Luigi Galvani was 'n Italiaanse dokter wat getoon het wat ons nou verstaan ​​om die elektriese basis van senuwee-impulse te wees toe hy paddaspiere laat trek deur hulle met 'n vonk van 'n elektrostatiese masjien te skiet.
Vroeë lewe en opvoeding van Luigi Galvani
Luigi Galvani is op 9 September 1737 in Bologna, Italië, gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Bologna, waar hy in 1759 sy graad in die geneeskunde en filosofie verwerf het.
Na sy gradeplegtigheid het hy sy eie navorsing en praktyk as eredosent aan die Universiteit aangevul. Sy vroegste gepubliseerde vraestelle het 'n wye verskeidenheid onderwerpe behandel, van die anatomie van bene tot die urineweg van voëls.
Teen die einde van die sestigerjare het Galvani met die dogter van 'n voormalige professor getrou en 'n betaalde dosent aan die Universiteit geword. In die 1770's het Galvani se fokus verskuif van anatomie na die verhouding tussen elektrisiteit en lewe.
Die padda en die Spark
Soos die storie gaan, het Galvani eendag sy assistent waargeneem met 'n skulppel op 'n senuwee in 'n padda se been; toe 'n nabygeleë elektriese kragopwekker 'n vonk geskep het, het die padda se been getrek en Galvani gevra om sy bekende eksperiment te ontwikkel. Galvani het jare bestee om sy hipotese te toets - dat elektrisiteit 'n senuwee kan betree en 'n sametrekking kan dwing - met 'n verskeidenheid metale.
Later kon Galvani spierkontraksie veroorsaak sonder 'n bron van elektrostatiese lading deur die padda se senuwee met verskillende metale aan te raak.
Na verdere eksperimentering met natuurlike (bv. Weerlig) en kunsmatige (bv. Wrywing) elektrisiteit, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat dierlike weefsel sy eie aangebore vitale krag bevat, wat hy "dierelys" genoem het. Hy het geglo dit is 'n derde vorm van elektrisiteit - 'n uitsig wat nie heeltemal ongewoon in die 18de eeu was nie.
Terwyl hierdie bevindings openbarend was, verstom baie in die wetenskaplike gemeenskap, het dit 'n kontemporêre van Galvani's, Alessandro Volta , geneem om die betekenis van Galvani se ontdekkings te verfyn.
'N Fakulteit professor, Volta, was een van die eerste wat 'n ernstige reaksie op Galvani se eksperimente opgestel het. Galvani het bewys dat die elektrisiteit nie uit die diereweefsel ontstaan ​​het nie, maar uit die effek wat deur die kontak van twee verskillende metale in 'n klam omgewing veroorsaak word (bv. 'N menslike taal). Galvani sou probeer om op Volta se gevolgtrekkings te reageer deur sy teorie van dierekrag te verdedig, maar die aanvang van persoonlike tragedies (sy vrou het in 1970 gesterf) en die politieke momentum van die Franse Rewolusie sou hom geen gunste maak nie.
Nadat Napoleon se troepe Noord-Italië (insluitende Bologna) beset het, het Galvani geweier om die Cisalpine te erken - 'n aksie wat gelei het tot die verwydering van sy universiteitsposisie. Galvani sterf kort daarna, in 1978, in relatiewe onduidelikheid. Galvani se invloed bly voort, nie net in die ontdekkings wat sy werk geïnspireer het nie - soos Volta se uiteindelike ontwikkeling van die elektriese battery, maar ook in 'n ryk wetenskaplike terminologie. A is 'n instrument wat gebruik word om elektriese stroom op te spoor.
Galvaniese korrosie , intussen, is 'n versnelde elektrochemiese korrosie wat voorkom wanneer verskillende metale in elektriese kontak geplaas word. Laastens word die term galvanisme gebruik om enige spierkontraksie wat deur 'n elektriese stroom gestimuleer word, te noem.
Net so treffend as sy herhalende teenwoordigheid in wetenskaplike kringe is Galvani se rol in die literêre geskiedenis: sy eksperimente op paddas, wat 'n spookagtige gevoel van herbeweging veroorsaak het in die manier waarop hulle beweging in 'n dooie dier gemotiveer het, was 'n bekende inspirasie vir Mary Shelley se Frankenstein .