Ek het hierdie stukkie verlede jaar dié tyd geskryf, vol heimwëe en 'n betraandheid.
Maar vandag is dit anders, het ek 'n huppel in my stap, nie net oor dit 'n pragtige lente dag is nie, maar ook omdat Teenage Queenie die afgelope jaar in so 'n pragtige amper-grootmens verander het.
En soos sy self sê: 18 'till I die!
My kind word môre 17.
S e w e n t i e n
Vandag is Vlooi se laaste dag om 16 jaar oud te wees.
Ek wil nie eens sewentien sê nie, dis so 'n skerp getal. So vol haakplekke en onafgerond.
Sestien is lekker. Dis rond. Gebalanseerd. Die kleure en vorm wat dit in my gedagtes maak is net reg.
Wens sy kon nog 'n bietjie langer sestien bly.
Die tyd vlieg darem so. Kan dit nog onthou soos gister hoe ek die badkamer van bo tot onder uitgeskrop het die dag voor sy gebore is. Hulle sê mense maak ook soos katte: maak nes skoon vir 'n vale voor die nuwe kleintjie kom.
….en hoe seer dit was om oor die hobbels in die pad hospitaal toe te ry.
Toe sy nog so klein was en 'Vlooi' geword het, het ek so baie drome vir haar gehad. Niks van dit het waar geword nie, maar dis nie skade nie, want wat sy self geword het is baie beter as enigiets wat ek kon opdroom. Sy is 'n cool kid.
Laat my net worry. Want sestien is (veronderstel) om nog so onskuldig te wees. Die laaste van die drempeljare: op die drumpel van grootword, maar nog nie heeltemal nie, nog kind genoeg om te luister as mens raas.
Op die drumpel van probleme en worries wat lê en wag as universiteit, 'n eie blyplek, rekeninge en verantwoordelikheid kom, maar nog nie heeltemal gepla nie, want bekommer en wakker lê is nog die grootmense se probleem.
Sestien is die lekker tussen-in jaar: hoef nie meer aan die kindertafel by troues te sit nie, maar hoef ook nog nie self doktersafsprake te maak nie. Ma sal dit nog doen.
Net genoeg pret, nie te veel verantwoordelikheid.
Maar nou is dit klaar vir Vlooi. Dis vanaand haar laaste slapie as sweet sixteen. Hoop sy het die pad hierheen geniet. En dit waardeer.
Want môre as sy haar oë oopmaak, is sy klaar oor die drempel, deur na die grootmens kant. Vannag gaan dinge in haar lewe 'n klemverskuiwing ondergaan sonder dat sy dit eens weet. As sy haar oë toemaak is sy nog my onskuldige, kostelike, effens emosionele, sorgvrye sestienjarige kind, op die kruin van tiener wees. So vol potensiaal.
As sy môre wakker word is sy onder my uit, oppad om die lewe self aan te vat. En ek kan nie help om te wonder wat sy daarmee gaan doen nie. En te vrees vir dit wat die lewe op sy beurt met haar gaan doen.
Al wens ek haar met my hele wese 'n gelukkige bestaan van haar eie toe, en wag opgewonde om te sien wat sy nog alles gaan vermag, voel ek iewers in my siel so 'n diep rooi-pers oop-wond soort hartseer om te dink my kind word groot en al hoe verder verwyder van my.