Book of Leviticus - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Lev is die derde boek uit die Hebreeuse Bybel. Die Engelse naam is afgelei van die Latynse Liber Levitikus en die Grieks (το) Λευιτικόν. In Joodse geskrifte is dit gebruiklik om die boek met sy eerste woord te noem, Vayikra, "en Hy het geroep." Die boek handel hoofsaaklik oor godsdienstige regulasies, priesterlike ritueel en strafreg. Dit bestaan ​​uit twee groot afdelings, wat deur geleerdes as die Priesterlike Kode en die Heiligheidskode geïdentifiseer is. Albei word voorgestel dat hulle deur God aan Moses voorgeskryf is terwyl die Israeliete by die berg Sinai opgeslaan is. Ondanks die Engelse titel van die werk, is dit belangrik om daarop te let dat die boek 'n sterk onderskeid tref tussen die priesterskap, wat geïdentifiseer word as afstammeling van Aaron, en blote Leviete, met wie dit minder omgee.
Oplettende Jode volg steeds die wette wat in Levitikus vervat is, behalwe vir diegene wat nie meer nagekom kan word nie as gevolg van die vernietiging van die Tempel van Jerusalem as die enigste gemagtigde plek van offer (sien Deuteronomium). Christene beskou die grootste deel van Levitikus as bindend vir hulle as lede van die Nuwe Verbond wat deur Jesus ingestel is. Baie van die morele en burgerlike wette wat in Levitikus vervat is, het egter permanente dele van die Christelik-gebaseerde Westerse etiese en wetlike tradisie geword.
Levitikus is 'n bron van twee van die bekendste woorde van die Bybel. Een daarvan word dikwels gebruik as 'n negatiewe opsomming van die antieke Joodse tradisie: "oog vir oog, tand vir tand." Die ander is, ironies genoeg, 'n gesegde wat deur Jesus gewild is en wat dikwels as die teenoorgestelde van die Ou-Testamentiese wet beskou word: 'Wees lief vir jou naaste soos jouself' (Lev. 19:18).
Die skuldoffer van Aäron en sy seuns.
In teenstelling met die ander boeke van die Pentateug bevat Levitikus baie min in die manier waarop die verhaal van die Israeliete vertel word. Die boek word oor die algemeen beskou as bestaan ​​uit twee groot gedeeltes, wat albei 'n aantal mitzvot of gebooie bevat. Die tweede deel, Levitikus 17-26, staan ​​bekend as die Heiligheidskode. Dit plaas veral klem op heiligheid en dit wat as heilig beskou word. Alhoewel Eksodus, Getalle en Deuteronomium ook godsdienstige regulasies behandel, fokus Levitikus byna geheel en al op hierdie onderwerp en vorm dit dus 'n belangrike bron van die Joodse reg.
Die priesterlike kode
Die eerste deel van Levitikus (hoofstuk 1-16) vorm saam met Levitikus 27 die grootste gedeelte van wat geleerdes die Priesterlike Kode noem, wat die besonderhede van rituele en aanbidding beskryf, asook besonderhede van rituele reinheid en onreinheid. Dit beklemtoon die rol van die Aaroniese priesterdom, bestaande uit 'Aaron en sy seuns'.1 Binne hierdie afdeling is wette rakende:
Brandoffers, graanoffer, en offers (vrede) (1-3). Brandoffers word onderskei van genootskappe, aangesien gemeenskapsaanbiedings 'vir kos' is, en vroulike diere sowel as manspersone kan betrek. Priesters hoef slegs 'n handvol graanoffers op te offer om die res vir eie verbruik te hou.
Sondeoffers en skuldoffers (4-5). Sondeoffers word aangebied vir diegene wat 'n gebod onbedoeld oortree. Boetes word ook gespesifiseer vir handelinge soos die versuim om getuienis te lewer in 'n openbare regsaak, die seremoniële onrein voorwerpe en die sorgelose eedverklaring. Oortredings oortredings sluit in verbode gebiede, sowel as om heilige voorwerpe aan te raak of te benadeel. Vir misdade van diefstal en bedrog moet beide 'n sondoffer en restitusie plaasvind, wat laasgenoemde bestaan ​​uit die volle waarde van enige verlore eiendom plus 'n ekstra vyfde van sy waarde.
Priesterlike pligte en regte met betrekking tot die aanbied van offers (6-7). Priesters mag geen deel van die brandoffer verteer nie. Hulle mag almal behalwe 'n handvol graanoffers verteer, en mag sekere gedeeltes van sondoffers binne die tabernakel beperk.
Vertel oor Aaron en sy seuns
In Levitikus 8 word Aaron en sy seuns formeel ingestel. Moses was dit seremonieel en was dit aangetrek en salf dan vir Aaron as die hoëpriester. Nadat hy 'n voormalige skuldoffer van 'n bul en 'n brandoffer van 'n ram gebring het, salf hy vir Aäron met offerbloed en dan heilig hy die seuns van Aaron deur hulle met bloed en salfolie te besprinkel. Hierna eet Aaron en sy seuns 'n sakramentele maal en bly hulle sewe dae in die heilige tent.
Op die agtste dag neem Aaron sy pligte as hoëpriester aan, terwyl hy verskillende offers sorgvuldig uitvoer. God gee sy goedkeuring aan die werk van Aaron deur vuur uit die hemel te stuur om die offers wat hy gebring het, te verteer (Lev. 9:24). Maar toe Aaron se seuns Nadab en Abihu 'ongemagtigde vuur' gebruik om die altaar by te woon, word hulle onmiddellik deur God gedood vir hierdie sonde (Lev. 10: 1). Aäron en sy nageslag word verbied om hul priesterlike klere tydens die treurproses te skeur.
Alhoewel die verhaal van die inwyding van Aaron en sy seuns op narratiewe wyse oorgedra word, verteenwoordig dit ook 'n gedetailleerde handleiding vir die formele investeering van priesters gedurende die hele tydperk van die Tabernakel en later die Tempel van Jerusalem. Alhoewel twee van sy seuns sondig en onmiddellik met die dood gestraf word, pleeg Aaron in Levitikus geen sonde soos in Exodus in die episode van die Goue Kalf en Getalle in die voorval van hom en Miriam wat Moses se huwelik kritiseer nie.
Suiwerheid en onreinheid
Wette oor skoon en onrein diere (11). Landdiere moet hul herkou kou en het ook gesplete hoewe. Seediere moet beide vinne en skubbe hê. Vlermuise en spesifieke soorte vleisetende voëls is verbode. Onder die insekte is slegs sekere sprinkane en sprinkane toegelaat.
Wette rakende bevalling (12). Besnydenis van mans word beveel op die agtste dag na die geboorte. Vroue is 33 dae na die geboorte van 'n mannetjie "onrein" en 66 dae na die geboorte van 'n wyfie. Na hierdie tyd moet die moeder ook 'n jaaroud lam as brandoffer en 'n jong duif of 'n duif as sondoffer aanbied.
Gedetailleerde wette rakende velsiektes, sowel as muf op klere en huise (13-14).
Wette rakende liggaamlike ontslag soos poes en menstruele bloed wat 'n persoon en sy / haar klere 'onrein' maak (15).
Wette wat 'n dag van nasionale versoening instel, Yom Kippur. Daar is ook verskillende verbiedings op die binneste heiligdom van die Tabernakel en die tradisie om die sondebok in die woestyn in te stuur, ingesluit (16).
'N Priester ondersoek 'n slagoffer van velsiekte.
Wette rakende afgodediens, die slag van diere, dooie diere en die verbruik van bloed (17).
Hoofstuk 18: 3-45 bevat 'n toespraak van God aan die Israeliete waarin die seën uiteengesit word wat sal vloei uit gehoorsaamheid en die vloeke wat voortspruit uit rebellie tot die wet. Die toespraak lyk baie soos Deuteronomium 28 en word dikwels aangehaal as bewys van die afsonderlike karakter van die Heiligheidskode. Hierdie afdeling plaas veral klem op heiligheid en die idee van die heilige teenoor die goddelose. Die wette word minder duidelik gekategoriseer soos in vroeëre hoofstukke. Binne hierdie afdeling is:
Wette rakende seksuele gedrag soos bloedskande, owerspel, manlike homoseksualiteit en seks tydens menstruasie. Dit is ook verbode om 'n kind op te offer aan die god Moloch (18).
'N Stel verordeninge soortgelyk aan die Tien Gebooie: eer die vader en moeder van 'n mens, hou die sabbat onder, aanbid nie afgode of ander gode nie, maak nie genootskappe aanvaarbaar, die wet van speen, bevele teen leuen en steel, en om vals te sweer of tevergeefs na God se naam te neem. Wette word ingestel teen die mishandeling van dowes, blindes, bejaardes en armes, teen die vergiftiging van putte en teen die haat van iemand se broer. seks met vroulike slawe word gereguleer, net soos om homself te benadeel, te skeer, prostitusie en die onderhouding van sabbatte. Die beroemde opdrag word gegee om wrok te verbied en om "jou naaste lief te hê soos jouself." Towery en mediumskip word verbied. Inwoner-vreemdelinge mag nie mishandel word nie, en slegs eerlike gewigte en maatstawwe moet gebruik word (19).
Die doodstraf word ingestel vir sowel Israeliete as buitelanders wat hul kinders vir Moloch opoffer, en ook vir mense wat towenaars en mediums raadpleeg, diegene wat hul eie ouers vloek of sekere kategorieë van seksuele wangedrag pleeg. Die straf vir seks met 'n vrou wat menstrueer, is dat albei partye 'van die mense afgesny moet word' (20).
Wette rakende priesterlike gedrag, en verbod op diegene wat gestremd is, siek en geblameer word om priesters te word. Wette teen die aanbieding van letsels (21-22).
Wette rakende die waarneming van die verskillende jaarlikse feeste en die sabbat (23).
Wette rakende die reukaltaar (24: 1-9).
Die narratiewe regspraak van 'n lasteraar wat tereggestel word. Die doodstraf word gespesifiseer vir moordgevalle. In gevalle van liggaamlike besering, moet die wet 'breuk vir breuk, oog vir oog, tand vir tand' wees. Buitelanders mag nie verskillende strawwe as Israeliete kry nie (24: 10-23).
Wette rakende die sabbat- en jubileumjare, die regte van Leviete, vaste eiendomreg en slawerny en verlossingswette (25).
Laastens, 'n hortatoriese gevolgtrekking vir die gedeelte, wat beloftes gee van seën vir gehoorsaamheid aan hierdie gebooie en ernstige waarskuwings vir diegene wat hulle nie kan gehoorsaam nie (26:22).
Alhoewel dit aan die einde van die boek kom, word Levitikus 27 deur baie geleerdes beskou as oorspronklik deel van die Priesterlike Kode. In sy huidige vorm verskyn dit as 'n aanhangsel tot die pas afgehandelde Heiligheidskode. Benewens regulasies rakende die behoorlike ontslag van godsdienstige geloftes, bevat dit 'n bevel dat 'n tiende van 'n mens se vee en gewasse aan God behoort.
Joodse en Christelike beskouings
Het u geweet? Die boek Levitikus bevat twee van die bekendste woorde van die Bybel: "oog vir oog, tand vir tand" en "Wees lief vir u naaste soos uself"
Ortodokse Jode glo dat hierdie hele boek die woord van God is, wat deur God aan Moses op die berg Sinai gedikteer word. In die Talmudiese literatuur is daar bewyse dat Levitikus die eerste Bybelboek was wat in die vroeë rabbynse stelsel geleer is. Alhoewel die offers wat in Levitikus verorden is, opgeskort is na die vernietiging van die Tempel van Jerusalem in 70 C.E., word ander Levitiese wette steeds as geldig beskou. Inderdaad, die rabbynse tradisie gaan op sommige maniere verder as hierdie wette. Talmudiese debatte fokus dikwels op die presiese interpretasie en toepassing van die verskillende bepalings van Levitikus en ander boeke van die Torah.
Hervormde en sekulêre Jode is in die algemeen van mening dat die Levitiese wette vir die grootste deel nie meer bindend is nie.
Christene glo dat Levitikus die woord van God is, maar glo dat die meeste van die nie-etiese wette van die Hebreeuse Bybel verouderd raak as gevolg van die Nuwe Verbond wat Jesus ingestel het. Opofferings het onnodig geword omdat Jesus self deur sy dood en opstanding versoening vir gelowiges bring.2 Die briewe van Sint Paulus handel in detail oor die noodsaaklikheid van Christene om te besef dat slegs geloof in Jesus, en nie gehoorsaamheid aan die Joodse wette nie, redding bring.
Wat die dieetwette betref, noem sommige Korintiërs 10: 23-26 waarin Paulus volgelinge opdrag gee om 'alles wat op die vleismark verkoop word te eet sonder om gewetensvrae' op te stel - en sodoende hulle vrygestel van die voedingswette soos uiteengesit in Levitikus.3 Boonop beveel God die Heilige Petrus in Handelinge 10 om ritueel onrein diere 'dood te maak en te eet', en verklaar: 'Moenie iets onrein noem wat God gereinig het nie.'
Volgens die dokumentêre hipotese word 'n groot deel van Levitikus geïdentifiseer as afkomstig van die priesterlike bron, 'P', wat ook deur dele van verskeie ander boeke van die Torah loop. Levitikus is nietemin sterk ondersteunend van die Aaroniese priesterskap, en dit word nietemin gesê dat dit bestaan ​​uit verskillende lae van akkresisie uit vroeëre versamelings van wette. Die Heiligheidskode word beskou as 'n onafhanklike dokument wat later gekombineer word met ander gedeeltes in Levitikus soos ons dit tans het.
Die priesterlike bron word in die vooruitsig gestel as 'n mededingende weergawe van die verhale in JE, wat op sy beurt 'n kombinasie is van twee vroeëre bronne, J en E. P is meer gemoeid met godsdienstige reg en ritueel as J of E. Dit is ook algemeen meer opheffing van die rol van Aaron, terwyl E-denke deur sommige dat hulle afkomstig is van die nie-Aroniese priesterdom in Shiloh - is uiters krities op Aaron. Die Heiligheidskode word gesien as die wetskode wat deur die priesterlike bron aan Moses voorgeskryf is by Sinai, in die plek van die Verbondskode wat in Eksodus bewaar is. Boonop voeg verskillende skrywers, met verskillende vlakke van narratiewe bevoegdheid, van herhalende tedium tot regspraak mettertyd verskillende wette in, sommige uit vroeëre onafhanklike versamelings.
Chiastiese struktuur is 'n literêre struktuur wat veral in die Torah gebruik word. Die term is afgelei van die letter Chi, 'n Griekse letter wat gevorm is soos 'n X. Die struktuur in Eksodus / Levitikus bestaan ​​uit konsepte of idees in 'n volgorde ABC ... CBA, sodat die eerste konsep wat na vore kom ook die laaste, die tweede is is die tweede na laaste, en so aan.
Die ABC ... chiastiese struktuur van die CBA word op baie plekke in die Torah gebruik, insluitend Levitikus. Hierdie soort chiastiese struktuur word gebruik om die sentrale konsep "C" te beklemtoon. 'N Merkwaardige voorbeeld is die chiastiese struktuur wat vanaf die middel van die uittogboek deur die einde van die boek Levitikus loop. Die struktuur begin met die verbond wat tussen die Here en die Joodse volk op die berg Sinai gesluit is en eindig met die vermaning van God aan die Jode as hulle nie hierdie ooreenkoms sal onderhou nie. Die belangrikste idees is in die middel van Levitikus, vanaf hoofstuk 11 tot hoofstuk 20. Daardie hoofstukke handel oor die heiligheid van die Tabernakel en die heiligheid van die Joodse vaderland in die algemeen.
Die chiastiese struktuur wys die leser op die sentrale idee: heiligheid. Die idee agter die struktuur is dat as die Jode die verbond en al die wette rondom die sentrale konsep hou, hulle geseën sal word met 'n gevoel van heiligheid in hul Tabernakel en in hul land in die algemeen.
↑ Die boek Deuteronomium bepaal dat nie net afstammelinge van Aäron nie, maar elke Leviet wat van die buitewyke na die hoofstad verhuis, moet erken word as 'n gemagtigde priester, wat moderne geleerdes lei tot die oortuiging dat Deuteronomium 'n latere werk is, wat die sentraliserende hervormings weerspieël. van die sewende eeu vC
↑ Katolieke en Ortodokse tradisies sluit die sakramente van belydenis, ontbinding en boete in om sondes wat na die doop gepleeg is, te hanteer.
Seems Die standaard van Paulus blyk hier te wees in stryd met die beleid vir heidense Christene wat in Handelinge 15:20 aangedui word: "... onthou van voedsel wat deur afgode besoedel is ... van die vleis van verwurgde diere en van bloed." Markte in die groot stede van die Romeinse Ryk het dikwels vleis verkoop wat ritueel deur heidense priesters geslag is.
Carmy, Shalom (red.). Moderne studiebeurs in die studie van Torah: bydraes en beperkinge. Jason Aronson, 1996. ISBN 978-1568214504
Cross, Frank Moore. Kanaänitiese mite en Hebreeuse epos. Harvard University Press 1973. ISBN 978-0674091764
Dever, William G. Wat het die Bybelse skrywers geweet en wanneer het hulle dit geweet ?: Watter argeologie kan ons vertel oor die werklikheid van die antieke Israel. Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 2002. ISBN 978-0802821263
Douglas, Mary. Levitikus as letterkunde. Oxford University Press, 2001. ISBN 978-0199244195
Finkelstein, Israel. Die Bybel is opgegrawe: Argeologie se nuwe visie van Antieke Israel en die oorsprong van die heilige tekste. Free Press, 2002. ISBN 0684869136
Friedman, Richard E. Wie het die Bybel geskryf?. Harper, SanFrancisco, 1997 ISBN 978-0060630355
Kaufmann, Yehezkel, en Moishe Greenberg (trans.). Die Godsdiens van Israel, van die begin tot die Babiloniese ballingskap. University of Chicago Press, 1960. ISBN 978-0226427287
Mendenhall, George E. Antieke Israel se geloof en geskiedenis: 'n inleiding tot die Bybel in konteks. Westminster John Knox Press, 2001. ISBN 0664223133
Milgrom, Jacob. Levitikus: 'n boek van ritueel en etiek. Augsburg Fortress Publisher, 2004. ISBN 978-0800695149
Canon Ontwikkeling: Ou Testament · Nuwe Testament · Christelike Kanon
ander: Deuterocanon · Apokriewe: Bybelse · Nuwe Testament
Meer afdelings Hoofstukke en verse · Pentateug · Geskiedenis · Wysheid · Belangrike en minderjarige profete · Evangelies (Sinopties) · Briewe (Paulinië, Pastoraal, Algemeen) · Apokalips
vertalings Vulgate · Luther · Wyclif · Tyndale · KJV · Moderne Engelse Bybels · Debat · Dinamies vs. Formeel · JPS · RSV · NASB · Amp · NAB · NEB · NASB · TLB · GNB · NIV · NJB · NRSV · REB · NLT · Msg
manuskripte Septuagint · Samaritaanse Pentateug · Dooie See-rolle · Targum · Diatessaron · Muratoriese fragment · Peshitta · Vetus Latina · Masoretiese teks · Nuwe-Testamentiese manuskripte