My Venster is 'n blanke vlak
Nog in my laaste woord
Nicolaas Petrus van Wyk Louw (11 Junie 1906 - 18 Junie 1970) was 'n Afrikaanse digter, akademikus en dramaturg.
Louw is op 11 Junie 1906 in Sutherland in die ou Kaapprovinsie gebore. In 1920 verhuis die Louw-gesin na Kaapstad waar hy sy skoolloopbaan voltooi. Ná hy sy skoolloopbaan voltooi het, studeer Louw filosofie en Duits in Kaapstad en word hy vir 'n tyd lank onderwyser, waarna hy doseer in opvoedkunde aan die Universiteit van Kaapstad.
In 1930 trou Louw met Joan Wessels. Die huwelik word egter na agt jaar beeïndig. Van Wyk Louw is later met Truida Pohl getroud. In 1948 aanvaar Louw 'n pos as hoogleraar in die Suid-Afrikaanse letterkunde, geskiedenis en kultuur aan die Universiteit van Amsterdam. Hy emigreer na Nederland waar hy tot en met 1958 saam met sy gesin woonagtig was. In 1948 ontvang hy 'n eredoktorsgraad van die Universiteit van Utrecht. Met sy terugkeer vestig die Louw-gesin in Johannesburg waar Van Wyk Louw vanaf 1960 as hoof van die Departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van die Witwatersrand dien.
Dig- en skryfkuns
Louw dig aanvanklik in Engels, maar deur die invloed van sy jonger broer, die digter W.E.G. Louw, publiseer hy in 1935 en 1937 die bundels Alleenspraak en Die halwe kring. Dié werke word saam met die epos Raka en die drama Germanicus as sy beste werke beskou. Vanweë sy groot bydrae tot die tydperk van Dertig word Van Wyk Louw as een van die hooffigure van die sogenaamde "Dertigers" beskou.
Die skrywer Karel Schoeman beskryf Louw as Suid-Afrika se grootste digter "en een van die min figure van wêreldformaat wat hierdie land nog opgelewer het". Die Suid-Afrikaanse komponis, Cromwell Everson, het drie van Louw se gedigte in sy Vier liefdesliedjies gebruik: Nagliedje, Net altyd jy, en Dennebosse.
Louw word saam met C. J. Langenhoven aangehaal op die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl. Die aanhaling van Louw lui:
Berigte te velde : opstelle oor die idee van 'n Afrikaanse nasionale letterkunde (1939)
Lojale verset : kritiese gedagtes oor ons Afrikaanse kultuurstrewe en ons literêre beweging (1939)
Die dieper reg : 'n spel van die oordeel oor 'n volk (1947)
Dias : 'n hoorspel (1952)
Liberale nasionalisme : gedagtes oor die nasionalisme, liberalisme en tradisie vir Suid-Afrikaners met 'n kulturele nadrup (1958)
Dagboek van 'n soldaat : 'n hoorspel (1961)
Berei in die woestyn : n sinne- en wa-spel (1968)
Blomme vir die winter : 'n hoorspel (1974)
^ Lindenberg, E., et al. Inleiding tot die Afrikaanse Letterkunde. Pretoria en Kaapstad: Vyfde uitgawe, 1980.
Human en Rousseau - NP van Wyk Louw
Olivier, Gerrit. N.P. van Wyk Louw. In: Van Coller, H.P. (red.). 1998. Perspektief en Profiel. Deel I. Pretoria: J.L. van Schaik: 615-635, ISBN 0627023460.
Die teks is beskikbaar onder die Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel lisensie. Dit is moontlik dat aanvullende voorwaardes van toepassing is. Sien die Algemene Voorwaardes vir meer inligting
teks erkenning aan http://www.nb.co.za/authors/330 besoek op1 Januarie 2015
Hy debuteer in 1937 met die digbundel Alleenspraak, waarvoor hy die Hertzogprys vir poësie ontvang. Hy het daarna nog vier keer die Hertzogprys ontvang, die laaste keer was in 1965 vir sy bundel,Tristia.
Van Wyk Louw se bekendste gedigte sluit in "Grense", "Die beiteltjie" en die epiese gedig, Raka, en van sy bekendste dramas isGermanicus en Die pluimsaad waai ver.
In 1937 het N.P. van Wyk Louw (op 'n jeugdige 31 jaar) geweier om die Hertzogprys vir Alleenspraak met I.D. du Plessis (virVreemde Liefde en Ballades) te deel. Volgens 'n artikel in Die Burger was Louw en sy broer W.E.G. Louw vernuwers en die voorlopers van die Dertigers. Vir Van Wyk Louw was dit dus 'n klap in die gesig om die prys met een van die "ouer" digters te moes deel. Van Wyk Louw het die Hertzogprys daarna wel nog vier keer ontvang.
1988 Gedagtes vir ons tyd: uit die prosa van N.P. van Wyk Louw(saamgestel deur P.A. Joubert), Tafelberg