7 Argumente teen ras spesifieke wetgewing | Troeteldiere Huishouding
Na 'n ernstige hondaanval is mense kwaad en emosioneel. Hulle wil geregtigheid hê, en hulle wil verseker dat dieselfde ding nooit weer met iemand anders gebeur nie. Die gevolgtrekking wat bereik word is toenemend dat rasse wat as gevaarlik beskou word, verban moet word.
Maar as jy terug kom van die situasie en probeer om vanuit 'n rasionele oogpunt na die probleem te kyk, kan jy duidelik sien waarom wetgewing wat spesifieke honde rasse verbied, nie werk nie. Lees verder om opgevoed te word oor rasspesifieke wetgewing, waarom dit nie werk nie, en beter alternatiewe.
Rasidentifikasieprosedures is problematies
Neem Denver se verbod op "pit bull breeds" as 'n voorbeeld. Ons almal dink ons ​​weet wat 'n "pit bull" is en hoe dit lyk. Maar dit blyk dat daar nie so iets soos 'n purebred hond is wat 'n putbul is nie. Glo my nie? Kyk na die uiteindelike bron op honderasse - die Amerikaanse Kennelklub (AKC). Jy sal nie 'n ras wat genaamd 'n "pit bull" genoem word nie, want daar is nie so iets nie.
So Denver se verbod definieer "pit bull rasses" soos "Pit Bulls, Amerikaanse Pit Bull Terriers, Staffordshire Terriers, en Staffordshire Bull Terriers." Van die lys, net Staffordshire Bull Terriers word erken as 'n ware "ras" deur die AKC, en slegs daardie honde en Staffordshire Terriers kan geïdentifiseer word op DNS-toetsing.
So hoe identifiseer stede hierdie "gevaarlike rasse"?
Miskien begin jy die probleem hier sien. As daar geen definitiewe manier is om 'n "pit bull" te identifiseer nie, hoe doen hierdie munisipaliteite waar rasse verbied word teen hulle ingestel is, eintlik identifiseer en dan hierdie honde verbied?
In Denver is daar 'n komitee wat bestaan ​​uit drie werknemers van die Denver Animal Shelter, wat volgens die webwerf oor die onderwerp gesertifiseer is om vas te stel of honde aan die verbode rasgroep behoort. Hierdie kenners sit agter 'n tweerigtingpaneel vir anonimiteit, en die hond word aan hulle voorgelê vir visuele evaluering. Op grond hiervan kan die hond uit die stadsgrense verban word. As die hond in besit is, moet die familie nou óf 'n nuwe tuiste vir hul hond skuif of vind. In die geval van 'n onopgeëiste verdwaal, word die hond genadedood.
As iemand wat gereeld gevra word, "watter ras dink jy is my hond?" Ek kan jou vertel dat visuele rasidentifikasie moeilik is, indien nie onmoontlik in baie gevalle nie. Ek sal vreesbevange wees as ek gedwing word om my geliefde hond in te dien vir assessering aan drie vreemdelinge van onbekende kwalifikasies. En as ek moes raai, sou ek sê daardie mense haat waarskynlik ook daardie deel van hul werk.
Gevaarlike honde kom in alle geure
In my ervaring as veearts kan ek jou vertel dat sommige van die liefste, mees liefdevolle pasiënte wat ek sorg, "pit bull rasses" is. Die enigste ernstige gevaar wat my van my putbul pasiënte veroorsaak het, is dat dit doodgemaak word. . Net 'n paar maande gelede het ek die ergste byt van my loopbaan volgehou - wat my moontlik met permanente wanfunksie in een van my vingers verlaat - uit die mond van 'n Cocker Spaniel, 'n ras wat nie tipies geassosieer word met aggressiewe neigings nie.
Die punt is dat honde aggressief kan wees - byna enige hond. Hoe aggressief hulle is, hang af van hul opvoeding, opleiding en die situasie waarin hulle in die tyd is. Om 'n hele groep vir die dade van 'n paar te straf, is diskriminerend en verkeerd.
Ras-spesifieke wetgewing kos belastingbetalers geld en hulpbronne
Munisipale hulpbronne wat spandeer word op die beantwoording van oproepe oor honde wat potensieel verbode rasseienskappe kan ontmoet en op die opleiding van dierebeheerbeamptes om hierdie rasse te identifiseer, is aansienlik. Die geld kan baie beter bestee word aan die eintlike identifisering, assessering en heropleiding van aggressiewe honde van enige ras, en hierdie tipe programme sal 'n merkbare uitwerking hê op die aantal hondbytbeserings.
Ras-spesifieke wetgewing het 'n negatiewe impak op die gesondheid van diere
Dit is waarskynlik dat die eienaars van honde wat die fisiese eienskappe van verbode honde ontmoet, nie die honde invoer vir roetine-veeartsenykundige sorg nie, aangesien hulle moontlik bang is dat hul honde geïdentifiseer word. So wanneer hierdie honde siek word, is hulle minder geneig om versigtig te wees, en honde wat pynlik of siek is, is meer geneig om te byt.
Ras-spesifieke wetgewing verminder nie hondbyte nie
Statistieke van die Sentrums vir Siektebeheer (CDC) toon aan dat rasse-spesifieke wetgewing nie munisipaliteite veiliger maak nie. Trouens, die CDC aanvaar amptelik rasspesifieke wetgewing om hierdie rede.
Dit maak sin as jy dit gedink het. As een van hierdie honde iemand byt, is die eienaar nou meer onwillig as ooit om die voorval te rapporteer, aangesien dit waarskynlik sal verseker dat die hond gekonfiskeer word. Dit negeer die kans om beide die eienaar en die hond te herleef en die risiko van verdere voorvalle skerp te verminder. Kortliks, rasse-spesifieke verbod het presies die teenoorgestelde uitwerking van hul voorneme.
'N Beter benadering
Die CDC se aanbevelings vir die vermindering van hondebyte sluit in toenemende openbare onderwys oor die voorkoming van byt, die aansporing van verantwoordelike troeteldierbesit, en die gebruik van openbare hulpbronne waar hulle die meeste impak sal hê. Hoe sal dit lyk?
Testosteroon verhoog aggressiewe tendense. Neutering verwyder die testikels en die bron van testosteroon, en verminder dus aggressiewe neigings in manlike honde. Ongelukkig kan baie individue nie bekostig om vir hierdie prosedure te betaal nie, maar die gebruik van staatsgeld om pogings tot lae koste sterilisasie te befonds, verminder hondbyte.
Die oorgrote meerderheid hondebyte word op kinders tussen die ouderdomme van 5 en 9 toegedien.Ouers moet nooit met 'n hond alleen klein kinders verlaat nie, aangesien byna enige hond uitgedaag kan word om onder uiterste toestande te byt. Omdat kinders onvoorspelbaar is, verlaat honde en kinders alleen saam 'n resep vir 'n ramp.
Uiteindelik, verander die fokus van dierebeheerorganisasies weg van die opsporing van honde wat moontlik verbode hondekarakteristieke en die uitvoering van gevaarlike hondewette aanskou. Maak eienaars van gevaarlike honde finansieel verantwoordelik vir versuim om te voldoen aan dierebeheerwette en vir skade aan eiendom of beserings wat deur hul honde veroorsaak word. Deur dit te doen, sal eienaars negatief geinspireer word om aktiewe maatreëls te neem om hul gevaarlike honde op te lei of te beperk, en sodoende die openbare veiligheid op 'n definitiewe wyse te verbeter.