Die lig van 'n vuurvlieg is deel van sy paringstrategie. Japan se vuurwerke / Shutterstock.com
Miskien is u nie seker of u gesien het wat u dink toe u die eerste een gesien het nie. Maar jy staar in die rigting van die flikkerende lig en daar is dit weer - die eerste vuurvlieg van die aand. As u in 'n goeie vuurvlieg-habitat is, is daar binnekort tientalle, of selfs honderde, van die insekte wat rondvlieg, en hulle misterieuse seine flits.
Vuurvliegtuie - ook in groot dele van die Verenigde State bekend as bliksemsluiers - is nie vlieë of goggas nie. Dit is sagtevlerkkewers wat verband hou met klikkewers en ander. Die mees dramatiese aspek van hul biologie is dit hulle kan lig produseer; hierdie vermoë in 'n lewende organisme, genaamd bioluminescentie, is relatief skaars.
Ek is 'n entomoloog wat navorsing doen oor die ekologie en biologie van insekte. Onlangs het ek probeer om die diversiteit en ekologie van vuurvliegies in my tuisstaat Noord-Carolina. Vuurvliegtuie word wyd in Noord-Amerika aangetref, waaronder baie plekke in die weste, maar hulle is die grootste en divers in die oostelike helfte van die kontinent, van Florida tot in die suide van Kanada.
'N Chemiese reaksie in die buik van die kewer gee dit sy bioluminescentie. Cathy Keifer / Shutterstock.com
Vuurvliegtuie produseer lig in spesiale organe in hul abdomens deur 'n chemiese middel genaamd luciferien, ensieme genaamd luciferases, suurstof en die brandstof vir sellulêre werk, ATP, te kombineer. Entomoloë dink hulle beheer hul flits deur te reguleer hoeveel suurstof in hul ligproduserende organe gaan.
Vuurvliegtuie het waarskynlik oorspronklik die vermoë om op te lig ontwikkel as 'n manier om roofdiere af te weer, maar nou gebruik hulle meestal hierdie vermoë om maats te vind. Interessant genoeg produseer nie alle vuurvliegies lig nie; daar is verskillende soorte wat dagvlieg en vertrou blykbaar op die reuke van feromone om mekaar te vind.
Elke vuurvliegspesie het sy eie seinstelsel. In die meeste Noord-Amerikaanse spesies vlieg die mannetjies op die regte hoogte, in die regte habitat en op die regte tyd van die nag vir hul spesies, en flits 'n sein wat uniek is aan hul soort. Die wyfies sit op die grond of in plantegroei en let op mans. As 'n wyfie sien hoe een van haar spesies 'n sein gee - en dit goed doen - flits sy terug met 'n spesie-toepaslike flits van haar eie. Dan teken die twee wederkerig terwyl die mannetjie na haar vlieg. As alles reg loop, paar hulle.
'N Goeie voorbeeld is Photinus pyralis, 'n algemene spesie in die agterplaas wat die Big Dipper genoem word. 'N Mannetjie vlieg teen skemer ongeveer 3 voet van die grond af. Elke vyf sekondes maak hy 'n flits van een sekonde terwyl hy vlieg in die vorm van 'n 'J.' Die wyfie Photinus pyralis sit in lae plantegroei. As sy 'n maat sien waarvan sy hou, wag sy twee sekondes voordat sy op die derde sekonde 'n halwe sekonde van haar eie flits maak.
Sommige spesies kan 'n paar uur per nag "bel", terwyl ander slegs vir skemer 20 minute flikker. Brandweer ligte kommunikasie kan baie ingewikkelder raak; sommige spesies het veelvuldige seinstelsels, en sommige kan hul ligorgane vir ander doeleindes gebruik.
Terwyl die meeste manlike vuurvliegies hul eie ding doen en onafhanklik van ander mans van dieselfde spesie flits, is daar diegene wat hul flitse gesinchroniseer as daar baie ander is. In Noord-Amerika is die twee bekendste spesies wat dit doen, die Photinus carolinus van die Appalachian-gebergte, onder meer in die Groot Smoky Mountains Nasionale Park, En die Photuris frontalis dit lig plekke soos die Kongaree Nasionale Park in Suid-Carolina aan.
By albei hierdie spesies dink wetenskaplikes dat die mannetjies sinchroniseer, sodat almal 'n kans het om na wyfies te kyk, en dat wyfies mans moet aandui. Hierdie uitstallings is skouspelagtig, en die drukte van mense wat hulle op die bekendste plekke wil sien, het dit nodig gemaak om 'n lotto vir toestemming om dit te besigtig. Albei spesies kom egter oor groot geografiese reekse voor, en dit is moontlik op ander plekke met minder drukke.
Stink chemiese verweer
Baie vuurvliegtuie beskerm hulself teen roofdiere met genoemde chemikalieë lucibufagins. Dit is molekules wat die insekte sintetiseer uit ander chemikalieë wat hulle in hul dieet eet. Lucibufagins is chemies baie soortgelyk aan die gifstowwe wat op hul velle uitstraal, en hoewel dit giftig is in die regte dosisse, is hulle ook baie onaangenaam.
Paring van Photinus pyralis. Clyde Sorenson, CC BY-ND
Voëls en ander roofdiere leer vinnig om vuurvliegies te vermy. Ek het gesien hoe 'n padda op my stoep 'n vuurvlieg eet en dit dadelik weer uitspoeg; die insek het weggejaag, maar blykbaar ongedeerd. 'N Kollega van my het een keer 'n vuurvlieg in sy mond gesit - en sy mond het 'n uur lank gevoelloos geraak!
Baie ander insekte boots vuurvliegies visueel aan om die voordeel te trek om soos iets onaangenaams en giftig te lyk. Dit lyk asof vuurvliegtuie ook ander defensiewe chemikalieë produseer, waarvan sommige kan bydra tot hul kenmerkende reuk.
Baie Photuris vuurvliegies kan nie hierdie defensiewe chemikalieë vervaardig nie. Dus het die wyfies van hierdie groot, langpoot weerligfoute iets verrassends doen: sodra hulle gepaar is, begin hulle die blitse van wyfies naboots Photinus en eet dan die mannetjies wat reageer. Hierdie femme fatales gebruik die lucibufagiene wat hulle verkry om hul erg teleurgestelde prooi op te neem om hulself en hul eiers teen roofdiere te beskerm. Hulle dra die chemikalieë vinnig na hul bloed oor en bloei spontaan as 'n roofdier hulle gryp.
Sodra vuurvliegies 'n sak habitat verloor, is dit onwaarskynlik dat hulle sal terugkom. Fer Gregory / Shutterstock.com
Die meeste vuurvliegies is habitatspesialiste wat boslande, wei en moerasse gebruik. Hulle vertrou dat daardie habitat ongestoord bly vir die jaar of langer, en dit neem hulle om hul lewenssiklus te voltooi. Hierdie insekte spandeer die meeste van hul lewens as larwes prooi op erdwurms en ander diere in die grond of blaarvullis - die meeste volwassenes vreet glad nie. As daardie habitat gedurende hul jeugdigheid ontwrig word, kan bevolkings uitgewis word.
By hierdie kwesbaarheid word die feit dat die wyfies van baie spesies - soos die beroemde blou spoke van die suidelike Appalache en elders - is vleuelloos en kan nie verder versprei as wat hulle kan loop nie. As 'n bevolking van blou spoke vernietig word deur houtkap of ander ontwrigting, sal daar nie weer ingestel word nie. Habitatvernietiging is dus een van die grootste bedreigings vir vuurvliegtuie. Ander gevare sluit in ligbesoedeling van kunsmatige ligte en miskien toedienings met insekdoders vir muskietbeheer.
Daar is nog baie te leer oor vuurvliegies. Entomoloë soos ek het geïdentifiseer ongeveer 170 spesies in Noord-Amerika, maar dit is duidelik dat baie meer spesies hier voorkom. Let op die vuurvliegies in u omgewing; let op hul blitspatrone en gedrag. Miskien ontdek u een van die nuwe spesies.
Clyde Sorenson, professor in entomologie, Noord-Carolina State University
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Tuinmaak > Hoe vuurvlieë gloei - en watter seine hulle stuur