die ego ook al daaroor mag dink), en dit is glad nie duidelik wie werklik in beheer is nie.
Daar is ook 'n ander belangrike verskil tussen Nietzsche se konsep van "internalisering van die mens" en Richter se stadiums. Nietzsche neem aan dat die innerlike wêreld - en die menslike bewussyn soos ons dit ken - onmiddellik tot lewe kom, in reaksie op die opkoms van die samelewing. In teenstelling hiermee vang Richter se reeks argetipes die geleidelikheid van hierdie proses vas - baie duisende jare moes verbygaan voordat die ou goddelike dier in die wa en sy perde "verdeel" het.
Hierdie onderskeid is noodsaaklik vir hierdie hele reeks, so ek moet dit in meer besonderhede bespreek voordat ek op sigself na kuns terugkeer.
So was Nietzsche reg? Het die skilder van Altamira in wese dieselfde innerlike wêreld gehad as die beeldhouer van Delphi (wat die strydwa geskep het) en Sokrates en Pythagorus? Het daar in die tussenliggende millennia niks met die menslike bewussyn gebeur nie, en dus was die hele ontwikkeling van die bison van Altamira tot die strydwa Apollo bloot 'n vooruitgang van artistieke vorm?
In die eerste plek is dit natuurlik nie net Nietzsche nie. Hierdie aanname-dat ons mense altyd in wese dieselfde bewussyn gehad het, vanaf die pre-historiese tyd tot vandag-is diep ingebed in die moderne denke, hetsy in die geesteswetenskappe of in die sosiale wetenskappe. Om die naaste voorbeeld te gee, is David Lewis-Williams se hipotese oor die oorsprong van kuns in grotskilderye eksplisiet gebaseer op die idee dat die pre-historiese skilders 'n volledig moderne bewussyn gehad het. Dit is noodsaaklik, want hierdie aanname stel hom in staat om die hipotese te ondersteun met moderne eksperimentele data oor veranderde bewussynstoestande.
Meer algemeen, hierdie aanname - dat ons almal in wese soortgelyke "innerlike wêrelde" het (net soos ons in wese soortgelyke liggame het), en dat dit vir alle mense van alle tye geld - hierdie veronderstelling maak dit baie makliker om die mensdom, die geskiedenis daarvan te bestudeer en sy sosiale strukture. U kan byvoorbeeld 'n groep voorgraadse studente aan 'n Amerikaanse universiteit bestudeer en verreikende veralgemenings maak oor 'menslike bewussyn'. Op 'n ander vlak kan u moderne tale bestudeer en afleidings maak oor hul pre-historiese eweknieë en oor natuurlike taal in die algemeen (ek erken ek was self besig met hierdie praktyk).
Behalwe dat dit die hoeksteen van sosiale wetenskappe en geesteswetenskappe is, is hierdie aanname-dat ons almal in wese dieselfde is "binne"-ook 'n noodsaaklike teenmiddel teen die sogenaamde "andersing", dit wil sê teen die inagneming van mense van ander stamme, kulture , tydperke as een of ander manier 'minder menslik' as jouself.
Al met al is dit nie 'n aanname wat maklik is om los te laat nie.
Maar hoe nader ons daarna kyk, hoe moeiliker word dit nie net om dit implisiet te aanvaar nie, maar selfs om te verstaan ​​wat dit werklik is beteken - al was dit net omdat dit moeilik is om te verstaan ​​wat die woord "bewussyn" beteken. Hierdie konsep, "bewussyn", is sentraal in die tyd waarin ons leef, en dit blyk oral te wees, maar daar is nie veel ooreenkoms oor waarna die woord verwys nie. Byvoorbeeld, in een sin kan 'n mens sê dat ape 'n bewussyn het, en die bewussyn dateer voor die mensdom in 'n ander, dit is eers later in die evolusie van die mens dat bewussyn ontstaan. In een sin het ons almal dieselfde bewussyn in 'n ander; dit kan doelbewus verander word deur meditasie te beoefen.
Maar ons is hier nie na 'n streng definisie nie - en om Nietzsche weer aan te haal, kan "slegs iets wat geen geskiedenis het nie, gedefinieer word" (en bewussyn is duidelik nie een van hierdie dinge nie). Wat belangrik is, is dit dit is heel moontlik die hipotese dat 'n beduidende verskuiwing in die evolusie van bewussyn die goddelike diere van Altamira en die wa van Delphi skei.
Dit is in werklikheid die hipotese van Gottfried Richter, en ek is geneig om saam te stem: die idee dat kuns op sigself so dramaties kon verander het, sonder enige veranderinge in die menslike bewussyn, lyk baie minder oortuigend. 'N Baie uitgebreide en oortuigende variant van hierdie hipotese is later deur Julian Jaynes voorgestel in sy boek "The origin of awareness in the breakdown of bicameral mind".
Wat Jaynes met 'bewussyn' bedoel, is die bekende innerlike verstandsruimte waarin ons introspekteer, selfrefleksie, met onsself praat, in tyd reis (met behulp van geheue en verbeelding), ons ervarings narratief, rasionaliseer (of 'deurdink') ") Ons besluite. Dit is so te sê die "denkende", "storievertelende" bewussyn-die aanvaarde manier om rasionele besluite te neem sonder eksterne leiding, en sonder om op intuïtiewe impulse te vertrou. Dit is ten minste wat hierdie bewussyn graag oor homself glo, alhoewel dit waarskynlik 'n illusie is. Met ander woorde, dit ervaar homself as 'n wa van die liggaam-verstand-stelsel-"wakker, selfgedissiplineerd en in beheer" (ek glo dit is nader aan wat (sommige) ander mense eerder "ego" sou noem)).
Volgens Jaynes, hierdie praterige bewussyn het relatief onlangs na vore gekom, nie lank voor die goue era van Antieke Griekeland nie. Voor dit was daar wat hy noem a tweekamerverstand, waarin die regterhemisfeer van die brein alle besluite geneem het in kritieke situasies en mondelinge instruksies uitgereik het, ondervind as bevele van gode (dikwels vergesel van hallusinasies). Miskien is die naaste wat 'n moderne Westerling aan hierdie ervaring kan kom, altyd deur 'n sterk en duidelike stem van intuïsie te volg, of om liewer permanent deur jou eie intuïtie gehypnotiseer te word - sodat daar geen ervaring is van 'vrye wil', 'denke' (en, as 'n bonus, sonder om jouself te raai en sonder uitstel).
Ek sal volgende week terugkeer na hierdie verskuiwing en die verband met die goue era van Griekeland. Maar wat ek nou wil beklemtoon, is dat dit duidelik was 'n verdere stap op die weg van internalisering -en die gepaardgaande wêreldvervreemding-van mense: die innerlike wêreld was nog meer geskei van die wêreld daarbuite.
Net toe ek hierdie opstel skryf, ontvang ek hierdie blogpos van Leo Babauta in my inkassie. Hy skryf oor hoe die gebeure in ons innerlike wêrelde-ons gedagtes, ons verhale-bewussyn-ons selfs verhinder om die wêreld daarbuite in al sy pragtige glorie op te let:
Die debat oor of die standbeeld Poseidon of Zeus verteenwoordig, hang af van die verlore eienskap wat in die figuur se regterhand gehou word. Soos Caroline Houser skryf: "Soms word die Artemision -beskermer 'Poseidon' genoem. Daar word beweer dat diegene wat dit sou doen, die beeld moet wees van die groot seegod sedert die beeld in die Middellandse See gevind is. Maar soos ander standbeelde van heeltemal verskillende onderwerpe, het hierdie in die see gegaan bloot omdat dit aan boord was van 'n skip wat gesink het. Ander noem die voorbeeld van die Poseidonia -muntstukke, met uitsig op die baie gewigwekkender getuienis wat deur die talle oorlewende beeldjies van Zeus geloods word wat sy donderbol in 'n houding gelanseer het wat ooreenstem met dié van die Artemision -figuur. " 
'N Belangrike bykomende probleem met die hipotese is dat 'n drietand die gesig sou verduister, veral uit die profielaansig, wat die meeste geleerdes (selfs diegene wat 'n identifikasie as Poseidon ondersteun het) die belangrikste, of selfs die enigste, belangrike beskouing was. . Ikonografiese parallelle met muntstukke en vaasskilderye uit dieselfde tydperk toon dat hierdie duistere houding uiters onwaarskynlik is. Die drietal was egter moontlik buitengewoon kort en het die probleem vermy. Aan die ander kant is die standbeeld in wese 'n groter weergawe van 'n uitgebreide reeks kleiner massiewe bronsbeeldjies wat tot in die laat 7de eeu strek, wat almal dieselfde houding tref en Zeus voorstel.  Op grond van hierdie en ander ikonografiese parallelle met vaasverf,  dink die meeste geleerdes tans dat dit 'n Zeus is. Die opinie bly egter verdeeld.
Die ikonografie van antieke Griekse erdewerk beeld Poseidon af, terwyl hy in 'n geveg in 'n stryd teen die drietand was (soortgelyk aan 'n omheining of 'n 'vooruitstap'), word Zeus uitgebeeld en veg met sy arm omhoog, terwyl hy die weerligstraal bo-oor hou , in dieselfde posisie as die Artemision Brons (sien 'Poseidon and the Giant Polybotes', 'n solderrooi figuur stamnos wat toegeskryf word aan die Trolios-skilder, sowel as 'Zeus wat sy weerlig na Typhon gooi', ongeveer 550 vC, 'n swartfiguurde Chalcidian hydria).
Die god word vasgevang op die oomblik van pouse in die volle potensiaal van sy komende beweging, beskryf deur Carol Mattusch: "die figuur het die potensiaal vir geweld, is konsentreer, gereed om te gooi, maar die aksie begin net, en ons is oor om die komende demonstrasie van krag na te dink. "  Dit is 'n oorspronklike werk met groot sterkte in die ernstige styl wat die klassieke styl van die vyfde eeu voorafgegaan het, dateer uit c. 460 v.C. 'N Vergelyking kan getref word met die Strydwa van Delphi, 'n ongeveer gelyktydige brons.
Besprekings oor die oorsprong daarvan het kampioene gevind vir die meeste van die Griekse vastelandsentrums wat tegnies in staat is tot so 'n grootskaalse beeldhouwerk: Attica-waar Christos Karouzos  dit met Kalamis assosieer (ongeveer 470–440 v.C.)-Boeotia, Aegina, Sicyon of Argos.  Die beeldhouwerk is ook geassosieer met Onatas  of Myron  en ook met Kritios en Nesiotes , maar daar is geen manier om seker te weet wie die werk geskep het nie.
Die beeldhouwerk is die eerste keer ontdek in 1926  en verder opgegrawe in 1928,    op die plek van 'n skipbreuk wat nie vroeër as die middel van die tweede eeu vC voorgekom het nie. Ongelukkig is daar nie veel bekend oor die wrak nie, want die verkenning is laat vaar toe 'n duiker in 1928 gesterf het en nooit weer hervat is nie. Baie sulke skeepswrakke is van Romeinse datum en was van vaartuie wat Griekse kuns na Italië plunder, maar dit is onduidelik of die Artemision -wrak een hiervan is. The Jockey of Artemision - 'n bronsbeeld van 'n renperd en sy jockey - is van dieselfde skeepswrak herwin, en Seán Hemingway het gesuggereer dat die jockey en perd moontlik in 146 vC uit die Korinte gebuit is deur die Romeinse generaal Mummius in die Achaean Oorlog en was op pad na Pergamon toe hy verlore was. 
Die kop van die beeld, nou 'n ikoon van die Griekse kultuur, was die onderwerp van 'n Griekse posseël van 500 drachma (in gebruik 1954-1977) en 'n 1000 drachma -banknoot (eerste uitgawe 1970, vervang in 1987).
'N Oorsig van kunsgeskiedenis
Perd en meetkundige simbool uit die Lascaux -grotte. c. 13 000 v.C.
Koning Menkaure en koningin. c. 2490-72 vC.
Sit Skriba. c. 2450 vC.
Nanna Ziggurat by Ur. c. 2100 vC.
Die tempel van Hatsjepsoet. c. 1460 vC.
Akhenaten, Nefertiti en drie dogters. c. 1350 vC.
Nebamun wat in die moerasse rondvleuel. c. 1350 vC.
Masker van Toetanchamon. c. 1323 vC.
Houmuwu Ding. c. 1300-1046 vC.
Dipylon vaas. c. 755-750 vC.
Kouros -figuur. c. 590-580 vC.
Achilles en Ajax speel by dobbelstene. c. 540-530 vC.
Peplos Kore. c. 530 vC.
Kritios Boy. c. 480 vC.
Gedenkplaat van die Ergastines. c. 445-438 vC.
Grafstele van Hegeso. c. 410 vC.
Sanchi Stupa. 3de eeu vC.
Terracotta Warriors uit die graf van Qin Shi Huang. c. 210 vC.
Nike van Samothrace. c. 200-190 vC.
Alexander Mosaïek. c. 100 vC.
Appolonius. Bokser in rus. c. 100-75 vC.
Geverfde tuin uit die Villa of Livia. c. 30-20 vC.
Laocoon en sy seuns. c. 27 vC - 68 nC.
Augustus van Prima Porta. 1ste eeu nC.
Flaviese amfiteater of Romeinse Colosseum. c. 70-80 nC.
Staande Boeddha van Takht-i-Bahi. c. 100 nC
Trajanskolom. c. 107-113 nC.
Die Pantheon in Rome. c. 118-128 nC.
Boog van Septimius Severus. 203.
Christus as die son. 3de eeu nC.
Ludovisi Battle Sarcophagus. c. 250-260 nC.
Portret van die Vier Tetrarchs. c. 300 nC.
Boog van Konstantyn. c. 312-315 nC.
Ivoorpaneel met aartsengel. c. 525-550.
Sutton Hoo -helm. Laat 6de eeu - begin 7de eeu.
Groot goue gespe van Sutton Hoo. Vroeë 7de eeu.
Lindisfarne Evangelies (besonderhede van St. Matteus -bladsy). c. 700 nC.
Chakalte. Verligting met ingeboude liniaal. Laat 8ste eeu nC.
Lindau Evangelies Omslag. c. 880-890.
Kandariya Mahadeva -tempel. c. 1000 nC.
Bayeux Tapisserie (besonderhede). c. 1070 nC.
Petruskatedraal in Osnabrück. 11de eeu met opknappings uit die 13de eeu.
Die katedraal van Keulen. c. 1248-1560, 1842-1880, 1950's herstel.
Nicola Pisano. Pisa Baptistery Preekstoel. 1260.
Santa Maria Novella. 13de-15de eeu.
Giotto. Die klaaglied. c. 1305.
Masaccio. Die huldeblykgeld. c. 1425.
Masaccio. Heilige drieenigheid. 1425-27.
Jan Van Eyck. Aanbidding van die mistieke lam of Gentse altaarstuk. 1425-32.
Jan Van Eyck. Die Arnolfini -portret. 1434.
Petrus Christus. Portret van 'n Kartus. 1446.
Donatello. Maria Magdalena. c. 1455.
Heropbou van die tempel van Jerusalem. c. 1460.
Shen Zhou (1427-1509). Verhewe Mount Lu. 1467.
Andrea Mantegna. Klaaglied van Christus. c. 1480.
Pietro Perugino. Aflewering van die sleutels aan St.. 1481-82.
Albrecht Durer. Selfportret op 13-jarige ouderdom. 1484.
Guyot Marchant. Die Dans van die Dood. 1485.
Sandro Botticelli. Die aankondiging. 1490.
Leonardo da Vinci. Die laaste maaltyd. 1495-98.
Die Tempietto in San Pietro in Montorio. c. 1502.
Albrecht Durer. Jong Haas. 1503.
Raphael. Skool van Athene. 1509-10.
Michelangelo. Die skepping van Adam. c. 1512.
Raphael. Madonna on Clouds met SS. Sixtus en Barbara of Die Sixtynse Madonna. 1512.
Titiaan. Aanname van die Maagd. 1516-18.
Titiaan. Bacchus en Ariadne. 1522-23.
Hans Holbein die Jongere. Die Ambassadeurs. 1533.
Hans Holbein die Jongere. Portret van Henry VIII. 1540.
Caterina van Hemmesen. Selfportret. 1548.
Sofonisba Anguissola. Die skaakspel of Lucia, Minerva en Europa Anguissola speel skaak. 1555.
Basiliekatedraal of Die katedraal van die voorbidding van die Allerheiligste Theotokos op die Moat. 1555-1561.
Pieter Bruegel die Ouere. Die Oesters. 1565.
Pieter Bruegel die Ouere. Jagters in die sneeu. 1565.
Giuseppe Arcimboldo. Die bibliotekaris. c. 1566.
Pieter Bruegel die Ouere. Die Boertroue. 1567.
Giuseppe Arcimboldo. Herfs. 1573.
Lavinia Fontana. Selfportret by die Clavichord met 'n dienaar. c. 1577.
El Greco (Domenikos Theotokopoulos). Die begrafnis van die graaf van Orgaz. 1586.
Jacopo Tintoretto. Die laaste maaltyd. 1592-94.
Caravaggio. Die roeping van die heilige Matteus. 1599-1600.
Caravaggio. Bekering op pad na Damaskus. c. 1600-01.
Caravaggio. Avondmaal in Emmaus. 1601.
Peter Paul Rubens. Hoogte van die kruis. 1610-11.
El Greco (Domenikos Theotokopoulos). Aanbidding van die herders. 1612-14.
Frans Hals. Nar met 'n Luit. c. 1623-24.
Sint -Pietersbasiliek of Die pouslike basiliek van Sint -Petrus in die Vatikaan. 1506-1626.
Judith Leyster. Selfportret. 1630.
Rembrandt van Rijn. Anatomie les van dr. Nicolaes Tulp. 1632.
Rembrandt van Rijn. Die nagwag of Amptenare en manne van die geselskap van kaptein Frans Banning Cocq en luitenant Wilhelm van Ruytenburgh. 1642.
Gian Lorenzo Bernini. Die ekstase van Saint Theresa. 1647-52.
Diego Velazquez. Portret van Pous Innocentius X. c. 1650.
Carel Fabritius. Die Goudvink. 1654.
Gerrit Dou. Selfportret. c. 1665.
Jan Vermeer. Die kuns van skilder. c. 1668.
Jan Vermeer. Die geograaf. 1669.
Andrea Pozzo. Die Apoteose van St. Ignatius. 1685-94.
Paleis van Versailles. c. 1661-1710.
Giovanni Paolo Panini. Antieke Rome. 1757.
John Singleton Copley. A Seun met 'n vlieënde eekhoring (Henry Pelham). 1765.
Jean-Honore Fragonard. Die swaai. 1767.
John Singleton Copley. Watson en die haai. 1778.
Adelaide Labille-Guiard. Selfportret met twee leerlinge. 1785.
Elisabeth Vigee Le Brun. Marie Antoinette en haar kinders. c. 1787.
Elisabeth Vigee Le Brun. Selfportret met haar dogter, Julie. 1789.
Die Alamo -sending in San Antonio of Mision San Antonio de Valero. c. 1744-1793.
Jacques Louis David. Die dood van Marat. 1793.
Verenigde State Capitol Building. 1793-1962.
Charles Wilson Peale. Trappegroep (Portret van Raphaelle Peale en Titian Ramsay Peale). 1795.
Gilbert Stuart. George Washington (Lansdowne -portret). 1796.
Francisco Goya. Die slaap van die rede produseer monsters. 1799.
Altaarkop vir 'n Oba. Laat 18de-19de eeu.
Jacques Louis David. Napoleon wat die Alpe oorsteek. 1801-05.
Francisco Goya. Die derde Mei, 1808. 1814.
Washington Allston. Elia in die woestyn. 1818.
Caspar David Friedrich. Swerwer bokant die See van Mis. c. 1818.
Theodore Gericault. Die Vlot van die Medusa. 1818-19.
John Konstabel. Landskap: Middag of Die Hay Wain. 1821.
Charles Wilson Peale. Die kunstenaar in sy museum. 1822.
Katsushika Hokusai (1760-1849). The Great Wave by Kanagawa. 1829-33.
Eugene Delacroix. Vryheid wat die mense lei. 1830.
Thomas Cole. Die osboog of Uitsig vanaf Mount Holyoke, Northhampton, Massachusetts, na 'n donderstorm. 1836.
Thomas Cole. Die argitek se droom. 1840.
Joseph Mallord William (J. M. W.) Turner. Slaweskip (slawe wat oor die dood sterf en sterf, tifoon kom aan). 1840.
Gustave Courbet. Selfportret (The Desperate Man). c. 1843-45.
Asher Brown Durand. Geestesgenote. 1849.
Gustave Courbet. 'N Begrafnis by Ornans. 1849-50.
Amanuel Leutze. Washington oor die Delaware. 1851.
Rosa Bonheur. Die Perdeskou. 1852-55.
Utagawa Hiroshige. Skielike stort oor Shin-Ohashi-brug en Atake. 1857.
Jean-Francois Millet. Die Gleaners. 1857.
James McNeill Whistler. Simfonie in wit no. 1 of Die wit meisie. 1862.
Eerwaarde Daumier. Die derdeklas-wa. c. 1862-64.
Albert Bierstadt. Vallei van die Yosemite. 1864.
Winslow Homer. Die veteraan in 'n nuwe veld. 1865.
Edouard Manet. Portret van Emile Zola. 1868.
James McNeill Whistler. Rangskikking in grys en swart nr. 1 of Whistler se ma. 1871.
Claude Monet. Indruk, sonsopkoms. 1872.
Thomas Moran. Grand Canyon van die Yellowstone. 1872.
Berthe Morisot. Die Wieg. 1872.
Edouard Manet. Die Spoorweg. 1873.
Thomas Eakins. Die bruto kliniek. 1875.
Auguste Renoir. Dans by Le Moulin de la Galette. 1876.
Mary Cassatt. Die leser. 1877.
Eva Gonzales. Nanny en Kind. 1877/1878.
Mary Cassatt. In die Loge. 1878.
Mary Cassatt. Klein dogtertjie in 'n blou leunstoel. 1878.
Edgar Degas. Klein danser, veertien jaar oud. 1878-81.
Edgar Degas. Juffrou La La by die Cirque Fernando. 1879.
Thomas Anschutz. Die middagete van die ysterwerkers. 1880.
Marie Bashkirtseff. In die ateljee. 1881.
John Singer Sargent. Die dogters van Edward Darley Boit. 1882.
Georges Seurat. 'N Sondagmiddag op die eiland Le Grande Jatte. 1884-86.
Winslow Homer. Die Haringnet. 1885.
John Singer Sargent. Anjer, Lelie, Lelie, Roos. 1885-86.
Vincent van Gogh. Cafe Terrace in die nag of Koffiehuis, in die aand. 1888.
John William Waterhouse. Die dame van Shalott. 1888.
Auguste Rodin. Die Burgers van Calais. 1884-89
Eerste Nasionale Bankgebou. 1889.
Vincent van Gogh. Selfportret. 1889.
Vincent van Gogh. Sterre nag. 1889.
Mary Cassatt. Moederlike streel. 1890-91.
Mary Cassatt. Die kind se bad. 1893.
Henry Ossawa Tanner. Die Banjo -les. 1893.
Paul Cezanne. Stillewe met 'n gemmerpot en eiervrugte. 1893-94.
Cecilia Beaux. Ernesta (kind met verpleegster). 1894.
Claude Monet. Rouen -katedraal: Die portaal (sonlig). 1894.
Camille Pissarro. Die Boulevard Montmartre op 'n winteroggend. 1897.
Auguste Rodin. Die Denker. 1903.
Pablo Picasso. Die ou kitaarspeler. 1903-04.
Robert Henri. Jong vrou in wit. 1904.
Groot moskee van Djenne. 1907.
Robert Henri. Eva Groen. 1907.
George Bellows. Hert by Sharkey's. 1909.
Umberto Boccioni. State of Mind I: The Farewells. 1911.
Wassily Kandinsky. Improvisasie 28 (tweede weergawe). 1912.
Pablo Picasso. Stillewe met stoelkat. 1912.
Umberto Boccioni. Dinamika van 'n voetbalspeler. 1913.
Umberto Boccioni. Unieke vorms van kontinuïteit in die ruimte. 1913.
Jacob Epstein. Torso in Metal van The Rock Drill. 1913-15.
Claude Monet. Waterlelies. 1916.
James Montgomery Stagg. Ek wil jou hê vir die Amerikaanse weermag. 1917.
Hannah Hoch. Sny met die Kitchen Mes Dada deur die kulturele tydperk van die Weimar Beer-Belly Republic in Duitsland. 1919.
John Singer Sargent. Vergas. 1919.
Pablo Picasso. Drie musikante. 1921.
Constantin Brancusi. Voël in die ruimte. 1923.
Wassily Kandinsky. Op Wit II. 1923.
Laszlo Moholy-Nagy. Samestelling A.XX. 1924.
Charles Demuth. Ek het die figuur vyf in goud gesien. 1928.
Rene Magritte. Die verraad van beelde. 1929.
Piet Mondrian. Komposisie nr. 2 met rooi en blou. 1929.
Chrysler -gebou. 1928-1930.
Bonecutter-Dimond Chevrolet-vulstasie. 1930.
Eerste Nasionale Bankgebou. 1930.
Grant Wood. Amerikaanse Goties. 1930.
Thomas Hart Benton. Die Midde -Weste uit die muurskildery, America Today. 1930-31.
Salvador Dali. Die volharding van geheue. 1931.
Alexandre Hogue. Stofbak. 1933.
Lily Furedi. Metro. 1934.
Diego Rivera. Menslike beheerder van die heelal. 1934.
Georgia O'Keeffe. Hertskedel met Pedernal. 1936.
John Steuart Curry. Tragiese voorspel. 1937.
Salvador Dali. Metamorfose van Narcissus. 1937.
Fallingwater of The Kaufmann Residence. 1936-1939.
John Steuart Curry. Wisconsin -landskap. 1938-39.
Hale Woodruff. Die opstand van Die Amistad -muurskilderye. 1938-39.
Georgia O'Keeffe. Hibiscus en Plumeria. 1939.
Piet Mondrian. Samestelling nr. 10. 1939-42.
Thomas Hart Benton. Die haelstorm. 1940.
Frida Kahlo. Selfportret met doringketting en kolibrie. 1940.
Edward Hopper. Nagtjies. 1942.
Jackson Pollock. Muurskildery. 1943.
Norman Rockwell. Vryheid van spraak. 1943.
Norman Rockwell. Rosie die Klinkhamer. 1943.
M. C. Escher. Hande teken. 1948.
Jackson Pollock. 5, 1948. 1948.
Andrew Wyeth. Christina se wêreld. 1948.
Alberto Giacometti. Hond. 1951.
M. C. Escher. Relatiwiteit. 1953.
Norman Rockwell. Triomf in nederlaag of Meisie met Swart Oog. 1953.
Mark Rothko. No 61 (Roes en blou). 1953.
Kay Sage. Môre Is Nooit. 1955.
Bridget Riley. Beweging in vierkante. 1961.
Edward Hopper. New York -kantoor. 1962.
Wayne Thiebaud. Slaaie, toebroodjies en nageregte. 1962.
Andy Warhol. Campbell se soppanne. 1962.
Roy Lichtenstein. Ohhh. Regso. . 1964.
Joan Miro. Die ski -les. 1966.
Barnett Newman. Wie is bang vir rooi, geel en blou. 1966.
Richard Estes. Bus met weerkaatsing van die Flatiron -gebou. 1966-67.
Die vroegste argeologiese bewyse van strydwaens in China, 'n wa -begraafplaas wat in 1933 in Hougang, Anyang in die Henan -provinsie ontdek is, dateer uit die bewind van koning Wu Ding van die laat Shang -dinastie (ongeveer 1200 v.C.). Oracle-beenopskrifte dui daarop dat die westelike vyande van die Shang 'n beperkte aantal waens in die geveg gebruik het, maar die Shang self het dit slegs as mobiele opdragvoertuie en in koninklike jagtogte gebruik. 
Tydens die Shang -dinastie is lede van die koninklike familie begrawe met 'n volledige huishouding en bediendes, waaronder 'n wa, perde en 'n wa. 'N Shang-wa is gereeld deur twee perde getrek, maar variëteite met vier perde word soms in begrafnisse aangetref.
Jacques Gernet beweer dat die Zhou -dinastie, wat die Shang ca. 1046 vC, meer gebruik gemaak van die wa as die Shang en "'n nuwe soort tuig uitgevind met vier perde op die hoogte".  Die bemanning het bestaan ​​uit 'n boogskutter, 'n bestuurder en soms 'n derde kryger wat met 'n spies of dolkbyl gewapen was. Van die 8de tot die 5de eeu v.C. het die Chinese gebruik van strydwaens sy hoogtepunt bereik. Alhoewel strydwaens in groter getalle verskyn het, het infanterie dikwels strydwaens in die geveg verslaan.
Oorlogvoering met 'n groot strydwa het ná die tydperk van die strydende state (476–221 vC) alles behalwe verouderd geword. Die belangrikste redes was die toenemende gebruik van die kruisboog, die aanvaarding van standaard kavalerie -eenhede en die aanpassing van gemonteerde boogskiet uit nomadiese kavallerie, wat meer effektief was.Strydwaens sou voortgaan om as kommandoposte vir offisiere te dien tydens die Qin-dinastie (221-206 v.C.) en die Han-dinastie (206 v.C.-220 n.C.), terwyl gepantserde strydwaens ook tydens die Han-dinastie teen die Xiongnu-konfederasie in die Han- Xiongnu -oorlog (133 vC tot 89 nC), spesifiek tydens die Slag van Mobei (119 vC).
Voor die Han -dinastie is die mag van Chinese state en dinastieë dikwels gemeet aan die aantal waens waarvan hulle bekend was. 'N Land van duisend strydwaens as 'n medium land, en 'n land van tienduisend strydwaens wat as 'n reuse en magtige land beskou word.  
Strydwa van Delphi, c. 478-474 v.G.J. - Geskiedenis
Albenga Baptistery, binnekant, vroeë 6de eeu, Albenga, Italië
'Vroeg -Christelike doopkapelle was meer as net gerieflike skuilings vir liturgiese rites. Hulle het op sigself as simbole gedien; hul vorm en versiering weerspieël en versterk die teologiese betekenis of betekenis van die ritueel. Terwyl die vorms en hul meubels spesiaal gebou is vir 'n komplekse seremonie met plaaslike en inheemse variasies, was sekere besonderhede van die ontwerp daarvan bedoel om die betekenis en doel van die ritueel uit te druk.skryf R. Jensen in sy boek van 2010 Lewende Water. Die Albenga Baptistery beoog om kortliks 'n wonderlike voorbeeld van die vroeë Christelike doopargitektuur te ondersoek. https://brill.com/view/book/9789004189089/Bej.9789004188983.i-306_008.xml
Albenga is 'n ou Italiaanse stad met 'n ryk geskiedenis. Albenga, gebou aan die Golf van Genua, in die provinsie Savona in Ligurië, het 'n bekoorlike bynaam City of a Hundred Towers. Gedurende die Romeinse tydperk was Albenga 'n besige hawedorp genaamd Albium Ingaunum. Interessant genoeg het die stad se antieke Romeinse struktuur die tyd oorleef, en vandag sny die twee Romeinse hoofstrate, die "Cardo" en "Decumanus" in sy moderne sentrum. Die stad is ook bekend vir die wrak van die Romeinse skip wat in die Naval Museum uitgestal is. Hierdie mariene argeologie -vonds is die 'grootste Romeinse vervoervaartuig wat tot nog toe in die Middellandse See bekend was, met 'n vrag van meer as 10 000 amfora en dus 'n netto kapasiteit van 450/500 ton. Die amfora bevat wyn uit Kampanië wat bestem is vir die markte in Suid -Frankryk en Spanje. Saam met wyn, keramiek met swart geglasuurde ... "en ander soorte uitvoerwerk is ook ontdek. https://www.scoprialbenga.it/en/roman-naval-museum.htm Benewens die Romeinse ruïnes, spog Albenga met wonderlike vroeg-Christelike en Middeleeuse monumente soos die stad se 12de-eeuse katedraal, die beroemde doopkapel van die vroeë 6de eeu. verder bespreek, en "honderd" van Middeleeuse torings.
Die Albenga -doopkapel is gedurende die vroeë sesde eeu nC gebou, toe die stad, na 'n gevaarlike tydperk van onrus, deur keiser Flavio Costanzo gerekonstrueer is in sy poging om die Romeinse Ryk te herbou. Die Albenga Baptistery kan beskryf word as 'n agtkantige kamer met 'n doopvont in die middel en 'binnemure wat in twee arcades, een bo die ander, en oorspronklik bedek met 'n koepel' is. Die onderste arcade het agt boë, gevolg deur nisse, een van beide op elk van die agt mure. Elke nis het 'n halfsirkelvormige of reghoekige grondplan en 'n klein venster vir verligting. "Twee van die nisse, in die suidweste en suidoos, het deure wat die agtkantige kamer met die buitekant verbind." Die boonste arcade van die doopkapel het sestien boë, waarvan sewe groot vensters is, een kleiner in grootte, en die res van die boë, tussen vensters, eenvoudig toegemaak. Interessant genoeg, "terwyl die agthoekige vorm die binnekant van die gebou en ook die buitekant van die boonste gedeelte oorheers, het die dikker, onderste deel 'n onreëlmatige, dekantige buitenste vorm, waarskynlik om aan te pas by omliggende geboue waarvan min bekend is." Kortom, dit is 'n ambisieuse vroeë -Christelike argitektoniese projek "wat deur belangrike ekonomiese en argitektoniese pogings gerealiseer is." https://www.academia.edu/14528427/Photomodelling_as_an_Instrument_for_Stratigraphic_Analysis_of_Standing_Buildings_the_Baptistery_of_Albenga_con_Cristian_Aiello_Federico_Caruso_Chiara_Cecalupo_Elie_Essa_Kas_Hanna_in_Rivista_di_Archeologia_Cristiana_90_2014_pp_259_293
Daar word geglo dat die binnekant van die doophuis versier is met 'n gewaagde program vir mosaïek wat waarskynlik die nisse, die mure en die sypaadjie rondom die doopvont van die doopkapel bedek het. Vandag is die enigste deel wat met mosaïek bedek is, die vatkluis oor die noordoostelike binne -nis. Lees Nathan S. Denis's Visualiseer Trinitariese ruimte in die Albanga Baptistery, leer ons dat "die vroeë sesde-eeuse doopkapel in Albenga, Italië, een van die vroegste pogings bevat om die Christelike Drie-eenheid in beeldvorm weer te gee".
Hierdie mosaïek bestaan ​​uit twee dele. Die grootste deel van die twee bied '' 'n drieparty groep van ineengeslote Chi-Rho-monogramme ingeprent op 'n ewe drieledige gradiëntblou nimbus 'van goudgeel en wit marmer tesserae vir die Chi-Rho en 'n sirkelvormige veld van ligblou glasmosaïek vir die nimbus. 'Rondom die monogram is twaalf wit duiwe onmiddellik bokant die monogram 'n klein bol met 'n goue kruis en ... agt-puntige wit sterre teen 'n diep, lapis-gekleurde agtergrond ...' Die kleinste van die twee is op die lunette hierbo die venster en wys twee lammers langs 'n juweel met 'n juweel in 'n paradysagtige landskap van groen en blou agtergrond.
Beide komposisies word omring deur 'n dik rinceaux -rand op 'n treffende wit agtergrond. Aan die onderkant van die vensterboog is 'n tweede grens, beide geometries en blomme, aan 'n wit anker, en weer, oor die ingang van die nis, met 'n opskrif met die opskrif "NOMINAMVS QVORVM HIC RELIQVIAE SVNT", of "Ons bel op [hulle] wie se oorblyfsels hier is. " Die opskrif gaan vergesel van die name van "St. Stephen, Johannes die Evangelis, Lawrence, Nabor, Protasius, Felix en Gervasius, met die twee ontbrekende name op die laagste register wat oor die algemeen die Heilige Victor en Sixtus I was. "
Vir 'n studente -aktiwiteit, kyk asseblief ... HIER!
Blue Glass Amphoriskos uit Pompeii
Blou Amphoriskos van glas met cupido's wat druiwe bymekaarmaak uit die Villa van die mosaïekolomme in Pompeii, tussen ongeveer 1 en ongeveer 79 nC, Cameo Glass, die argeologiese museum van Napels
'Ag, gelukkige, gelukkige takke! wat nie kan afskud nie / U blare, en nooit die Lente -adieu kan bied nie / En, gelukkige melodis, ongemoeid, / Vir ewig liedere vir ewig nuwe / Gelukkiger liefde! meer gelukkige, gelukkige liefde! / Vir altyd warm en nog te geniet, / Vir altyd hygend, en vir altyd jonk / Asemhaling van menslike passie ver bo, / Dit laat 'n hart vol droefheid en knorrigheid, / 'n brandende voorkop en 'n uitdroging tong. " John Keats geskryf in sy beroemde Ode aan 'n Griekse Urn ... Wat van die Blue Glass Amphoriskos uit Pompeii ons sal vandag bespreek… wie gaan reg daaraan doen? https://www.poetryfoundation.org/poems/44477/ode-on-a-grecian-urn
Portland vaas, tussen ongeveer 1 en ongeveer 25 nC, Cameo Glass, H. 24 cm, Diam. 17,7 cm, British Museum
Glas Amphoriskos met cupido's wat druiwe bymekaarmaak uit die Villa van die Mosaïekolomme in Pompeii, tussen ongeveer 1 en omstreeks 79 nC, Cameo Glass, die argeologiese museum van Napels
Die Portland Cameo -vaas is dalk beroemd om sy chic en eenvoudig ontwerp, maar die Pompeiian Cameo Amphorisko is sjiek, maar beslis nie eenvoudig nie! Dit is luuks ryk, uitgebrei ontwerp, uitbundig versierd, spoggerig, weelderig ... maar tog elegant op 'n "barok" manier! Die klassisist Ek bewonder die Portland -vaas ... my Hellenistiese psige is egter alles vir die Pompeiaanse Amphorisko!
Dit was die 29ste Desember 1837 en die argeologiese terrein van Pompeii is besoek deur koning Ferdinand II van Napels en Sicilië. Wat 'n gelukkige dag vir die graafmachines en die besoekende koning ... 'n seldsame blouglas Cameo -vaas, wat vandag beskou word as een van die belangrikste skatte van die Nasionale Argeologiese Museum van Napels, was ontdek in die omgewing van die omheinde, klein, begrafnisstuin van die Villa of the Mosaic Columns. Ek weet nie hoe waar hierdie verhaal is nie ... maar die Romantiese ek hou daarvan! https://www.interno16holidayhome.com/2019/02/22/discovering-the-blue-vase-of-pompeii/ Die korrekte datum vir die ontdekking van die Blue Glass Amphorisko is waarskynlik 1834 soos op die terrein van die Napels Argeologiese Museum . Hoe hard ek ook al na internetbronne gesoek het, ek het weinig meer gevind ... https://www.museoarcheologiconapoli.it/en/room-and-sections-of-the-exhibition/metal-ivory-and-glass-objects/
Die gebied waar die Blue Glass Amphoriskos ontdek is.
Die Pompeian Blue Glass Amphoriskos is 'n baie seldsame voorbeeld van antieke kameeglas. Dit is 'n soort luukse vaartuig geïnspireer deur ingewikkelde Hellenistiese reliëfgesnyde juwele, uiters gewild gedurende die Augustus- en Julio-Claudiaanse tydperk, vanaf 27 v.C. tot 68 nC. Op grond van lang navorsing deur David Whitehouse van die Corning Museum of Glass, is daar vandag slegs 15 vaartuie en ongeveer 200 fragmente Cameo Glass in museums en privaat versamelings. Die Romeine het Cameo -skepe, groot muurplate en klein juweliersware gemaak, met behulp van vakmanne met die beste tegniese vaardighede, as baie duur items vir die Romeinse aristokrasie. https://www.bbc.com/culture/article/20130916-mystery-of-a-missing-masterpiece en https://www.metmuseum.org/toah/hd/rcam/hd_rcam.htm
Die Corning Museum of Glass beskryf 'n Romeinse glas van Cameo as ''n voorwerp met twee of meer lae verskillende kleure, die boonste laag is gedeeltelik weggesny tot modeversiering in reliëf teen 'n kontrasterende agtergrond. Die meeste Romeinse voorbeelde word gemaak met twee lae, gewoonlik wit oor blou. Fragmente van vate bestaan ​​egter met meer as twee lae, en soms tot vyf. " https://www.cmog.org/set/reflecting-antiquity-cameo?id=1376
Die Pompeian Blue Glass Amphoriskos is luuks versier met Dionysiac -tonele, veral tonele van druiwe -oes. 'Aan die een kant gooi 'n cupido ryk druiwe in 'n vat, waar 'n ander cupido op wynpers wil. Die toneel word omring deur twee lae wye kolomme, waarop twee cupido sit terwyl hulle die druiwe oes vergesel wat die spuit en die dubbele fluit speel. Aan die teenoorgestelde kant staan ​​'n klinos (bed), waar twee cupido's lê, waarvan die een op die lier speel, terwyl 'n cupido op die ander twee kolomme druiwe pluk, en die ander 'n tros in die hand hou en 'n mandjie al vol op die kop. " Tussen hierdie twee tonele word 'n Dionysiac -masker met druiwe, rankings en voëls uitgebeeld! Heel onder in die vaas bied die kunstenaar wat hierdie wonderlike Blue Glass Amphorisko geskep het, meesterlik 'n reeks diere aan wat op gras en struike vreet, tussen wit, dun, horisontale lyne. Wat 'n prestasie op klein skaal! https://www.museoarcheologiconapoli.it/en/room-and-sections-of-the-exhibition/metal-ivory-and-glass-objects/
Vir 'n Kragpunt op die Villa van die Mosaïese Kolomme, asseblief ... klik HIER!
Villa van die Mosaïese Kolomme
Mosaïskolomme uit The Villa of the Mosaic Columns in Pompeii, 1ste eeu nC, Napels Nasionale Argeologiese Museum
"As u 'n tuin in u biblioteek het, sal ons niks wil hê nie" het Marcus Tullius Cicero aan sy roemryke nuwe vriend, Marcus Terentius Varro, geskryf en hy is so reg! Tuinmaak kan so aangenaam wees en die Romeine het dit verstaan ​​en dus in die middel van die Romeinse geboue was daar 'n daklose plein, dikwels met Griekse beeldhouwerke en tempels, waar die Hortus, die tuin, geplant en geniet is. Gewone Romeine het moontlik net 'n klein binnehof of 'n plaveisel met potte gehad. Baie het basiese voedsel verbou as 'n dun skans teen hongersnood. Die rykes het baie groter, vrugbaarder en verfynder tuine geniet, dikwels nader aan parke as werwe, Varro, die korrespondent van Cicero, was nie net welaf nie maar ook 'n geleerde in tuinmaak en boerdery. In die lig hiervan is dit waarskynlik dat Varro Cicero wel 'n goed gevulde biblioteek en 'n luukse tuin daarin aangebied het. Villa van die Mosaïese Kolomme handel oor so 'n pragtige tuin, baie spesiaal versier ... https://www.commonsenseethics.com/blog/5-things-that-you-need-to-be-happy-according-to-cicero
Die Villa van die mosaïekolomme Die Pompeiaanse adres is aan die noordelike kant van die Via delle Tombe, agter die tralies en winkels wat na die besige straat lei wat na Herculaneum lei. Hoe dan ook, u kies om hierdie interessante villa binne te gaan ... jy gaan 'n tuin binne. Ek kies graag ingang A (sien POST-villa-plan), want tuin C is groter, dit het 'n mosaïekversierde Nymphaeum en 'n pergola wat op vier pragtige mosaïekolomme ondersteun word. Dit is danksy hierdie unieke mosaïek -kolomme dat die Villa sy naam regverdig het. https://sites.google.com/site/ad79eruption/pompeii/villas-outside-the-walls/villa-of-the-figured-capitals
Die villa se kolomme is pragtig! Hulle is bedek met kleurvolle mosaïekversierings met opeenvolgende bande geometriese, blomme en/of figuurlike ontwerpe. Die Villa is ongelukkig in 'n swak toestand, en daarom word die kolomme kort na hul ontdekking verwyder en na die Nasionale Argeologiese Museum in Napels geneem, waar dit vandag gesien kan word.
Die tweede tuin G word bereik deur 'n wyd oop gebied aan die noordekant van tuin C, sowel as 'n gang wat na Via delle Tombe lei. Baie min oorleef die oorspronklike versiering, afgesien van 'n Lalarium op die suidwestelike hoek. Die kolonnade in die noorde dui die ingang van die belangrikste woonkwartiere aan wat ongelukkig in 'n byna verwoestende toestand is. Die Villa was waarskynlik die pronkste in die omgewing. 'Die versiering in fyn skilderye en mosaïek, die grootsheid van die argitektuur en die grootte van die bediendekwartiere plaas die Villa delle Colonne in Mosaicogelykstaande aan of groter as sy onmiddellike bure, waarbo dit letterlik uitgetroon het. Uiteindelik impliseer die ry winkels wat onder die Villa lê, wat beslis tydens 'n gesamentlike konstruksie gebou is, dat 'n bron van die rykdom van die eienaar die handel was wat deur diegene wat in hierdie kompleks gewerk en gewoon het. Daarom ondersteun die winkels die Villa ekonomies sowel as fisies, en brei die metafoor uit tot 'n duidelik sigbare verklaring van die sosiale hiërargie van die stad - 'n verklaring wat die openbare vertoning wat die Villa self verteenwoordig, aanvul. http://online.sfsu.edu/pompeii/research2006.html
'N Interessante ontdekking lê aan die suid/oostekant van die villa, waar 'n graf en 'n unieke blou -en -wit glasvaas binne 'n omheinde omheining gevind is. Volgens Jashemski ... 'Aangesien dit die enigste graf was met 'n deur wat uit die grafkamer na die tuin lei, en aangesien die enigste ingang van die tuin uit die villa van die Mosaïese Kolomme was, was dit duidelik dat die graf en sy tuin behoort aan hierdie villa. " Jashemski, W. F., 1993. The Gardens of Pompeii, Volume II: Appendices. New York: Caratzas, (p.256).
Vandag, die Blou glas vaas, wat in die graf van die villa van die mosaïekolomme gevind word, is een van die kosbaarste skatte van die argeologiese museum van Napels. Ons sal hierdie wonderlike vaas bespreek Villa van die mosaïekolomme, deel 2.
Glas Amphoriskos met cupido's versamel druiwe uit die Villa of the Mosaic Columns in Pompeii, tussen ongeveer 1 en ongeveer 79 nC, Cameo Glass, die argeologiese museum van Napels
Ek wil hierdie POS nogmaals afsluit met Cicero, wat, namate hy ouer word, die rustigheid en kalmte van sy tuine meer en meer geniet, óf in sy Tusculum -villa waar hy na sy biblioteek en tuine terugtrek om na te dink en te skryf , of sy familie Villa in Arpinum, waar hy gedurende sy latere jare sy boekrolle en kodeks, weg van Rome, versamel het vir beter beskerming. " Deur middel van ons hande, sukkel ons om 'n tweede wêreld te skep binne die natuur, " Cicero het gedink as 'n Stoïsynse filosoof, vir wie "Die tuin was 'n mikrokosmos van die groter orde van die kosmos." https://www.commonsenseethics.com/blog/5-things-that-you-need-to-be-happy-according-to-cicero
Augustus maand, jongste 1407, moontlik deur Maestro Venceslao, Fresco, Torre Aquila, Castello del Buonconsiglio in Trento, Italië
'Ek is 'n maaier wie se spiere stilstaan. Al my hawer is wieg. / Maar ek is te verkoel en te moeg om dit te bind. En ek honger. / Ek kraak 'n greintjie tussen my tande. Ek proe dit nie. / Ek was die hele dag in die veld. My keel is droog. Ek honger / my oë is in oestyd bedek met stof van hawerlande. / Ek is 'n blinde man wat oor die heuwels staar, op soek na stapelvelde van ander stropers. … "skryf die Afro-Amerikaanse digter, Jean Toomer (1894—1967) en ek dink daaraan Augustus maand deur Maestro Venceslao, in Torre Aquila, Castello del Buonconsiglio in Trento, Italië. https://www.poetryfoundation.org/poems/53989/harvest-song
Die siklus van die twaalf maande is 'n gunsteling tema in die kunste van die Middeleeue en die vroeë Renaissance. Die siklus van die maande word dikwels gekoppel aan die tekens van die zodiac, en word beskou as 'n skakel tussen die werk van die mens, die seisoene van die jaar en die ordening van die heelal deur God. As tema het dit herhaal in die beeldhoukundige versierings van katedrale en kerke in Europa, in verligte manuskripte soos die gewilde Boeke van Ure, paleisfresco's en, selde, paneelskilderye.
Die fresco -panele in Torre Aquila is skaars en spesiaal. Hulle dokumenteer die lewe in die Trentino -omgewing, met verwysings na aristokratiese tydverdryf gedurende die jaar, of die boerdery -aktiwiteite en pligte teenoor hul meesters. Hulle beeld ook 'n lewendige landskap uit, selfs toe romantiseer, van kaal en bedek met sneeu, tot ryk en vrugbaar, tot herfs, bedek met gevalle blare.
Augustus is 'n spesiale maand vir inwoners van Trentino, en Maestro Venceslao het dit geskilder om ons daaraan te herinner. Ons kan ons maklik voorstel dat prins Giorgio di Liechtenstein in hierdie spesiale kamer ontspan, weg van sy lawaaierige hof ... en tussen sy boeke en nuuskieriges die perfekte wêreld kan geniet wat Maestro Venceslao vir hom geskep het! Wat 'n bederf!
Die fresco van Augustus is horisontaal verdeel in drie sones, waarvan die onderste weer toegewy is aan valke, die Europese sport by uitstek, vir die aristokrasie.Die fresco beeld twee elegante dames uit, een geklee in ligblou, die ander in blou-swart en 'n heer wat 'n lang stok vashou, gereed om te begin jag! Hulle het pas by die deur van 'n kasteel uitgekom en hulle loop na 'n beboste gebied met hul valkies in die hand, opgelei vir jag. Augustus is 'n somermaand van ontspanning en oomblikke van valke wat voorreg, mag en sosiale status toon.
As ons Valke definieer, sou ons sê dat dit die "jag is op wilde diere in hul natuurlike toestand en habitat deur middel van 'n opgeleide roofvoël." Valke het waarskynlik in Mesopotamië of in die weste van Mongolië begin. In Europa, en in die laaste deel van sy lewe, het koning Frederik II, 'n man met buitengewone kultuur, energie en bekwaamheid, 'n beslissende verhandeling oor valke met die titel De arte venandi cum avibus ("The Art of Hunting with Birds ") vir die sport wat "waarskynlik omstreeks 400 na Christus bekendgestel is, toe die Huns en Alans Europa uit die ooste binnegeval het". Falconry was blykbaar 'n aristokratiese sport wat mans en vroue gelyk geniet. https://en.wikipedia.org/wiki/Falconry
Maestro Venceslao dra die grootste deel van die komposisie van Augustus op aan die hardwerkende kleinboere van Trento. In die boonste gebied het die boere baie om aan te werk. Dit is oestyd, die landskap word goudgeel en beide mans en vroue werk hard, buig onder die brandende son, om die gewasse te knip, die ore te versamel, dit in ringe vas te bind en in stapels te rangskik. En dit is nie genoeg nie! Boere moet nog steeds hul waens met swaar graan laai, soos in die middelste gebied uitgebeeld, en die dag se harde werk op die grondpad na die naburige dorp vervoer, waar hulle dit in die plaaslike skuur sal bêre. Die dorpie is ongetwyfeld skilderagtig, met okerkleurige huise, grasdakke en 'n klein kerkie, helder pienk. My gunsteling vignet, die uitbeelding van die dorpspriester, wat op die drempel van die pastorie staan ​​om te lees, onbewus van die goed rondom hom. https://www.buonconsiglio.it/index.php/Castello-del-Buonconsiglio/monumento/Percorso-di-visita/Torri/Torre-Aquila
A Kragpunt op die fresco's van Torre Aquila vir die maande Augustus en September is ... HIER!
Die aartsengel Gabriel van Hagia Sophia
Aartsengel Gabriël, 9de eeu, suidekant van die Bema van die Heilige Apsis, hele figuur gesien deur stellasies, gefotografeer in 1938, MS.BZ.004-03-01-02-016-029, The Byzantine Institute, Dumbarton Oaks Fieldwork Records and Papers, ongeveer die laat 1920's-2000's, Beeldversamelings en veldwerkargief by Dumbarton Oaks, Trustees vir Harvard University, Washington, DC
'Whittemore werk nou aan 'n groot aartsengel, aan die S. gesigvlak van die boog voor die E. halfkoepel. Op dieselfde skaal as die Maagd was hy een van haar twee wagte. Of sy kollega, op die N. -gesig, behoue ​​bly of nie, weet Whittemore nog nie. Maar die een op die S. -gesig is inderdaad baie goed bewaar: daar is genoeg toetse gedoen om dit vas te stel. En hy is moontlik van die vroeë Masedoniese tydperk: X of selfs IX - na 842, toe beelde uiteindelik herstel is. U kan u voorstel met watter dors ek op die openbaring wag. "Dit is 'n uittreksel uit 'n brief wat Royall Tyler op 11 Oktober 1936 aan Mildred Barnes Bliss geskryf het oor die onthulling van die mosaïeke van Hagia Sophia en Die aartsengel Gabriel van Hagia Sophia in die besonder. https://www.doaks.org/research/library-archives/dumbarton-oaks-archives/historical-records/bliss-tyler-correspondence-excerpts#uncovering-of-the-mosaics-of-hagia-sophia–constantinople&# 8211 Oktober 1936
Aartsengel Gabriël, Mosaïek aan die suidekant van die Bema van die Heilige Apsis, 9de eeu, Hagia Sophia van Konstantinopel
Die korrespondensie van 1902 tot 1953 tussen Mildred en Robert Woods Bliss, die stigters van Dumbarton Oaks, en hul goeie vriend en kunsadviseur, Royall Tyler, en sy vrou, Elisina, is belangrike primêre bronne en dokumenteer die vorming van die Blisses se kunsversameling. Hulle bespreek ook hedendaagse geskiedenis, letterkunde en poësie, musiek, politiek en uitgeweke lewe ... https://www.doaks.org/research/library-archives/dumbarton-oaks-archives/historical-records/bliss-tyler-correspondence- uittreksels
Twee monumentale mosaïek -aartsengele, Michael en Gabriel, wat meer as 10 meter hoog was, het wag gestaan ​​en Maria saam met Christ Child op haar skoot by die Groot Kerk van die Heilige Wysheid van God in Konstantinopel gestaan. Hulle dateer uit die 9de eeu en was epies van grootte, hoog bo die Bema Soffit van die Heilige Apsis, massief en stewig, maar tog ... waar jy ook al staan ​​en hoe jy ook al na hulle kyk, dit lyk majestueus, indrukwekkend en eteries soos hulle sweef op die goue mosaïekbed van goddelike lig. Aartsengele Michael en Gabriel het koninklik en imposant gestaan, lede van 'n hemelse erereghof vir Christus en sy moeder, pragtig geklee in wit en goud, net soos die lede van die keiserlike hof langs die keiser gestaan ​​het.
Vandag ontbreek die aanbieding van aartsengel Michael aan die noordekant van die Bema -kassie helaas byna heeltemal. Gabriel is egter steeds goed bewaar, wat ons help om die wonderlikheid van Hagia Sophia se Holy Apse -samestelling te verstaan. My fassinasie staan ​​by die gesig van Gabriel en die wonderlike vermoë van die Bisantynse mosaïek om honderde tesserae van verskillende groottes en talle verskillende kleurstene of glas te gebruik om 'n gesig van spiritualiteit en transcendentalisme op so 'n groot skaal te skep, met gesigskontoure en 'n gevoel van driedimensionaliteit wat die kyker verstom.
Om Bob Atchison aan te haal: 'Die vleistone wat in die gesig en nek gebruik word, is fynkorrelige wit marmer, Proconnesiese wit marmer, Proconnesiaanse grys, roommarmer (baie spaarsaam gebruik) en twee of drie kleure pienk marmer. Boonop word uitgebreide gebruik gemaak van spierwit melkagtige glas wat soms 'n blouerige, soms 'n pers tint het; dit vorm die regterkant van die gesig, die linkerkant van die voorkop, die sakke onder die oë, die ligte skaduwee links van die neus, ens. Olyfglas word gebruik vir sterk skaduwees links van die neus, om die oë, die kuiltjie onder die neus en vir die skaduwee onder die mond, waar dit gemeng word met ligter glasskakerings en met pienk marmer. Die punt van die neus en die skeiding van die mond is in dieprooi glas. Vermilion -glas word in die lippe gebruik (in die onderlip word dit met pienk marmer gemeng) en een lyn vorm die einde van die ken. Die neusgate is in swart glas. Geen groen of geelgroen kom voor in die aartsengel se gesig nie. " https://www.pallasweb.com/deesis/angel-bema-hagia-sophia.html
'Dit lyk te goed om waar te wees, daar is so 'n massa van die edelste mosaïeke wat ooit geskep is en wag daar om onthul te word#8230 En ek hoef nie te sê dat daar op die hele kunsveld niks is wat my raak hierdie werk, vir belangrikheid en vir die onuitspreeklike vreugde wat hierdie dinge gee as dit ontbloot word. " https://www.doaks.org/resources/bliss-tyler-correspondence/letters/11oct1936
Kyk vir 'n studenteaktiwiteit HIER!
Werkers wat die onderste deel van Aartsengel Gabriël, die suidelike engel, in die Bema -soffit van Hagia Sophia, 1939. Uit die versameling: The Byzantine Institute, Dumbarton Oaks Fieldwork Records and Papers, ca. die laat 1920's-2000's. Beeldversamelings en veldwerkargiewe.
Middernagrit van Paul Revere, 1931, Oil on Masonite, 76,2 × 101,6 cm, The Metropolitan Museum of Art, Arthur Hoppock Hearn Fund, Foto: © 1988 The Metropolitan Museum of Art. Art © Estate of Grant Wood / Gelisensieer deur VAGA, New York.
Luister, my kinders, en julle sal hoor / Van die middernagtelike rit van Paul Revere, / Op die agtiende April in vyf-en-sewentig / Skaars lewe 'n man / Wie onthou die beroemde dag en jaar ...Hy skryf Henry Wadsworth Longfellow in 1860. Grant Wood and the Revolutionary Spirit is my nuwe POS op 'n skildery uit die 20ste eeu wat die belangrikste oomblik in die verhaal van Paul Revere vasvang. https://poets.org/poem/paul-reveres-ride
Agt jaar van die rewolusionêre oorlog (1775–1783) en kuns in Amerika het tot stilstand gekom. Sommige prominente koloniale kunstenaars was destyds in Engeland, studeer, en bly daar, ander, wat nie met die geweld saamstem nie, aanvaar neutraliteit. Sommige, hoewel veilig in Europa, het egter teruggekeer om te veg en deel te neem aan die bou van 'n nuwe nasie. Hulle het almal daarin geslaag om 'n blik op die tydperk te gee met portrette, historiese tonele en meer. Van argitektoniese geboue tot meubels, silwerware, glas en porselein, versier met simbole van patriotisme en nasionale trots, mense was trots op hul nuwe nasie en het dit gewys.
Grant Wood is 'n Amerikaanse kunstenaar wat nog nooit sy 'revolusionêre' visie en gees verloor het nie. Hy is gebore in 1981, op 'n plaas in die landelike Anamosa, Iowa, maar ongelukkige omstandighede, die onverwagse vroeë dood van sy vader, het die gesin genoodsaak om na Cedar Rapids te verhuis, waar Wood, 'n hoërskoolstudent, toe kennis gemaak het met Art. As skoolgegradueerde verhuis hy eers later na Minnesota en Chicago, waar hy kunsklasse volg saam met Ernest A. Batchelder en Charles Cumming tot 1916 toe hy na Cedar Rapids terugkeer om finansieel vir sy ma en suster te sorg. huisbouer en versierder. Die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Wood se loopbaan verander toe hy kuns aan die McKinley Middle School begin onderrig het. In die twintigerjare reis Wood na Europa, en in 1925 het hy opgehou om sy voltydse kuns toe te spits op sy kuns, aangemoedig deur sy vriend David Turner, "die vaardige en energieke sterrekundige", en die mense van Cedar Rapids wat "soos 'n openbaring ... hul klere, hul huise, die patrone op hul tafeldoeke en gordyne, die gereedskap wat hulle gebruik het, het sy kreatiwiteit aangesteek terwyl hy "skielik al hierdie alledaagse dinge as kunsmateriaal gesien het. Wonderlike materiaal! "
As die 1920's Wood se vormingsjare was, beskou die 1930's Wood se artistieke volwassenheid en erkenning as 'n leidende figuur in die Amerikaanse Regionalistiese beweging, 'n taamlik konserwatiewe en tradisionalistiese styl wat 'n beroep op populêre Amerikaanse gevoelighede en die behoefte aan 'n Amerikaanse kulturele identiteit het. Sy beroemde skildery Amerikaanse Goties 'n medalje op die Art Institute of Chicago se jaarlikse uitstalling in 1930 gewen, het die Instituut die skildery gekoop, en Wood, nege en dertig jaar oud, het sy reputasie onder sy kollegas laat toeneem. Terug in Cedar Rapids het hy kragte saamgesnoer met Ed Rowen en die sjarmante Stone City Art Colony geskep, waar hulle klasse aangebied het deur Coe College. In 1934 het sy lewe dramaties verander toe hy 'n pos as professor in kuns aan die Universiteit van Iowa in Iowa City aanvaar het. Sy aanstelling aan die Universiteit van Iowa was ongelukkig omdat 'n reeks onaangename gebeurtenisse hom professioneel beklemtoon en persoonlik geteister het ... https://www.theartstory.org/artist/wood-grant/life-and-legacy/
In 1931 skilder Wood 'n bekoorlike, boeiende en betowerende skildery met die titel Die middernagrit van Paul Revere. In Die beeld van America Teachers Resource Book Ons lees "Wood was 'n selfbewuste 'primitiewe' skilder wat die onpretensieuse, ongeskoolde manier van Amerikaanse volkskunstenaars naboots ... The Midnight Ride van Paul Revere gaan 'n stap verder om 'n kind se standpunt vas te lê. 'N Voëlvlugperspektief (soos die uitsig van 'n vliegtuig) stel ons in staat om 'n groot stuk platteland te ondersoek en gee die dorp in New England die ordelike duidelikheid van 'n stad met speelgoed: die landskerk en omliggende huise is eenvoudige geometriese vorms, soos alhoewel hulle uit boustene bestaan, word die bome bekroon met perfekte groen bolle, net soos dié wat 'n kind sou probeer teken ... Die golwende landskap daarbuite laat slaap in 'n duisternis wat slegs deur klein glinsterings van verre vensters gebreek word. Om hierdie ontwaking van 'n kinderdroom te voltooi, beeld Wood op 'n grillerige wyse Paul Revere se "stabiele vlieënde vlieënde vlieënier" uit soos Longfellow se woorde - as 'n wiegperd."Https://picturingamerica.neh.gov/downloads/pdfs/Resource_Guide/English/English_PA_TeachersGuide.pdf
Studente van die laer en laerskool vind die historiese gebeurtenis van Paul Revere ry op die nag van 18 April 1775 om die koloniale milisie te waarsku oor die benadering van Britse magte wat opwindend en fassinerend is. Ons bespreek historiese gebeure, ons lees die gedig van Henry Wadsworth Longfellow, ondersoek en bespreek Wood se skildery met behulp van Picturing America Teachers Resource Book. Ten slotte, vir huiswerk, gee ek hulle gewoonlik die opdrag om 'n aktiwiteit te doen waartoe u toegang het ... HIER!
Tonele uit die lewe van die Griekse held Achilles
In 1902 het 'n grondeienaar wat op sy eiendom werk, per ongeluk 'n ondergrondse graf gevind wat bedek was met 'n tumulus (heuwel). Sy ondersoeke het die oorblyfsels van 'n parade -wa sowel as brons-, keramiek- en ystergereedskap saam met ander grafgoed onthul. Na die ontdekking het die vondste deur die hande gegaan van verskeie Italiaanse eienaars en handelaars wat verantwoordelik was vir die voorkoms van die wa en verwante materiaal op die kunsmark in Parys. Daar is hulle in 1903 gekoop deur generaal Luigi Palma di Cesnola, die eerste direkteur van The Metropolitan Museum of Art.
Die wa van Monteleone is die beste bewaarde voorbeeld in sy soort uit antieke Italië voor die Romeinse tydperk. Die relatief goeie toestand van die belangrikste onderdele en die panele van die motor, die paal en die wiele het dit moontlik gemaak om 'n nuwe rekonstruksie te onderneem op grond van die mees onlangse beurs. Boonop kan sommige van die oorlewende ivoorfragmente nou met redelike sekerheid geplaas word.
Die ander grafmeubels wat by die wa verkry is, word in twee gevalle op die suidwand van hierdie galery uitgestal.
Die vorm en funksie van die wa
Strydwaens het ontstaan ​​in die Ou Nabye Ooste gedurende die vroeë tweede millennium v.C. en versprei weswaarts deur Egipte, Ciprus en die Griekse wêreld. In die oorheersende vroeë tipe het die motor in wese bestaan ​​uit 'n platform met 'n ligte versperring aan die voorkant.
Op die Italiaanse skiereiland kom die grootste aantal waens uit Etruria en die omliggende streke. Hulle kan gedateer word tussen die tweede helfte van die agtste en die vyfde eeu v.C. en verteenwoordig verskeie variëteite. Dit lyk asof niemand in die geveg gebruik is nie. Die meeste het in die grafte aan die lig gekom nadat hulle in die lewe gedien het; hulle is begrawe saam met hul eienaars, manlik en ook vroulik.
Die wa van Monteleone behoort tot 'n groep parade -waens, so genoem omdat dit deur spesiale persone by spesiale geleenthede gebruik is. Hulle het twee wiele en is getrek deur twee perde wat ongeveer 122 sentimeter uitmekaar staan ​​op die punt waar die juk op hul nekke rus. Die motor sou die bestuurder en die vooraanstaande passasier huisves.
Die vorm van die motor, met 'n lang paneel aan die voorkant en 'n laer aan elke kant, bied uitgestrekte oppervlaktes vir versiering, uitgevoer in repoussé. Die fries op die as, die bevestiging van die paal aan die motor en die punte van die paal en juk het almal 'n ekstra figuurlike versiering.
Die materiaal van die wa
Alhoewel niks van die onderbou van die oorspronklike wa oorleef nie, behalwe in een wiel, kan baie inligting verkry word uit besonderhede oor die bronsstukke, ander bewaarde waens en antieke voorstellings van waens. Let daarop dat 'n wa op die linkerpaneel van die motor voorgestel word.
Die behoue ​​bronselemente van die motor is oorspronklik op 'n hout onderbou gemonteer. Die relings wat die drie belangrikste figuurpanele ondersteun, is gemaak van 'n boom soos 'n taxus of wildevy. Die vloer het bestaan ​​uit houtlatte. Die houtwiele is met brons vasgemaak, 'n uitsonderlike gebruik wat waarskynlik slegs vir die mees uitgebreide waens gereserveer is. 'N Bietjie van die behoue ​​kern is geïdentifiseer as eikebome. Die bande is van yster. Die dele van die paal is op reguit takke gemonteer.
'N Belangrike komponent van die oorspronklike voertuig was leer wat op die houtonderbou aangebring is. Die verbinding van die paal met die motor sou versterk gewees het deur rouhuidbande wat onder die vark se kop versamel is, en die juk sou teen die paal vasgeslaan gewees het. Die boonste punt van die paal toon spore van die leerbande. Boonop was al die perde en#8217 tuig van leer. Boonop het ringe van varkvel met die vet daarby gehelp om wrywing tussen die bewegende dele van die wiele te verminder.
Die wa van Monteleone word nie net onderskei deur die buitengewone uitvoering van die bronspanele nie, maar ook deur die insluiting van ivoorinlegsels. Die ivoor, van beide olifante en seekoeie, is so fragmentaries dat slegs die slagtande van die vark en die agterkant van die motor in hul oorspronklike posisies geplaas is. Die oorblywende stukke word in 'n kas op die suidwand uitgestal. 'N Reeks lang smal stroke het as rand gedien, miskien om die panele van die motor of aan die onderkant van die paal. Dit is moontlik dat ander fragmente die spasies tussen die figure in die sentrale paneel van die motor gevul het. 'N Belangrike vraag rakende hierdie byvoegsels is die metode van aanhegting wat die gebruik van 'n gom vereis. 'N Ander vraag is of die ivore geverf is.
Die syfers op die wa
Die ikonografie verteenwoordig 'n deeglik deurdagte program. Die drie groot panele van die motor beeld episodes uit die lewe van Achilles uit, die Griekse held van die Trojaanse Oorlog. In die wonderlike sentrale toneel ontvang Achilles, aan sy regterkant, van sy ma, Thetis, aan die linkerkant 'n skild en helm om die wapenrusting te vervang wat Achilles sy vriend Patroklos gegee het vir die stryd teen die Trojaanse Hektor. Patroklos is dood, wat Hektor in staat stel om die wapens van Achilles te neem. Die onderwerp was algemeen bekend danksy die verslag in Homeros se Ilias en baie voorstellings in die Griekse kuns. Die paneel aan die linkerkant toon 'n geveg tussen twee krygers, gewoonlik geïdentifiseer as die Griekse Achilles en die Trojaanse Memnon. In die paneel aan die regterkant toon die apoteose van Achilles hom op in 'n wa wat deur gevleuelde perde getrek word.
Die hulpreliëfs wat gedeeltelik deur die wiele bedek word, word vertolk dat dit Achilles toon as 'n jeug in die sorg van die centaur Chiron en Achilles as 'n leeu wat sy vyande afkap, in hierdie geval 'n hert en 'n bul.
Die sentrale as van die wa word versterk deur die kop en voorpote van die vark by die verbinding van die paal met die motor. Die takbokke onder die Achilles -skild verskyn geslinger oor die vark se rug. Die arend se kop aan die voorkant van die paal herhaal die twee aanvallende arende bo -aan die sentrale paneel, en die leeukoppe op die juk hou verband met die talle woeste katte op die motor.
Alhoewel die betekenis van die menslike en dierlike figure verskillende interpretasies moontlik maak, is daar 'n tematiese eenheid en 'n Homeriese kwaliteit wat die glorie van die held beklemtoon.
Die artistieke oorsprong van die wa
Die drie panele van die motor verteenwoordig die belangrikste artistieke prestasie. Wetenskaplike mening is dit eens dat die styl van die versiering sterk beïnvloed word deur Griekse kuns, veral dié van Ionia en aangrensende eilande soos Rhodes. Die keuse van onderwerpe weerspieël ook die kennis van die epos wat die Trojaanse oorlog vertel. In die mate van Griekse invloed, lyk die strydwa byna alle werke van Archaic Etruria. Hedendaagse gesnyde ambers weerspieël 'n soortgelyke situasie.
Die tipies Etruskiese kenmerke van die voorwerp begin met sy funksie, want strydwaens was nie belangrik in die Griekse lewe van die sesde eeu v.C. behalwe in atletiekwedstryde. Verder weerspieël ikonografiese motiewe soos die gevleuelde perde in Achilles ' apoteose en die oorvloed roofvoëls Etruskiese voorliefde. Die repoussé-panele is moontlik in een van die belangrike metaalbewerkingsentrums soos Vulci vervaardig deur 'n plaaslike vakman wat goed vertroud is met Griekse kuns of moontlik deur 'n immigrant-bronswerker. Die wa kon baie goed gemaak gewees het vir 'n belangrike individu wat in die suide van Etruria of Latium woon. Die begrafnis daarvan in Monteleone het moontlik te doen met die feit dat hierdie stad 'n belangrike roete deur die Appenynberge beheer het. Die voertuig kon 'n geskenk gewees het om guns by 'n kragtige plaaslike owerheid te wen of om sy dienste te beloon.
Buiten bespreking is die uitstekende vaardigheid van die kunstenaar. Sy beheer oor die hoogte van die reliëf, van baie hoog tot subtiel vlak, is buitengewoon. Net so merkwaardig is die rykdom en verskeidenheid van die versiering wat op al die figure, veral dié van die sentrale paneel, toegerus is. In sy oorspronklike toestand, met die glansende brons en geverfde ivoor, asook al die bykomstige toebehore, moes die wa skitterend gewees het.
Nadat die dele van die wa in 1903 in die museum aangekom het, is dit bymekaargemaak in 'n voorlegging wat byna 'n eeu lank te sien was. Tydens die nuwe heropbou, wat drie jaar se werk geneem het, is die wa heeltemal afgebreek. 'N Nuwe steun is gemaak volgens dieselfde strukturele beginsels as wat die ou sou gewees het. Die herondersoek van baie stukke het hulle in staat gestel om in hul regte posisies te plaas. Boonop word die bronsomhulsel van die paal, wat slegs gedeeltelik bewaar is, as wesenlik volledig erken.
Die hoofelement wat nie gerekonstrueer is nie, is die juk. Alhoewel die lengte korrek is, verbind die houtstaaf die twee bronsstukke eenvoudig.